‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪"กลยุทธ์บุคลากรของบริษัท ‪ที่ประสบความสำเร็จ
‪ฝ่ายบุคคลคือปัจจัยสำคัญ
‪เรื่องราวของฝ่ายบุคคล ‪ที่ประธานวอนดูจองจากมอร์นิงกรุ๊ป
‪อยากเล่าให้พัง"
‪ไม่ทราบว่าชองมยองคอมปะนี ‪อยู่ที่ไหนเหรอครับ
‪อยู่ตรงนั้น ว่าแต่คุณเป็นใครครับ
‪นักข่าวฮวังซังฮยอน จากฮยองจูรายวัน ‪ผมจะมาเก็บข้อมูลเขียนข่าวน่ะครับ
‪(ฮยองจูรายวัน ฮวังซังฮยอน)
‪อ๋อ คุณเป็นนักข่าวนี่เอง
‪ขอเก็บข้อมูลแล้วใช่ไหมครับ
‪แค่เก็บข้อมูลสตาร์ทอัพเอง ‪ต้องขอด้วยเหรอ
‪อยู่ที่ไหนครับ
‪น่าจะกำลังประชุมกันอยู่ ‪ที่ห้องประชุมชั้นสองครับ
‪เหรอครับ ต้องไปทางไหนเหรอ
‪อ้อ ทางนั้นครับ
‪- ขอบคุณนะครับ ‪- ครับ
‪ผอ.ครับ รู้จักนักข่าวฮวังซังฮยอน ‪จากฮยองจูรายวันไหมครับ
‪รู้จักแค่ชื่อน่ะ ‪แต่ไม่อยากสนิทกับเขาเท่าไร
‪- ทำไมล่ะครับ ‪- ก็เขาถนัดลอบยิงสตาร์ทอัพไง
‪แบบทำตัวหยาบคายขอหุ้น ‪แลกกับการเขียนข่าวโปรโมตให้
‪แล้วถ้าปฏิเสธเขาไป ‪เขาก็จะสร้างเรื่องเขียนข่าวให้ดูแย่
‪เป็นนักข่าวนิสัยเสีย
‪เฮ้อ งั้นเหรอครับ
‪แต่ตอนนี้เขามาขอสัมภาษณ์ ‪ชองมยองคอมปะนีนะ
‪ทำไม เรื่องอะไร
‪ไม่รู้สิครับ ‪ดูเหมือนจะไม่ได้นัดมาก่อนด้วย
‪พอนึกอะไรออกไหมครับ
‪ใกล้จะถึงวันประมูลแล้วนี่
‪ฝั่งคู่แข่งอาจรายงาน ‪จุดด่างพร้อยให้เขารู้
‪จะมีอะไรให้รายงานเหรอครับ
‪สิ่งที่จะจับผิดชองมยองคอมปะนีได้…
‪- แรนซัมแวร์ ‪- แรนซัมแวร์
‪เลขหมายที่ท่านเรียก…
‪(ซอดัลมี)
‪ผมถามคนในแวดวงนี้มา ได้ยินว่า ‪ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติของชองมยอง
‪มาแรงอย่างน่ากลัวเลยครับ
‪ข่าวลือแพร่ไปขนาดนั้น ‪แล้วเหรอครับเนี่ย
‪แน่นอนครับ ได้ยินว่าโครงการ ‪ซอนจูสมาร์ทซิตี้ครั้งนี้
‪พวกคุณก็เข้าร่วมประมูลแพลตฟอร์ม ‪ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติด้วย
‪ครับ ใช่ครับ
‪เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถ…
‪เลขหมาย…
‪(สเกลอัพ)
‪(การขยายขนาดของธุรกิจ)
‪(ตอน 16)
‪อะไรเนี่ย
‪เป็นอะไรกัน เด็กชะมัด
‪อะไรเนี่ย
‪คุณยงซานแก้แอนาแกรม ‪เพื่อจับคนร้ายปล่อยแรนซัมแวร์ค่ะ
‪(อะพอลโลน อาร์ทิมิส)
‪นี่มันอะไร
‪ทำไมเหรอ
‪(อะพอลโลน อาร์ทิมิส)
‪(ชินฮยอน ชินอะพอลโลน)
‪(ชินจอง ชินอาร์ทิมิส)
‪- มี ‪- บอกว่าไม่มี
‪- ไม่มี ‪- มี
‪- พวกนาย นี่มันอะไร ‪- อะไร
‪อะพอลโลนกับอาร์ทิมิสนี่ ‪คำพวกนี้มาจากอะไรเหรอ
‪โฮสต์เนมตอนโดนแรนซัมแวร์ ‪มันกวนใจฉันนิดหน่อย
‪ฉันก็เลยลองทำแอนาแกรมดู ทำไมเหรอ
‪ก่อนหน้านี้ฉันเห็นโปรไฟล์ชินจองกับ ‪ชินฮยอนในคอนโทรลทูลเวอร์ชันของเรา
‪แล้วยูเซอร์เนมชินฮยอนคืออะพอลโลน ‪ส่วนของชินจองคืออาร์ทิมิส
‪- ว่าไงนะ ‪- เรื่องจริงเหรอ
‪อะพอลโลนกับอาร์ทิมิสเหรอ
‪สองคนนั้นเป็นฝาแฝดชายหญิงนี่
‪มีแค่ฉันไหมที่คิดว่ามันทะแม่งๆ
‪มันบังเอิญขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ
‪งั้นคนร้ายที่ทำแรนซัมแวร์
‪ถ้าเป็นชินฮยอนกับชินจองจริงๆ …
‪ว่าแต่ทำไมเขาถึงโจมตีเซิร์ฟเวอร์ ‪ของบริษัทตัวเองล่ะครับ
‪นั่นสิ มีแรงจูงใจอะไรกัน
‪ฉันพอจะเดาออกแล้วค่ะ
‪ก่อนที่จะเกิดการแรนซัมแวร์ไม่นาน ‪ฉันเห็นสองคนนั้น
‪ไปเจอหัวหน้าศูนย์ ‪ของมอร์นิงเอไอเซนเตอร์ค่ะ
‪มอร์นิงเอไอบงการให้พวกเขา ‪ปล่อยแรนซัมแวร์ในบริษัทตัวเองเหรอ
‪- มันเป็นไปได้เหรอครับ ‪- จะเป็นไปได้ไหม ก็ต้องลองตรวจดู
‪ดัลมี เธอแจ้งความ ‪ที่โดนแรนซัมแวร์แล้วใช่ไหม
‪อือ ฉันแจ้งทันทีเลย ‪ตอนนี้น่าจะสืบสวนอยู่นะ
‪บริษัทที่ผมสัมภาษณ์มาเมื่อวาน
‪ถูกแรนซัมแวร์โจมตี
‪ต้องจ่ายเงินมากกว่า 200 ล้าน ‪เพื่อแลกคีย์
‪จริงเหรอครับ พวกเราก็เจอ…
‪โธ่ถัง ที่นี่ก็โดนเหมือนกันสินะ
‪แต่ว่า สำหรับบริษัทอื่น ‪อาจต้องเสียแค่เงินอย่างเดียว
‪แต่กรณีของพวกคุณนี่ ‪แขวนไว้ด้วยชีวิตคนเลยนี่ครับ
‪ใช่ครับ แต่พวกเราก็แก้ไขได้ ‪ภายในวันนั้นเลยครับ
‪เราหาคีย์ถอดรหัส ‪และก็กู้ไฟล์กลับมาได้ทันที
‪โล่งไปทีนะครับ
‪แต่ว่า ในอนาคต ‪ก็อาจจะเกิดปัญหาคล้ายๆ กันได้อีก
‪จะว่าไงดี ไม่ห่วงเรื่องความเสี่ยง ‪ที่อาจเกิดขึ้นได้เหรอครับ
‪ใช่ครับ พวกเราก็เลยยกระดับ
‪การรักษาความปลอดภัย ‪ให้อยู่ในขั้นสูงสุด
‪ทีมนักพัฒนาของเราเก่งทั้งด้าน ‪รับรู้รูปภาพและความปลอดภัยเลยล่ะค่ะ
‪เจ้านี่ได้ชื่อว่าเป็นฮัวโต๋
‪แห่งวงการความปลอดภัยเลยนะครับ
‪อ๋อครับ
‪ผมคิดว่าผมได้ข้อมูลที่ต้องการ ‪พอสมควรแล้วครับ
‪ไม่สิคะ
‪เรื่องสำคัญ ‪จะเริ่มตั้งแต่ตอนนี้ต่างหากค่ะ
‪อะไรนะครับ
‪ไม่ทราบว่า ‪ประธานซอดัลมีอยู่ที่นี่ไหมครับ
‪ค่ะ ตอนนี้กำลังให้สัมภาษณ์อยู่ค่ะ
‪ต้องหยุดสัมภาษณ์นะครับ
‪- นักข่าวฮวังซังฮยอนได้ชื่อว่า… ‪- เขาชื่อดังเลยล่ะค่ะ
‪ตอนอยู่เนเจอร์มอร์นิง ‪ฉันเห็นมาบ่อยเลยล่ะค่ะ
‪ฉายาคือเครื่องบดสับสตาร์ทอัพมั้งคะ ‪เพราะเล่นงานซะเละเลย
‪แต่ก็ไม่ห้ามเหรอครับ
‪ค่ะ ไม่ห้ามหรอกค่ะ ‪เพราะพวกเขากำลังรับมือได้อย่างดี
‪รับมือได้อย่างดี เหรอครับ
‪ยังมีเรื่องอื่นที่สำคัญอีกเหรอครับ
‪แน่นอนค่ะ ‪ถ้าปล่อยให้จบการสัมภาษณ์ไปแบบนี้
‪มันก็เห็นชัดเลยนี่คะ ‪ว่าข่าวจะออกมาแนวไหน
‪"ชองมยองคอมปะนี
‪เข้าร่วมประมูลแพลตฟอร์ม ‪รถขับเคลื่อนอัตโนมัติ สมาร์ทซิตี้
‪การแฮกระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ ‪ทำให้ชีวิตคนตกอยู่ในอันตราย
‪และชองมยองคอมปะนีก็เคยประสบ ‪กับการถูกแฮกแสนอันตรายนั่นด้วย"
‪ใช่ไหมล่ะคะ
‪ตายจริง ‪ก็ความจริงมันเป็นแบบนั้นนี่ครับ
‪มีอะไรอีกเหรอครับ
‪คุณนักข่าวครับ ไม่อยากรู้ ‪เรื่องที่สำคัญกว่านั้นเหรอครับ
‪- สำคัญกว่านั้นเหรอ ‪- ครับ
‪ว่าคนร้ายที่แฮกคือใคร
‪หาตัวคนร้ายได้แล้วเหรอครับ
‪แน่นอนครับ
‪เราทำการวิเคราะห์อีเวนต์ล็อก ‪แล้วก็เจอตัวผู้โจมตีครับ
‪(โฮสต์เนม ลุคอัพ)
‪พอเราสแกนพอร์ตโน้ตบุ๊กของคนโจมตี ‪และเช็กโฮสต์เนม
‪ก็พบว่าชื่อตรงกับพีซี ‪ตอนที่โดนไวรัสครับ
‪และหลักฐานเหล่านั้น
‪เราก็ได้ยื่นให้กับตำรวจ ‪ที่สืบคดีของพวกเราแล้วครับ
‪แล้วเมื่อครู่ ‪ทางตำรวจก็ติดต่อมาแล้วล่ะค่ะ
‪- บอกว่ายืนยันตัวคนร้ายได้แล้ว ‪- คุณชินฮยอนกับคุณชินจองใช่ไหมครับ
‪- คนร้ายคือใครเหรอครับ ‪- ช่วยมากับเราด้วยครับ
‪ชินฮยอนกับชินจอง
‪พวกเขาเคยเป็นนักพัฒนาของเราค่ะ
‪หลังเกิดเหตุแรนซัมแวร์ได้ไม่นาน ‪มอร์นิงเอไอก็จ้างพวกเขาเป็นซีทีโอ
‪ก่อนเกิดเหตุไม่นาน ‪พวกเขาไปพบหัวหน้าศูนย์วอนซังซู
‪เราได้ยื่นเรื่องนั้น ‪เป็นหลักฐานแล้วด้วย
‪สืบสวนแล้วก็น่าจะรู้ว่า ‪ใครอยู่เบื้องหลังใช่ไหมล่ะคะ
‪ข่าวนี้ นักข่าวฮวังจะเขียนยังไง
‪ฉันตั้งตารอมากเลยค่ะ
‪ตายจริง แบบว่า ‪ในเมื่อทุกอย่างแก้ไขได้แล้ว
‪ขืนเขียนไป ‪ผมคงถูกฆ่าคาโต๊ะทำงานแน่เลย
‪แต่ว่า ในเมื่อรู้ตัวคนร้ายแล้ว
‪เบื้องหลังก็เป็นถึงลูกชายของ ‪ประธานมอร์นิงกรุ๊ป
‪จะไม่เขียนข่าวนี้เหรอครับ
‪ผมเขียนคดีที่อยู่ระหว่างการสืบสวน ‪ไม่ได้หรอกครับ
‪แต่นักข่าวคนอื่นๆ เขาเขียนข่าว ‪ที่อยู่ระหว่างสืบสวนกันได้นี่ครับ
‪งั้นถ้าได้ข้อสรุปแล้ว ‪ก็จะเขียนใช่ไหมคะ
‪ครับ
‪ถ้าได้ข้อสรุปแล้ว ‪ก็ต้องเขียนแน่นอนครับ
‪- ตั้งใจทำงานนะครับ ‪- ครับ
‪- ลาก่อนค่ะ ‪- กลับดีๆ นะครับ
‪- ประชุมกันเถอะค่ะ ‪- ครับ
‪ต้องเขียนให้ได้นะคะ
‪ไม่งั้นทุกคนจะสงสัยว่าคุณร่วมมือ ‪กับคนที่อยู่เบื้องหลังนะคะ
‪โล่งอกไปที
‪ดูเหมือนคุณจะรีบมานะคะ
‪- อะไรนะครับ ‪- บัตรพนักงานอยู่ข้างหลังน่ะค่ะ
‪ผมกลัวว่าเธอจะพลาดเหมือนคราวก่อน
‪ประธานซอทำงานนี้มาสามปีแล้วนะคะ
‪สามปีเป็นเวลานานพอ ‪ที่จะให้เธอได้เรียนรู้
‪เรื่องแค่นี้ก็ต้องรับมือได้แล้วค่ะ
‪นั่นสิครับ
‪ก็ควรเป็นแบบนั้น
‪หน้าตาคุณดูเหมือนโล่งใจปนใจหายนะคะ
‪ผมเหรอครับ
‪ไม่ได้ใจหายสักหน่อย ‪แค่โล่งใจอย่างเดียวครับ โล่งใจ
‪เฮ้อ โล่งอก ‪จากนี้ผมคงวางใจได้แล้วสินะครับ
‪ขอตัวนะครับ
‪ไม่ใช่มั้ง
‪เหมือนใจหายมากกว่านะ
‪ผอ.เป็นอะไรไปคะ
‪เขาโอเคไหมคะ
‪เหมือนจะโอเคแต่ก็ไม่โอเค ‪ประมาณนั้นมั้ง
‪- ดงชอน ‪- ครับ
‪วันนี้ฉันเลิกงานเร็วหน่อยนะ
‪ถ้ามีเรื่องสำคัญ ก็โทร…
‪ไม่สิ ถ้าเป็นไปได้ก็ฝากข้อความไว้
‪สวัสดีครับ
‪ยังไม่น่าถึงช่วงวัยทองนะ
‪- ทานให้อร่อยนะคะ ลาก่อนค่ะ ‪- ครับ
‪(ชองมยองฮอตดอก)
‪- 3,000 วอนครับ ‪- 3,000 วอน
‪(ขอแสดงความยินดีกับการเปิดร้าน)
‪- คุณย่าคะ เรามาแล้วค่ะ ‪- ผมก็มาด้วยครับ
‪ใครน่ะ โดซานเหรอ
‪อือ โดซาน
‪ตายจริง ยินดีที่ได้เจอนะคะ ‪ไม่เจอกันนานเลย
‪ได้ยินว่าเธอกลับมาจากอเมริกา
‪ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย
‪ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ คุณย่า
‪สายตาแย่ลงมากเลยเหรอครับ
‪นี่ เธอกำลังมองฉัน ‪ด้วยแววตาสงสารอีกแล้วใช่ไหม
‪เปล่าครับ ไม่เลยครับคุณย่า ‪คุณย่าดูดีมากเลย
‪- นั่งลงเถอะครับ ‪- ได้สิ
‪โดซาน ฉันสบายเพราะเธอเลยนะ
‪ถ้าไม่มีเจ้านุนกิล ‪ฉันคงมาถึงจุดนี้ไม่ได้หรอก
‪พึ่งพาได้มากเลยล่ะ
‪นั่นสิ นุนกิลมีประสิทธิภาพดีเกิน ‪จนฉันอู้งานไม่ได้เลยค่ะ
‪พอฉันแอบงีบนะ เจ้านี่ก็จะบอกว่า ‪"เธอกำลังงีบครับ"
‪รายงานหมดทุกอย่างเลย
‪นั่นสิ เลิศมาก
‪ขอบคุณมากเลยนะที่สร้างนุนกิลขึ้นมา
‪ฉันเป็นหนี้ ‪ที่ไม่มีทางชดใช้เธอได้หมด
‪ทำไมฉันถึงได้โชคดีขนาดนี้นะ
‪คุณย่าต้องร่าเริงมากกว่านี้นะครับ
‪คุณย่า โดซานสนิทกับวิศวกร ‪ที่ทำนุนกิลมากเลยนะ
‪เพราะงั้นถ้ามีอะไรที่ใช้ไม่สะดวก ‪ก็บอกโดซานให้หมดเลยนะ
‪แค่คุณย่าบอกผมมา ‪ผมจะขอให้พวกเขาอัปเดตทันทีเลยครับ
‪ได้ เข้าใจแล้ว
‪เดี๋ยวฉันจะทำสมุดฟีดแบ็กให้ ‪เหมือนคราวก่อนนะ
‪ครับ
‪อ้อ คุณย่า ‪โดซานถักกระถางต้นไม้มาให้ด้วยนะ
‪- หือ ‪- ถักกระถางต้นไม้เหรอ ยังไง
‪คือว่าอันนี้ผมลองถักโดยมี ‪แรงบันดาลใจจากต้นกระบองเพชรครับ
‪อันนี้เรียกว่าอาร์จีบี จำฟองน้ำ ‪ที่ผมเคยทำให้ได้ไหมครับ
‪อาร์ ตรงนี้ หมายถึง "เรด"
‪ตรงนี้ จี หมายถึง "กรีน" ‪ส่วนตรงนี้ บี หมายถึง "บลู" ครับ
‪เด็กนี่เริ่มอีกแล้ว
‪- แล้วก็ถ้ากดตรงกลาง จะมีเสียงครับ ‪- อือๆ ตรงนี้เหรอ
‪ครับ ลองกดดูเลยครับ
‪ไอเลิฟยู
‪หน้าหนาว ถ้ากอดเจ้านี่ไว้ ‪ก็จะอุ่นขึ้นครับ
‪ผมพยายามถักให้เหมือนหน้าดัลมีครับ
‪เหมือนเป๊ะเลย
‪คุณย่า เจ้านี่หน้าตาเหมือนหนูแหละ
‪ต้นกระบองเพชรที่หน้าตาเหมือนดัลมี
‪หุ้นร่วงในวันพฤหัสบดี ‪หลังจากที่ธนาคารกลางยุโรป
‪ลดการคาดการณ์ ‪ความเติบโตทางเศรษฐกิจในปี 2019
‪และประกาศว่าจะกระตุ้นเศรษฐกิจ ‪รอบใหม่เพื่อช่วยเหลือธนาคาร…
‪ใครกันนะ
‪กังวลเกี่ยวกับ…
‪ครับ
‪- อ้าว คุณย่า ‪- อือ
‪มาที่นี่ได้ยังไงครับ
‪ลูกสะใภ้ฉันมาส่งน่ะสิ
‪อ๋อครับ
‪ทางนี้ครับ
‪ระวังนะครับ
‪ดัลมีบอกว่าบ้านเธอดูดีมาก
‪เฮ้อ น่าเสียดายจัง
‪รู้แบบนี้ฉันน่าจะมา ‪ตั้งแต่ตอนที่ตายังดีๆ อยู่
‪นี่มาเพราะจะเอาฮอตดอก ‪มาให้ผมเหรอครับ
‪ใช่
‪- นี่ ‪- เย่
‪ดีแล้วครับที่มา ‪ผมมีเรื่องจะบอกพอดีเลย
‪มีเรื่องจะบอกเหรอ เรื่องอะไร
‪- ตอนนี้คุณย่าก็เปิดร้านแล้ว ‪- อือ
‪เวลาขึ้นลงบันไดที่บ้าน ‪ลำบากหรือเปล่าครับ
‪ถือโอกาสนี้ย้ายไปอยู่อพาร์ตเมนต์เลย ‪ดีไหม เดี๋ยวผมหาให้เอง
‪นี่ ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ ‪ที่เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระน่ะ
‪งั้นมีอะไรขาดเหลืออีกไหมครับ
‪ไม่มีหรอก
‪ถ้ามันคาใจนัก ก็ไปตอบแทน ‪คนที่เขาขาดเหลือกว่าฉันเถอะ
‪ผมติดหนี้คุณย่า ‪จะให้ตอบแทนคนอื่นได้ไงครับ
‪งั้นก็ไม่ต้องทำ
‪ถ้าจะพูดเรื่องหนี้ ฉันไปดีกว่า ‪เบื่อจะแย่แล้ว
‪โธ่ ถ้าเบื่อก็กัดฟันทนแป๊บเดียว ‪แล้วรับไปเถอะครับ
‪ถ้าเป็นผมนะ ต่อให้เบื่อ ‪ผมก็คงรับไว้ให้มันจบๆ ไปแล้ว
‪"รับไว้ ให้จบๆ " เหรอ
‪เจ้าเด็กดี เธอจะไปไหนเหรอ
‪ผมจะไปไหนได้ล่ะครับ
‪จีพยอง
‪ก็ คุณย่าเคยบอกผมไว้ไงครับ
‪ว่าถ้าอยู่ดีกินดีไม่ต้องติดต่อมาหา
‪ช่วงนี้ผมอยู่ดีกินดีมากๆ เลยครับ
‪เพราะงั้น ช่วงนี้ผมก็เลยยุ่งๆ
‪ไว้ถ้าลำบาก ผมจะติดต่อ…
‪อย่าทำแบบนั้นเลย
‪ถึงจะอยู่ดีกินดี ก็ติดต่อมานะ
‪มาหาฉันบ่อยๆ ด้วย
‪ต่อให้มีเรื่องอะไร หรือไม่มี
‪ก็มาหาฉันนะ
‪ถ้าไม่มีอะไร แล้วจะไปทำไมล่ะครับ
‪มาเถอะ
‪อย่างน้อยก็มาคุยอะไรเรื่อยเปื่อยกัน
‪ฉันน่ะ
‪หูก็แทบจะไม่ได้ยิน ตาก็แทบจะบอดสนิท
‪เธอจะพูดจาเพ้อเจ้อ ‪ทำตัวไร้สาระยังไงก็ได้เลย
‪จะร้องไห้ หรือหัวเราะก็ได้
‪แล้วฉันก็จะไม่ถามว่าเพราะอะไร
‪เพราะงั้น มาหาฉันบ่อยๆ นะ
‪อย่าอยู่คนเดียวจนติดเป็นนิสัยเลย
‪เธอ…
‪อย่าโดดเดี่ยวอีกเลยนะ จีพยอง
‪ครับ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ไม่ต้องร้องไห้
‪ย่าอยู่ตรงนี้แล้ว
‪ฉันส่งรายชื่อบริษัทที่ทำรถ ‪ขับเคลื่อนอัตโนมัติให้ทุกคนแล้วนะคะ
‪- ครับผม ‪- ครับ
‪(รายชื่อบริษัทที่เข้าร่วมประมูล ‪ซอนจูสมาร์ทซิตี้)
‪เพราะเป็นการประมูลครั้งใหญ่เหรอ ‪มีบริษัทเข้าร่วมเยอะเลย
‪ไม่ใช่แค่เยอะนะครับ
‪แต่ดูเหมือนทุกที่ที่ทำรถขับเคลื่อน ‪อัตโนมัติจะเข้าร่วมหมดเลย
‪ก็นั่นน่ะสิคะ
‪จะชนะได้ยังไงเนี่ย
‪"ชนะ" เหรอครับ เดี๋ยวนะ ท่านประธาน
‪นี่ไม่ได้เข้าร่วมประมูล ‪เพราะคิดว่าเราจะชนะใช่ไหมครับ
‪เราแค่เข้าร่วมเพราะจะ ‪เก็บประสบการณ์เฉยๆ ใช่ไหมครับ
‪ใช่ค่ะ แค่เอาประสบการณ์เฉยๆ
‪เก็บประสบการณ์ ‪แบบไม่ต้องกังวล สบายๆ
‪แล้วถ้าเกิดชนะขึ้นมา จะทำไงครับ
‪คุณแทวอนครับ ‪ถ้างั้นผมให้คุณพันล้านเลย
‪- พูดจริงนะครับ ‪- มันหมายความว่าเป็นไปไม่ได้ไงครับ
‪ส่วนผมนะ ถ้าชนะผมจะโกนหัวเลย
‪ถ้าชนะ ฉันจะเปิดตัวแฟนค่ะ
‪เอาจริงเหรอครับ
‪ก็มันหมายความว่าเป็นไปไม่ได้ไงคะ
‪ใช่ไหมล่ะครับ
‪แต่ว่า ถ้าชนะขึ้นมาจริงๆ
‪- จะเปิดตัวจริงๆ ใช่ไหมครับ ‪- ค่ะ
‪คุณชอลซานก็จะโกนหัวด้วยใช่ไหมคะ
‪ใช่ครับ ถ้าชนะ ผมจะโกน 500 ครั้งเลย
‪อะไรกัน ‪งั้นทุกคนก็ให้สัญญามาเลยครับ
‪ถ้าชนะ ผมจะซื้อรถสปอร์ตให้ทุกคนเลย
‪ว้าว คุณคังจินใจถึงนะเนี่ย
‪คุณโดซาน ลองว่ามาสิครับ
‪ถ้าชนะ
‪ผมจะขอแต่งงานครับ
‪อ๋อ หมายความว่า ‪เป็นไปไม่ได้ใช่ไหมล่ะครับ
‪ท่านประธาน จะมีกี่ทีม ‪ที่ได้เข้ารอบสุดท้ายเหรอครับ
‪เอ่อ…
‪หะ…
‪ห้าทีมค่ะ
‪ห้าทีมเหรอ ‪ถ้างั้นเรามาประชุมกันเถอะครับ
‪- ไปกันเลย ‪- โอเค
‪(ฮันจีพยอง)
‪ผอ.ครับ วันนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ
‪พัคดงชอน
‪นี่อะไรของนาย
‪ตายแล้ว ทำไมมาอยู่ตรงนี้เนี่ย ‪ใครเอามาวางไว้เหรอ
‪มันส่งมาในอีเมลบริษัท ‪แล้วผมรู้สึกว่ามันใช้ได้น่ะครับ
‪เด็กๆ จากบ้านเด็กกำพร้ามักจะตั้งตัว ‪ได้ลำบากเพราะเรื่องเงิน ใช่ไหมครับ
‪เรียกว่าไงดีล่ะ แบบว่าเป็นช่วง ‪คาบเกี่ยวระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่
‪แล้วไงต่อ
‪นี่เป็นสตาร์ทอัพที่จะจับคู่ ‪ผู้สนับสนุนกับเด็กแต่ละคน
‪เพื่อให้เด็กๆ พวกนั้น ‪สามารถออกมาตั้งตัวได้เองครับ
‪ประธานของที่นี่ก็มาจาก ‪บ้านเด็กกำพร้า เขาก็เลยมุ่งมั่นมากๆ
‪เป้าหมายธุรกิจก็ดีมากด้วยนะครับ
‪มันดีแค่เป้าหมายน่ะสิ แต่งาน ‪เพื่อการกุศลที่ไม่สร้างรายได้…
‪ทำไมถึงต้องเอาเงินจากแอลพีที่หามา ‪อย่างลำบากไปใช้ใช่ไหมครับ
‪ครับ ผมก็เลยว่าจะ ‪ยกเลิกการประชุมครับ
‪ไม่ต้องยกเลิกหรอก นัดประชุมซะ
‪อะไรนะครับ
‪โอ๊ะ
‪(โปรเจกต์โคกิลดง)
‪ทุกคนครับ เลยสี่ทุ่มแล้วนะ ‪ไม่กลับบ้านกันเหรอครับ
‪นี่ไง ในการจำลองเดโม
‪มันตรวจจับสัญญาณไฟแดงไม่ค่อยได้ ‪ทำไงดีล่ะ
‪ต้องตรวจจับให้ได้สิ ‪ยังไงก็ต้องทำให้ได้
‪- ปรับเกณฑ์ให้ต่ำลงมาหน่อย ‪- โอเค
‪ทุกคนไม่กลับกันเหรอครับ
‪แบบนี้ก็ยังไม่ได้แฮะ
‪เราไปถ่ายคลิปที่สถานที่จริงดีไหม
‪- จัดไป ‪- ในเวลานี้เนี่ยนะ
‪นายกลับก่อนเลย ไม่ต้องห่วงเราหรอก
‪- อยากโกนหัวนักหรือไง ‪- อือ อยากมาก
‪ฉันคิดว่าในครั้งนี้ สิ่งที่เรา ‪ควรจะทำให้แตกต่างจากบริษัทอื่น
‪ก็คือการเฝ้าสังเกตการณ์คนขับค่ะ
‪ใช้เทคโนโลยีจดจำใบหน้า ‪ตรวจจับภาวะง่วงขณะขับของคนขับรถ
‪แล้วก็ตรวจจับตอนรถเปลี่ยนเลนด้วย
‪(ทาร์ซาน)
‪พรุ่งนี้จะส่งเอกสารนำเสนอแล้ว ‪ช่วยดูให้ละเอียดๆ เลยนะ
‪เพราะการจดจำสภาพแวดล้อมตอนขับรถ ‪ใครๆ เขาก็ทำกัน
‪ถ้าไม่อยากดูเหมือนกับเจ้าอื่นๆ ‪ก็ต้องทำให้มันต่างเข้าไว้
‪การตัดสินใจนี่ เอามาไว้เป็น ‪เบอร์หนึ่งดีไหม หรือว่าเบอร์สองดี
‪- ดัลมี ‪- หือ
‪เธอคิดว่าทาร์ซาน ‪จะไปได้ไกลแค่ไหนเหรอ
‪ทาร์ซานน่ะเหรอ
‪เป้าหมายคือเลเวลห้าอยู่แล้ว
‪แต่มันก็ไม่ได้อยู่ที่แค่ว่า ‪เราทำได้ดีนี่สิ
‪ทั้งด้านกฎหมาย สภาพแวดล้อมบนถนน ‪ต้องเป็นไปตามโครงสร้างพื้นฐาน…
‪ไม่ใช่แบบนั้นสิ
‪ทำไม ถ้าฉันบอกแล้ว ‪นายจะยอมทำให้ทุกอย่างเลยเหรอ
‪อือ
‪ทาร์ซานที่ฉันวาดฝันถึง…
‪แบบว่า เหมือนในหนัง
‪ที่หาเส้นทางเองได้ ‪แล้วก็บินไปบนท้องฟ้าได้ด้วย
‪ว่าไงนะ
‪ล้อเล่นน่ะ
‪ไม่เอาแบบนั้นสิ
‪พ่อของฉัน
‪เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุรถยนต์น่ะ
‪ส่วนคุณย่า ก็แทบจะสูญเสียการมองเห็น
‪ฉันอยากให้ในโลกที่มีทาร์ซานอยู่ ‪ไม่มีอุบัติเหตุแบบที่พ่อฉันเคยเจอ
‪แล้วก็อยากให้คุณย่า ‪ได้เดินทางไปไหนได้อย่างสบายใจ
‪เป็นไปได้ไหม
‪อือ แค่นั้นน่ะ เป็นไปได้ ‪ภายในประมาณห้าปีครึ่ง
‪ถ้าเราสเกลอัพอย่างถูกต้อง ‪และลงทุนในอาร์แอนด์ดี
‪ก็จะเป็นไปได้ภายในสามปี
‪(อาร์แอนด์ดี: การวิจัยและพัฒนา)
‪เราจะประมูลสำเร็จไหมนะ
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪แต่นายเคยบอกว่าให้ลองดู ‪คิดซะว่าสั่งสมประสบการณ์
‪ฉันเปลี่ยนใจแล้ว
‪ไม่ใช่แค่ลองดู ‪ไม่ใช่เพื่อประสบการณ์ด้วย
‪ฉันจะทำให้สำเร็จ
‪แต่เขาว่าถ้าเอาแต่พูด ‪แล้วทำไม่สำเร็จ จะเป็นนักต้มตุ๋นนะ
‪ก็ต้องทำให้สำเร็จสิ ทำให้เต็มที่
‪ฉันไม่ได้จะขัดขวางหรอกนะ
‪ฉันอุตส่าห์ส่งสัญญาณ ‪ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
‪แต่เหมือนพวกนายจะไม่ได้ยิน
‪ทำอย่างกับโลกนี้มีเพียงเราสอง
‪ทำไม
‪ฉันกำลังแพ้นายอยู่
‪เพราะฉันอิจฉามาก
‪พูดอะไรเนี่ย
‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ‪- สวัสดีครับ
‪สวัสดีครับ
‪ผอ.ครับ ประธานฮงมาแล้วนะครับ
‪ประธานฮงเหรอ ใครน่ะ
‪สตาร์ทอัพที่ช่วยเหลือเด็กๆ ‪จากบ้านเด็กกำพร้าตั้งตัวไงครับ
‪จำได้ไหมครับ
‪- อยู่ในห้องประชุมเหรอ ‪- ครับ
‪สวัสดีครับ ผมฮันจีพยองครับ
‪สวัสดีครับ ผมชื่อฮงจีซอกครับ
‪อ๋อ ครับ
‪เชิญนั่งครับ
‪นี่เป็นครั้งแรกเลยครับ ที่ผมได้รับ ‪การติดต่อจากบริษัทลงทุนก่อน
‪ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีวันนี้
‪ใจเย็นๆ นะครับ
‪เอ่อ ครับ
‪คุณคงยุ่งมากเลยใช่ไหมครับ ‪ผมจะรีบอธิบายนะครับ
‪นี่ครับ
‪คุณรู้จักตัวการ์ตูนโคกิลดง
‪ที่เก็บดูลี่ โตชิ โดเนอร์ ‪ซึ่งไม่มีที่ไปเอามาเลี้ยงใช่ไหมครับ
‪เราเป็นบริการที่ตามหาผู้ใหญ่ ‪ที่ใจดีเหมือนโคกิลดง
‪แล้วจับคู่ให้กับเด็กๆ ‪ที่ออกจากบ้านเด็กกำพร้า
‪และต้องการจะตั้งตัว ‪ด้วยตัวของเขาเองครับ
‪งั้นมีอะไรขาดเหลืออีกไหมครับ
‪ไม่มีหรอก
‪ถ้ามันคาใจนัก ก็ไปตอบแทน ‪คนที่เขาขาดเหลือกว่าฉันเถอะ
‪ช่วงอายุที่ต้องออกจากบ้านเด็กกำพร้า ‪มันคลุมเครือมากครับ
‪เป็นวัยที่พวกเขายังไม่สามารถรับมือ ‪กับกำแพงแห่งสังคมได้
‪และเพื่อให้พวกเขาข้ามกำแพงนั้นได้ ‪ผมอยากให้โซลูชั่นของเรา…
‪ท่านประธาน ผมอ่านจากแผนธุรกิจแล้ว ‪และค้นคว้ามามากแล้วด้วยครับ
‪ได้ลองคิดเรื่องมูลค่ามาหรือยังครับ
‪ยังไม่เคยประเมินมูลค่าเลยครับ
‪ผมควรทำยังไงครับ
‪ตอนนี้ต้องการเงินทุน ‪ประมาณเท่าไรครับ
‪ตั้งเป้าไว้ว่า 100 ล้านวอนครับ
‪ผมคิดว่าตอนนี้คงจะยากเกินไป ‪ที่บริษัทเราจะลงทุนให้ได้ครับ
‪แล้วถ้าไม่ใช่ 100 ล้าน ‪แต่เป็น 50 ล้านล่ะครับ
‪แต่ว่า ‪ผมอยากจะลงทุนให้เป็นการส่วนตัว
‪(เอสเอช เวนเจอร์ แคปิตอล ‪ผู้อำนวยการ ฮันจีพยอง)
‪ส่วนตัวเหรอครับ ทำไมครับ
‪ผมชอบน้ำเสียงท่านประธานน่ะครับ
‪เสียงผมเหรอครับ
‪ผมลงทุนให้ 100 ล้าน บริจาค 300 ล้าน ‪ผมไม่ต้องการหุ้นมากนักหรอกครับ
‪แต่ช่วยจับคู่เด็กๆ ที่ดีๆ ‪ให้ผมด้วยนะครับ
‪คุณคิดว่ายังไงครับ
‪กลางสัปดาห์หน้า ‪ผมจะส่งเทิร์มชีตให้นะครับ
‪เอ่อ…
‪ขอบคุณมากนะครับ
‪ขอบคุณมากจริงๆ ครับ
‪ไม่เลยครับ ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ
‪ขอให้คุณโชคดีนะครับ
‪โห สุดยอดเลย
‪เป็นยังไงบ้างครับ
‪ก็แนวเดียวกับทีมที่นายเลือกนั่นแหละ
‪หมายถึงทีมไหนครับ
‪เต็มเปี่ยมด้วยความหวังและความฝัน ‪โดยไม่มีกลยุทธ์การเจริญเติบโต
‪มีดีแค่เป้าหมาย อะไรประมาณนั้นน่ะ
‪ขอโทษนะครับ ผมทำคุณเสียเวลาอีกแล้ว
‪ทำได้ดีมาก
‪เอ๊ะ
‪อะไร
‪- เมื่อกี้ว่าไงนะครับ ‪- ไม่ได้พูดอะไรนะ
‪ไม่จริงนะ พูดชัดๆ ผมได้ยิน ‪คุณบอกว่าผมทำได้ดีมากใช่ไหมครับ
‪- เปล่านะ ‪- ไม่จริง
‪คุณพูดว่าผมทำได้ดีมาก
‪- ไม่ได้พูด ‪- ได้ยินกันใช่ไหม
‪เขาชมว่าฉันทำได้ดีมากใช่ไหม
‪คุณได้ยิน ‪ไม่สิ คุณพูดออกมาจริงๆ ใช่ไหมครับ
‪- ไปไกลๆ เลย ‪- เข้าใจแล้วครับ
‪เยส
‪ฉันทำได้ดีมากเหรอ
‪ได้ยินใช่ไหม
‪ทำงานกันเถอะครับ
‪ฉันไม่ได้ลืมอะไรไปใช่ไหมนะ
‪เอกสารนำเสนอก็เอามาแล้ว
‪ยูเอสบีก็เตรียมมาแล้วเรียบร้อย
‪หมดเวลากี่โมงเหรอ บ่ายสามเหรอ
‪ใช่ เหลืออีกสองชั่วโมง
‪ยังมีเวลาเหลือเฟือ
‪มอร์นิงเอไอจะเข้าประมูลด้วยไหมนะ
‪ไม่แน่ใจแฮะ สมาชิกคนสำคัญ ‪ก็ถูกตำรวจสอบสวนอยู่ด้วย
‪งั้นก็ไม่น่าจะมาได้มั้ง
‪- คงงั้นเนอะ ‪- อือ
‪ตายจริง มาประมูลด้วยสินะ
‪อือ ต้องมาสิ
‪ว่าแต่ทำไมสีหน้าเป็นอย่างนั้นกันล่ะ
‪ฉันรู้มาว่าโดนตำรวจสอบสวนอยู่
‪แต่ก็มาประมูลกันด้วยสินะคะ
‪อ้อ เรื่องสอบสวนเหรอ
‪อย่างมากก็คงจ่ายค่าปรับแหละ
‪ก็แค่ความผิดฐานพยายาม
‪นั่นสิ
‪เกี่ยวอะไรกับการเข้าร่วมประมูลล่ะ
‪ใช่ค่ะ ไม่เกี่ยวหรอกค่ะ
‪ก็แค่การยื่นเอกสารนำเสนอ ‪หมูหมากาไก่ที่ไหนก็ทำได้
‪หมูหมากาไก่เหรอ
‪เธอนี่มัน…
‪ไปกันเถอะ
‪ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก ‪หมูหมากาไก่ยังไม่ใช่เลย
‪นายเปลี่ยนไปนะเนี่ย
‪- อะไรเหรอ ‪- ก็ครั้งแรกที่นายแนะนำสองคนนั้น
‪จำได้ไหมว่าพูดว่าอะไร
‪ไม่รู้สิ จำไม่เห็นได้เลย
‪สองคนนั้นเป็นฝาแฝดกัน
‪เป็นนักพัฒนาที่เก่งสุด ‪ในสายปัญญาประดิษฐ์เลยล่ะ
‪- เก่งสุดเลยเหรอ ‪- เขาระดับโลกมาตั้งแต่มหาลัยแล้ว
‪เคยเรียนเอ็มไอทีด้วยนี่
‪- ฉันเคยพูดแบบนั้นเหรอ ‪- อือ
‪ฉันเปลี่ยนไปจริงแฮะ
‪ประธานซอยื่นเอกสารนำเสนอ ‪เรียบร้อยดีไหมครับ
‪ค่ะ เห็นบอกว่าคนเยอะมากเลย
‪แต่ยังไงเราก็เข้าร่วม ‪ด้วยจุดประสงค์อื่นอยู่แล้ว
‪ใช่ไหมล่ะครับ เราไม่มีทางชนะหรอก
‪มีคนใหม่ๆ เข้ามาแล้วเหรอ
‪นั่นสิครับ คุณซาฮา ‪ได้เขียนตรงนั้นด้วยไหมครับ
‪เขียนสิคะ
‪อยู่ตรงไหนนะ
‪โอ๊ะ อยู่นี่เอง
‪(เพื่อเจอกับผู้ชายที่เก่งกว่าฉัน)
‪เป็นเหตุผลที่ยากมากนะครับ
‪- ยากเหรอคะ ‪- ยากสิครับ
‪จะมีผู้ชายคนไหนในโลก ‪ที่เก่งกว่าคุณซาฮาล่ะครับ
‪ก็จริง
‪หาไปหามา ก็มีแต่สเปกฉันที่สูงขึ้น
‪ส่องในวงการกฎหมายแล้วก็ไม่มี
‪ในวงการออกแบบก็ไม่มี
‪เลยมาที่นี่เพราะคิดว่าอาจจะมี
‪แต่ดันมาติดร่างแหประธานอันธพาล ‪แล้วก็มาถึงจุดนี้นะคะ
‪แบบนี้นี่เอง
‪- อ้อ พี่สาวฉันคงมาแล้วล่ะ ‪- พี่สาวเหรอครับ
‪ไปด้วยกันไหมคะ ‪เราว่าจะไปกินข้าวเที่ยงกัน
‪ไม่เป็นไรครับ ผมจะกินที่นี่แหละ ‪พวกคุณไปเถอะครับ
‪เอางั้นก็ได้ค่ะ
‪นั่นสินะ เพราะแบบนี้ ‪เลยเปิดตัวฉันไม่ได้สินะ
‪เป็นฉันก็คงอายจนทำไม่ได้เหมือนกัน
‪อยู่นี่เอง
‪ทักทายสิคะ พี่สาวฉันเอง
‪สวัสดีค่ะ
‪ครับ สวัสดีครับ
‪ผมเป็นเพื่อนร่วมงาน ‪ที่บริษัทกับคุณซาฮา
‪แค่เพื่อนร่วมงานจริงๆ ‪ชื่ออีชอลซานครับ
‪- อ๋อ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ‪- ครับ
‪แฟนฉันเองแหละ
‪ซาฮาพูดถึงคุณบ่อยมาก
‪ฉันเห็นแล้วรู้ทันทีเลยค่ะ
‪ขอบคุณนะครับ เอ๊ย ไม่ใช่สิ
‪ว้าว เป็นเกียรติมากเลยครับ
‪จริงเหรอ
‪ประกาศผลกี่โมงนะ
‪บ่ายสอง เหลืออีกสองนาที
‪ท่านประธาน ปุ่มฟังก์ชันสึกหมดแล้ว ‪เลิกกดเถอะครับ
‪ถ้าได้รับเลือกรอบนี้ ‪ก็เข้ารอบสุดท้ายเลยใช่ไหมคะ
‪- มีห้าทีมใช่ไหมนะ ‪- ใช่ครับ
‪มันเป็นไปไม่ได้หรอกครับ
‪นั่นสิ เราก็แค่ซ้อมมือกันเฉยๆ
‪ทุกคนปล่อยวางเถอะครับ
‪ฉันไม่ได้หวังถึงขั้นชนะหรอกนะคะ ‪ขอแค่เข้ารอบสุดท้ายก็พอ
‪แม่เจ้า
‪- อะไร ‪- อะไร
‪- ผ่านเหรอครับ ‪- ผ่านเหรอคะ
‪- ไม่มั้ง ‪- ผ่านเหรอ
‪(ขอแสดงความยินดี ‪คุณผ่านการคัดเลือกรอบที่สอง)
‪เอาอันนี้
‪กับอันนี้ แล้วก็อันนี้ค่ะ
‪- อันนี้คือเค้กเบอร์รี ‪- อือ
‪อร่อยวัวตายควายล้ม ‪ต้องชิงอันนี้ให้ได้เป็นอย่างแรกล่ะ
‪- เข้าใจไหม ‪- เข้าใจแล้ว
‪เอาล่ะ กินให้เต็มที่เลยนะครับ ‪วันนี้ผมเลี้ยงเอง
‪จะกินให้เต็มที่เลยครับ
‪เค้กหน้าตาสุดยอดมาก
‪คุณชอลซาน ‪กินอันนี้สิคะ อันนี้อร่อยมาก
‪เอาล่ะ มาสร้างบรรยากาศเฉลิมฉลอง ‪กันหน่อยไหมคะ
‪โดซาน ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪เดี๋ยวฉันช่วย
‪ไม่ใช่ว่าเรา ‪จะได้งานใหญ่จริงๆ เหรอครับ
‪เป็นไปไม่ได้หรอกครับ
‪แค่เข้ารอบห้าทีมสุดท้ายได้ ‪ก็ถือเป็นเกียรติแล้ว
‪ไม่ได้ครับ ไหนๆ ก็ทำแล้ว ‪ก็ต้องทำให้มันยิ่งใหญ่ครับ
‪คุณบอกว่าถ้าชนะประมูลรอบสุดท้าย ‪จะให้ผมพันล้านใช่ไหมครับ
‪รอบสุดท้ายนี้ ‪ผมจะแลกด้วยชีวิตเลยครับ
‪โอ้โฮ งั้นคุณคังจิน ‪ก็เตรียมรถสปอร์ตไว้ให้เรียบร้อย
‪คุณยงซาน ‪ก็เตรียมเงินพันล้านเอาไว้ล่วงหน้าซะ
‪คุณชอลซาน ถ้าชนะขึ้นมา ‪คุณต้องโกนหัวนะครับ
‪รู้ครับผม ผมเตรียมปัตตาเลี่ยน ‪ไว้เรียบร้อยแล้ว
‪คุณน่ะ ใส่นี่ไปเถอะครับ
‪คุณซาฮาก็ห้ามคืนคำนะครับ
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ ‪ฉันไม่พูดจากลับกลอกหรอก
‪นายก็เหมือนกันโดซาน
‪ไม่ต้องห่วง ฉันทำแน่
‪แค่นั้นน่ะ เป็นไปได้ ‪ภายในประมาณห้าปีครึ่ง
‪ถ้าเราสเกลอัพอย่างถูกต้องและลงทุนใน ‪อาร์แอนด์ดี ก็จะเป็นไปได้ภายในสามปี
‪ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ฉันอยากถาม
‪ความเห็นของทุกคนสักหน่อย
‪บริษัทที่ทำระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ ‪ในเกาหลีร่วมงานนี้เกือบหมดใช่ไหมคะ
‪การที่เราเข้ารอบสุดท้ายได้
‪จะนับว่าเทคโนโลยีของเรามีศักยภาพ ‪ด้านการแข่งขันก็ได้ใช่ไหมคะ
‪ใช่ครับ
‪ฉันก็เลยคิดว่า ‪ถ้าเราสเกลอัพล่ะ จะเป็นยังไง
‪สเกลอัพเหรอ ‪หมายถึงการขยายธุรกิจน่ะเหรอ
‪ค่ะ ฉันอยากเร่งความเร็วค่ะ
‪อยากเพิ่มกำลังคน ‪แล้วก็ลงทุนในอาร์แอนด์ดี
‪ทุกคนมีความเห็นว่ายังไงคะ
‪อยากเริ่มระดมทุนงั้นเหรอ
‪ใช่ คราวนี้พวกเรา ‪เข้ารอบสุดท้ายแล้วไง
‪มันแปลว่าระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ ‪ของเราได้รับการยอมรับด้านการแข่งขัน
‪เธอก็เลยคิดว่าได้เวลา ‪ดึงดูดนักลงทุน และสเกลอัพแล้ว
‪- ถูกต้อง ‪- ฉันขอคัดค้าน
‪ถ้ารับเงินทุนก่อนโดยไม่มีการขาย ‪มูลค่าของเราจะไม่เป็นที่ยอมรับ
‪- มีแต่จะสูญเสียสัดส่วนผู้ถือหุ้น ‪- มันเป็นการรับทุนเพื่อสร้างการขาย
‪- สร้างดัชนีก่อนค่อยรับทุนก็ไม่สาย ‪- ไม่ มันสายเกินไป
‪ตอนนี้ความเร็วของเรา ‪สำคัญมากกว่าสัดส่วนหุ้น
‪แล้วเราก็ไม่เคยรับ ‪นักลงทุนภายนอกเลยด้วยนี่
‪ถูกต้อง ที่ไม่รับก็เพื่อให้ทุกอย่าง ‪เป็นไปตามแผน ไม่ไขว้เขวในเวลาแบบนี้
‪- พี่ ‪- พอเลย คุยจบแล้ว
‪ทำได้ดีมาก ‪ชนะประมูลรอบสุดท้ายให้ได้นะ
‪เดี๋ยวก่อนครับ
‪ไม่ขึ้นเหรอคะ
‪ไม่หลบหน้าฉันแล้วนะคะ
‪ความสามารถ ‪ในการฟื้นตัวของผมดีกว่าที่คิดน่ะ
‪ว่ามาสิครับ ‪มีเรื่องจะบอกผมไม่ใช่เหรอ
‪- ค่ะ ‪- พูดมาสิครับ ผมพร้อมจะฟังแล้ว
‪แต่ว่า ขอบคุณค่ะ ขอโทษค่ะ
‪อันนี้ผมรู้แล้ว ตัดออกไปครับ
‪เอ่อ ฉันว่าไม่ควรตัดออกนะ
‪คำว่าขอบคุณจากคุณ ‪ที่ผ่านมาผมฟังจนเบื่อแล้วครับ
‪ที่ชดใช้มาก็มากพอแล้ว
‪และสมัยนั้น ‪ผมเองก็ไม่มีเพื่อนสักคนเหมือนกัน
‪จดหมายของคุณช่วยปลอบโยนผมได้มาก
‪เรื่องขอบคุณถือว่าเราเจ๊ากันนะครับ
‪โอเคไหมครับ
‪ค่ะ
‪ผมอ่านจดหมายของคุณแล้ว
‪แต่ก็ไม่ได้ตามหาคุณ ‪มาเป็นเวลา 15 ปี
‪แต่ในวันที่คุณนัมโดซานได้อ่านจดหมาย
‪เขาไปหาคุณด้วยตัวเองเลยครับ
‪เพราะฉะนั้นนัมโดซานในจดหมาย
‪ไม่ใช่ผมหรอกครับ
‪ไม่มีอะไรให้ต้องรู้สึกผิด ‪และโทษตัวเองหรอกครับ
‪ไม่เว้นช่องให้กันบ้างเลยนะคะ
‪จบนะครับ
‪ค่ะ
‪นี่ ได้ยินข่าวยัง
‪ที่ว่าลูกชายวอนดูจองยุยงให้นักพัฒนา ‪ของชองมยองคอมปะนีแฮกบริษัทตัวเอง
‪โอย ได้ยินสิ
‪บริษัทใหญ่มีปมด้อยอะไร ‪ถึงต้องทำแบบนั้นนะ
‪เจตนาจะทำลาย ‪คู่แข่งที่มีศักยภาพน่ะสิ
‪ได้ยินว่าลูกชายโดนตำรวจสอบสวน ‪ข้อหาขัดขวางธุรกิจอยู่นี่
‪ว้าว จริงเหรอ
‪การบรรยายนี้ ‪มันคุ้มค่าให้ไปฟังไหมก็ไม่รู้สินะ
‪- อพิโธ่อพิถัง ‪- อพิโธ่อพิถัง
‪- ทำเกินไปจริงๆ ‪- ก็นั่นน่ะสิ
‪- ไม่อยากจะเชื่อเลย ‪- ยังจะจัดการบรรยายอีกเหรอ
‪- ฉันว่าใช่นะ ‪- ตลกเป็นบ้าเลย
‪- หน้าไม่อาย ‪- จะมาบรรยายทำไมเนี่ย
‪- ใครจะไปรู้ล่ะ ‪- ไปกันเถอะ
‪จริงๆ การบรรยายครั้งนี้ ‪จะดำเนินผ่านการถามตอบ
‪แต่ดูแล้วท่าทางจะไม่มีคนถามคำถาม
‪พวกเราต่างเป็นคนที่สละเวลายุ่งๆ มา ‪ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากันจริงไหมครับ
‪เรามาสรุปกันตรงนี้เลยนะครับ
‪ฉันมีคำถามค่ะ
‪ครับ ถามมาได้เลยครับ
‪คุณบอกว่าบุคลากรคือทุกสิ่ง
‪และบุคลากรคือทุกสิ่งที่ว่านั่น ‪ก็รวมถึงฉันด้วยใช่ไหมคะ
‪ตอนนั้นทำไมถึงกำจัดฉันคะ
‪ที่นี่อนุญาตให้ถาม ‪คำถามส่วนตัวด้วยเหรอครับ
‪คนดูก็มีอยู่ไม่กี่คน ‪แค่ตอบๆ ไปเถอะครับ
‪ทุกคนไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ
‪ครับ ไม่เป็นไรครับ
‪ฉันคิดว่าถ้าไล่ออกไป ‪แกจะอ่อนลงแล้วกลับมาน่ะสิ
‪นั่นสินะ ฉันมันพูดไม่ค่อยฟังเท่าไร
‪ได้ยินว่าลูกชายผู้เชื่อฟัง ‪ตอนนี้งานเข้าหนักเลยเหรอคะ
‪ทั้งโดนตำรวจสืบสวน ‪ทั้งตกรอบการประมูล
‪- อินแจ แก… ‪- จริงสิ
‪ตอนนี้ฉันไม่ใช่วอนอินแจ ‪แต่เป็นซออินแจแล้วค่ะ
‪เพิ่งได้รับผลการตัดสินมาวันนี้ค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ ‪ที่สอนบทเรียนอันยิ่งใหญ่ให้เสมอ
‪คือว่า ท่านประธานครับ
‪ค่ะ มีอะไรเหรอคะ
‪คือว่า…
‪ผมอยากขอโทษอะไรบางอย่างน่ะครับ
‪- ขอโทษฉันเหรอคะ ‪- ครับ
‪การบรรยายถ่ายทอดเมื่อสามปีก่อน
‪ผมเคยถามคำถามแบบนั้นออกไปครับ
‪หลายคนบอกว่าคุณประสบความสำเร็จ ‪เพราะมีพ่อเป็นนักธุรกิจเศรษฐี
‪และบอกว่าถ้าคุณเริ่มต้น ‪ที่แซนด์บอกซ์ ก็คงเป็นที่ยอมรับแล้ว
‪มีความเห็นอย่างไรครับ
‪จำได้ไหมครับ
‪จำได้สิคะ
‪คนคนนั้นคือคุณคิมยงซานเองเหรอคะ
‪ครับ
‪อะไรกัน ฉันทำงานกับคนที่ก่นด่าฉัน ‪มาตลอดเลยเหรอเนี่ย
‪คนอะไรมีน้ำใจจริงๆ
‪ผมไม่รู้อะไรด้วยซ้ำ ‪แต่ดันทำตัวอวดดี
‪ผมขอโทษนะครับ
‪แต่มาคิดดูแล้ว เพราะคำพูดร้ายๆ นั่น ‪ฉันถึงได้มาอยู่ตรงนี้
‪เพราะคำพูดของผมเหรอครับ
‪ไอ้โกรธก็โกรธแหละ ‪แต่มันก็ช่วยกระตุ้นฉันด้วย
‪ฉันขอบคุณไม่ได้ ‪แต่จะยอมรับคำขอโทษไว้ โอเคไหมคะ
‪ครับ
‪(โดซาน)
‪ไงโดซาน มีอะไร
‪จริงเหรอ
‪ฉันเอาใส่แล้วจริงๆ นะ
‪แล้วอยู่ไหนเล่า
‪ให้ตาย ไม่ชินกับบันไดนี่สักที
‪ใครเหรอครับ
‪เราเป็นทีมที่เคยทำงานอยู่ที่นี่ครับ
‪ครับ อดีตสมาชิกผู้ก่อตั้งซัมซานเทค ‪สมาชิกปัจจุบันของชองมยองคอมปะนีครับ
‪อ๋อ ซัมซานเทค
‪ผมรู้จักครับ ‪ได้ยินว่าก่อตั้งธุรกิจที่นี่
‪- ใช่ครับ ยินดีที่ได้เจอนะครับ ‪- โอ้ ครับผม
‪ดีใจที่ได้เจอนะครับ
‪จะย้ายมาอยู่ที่นี่กันเหรอครับ
‪ใช่ครับ เราเพิ่งก่อตั้งธุรกิจ ‪เมื่อไม่นานมานี้
‪พวกคุณเคยอยู่มาแล้วน่าจะรู้ดี ‪ที่นี่เป็นยังไงเหรอครับ
‪ดีครับ ค่าเช่าก็ถูก
‪วิวก็สวย ไม่แพ้วิวแม่น้ำฮัน
‪บางครั้งถ้าหิวขึ้นมา พอเปิดหน้าต่าง
‪ก็จะมีกลิ่นเนื้อสันนอกโชยขึ้นมาครับ
‪ครับ แต่หน้าร้อน ‪ถ้าไม่มีแอร์จะเดือดมาก
‪จัดแอร์เป็นอย่างแรกเลยครับ
‪งั้นแค่หานักลงทุน ‪ให้ได้ก่อนหน้าร้อนก็จบ
‪- ถูกต้องที่สุด ‪- หาให้ได้ก็พอ
‪- สู้โว้ยๆ ‪- สู้ๆ
‪ขอโทษนะครับ แต่เราขอเดินดู ‪เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมครับ
‪อ้อ แน่นอนสิครับ ‪ค่อยๆ เดินดูได้เลยนะครับ
‪- ขอบคุณครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪ถ้ามีปัญหา โทรมาได้นะครับ
‪- ขอบคุณครับ ‪- ดูด้วยกันนะครับ
‪คุณพระคุณเจ้า
‪- มาดอย่างเทพเลย ‪- เรื่องจริงเหรอเนี่ย
‪ตอนนี้ที่นี่ก็มีเจ้าของใหม่แล้วสินะ
‪เราคงเข้ามาอีกไม่ได้แล้ว
‪เฮ้อ
‪อะไร ร้องไห้เหรอ
‪ใครร้องไห้กัน
‪- ร้องจริงด้วย ‪- ฉันแค่สงสารพวกเขา เพราะสงสารไง
‪เห็นเด็กสามคนต้องมาทรมาน ‪บนดาดฟ้าที่เหม็นอับนี่
‪ฉันเลยสงสาร
‪นั่นสินะ เห็นความลำบากอยู่รำไร
‪โธ่
‪ที่คุณอยู่ในสภาพนี้ เพราะไม่รู้เหรอ
‪ถ้าผมเป็นคิมยงซาน หรืออีชอลซาน
‪ผมคงเรียกค่าชดเชยจากคุณ ‪สำหรับเวลาสองปีที่ผ่านมาแล้วล่ะ
‪ฉันขอโทษนะ
‪ฉันขอโทษ
‪- อะไร ‪- อยู่ดีๆ เป็นไร
‪เปล่า ก็แค่…
‪ถ้าได้เจอประธานบริษัทดีๆ
‪พวกนายคงหลุดพ้น ‪จากที่นี่ได้เร็วกว่านี้
‪แต่เพราะฉันหลงทางไปหลายปี
‪ทำให้พวกนายกังวล
‪และทำให้ต้องลำบาก
‪ฉันละอายน่ะ
‪พูดจาเลอะเทอะอะไร ฮะ
‪ถ้าฉันไล่ตามเงิน ‪คงตัดเพื่อนกับนายไปแต่แรกแล้ว
‪คิดว่าพวกเรา
‪ทิ้งงานเงินเดือนดีๆ มาหานาย ‪เพราะอยากรวยหรือไง
‪งั้นพวกนายมาทำไม
‪โดซาน นายคิดว่าฉันร้องไห้เพราะอะไร
‪- เพราะสงสารเด็กๆ ‪- ไอ้นี่อ่านความหมายแฝงไม่ออกสินะ
‪ฉันคิดถึง ที่ร้องไห้ก็เพราะคิดถึง
‪ช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ‪บนดาดฟ้าเดือดนี่
‪มันดีมาก
‪และฉันก็คิดถึงมัน
‪ไม่งั้น
‪เราจะมาทำงานอย่างตื่นเต้น ‪ในที่สยองแบบนี้ทุกวันได้ไง
‪จำเป็นต้องให้พูดเรื่องน่าขนลุก ‪แบบนี้ด้วยเหรอ
‪ก็ต้องบอก ฉันถึงจะรู้ไง
‪มานี่มา
‪เราไม่ได้ลำบากเว้ย
‪- ขอบใจนะ ‪- รู้แล้วก็ทำดีกับเราไว้นะเว้ย
‪- ฉันจะดีกับพวกนายมากๆ ‪- ฉันก็จะทำตัวดีๆ
‪ฉันจะเป็นคนที่ดีกว่านี้
‪จะพากันร้องไห้ทำไมวะ
‪ทำได้ดีมากเพื่อน
‪อย่าร้องไห้สิวะ
‪หยุดร้องได้แล้ว
‪นายนั่นแหละร้องก่อน
‪- รักนะเว้ย ‪- บ้าเอ๊ย
‪จะกลับแล้วเหรอครับ
‪ธุรกิจ
‪ขอให้รุ่งเรืองนะครับ
‪- สู้ๆ ‪- เป็นกำลังใจให้นะครับ
‪- ขอบคุณครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪โอ๊ะ ว่าแต่ป้ายซัมซานเทค ‪ที่เคยอยู่ตรงนี้หายไปไหนเหรอครับ
‪อ้อ อันนั้น ‪คนที่มาเมื่อกี้เขาแกะออกไปนะ
‪มีคนมาเอาไปแล้ว
‪ใครเหรอครับ
‪(ซัมซานเทค)
‪ทำไมเอาไอ้นั่นมาแขวนไว้ตรงนั้นล่ะคะ
‪เอาออกเถอะค่ะ
‪สว่างสดใสดีออกนี่ครับ
‪สมัยซัมซานเทค คุณเอาแต่พูดจาร้ายๆ ‪ให้ลูกหมดกำลังใจ
‪ผมถึงได้เอามาแขวนไว้ไงครับ
‪ถ้าโดซานทำอะไรไม่เข้าท่าอีก
‪แทนที่จะอดทนเฉยๆ
‪ผมจะมองเจ้านั่นสามครั้ง ‪และอดทนเอาไว้
‪ถ้าคุณมีเจตนาแบบนั้น
‪ฉันก็เห็นด้วยค่ะ
‪(ซัมซานเทค)
‪มันเป็นบัตรเครดิต ‪เจ้าตัวต้องมารับเอง
‪คุณซอดัลมีไม่อยู่เหรอครับ
‪อ้อ ค่ะ ไม่อยู่ค่ะ
‪งั้นเซ็นชื่อรับแทนก็ได้ครับ
‪แต่สายตาฉันมองไม่ค่อยเห็น
‪- ครับ ‪- ต้องเซ็นตรงไหนนะคะ
‪ขออนุญาตนะครับ ตรงนี้ครับ
‪เดี๋ยวฉันเซ็นแทนให้เองค่ะ
‪- คุณเป็นใครครับ ‪- พี่สาวของซอดัลมีค่ะ
‪อ๋อ ครับ สักครู่นะครับ
‪นี่ครับ
‪(ซออินแจ)
‪ครับผม นี่ครับ
‪เรียบร้อยแล้วครับ สวัสดีครับ
‪จริงเหรอ
‪ใช่อินแจจริงๆ เหรอ
‪ค่ะ หนูเองค่ะ คุณย่า
‪หนูมาช้ามากเลยใช่ไหมคะ
‪อินแจ
‪ร้องไห้มาเหรอ
‪เปล่านะ
‪ตอนนี้แกอย่างกับหมีแพนด้า
‪มาสคาร่าเลอะไปหมดเลย
‪อันนี้โดนอะไรนิดหน่อยก็เลอะ ‪เพราะไม่ใช่แบบกันน้ำ
‪แถจนสีข้างถลอก
‪พอได้แล้วน่า
‪กว่าจะมารวมตัวกันได้ ‪ยังจะมาตีกันอีก
‪ที่ผ่านมาขอให้มายังไงก็ไม่ยอมมา
‪อะไรสิงแกหรือไง
‪หนูเอานี่มาให้ดู
‪อะไรเหรอ
‪แก…
‪มีอะไรเหรอ
‪ยองชิล เปิดนุนกิลให้หน่อย
‪ครับ รับทราบครับ
‪ยองชิล อ่านให้ฟังหน่อย
‪"อนุญาตให้เจ้าของคำร้อง ‪เปลี่ยนนามสกุลเป็นซอ
‪และเปลี่ยนสู่สายตระกูลดัลซอง"
‪จากนี้หนูไม่ใช่วอนอินแจแล้ว ‪แต่เป็นซออินแจค่ะคุณย่า
‪อินแจ
‪หนูอยากมาให้เร็วกว่านี้
‪แต่หนูรู้สึกผิด ‪เกินกว่าจะมาในนามสกุลวอน
‪แค่มาเฉยๆ ก็ได้ ‪เรื่องนั้นมันสำคัญตรงไหน
‪น่าจะมาตั้งแต่ตอนย่ายังมองเห็น
‪มองเห็นสิ
‪ในสายตาของย่า
‪มองเห็นพวกแกอย่างชัดเจน
‪คุณแม่ ผมกลับมาแล้วครับ
‪ที่รัก เด็กๆ ไก่มาแล้วจ้า
‪- ไชโย ‪- เยส ไก่มาแล้ว
‪- น่ากินจังเลย ‪- ซื้อน้ำอัดลมมาไหม
‪- แน่นอนสิ ‪- แล้วกึ๋นล่ะ
‪อ้าว อันนั้นลืมไปสนิทเลย
‪- กึ๋นนั่นของโปรดคุณแม่เลยนะ ‪- ผมลืมเองแหละ
‪กินสิ
‪- ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ ‪- จะกินให้อร่อยเลยครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณแม่
‪มากินไก่กันครับ มาครับ
‪- คุณย่า มาเร็ว ‪- คุณแม่ มานี่สิคะ
‪มากินด้วยกันสิคะย่า
‪- หนูจองน่องไก่นะ ‪- เชิญเลยจ้า
‪(ซออินแจ)
‪นี่มัน…
‪อะไรเนี่ย มาค้นโต๊ะคนอื่นได้ไง
‪เธอเป็นคนซ่อมไอ้นี่เหรอ
‪เปล่านะ มันซ่อมของมันเอง
‪มันเป็นของฉัน ฉันเอาไปนะ
‪เอาที่สบายใจเลยจ้ะ
‪ฉันก็มีของจะให้เธอเหมือนกัน
‪จำเรื่องการเดิมพันได้ไหม
‪พูดตามตรง
‪ตอนนี้ฉันยังได้ดีไม่เท่าพี่
‪ขอยอมรับ ‪แต่พี่อายุเยอะกว่าฉันสามปีนี่
‪อีกสามปีค่อยมาดูกันค่ะ
‪ว่าตอนนั้นฉันจะได้ดีกว่าไหม ‪ขอวางเดิมพันหมื่นวอน
‪- ดีไหม ‪- ก็ได้ ขอวางหมื่นวอน
‪จำได้สิ
‪แต่มันหมายความว่ายังไงเหรอ
‪คิดว่าฉันได้ดีกว่าพี่แล้วเหรอ
‪ยังหรอก
‪แต่ถ้าเธอ ‪สเกลอัพบริษัทตามแผน ก็เป็นไปได้
‪อะไรกัน ไหนบอกไม่ให้ทำไง
‪ลองดู
‪อยู่ดีๆ ทำไมเปลี่ยนใจล่ะเนี่ย
‪ฉันไม่อยากให้เธอเชื่อฟัง
‪หมายความว่าไงล่ะนั่น
‪จะบอกว่าชอบตอนฉันทำตัวมุทะลุเหรอ
‪ก็ประมาณนั้น
‪ชองมยองคอมปะนี
‪จะหานักลงทุนเหรอคะ
‪ค่ะ ประธานซอดัลมี ‪บอกว่าต้องการขยายขนาดบริษัทค่ะ
‪ระหว่างที่เตรียมประมูลครั้งนี้ ‪เธอคงรู้สึกถึงอะไรหลายอย่างค่ะ
‪และฉันก็คิดว่ามันถึงเวลาแล้วด้วยค่ะ
‪ถ้ามีนักลงทุนที่สนใจระบบขับเคลื่อน ‪อัตโนมัติ ช่วยแนะนำด้วยนะคะ
‪คงจะยากค่ะ
‪ทำไมคะ คิดว่ายังเร็วไปเหรอคะ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪เพราะฉันไม่อยากส่งต่อ ‪ข้อเสนอดีๆ ให้นักลงทุนรายอื่นค่ะ
‪เป็นบริษัทที่ฉันเฝ้ามองด้วยความสนใจ ‪มาตั้งแต่สมัยเป็นซัมซานเทคแล้วค่ะ
‪และฉันก็คิดว่าตอนนี้
‪พวกเขาเติบโตมากพอ ‪ที่เราจะลงทุนได้แล้วค่ะ
‪แล้วอีกอย่าง
‪คุณสองคน ‪ก็เป็นจุดเริ่มต้นของที่นี่ด้วย
‪ฉันเลยอยากสนับสนุน
‪ขอบคุณนะคะ
‪- งั้นมาดำเนินการกันเลยนะคะ ‪- ค่ะ
‪ฉันควรส่งข้อมูลไปให้ใครดีคะ
‪ผมไม่ทำครับ
‪ทำไมคะ ในนี้ไม่มีใครรู้จัก ‪ชองมยองคอมปะนีดีเท่าผอ.ฮันแล้วนะคะ
‪ดงชอน หัวหน้าพัค ‪ก็รู้จักดีเหมือนกันครับ
‪หัวหน้าพัค
‪คุณพัคดงชอนครับ
‪- ดงชอน ‪- ครับ ผู้อำนวยการ
‪- ครับ ‪- นายแกล้งไม่ได้ยินใช่ไหม
‪เปล่านะครับ ‪ผมจดจ่อกับเอกสารอยู่ก็เลยไม่ได้ยิน
‪คิดว่ายังไงครับ หัวหน้าพัคเอง ‪ก็ให้ความสนใจพวกเขา
‪- มาตั้งแต่สมัยเป็นซัมซานเทค ‪- ผมไม่ได้สนใจเลยนะ
‪ไม่สิ ถึงจะสน แต่ก็เทียบกับ ‪ผู้อำนวยการไม่ได้หรอกครับ
‪ผมยังอีกห่างไกลครับ
‪ก็นะ
‪ฉันก็คิดเหมือนกันค่ะ
‪ฉันคิดว่าศักยภาพของชองมยองคอมปะนี
‪สูงกว่าที่พวกเขาคิดไว้เยอะมากค่ะ
‪เหมือนอีกไม่นาน ‪จะเข้าสู่เจเคิร์ฟด้วย
‪ถ้าเรามองเห็น นักลงทุนรายอื่น ‪ก็คงสะดุดตาเหมือนกันค่ะ
‪รู้ใช่ไหมคะ ‪ว่าเราจะเสียข้อเสนอนี้ให้ใครไม่ได้
‪ทำให้เกิดขึ้นจริงให้ได้นะคะ
‪ท่านประธาน ท่าน ท่านประธาน
‪สู้ๆ
‪ขำอะไร
‪ป่านนี้แล้ว จะไปขอ ‪ให้เขายอมรับก็ไม่ได้ จะบ้าตาย
‪ทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ ทำไม
‪มีเรื่องอะไร ‪ถึงได้เรียกมาคุยตามลำพังเหรอครับ
‪พอดีมีเรื่องจะขอหน่อย
‪ขอเหรอ
‪ผู้อำนวยการขอผมเหรอครับ
‪- ประธานยุนอยาก… ‪- อะไรนะครับ
‪ประธานยุนบอกว่า ‪อยากลงทุนกับชองมยองคอมปะนี
‪คิดว่าไงครับ ‪อยากรับการลงทุนจากเราไหมครับ
‪ทำไมเอาเรื่องแบบนี้ ‪มาบอกกับผมเป็นการส่วนตัวล่ะครับ
‪- ไปที่สำนักงานแล้วคุยกับ… ‪- ผมถูกสั่งให้ทำ
‪และผมก็ไม่อยาก ‪ไปเกี่ยวข้องอะไรด้วย นั่นแหละครับ
‪คุณเอง ให้ตายก็ไม่อยากรับ ‪การลงทุนจากผมอยู่แล้วนี่
‪ใช่ครับ
‪ไม่อยากสุดๆ เลยครับ
‪โอเคครับ เอาเป็นว่าผมเสนอไปแล้ว
‪และรอบนี้คุณก็ปฏิเสธ ‪หัวชนฝาเหมือนเดิม
‪ตามนั้นนะครับ
‪ผู้อำนวยการฮัน
‪ความคิดเห็นจริงๆ ของผู้อำนวยการ ‪ต่อการลงทุนนี้เป็นยังไงครับ
‪ตัดความรู้สึกออกไป
‪ช่วยตัดสินด้วยเหตุผลทีนะครับ
‪จำสถิติที่สองของผมได้ไหมครับ
‪จำได้ครับ
‪หลังตรวจสอบการลงทุน
‪บริษัทที่คุณตัดสินใจไม่ลงทุน ‪มีความสำเร็จเป็นศูนย์
‪ใช่ไหมครับ
‪ผมคิดว่าถ้าผมพลาดชองมยองคอมปะนีไป ‪สถิตินั้นจะถูกทำลายครับ
‪ความจริงแล้ว ในฐานะนักลงทุน
‪ผมอยากได้โอกาสนี้ครับ อยากได้มาก
‪ไปด้วยกันเถอะครับ
‪ไปพูดคุยเรื่องการลงทุน ‪กับประธานซออย่างเป็นทางการกันครับ
‪เดี๋ยวสิ คุณนัมโดซาน ‪คุณอยากรับการลงทุนจากผมจริงเหรอ
‪ถ้าคุณรับ ในฐานะกรรมการภายนอกบริษัท
‪ผมต้องจุ้นจ้าน จู้จี้จุกจิก ‪และเข้าไปยุ่งกับชองมยองคอมปะนี
‪คุณไม่เบื่อเสียงบ่นของผมเหรอครับ
‪- เบื่อสิครับ ‪- แล้วจะรับทำไมล่ะ
‪ทำไมตอนนั้นไม่รับ แต่มารับตอนนี้ล่ะ
‪เพราะข้อเสนอครั้งนี้ ‪ฟังดูไม่เหมือนการทำทาน
‪แต่เหมือนเป็นการลงทุนจริงๆ ครับ
‪ขอบคุณนะครับ
‪ผมสิต้องขอบคุณ
‪แปลกๆ แฮะ
‪ไปกันเถอะครับ
‪ดัลมี ฉันไม่นับถือศาสนา
‪ฉันก็ศาสนิกชนปลอม
‪แล้วทำไมล่ะ
‪เพราะพรุ่งนี้เราจะพรีเซนต์ ‪การประมูลราคาครั้งสุดท้ายไง
‪ฉันต้องมาอธิษฐานขอให้เราชนะสิ
‪ที่นี่ตอบสนองคำอธิษฐานดีมาก ‪ฉันพิสูจน์มาแล้ว
‪ได้อธิษฐานไหม
‪ฮะ อือ
‪เฮ้อ ขนาดอธิษฐานแล้ว ‪ก็ยังไม่สงบลงเลย
‪ตื่นเต้นมาก
‪โอ๊ะ สายรุ้งนี่นา
‪นี่ๆ อธิษฐานเร็วเข้า
‪- ขออีกแล้วเหรอ ‪- ขอพรในโบสถ์ว่าได้ผลดีแล้ว
‪แต่นี่ถึงกับมีสายรุ้งขึ้นมาอีก ‪ว้าว ที่ขอไปต้องได้ผลแน่
‪อธิษฐานเร็วเข้าสิ
‪สายรุ้งมันไม่ได้ทำ ‪ให้คำอธิษฐานเป็นจริงหรอก
‪มันเป็นแค่ปรากฏการณ์การหักเหของแสง
‪แปลว่านายไม่เชื่อ ‪ก็เลยจะไม่อธิษฐานงั้นสิ
‪ไม่ ก็มันไม่มีหลักฐานเป็นรูปธรรม ‪ว่าสายรุ้งทำให้คำอธิษฐานเป็นจริงได้
‪อ๋อ หลักฐานเหรอ
‪หลักฐานเหรอ โอเค เดี๋ยวแสดงให้ดูเอง
‪เห็นยัง ฉันอธิษฐานกับสายรุ้ง ‪ว่าฉันจะจุ๊บนาย
‪แล้วดูสิ เป็นจริงด้วย
‪อันนี้มันคนละเรื่องกันสิ
‪คนจุ๊บคือเธอเอง ‪สายรุ้งไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ
‪ก็เหมือนกันนี่ ต่างกันตรงไหน
‪อธิษฐานไปก่อนเถอะ
‪แล้วจากนั้น นายทำให้เป็นจริงก็พอ
‪เข้าใจแล้ว
‪อธิษฐานอะไรเหรอ ‪ขอให้เราชนะการประมูลเหรอ
‪ไม่ใช่
‪เป็นเรื่องที่ ‪มีความเป็นไปได้มากกว่านั้น
‪อะไรที่มีความเป็นไปได้เหรอ
‪ขอให้บริษัทเรากลายเป็นยูนิคอร์น
‪(ยูนิคอร์น: ธุรกิจสตาร์ทอัพมูลค่า ‪กว่าพันล้านดอลลาร์หรือล้านล้านวอน)
‪จะบ้าเหรอ อันนั้นมันยากกว่าต่างหาก
‪แบบนั้นคงต้องใช้เวลาอีกนานเลยนะ
‪แต่ก็ไม่พูดว่าเป็นไปไม่ได้แฮะ
‪มีเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่ไหนล่ะ ‪ถ้าทำมันก็ได้ทั้งนั้นแหละ
‪สวัสดีค่ะ
‪ดิฉันซอดัลมี ‪ประธานชองมยองคอมปะนีค่ะ
‪(เพื่อขึ้นลิฟต์ระดับสูง)
‪หนูแพ้ไม่ได้
‪ถ้าแพ้
‪เท่ากับว่าหนูแพ้เพราะเลือกพ่อ
‪แค่วันเดียวที่หนูจะแกล้งทำเป็นได้ดี
‪หนูอยากลองทำเป็นไม่อิจฉาพี่เขาดู
‪ฉันอยากให้ในโลกที่มีทาร์ซานอยู่ ‪ไม่มีอุบัติเหตุแบบที่พ่อฉันเคยเจอ
‪แล้วก็อยากให้คุณย่า ‪ได้เดินทางไปไหนได้อย่างสบายใจ
‪(เพื่อเปลี่ยนแปลงโลก)
‪เพราะงั้น ฉันเลยว่าจะตามรอยนาย
‪- รอยฉันเหรอ ‪- ฉันจะก่อตั้งบริษัท
‪เหมือนกับนาย โดซาน
‪ไปกันเถอะ
‪(เพื่อที่ต่อไปจะได้ไม่ลำบาก)
‪(เพื่อเป็นคนที่มีความเชื่อมั่น)
‪(เพื่อช่วยเหลือผู้คน)
‪(เพื่อเป็นลูกสาวที่น่าภาคภูมิใจ)
‪(เพื่อเปลี่ยนแปลงโลก ‪จงทำตามความฝัน)
‪(ขอบคุณนักแสดงรับเชิญ คุณยอจินกู)
‪(ปี 2020 ปัจจุบัน)
‪(ชองมยองคอมปะนี ‪ซีทีโอ นัมโดซาน)
‪(ชองมยองคอมปะนี ‪ซีอีโอ ซอดัลมี)
‪(ชองมยองฮอตดอก)
‪(จงทำตามความฝัน)
‪(ซีทีโอ นัมโดซาน ‪ซีอีโอ ซอดัลมี)
‪- คุณแทวอนคะ ‪- ครับ
‪คุณดัลมี…
‪ไม่สิ ท่านประธาน ‪กับคุณโดซานไปไหนเหรอคะ
‪อ๋อ วันนี้มีการประชุม ‪ผู้ถือหุ้นประจำปีไงครับ
‪(ขอบคุณผู้ชมที่มอบความรัก ‪ให้ "สตาร์ทอัพ" เสมอมา)
‪คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม