‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 14)
‪คุณซอดัลมี
‪ไม่สิ ประธานซอ เกิดอะไรขึ้นครับ
‪ได้ยินว่าโดนแรนซัมแวร์เล่นงานเหรอ
‪แก้ไขได้แล้วค่ะ
‪เจอคีย์ถอดรหัส ‪และกู้ไฟล์ทั้งหมดแล้วค่ะ
‪ทำได้ยังไง
‪โดซานแวะมาน่ะค่ะ
‪คุณชอลซาน คุณซาฮา ไปจนถึงคุณยงซาน
‪มากันหมดเลยค่ะ
‪ก็เลยแก้ไขได้แล้วเหรอครับ
‪ค่ะ
‪โล่งอกไปนะครับ
‪คุณโอเคไหมครับ
‪วันนี้ฉันได้ยินคำถามนั้น ‪หลายร้อยครั้งแล้วค่ะ
‪แล้ว
‪คุณโอเคไหมล่ะครับ
‪ค่ะ ฉันโอเคค่ะ
‪โล่งอกมากเลยค่ะ
‪แต่ว่า
‪ฉันมันน่าสมเพชมากเลย
‪สมเพชอะไรกัน แม้แต่เพนตากอน ‪ยังเคยโดนแรนซัมแวร์เล่นงานเลย
‪คุณแค่โชคร้ายครับ
‪ไม่ใช่หรอกค่ะ
‪ข้ออ้างนั้นมันฟังไม่ขึ้นเลย
‪ฉันสมเพชตัวเองจะตายอยู่แล้วค่ะ
‪ใกล้ถึงวันเปิดตัวแล้วแท้ๆ แต่ฉัน ‪กลับไม่เช็กให้ดีว่าแบ็กอัปหรือยัง
‪พอเกิดเรื่องขึ้นมาก็แก้ปัญหาไม่ได้ ‪ทำได้แต่ลนลาน
‪ไม่มีอะไรน่าสมเพชกว่านี้แล้วล่ะค่ะ
‪ทำไมต้องเป็นเวลาแบบนี้ด้วย
‪ทำไมต้องมาในเวลาแบบนี้
‪ผู้อำนวยการฮันก็รู้นี่คะ
‪ถึงฉันจะน่าสมเพชแค่ไหน ‪แต่ก็ไม่หนักขนาดนี้
‪ก็บอกว่าไม่เคยน่าสมเพชไง
‪ทำไมต้องพักร้อนกลับมาในเวลานี้ด้วย
‪ในเวลาที่ฉันเละเทะสุดๆ แบบนี้
‪อย่างน้อยก็ควรบอกกันล่วงหน้าไหม
‪ขายหน้าเป็นบ้าเลย
‪เฮ้อ ฉันไม่มีสิทธิ์ร้องไห้ด้วยซ้ำ
‪อย่าบอกใครนะคะว่าฉันร้องไห้
‪ถ้าผู้อำนวยการฮันช่วยลืมๆ ไปด้วย ‪ก็จะดีมากค่ะ
‪ฉันไม่อยากให้ใครรู้เลย
‪- ท่านประธาน ‪- ท่านประธานซอครับ
‪ไม่อยู่แฮะ
‪เห็นว่าโต้รุ่งนี่ ‪หรือจะกลับบ้านแล้วนะ
‪มาครับ ระวังหัวด้วยนะ
‪อยู่ที่นี่จนกว่าจะใจเย็นลงนะครับ
‪ล็อกประตูด้วย
‪ผู้อำนวยการฮันคะ
‪ขอบคุณนะคะ เสมอเลย
‪มาคุยกันหน่อยครับ
‪ผมไม่มีอะไรจะคุย ‪กับผู้อำนวยการฮันครับ
‪คุณมาที่นี่ก็เพื่อมาหาคุณซอดัลมีนี่
‪ถ้าเป็นอย่างนั้น ‪วันนี้คงจะไม่ได้ครับ
‪ผมต้องขออนุญาตผู้อำนวยการ ‪เพื่อเจอดัลมีด้วยเหรอครับ
‪ครับ
‪คุณมีสิทธิ์อะไรครับ
‪ผมว่าผมมีสิทธิ์นะ
‪- อย่าบอกนะว่า… ‪- ครับ ผมจะบอกอย่างนั้นแหละ
‪สามปีมันเป็นเวลานานนี่ครับ ‪นานพอให้ความสัมพันธ์
‪เปลี่ยนไป
‪ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย
‪(ผู้อำนวยการฮันจีพยอง)
‪ค่ะ
‪เมื่อกี้ผมเจอคุณนัมโดซานในลิฟต์ครับ
‪เขาบอกว่าจะไปหาคุณซอดัลมี ‪ผมก็เลยพยายามห้ามไว้
‪แต่ผมใช้คำพูดที่อาจทำให้เขา ‪เข้าใจความสัมพันธ์ของเราผิดไป
‪ผมขอโทษนะครับ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ถ้าออกไปตอนนี้ คุณก็จะได้เจอเขาครับ
‪ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ยังไงซะ ‪เขาก็จะกลับอเมริกาอยู่แล้ว
‪อีกอย่าง
‪ความสัมพันธ์ระหว่างเรามันจบไป ‪ตั้งแต่สามปีก่อนแล้วค่ะ
‪ขอบคุณนะที่พูดแบบนั้น
‪ครับ เข้าใจแล้วครับ
‪ใช่
‪แบบนี้แหละถูกต้องแล้ว
‪(โดซาน)
‪ถึงฉันจะใช้เวลาลืมเธอถึงสามปี
‪ถึงฉันจะไปใช้ชีวิต ‪ที่อีกฟากโลกเป็นเวลาสามปี
‪(ปิดเครื่อง)
‪แต่เธอใช้แค่สามวินาที
‪ในสามวินาที เธอทำให้เวลา ‪และระยะทางที่ฉันพยายามมาทั้งหมด…
‪(ดัลมี)
‪ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ ‪กรุณาฝากข้อความ
‪หลังได้ยินเสียงสัญญาณ ‪อาจมีค่าบริการเพิ่มเติมค่ะ
‪ไร้ความหมาย
‪(ถึง นัมโดซาน)
‪(เดินตามความฝัน)
‪มีอีกอย่างหนึ่งจะให้
‪วันก่อนที่ไม่ได้เอาให้เธอ
‪อ้อ จริงสิ
‪"เดินตามความฝัน"
‪เป็นคำที่ดีนะ
‪(เดินตามความฝัน)
‪เวลาไม่สามารถ
‪เป็นยารักษาได้เลย
‪(เอลละเวเทอร์ สปีช)
‪(คำพูดที่สั้นและมีพลังโน้มน้าว ‪เสมือนเวลาสั้นๆ ที่ขึ้นหรือลงลิฟต์)
‪(ตอน 14)
‪ว้าว ฉันไม่นึกเลย ‪ว่าเราจะได้กลับมาที่นี่อีก
‪แค่ชั่วคราวเอง
‪พอยื่นเรื่องเป็นนิติบุคคลแล้ว ‪ค่อยหาออฟฟิศแถวคังนัมหรือยออีโดกัน
‪เอางั้นแล้วกัน
‪ถ้านักลงทุนรู้ว่านี่เป็นออฟฟิศเรา ‪เขาคงมองเหยียดเรา
‪นี่ เราก็ต้องคัดคนที่ตัดสินเรา ‪ด้วยสภาพแวดล้อมออกไปสิ
‪ตายแล้ว ไอ้คนมีสาระ ‪นานๆ ทีจะพูดอะไรถูกกับเขาบ้างนะ
‪- แต่จะว่าไป ใครจะเป็นประธานล่ะ ‪- จะใครล่ะ
‪นายไง
‪ฉันเหนื่อยมามากพอแล้วตลอดสามปี ‪ไม่เอาแล้ว
‪ระหว่างนายสองคน ‪ใครอยากเป็นประธาน ก็เป็นเลย
‪- ไม่เอาล่ะ ‪- ฉันก็ไม่
‪ใครไม่เป่ายิ้งฉุบ ต้องเป็นซีอีโอ ‪เป่ายิ้งฉุบ
‪- ใครแพ้เป็นซีอีโอใช่ไหม ‪- เปล่า คนชนะ
‪- เป่าสามตาใช่ไหม ‪- ไม่ ตาเดียว
‪แบบนี้ไม่ได้สิ เอาใหม่ เป่ายิ้ง…
‪ท่านประธาน ‪เราควรเริ่มจากอะไรก่อนดีครับ
‪เริ่มจากอะไรก่อนดี
‪- ยื่นเรื่องนิติบุคคล ‪- อือ
‪ต้องไปแข่งแฮกกาธอนอีกรอบไหมนะ
‪นายนี่พูดอะไรน่าขนลุกจัง
‪ขนลุกซู่เลยเนี่ย
‪ตอนนี้เราไม่ใช่ระดับนั้นแล้วนะ
‪เราเคยคว้าอันดับหนึ่งจากแซนด์บอกซ์
‪แถมยังทำงานที่ทูสโทสามปีซ้อนเชียวนะ
‪ก่อนอื่น ถ้าอยากได้เงินลงทุน ‪เราก็ควรโฆษณาไหมนะ
‪"เราลาออกจากทูสโท"
‪"และกลับมาทำธุรกิจที่เกาหลี" ‪ทำการตลาดประมาณนี้
‪นั่นสิ การโฆษณาเป็นสิ่งสำคัญ
‪ว่าแต่จะทำยังไง
‪นี่ เราลองติดต่อพี่ชอนโฮดีไหม
‪(ชักดูสตูดิโอ นัมชอนโฮ)
‪ยิ้มกันหน่อยนะครับ
‪สดใสอีก คราวนี้มองตากันหน่อยครับ
‪ช่วยยิ้มกว้างๆ อีกครั้งนะครับ ‪ยิ้มกว้างครับ
‪- ดีครับ ‪- สไมล์
‪เยี่ยมครับ
‪พูด "สู้ๆ " หน่อยครับ หนึ่ง สอง สาม
‪- สู้ๆ ‪- ดีมากครับ
‪เอาล่ะ ไชโย
‪อีกครั้งหนึ่งครับ ไชโย
‪- สบายๆ นะ ‪- ดูดีมากครับ
‪ดีมากครับ
‪คนนี้ครับๆ คนนี้ ‪เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องผม
‪หล่อใช่ไหมล่ะ
‪เท่มากๆ
‪เป็นธรรมชาติกว่านี้อีกนิดนะครับ
‪- สไมล์ ‪- สไมล์
‪คราวนี้ ลองพูดกันแบบเป็นธรรมชาติ
‪- ครับ ‪- ครับ
‪นี่ พอมาคิดดู ‪เราเป็นอาร์จีบีอีกแล้วนะ
‪โอ๊ะ จริงด้วย แดง เขียว น้ำเงิน
‪อาร์จีบีคงเป็นคอนเซปต์ของเราแล้วล่ะ
‪นี่ ชื่อบริษัทอาร์จีบี ดีไหม
‪- ไม่ล่ะ ‪- ไม่ดีหรอก
‪คราวนี้เราจะถ่ายภาพเดี่ยวกัน ‪เริ่มจากประธานเลย
‪- ครับ ‪- ครับ
‪- อ้อ จริงสิๆ ‪- สลับกันๆ
‪- ตั้งสติหน่อยสิ ‪- ตั้งสติหน่อยสิ
‪- โธ่เอ๊ย ‪- ให้ตาย
‪ฝากด้วยนะครับ
‪ว้าว เท่มากๆ
‪โอ๊ย เท่มากเลยๆ
‪นี่ พอเห็นแบบนี้แล้ว ‪พวกนายดูประสบความสำเร็จแล้วจริงๆ
‪ดูดีมากเลยนะเนี่ย
‪โธ่ ไม่หรอกครับ
‪ต้องขอบคุณสไตล์ลิสต์ทุกคน ‪ที่เตรียมชุดหล่อๆ นี่มาให้
‪เราก็เลยดูดีขึ้นนิดหนึ่ง ‪แบบว่าแค่นิดเดียวจริงๆ
‪นายว่างั้นไหม
‪อะไรล่ะนั่น
‪หัวหน้าทีมฮัน ไม่สิ ผู้อำนวยการฮัน ‪นั่นผู้อำนวยการฮันนี่นา
‪- เป็นนิตยสารของที่นี่นี่เอง ‪- นั่นสิ
‪ขอบคุณพี่มากเลยนะครับ
‪ขอกอดหน่อยสิ
‪ไม่งั้นเราคงไม่มีโอกาส ‪ได้สัมภาษณ์นิตยสารแบบนี้หรอก
‪จังหวะมันลงล็อกพอดีน่ะ
‪บรรณาธิการของที่นี่เป็นรุ่นน้องฉัน
‪แล้วก็กำลังตามหานักพัฒนา ‪มาสัมภาษณ์พอดี
‪แล้วนักพัฒนามือทอง ‪ก็คือลูกพี่ลูกน้องฉันนี่ไง
‪- มือทองอะไรกันเล่า ‪- มือทองสิ
‪พอฉันบอกบ.ก.ว่า ‪ฉันรู้จักนักพัฒนาจากทูสโท
‪เขาก็ยกเลิกนัดนักพัฒนา ‪ที่เคยทาบทามไว้ทันที
‪แล้วขอให้ฉันนัดพวกนายแทนล่ะ
‪สถานะของเรามันขนาดนั้นเลยเหรอครับ
‪ใช่สิ มันขนาดนั้นแหละ
‪ได้ไอเทมที่จะทำธุรกิจหรือยัง
‪ก็ต้องค่อยๆ ตัดสินใจน่ะ
‪ถ้านายเริ่มธุรกิจแล้ว ‪คราวนี้ก็รู้ใช่ไหม
‪- หุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์เหรอ ‪- อือ
‪- รู้สิ ‪- ต้องอย่างนี้สิน้องพี่
‪ถ้าต้องการอะไร ขอให้บอกมาได้เสมอ ‪ฉันจะทำให้ทุกอย่างเลย
‪- เข้าใจแล้ว ‪- โอเค
‪- คุณนัมโดซานครับ ‪- ครับ
‪- กำลังไปครับ ‪- ครับ
‪- หล่อจัง ‪- ก็งั้นๆ แหละ
‪- จริงเหรอ ‪- ยิ้มครับ
‪ไม่ต้องเกร็งนะ ลองโพสมาสักท่า
‪- ยิ้มครับ ‪- ยิ้ม
‪- หล่อมากเลยครับ ‪- ดีครับ
‪ผ่อนคลายนะครับ
‪ไม่สิ ถ้าจะยกเลิกกัน ‪ก็ควรโทรมาบอกว่ายกเลิกก่อนไหมครับ
‪ผู้ช่วยฉันควรจะโทรหาแล้วแท้ๆ
‪แต่ดูเหมือนจะเกิดความผิดพลาด ‪ในการสื่อสารน่ะค่ะ
‪ขอโทษจริงๆ นะคะ
‪- ไหนๆ มาแล้ว งั้นขอถามหน่อยครับ ‪- ค่ะ
‪ทำไมถึงยกเลิกนัดพวกเราครับ
‪แค่นี้เอง จะเซ้าซี้ทำไม
‪ฉันก็รำคาญอยู่พอดี
‪นั่นสิ เราอุตส่าห์ฝืนใจมาเพื่อ ‪โปรโมตบริษัท แล้วนี่มันเพราะอะไร
‪ทำตัวตามสบายหน่อยสิ
‪- สไมล์ ‪- ผ่อนคลายนะ ยิ้มหน่อย
‪นัมโดซานเหรอ
‪รู้จักกันเหรอคะ
‪นี่เราโดนยกเลิกเพราะคนพวกนั้นเหรอคะ
‪คือว่า…
‪ยังไงพวกเขาก็เคยทำงานที่ทูสโท…
‪ต้องเกี่ยวพันกับพวกห่วยนั่นอีกแล้ว
‪โธ่เว้ย
‪ลาก่อนนะคะ
‪ขอโทษจริงๆ นะคะ
‪(เรากลับมาแล้ว)
‪(พวกเขากลับมาอีกครั้ง ‪หลังทำงานที่แซนด์บอกซ์และทูสโท)
‪(คำถาม: จะเริ่มทำธุรกิจไหม ‪โดซาน: แน่นอนครับ )
‪พิธีเซ่นไหว้ใกล้จะเริ่มแล้วนะครับ
‪ไม่เอาล่ะค่ะ แค่เซ่นไหว้ ‪แล้วจะไม่เกิดเหตุอะไรเลยเหรอคะ
‪พูดอะไรแบบนั้น ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ‪เท่ากับท่านประธานปากพาซวยนะครับ
‪จับไม้แล้วพูดถุย ถุย ถุยเลยครับ
‪ทำอะไรไม่เข้าท่าเลย
‪รีบตามมานะครับ
‪(พิธีเซ่นไหว้ ‪ขอให้การทดสอบขับขี่ราบรื่น)
‪(ทาร์ซาน)
‪เป็นรถขับเคลื่อนอัตโนมัติคันแรก ‪ของแซนด์บอกซ์เลยนะคะ
‪ฉันคาดหวังมากนะคะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ว่าแต่ทำไมถึงใช้ชื่อว่าทาร์ซานล่ะคะ
‪ทาร์ซานไม่ได้ขับรถยนต์นี่คะ
‪อ๋อ คือว่า…
‪"ทาดา นี่ไงรถขับเคลื่อนอัตโนมัติ" ‪คำว่า "ทาดา" มันทำให้นึกถึงทาร์ซาน
‪ฉันก็เลยตั้งชื่อแบบนั้นน่ะค่ะ
‪มันไม่ไร้ความหมายไปหน่อยเหรอครับ
‪- ไม่นะ แปลกใหม่ดีออก ‪- อะไรนะ
‪ถึงขั้นเตรียมอาหารเซ่นไหว้ ‪มาด้วยเลยเหรอครับ
‪คุณย่าทำมาให้น่ะค่ะ
‪คุณย่าเป็นชาวคาทอลิกนี่ครับ
‪ท่านยืดหยุ่นค่ะ
‪ประธานวอน ประธานซอคะ
‪(โมโม รถขับเคลื่อนอัตโนมัติ ‪จากมอร์นิงเอไอ)
‪(ได้รับใบอนุญาตชั่วคราวแล้ว)
‪ทำไมชินฮยอนกับชินจองไปอยู่ตรงนั้น
‪ไม่จริงน่า
‪โอ๊ะ
‪รบกวนด้วยนะครับ
‪เพิ่งกลับจากกินมื้อเที่ยงเหรอ ‪ไปกินที่ไหนมาคะ
‪ถึงขั้นต้องรายงาน ‪ว่าไปกินที่ไหนมาด้วยเหรอคะ
‪เปล่าค่ะ ฉันแค่รู้สึก ‪เหมือนเห็นพวกคุณเมื่อกี้
‪เรากินที่โรงอาหารแซนด์บอกซ์ครับ
‪ตอนนั้นชินฮยอนกับชินจองไปเจอ ‪ประธานวอนซังซูจริงๆ ด้วยสินะคะ
‪เขาปฏิเสธเสียงแข็งแบบนั้น ‪ฉันเลยนึกว่าตัวเองตาฝาดซะอีก
‪งั้นก็แปลว่าพวกเขาคุยเรื่องธุรกิจ ‪กันมาสักพักแล้วน่ะสิครับ
‪แรนซัมแวร์ก็แค่ข้ออ้าง ‪ที่แท้ก็อยากลาออกเพื่อไปที่นั่นสินะ
‪- โอ๊ะ ‪- ท่านประธานครับ
‪(มอร์นิงเอไอเซนเตอร์)
‪นี่คิดจะทำอะไร
‪นานๆ ทีจะได้เจอกัน ‪แต่เธอทักทายกันหยาบไปหน่อยนะ
‪นั่นสิ ไม่ไถ่ถามความเป็นอยู่พ่อเลย ‪เป็นอะไรไป ไม่สมกับเป็นแกเลยนะ
‪หนูไม่มีอารมณ์ไถ่ถามหรอกค่ะ
‪แค่บริษัทยังไม่พอ นี่ยังจะมาแย่ง ‪คนของเราไปอีก หนูยังต้องไถ่ถามไหมคะ
‪ใจเย็นหน่อยสิ
‪เธอทำตัวแบบนี้แล้ว ‪เหมือนฉันกลายเป็นคนเก่งไปเลยนะเนี่ย
‪อินแจ ไม่ต้องกังวลไปหรอก
‪ก็แค่ฉันเอง ทำไมเธอต้องกังวลขนาดนี้
‪ฉันมีเหตุผลให้กังวลพอตัวน่ะสิ
‪พี่เป็นลูกชายคนโตของมอร์นิงกรุ๊ป ‪เป็นประธานของเนเจอร์มอร์นิง
‪เป็นถึงผู้จัดการมอร์นิงเอไอ ‪แล้วมาแอบขโมยคนของเราไป
‪แต่ถึงยังไง ‪ฉันก็เป็นแค่คนโง่ไม่เต็มบาทนี่
‪ไม่จริงเหรอ
‪และหนูจะไม่ไปอเมริกาหรอก
‪จะฝากสาขาอเมริกา ‪ไว้ที่คนโง่ไม่เต็มบาทนั่นก็ได้
‪ที่ทำแบบนี้ ‪เพราะคำว่าโง่ไม่เต็มบาทนั่นเหรอ
‪- เพราะคำพูดแค่นั้นน่ะเหรอ ‪- เพราะฉันใจแคบหรือเปล่านะ
‪สำหรับฉันมันไม่ใช่ "แค่นั้น" น่ะสิ
‪คุณพ่อจำได้ไหมคะ
‪สักสิบปีก่อนหรือเปล่านะ
‪เรื่องที่พี่ซื้อรถซูเปอร์คาร์ ‪ห้าร้อยล้าน แล้วโดนโกงน่ะ
‪มีอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ
‪ตอนนั้นพ่อเหวี่ยงไม้กอล์ฟใส่พี่ ‪จนเขาต้องทำรากฟันเทียมไงคะ
‪นี่ ทำไมต้องขุดเรื่องนั้น ‪มาพูดที่นี่ด้วย
‪เพราะว่าฉันนึกถึงตอนนั้นขึ้นมาพอดี
‪พี่จ่ายเงินเป็นร้อยล้าน ‪เอาตัวนักพัฒนาไปเพื่ออะไร
‪ถ้าพ่อได้เห็นผลลัพธ์ทีหลัง ‪แล้วจะพูดว่าอะไร
‪ก็ไม่เชิงว่าคาดหวังหรอกนะ
‪แต่ฉันเป็นห่วงน่ะ
‪อินแจ
‪ฉันไม่ใช่ฉันคนเก่าแล้วนะ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก ‪คิดว่าฉันจะยังเป็นฉันคนเก่าอยู่เหรอ
‪ทำดีมากค่ะ
‪ฉันนี่โล่งใจเลย
‪ฉันไปโวยวายทิ้งไว้ให้แล้ว ‪ประธานซอจัดการที่เหลือเองนะคะ
‪ค่ะ
‪อะไรนะ
‪พี่ ไม่สิ ประธานวอน จัดการอะไรกันคะ
‪หานักพัฒนามาให้ได้ก่อนวันเปิดตัวค่ะ
‪เป็นคนที่มีประสบการณ์มากกว่าเจ็ดปี ‪คิดซะว่าหาซีเลเวลมานะ
‪แบบนั้นมันยากไปนะคะ
‪ถ้าจะจ้างนักพัฒนาซีเลเวล ‪เราต้องทุ่มเทมากเลยนะ
‪จะให้คัดเลือกผู้สมัครตอนนี้ก็คงยาก
‪เรามีผู้สมัครที่ดีอยู่แล้วนี่คะ ‪นัมโดซาน อีชอลซาน คิมยงซาน
‪ไม่ได้สิคะ พวกเขาแค่กลับเกาหลี ‪มาพักร้อนแค่ช่วงเวลาสั้นๆ
‪ฉันว่าไม่ใช่พักร้อนนะ
‪พวกเขาบอกว่าจะเริ่มต้นใหม่ที่เกาหลี
‪ที่เกาหลีเหรอ
‪(พวกเรากลับมาแล้ว)
‪พวกเขามีประสบการณ์ด้าน ‪รถขับเคลื่อนอัตโนมัติจากทูสโท
‪และตอนนี้กำลังมองหาหุ้นส่วน
‪จะมีใครเหมาะสมกว่านี้อีกเหรอ
‪ประธานซอมีเส้นสายนี่คะ
‪จ้างพวกเขามาให้ได้นะคะ
‪ไปคุยกับฉันสักครู่นะคะ
‪พี่ พี่จำไม่ได้เหรอว่า ‪ฉันกับโดซานเลิกกันยังไง
‪รู้สิ "ไปทูสโทซะเถอะ" ‪"ไม่ ฉันจะอยู่กับเธอ"
‪ได้ยินว่าเลิกกันเหมือนในละครเลยนี่
‪รู้แล้วยังจะพูดแบบนั้นอีกเหรอ
‪ตอนนี้ พี่กำลังทำให้ฉัน ‪กลายเป็นคนใจร้ายที่สุดสำหรับโดซานนะ
‪ใจร้ายเหรอ เรื่องอะไร
‪ตอนนั้นฉันทิ้งโดซานไป ‪ด้วยคำพูดที่ใจดำมากตั้งขนาดนั้น
‪เพราะฉันเวทนาตัวเอง ‪ที่ถ่วงเขาเอาไว้
‪ฉันเลยผลักไสเขา พูดจาทำร้ายเขา ‪ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย
‪แต่ตอนนี้พี่จะบอกให้ฉัน ‪ไปถ่วงชีวิตเขาอีกเหรอ
‪ไม่ได้เด็ดขาด ‪คนเรามันต้องรู้จักละอายกันบ้างสิ
‪การจ้างนัมโดซานมาร่วมงาน
‪มันเป็นการถ่วงชีวิตเขาเหรอ
‪ฉันจะตามหานักพัฒนาคนอื่นเอง ‪ซีเลเวลใช่ไหม
‪ได้ ถึงจะยาก แต่ฉันจะพยายาม
‪ไม่ต้องล่ะ พาตัวนัมโดซาน ‪อีชอลซาน คิมยงซานมาซะ
‪ถ้าทำไม่ได้ เธอจะถูกไล่ออก
‪- พี่ ‪- ทำไม คิดว่าฉันทำไม่ได้เหรอ
‪หุ้นใหญ่ของชองมยองคอมปะนี ‪คืออินแจคอมปะนี
‪และหุ้นใหญ่ของอินแจคอมปะนีก็คือฉัน
‪นี่พี่ขู่ฉันอยู่เหรอ
‪เปล่า ฉันให้โอกาสเธออยู่
‪เมื่อสามปีก่อน ที่เนเจอร์มอร์นิง
‪ฉันถูกผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทฉัน ‪ไล่ออกโดยไม่มีโอกาสแก้ตัว
‪แต่ฉันไม่ใช่แบบนั้น ฉันให้โอกาส
‪พาตัวสามคนนั้นมา
‪หรือไม่ก็สละตำแหน่งประธาน ‪ที่ถ่วงชีวิตคนอื่นซะ
‪เลือกมา
‪นี่มันใช่ทางเลือกซะที่ไหน ‪ขู่กันชัดๆ
‪การจะพาตัวมาได้มันก็มีขอบเขตนะ
‪ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ‪พี่ก็ไปพามาเองซะเลยสิ
‪นักพัฒนาพวกนั้นเขาเป็นใครเหรอ
‪ก็เป็นนักพัฒนาที่เคยทำงาน ‪ในบริษัทดังแล้วก็ใหญ่แหละ
‪บริษัทระดับโลกน่ะ ‪ไม่ใช่บริษัทขี้ปะติ๋วอย่างเรา
‪เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่หน่อย ‪เลยคิดจะข่มเหงกันหรือไง
‪จะเรียกว่าข่มเหงก็ไม่ถูกนักหรอก
‪ตายแล้ว คุณย่า นี่เข้าข้างพี่ ‪ในสถานการณ์แบบนี้เหรอ
‪แม่ ทำไมย่าเป็นแบบนี้ล่ะ
‪ฉันว่าคราวนี้เธอก็ไม่ได้ทำถูกนะ
‪นี่เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย
‪ต่อให้เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ แต่ ‪การมายุ่งกับฝ่ายบุคคลแบบนี้มันโหดไป
‪กรรมสิทธิ์กับการบริหารมันแยกจากกัน ‪ไม่รู้เหรอคะ
‪ว้าว หนูล่ะเสียใจจริงๆ
‪ทำไมอยู่ดีๆ สองคนนี้ ‪เข้าข้างพี่เฉยเลยล่ะ หา
‪ไม่ได้เข้าข้างหรอก
‪ถ้าฉันเป็นอินแจ ‪ฉันก็คงไล่ประธานอย่างแกออกเหมือนกัน
‪- ทำไม ‪- บริษัทแกมัน "ขี้ปะติ๋ว" เหรอ
‪อะไรนะ
‪บริษัทที่แกเป็นประธานอยู่ ‪มันถ่วงชีวิตพนักงานเหรอ
‪นั่นสิคะ
‪ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะว่า ‪บริษัทเธอมันแย่ขนาดนั้น
‪ไม่สิ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้น…
‪มันก็เหมือนกับแกขายฮอตดอก
‪แล้วถามลูกค้าว่า ‪"กินของไม่อร่อยนี่ทำไมคะ" นั่นแหละ
‪คุณแม่เปรียบเทียบได้ดีมากค่ะ
‪ถ้าความคิดของประธานเป็นแบบนั้น ‪บริษัทคงไปได้ไกลแย่เลย
‪ให้ตายสิ อินแจคงจะอดทนเก่งน่าดู
‪ความอดทนของแกเหนือกว่าใครๆ ค่ะ ‪เพราะได้จากฉันไป
‪บุคลากรน่ะ เป็นผู้กำหนดทุกสิ่ง
‪ถ้าแค่นั้นยังทำไม่ได้ ‪แกก็ไม่ใช่ประธานแล้ว
‪งอนแล้ว
‪(ทาร์ซาน)
‪(ภาวะง่วงขณะขับ การจราจรติดขัด)
‪(ผู้ขับสูงอายุ)
‪เอาล่ะ เอกสารก็พร้อมแล้ว
‪สมบูรณ์แบบ
‪แต่ทำไมฉันเหงื่อออกไม่หยุดเลยนะ
‪โอ๊ย ร้อน
‪จะปรับอุณหภูมิ ‪เป็น 23 องศาเซลเซียสค่ะ
‪ใช่ เป็นเพราะอุณหภูมิ อุณหภูมิ
‪คราวนี้ก็สมบูรณ์แบบทุกอย่างแล้ว
‪(ซัมซานเทค)
‪โอ๊ะ มาจากบริษัทไหนครับเนี่ย
‪ต้องต่อแถวสิครับ
‪- ต่อแถวเหรอคะ ‪- ครับ
‪ไม่เห็นเหรอว่า ทุกคนมีหมายเลขคิว ‪รอต่อแถวไปลงทุนอยู่เนี่ยครับ
‪คนพวกนี้เป็นนักลงทุนหมดเลยเหรอคะ
‪ครับ
‪อ๋อ ค่ะ
‪(ดัลมี)
‪- นี่ค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪ฉันอยากจะลงทุนให้ ‪ก่อนคุณนัมโดซานจะกลับเกาหลีอีกค่ะ
‪ถ้าคุณมองหาหุ้นส่วน ‪ฉันก็อยากจะแนะนำบริษัทเราน่ะค่ะ
‪แปลว่าถึงเราจะยังไม่มีโมเดลธุรกิจ ‪แต่ก็จะลงทุนให้เราเหรอครับ
‪เราอยากช่วยคุณตั้งแต่ซีดสเตจ ‪ไปจนถึงตอนที่คุณได้โมเดลธุรกิจแล้ว
‪แล้วเทคโนโลยีล่ะครับ
‪พอมันทำเงินได้ ‪เราก็เริ่มจับทางไม่ถูกแล้ว
‪นั่นสิ เราไม่กล้าขายด้วย
‪ปกติแล้วไม่มีบริษัทไหน ‪ที่ขายตั้งแต่แรกหรอกครับ
‪เราจะช่วยเหลือ ‪จนถึงวันที่ขายได้เองครับ
‪ขอเวลานายหน่อยได้ไหม ‪ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ
‪ถ้าช่วยเปิดพื้นที่ ‪ให้เราลงทุนสักหน่อย
‪เราช่วยคุณได้ ‪ตั้งแต่ก่อตั้งกิจการเลยนะครับ
‪- ถ้าตัดสินใจได้แล้ว จะติดต่อไปครับ ‪- ฝากด้วยนะครับ
‪ครับ ลาก่อนนะครับ
‪- แล้วจะติดต่อไปนะครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪- ลาก่อนครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪บารมีจากทูสโทของเราเนี่ย ‪เยี่ยมจริงๆ นะ
‪ไม่ว่าเราจะทำอะไร ‪เขาก็จะลงทุนให้ทุกอย่างเลย
‪นี่ ท่านประธานว่าไง ‪ถูกใจที่ไหนบ้างไหม
‪เลือกมาเลย
‪ไม่รู้สิ ไปที่ไหนดีล่ะ
‪พวกนายตัดสินใจเลย
‪นายเป็นประธาน นายก็ต้องตัดสินใจสิ
‪ไม่มีที่ไหนเด่นเป็นพิเศษเลยแฮะ
‪ใครโทรมาไม่หยุดน่ะ รับๆ ไปเถอะ
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪ถ้าพาตัวนัมโดซานมาไม่ได้นะ ‪หนูจะไล่ออกจริงๆ ด้วย
‪เห็นบริษัทตัวเองเป็นอะไร
‪"ถ่วงชีวิต" งั้นเหรอ
‪คิดว่ามันเข้าท่าแล้วเหรอ ‪ประธานควรพูดออกมาแบบนั้นเหรอ
‪ก็ไม่ควรน่ะสิ
‪ดัลมีพูดไม่คิด
‪ไม่มีอะไรให้แก้ตัว
‪เป็นอะไรไป ‪ทำไมวันนี้ไม่เข้าข้างดัลมีล่ะ
‪ทำไมต้องเลือกข้างด้วยล่ะ ‪พวกแกเป็นพี่น้องกันนะ
‪เครื่องดื่มมาแล้วค่ะ
‪นี่อะไรกันล่ะ
‪ขอบใจนะ
‪- แม่ดื่มลาเต้ใช่ไหม ‪- อือ
‪เจ้านั่นเท่จัง ให้เสร็จก็ไปเลยเหรอ
‪มันมีคนควบคุมอยู่ใช่ไหม
‪ไม่ใช่ นั่นก็ขับเคลื่อนอัตโนมัติ ‪เป็นธุรกิจที่ลูกของแม่ทำน่ะ
‪มาทำอะไรที่นี่คะ
‪อ๋อ ฉันทำจอนกับซงพยอนไว้น่ะ ‪ว่าจะเอามาให้เธอกิน
‪วันปีใหม่ก็จะไม่มาเหรอ
‪หนูยุ่ง
‪ให้ตายสิ ‪แบกงานทั้งโลกมาทำคนเดียวหรือไง
‪หมอนั่นเซ็นใบหย่าแล้วนะ
‪- ดีแล้ว ‪- แล้วแกจะทำยังไง
‪จะพ่วงนามสกุล "วอน" ต่อไป
‪หรือจะยื่นเรื่องเพิกถอนบุตรบุญธรรม ‪แล้วกลับมาใช้นามสกุล "ซอ" ล่ะ
‪แล้วแม่ล่ะ
‪ได้ค่าเลี้ยงดูพอจะซื้อบ้านได้แล้ว ‪ก็ออกจากบ้านนั้นได้แล้วสิ
‪ไม่ล่ะ เงินนั่น ‪ต้องเอาไปใช้ทำอย่างอื่น
‪จะเกาะคุณย่ากินไปตลอดหรือไง
‪ไม่มีปัญหา ‪เรื่องแม่สามีลูกสะใภ้บ้างเหรอ
‪มีสิ ทำไมจะไม่มี
‪รอบนี้ ฉันต้องทอดจอน ‪สำหรับ 20 คนกินเลยนะ
‪แต่ก็ยังอยากอยู่ที่นั่นอีกเหรอ
‪รู้สึกผิดกับดัลมีขนาดนั้นเชียว
‪ฉันรู้สึกผิดกับคุณแม่ต่างหาก
‪ท่านอุตส่าห์เลี้ยงลูกสาว ‪ที่ฉันทิ้งไปเกินสิบปี
‪ด้วยความรักและทะนุถนอมขนาดนั้น
‪ฉันต้องตอบแทนหนี้บุญคุณสิ
‪ตอบแทนอะไร ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด ‪แม่กำลังก่อหนี้อยู่ล่ะสิท่า
‪คุณแม่น่ะ ถ้าไม่มีฉัน ‪ท่านก็ออกไปข้างนอกไม่ได้
‪ไม่ใช่ว่ากลับกันหรอกเหรอ
‪สายตาท่านมัวมากแล้ว
‪ปีใหม่นี้มาเถอะ
‪ให้ท่านได้เห็นหน้าแกสักครั้ง ‪ก่อนที่สายตาท่านจะแย่ไปกว่านี้
‪ประธานซอ ‪วันนี้เป็นวันพิเศษอะไรเหรอครับ
‪ดูต่างจากตอนโดนแรนซัมแวร์ ‪โดยสิ้นเชิงเลย
‪วันนั้นมันไม่ปกติค่ะ ‪ปกติฉันก็เป็นแบบนี้แหละ
‪ว่าแต่ คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ
‪อ้อ ตอนนั้นฉันไม่ได้ขอบคุณ ‪อย่างเป็นทางการเลย
‪แล้วอีกอย่าง
‪ฉันอยากมาทาบทามน่ะค่ะ
‪ทาบทามเหรอ
‪(ประธานซอดัลมี)
‪ประธานซอ ฟังแล้วอย่าเสียใจไปนะครับ
‪แต่ความจริง ‪พวกเราเมื่อสามปีก่อนกับตอนนี้
‪สถานการณ์มันต่างกันมากน่ะครับ
‪คือเราไม่ได้จะอวด ‪แต่มันเป็นข้อเท็จจริงครับ
‪แน่นอนสิคะ ฉันรู้ค่ะ
‪แต่ฉันก็ต่างจาก ‪เมื่อสามปีก่อนเหมือนกันค่ะ
‪ฉันเชื่อมั่นว่าบริษัทของเราคู่ควร ‪กับสถานะที่สูงขึ้นของพวกคุณค่ะ
‪เพราะงั้นให้โอกาสฉันหน่อยนะคะ
‪- ฉันจะขอแนะนำบริษัท… ‪- ฉันรู้ว่าเป็นบริษัทแบบไหน
‪เคยดูวิดีโอแนะนำบริษัทมาแล้ว
‪- ดูแล้วเหรอ ‪- ดูแล้วเหรอ
‪ชอลซาน ยงซาน ‪ขอเราคุยตามลำพังแป๊บหนึ่งได้ไหม
‪เข้าใจแล้ว
‪ถ้างั้นก็ คุยกันตามสบายเลยนะครับ
‪โดซานจะพูดอะไรน่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪เอานั่นออกมาด้วยทำไม
‪ก็แบบ มันเหมือนเราอวดประธานซอ ‪ฉันว่ามันไม่ควรเท่าไร
‪เราอวดที่ไหน ‪มันเป็นข้อเท็จจริงต่างหาก
‪นั่นสินะ เราก็มีดีพอให้อวดแหละเนอะ
‪ในบรรดานักลงทุนที่มาเมื่อกี้ ‪มีทีมที่เคยเหยียดเราอย่างแรงด้วย
‪ไอ้เวรพวกนี้…
‪มันจำอดีตอันขมขื่นของเราได้ไหมนะ
‪น่าจะได้นะ
‪ชอลซาน ส่งนามบัตรพวกนั้น ‪ให้ฉันหน่อยสิ
‪นี่เหรอ ทำไม
‪แป๊บนะ
‪จะไปไหนน่ะ
‪ว้าว ไอ้นั่นยังอยู่ด้วยแฮะ
‪จำได้ไหม
‪เมื่อสามปีก่อน
‪เรามาประชุมกันที่นี่ ‪บอกจะทำระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ
‪ดัลมี
‪หือ
‪เธอเคยบอกไว้ใช่ไหม
‪ว่าอย่ายึดติดกับภาพลวงตา
‪และอย่าทำตัวดื้อด้าน
‪ใช่
‪ตอนนั้น คำพูดพวกนั้น
‪ทำร้ายจิตใจฉันมาก
‪แต่พอมันผ่านไป
‪ฉันก็เข้าใจ
‪เธอพูดถูกแล้วล่ะ
‪คนที่เธอชอบ
‪ไม่ใช่ฉัน
‪คนที่ฉันชอบก็ไม่ใช่เธอเหมือนกัน
‪ฉันใช้เวลาเกือบสามปี ‪กว่าจะยอมรับเรื่องนั้นได้
‪ตอนนี้ฉันไม่อยากสับสนอีกต่อไปแล้ว
‪ฉันก็เลย
‪ไม่อยากเจอเธออีกแล้ว
‪คำนั้น
‪พอมาได้ยินเอง
‪ก็เจ็บเหมือนกันนะ
‪ตอนนั้นนายก็คงรู้สึกแบบนี้สินะ
‪ถึงจะสายเกินไป
‪แต่ฉันขอโทษนะ
‪สวัสดีครับ หัวหน้าทีมฮัน
‪อ้อ ตอนนี้เป็นผอ.ฮันแล้วใช่ไหมครับ
‪อ้อ ครับ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ
‪- มาทำอะไรที่นี่เหรอ ‪- มาดูว่าพอมีสำนักงานว่างหรือเปล่า
‪พอดีพวกเราว่าจะก่อตั้งธุรกิจใหม่
‪ก่อตั้งเหรอ ไม่ได้มาพักร้อนเหรอครับ
‪เราเปลี่ยนใจนิดหน่อยน่ะครับ
‪เพราะมีประวัติจากทูสโท นักลงทุนเลย ‪มาต่อแถวให้ทุนโดยไม่สนโมเดลธุรกิจ
‪แล้วอยากจะพูดอะไรเหรอครับ
‪ผมแค่อยากรู้น่ะครับ
‪หัวหน้าทีมฮัน ‪มีความเห็นยังไงเหรอครับ
‪เยี่ยมไปเลยนะครับ
‪ยินดีด้วยครับ ‪ขอให้ประสบความสำเร็จครับ
‪- เปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ ‪- ไม่ได้เปลี่ยนเลยนะ
‪เปลี่ยนสิครับ พูดจาใจดีขึ้นเยอะเลย
‪คุณก็รู้นี่ครับ ปกติผมจะอวยพรให้ ‪เฉพาะธุรกิจที่ผมไม่สนใจเท่านั้น
‪รถที่ผมไม่ได้จะขับ จะเปลี่ยนยาง ‪เปลี่ยนผ้าเบรกหรือไม่
‪ไม่มีเหตุผล ‪ที่ผมต้องไปเช็ก ต้องไปบ่นนี่ครับ
‪ขอตัวนะครับ
‪ไม่ได้มาพักร้อนหรอกเหรอ
‪กังวลไปกังวลมา นกกางเขน ‪จะคิดว่าผมคุณเป็นรังเอานะครับ
‪กังวลเรื่องอะไรเหรอครับ
‪เปล่าค่ะ
‪บอกหน่อยสิครับ ‪พอผมไม่ใช่ที่ปรึกษา ก็เลยไม่บอกเหรอ
‪เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น
‪มอร์นิงเอไอเอาพวกนักพัฒนาหลัก ‪ของพวกเราไปค่ะ
‪เราก็เลยต้องหา ‪นักพัฒนาซีเลเวลกันใหม่
‪เลยคิดว่าจะไปทาบทาม ‪โดซานกับเพื่อนๆ น่ะค่ะ
‪ฉันเพิ่งไปยื่นข้อเสนอให้โดซานมา
‪แต่เขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเลยค่ะ
‪นานๆ ทีคุณนัมโดซานก็ทำตัวถูกใจแฮะ
‪ผู้อำนวยการ
‪ผมควรให้คำปรึกษาคุณ
‪แต่ผมมีตัวแปรส่วนตัวมากเกินไปครับ
‪ผมเลยไม่อยากให้
‪ฉันไม่อยากบอกก็เพราะแบบนี้แหละ
‪แต่ตัวเองก็มาตื๊อให้เล่า
‪ขอโทษนะครับ ผมค่อนข้างใจแคบน่ะครับ
‪โดซาน ฉันเจอนี่อยู่ในถังขยะ
‪ของมีค่าแบบนี้ ต้องรักษาให้ดีๆ สิ
‪เอ่อ ครับ
‪ถ้าฉันไม่เจอเข้าคงซวยไปแล้ว
‪พ่อครับ
‪หือ
‪เวลาที่ทิ้งก็ไม่ได้
‪ลืมก็ไม่ได้
‪ผมควรทำยังไงเหรอครับ
‪พอออกจากถนนหลักแล้ว ตรงนี้
‪ก็ไปตามถนนจินซังมีประมาณหกกิโลเมตร
‪- ใช้ถนนคึมยุล ถนนคึมยุล ‪- ถนนคึมยุลเหรอ
‪ใช่ หลังผ่านเส้นอิมโมซานไป
‪แล้วตามเส้นทางไป ก็จะเจอถนนคนเดิน
‪จะไปเส้นนี้หรือ…
‪พ่อบอกว่าสมัยหนุ่มๆ ‪เวลามีเรื่องเหนื่อยใจ
‪จะปั่นจักรยาน ‪ไปบ้านของคุณอาที่เสียไปแล้ว
‪ไม่เอาสิ ไปทางถนนคนเดินปลอดภัยกว่า
‪พอถึงจุดที่ร่างกาย ‪เหนื่อยล้าเหมือนจะตาย
‪ความกังวลก็จะกลายเป็นเรื่องเล็กๆ
‪มันจะไวกว่าประมาณสิบนาที
‪เพราะอย่างนั้น ฉัน…
‪- ใส่นี่ไปนะ ‪- ครับ
‪แวะพักเป็นช่วงๆ อย่าลืมกินข้าวด้วย
‪ครับ
‪โอเค
‪เอ้านี่
‪ถ้างั้น เดี๋ยวผมกลับมานะครับ
‪เดี๋ยวผมโทรหาครับ
‪ระวังตัวด้วย ‪ความปลอดภัยต้องมาก่อนนะ
‪- ครับ ผมไปนะครับ ‪- โอเค
‪- เดินทางปลอดภัยนะ ‪- ครับ
‪เลยออกปั่นจักรยานตามที่พ่อบอก
‪ด้วยความหวังว่าความอ่อนล้า ‪จะช่วยบดบังความกังวลทั้งหมด
‪ฉันหวังจากใจว่าจะลบเธอ
‪ผู้เติมเต็มอยู่ในค่ำคืน ‪ที่นอนไม่หลับออกไปให้หมด
‪แบบนั้นฉันถึงจะเริ่มต้นใหม่ได้
‪แต่ว่า
‪คำนั้น พอมาได้ยินเอง
‪ก็เจ็บเหมือนกันนะ
‪ตอนนั้นนายก็คงรู้สึกแบบนี้สินะ
‪ถึงจะสายเกินไป
‪แต่ฉันขอโทษนะ
‪พ่อพูดผิดแล้วล่ะ
‪ยิ่งร่างกายเหนื่อยมากเท่าไร
‪ความคิดก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น
‪คุณแม่ อยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ ‪ฉันขอแวะไปห้องน้ำแป๊บเดียว
‪นี่ ไม่ต้องรีบมา ช้าๆ ก็ได้ ‪วัยเธอล้มมากระดูกก็ต่อไม่เข้าแล้ว
‪คุณแม่ก็
‪อุ๊ย แม่ร่วง
‪โธ่ถัง
‪ตายแล้ว คุณพระคุณเจ้า ‪ตายจริง ขอบคุณนะ
‪ขอบคุณนะ
‪ตายจริง
‪พระเจ้า ขอบคุณมากจริงๆ
‪ขอบคุณนะคะ
‪ดีจังเลย
‪ค่ะ ทนายซน ฉันวอนอินแจนะคะ
‪ช่วยดำเนินการยกเลิก ‪การอุปการะของฉันให้ทีนะคะ
‪คนเหรอ
‪หิวจนเห็นภาพหลอนไปหมดแล้วมั้ง
‪โดซาน
‪ดัลมี เธอมาที่นี่ได้ยังไง
‪พ่อแม่นายบอกฉันน่ะ
‪ว่านายน่าจะอยู่ที่นี่
‪พ่อแม่ฉันเหรอ ทำไมล่ะ
‪ฉันไปตื๊อขอให้พวกท่านบอกมา
‪ก็นายทิ้งแจ็กเกตไว้ที่สำนักงานฉัน
‪ฉันเลยเอามาให้
‪แล้วก็มีเรื่องจะคุยด้วย
‪ตอนนั้นก็คุยจบไปหมดแล้วนี่
‪จะถ่อมาถึงที่นี่ทำไม
‪จบแค่นายน่ะสิ
‪ฉันยังพูดไม่จบเลย
‪ทำไมมันยากขนาดนี้นะ
‪มาคุยกันหน่อย
‪แม้แต่ผู้คนที่เจอกันในกรมทหารหลายปี
‪ตัดการติดต่อไป ฉันก็อยู่ได้สบาย
‪โดซาน
‪จะไปไหนดึกดื่นป่านนี้ ‪นายบ้าไปแล้วเหรอ
‪กับคนที่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน ‪ในชีวิต 30 ปีของฉัน
‪ทำไมมันถึงลืมได้ยากขนาดนี้
‪เธอรู้ไหมว่าฉันมาถึงที่นี่ได้ยังไง
‪เพื่อที่จะลืมเธอ
‪ฉันตั้งหน้าตั้งตาปั่นจักรยาน ‪จากโซลมาถึงนี่เป็นเวลาห้าชั่วโมง
‪ทั้งที่วิ่งหนีไปตั้งสามปี
‪ฉันตกถนนลูกรังจนล้มกลิ้ง ‪แล้วดิ้นรนมาด้วยความยากลำบาก
‪แต่ทำไมเธอถึงไม่เลือนรางไป ‪แม้แต่นิดเดียว
‪เธอมาที่นี่ง่ายๆ ได้ยังไง
‪เธอลืมฉันไปได้ง่ายๆ
‪แต่ทำไมมีแค่ฉัน
‪สิ่งที่ฉันลำบากแทบตาย
‪แต่ทำไมกับเธอมันถึงง่ายนักล่ะ
‪สำหรับฉัน มันก็ไม่ง่ายเหมือนกัน
‪ฉันก็มาถึงนี่
‪อย่างยากลำบาก
‪เพราะงั้นมาคุยกันหน่อยเถอะ
‪ฉันแค่เอามาเผื่อเฉยๆ ‪แต่เหมือนจะคิดถูกแล้วล่ะ
‪อีกสามนาทีค่อยกินนะ
‪เข้าไปนอนไป
‪ไม่เอา ฉันจะโต้รุ่งอยู่ที่นี่แหละ
‪อีกอย่าง ฉันอ่อนไหว ‪อยู่บ้านคนอื่นแล้วนอนไม่หลับหรอก
‪ทำไมถึงเป็นทาร์ซาน
‪อะไรนะ
‪รถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติ ‪ของบริษัทเธอ
‪เห็นว่าชื่อทาร์ซาน
‪ถ้าอย่างนั้น ‪รู้จักแมชชีนเลิร์นนิงไหม
‪คิดซะว่าคอมพิวเตอร์คือทาร์ซาน
‪ทาร์ซานเอาก้อนหินให้เจน ‪แต่เจนไม่ชอบ
‪แต่พอเอาดอกไม้ไปให้ เจนถึงชอบ
‪เรื่องทาร์ซานที่นายเล่าตอนนั้น
‪มันทำให้ฉันหวั่นไหวมากเลยล่ะ
‪มันเจ๋งมาก
‪เจ๋งตรงไหน เด็กน้อยต่างหาก
‪แถมยังโง่เง่า
‪มันเจ๋งมาก
‪ถ้าให้เรียนรู้มันจะไปได้ไกลแค่ไหนนะ ‪ในเมื่อมันไม่มีจุดสิ้นสุด
‪ฉันเลยตั้งชื่อให้มันว่าทาร์ซาน
‪แล้วนายล่ะ
‪ทำไมนายถึงทำ ‪รถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติที่ทูสโท
‪เพราะบริษัทสั่ง ฉันก็เลยทำ
‪ไม่มีเหตุผลอะไรมากมายหรอก
‪ความปลอดภัย การวินิจฉัยทางการแพทย์ ‪โรงงานอัจฉริยะ ยานยนต์อัจฉริยะ
‪การเดินทางของซัมซานเทค ‪เพื่อทำให้สิ่งเหล่านี้เป็นจริง
‪ฉันภูมิใจมากค่ะ ‪ที่ได้มีส่วนในการเดินทางนี้
‪ตอนเดโมเดย์
‪อัลกอริทึมเราทำงานได้ดี กระทั่งบน ‪ซิงเกิลบอร์ดคอมพิวเตอร์ใช่ไหมคะ
‪ถ้าเราทำให้การรับรู้ภาพ ‪มีน้ำหนักเบาขนาดนี้ได้
‪ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ ‪ก็น่าจะเป็นไปได้หรือเปล่าคะ
‪ดัลมี
‪ตอนนั้นฉันเอง
‪ก็หวั่นไหวเหมือนกัน
‪(ทาร์ซาน)
‪(สำนักงานกฎหมายคียอง)
‪ใช่ที่นี่แหละ
‪ครับ สวัสดีครับ ว่ามาเลยครับ
‪ก็นั่นน่ะสิครับ เฮ้อ
‪จริงเหรอครับ เชิญครับๆ ตรงไปเลยครับ
‪ค่ะ ตรวจสอบสัญญาและส่งมาให้ฉันนะคะ
‪ค่ะๆ
‪โอ๊ะ
‪- โอ๊ะ ‪- โอ๊ะ
‪คุณซาฮาทำงานที่นี่เหรอครับ
‪ค่ะ คุณชอลซานมาทำอะไรที่นี่คะ
‪อ้อ ผมจะก่อตั้งบริษัท ‪เลยมารับคำปรึกษาด้านกฎหมายน่ะครับ
‪ความบังเอิญแบบนี้ก็มีด้วยนะครับ
‪บริษัทเหรอ ‪จะก่อตั้งธุรกิจใหม่เหรอคะ
‪ครับ
‪ตั้งชื่อบริษัทหรือยังคะ ‪คุณใช้ซัมซานเทคไม่ได้แล้วนี่
‪อ้อ เพราะอย่างนั้น
‪แทนที่จะใช้ซัมซานเทค
‪เลยคิดว่าจะใช้ซานซัมเทค ดีไหมครับ ‪อารมณ์แบบ สุขภาพดีหน่อย
‪ทำไมคะ ไม่ใช้อินซัมเทค ‪ฮงซัมเทคไปเลยล่ะ
‪ใช่ไหมล่ะ มันพิลึกใช่ไหมครับ
‪งั้นอันนี้ปัดตก
‪อันนั้นตัวเลือกที่สอง ‪ส่วนตัวเลือกที่หนึ่งคือทีเอ็มทีครับ
‪เพราะนี่เป็นยุคสากลแล้ว ‪เราเลยตั้งเป็นภาษาอังกฤษ ทีเอ็มที
‪ทีเอ็มทีเหรอ
‪- ย่อมาจากอะไรคะ ‪- ธรีเมาเทินเทค
‪มันแปลเป็น "ซัมซานเทค" ในภาษาอังกฤษ
‪คนอื่นต้องคิดว่า ‪ย่อมาจาก "ทูมัชทอล์กเกอร์" แหงๆ
‪จริงด้วยสิ
‪แบบนั้นก็แย่สิ ทำยังไงดีล่ะ
‪เก่งภาษาอังกฤษดีนี่คะ
‪เหมือนไม่จำเป็น ‪ต้องเรียนจากฉันแล้วนะ
‪ทำไมถึงบอกว่าพูดไม่ได้ล่ะคะ
‪คือเรื่องนั้น…
‪บอกฉันมาค่ะ ที่คุณมาที่นี่ ‪เป็นความบังเอิญจริงใช่ไหมคะ
‪แล้วคุณซาฮาล่ะครับ
‪ตอนเจอกันที่ร้านเนื้อย่างคราวก่อน ‪เป็นความบังเอิญจริงๆ เหรอครับ
‪ฉันถามก่อนนะ
‪- ผมไม่ได้บังเอิญครับ ‪- ฉันก็ไม่บังเอิญเหมือนกันค่ะ
‪ฉันไปหาหลังดูวีล็อกของคุณชอลซานค่ะ
‪คุณซาฮาครับ ถ้างั้นหรือว่า…
‪หยุดค่ะ อย่าตีความไปไกลนะคะ
‪ฉันไปเพราะอยากรู้สถานการณ์ปัจจุบัน ‪ของอดีตเพื่อนร่วมงานเฉยๆ
‪อ้อ โทษที
‪คุณซาฮา
‪ถ้างั้น มีความคิดอยากกลับมา ‪เป็นเพื่อนร่วมงานกันอีกครั้งไหมครับ
‪คุณซาฮาไม่สนุก ‪กับงานที่ทำอยู่ตอนนี้นี่ครับ
‪ใช่ไหมครับ
‪- หาใครอยู่เหรอครับ ‪- โอ๊ะ ผู้ช่วยพัค
‪- หัวหน้าพัคครับผม ‪- อ๋อ หัวหน้าพัค
‪ผมอยากจะขอเจอ ‪ประธานยุนซอนฮักหน่อยได้ไหมครับ
‪- ท่านประธานเหรอครับ ‪- ครับ พอดีมีเรื่องปรึกษานิดหน่อย
‪คนเหล่านี้เป็นคนที่มาหา ‪เพราะอยากลงทุนกับคุณทั้งหมดใช่ไหมคะ
‪ครับ แต่เราไม่มีที่ที่ขอข้อมูล ‪นักลงทุนได้เลย
‪เลยไม่รู้ว่าในบรรดานักลงทุนเหล่านี้ ‪เจ้าไหนเชื่อใจได้
‪จะขอตรวจสอบข้อมูลอ้างอิงสินะคะ
‪ช่วงนี้บริษัทคุณยงซานเคยจัดงาน ‪บรรยายเกี่ยวกับธุรกิจบ้างไหมคะ
‪ไม่ครับ เรายังไม่ได้ก่อตั้งด้วยซ้ำ
‪พวกเขาแค่เห็นจากในนิตยสารเลยมาหา ‪และจะลงทุนโดยไม่มีเงื่อนไขครับ
‪ผมคิดว่าน่าจะเป็นเพราะ ‪ประสบการณ์จากทูสโทครับ
‪ยังไม่รู้เนื้อหาการทำธุรกิจ
‪งั้นก็แปลว่าคนพวกนี้ ‪ไม่รู้ว่าสินค้าคืออะไร
‪แต่ก็หอบเงินมา ‪และยืนกรานจะซื้อสินะคะ
‪ก็ประมาณนั้นครับ
‪ถ้างั้นก็ต้องมองว่าในนี้ ‪ไม่มีนักลงทุนที่เหมาะสมเลยค่ะ
‪คนพวกนี้ ต่อให้ประธานพลาดโดดลงกองไฟ ‪พวกเขาก็พร้อมปรบมือชื่นชมค่ะ
‪โยนทิ้งหมดก็ไม่มีปัญหาค่ะ
‪แทนที่จะรอให้นักลงทุนเข้ามาหา
‪ลองตามหานักลงทุนด้วยตัวเองดีไหมคะ
‪ลองถูกปฏิเสธดู
‪และลองหาเหตุผลว่าเพราะอะไร
‪พอทำแบบนั้น
‪คุณก็จะมองเห็นนักลงทุนตัวจริงค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪(เอสเอช เวนเจอร์ แคปิตอล)
‪ผู้อำนวยการฮัน
‪ขอเวลาหน่อยได้ไหมครับ
‪ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอครับ ‪ว่าสิ่งที่ผมจะบอกคุณได้มีแค่คำอวยพร
‪ผมอยากรู้คำด่าครับ
‪บอกหน่อยได้ไหมครับ
‪ผมไม่มีความสนใจในบริษัทคุณ
‪รู้ครับ แต่ผมขอร้องนะครับ
‪จู่ๆ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ
‪จากที่คุณพูดตอนนั้น ‪ผมเป็นศัตรูของพี่ชายคุณไม่ใช่เหรอ
‪พอลองมองย้อนกลับไป
‪ตอนนั้นผมคงแค่ ‪ต้องการโทษใครสักคนครับ
‪ผมขอโทษครับ
‪ผมก็ขอโทษเหมือนกันครับ
‪คำที่ผมพูดอย่างตรงไปตรงมา ‪กลายเป็นคำด่าที่ไม่อาจย้อนคืน
‪ผมขอโทษครับ
‪สิ่งที่เราต้องการตอนนี้ ‪ไม่ใช่คำอวยพร
‪แต่เป็นคำด่าที่ตรงไปตรงมาครับ
‪เหตุผลที่คุณสามคน ‪เริ่มทำสตาร์ทอัพคืออะไรครับ
‪เพื่อทำธุรกิจ หรือเขียนโปรแกรม
‪ไม่รู้สิครับ ผมไม่ค่อยแน่ใจ…
‪ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอะไร ‪ข้อสรุปก็ง่ายๆ ครับ
‪ถ้าคุณรู้สึกใจเต้น เวลาโปรแกรม ‪ที่เขียนเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
‪คุณก็เป็นนักพัฒนา ‪ในบริษัทที่มีเงื่อนไขดีๆ ได้
‪ถ้าคุณรู้สึกมีความสุข ‪ในการก่อตั้งและเป็นผู้นำบริษัท
‪คุณก็ทำงานบริหารได้ครับ
‪คุณน่าจะรู้ดีอยู่แล้ว
‪การทำสตาร์ทอัพจะมีช่วงลำบาก ‪มากกว่าช่วงเวลาดีๆ ครับ
‪ในเวลาแบบนั้น ‪พลังอย่างเดียวที่จะทำให้อดทนได้
‪คือการได้ทำงานที่รักครับ
‪ถ้าลองคิดดูว่าจุดเริ่มต้นคืออะไร
‪คงไม่ต้องมาฟังคำด่าจากผมด้วยซ้ำ
‪มีสิ่งที่เรียกว่า ‪เอลละเวเทอร์ สปีชอยู่
‪มันหมายถึงคำพูดสั้นๆ และมีพลัง
‪ที่เปลี่ยนใจของใครบางคนได้
‪ในเวลาหนึ่งนาทีที่เจอกันในลิฟต์
‪ฉันไม่มีความคิดจะเข้าร่วมเลยนะ
‪ทำไมล่ะครับ
‪พวกเราต่างจากสามปีก่อนมากเลยนะครับ
‪เหล่านักลงทุน ‪ยังมาต่อแถวจะให้เงินเลยครับ
‪เราตอบแทนให้คุณได้แน่นอนครับ
‪ฉันมีเงินเยอะค่ะ
‪สามปีก่อนฉันก็ไม่ได้เข้าซัมซานเทค ‪เพราะค่าตอบแทน
‪งั้นเพราะอะไรล่ะ
‪เพราะมีคนขอร้องฉันสุดชีวิต
‪ใครครับ อ๋อ ประธานซอเหรอครับ
‪เธอเข้าตาจนจนถึงขั้นต้องคุกเข่า
‪ขอให้ฉันมาเข้าร่วม
‪ฉันคิดว่าถ้าเป็นคนที่พร้อม ‪จะทำขนาดนั้น
‪อย่างน้อยเวลาทำงานด้วยกัน ‪ก็คงไม่น่าเบื่อค่ะ
‪จริงด้วยครับ ‪พวกเรามีแต่เรื่องตลอดเวลา
‪ในบริษัทนั้น มีใครที่มีความปรารถนา ‪แรงกล้าเท่าประธานซอไหมคะ
‪อีกนัยหนึ่ง มันหมายความว่า ‪การจะเปลี่ยนใจของใครสักคน
‪ไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเลย
‪แค่หนึ่งนาทีก็เพียงพอแล้ว
‪เรื่องก่อตั้งธุรกิจ ‪เราคงต้องคิดอีกสักหน่อยสินะครับ
‪ต้องทำยังไง ‪นายถึงจะมาร่วมงานกับเราเหรอ
‪อย่างน้อยก็บอกเงื่อนไขกันหน่อยสิ
‪ช่างมันเถอะ
‪สต็อกออปชั่น สิบเปอร์เซ็นต์เป็นไง
‪ดัลมี ลืมมันไปเถอะ
‪หรือว่า นายต้องการถือหุ้นเดี๋ยวนี้
‪งั้นฉันจะลองไปเกลี้ยกล่อมพี่ดู
‪ถ้างั้น อย่างน้อยก็ลองอ่าน ‪ข้อมูลบริษัทเราดูก่อนนะ
‪หายไปไหนแล้วล่ะ ‪ฉันแน่ใจว่าเอามาแล้วนะ
‪ฉันลืมที่ไว้ที่บ้านหลังนั้นแน่เลย ‪รอเดี๋ยวนะ ฉันไปเอาแป๊บเดียว
‪ดัลมี
‪ไม่ต้องไปก็ได้ ฉันมีอยู่
‪พลังที่จะเปลี่ยนใจของอีกฝ่ายได้ ‪ไม่ใช่คำพูดที่สวยหรู…
‪จริงเหรอ
‪ตรวจสอบดูหรือยัง
‪แต่อาจเป็นความปรารถนาอันแรงกล้า ‪ในดวงตาของใครคนนั้น…
‪วันนี้เรามาเน้นที่การรวบรวม ‪ข้อมูลคอร์เนอร์เคสกันนะ
‪- อือ ‪- ผมมีเรื่องอยากถามคุณสองคนหน่อย
‪ผมคิดว่าคงต้องใช้เวลาพอสมควร ‪ถึงจะชวนพวกคุณมาร่วมงานได้
‪แต่มันกลับง่ายกว่าที่คิด
‪ผมสงสัยว่าอะไรเป็นแรงผลักดัน ‪ให้พวกคุณมาที่นี่
‪ง่ายๆ ค่ะ
‪เพราะเราคิดว่าผู้จัดการกับเรา ‪ตกอยู่ในสถานการณ์คล้ายๆ กัน
‪สถานการณ์คล้ายๆ กันเหรอ
‪พวกเราก็ต้องทนเห็นคนที่ไร้ค่า ‪ทำตามอำเภอใจต่อหน้าเรา
‪มานานมากแล้วครับ
‪หรืออาจเป็นความรู้สึกร่วม ‪ที่มีต่ออีกฝ่าย
‪ถ้าเป็นตามที่ผอ.ฮันพูด
‪แทนที่เราจะก่อตั้งบริษัทเอง
‪การหาหุ้นส่วนมาทำงานร่วมกัน ‪น่าจะดีกว่าสินะครับ
‪ถ้านั่นคือคำตอบที่คุณได้ ก็ใช่ครับ
‪- ถ้างั้นผมยังมีอีกคำถาม ‪- ยังมีอีกเหรอครับ
‪ถ้าจะหาหุ้นส่วนมาทำงานร่วมกัน ‪ที่ที่น่าสนใจที่สุดในตอนนี้
‪คือชองมยองคอมปะนี ‪ที่ประธานซอดัลมีอยู่ครับ
‪ผมได้รับข้อเสนอตำแหน่งซีทีโอมาครับ
‪ผอ.คิดยังไง ‪ถ้าเราจะไปร่วมงานกับที่นั่นครับ
‪เราจะได้กลับไปทำงานร่วมกันอีกครั้ง ‪เหมือนสมัยอยู่ซัมซานเทค
‪ผมไม่ชอบครับ
‪ในฐานะผู้ชาย
‪ผมอยากห้ามไว้ครับ
‪แต่ถ้าให้แสดงความเห็นในฐานะนักลงทุน
‪แต่ว่าสิ่งที่เปลี่ยนแปลงจิตใจได้ ‪รุนแรงกว่าสิ่งอื่นใด…
‪ผมคิดว่าพวกคุณจะเป็นหุ้นส่วน
‪ที่ดีต่อกันได้ครับ
‪คือตอนที่เราพูดความจริงกับอีกฝ่าย
‪ไม่ว่าจะมีตัวแปรอะไรก็ตาม
‪- ตรวจสอบดีแล้วใช่ไหมคะ ‪- ค่ะ
‪ทางนั้นมีพ่อกับพี่ซังซูมาด้วย ‪เห็นใช่ไหม
‪อ้อ เห็นแล้ว
‪(การสอบใบอนุญาตรถยนต์ ‪ขับเคลื่อนอัตโนมัติชั่วคราว)
‪- สู้ๆ ‪- สู้ๆ
‪ใครจะเป็นเซฟทีไดรเวอร์ครับ
‪- ฉันเองค่ะ ‪- ถ้างั้น มาเริ่มกันเลยไหมครับ
‪ค่ะ
‪พร้อมหรือยัง
‪อือ ออกรถกันเลย
‪จะเริ่มแล้ว
‪(อัตโนมัติ)
‪(ดี)
‪(การทดสอบขับขี่ ‪รถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติ)
‪โธ่ อุตส่าห์เก็บไว้กิน ‪เวลามีโอกาสพิเศษ
‪แต่โอกาสพิเศษจะมาถึงตอนไหนกันนะ
‪เหมือนจะมีคนมานะครับ
‪ครับ ใครครับ
‪คุณพ่อคะ สวัสดีค่ะ ฉันซอดัลมีค่ะ
‪จำได้ใช่ไหมคะ
‪ใครเหรอคะ
‪ผู้หญิงคนนั้นไงครับ
‪แฟนเก่าของโดซาน ที่ชื่อซอดัลมีไง
‪เธอมาทำอะไรที่นี่คะ
‪ตอนนี้โดซาน ‪ออกเดินทางเพื่อลืมเธออยู่นะคะ
‪หรือจะยังไม่จบกัน
‪ไม่น่าใช่นะ
‪อย่างแรก การที่เธออุตส่าห์มาถึงนี่
‪แปลว่ามีโอกาสประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์ ‪ที่เธอยังมีใจให้โดซานค่ะ
‪ใช่ไหมครับ
‪แล้วยังไงครับ
‪ให้เธอเข้ามาก่อนเถอะค่ะ
‪หือ
‪ถ้าเราบอกว่าโดซานไม่อยู่ ‪แต่เธอยังยืนกรานจะไปหา
‪- แปลว่าโอกาสคือ 50 เปอร์เซ็นต์ ‪- แล้วยังไงอีกครับ
‪การจะไปบ้านคุณอามันทั้งไกลและลำบาก
‪ถ้าสุดท้ายเธอไปหาถึงที่นั่น
‪ก็แปลว่ามีใจถึง 70 เปอร์เซ็นต์ค่ะ
‪แล้วอีก 30 เปอร์เซ็นต์ ‪ที่เหลือล่ะครับ
‪อันนั้นต้องขึ้นอยู่กับโดซานสิคะ
‪ถ้าเธอดั้นด้นไปหาถึงที่นั่น ‪แต่โดซานไม่สนใจและกลับมาคนเดียว
‪แปลว่าพวกเขาย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว
‪ถ้าทั้งสองคนกลับมาด้วยกัน
‪ก็น่าจะร้อยเปอร์เซ็นต์ใช่ไหมล่ะคะ
‪เงินที่ฉันได้มา ‪ตอนทูสโทซื้อซัมซานเทค
‪ยังอยู่เหมือนเดิมนะ
‪ฉันอยากถือหุ้นชองมยองคอมปะนี ‪ด้วยเงินพวกนั้น
‪พูดอะไรของนาย ‪นั่นมันเงินนายนะ ทำไมล่ะ
‪แค่เข้าบริษัทมาก็พอ ‪เรื่องหุ้นฉันจะไปคุยกับพี่…
‪นั่นคือเงื่อนไขของฉัน
‪ฉันไม่อยากเสียพวกเขาไปอีกแล้ว
‪เรื่องนั้นสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด
‪ฉันคิดว่าเรามีโอกาสชนะประมูลค่ะ
‪ผมเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอครับ ‪ว่าคุณจะตายถ้าล่องเรือโดยไร้แผนที่
‪สำหรับผมการเดินทางนั้น ‪เป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมมากครับ
‪ถึงจะล้มเหลวแต่ผมไม่เสียใจหรอก
‪ซอดัลมีคนนั้น ‪ก็เคยข่มขู่เรามาก่อนใช่ไหม
‪วิธีนั้นก็ไม่เลวเหมือนกันนะ
‪เธอบอกว่าชอบผมเพราะมือใหญ่ครับ ‪แค่มืออย่างเดียว
‪เลิกรู้สึกว่าด้อยกว่าผม
‪และมองคุณซอดัลมีอีกครั้งเถอะครับ
‪เธอชอบฉันเพราะอะไรเหรอ
‪คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม