‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 13)
‪สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซอดัลมีค่ะ
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪(ซอดัลมี)
‪ฉันมาเพราะเห็นประกาศรับสมัครค่ะ
‪เธอคิดจะทำอะไร
‪ฉันต้องการสมัครเข้าร่วมทีม ‪วางแผนกลยุทธ์ของอินแจคอมปะนีค่ะ
‪ประธานวอนอินแจ
‪- ท่านประธาน ‪- จริงจังเหรอเนี่ย
‪งั้นก็ลองว่ามาค่ะ ‪ว่าทำไมถึงอยากมาทำงานที่บริษัทเรา
‪ค่ะ
‪ตอนเดโมเดย์
‪ฉันประทับใจคำพูดของท่านประธานมากค่ะ
‪คำพูดของฉันเหรอ
‪ลูกหลานเราในอนาคตก็เช่นกันค่ะ
‪พวกเขาคงไม่อยากใช้ชีวิต ‪ในโลกที่เป็นอย่างตอนนี้
‪พวกเขาต้องอยากใช้ชีวิต ‪ในโลกที่ดีกว่านี้แน่นอนค่ะ
‪และการสร้างโลกที่ดีกว่าตอนนี้ ‪คือคำอธิบายของฉันค่ะ
‪ทำไมถึงประทับใจคำพูดนั้นล่ะ
‪เพราะคำพูดนั้น
‪มันเหมือนกับคำพูดของคุณพ่อฉัน ‪เมื่อ 15 ปีก่อนค่ะ
‪"คุณพ่อ" เหรอ
‪พ่อนะ
‪จินตนาการถึงอนาคตได้ว่า ‪โลกจะเปลี่ยนไปยังไง
‪โลกจะเปลี่ยนไปมากเลยล่ะ
‪พ่อน่ะ
‪ไม่ได้ลาออกเพราะโดนทุบตีหรอกนะ
‪แต่พ่อลาออกเพื่อเตรียมตัว ‪สำหรับโลกใหม่
‪ตอนนั้น ความคิดนั้นมันผุดเข้ามาค่ะ
‪ว่าบางที
‪ท่านประธานกับฉัน
‪อาจกำลังมองไปที่ ‪จุดเดียวกันอยู่ก็เป็นได้
‪แน่นอนว่าฉันไม่ชอบที่พวกคุณ ‪พุ่งเป้าไปที่การลดกำลังคนค่ะ
‪ถ้าฉันได้เข้ามาทำงานที่นี่ ‪นั่นเป็นสิ่งแรกที่ฉันจะอยากปรับค่ะ
‪- ใจกล้าจังนะคะ ‪- จะถือว่าเป็นคำชมนะคะ
‪ซอดัลมี อดีตซีอีโอของซัมซานเทค
‪ได้เข้าร่วมเป็นซีโอโอ ‪ของอินแจคอมปะนีครับ
‪นุนกิล ที่ถูกคิดค้นขึ้นโดยซัมซานเทค ‪แซนด์บอกซ์รุ่น 12
‪ยังคงขยายบริการอย่างต่อเนื่อง
‪แม้จะถูกขายกิจการให้ทูสโทแล้ว
‪ในเวอร์ชั่นใหม่นี้ ได้เพิ่มฟีเจอร์ ‪รับรู้การจำแนกยาเข้าไปด้วย
‪(ชองมยอง ฮอตดอก)
‪ผลงานยอดเยี่ยมในไตรมาสล่าสุด ‪ของอินแจคอมปะนี
‪คือการแยกบริษัทออกมา
‪เป็นธุรกิจใหม่ของทีมพัฒนา ‪ในชื่อชองมยองคอมปะนี
‪- ยินดีด้วยนะ ‪- มองทางนี้หน่อยครับ
‪คุณซอดัลมี ‪ที่เคยเป็นหัวหน้าทีมพัฒนา
‪จะรับหน้าที่เป็นประธาน ‪และบริหารบริษัทนี้
‪นุนกิล บริการสำหรับผู้พิการทางสายตา ‪ของทูสโท
‪ถูกซื้อโดยกลุ่มเอกชนรายใหญ่ระดับโลก
‪ประธานเคโจนส์ ผู้เข้าใจวิสัยทัศน์ ‪ของบริการนุนกิลอย่างถ่องแท้
‪เขาให้สัญญาว่าจะสนับสนุนและลงทุน ‪งานวิจัยและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง
‪หนึ่งในหุ้นส่วนของแซนด์บอกซ์ ‪อย่างมอร์นิงกรุ๊ป
‪ได้ก่อตั้งศูนย์เอไอขนาดใหญ่ ‪ที่สุดในประเทศ
‪ทางบริษัทได้ปรับโครงสร้างทีมเอไอ ‪ที่เปิดมาตั้งแต่สองปีก่อน
‪มีพนักงานเพิ่มขึ้นจำนวนมาก ‪และศูนย์ที่เพิ่งก่อตั้งนี้
‪ผู้ที่จะรับตำแหน่งหัวหน้าศูนย์ ‪คือวอนซังซู ประธานของเนเจอร์มอร์นิง
‪ไฟแฟนเทค มีมูลค่าถึง 15,000 ล้าน
‪ใครคือคีย์แมนของที่นี่ครับ
‪ยินดีกับการเลื่อนขั้นด้วยนะครับ
‪ทีมพัฒนาภายใต้การนำ ‪ของนัมโดซานจากซัมซานเทค
‪ได้รับเลือกเป็นหน่วยงานสำคัญ ‪ของศูนย์ปัญญาประดิษฐ์ทูสโท
‪ทีมนี้มีความสามารถโดดเด่น
‪ในโปรเจกต์สมาร์ทซิตี้ ‪ที่ซิลิคอนแวลลีย์เป็นอย่างมาก
‪ผมรู้สึกว่าตอนที่โอนกิจการ
‪เงื่อนไขการทำงานเขาคือสามปีนะ ‪เหมือนจะประมาณนั้น
‪- อือ ‪- ในเมื่อพวกเขามีผลงานขนาดนั้น
‪ก็คงปักหลักที่ทูสโท ‪ไม่กลับเกาหลีแล้วใช่ไหมครับ
‪ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ
‪(สามปีต่อมา ซานฟรานซิสโก)
‪กลิ่นอโรมานี่มันสุดยอดจริงๆ
‪ไวน์เป็นไงบ้าง
‪ฉันซื้อมาหลังจากได้ชิม ‪ที่ทัวร์ไวน์แนปาแวลลีย์น่ะ
‪ดีที่ซื้อมา
‪รสชาตินุ่มนวล ไม่รู้สึกถึงแทนนินเลย
‪สไตล์ฉันเป๊ะเลย
‪เดี๋ยวนี้ยกระดับเชียวนะ
‪เฮ้อ ฉันรู้สึกเหมือน ‪เพิ่งกินคิมบับสามเหลี่ยม
‪พร้อมดมกลิ่นเนื้อย่างบนดาดฟ้า ‪เมื่อวันก่อนนี่เอง เนอะ
‪เฮ้อ ก็นั่นสิ
‪นี่ จะว่าไป ‪ร้านเนื้อย่างฮันอูร้านนั้น
‪ก่อนมานี่เราไม่เคยไปกินเลยนะ
‪นั่นสิ เคยแต่ดมกลิ่น ‪แต่ไม่เคยได้ไปกินจริงๆ เลย
‪ฉันทำหน้าที่ลูกกตัญญูหน่อยดีกว่า
‪ต้องให้พ่อกับแม่เห็นเรือยอชต์ ‪ที่ซานฟรานซิสโกหน่อยแล้ว
‪หยุดเลย ตอนนี้เกาหลีตีสี่นะ
‪งั้นเหรอ
‪ถ้างั้นคงต้องอัปวีล็อกสักหน่อยล่ะ
‪โซลและซานฟรานซิสโก ‪ตั้งอยู่ที่ละติจูด 37 องศาเหนือ
‪แทบจะเหมือนกัน
‪เพียงเพราะลองจิจูดที่ต่างกัน ที่นี่ ‪จึงเห็นท้องฟ้าช้ากว่า 16 ชั่วโมง
‪ที่แห่งนี้สงบมากจนแทบไม่น่าเชื่อว่า
‪- เป็นท้องฟ้าผืนเดียวกัน ‪- แอ็กชั่น
‪สวัสดีครับ ทุกคน
‪- ผมมาเปิดวีล็อก ‪- เมื่อคิดย้อนกลับไป
‪ที่นั่นเป็นเหมือนสนามรบตลอดเวลา
‪- ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่น่ะเหรอ ‪- และเป็นบาดแผล
‪โดซาน คุณกัปตัน ‪วันนี้ทะเลดูเป็นยังไงบ้างครับ
‪เงียบสงบโดยไม่มีเมฆสักก้อนเลยครับ
‪(คอมฟอร์ทโซน)
‪(พื้นที่ที่ทำให้ผู้คน ‪รู้สึกปลอดภัยและสงบ)
‪(ตอน 13)
‪ค่ะ เรานัดประชุมเรื่องถ่ายงานกัน ‪กี่โมงดีคะ
‪ค่ะ งั้นเดี๋ยวเจอกันตอนบ่ายสองนะคะ
‪ค่ะ ไปแล้วค่ะ
‪("จะรถหรือบ้านก็ให้ได้" ‪สงครามแย่งชิงนักพัฒนาของบริษัทใหญ่)
‪(มอร์นิงเอไอเซ็นเตอร์)
‪ประธานวอน ไม่ลืมใช่ไหมคะ ‪ว่าวันนี้มีถ่ายคลิปโปรโมตบริษัท
‪ค่ะ ทีมงานมาถึงหรือยังคะ
‪ค่ะ กำลังรออยู่ที่ห้องประชุมค่ะ
‪เพิ่งกลับจากกินมื้อเที่ยงเหรอ
‪- ครับ ‪- ไปกินที่ไหนมาคะ
‪ถึงขั้นต้องรายงาน ‪ว่าไปกินที่ไหนมาด้วยเหรอคะ
‪เปล่าค่ะ ฉันแค่รู้สึก ‪เหมือนเห็นพวกคุณเมื่อกี้
‪เรากินที่โรงอาหารแซนด์บอกซ์ครับ
‪อ้อ เหรอคะ
‪ฉันตาฝาดหรอกเหรอ
‪ไปด้วยกันสิคะ ‪มีถ่ายคลิปโปรโมตบริษัทค่ะ
‪เราไม่ว่างน่ะค่ะ
‪ค่ะ
‪ชื่อชักดูสตูดิโอใช่ไหม
‪ขอดูแฟ้มผลงานของเขาก่อนได้ไหมคะ
‪จำเป็นต้องดูใช่ไหมคะ
‪ค่ะ
‪ประธานของซัมซานเทค
‪เราจะทำเงินให้ได้เยอะๆ
‪เงินๆ
‪บาย
‪นี่คือแฟ้มผลงาน ‪ของบริษัทนั่นจริงเหรอคะ
‪ถ้าเขาโปรโมตบริษัทเรา ‪แบบนี้ด้วยจะทำไงครับ
‪แบบนี้แล้วทำไมเหรอคะ
‪เห็นแบบนี้ แต่คลิปนี้ยอดเข้าชม ‪เป็นล้านเลยนะคะ
‪คอนเซปต์เราคงไม่ใช่ ‪แบบนี้ด้วยใช่ไหมคะ
‪ไม่ใช่ค่ะ ‪เป็นคอนเซปต์ที่ดียิ่งกว่านี้ค่ะ
‪ท่านประธาน ‪ผมพร้อมแล้วครับ ไปกันเลยไหม
‪ขอเช็กคอนเซปต์หน่อยได้ไหมคะ
‪คอนเซปต์วิดีโอครั้งนี้ก็คือ ‪ราชินีหิมะครับ
‪ฉันไม่ทำ
‪เยี่ยมเลยค่ะ แปลกใหม่ด้วย
‪หรือว่าจะเป็น
‪เอลซ่ากับอันนาเหรอ
‪ถูกครับ คอนเซปต์นั้นเลย
‪เพราะงั้นนะครับ ท่านประธาน ‪รู้ใช่ไหมครับ ท่ากรีดมือของเอลซ่า
‪คุณต้องกรีดกรายมืออย่างมีพลังนะครับ
‪- กรีดกรายมือเหรอ ‪- แบบนี้ไงคะ
‪แล้วก็ดีดนิ้วเป๊าะ ทำได้ใช่ไหมคะ
‪ไม่ค่ะ
‪ไม่ครับ คุณทำได้
‪พี่ทำได้
‪ท่านประธาน พร้อมหรือยังครับ
‪เราจะถ่ายกันแบบนี้จริงเหรอ
‪สายตามองมาตรงนี้นะครับ
‪เริ่มกันเลยนะครับ
‪พร้อม แอ็กชั่น
‪สวัสดีค่ะ ดิฉันวอนอินแจ ‪ซีอีโอของอินแจคอมปะนี
‪ที่มุ่งมั่นจะเปลี่ยนกรอบ ‪ของการควบคุมระบบด้วยเอไอค่ะ
‪(จริงจัง)
‪สวัสดีค่ะ ดิฉันวอนอินแจ ‪ซีอีโอของอินแจคอมปะนี
‪ที่มุ่งมั่นจะเปลี่ยนกรอบ ‪ของการควบคุมระบบด้วยเอไอค่ะ
‪ตลอดสามปีมานี้ ‪อินแจคอมปะนีของเราได้ใช้เอไอ
‪ในระบบควบคุมกล้องวงจรปิด ‪ซึ่งมียอดขายอันดับห้า
‪และเรตการเติบโตในอุตสาหกรรม ‪เป็นอันดับหนึ่งค่ะ
‪ธนาคารจองฮัน จองฮันการก่อสร้าง
‪แทรัมการก่อสร้าง เวิลด์ออยล์ ‪และอื่นๆ
‪บริษัทชื่อดังเหล่านี้ ‪ใช้ระบบควบคุมของเรา
‪ไม่ใช่เพื่อการลดกำลังคน
‪แต่เรามุ่งหวังที่จะเพิ่มศักยภาพ ‪การรักษาความปลอดภัย
‪และเราได้สร้างระบบที่มีประสิทธิภาพ ‪และครอบคลุมยิ่งขึ้นค่ะ
‪อินแจคอมปะนีใช้โนฮาวที่สั่งสมจากการ ‪พัฒนาควบคุมกล้องวงจรปิดในปัจจุบัน
‪มาลงทุนในธุรกิจใหม่ค่ะ
‪และธุรกิจใหม่นั้นก็คือ
‪ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติค่ะ
‪(ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ)
‪สวัสดีค่ะ ดิฉันซอดัลมี ‪ประธานของชองมยองคอมปะนี
‪ที่ดำเนินการธุรกิจสตาร์ทอัพ ‪ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติค่ะ
‪(อัตโนมัติ)
‪(ทาร์ซาน)
‪บนโลกที่ผู้สูงอายุ หรือผู้พิการ ‪ทางสายตา สามารถเคลื่อนที่อย่างอิสระ
‪ในทุกปีเราพบว่ามีผู้เสียชีวิต ‪เพราะอุบัติเหตุบนท้องถนน…
‪- เป็นอะไรไหมครับ ‪- โอ๊ย จะบ้าตาย
‪ท่านประธาน จับพวงมาลัยได้ไงครับ
‪ไม่เชื่อใจเราสินะ
‪โธ่ เชื่อสิคะ เชื่อนะ แต่
‪คนเรามันมีสิ่งที่เรียกว่า ‪ปฏิกิริยาตอบสนองไงคะ
‪ปฏิกิริยาที่สวนทางกับความตั้งใจ
‪เฮ้อ
‪ขอโทษนะคะ คราวนี้ฉันจะทำให้ดีค่ะ
‪ต้องเริ่มใหม่เลยใช่ไหมคะ
‪ไม่เป็นไรครับ ตัดต่อก็ได้แล้ว ‪ถ่ายต่อกันเลยครับ
‪- พร้อมไหมครับ ‪- ค่ะ
‪เอาล่ะ พร้อม แอ็กชั่น
‪ในทุกปีเราพบว่ามีผู้เสียชีวิต ‪เพราะอุบัติเหตุบนท้องถนน 1,2 ล้านคน
‪และเพื่อให้โลกใบนั้น ‪เกิดขึ้นได้เร็วขึ้น อินแจคอมปะนี
‪จึงได้พัฒนาระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ ‪โดยมีเป้าหมายให้ถึงระดับสี่
‪มาตั้งแต่ปีก่อนแล้วค่ะ
‪สุดท้ายประธานซอก็ทำจริงๆ
‪นั่นสิ ‪ทำระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติจริงๆ
‪แถมอยู่ในบริษัทพี่ ‪ที่เหมือนศัตรูกันอีก
‪โดซานจะเห็นคลิปนี้หรือยังนะ
‪- คลิปอะไรเหรอ ‪- อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก
‪พี่ชอนโฮทำคลิปโปรโมตน่ะ
‪- อือ ‪- แล้วในนั้นมีประธานซอ
‪เหรอ
‪เธอคงเริ่มทำสตาร์ทอัพ ‪ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติแล้วน่ะ
‪นายอยากดูไหม
‪ไม่ล่ะ
‪นี่ ทำไมแกต้องพล่ามอะไรแบบนั้นด้วย
‪ตั้งแต่มานี่ แกเคยได้ยินมันพูดถึง ‪ประธานซอบ้างไหมล่ะ
‪- ไม่เคยใช่ไหม ‪- ไม่เคยน่ะสิ
‪ไม่เคยเลยจนมันเกินไป
‪เพราะงั้นแกอยู่เฉยๆ เถอะ
‪อย่าโยนหินลงไปในทะเลสาบที่เงียบสงบ
‪ไม่ทราบว่าเห็นวีล็อก ‪ของชอลซานหรือยังครับ
‪ยังเลยค่ะ คุณชอลซานทำวีล็อกเหรอคะ
‪ครับ เหมือนยอดเข้าชม ‪จะเยอะพอตัวนะครับ
‪ทูสโท ซิลิคอนแวลลีย์ ซานฟรานซิสโก
‪แค่ชื่อคลิปก็เด็ดแล้วครับ
‪เอาลิงก์ไหมครับ ‪ในคลิปมีโดซานโผล่มาบ่อยๆ ด้วย
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ฉันวุ่นกับการขอใบอนุญาต ‪ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติน่ะค่ะ
‪การถ่ายทำเทสต์คราวหน้า ‪ก็รบกวนด้วยนะคะ
‪ครับ
‪โอ้มายก็อด คิมยูจอง
‪เอามือเปื้อนดินมาขยี้ตาได้ยังไง
‪สกปรก
‪ดูสิเนี่ย สกปรกจะตาย
‪น้องลูกหมาล่ะ
‪ไม่ไหวเลย
‪ที่นัดกันว่าจะไปพักโรงแรม ‪วันชูซ็อกนี้
‪คงเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ
‪คดีความที่ฉันรับผิดชอบคราวนี้ ‪หนักมากเลย
‪นายทำงานอยู่คนเดียวหรือไง ‪ฉันก็ทำงานเหมือนกัน
‪ไม่เอาน่า ไปกับเพื่อนเถอะ
‪ฉันเปิดบัตรเครดิตไว้แล้ว ‪เอาไปซื้อของอร่อยๆ กินนะ
‪นายหาเงินคนเดียวหรือไง ‪ฉันก็หาเงินเหมือนกันนะ
‪แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ
‪ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเราเลิกกัน
‪พี่ ฉันอยู่นี่
‪- ยูจองล่ะ ‪- เล่นกับลูกหมาอยู่ตรงนั้นน่ะ
‪ชูซ็อกนี้พี่ไปพักผ่อน ‪ที่โรงแรมกับฉันดีไหม
‪ส่วนยูจองก็ให้พี่เขยดูแลไป
‪ไหนว่าเธอจะไปกับแฟนไง
‪- เพิ่งเลิกกันเมื่อกี้ ‪- อีกแล้วนะ
‪คบกันยังไงไม่ถึงสามเดือนเนี่ย
‪(ชอลซาน ไอซ์วาลาเลิฟเวอร์)
‪(วีล็อก: วันหยุดรีเฟรชในรอบสามปี)
‪สวัสดีครับ ทุกคน
‪วันนี้ ผมไม่ได้อยู่ที่บ้าน ‪หรือที่ทำงาน
‪แต่ตั้งใจมาเปิดวีล็อก ‪บนเรือยอชต์ครับ
‪ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่น่ะเหรอ
‪หลังจากปั่นงานจนหัวหมุน ‪และทำโปรเจกต์เสร็จ
‪ทางทูสโทก็ได้ให้ ‪วันหยุดรีเฟรชกับเราครับ
‪แถมยังให้ตั้งเดือนนึง ‪หนึ่งเดือนเต็มๆ ครับ
‪ปรบมือครับ ปรบมือ
‪เพราะงั้นเราเลย ‪ออกมาล่องเรือยอชต์ด้วยกันครับ
‪หลังจากมาซิลิคอนแวลลีย์ ‪ยงซานของเราออกกำลังกายด้วยล่ะครับ
‪ไปออกกำลังที่ยิมในบริษัททุกวันเลย
‪- ยงซาน อ่านอะไรอยู่ ‪- หนังสือที่ยังอ่านไม่จบ
‪- อ๋อ สนุกไหม ‪- อือ
‪- ดูซิกแพคสิครับ ‪- เฮ้ย อะไรเนี่ย
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ขอโทษทีครับ ค่อยให้ดูใหม่นะครับ
‪เอาล่ะ ทีนี้ผมจะแนะนำไอ้บ้า ‪ที่อุตส่าห์หอบโน้ตบุ๊ก
‪มาเขียนโค้ดถึงที่นี่ครับ
‪โดซาน คุณกัปตัน ‪วันนี้ทะเลดูเป็นยังไงบ้างครับ
‪เงียบสงบโดยไม่มีเมฆสักก้อนเลยครับ
‪ไอ้เบื๊อกเอ๊ย
‪- ตายจริงๆ ‪- แต่วันนี้อากาศดีจริงๆ
‪เส้นทางที่คุณไม่เคยไป ‪เส้นทางที่มีหมอกหนา
‪เส้นทางที่พายุฝนโหมกระหน่ำ
‪บนโลกที่คุณไม่ต้องหวาดกลัว ‪เส้นทางเหล่านั้น
‪เราจะสร้างโลกใบนั้นให้คุณเองค่ะ
‪วันนี้เลิกงานกี่โมง ‪ไปกินข้าวเย็นด้วยกันไหม
‪จะไปกินข้าวเย็นกับใครนะ
‪"คุณดัลมี" เหรอ
‪นายเป็นใครถึงไปเรียกเธอ ‪ว่าคุณดัลมีน่ะ
‪ต้องเรียกว่าประธานซอสิ
‪แล้วถ้าเจอกันเพราะเรื่องงาน ‪ก็จบกันด้วยเรื่องงานเถอะ
‪ฉันเองก็ไปหยั่งใจเธอมาแล้ว
‪ประธานซอบอกว่านายไม่ใช่สเปกแหละ
‪เธอว่ายังไงแล้วนะ
‪นายมือเล็กก็เลยไม่ชอบน่ะ
‪สงสัยจะชอบผู้ชายมือใหญ่ๆ มั้ง
‪มือเหรอ
‪สเปกเป็นแบบนั้นเองเหรอ
‪น้ำหยดลงหินทุกวันอะไรของนาย
‪สมัยนี้ ถ้าน้ำหยดสองสามครั้ง ‪แล้วยังไม่ใช่
‪น้ำก็ควรหยุด ถึงจะมีมารยาท
‪เลิกตามตื๊อเธอสักทีเถอะ ขอร้องล่ะ
‪ไม่งั้นงานนายจะพังหมดนะ
‪ฮัลโหล นี่นาย
‪เฮ้อ ไอ้บ้านี่ เป็นอะไรของมัน
‪มีเรื่องอะไรเหรอ
‪ก็ประธานซอต้องยื่นเรื่องขอใบอนุญาต ‪ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติไงครับ
‪แล้วไงต่อ
‪ก็ต้องมีหนังสือรับรอง ‪ประกันภัยด้วยครับ
‪พอดีผมมีเพื่อนเคยทำประกันภัย ‪ด้านระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ
‪ก็เลยแนะนำให้ประธานซอไป
‪แต่ไอ้หมอนี่มันไม่ฟังเลย ‪ดันคิดว่าเธอสนใจมันอีก
‪ผมอุตส่าห์หวังดีแล้วนะ แต่เขาก็…
‪ผู้อำนวยการ ผู้อำนวยการครับ
‪การชดเชยครอบคลุมแค่ไหนคะ
‪เราครอบคลุมทุกความเสียหาย ‪ที่อาจเกิดขึ้นจาก
‪ข้อบกพร่องหรือการแฮกกิ้งระบบรถครับ
‪(ใบคำขอประกันภัยรถยนต์)
‪สัปดาห์หน้าคงทราบผลใช่ไหมคะ
‪คุณขอทั้งคน ‪ผมจะทำให้เสร็จภายในอาทิตย์นี้แหละ
‪- ค่ะ ขอบคุณ… ‪- แต่แลกกัน
‪คุณดัลมีต้องเลี้ยงมื้อเย็นผมนะครับ
‪อะไรนะคะ
‪ล้อเล่นครับ ล้อเล่นๆ
‪เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง
‪ไม่ล่ะค่ะ วันนี้ฉันมีนัดแล้วค่ะ
‪นัดอะไร
‪พูดจาไม่มีหางเสียง
‪อีกเดี๋ยวก็ชูซ็อกแล้วนี่คะ
‪ฉันต้องไปปั้นขนมซงพยอนค่ะ
‪ผมชอบซงพยอนมากเลยนะ
‪ผมไปกินด้วยได้ไหมครับ
‪- นี่คุณ ‪- โอ๊ะ
‪เดี๋ยวผมทำให้ครับ ผมมีความใฝ่ฝัน ‪ว่าอยากจะปั้นซงพยอนที่บ้านคนอื่นน่ะ
‪ไปกันครับ
‪คุณทำอะไรครับเนี่ย
‪ตายแล้ว มือคุณเล็กจังเลยนะครับ
‪น่ารักเชียว
‪อ้อ ผมเพิ่งนึกออกตอนนี้เลยครับ
‪จริงๆ ผมไม่ค่อยชอบขนมซงพยอนครับ ‪ไม่ชอบกินคาร์โบไฮเดรตน่ะ
‪งั้นยุกจอนล่ะครับ
‪ผมทำยุกจอนก็เก่งนะ
‪ทำไมล่ะ จะไปไหน ทางนี้สิ
‪ยุกจอน
‪มือเราก็ใหญ่นี่หว่า
‪เขาคงไม่อยากกินซงพยอน ‪ที่ผมทำให้น่ะครับ
‪วันนี้ถ้าว่าง ไปที่บ้านฉันนะคะ
‪- อะไรนะครับ ‪- ก็คุณมากินอย่างเดียวทุกเทศกาล
‪อย่างกับคนเห็นแก่ตัว ‪ไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอคะ
‪มาช่วยกันก่อนถึงวันจริงหน่อยค่ะ
‪จะชุบมือเปิบตลอดหรือไงกัน
‪แต่ผมเป็นพวกชอบใช้ช้อน ‪มากกว่าเปิบมือนะ…
‪ขอโทษครับ
‪(ซอดัลมี)
‪มีเรื่องอะไรคะ
‪ไม่ได้โทรมาเพราะเรื่องงานหรอกนะ
‪- นี่เลิกงานหรือยัง ‪- ยัง ทำไมเหรอ
‪เปล่า ก็วันนี้ ‪จะเตรียมอาหารวันชูซ็อกน่ะ
‪จะมาไหม
‪- ฉันยุ่ง ‪- แล้วตอนวันชูซ็อกล่ะ
‪วันชูซ็อกก็จะอยู่คนเดียวเหรอ ‪จะไม่เบื่อเหรอ
‪ไม่มีเวลาว่างให้เบื่อหรอก ฉันยุ่ง
‪ปัดโธ่
‪- อร่อยไหม ‪- ครับ อร่อยครับ
‪พี่แกบอกว่ามาไม่ได้ใช่ไหม
‪ไม่สิ ไม่มาใช่ไหมล่ะ
‪ไม่หรอก หนูรู้ตารางงานพี่ดี ‪ช่วงนี้ยุ่งมากจริงๆ ค่ะ
‪- เอาล่ะ เริ่มกันเลยไหมคะ ‪- ครับ
‪นี่ เจ้าเด็กดี ‪เธอรู้วิธีปั้นซงพยอนไหม
‪ไม่ครับ สอนผมด้วยนะครับ ‪ผมหัวไวกับทุกเรื่องครับ
‪เดี๋ยวฉันสอนให้นะคะ
‪ประมาณนี้
‪ประมาณนั้นเหรอ สนุกดีนะ
‪- ง่ายมากค่ะ ‪- อ๋อ
‪มันเล็กไปไหมคะ
‪แล้วก็ประกบกันแบบนี้
‪- แบบนี้ ‪- หนูว่าได้แล้วนะ
‪ตรงนี้เหรอ
‪- แม่ทำได้ไหม ‪- ประกบกันอย่างนี้
‪- อ๋อ ‪- จากนั้นก็ทำแบบนี้
‪- อ๋อ ทำอย่างบรรจง ‪- ใช่ค่ะ
‪- จากนั้น ข้างในนี้… ‪- หน้าตามันควรเป็นประมาณนี้ไหม
‪- โห คุณย่า ‪- เดี๋ยวนะ
‪แต่จะว่าไป คุณดัลมีเองก็ ‪ทำเก่งใช่ไหมครับ
‪- ทำเก่งมากเลย ‪- สมแล้วที่เป็นลูกสาวฉัน
‪- ไหนชิมซิ ‪- นี่ครับ
‪โอ๊ย ร้อน
‪- โอ้ ระวังนะครับ ผมถือเอง ‪- มันร้อนมากนะคะ
‪- โอ๊ย ร้อน ‪- ตายแล้ว
‪นี่มันลาวาชัดๆ เลยครับ
‪ไม่มีใบไหนให้กินได้เลย
‪ในเวลาแบบนี้ ลงไพ่ธันวาคม ตุลาคม ‪พฤษภาคม พฤศจิกายน เรียงไปเลย
‪นี่ คุณย่า ผมได้ยินหมดนะครับ ‪อย่าช่วยโกงคะแนนกันสิครับ
‪- ผู้ชมห้ามเสี้ยมเลยนะ ‪- ห้ามเลย
‪คนแพ้ต้องเสียบไม้นั่นทั้งหมดนะ
‪ลงแล้วนะ
‪- กินเรียบๆ ‪- กินเรียบเหรอ
‪- ลงมาหนึ่งใบ นี่ ‪- เฮ้อ
‪- โธ่ ‪- เร็วสิ
‪คุณย่า ทำไมดีใจขนาดนั้นล่ะครับ
‪เจ้าเด็กดีหลับแล้วเหรอ
‪ให้เขานอนที่นี่แล้วกันนะ
‪โอเค ตอนดึกอากาศหนาว ไปเอาผ้าห่มมา…
‪หนูห่มให้แล้วค่ะ คุณย่า
‪พรุ่งนี้ตอนเขากลับ ‪ห่อข้าวกล่องให้เขาด้วยนะ
‪เขาชอบโฮบักจอนน่ะ ‪ใส่ไปให้เยอะๆ เลยนะ
‪ฉันกำลังใส่ให้อยู่ค่ะ
‪คุณย่า พรุ่งนี้ไปโบสถ์ใช่ไหม
‪อือ ทำไมเหรอ
‪ถ้าย่าไปแล้ว ‪ช่วยอธิษฐานของหนูเผื่อให้หน่อยสิ
‪ของแกเหรอ อะไรล่ะ
‪อีกไม่นาน เจ้าทาร์ซาน ‪ขับเคลื่อนอัตโนมัติของเรา
‪จะต้องไปขับทดสอบใบอนุญาตน่ะ
‪ทาร์ซานอะไร แล้วต้องทดสอบอะไรเหรอ
‪คือว่า เจ้าทาร์ซานคือชื่อรถยนต์ ‪ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติของบริษัทเรา
‪ถ้าอยากจะให้เจ้านี่ไปขับบนท้องถนน ‪ก็ต้องมีใบขับขี่น่ะ เหมือนคนเลย
‪แต่เวลาทดสอบขอใบขับขี่ ‪คือเดือนหน้าน่ะ
‪เพราะงั้นย่าช่วยขอพรให้ ‪การทดสอบนั้นผ่านไปด้วยดีหน่อยนะ
‪โอ๊ย ตายๆ ซับซ้อนจัง
‪คุณแม่คะ ฉันกำลังจดอยู่ค่ะ
‪ไปอธิษฐานกับฉันนะคะ
‪- คุณย่า ‪- อือ
‪ย่าต้องตั้งใจอธิษฐานมากๆ เลยนะ
‪แล้วหนูจะพาย่านั่งรถขับเคลื่อน ‪อัตโนมัติ ไปเที่ยวรอบประเทศเลย
‪ช่างเถอะ ฉันเที่ยวมาเยอะพอแล้ว ‪จะเที่ยวอะไรอีก
‪- ห่อข้าวกล่องเสร็จแล้วเหรอ ‪- ค่ะ เหลือแค่ใส่ลงไปแล้ว
‪โอเคๆ
‪แครอท ต้นหอม…
‪ทำอะไรอยู่คะ
‪ตื่นแล้วเหรอครับ
‪ผมควรจะเสียบไม้อันนี้ให้เสร็จ ‪แต่ดันเผลอหลับไปน่ะ
‪วางไว้เถอะค่ะ เดี๋ยวฉันทำเอง
‪แต่นิสัยผมมันไม่อนุญาตน่ะสิ
‪ผมสู้สุดความสามารถ ‪และยอมรับความจริงเมื่อแพ้
‪เป็นพวกที่นิสัยเนี้ยบๆ น่ะ
‪แล้วผมก็ควรตอบแทนค่าข้าวด้วย
‪คุณจ่ายค่าข้าวมากพอแล้วล่ะค่ะ
‪เพราะคุณเลยนะ วันนี้คุณย่า ‪ถึงได้ตื่นนานกว่าปกติ
‪ท่านยังนอนหลับเยอะอยู่เหรอครับ
‪ค่ะ
‪โรงพยาบาลล่ะ
‪ก็ไปนะคะ ‪แต่หมอบอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ
‪ดูจากที่ท่านนอนหลับเยอะขึ้น ‪หลังจากปิดกิจการร้านฮอตดอก
‪คงเป็นเพราะปัญหาทางด้านจิตใจค่ะ
‪ท่านทำงานมาทั้งชีวิต แต่จู่ๆ ‪มาเลิกทำแบบนี้ ก็คงจะไม่แปลกครับ
‪หรือควรเปิดร้านให้อีกครั้ง ‪หรือเปล่านะ
‪ร้านนั่นน่ะ
‪ให้ผมเปิดไม่ได้เหรอครับ
‪ผู้อำนวยการจะเปิดทำไมล่ะคะ
‪ถ้าจะเปิด ฉันก็ต้องเปิดเองสิ
‪ผมยังทำให้คุณดัลมี ‪รู้สึกลำบากใจอยู่เหรอ
‪ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกแบบนั้นนะ
‪ผมอยากเป็นคนที่ ‪คุณดัลมีนึกถึงในยามลำบาก
‪ฉันนึกถึงอยู่แล้วล่ะค่ะ
‪เป็นคนแรก
‪โธ่ หยุดกินได้แล้วครับ
‪หรือถ้าจะกินก็กินให้มันครบๆ สิ
‪(จองเที่ยวบิน)
‪- นี่ ยงซาน ‪- อือ
‪ฉันว่าจะจองเที่ยวบินไปเกาหลี ‪สรุปจองเที่ยวกลับวันไหนดี
‪จองเป็นวันเดียวกับนายเลย
‪จองของฉันอยู่ด้วยไหม
‪ของนายเหรอ นายจะกลับเกาหลีเหรอ
‪นานๆ เราได้หยุดยาวทั้งที ‪ก็ต้องกลับไปสักหน่อยสิ
‪อุ๊ยตาย
‪ก่อนหน้านี้มีวันหยุดก็ไม่เคยจะกลับ ‪จู่ๆ ทำไมจะกลับล่ะ
‪ฉันแค่อยากเห็นว่าพ่อแม่สบายดีไหม
‪ตายล่ะ ถ้าอยากรู้จริง
‪ทำไมนายไม่ขยันโทรหาพวกท่าน ‪เหมือนพวกเราล่ะ
‪ทำไมจู่ๆ อยากจะทำหน้าที่ลูกกตัญญู ‪ทั้งที่ไม่เคยทำ
‪งั้นจะกลับมาวันไหนเหรอ
‪วันเดียวกับพวกนายนั่นแหละ
‪ยองชิล บอกสภาพอากาศมาหน่อย
‪ดวงชะตาของคุณ เป็นดังต่อไปนี้ครับ
‪อืม เอาอีกแล้วสินะ
‪คุณเป็นผู้ตีที่ใจเสาะครับ
‪ว้าว เปลี่ยนบทแล้วด้วย
‪อัปเดตแล้วเหรอ
‪คุณไม่สามารถแม้แต่จะแกว่งไม้ตี ‪เพราะกลัวจะเอาท์
‪ถ้ายังเอาแต่ลังเลต่อไป ‪สุดท้ายคุณจะกลายเป็นผู้แพ้ครับ
‪นายพูดโดยรู้อะไรหรือเปล่าเนี่ย
‪ดังนั้นจงรวบรวมความกล้า ‪และเหวี่ยงไม้ตีออกไปครับ
‪คุณอาจจะเอาท์ได้ ‪แต่ก็อาจตีโฮมรันได้เหมือนกันครับ
‪ตอนนี้คุณออกสอง ในครั้งที่เก้า ‪และเป็นฟูลเคานท์
‪จากนี้เป็นเวลา ‪ตัดสินการแพ้ชนะแล้วครับ
‪ลูกบอลที่ดีกำลังลอยมาครับ
‪เหวี่ยงไม้ของคุณ ‪ออกไปให้สุดแรงนะครับ
‪ค่ะ ต้องการรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ
‪มีไวน์ชาร์ดอแนไหมครับ
‪- แน่นอนค่ะ รับหนึ่งที่ใช่ไหมคะ ‪- ครับ
‪โอเคค่ะ เดี๋ยวเอามาให้นะคะ
‪ขอบคุณครับ
‪นี่ๆ
‪พวกนายได้รับอีเมลจากทูสโทหรือยัง ‪ที่บอกว่าจะเพิ่มเวสติ้งให้น่ะ
‪ฉันอ่านแล้ว
‪ราคาหุ้นของทูสโทคือเท่าไรนะ ‪ลองคำนวณดูหรือยัง
‪คำนวณแล้วน่ะสิ
‪มากพอให้ซื้ออพาร์ตเมนต์วิวแม่น้ำฮัน ‪ได้สบายๆ เลย
‪"สัญญาการทำงานสามปี ‪ของคุณสิ้นสุดแล้ว
‪แต่ทางทูสโทอยากจะร่วมงานกับ ‪บุคลากรมีฝีมืออย่างพวกคุณต่อ"
‪ฉันรับรู้ถึงความตั้งใจแบบนี้ ‪จากเวสติ้งนั้นเลย
‪นักเตะมืออาชีพเขาคงจะรู้สึกแบบนี้ ‪เวลาไปเอฟเอคัพใช่ไหมนะ
‪แน่นอนสิ
‪ไอ้นี่ พักร้อนอยู่นะ ปิดไปเลย
‪ใช่แล้ว เราจะซื้ออพาร์ตเมนต์ ‪เห็นวิวแม่น้ำฮันในโซล
‪หรือสตูดิโอมองเห็นสะพานโกลเดนเกต ‪ในซานฟรานซิสโก
‪มาเปิดอกคุยกันเถอะ
‪พวกนายว่าไงฉันก็ว่างั้นแหละ
‪ลืมไปแล้วเหรอ
‪เราจะตัดสินด้วยการโหวตเท่านั้น
‪และเคลื่อนไหว ‪เหมือนมีร่างกายเดียวกัน
‪เพราะงั้นตั้งสติ ‪และแสดงความเห็นมาซิ
‪ฉันจะลองคิดดูแล้วกัน
‪(คำแนะนำใบอนุญาตใช้รถยนต์ ‪ขับเคลื่อนอัตโนมัติชั่วคราว)
‪ที่ว่างตรงนั้นคืออะไรคะ
‪ที่ของคนที่เข้ามาใหม่น่ะ
‪มาสายนะคะ
‪เห็นว่ามีเรื่องที่บ้าน ‪ผมเลยบอกให้ทำงานที่บ้านน่ะ
‪อีกไม่นานจะสาธิตแล้ว ‪แต่จะทำงานระยะไกลเหรอคะ
‪ครับ
‪ทำไมครับ มีปัญหาอะไรเหรอครับ
‪เปล่า ไม่ใช่ว่ามีปัญหา…
‪(ชองมยองคอมปะนี)
‪เราใช้เงินกับการสร้างรถไปเท่าไรนะ
‪เกิน 600 ล้านมานิดหน่อย
‪ไม่นิดหน่อยสิ เกินไปเยอะมาก
‪ค่าจ้างนักพัฒนาเอย สิทธิบัตรเอย
‪ไม่สิ ถ้าคำนวณแบบนั้น ‪ก็ต้องเกินอยู่แล้ว
‪ถ้าคิดยันต้นทุนคงที่ ‪ค่าใช้จ่ายทางอ้อม…
‪มันมากกว่า 2,000 ล้าน
‪ถ้าเกิดไม่ได้รับอนุมัติ ‪เราก็ต้องใช้เงินมหาศาลเท่านั้นอีก
‪กดดันกันเหรอ
‪ฉันมากำชับต่างหาก ว่าอย่าทำผิดพลาด
‪เข้าใจแล้ว
‪บ้าเอ๊ย ยิ่งไม่มีเวลาอยู่
‪เจ้ากระดุม ‪อดทนไว้แค่วันนี้วันเดียวนะ
‪สวัสดีครับ ทุกคน
‪ผู้ติดตามทุกท่าน คิดว่าไงครับ
‪ฉากหลังมันดูไม่ธรรมดาเลยใช่ไหมครับ
‪บ้านร้างเหรอ ไม่ใช่ครับๆ ‪ไม่ใช่ล่าท้าผีในบ้านร้างครับ
‪นี่คือสถานที่ที่เราทำงาน ‪ก่อนจะเข้าทูสโท
‪จุดเริ่มต้นของซัมซานเทคนั่นเองครับ
‪เป็นพื้นที่แห่งประวัติศาสตร์ของเรา
‪เลยอยากไลฟ์ให้ดูนิดหน่อยครับ
‪อ้อ พวกเราออกจากที่นี่ ‪ไปเกินสามปีแล้ว
‪- แต่ก็ยังไม่มีใครมาเช่าเลยครับ ‪- โธ่ๆ
‪ซึ่งก็หมายความว่า พวกเราเติบโตมา ‪ในสภาพแวดล้อมที่น่ากลัวและแร้นแค้น
‪พูดแล้วน้ำตาจะไหล
‪นั่นสิ น้ำตาจะไหล
‪ที่ชั้นหนึ่งของที่นี่ ‪เป็นร้านเนื้อย่างครับ
‪เราเคยสูดควันเนื้อย่าง ‪เป็นเครื่องเคียง
‪พร้อมกินคิมบับสามเหลี่ยมกันประจำ
‪ตอนนั้นเราเลยตั้งปณิธานไว้ ‪ว่าอนาคตหาเงินได้เมื่อไหร่
‪เราจะไปกินเนื้อแทนการสูดควัน
‪- ซึ่งก็คือ วันนี้นั่นเองครับ ‪- วันนี้นั่นเองครับ
‪ผู้ติดตามทุกท่าน ‪เราต้องลาไปย่างเนื้อกินแล้วล่ะครับ
‪- หิวจนไส้กิ่วแล้วครับ ‪- หิวมาก
‪ถ้างั้นผู้ติดตามทุกท่าน ‪อย่าลืมกดติดตาม กดไลก์
‪และกดกระดิ่งแจ้งเตือน
‪- ด้วยนะครับ ลาก่อนครับ ‪- ด้วยนะครับ ลาก่อนครับ
‪นี่ ไม่ใช่ยำเนื้อสดนะเว้ย ‪รอให้สุกก่อนค่อยกินสิไอ้นี่
‪มันสุกหมดแล้วเหอะ ไอ้นี่
‪นี่มันเนื้อฮันอูเกรดพรีเมียม ‪ที่ละลายโดยไม่ต้องเคี้ยวเลย
‪นั่นสิ อร่อยดี ก็อร่อยแหละ
‪แต่เอาจริงๆ ‪ก็ไม่ได้เลิศเลอสมกลิ่นว่าไหม
‪- งั้นฉันเหมาเอง ‪- เรื่องนั้นฉันยอมไม่ได้หรอก
‪- เรียกโดซานมาดีไหม ‪- ฉันก็โทรไปแล้วนะ
‪แต่มันบอกมีที่ต้องไป
‪- จะไปไหน ‪- ไม่รู้สิ
‪"คิดว่าน่าจะเหมาะกับคุณ เลยซื้อมา"
‪แล้วเธอก็คงถาม ‪ว่ามีความหมายว่ายังไง
‪"ไม่มีความหมายอะไรครับ
‪ผมแค่ชอบเก็บของวิบวับเป็นงานอดิเรก"
‪ให้ตาย ไม่ใช่อีกาสักหน่อย ‪อะไรของนายเนี่ย
‪"จำเป็นต้องรู้ความหมายด้วยเหรอครับ"
‪ไม่สิ แบบนี้มันหาเรื่องทะเลาะแล้ว
‪"ความหมายงั้นเหรอครับ
‪ก็ไม่รู้สิ
‪ก็มีความหมายนั่นแหละครับ
‪มีความหมายว่า ‪ช่วยรับหัวใจของผมไว้ที"
‪โอย เหมือนจะอ้วก
‪ไม่ต้องพูดหรอก ทำบ้าอะไรก็ไม่รู้
‪คุณเป็นผู้ตีที่ใจเสาะครับ
‪คุณไม่สามารถแม้แต่จะแกว่งไม้ตี ‪เพราะกลัวจะเอาท์
‪ถ้ายังเอาแต่ลังเลต่อไป ‪สุดท้ายคุณจะกลายเป็นผู้แพ้ครับ
‪หัวหน้าทีมฮัน
‪ค่ะ คุณทดสอบระบบขับเคลื่อน ‪อัตโนมัติไปเดือนก่อนใช่ไหมคะ
‪ยินดีด้วยนะคะ
‪ไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ ‪พอดีเดือนหน้าเรามีทดสอบเหมือนกัน
‪ช่วยส่งสถานการณ์การทดสอบ ‪มาให้ทางอีเมลได้ไหมคะ
‪จะไม่ให้รั่วไปที่อื่นค่ะ
‪ค่ะๆ เข้าใจแล้วค่ะ
‪ไม่ได้เหรอครับ
‪ค่ะ ส่งให้ไม่ได้ ‪เพราะมีสัญญารักษาความลับค่ะ
‪- จะไปไหนครับ ‪- ฉันจะไปดูค่ะ
‪การดูไม่ใช่การเผยแพร่ข้อมูล
‪- ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นกันคะ ‪- ต้องไปสิคะ
‪มาทำอะไรที่นี่
‪ทูสโทให้วันหยุดมา
‪อ๋อ แปลว่าไม่ได้ ‪กลับมาเต็มตัวสินะครับ
‪ครับ
‪ดูดีนะครับ
‪หัวหน้าก็เหมือนกันครับ
‪ตอนนี้เป็นผู้อำนวยการแล้วครับ
‪อ๋อ ได้เลื่อนขั้นแล้วสินะครับ
‪ยินดีด้วยนะครับ ผู้อำนวยการฮัน
‪กำลังจะเอาของขวัญ ‪ไปให้ใครบางคนสินะครับ
‪อ๋อ ครับ อันนี้…
‪ดังนั้นจงรวบรวมความกล้า ‪และเหวี่ยงไม้ตีออกไปครับ
‪คุณอาจจะเอาท์ได้ ‪แต่ก็อาจตีโฮมรันได้เหมือนกันครับ
‪เป็นของขวัญที่ผมจะให้คุณซอดัลมีครับ
‪ผมได้รับจากเธอมาเยอะมาก ‪เลยเตรียมของขวัญเล็กน้อยไว้ให้ครับ
‪ครับ
‪ไปหาคุณซอดัลมีด้วยกันไหมครับ
‪สำนักงานเธอเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ
‪ไม่ครับ ไม่เป็นไร พอดีผมมีนัด
‪งั้นก็โอเคครับ
‪โธ่ กุญแจรถ
‪ประธานซอไปไหนเหรอครับ
‪ตอนนี้เธอไปทำงานนอกสถานที่ ‪มีอะไรเหรอคะ
‪ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมมาใหม่ครับ
‪ให้ตาย คอมพิวเตอร์เป็นอะไรไปเนี่ย
‪ทำไม
‪มันเอาแต่ตัดการเชื่อมต่อ ‪แล้วก็ช้ามากเลยครับ
‪ถอยซิ
‪(เพื่อเป็นผู้หญิงเท่ๆ )
‪(เพื่อทำเรื่องเข้าใจผิด ‪ให้กลายเป็นจริง)
‪ชั่วโมงเดียว
‪ช่วยแกล้งเป็นนัมโดซานในจดหมาย ‪สักชั่วโมงหน่อยนะครับ
‪เราต้องประสบความสำเร็จ ‪ดัลมีจะได้ไม่ผิดหวัง
‪โดซาน
‪นายไม่ใช่โดซานคนนั้นในจดหมาย
‪เป็นของขวัญที่ผมจะให้คุณซอดัลมีครับ
‪(เพื่อทำเรื่องเข้าใจผิด ‪ให้กลายเป็นจริง)
‪โดซาน
‪ขอโทษนะคะ ฉันขอโทษค่ะ
‪กาแฟหกหมดเลย ทำยังไงดีคะ
‪ผมไม่เป็นไรหรอก แต่ว่าเสื้อคุณ…
‪ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษนะคะ
‪ขอโทษค่ะ
‪เธอบ้าไปแล้วสินะ ซอดัลมี
‪มาตามหาคนอยู่อเมริกาอะไรที่นี่
‪ไปประชุมสภาพนี้ก็ไม่ได้ด้วย
‪ค่ะ ฉันยังอยู่ที่แซนด์บอกซ์ค่ะ
‪ทำไมคะ
‪คะ ว่าไงนะคะ
‪ขอบคุณสำหรับอาหารครับ
‪ขอบคุณที่เลี้ยงครับ คุณอีชอลซาน
‪ร้านนี้ราคาอลังการจนน่ากลัวเลย
‪นี่ แต่เราก็ประสบความสำเร็จ ‪มากพอให้กินของอลังการได้แล้วนะ
‪นั่นสิ
‪คุณซาฮา
‪คุณชอลซาน คุณยงซาน
‪คุณสองคนมาทำอะไรที่นี่คะ ‪อยู่อเมริกาไม่ใช่เหรอ
‪พวกเรามาพักร้อน
‪คุณซาฮานั่นแหละ มาอยู่นี่ได้ไง
‪ฉันเพิ่งไปดื่มกับเพื่อนๆ แถวนี้มา
‪นี่มัน มันเป็นไปได้เหรอ
‪นั่นสิ ตามอัตราความน่าจะเป็น ‪มันเป็นไปได้ด้วยเหรอ
‪ก็ไม่ได้น่ะสิ โซลกว้างใหญ่ขนาดไหน
‪พวกเรากลับเกาหลีมา ‪แล้วก็มากินเนื้อย่างกัน
‪และพอกินเสร็จออกมาก็เป็นเวลา ‪สามทุ่มสิบเอ็ดนาที
‪และความเป็นไปได้ที่คุณซาฮา ‪จะผ่านมาตอนสามทุ่มสิบเอ็ดนาที
‪มีความเป็นไปได้ ‪น้อยกว่าถูกลอตเตอรี่อีก
‪ในชีวิตก็มีเรื่องทุกรูปแบบแหละค่ะ
‪ว่าแต่ รอใครอยู่เหรอครับ
‪รอคนขับรถรับจ้างค่ะ ‪เพราะว่าฉันดื่มมา
‪อ้อ ถ้างั้นชอลซานก็ทำหน้าที่เป็น ‪คนขับรถไปส่งเธอที่บ้านก็ได้แล้วนี่
‪นายไม่ได้ดื่มสักแก้วเลย
‪แต่เขาเรียกคนขับรถแล้วนะ
‪ฉันยังไม่ได้เรียกนะ
‪จริงเหรอครับ ก็แบบว่า…
‪งั้นยังไงดี ให้ผมไปส่งไหมครับ
‪ก็ ได้ค่ะ
‪คือว่า…
‪อาการนอนไม่หลับ หายดีหรือยังครับ
‪ค่ะ เพราะคุณเลย
‪โล่งอกไปทีนะครับ
‪เห็นกังวลเรื่องภาษาอังกฤษมาก
‪เป็นไงคะ ดีขึ้นบ้างหรือยังคะ
‪ภาษาอังกฤษเหรอ ก็นะ ก็แค่พอใช้…
‪ใช้ไม่ได้เลยครับ
‪ไปทูสโทแล้วผมอ้าปากพูดอะไรไม่ได้เลย
‪เหมือนเป็นการนั่งสมาธิ ‪ที่ไม่เข้ากับตัวเองเลย
‪ถ้ามีใครมาติวเข้มให้ก็คงดี
‪พักร้อนถึงเมื่อไหร่คะ
‪ผมเหรอครับ ประมาณสิบวันได้ ‪เหลืออีกสิบวันครับ
‪งั้นเวลาที่เหลือให้ฉันสอนให้ไหมคะ
‪- จริงเหรอครับ ‪- ขับรถมองทางสิคะ
‪อ้อ ครับ แน่นอนสิครับ ‪ผมควรมองทางเนอะ
‪ผมอยากเรียนสิครับ ‪จะเป็นพระคุณมากเลย
‪- ว่างตอนไหนคะ ‪- ได้ทุกเมื่อ
‪ตามที่คุณซาฮาสะดวก
‪จริงเหรอคะ ถ้างั้น…
‪(ยัยขี้โกง)
‪"ยัยขี้โกง" เหรอ
‪- ประธานซอค่ะ ‪- อ๋อ
‪- รับสิครับ ‪- วันนี้มันวันอะไรกัน
‪- ฮัลโหล ‪- คุณซาฮา
‪คุณซาฮา ฉันซอดัลมีเองนะคะ
‪โซลูชั่นของเรา ‪โดนแรนซัมแวร์เล่นงานค่ะ
‪ไฟล์ถูกเข้ารหัสไปหมดแล้ว
‪ข้อเรียกร้องคืออะไรคะ
‪ถ้าไม่ส่งเงิน 300 ล้านวอน ‪ให้ภายใน 12 ชั่วโมง
‪จะลบคีย์แวลูทั้งหมดที่กู้คืนได้ค่ะ
‪แล้วเราก็จะกู้คืนไม่ได้ ‪ต้องเสียไฟล์ทั้งหมดไป
‪แจ้งตำรวจหรือยังคะ
‪ค่ะ แต่เขาบอกว่า ‪ให้จัดการตอนนี้คงจะยาก
‪เมื่อตอนนั้นคุณซาฮาบอกว่า ‪เคยดูแลคดีแรนซัมแวร์ใช่ไหมคะ
‪พอจะมีคนเก่งๆ ‪เรื่องความปลอดภัยไหมคะ
‪งั้นวางสายก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันดูให้
‪ค่ะ
‪อ้อ ฉันเองนะ
‪เธอติดต่อหัวหน้าทีม ‪รักษาความปลอดภัยได้ไหม
‪คนที่ลบแรนซัมแวร์ได้ตอนนั้น
‪โอเค ติดต่อมาด้วยนะ
‪แล้วประกันนั่น ‪ไม่ได้ครอบคลุมการแฮกด้วยเหรอ
‪อันนั้นประกันการแฮกรถอย่างเดียว ‪ไม่ครอบคลุมเรื่องนี้
‪อยากจะบ้าตาย
‪- ยังไม่มีใครโทรมาใช่ไหมคะ ‪- ค่ะ
‪คีย์แวลูยาวเกินไป คงจะแก้ยาก
‪ต่อให้แก้ได้ก็กินเวลาหลายวัน
‪ท่านประธาน
‪แค่โอน 300 ล้านไป ‪และเอาคีย์ถอดรหัสมาดีกว่าครับ
‪ขอแค่ได้คีย์มา ก็กู้ไฟล์ทั้งหมดได้
‪ถึงโอน 300 ล้านไป ‪ก็ไม่รู้ว่าเขาจะให้คีย์ไหมนะคะ
‪ท่านประธาน ทำไงดีครับ
‪เขาบอกว่าถ้าไม่โอนให้ตอนนี้ ‪จะเพิ่มจำนวนเงินเป็นสองเท่าครับ
‪สองเท่าเหรอคะ 600 ล้านเหรอคะ
‪ฉันอยากจะบ้าตาย
‪ฟังนะครับท่านประธาน คิดดูให้ดีๆ นะ
‪เงินที่เราลงไปกับการพัฒนา ‪อัลกอริทึมและรถคือ 2,000 ล้าน
‪300 ล้านถือว่าถูกแล้ว
‪ใช่ค่ะ โอนเงินเดี๋ยวนี้ ‪และเอาคีย์มาเถอะค่ะ
‪เราลงเงินไปกับธุรกิจใหม่หมด
‪ให้หาเงินสดตอนนี้คงยาก ทำไงดีล่ะ
‪ไม่เป็นไร ฉันทำได้
‪ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ฉันซอดัลมีนะคะ
‪ขอโทษที่โทรมารบกวนดึกดื่นนะคะ
‪คือว่า ตอนนี้เราโดนแรนซัมแวร์โจมตี
‪ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
‪ถึงจะดึกก็ไม่เป็นไร ‪ฝากบอกให้เขาโทรมาเบอร์นี้นะคะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ช่วยหาผู้เชี่ยวชาญความปลอดภัย ‪หรือไวท์แฮตแฮกเกอร์ให้หน่อยนะคะ
‪ค่ะ ขอบคุณค่ะ
‪ฉันทำได้
‪ฉันแก้ไขได้
‪(ผู้อำนวยการฮันจีพยอง)
‪ผมอยากเป็นคนที่ ‪คุณดัลมีนึกถึงในยามลำบาก
‪เป็นคนแรก
‪(ผู้อำนวยการฮันจีพยอง)
‪ค่ะ ฮัลโหล ซอดัลมีพูดค่ะ
‪หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัย ‪ของแทรัมการก่อสร้างหรือเปล่าคะ
‪ดัลมี
‪นี่ฉันเอง โดซาน
‪ตอนนี้เธออยู่ไหน
‪ดัลมี
‪ฮะ
‪เธอโอเคไหม
‪โอเคสิ
‪นายนั่นแหละ อยู่ที่ไหน
‪ดูจากเบอร์แล้ว ‪เหมือนอยู่ในเกาหลีเลยนะ
‪ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ
‪บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร
‪นายจะมาที่นี่ทำไม
‪ฉันได้ยินจากคุณซาฮาหมดแล้ว
‪อยู่บริษัทใช่ไหม
‪ถ้าออกไปตอนนี้ จะถึงใน 20 นาที ‪รออยู่นั่นไม่ต้องกังวลนะ
‪เข้าใจแล้ว
‪- โดซาน ‪- เปิดพอร์ตทิ้งไว้หรือเปล่า
‪ฮะ
‪นายจะทำอะไร
‪นักพัฒนาคนใหม่ของเราทำงานที่บ้าน
‪เลยเปิดพอร์ต 22 ทิ้งไว้
‪มันคงจะเข้ามาตอนนั้นแหละ
‪- ประธานซอ ‪- แบ็กอัพล่ะ
‪นี่ นายเป็นใครถึงมาถามเรื่องนั้น
‪เราต้องทำให้ทันวันสาธิต ‪มันฉุกละหุกเลยไม่ได้ทำไว้ครับ
‪รีบยังไงก็น่าจะแบ็กอัพไว้สิครับ
‪แค่ซิงค์กับเซิร์ฟเวอร์สำรอง ‪มันยากขนาดนั้นเหรอครับ
‪ได้แบ็กอัพไฟล์ไว้ไหมครับ
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ
‪เหมือนมันจะเข้ามาทางพอร์ต ‪ที่เปิดไว้เชื่อมต่อเอสเอสเอชค่ะ
‪ไม่ได้แบ็กอัพไว้เลยค่ะ
‪อะไรนะ ทำไมไม่แบ็กอัพ ‪นี่มันเรื่องพื้นฐานในพื้นฐาน
‪ชอลซาน นายตรวจสอบ ‪จากเซสชั่นล็อกกับซิสเต็มล็อกก่อน
‪ตรวจดูให้หมด ‪ว่ามีไอพีภายนอกเข้ามาไหม
‪อือ รับทราบ
‪เกิดอะไรขึ้นครับ
‪จัดการก่อน ค่อยฟังคำอธิบายทีหลัง
‪ช่วยเช็กหน่อยว่ามีไฟล์แปลกๆ ‪อยู่ในตัวจัดตารางเวลาไหม
‪รับทราบ
‪นี่ๆ ฉันลองดูในไลบรารี ‪ตัวจัดตารางเวลางาน
‪เจอร่องรอยไฟล์แปลกๆ ‪ทำงานเมื่อสามชั่วโมงก่อน
‪แต่ตอนนี้ไฟล์นั้นมันหายไปแล้ว
‪ถูกลบไประหว่างทำงานน่ะสิ
‪ดูจากการที่มันหยุดแพร่ ‪แปลว่าดีเฟนเดอร์กักมันเอาไว้
‪เจอแล้วคืนค่าการแยกไฟล์ ‪แล้วส่งมาให้ฉัน
‪- โอเค ‪- อือ รับทราบ
‪ทำไมมันรู้สึกเหมือนเดจาวูแบบนี้นะ
‪มันดูคุ้นๆ
‪ก็คุ้นน่ะสิ
‪เมื่อหกปีก่อนที่ฉันเกือบซวย ‪เพราะแรนซัมแวร์ แล้วนายช่วยไว้ไง
‪นั่นสินะ ‪ข้อความมันคล้ายกับตอนนั้นเลย
‪คนเดียวกันหรือเปล่านะ
‪- ไม่มั้ง ‪- นี่ เจอแล้ว
‪มันอยู่ในพื้นที่เก็บข้อมูลแยก
‪(ดีคริปต์ โค้ด)
‪เจอคีย์ถอดรหัสแล้ว
‪จริงเหรอ
‪เรียบร้อยแล้ว
‪คีย์ถอดรหัสใช้ได้ผล
‪โล่งอกจริงๆ
‪ปริมาณขนาดนี้น่าจะ 30 นาทีไหม ‪ทุกอย่างจะกลับมาใน 30 นาที
‪จริงเหรอคะ
‪โล่งอกไปที
‪- เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ‪- ตายแล้ว
‪อ้อ ค่ะ ฉันไม่เป็นไร
‪ดัลมี ลุกขึ้น
‪เดี๋ยวผมไปเอาน้ำให้นะครับ
‪น้ำอยู่ตรงนี้ เฮ้ย
‪ขอบใจนะ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ไม่เป็นไร มันเป็นเพราะโล่งอกน่ะ
‪กลับมาตอนไหนเหรอ
‪ประมาณอาทิตย์ก่อน
‪อือ
‪กลับมาถาวรเหรอ
‪เปล่า พักร้อนน่ะ
‪อ๋อ พักร้อน
‪จะกลับไปตอนไหนเหรอ
‪อาทิตย์หน้า
‪อ้อ ฉันกังวลเรื่องนุนกิลมากเลย
‪ขอบใจนะ
‪ได้ยินว่ามูลนิธิที่มีชื่อเสียง ‪แล้วก็ดีมากๆ ซื้อไป
‪- เคโจนส์ใช่ไหมนะ ‪- อือ
‪เจอกันตอนเน็ตเวิร์กกิ้ง
‪โชคดีที่พวกเขาชอบ ‪จุดประสงค์ของนุนกิล
‪สุดยอดเลยนะ
‪ได้เจอคนมีชื่อเสียงแบบนั้นด้วย
‪คงจะดีน่าดูเลย
‪อือ
‪ดี
‪ดีจนน่าเบื่อ
‪ทำไมต้องมาเจอกันในสภาพนี้นะ
‪ก็เหมือนเดิมนี่ ทำไมเหรอ
‪เหมือนเดิมเหรอ
‪ใช่สิ
‪ฉันมันก็รุงรัง สติสตังไม่มี ‪ตลอดเวลาเหมือนเดิม
‪ไม่ได้หมายความว่างั้นสักหน่อย
‪วันนี้ขอบคุณมากจริงๆ นะ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ไม่ได้เต็มที่แบบนี้…
‪มาพักใหญ่แล้ว
‪ไม่ควรมาทำแบบนี้นะ
‪การทดสอบก็ใกล้จะถึงแล้ว ‪ถ้านักพัฒนาหลักหายไปสองคน
‪จะให้เราทำยังไงคะ
‪ฟังนะคะ คุณชินฮยอน คุณชิน…
‪โทรศัพท์ปิดเครื่อง กรุณาฝากข้อความ…
‪คุณชินจองก็ปิดมือถือเหมือนกันค่ะ
‪อีกกี่วันจะถึงการทดสอบนะ
‪(ซี ซีเคียวริตี้)
‪ดงชอน พัคดงชอน
‪มีเรื่องโดนแฮกอะไรกันเหรอ ‪เห็นทีมรักษาความปลอดภัยหลายทีมเลย
‪ประธานวอนกับประธานซอเรียกมาน่ะครับ
‪เมื่อคืนชองมยองคอมปะนี
‪ติดแรนซัมแวร์ ‪วุ่นวายกันไปหมดเลยครับ
‪เห็นว่าอยู่ติดต่อ ‪ทีมรักษาความปลอดภัยกันโต้รุ่ง…
‪ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ ‪ไม่ได้โดนเมินหรอก
‪เขาเป็นคนแบบนั้นอยู่แล้วนี่
‪เราคุยกันถึงไหนแล้วนะครับ
‪- ถึงไหนแล้ว ‪- ค่าอาหาร
‪ค่าอาหาร ‪ถ้าขึ้นไปโรงอาหารด้านบนนี้…
‪น่าจะใส่เสื้อตัวอื่นมา
‪คุณซอดัลมี
‪ไม่สิ ประธานซอ เกิดอะไรขึ้นครับ
‪ได้ยินว่าโดนแรนซัมแวร์เล่นงานเหรอ
‪แก้ไขได้แล้วค่ะ
‪เจอคีย์ถอดรหัส ‪และกู้ไฟล์ทั้งหมดแล้วค่ะ
‪ทำได้ยังไง
‪โดซานแวะมาน่ะค่ะ
‪คุณชอลซาน คุณซาฮา ไปจนถึงคุณยงซาน
‪มากันหมดเลยค่ะ
‪ก็เลยแก้ไขได้แล้วเหรอครับ
‪ค่ะ
‪โล่งอกไปนะครับ
‪ค่อยยังชั่วหน่อย
‪นี่แหละสิ่งที่ฉันคิดถึงที่สุด ‪ตอนอยู่อเมริกา
‪- มากกว่าเนื้อริบอายอีกเหรอ ‪- มากกว่าล้านเท่า
‪ว่าแต่ว่า เหมือนชินฮยอนกับชินจอง ‪จะลาออกแล้วนะ
‪ฮะ ทำไม
‪ทำผิดเองแต่โกรธเองน่ะสิ
‪ไอ้พวกที่ป้องกันการโจมตีไม่ได้ ‪ยังจะมีหน้ามาลาออกอีก
‪อีกไม่นานจะทดสอบแล้วด้วย ‪น่าเป็นห่วงนะ
‪นี่ๆ มานี่หน่อย
‪ให้ตาย
‪เราเลิกห่วงเรื่องชาวบ้าน ‪และมาโหวตกันเถอะ
‪- โหวตอะไร ‪- จะโหวตอะไรล่ะ
‪ก็ควรตัดสินใจว่าได้รับเวสติ้ง ‪แล้วจะอยู่อพาร์ตเมนต์ที่ไหนดี
‪วิวแม่น้ำฮันหรือซานฟรานซิสโก
‪เปล่านะ ไม่ใช่เรื่องนั้น
‪เราจะรับเวสติ้งจากทูสโท ‪และทำงานที่อเมริกาต่อไป
‪หรือจะยอมทิ้งเวสติ้ง ‪และกลับมาปักหลักที่เกาหลี
‪หา
‪การมาอยู่สองสามวันทำให้ฉันรู้ตัว
‪ซานฟรานซิสโกอากาศสะอาด ‪บรรยากาศดี ดีไปหมดทุกอย่าง
‪แต่สำหรับฉัน มันค่อนข้างน่าเบื่อ
‪พอกลับมานี่ ความรู้สึกมันมาทันทีเลย
‪ว่าฉันชอบความตื่นเต้น
‪ก็เลยอยากกลับมาปักหลักที่เกาหลีเหรอ
‪แน่นอน ถ้าพวกนายอยากไปฉันก็ไป
‪แต่โดซาน ฉันขอถามหน่อยนะ
‪นายอยากไปหรืออยากอยู่นี่
‪นายมีคะแนนชี้ขาดอยู่นะ
‪ทำไมโดซานถึงมีล่ะ
‪เพราะฉันอยากอยู่ ส่วนนายอยากไป
‪หนึ่งต่อหนึ่ง ‪เพราะงั้นโดซานเลยมีคะแนนชี้…
‪ใครบอกว่าอยากไป
‪ฉันก็อยากอยู่เหมือนกัน สองต่อหนึ่ง
‪เพราะงั้นโดซานไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ ‪อยู่นี่ไปเถอะ
‪พวกนายไม่ได้ไปอเมริกา ‪เพราะอยากไปนี่นา
‪ก็แค่ช่วยไม่ได้แล้วไปเพราะฉัน
‪ขอบคุณนะ ที่ไม่โทษกัน
‪พูดอะไรของนาย ขนลุกชะมัด
‪- กินหมดแล้วเหรอ ‪- อือ
‪งั้นก็รีบกลับไปแซนด์บอกซ์เถอะ
‪นายทิ้งเสื้อไว้สำนักงานประธานซอนี่
‪ไอ้บ้าเอ๊ย น่าจะบอกกันแต่แรกสิ
‪บอกแต่แรกบ้าบออะไรล่ะ
‪เฮ้ย
‪มันคือสามต่อศูนย์ ‪มาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ
‪(อยากก่อตั้งธุรกิจสตาร์ทอัพเพื่อ)
‪(เพื่อทำเรื่องเข้าใจผิด ‪ให้กลายเป็นจริง)
‪เธอเปิดฟังกล่องดนตรีหรือยัง
‪- เปิดแล้ว ‪- เสียงมันเป็นไงบ้าง
‪มัน…
‪ไม่น่าเชื่อเลยว่า
‪ยอดเยี่ยมมากๆ
‪เดี๋ยวก่อน ดัลมี
‪เธอ ชอบฉันตรงไหนเหรอ
‪ไม่เหรอคะ
‪แต่เธอเคยบอกนี่ ‪ว่าเตรียมทำธุรกิจอยู่
‪อ้อ
‪เอ่อ คือที่จริง…
‪คือว่า ไม่ใช่ทำธุรกิจครับ ‪แต่เราจะร่วมธุรกิจกัน
‪มือนายใหญ่และเท่มาก
‪มาคุยกันหน่อยครับ
‪เดินมาก็ใกล้นิดเดียวเอง ‪จะขับรถมาส่งทำไม
‪มาเกาหลีทั้งทีต้องบริการหน่อยสิครับ
‪เรียนขับรถอยู่ใช่ไหมครับ
‪อือ เริ่มเรียนเมื่อวานนี้
‪ถ้างั้น เวลาผมไปอเมริกา
‪แม่ขับรถคันนี้ ‪ไปส่งผมที่สนามบินนะครับ
‪ได้เลย แม่จะทุ่มสุดตัวเลย
‪เพื่อนคนนั้นน่ะ ชื่อดัลมีไหมนะ
‪ได้เจอกันบ้างไหม
‪ไม่ครับ
‪- ไม่คิดจะไปเจอบ้างเลยเหรอ ‪- ครับ
‪(อีชอลซาน)
‪อือ ว่าไง
‪โดซาน ตอนนี้ฉันอยู่กับคุณซาฮานะ
‪อะไรกัน พวกนายเจอกันแล้วเหรอ
‪ใช่ๆ แต่ว่าประธานซอโทรมาหาคุณซาฮา
‪ใกล้ทดสอบการขับเคลื่อนอัตโนมัติแล้ว ‪แต่โดนแรนซัมแวร์เล่นงานเต็มๆ
‪เหมือนกำลังหัวหมุนสุดๆ เลย ‪เธอบอกว่าเท่าไรนะครับ
‪สามร้อยล้านค่ะๆ
‪มันบอกว่าถ้าไม่ให้ 300 ล้าน ‪จะทำลายคีย์ถอดรหัส
‪- ดัลมีอยู่ไหนเหรอ ‪- คงจะอยู่สำนักงานน่ะแหละ
‪ตอนนี้ฉันกำลังเดินทางไป
‪แต่ฉันคนเดียวคงไม่ไหว ‪นายช่วยรีบๆ มาได้ไหม ฮะ
‪- แม่ เหมือนผมจะต้องไปน่ะครับ ‪- อ้อ ได้ๆ
‪- รีบไป ‪- ครับ ขอโทษนะครับ
‪ไม่เป็นไรน่า รีบๆ ไปเถอะ
‪(ดัลมี)
‪ค่ะ ฮัลโหล ซอดัลมีพูดค่ะ
‪หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัย ‪ของแทรัมการก่อสร้างหรือเปล่าคะ
‪ดัลมี
‪นี่ฉันเอง โดซาน
‪ตอนนี้เธออยู่ไหน
‪ดัลมี
‪เธอโอเคไหม
‪ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ
‪ทำไมมันยากนักนะ
‪กับคนที่เจอแค่ไม่กี่เดือน ‪ในชีวิต 30 ปีของฉัน
‪ทำไมมันถึงลืมได้ยากขนาดนี้
‪- นี่พี่ขู่ฉันอยู่เหรอ ‪- เปล่า ฉันให้โอกาสเธออยู่
‪ผมควรให้คำปรึกษาคุณ
‪แต่ผมมีตัวแปรส่วนตัวมากเกินไปครับ
‪เรื่องทาร์ซานที่นายเล่าตอนนั้น
‪มันทำให้ฉันหวั่นไหวมากเลยล่ะ
‪ฉันไม่อยากสับสนอีกต่อไปแล้ว
‪ฉันไม่อยากเจอเธออีกแล้ว
‪คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์