SIRI ASLI NETFLIX
EPISOD 10
Siapa awak sebenarnya?
Suatu hari nanti…
Siapa pula Do-san?
…saya harap dia perasan kehadiran saya…
En. Han, tolonglah…
Tolong cakap sesuatu!
…dan pandang saya.
Ya.
Do-san.
Awak ingat di mana awak tinggalkan surat untuk saya
pada 15 tahun lepas?
Di mana tempatnya?
Jawab soalan saya. Tolonglah.
Tapi bukan dengan pandangan itu.
Kenapa awak tak jawab?
Kenapa bukan awak, tapi En. Han yang ada di sini?
Penyesalan hanya akan datang kemudian.
Jelaskan kepada saya
secara jujur.
Jangan cuba tipu saya lagi.
Saya tak nak diperbodohkan lagi.
Siapa yang tulis surat
pada 15 tahun lalu?
Adakah Do-san
atau awak yang tulis?
Itu permintaan nenek awak.
Nenek nak awak ada kawan.
Jadi saya tulis surat itu.
Semua ini bermula dengan penipuan.
Macam mana dengan nama Do-san?
Kenapa pilih nama itu?
Nama itu dipilih secara rawak.
Ada surat khabar di depan saya,
jadi kami gunakan nama dalam surat khabar itu.
Nama dalam surat khabar?
Dia memang orang tak dikenali.
Kenapa Do-san pergi ke parti perangkaian?
Kalau awak bercakap benar, dia pasti tak kenal saya.
Macam mana dia tahu?
Saya yang cari dia.
Nam Do-san daripada artikel itu.
Saya minta dia jadi Do-san yang tulis surat untuk awak
dan minta dia pergi ke parti itu.
Jadi kenapa Do-san…
penuhi permintaan awak?
Dia tak mengenali saya.
Ketika itu, Samsan
perlukan pelaburan.
Dia buat sebab duit?
Tidak. Bukan begitu.
Pada mulanya, memang begitu, tapi kemudian dia memang sukakan awak.
- Saya pun… - Macam mana awak tahu?
Semua ini bermula dengan penipuan. Macam mana nak percayakan awak?
Dal-mi, saya…
SI BONGKOK
Awak ada dengan Dal-mi? Awak di mana?
STESEN MASUK SAND BOX
Okey.
Awak okey?
Okey. Jangan risau. Pergilah.
Okey.
- Itu Do-san? - Ya.
Dia sedang hadapi masalah.
Masalah?
- Cik Seo dah tahu segalanya? - Ya.
Saya dah pesan untuk pastikan masalah ini tak timbul, bukan?
Macam mana kalau syarikat kita kena gulung tikar?
Kena gulung tikar?
Kami tak cakap apa-apa.
- Pusingkan? - Terbaliklah.
Apa yang Cik Seo tahu?
Saya tak cakap apa-apa. Awak ada cakap apa-apa?
Saya pun tak cakap apa-apa.
Beritahu saya sekarang!
Habislah kita.
Syarikat permulaan patut larang percintaan antara rakan sekerja.
"Larang"? Tak salah pun untuk saling menyukai.
Betul. Tak pelik kalau lelaki dan wanita saling menyukai
antara satu…
Tak boleh begitu.
Ada lima saja pekerja dan bayangkan kalau ada yang putus cinta.
Pasti tak selesa langsung.
"Bekas kekasih, periksa portfolio ini."
"Bekas kekasih, dah siapkan pengekodan?"
Tak sanggup tengok.
Mereka mungkin masih akan teruskan perhubungan mereka.
Betul.
Kita tak boleh jangka.
Cuba fikir.
Dia dapat tahu lelaki yang tulis surat ialah lelaki lain.
Dia ialah Han Ji-pyeong.
Dia kaya, bijak dan kacak.
Pasti dia teragak-agak.
Ji-pyeong atau Do-san.
Mestilah Ji-pyeong.
Tamat. Tak perlu terangkan dengan panjang lebar.
Tapi Do-san takkan tewas kepada En. Han.
Bukan setakat tewas, tapi dia akan tewas dengan mudah.
Do-san ada sesuatu yang En. Han tiada…
Tiada. Dia tiada apa-apa pun.
- Aduhai. - Sakitnya hati.
Kekayaan, pendidikan dan kenalan… Semua aspek.
Kenapa semua itu penting sedangkan mereka saling menyukai?
Perasaan lebih penting.
Perasaan memang penting.
Tapi perasaan dia berbelah bahagi
antara cinta pertama dengan orang yang dia suka sekarang.
Kalau dia suka mereka sama rata,
macam mana awak tahu yang mana satu ialah cinta sejati?
Sakitnya hati.
Ayah, saya dapat surat cinta.
Tulisan dia cantik, bukan?
Dia kata dia sebaya saya. Namanya Nam Do-san.
Nama dia pun hebat.
Nah.
Ini kad nama saya.
SYARIKAT TEKNOLOGI SAMSAN
NAM DO-SAN
Jadi saya akan ikut jejak langkah awak.
Saya akan buka syarikat macam awak, Do-san.
Kita…
berjaya masuk Sand Box.
- Betulkah? - Ya. Betul.
Kita cuma perlu lalui segalanya.
"Berlayar tanpa peta." Awak ingat lagi?
Dal-mi, berhenti menangis.
Tolonglah berhenti menangis.
Pada mulanya, selama sehari saja.
Saya nak tunaikan impian awak hanya selama sehari saja.
Tapi…
Hari itu berlalu dengan baik sekali dan saya terlepas waktu untuk tamatkannya.
Saya mula tangguh hari demi hari.
Kemudian, saya nak tangguh selama-lamanya.
Saya yang bersalah. Maafkan saya, jadi tolonglah…
Jangan minta maaf.
Cakap yang ini semua tak benar.
Awak patut kata awaklah Do-san.
Kenapa awak minta maaf?
Maknanya semua ini tak benar.
Semuanya hanya satu penipuan.
Maafkan saya.
Awak seronok?
Awak tengok
saya gembira macam orang bodoh sebab dapat surat palsu.
Saya nak bina syarikat macam awak.
Awak tengok saya buat begitu padahal tak tahu apa-apa.
Seronokkah?
Saya pun terseksa.
Apabila awak tengok saya…
Apabila awak senyum…
Apabila awak beri sokongan…
Saya terseksa sebab saya tak layak terima semua itu.
Saya…
Saya nak jadi orang yang awak mahukan.
Tapi tak boleh. Saya tak boleh tahan.
Orang yang saya mahukan?
Saya tak tahu siapa dia.
Ya. Dal-mi dah balik dengan selamat.
Dia terus masuk tidur.
Tak. Dia cakap dia letih, jadi nenek tak tanya apa-apa.
Jangan risau. Dal-mi okey. Dia akan okey.
Okey. Rehatlah.
KEJAR IMPIAN ANDA
HARI DEMO
HARI UNTUK SYARIKAT PERMULAAN PERSEMBAHKAN
PRODUK DAN PELAN PERNIAGAAN KEPADA PELABUR
EPISOD 10
Kamu sedang buat apa?
Bahaya apabila penglihatan nenek semakin kabur nanti.
Kamu rasa kamu patut risaukan penglihatan nenek sekarang?
Ya, saya patut risau.
Awak tahu apa yang paling menyeksa saya?
Saya tak faham apa yang sedang berlaku
dan saya terseksa tengok awak.
Tapi saya kena pergi kerja.
Saya kena bersedia untuk hari demonstrasi dan jayakan
projek NoonGil.
Saya kena terus bekerja
dengan awak dan En. Han macam tiada apa-apa berlaku.
Tapi saya tak boleh lakukannya.
Itu sebabnya saya jadi begini.
Okey.
Buat masa ini, jumpa di pejabat saja.
BERSATU DAN BERJUANG
HENTIKAN MOU DENGAN SYARIKAT INJAE!
Tolong sebut banyak kali dalam artikel awak.
- Kami bantah! - Kami bantah!
Helo, En. Oh Yeon-ho.
Awak… Kenapa awak datang ke sini?
Sekejap. Awak bawa wartawan?
Kita patut berbincang.
Tiada apa-apa untuk dibincangkan.
Apa kata awak pergi berbincang dengan ketua kami?
Baiklah. Ketua awak ada di mana?
En. Nam! Orang yang nak hilangkan pekerjaan kita dah datang!
Dia bawa wartawan sekali.
Siapa yang datang?
Helo. Saya CEO Syarikat Injae. Nama saya Won In-jae.
Nama saya Nam Seong-hwan.
- Saya tak suka riak muka dia. - Tak guna!
Gadis muda itu CEO?
- Dia buat kita hilang kerja! - Macam mana dia boleh uruskan syarikat?
- Berani awak tunjuk muka? - Kami tak nak tengok muka awak!
- Baliklah! - Awak buat kami hilang kerja!
Diam!
Awak datang dengan wartawan.
Baguslah.
Saya minta awak laporkan setiap perkataan yang kami katakan
tanpa berat sebelah.
Laporan yang adil!
- Dengar! - Laporan yang adil!
Encik ada mesyuarat dengan Haun, bukan? Saya pun nak turut serta.
Okey.
WON IN-JAE, CEO
Syarikat awak yang cuba bangunkan model yang cuba kurangkan jumlah pekerja?
Ia dipanggil model tenaga buruh efisien.
Sama saja. Awak nak buang pekerja.
- Sand Box? - Ya. Syarikat ini terletak di Sand Box.
Bukankah anak En. Nam masuk ke Sand Box baru-baru ini?
Betulkah? Saya pun baru masuk.
- Apa nama anak encik? - Awak tak perlu tahu.
PENGURUS NAM SEONG-HWAN
Jom.
- Jom! - Kita tak boleh mengalah!
- Kita kena terus berjuang! - Terus berjuang!
Adakah anak encik Nam Do-san dari Syarikat Samsan?
Kenapa awak nak tahu?
Saya rasa perkara ini menarik.
Samsan turut berikan usul untuk kurangkan pekerja.
Tapi encik ada di sini untuk memprotes usul sebegitu.
Adakah dia tahu tentang perjuangan encik?
Lif dah sampai.
Baiklah.
Naik ke atas.
- Awak tak apa-apa? - En. Nam!
Pastikan apa yang terjadi tadi tidak akan disiarkan di kaca TV.
Apa?
- En. Nam! - Dukung dia.
Cepat!
Kenapa dengan dia?
- Berhati-hati. - Ikut sini.
- Apa yang terjadi? - Tolong berhati-hati.
Aduhai.
Dia pengsan secara tiba-tiba.
CEO biadab itu cakap sesuatu yang buat tekanan darah tinggi dia naik.
Kenapa tak hantar dia ke hospital?
Saya okey. Saya tak apa-apa.
Awak kata awak tak apa-apa?
Orang yang mampu daki Gunung Jiri tiba-tiba pengsan.
Jom pergi ke hospital sekarang.
Kita tak perlu hantar dia…
ke hospital sekarang.
Ya, tak perlu.
Awak patut pergi dulu.
Apa? Kami tak boleh tinggal awak begini.
Awak patut berada di sana.
Jangan beritahu orang lain yang saya pengsan.
Saya rasa dia okey. Jangan risau.
Tapi…
Baiklah.
Tolong jaga En. Nam.
Baiklah. Jangan risau.
- Jumpa nanti. - Ya.
- Jom pergi. - Tolong jaga diri.
- Ya. Jumpa nanti. - Okey.
- Tak perlu hantar kami. - Tak apa.
Apa terjadi? Kenapa awak buat begini?
Aduhai.
Kita ada masalah besar, sayang.
Saya mungkin rosakkan masa depan Do-san.
Apa?
Hai. Kami hasilkan banyak
duit!
Duit!
Apa yang awak buat?
Awak tak rasa gembira hari ini?
Ada bunyi gagak juga.
Bunyi gagak ialah petanda tetamu yang dinantikan akan datang, bukan?
Itu burung murai.
Gagak ialah petanda awak dapat malang.
Saya rasa kedua-duanya tidak berasas.
Tolong luangkan sedikit masa.
Saya nak berbincang sesuatu dengan awak.
Mari lihat… En. Park.
Kita kena buat sesi orientasi untuk CEO sebelum hari demonstrasi.
- Saya dah buat pengumuman. - Okey.
Oh, ya. Pn. Yoon.
Ada sesuatu merunsingkan saya.
Apa dia?
Beberapa tahun lalu, ada seorang CEO yang bunuh diri, bukan?
Rasanya dia CEO Charging Partner daripada kumpulan kedua.
Kenapa?
Adik mendiang ialah salah seorang peserta kumpulan ke-12.
- Siapa dia? - Nah.
Saya dapat tahu semasa susun dokumen.
Dia ialah adik mendiang, bukan?
Saya tak tahu sebab belum masuk ketika itu.
Kenapa dia bunuh diri?
Saya dengar dia mati tak lama selepas hari demonstrasi.
Awak tahu, bukan?
Syarikat mungkin boleh dapatkan pelaburan sebenar pada hari itu,
jadi para pelabur akan tanya soalan yang sukar.
Betul.
Saya bukan peserta, tapi saya takut dengan soalan mereka.
Bayangkan apa perasaan CEO. Mereka kena bertahan.
Sewaktu itu, Charging Partner mengalami pelbagai masalah
dan CEO mereka tak cukup kuat untuk menghadapinya.
Kenapa adiknya ada di sini?
Saya tak nak ada di tempat ahli keluarga saya mati.
"Balas dendam"? Apa? Itu sangat menakutkan.
SAYA NAK BALAS DENDAM
Keluarganya mungkin salah faham
dan sangka dia mati sebab seseorang di sini.
Silicon Valley?
Silicon Valley di San Francisco?
Ya. Ibu pejabat 2STO terletak di sana.
Saya nak ambil awak sebagai jurutera di ibu pejabat 2STO.
Kami akan berikan tawaran terbaik.
Dapat 300 juta won setahun dan saham 1.5 bilion won selama 4 tahun.
Macam mana?
Entahlah. Saya tak pasti.
Do-san. Syarikat saya ialah 2STO.
Kami ialah Samsan.
Dengar sini.
Pengalaman bekerja di ibu pejabat 2STO akan ubah masa depan syarikat awak.
Ramai orang akan melabur dalam syarikat awak.
Mereka akan melabur untuk apa-apa saja.
Katakanlah awak tulis buku tentang pengalaman di 2STO.
Apa, ya? Royalti. Awak boleh hidup senang dengan hanya duit royalti.
Saya tak berminat nak tulis buku sebab saya tak pandai menulis.
Bukan itu maksud saya.
Adakah awak berhati-hati sebab awak fikir saya macam En. Won?
Kami berdua orang yang berbeza.
Saya bukannya nak pergunakan awak.
Saya tahu.
Tapi tetap tak nak.
Baiklah. Apa kata begini?
Kembalilah ke Samsan selepas tiga tahun.
Macam mana?
Samsan akan dapat sayap untuk terbang.
- Saya dah terlewat. - Awak tak nak apa-apa?
Awak tiada impian?
Saya ada impian sendiri.
Saya akan jadikannya satu kenyataan.
Kamilah masa depan. Kami nak rakan kongsi.
Ya. Saya akan jadi rakan kongsi awak.
- Duit! - Awak akan hasilkan banyak duit.
Saya akan buat awak berjaya.
Saya mesti impikan kejayaan?
Saya tak boleh impikan seseorang?
Apa?
Seseorang?
Siapa orang itu?
Apa kita patut buat?
Saya boleh buat. Saya perlu buat.
Saya perlu buat.
- Selamat pagi. - Hai.
- Awak dah sampai rupanya. - Selamat pagi.
- Maaf sebab ponteng semalam. - Tak mengapa!
Sebagai tanda maaf, biar saya belanja kopi.
Boleh. Kalau begitu, saya nak americano ais.
Vanila latte ais.
Saya pun. Vanila latte ialah kopi yang terbaik.
Okey. Satu americano ais dan dua vanila latte ais.
- Ya. - Okey.
Adakah dia okey?
Ya.
Saya nak pergi beli kopi. Awak nak americano ais, bukan?
Ya.
Mereka tak mesra macam dulu, tapi belum berakhir, bukan?
Belum lagi.
Mereka dah berpisah. Takkan tak nampak?
- Mereka belum berpisah. - Belum lagi.
Tidak mengapa.
Selamat pagi.
- Selamat pagi. - Selamat pagi.
HOT DOG CHEONG-MYEONG
Macam mana dengan Dal-mi? Dia okey?
Dia menangis teruk, jadi saya risau.
Dia tak okey.
Selepas tengok muka Dal-mi pagi tadi, nenek sedar kesalahan nenek.
Nenek mulakan semua ini sebab nak tengok dia tersenyum,
tapi nenek tersilap. Nenek buat semua itu untuk sedapkan hati nenek.
Penipuan demi orang lain
pun dikira penipuan.
Menipu untuk kebaikan tidak wujud.
Sebab pasti ada orang terluka.
Pantulan cahaya waktu senja atau objek dengan lampu latar
menyebabkan negatif palsu dan positif palsu.
Kita perlu gunakan LBP apabila ada pantulan cahaya.
Apa kata kita guna ujian pengecaman objek sebagai sistem pembelajaran?
LBP?
LBP digunakan untuk membezakan jenis permukaan.
Apa kata kita cuba guna R-CNN?
Kita bina data kita berdasarkan
- pelbagai jenis pencahayaan. - R-CNN?
Bagus juga kalau kita luaskan data kita
dengan mengubah data kita berdasarkan pencahayaan.
- Okey. - Jom buat begitu.
- Okey. - Idea bernas.
- Awak ada di mana? - Kami nak pergi makan tengah hari.
Saya akan makan dengan orang lain. Pergilah makan tanpa saya.
Cik. Maafkan saya.
Kalau sendirian, bolehkah awak duduk semeja?
Kami tak cukup tempat duduk sekarang.
Okey.
Saya datang dengan dia.
Baiklah. Dua bibim guksu?
Ya. Dua bibim guksu.
Tolong dengar penjelasan saya.
Saya tahu awak tak selesa, tapi saya perlu beritahu sesuatu.
Apa dia?
Pada hari itu, awak suruh saya cakap secara jujur.
Masih ada perkara yang awak tak tahu.
Ada lagi?
Do-san dan saya
tiada hubungan istimewa.
Sejujurnya, saya tak sukakan dia.
Okey.
Tapi saya tak nak awak salah faham.
Ini tidak bermula sebab permintaan saya.
Sebab dia ke parti perangkaian,
berikan kad namanya kepada awak,
dan pilih awak sebagai CEO Samsan…
atas kehendaknya sendiri.
- Dua bibim guksu, bukan? - Ya. Terima kasih.
Sebenarnya… saya nak tanya awak sesuatu.
Apa dia?
Adakah awak memang ke Gapyeong
untuk makan kalguksu setiap minggu?
Tak. Saya tak pernah makan sebelum awak belikan untuk saya.
Saya tak patut jaga tepi kain orang.
Awak tak jaga tepi kain orang.
Saya sukakan awak.
Saya tak sangka saya akan beritahu sambil gaul mi.
Dal-mi, saya
sukakan awak.
Saya berniat untuk bercakap jujur, bukan buat awak rasa tak selesa.
Itu hanya perasaan saya.
Saya tak harapkan jawapan awak, jadi lupakannya saja.
Saya tak nak kita mengelak satu sama lain sebab hal ini.
Itu sangat menyedihkan.
Makanlah. Nanti mi kembang.
Oh, ya. Kalguksu kacang pain yang awak belikan…
sangat sedap.
Okey. Jumpa nanti.
- Do-san tak makan sekali? - Dia tak ada selera.
Saya sebenarnya tak nak sebut perkara ini.
- Saya saja rasa pelik? - Tentang apa?
Bukannya Do-san buat kesilapan besar.
Do-san menipu demi Cik Seo dan dia juga sukakan penipuan ini.
Saya pun pelik.
Kenapa dia tak faham perasaan Do-san?
Ya. Dia tak tahu apa-apa.
Kalau saya jadi Do-san, pasti saya rasa sangat kecewa.
Betul.
Memang menyakitkan kalau orang tak fahami perasaan kita.
Saya sangat memahaminya.
Awak faham? Adakah awak
sukakan seseorang?
Nampak?
Awak masih tak tahu.
Awak sukakan saya?
Chul-san?
Maafkan saya!
- Apa? - Adakah ini satu mimpi?
Ini benar-benar berlaku?
Kenapa saya begitu lembab?
Maafkan saya. Awak pasti kecewa, bukan?
Bulu roma saya meremang.
Kalau begitu, adakah hari ini…
hari pertama kita bercinta?
Betul tak?
Tidak.
Tidak?
Saya cuma menipu sekejap.
Betul, tak? Awak menipu, bukan?
Cik Jung, awak perbodohkan saya.
Kenapa pula? Saya menipu demi awak.
Awak gembira, bukan? Inilah apa yang Do-san dah lakukan.
Saya terus faham apa maksud awak.
Do-san yang bersalah.
Betul. Saya terus faham situasi mereka.
Cik Jung memang bijak.
Adakah ini menyeronokkan?
Makan roti awak.
HOT DOG CHEONG-MYEONG
Hei, berhenti.
Hei, siapa kamu?
Kenapa kamu halang saya mencari pekerja sambilan?
Pandang muka saya.
Mak.
Hei, kenapa dengan kamu?
Kamu masih berdendam terhadap mak?
Saya tak pernah rasa begitu terhadap mak.
Saya malu atas perbuatan saya.
Tapi kenapa kamu sabotaj perniagaan mak?
Kamu cakap tak serupa bikin!
Tidak. Bukan begitu, mak.
Apa?
Bolehkah saya…
jadi pekerja sambilan mak?
Pekerja sambilan?
Oh, Tuhan.
Sekejap. Oh, Tuhan.
Jadi
dah sebulan kamu lari dari rumah dan tidur di luar?
Saya tak lari dari rumah. Saya cuma keluar dari rumah.
Saya tak pernah tidur di jalanan lagi.
Selalunya, saya akan tidur di sauna
atau di kafe siber.
Kamu perlukan bantuan mak sebab kamu tak ada tempat tinggal?
Saya bukan nak minta bantuan.
HOT DOG CHEONG-MYEONG
Mak perlukan pekerja dan saya perlukan duit.
Saya nak tanya
kalau mak berminat sekiranya kita saling membantu satu sama lain.
Tak nak.
Mak ialah mak mentua kamu.
Tidak. Mak ialah bekas mak mentua kamu.
Apa kata kita tukar hubungan itu
kepada hubungan antara pekerja dan majikan?
Mak bukanlah orang yang mulia yang masih boleh layan kamu dengan baik.
Mak rasa marah sebab kamu mengingatkan kepada anak mak.
Lebih baik jika kita anggap kita tak saling mengenali.
Awak tak nak balik, Cik Dal-mi?
Baliklah dulu. Saya nak sediakan ucapan untuk hari demonstrasi.
- Kita boleh buat sama-sama. - Tak apa. Baliklah dulu.
Lagipun saya nak jumpa kawan selepas ini.
Kawan? Siapa kawan awak?
Adalah. Kawan saya.
- Okey. Saya balik dulu. - Saya balik dulu.
Adakah awak rasa kawan dia En. Han?
Mustahil.
Betul. Memang dia.
Apa nak buat? Penjaga gol dah dapat kad kuning.
Apa lagi? Bahagian pertahanan yang perlu ambil alih.
Apa ini? Awak sedang buat apa?
Cik Seo sangat sibuk sekarang.
Kalau ada apa-apa hal, beritahu kami.
Saya bukan datang untuk jumpa Cik Seo.
Saya nak jumpa Do-san.
NoonGil pernah jana keuntungan sejak tiga bulan lalu?
Perniagaan adalah tentang nombor. Apa pelan keuntungan awak?
Ada sebarang paten untuk teknologi NoonGil?
Beritahu tentang anggaran BEP dan pelan kewangan.
Apakah saiz pasaran sasaran awak? Bukankah itu kecil?
Apakah kekuatan Samsan?
APAKAH KEKUATAN SAMSAN?
- Dah tulis semua? - Ya.
Apa semua ini?
Ini soalan ramalan untuk hari demonstrasi.
Soalan sebenar lebih teruk.
Kalau awak kata awak tiada syarikat pesaing,
mereka kata syarikat awak tak diperlukan.
Kalau ada, mereka tanya tentang paten dan halangan masuk pasaran.
Awak akan sentiasa diserang.
Buat persediaan rapi supaya Cik Seo tak terluka.
Saya tak pasti jika awak patut beri nasihat sekarang.
Saya nak jadi abang awak buat kali terakhir.
"Buat kali terakhir"?
Saya beritahu Dal-mi yang saya sukakan dia.
Jadi saya tak boleh jadi abang awak lagi.
Saya takkan nasihat atau pinjamkan apa-apa.
Kereta, baju, jam…
Saya tak perlukan semua itu.
Serta masa lalu saya.
Saya tak perlukannya juga.
Sebenarnya, saya pun tidak pasti.
Siapa yang lebih bermakna buat Dal-mi?
Do-san yang dikenalinya sekarang atau Do-san yang dikenalinya dulu?
BILIK MESIN CENGKAM
Tolong berikan sebotol soju dan lauk tulang rawan.
Okey.
Awak siapa?
Saya duduk sekali sebab awak tak patut bersendirian.
Saya pun datang sendirian.
Tak mengapa, bukan?
Ya. Okey.
Aduhai, itu sangat susah.
Awak sangka dia orang yang sama, tapi sebenarnya mereka dua orang berbeza?
Pasti awak rasa keliru.
Agaknya Do-san yang mana
yang saya suka?
Adakah Do-san yang tulis surat 15 tahun lepas
atau Do-san yang saya kenal sekarang?
Saya tak tahu.
Saya jahat, bukan?
Kenapa awak yang jahat? Orang yang tipu awak yang jahat.
Tak mengapa. Biasalah kalau awak keliru.
Jangan rasa bersalah.
Yang paling merunsingkan saya
ialah saya tak percayakan diri sendiri.
Kebelakangan ini,
saya terasa macam sedang berjalan atas tali.
Saya kena cari syarikat untuk labur dalam perniagaan tanpa keuntungan.
Tapi saya tidak yakin.
Jangan hilang keyakinan.
Awak perlu jadi yakin sebelum yakinkan orang lain.
Saya rasa macam orang yang palsu sebab segalanya palsu.
Tali dah mula bergoyang sebab saya keliru.
Saya rasa saya akan jatuh.
Apa yang saya patut lakukan? CEO tak patut rasa begini.
Awak seorang CEO?
Tapi apa gunanya?
Saya tak layak.
Saya mula persoalkan segala-galanya.
Tidak, ayah. Dia lebih layak jadi CEO berbanding saya.
Saya langsung tak hebat, ayah.
Saya tak hebat dan
berlagak nak mulakan perniagaan. Maaf.
Apa?
Saya tak hebat, tapi berlagak pandai selama ini. Maafkan saya, ayah.
Saya tak pasti jika saya boleh buat.
Awak akan hilang keyakinan diri
kalau awak tak pasti dengan begitu lama.
Buatlah keputusan walaupun sukar,
barulah awak boleh atasinya.
Awak boleh lakukannya.
Macam mana?
Awak perlu minta bantuan.
Daripada siapa?
Nenek moyang awak.
Nenek moyang?
Hiburkan hati nenek moyang awak dengan upacara pemujaan
dan mintalah bantuan mereka.
Awak pasti akan bahagia semula selepas itu.
- Betulkah? - Ya!
Sebentar. Macam mana awak tahu?
Hei, kenapa awak ada di sini?
Dia kawan awak?
Habislah. Awak patut minta bantuan nenek moyang awak juga.
Buat upacara pemujaan besar-besaran.
Apa bukti yang awak ada untuk dapatkan kesimpulan itu?
Pengalaman saya.
Saya pun membongkok macam awak.
Tapi selepas buat pemujaan dan minta bantuan daripada nenek moyang…
Tengoklah. Awak nampak lengkung bentuk C normal ini?
Awak boleh sembuh tanpa lakukan upacara pemujaan juga.
Saya sembuh selepas upacara itu.
Saya cadangkan berdasarkan data sebenar.
Upacara pemujaan bukan kepercayaan karut, tapi aktiviti saintifik.
Data tak bermakna melainkan pemboleh ubah lain
dikawal sepenuhnya.
Apa data terkawal dan yang diuji?
Awak tak tahu, bukan? Awak tak pernah buat perbandingan?
Jadi data itu tidak bermakna.
Awak pernah buat ujian klinikal terkawal secara rawak?
Tak pernah, bukan?
Siapa dia?
Nam Do-san.
Beritahulah apabila dalam kesusahan.
Kenapa menderita sendirian?
Saya dalam kesusahan? Kenapa?
Awak tak ingat sebab awak mabuk.
Tapi awak kata…
awak rasa segalanya palsu.
Awak tak yakin.
Betulkah?
Kalau tak yakin, saya ibarat mayat.
Ya. Awak ibarat mayat.
Macam mana nak kembalikan keyakinan awak?
Nak saya beritahu?
- Turunkan saya. - Okey.
Boleh awak datang macam dulu?
Apa?
Kenapa? Macam di parti perangkaian.
Awak padam
saat paling menyedihkan dalam hidup saya.
Pada hari itu,
awak trofi saya,
kebanggaan saya,
ketenangan saya
sayap saya…
Awaklah mimpi saya.
Datanglah seperti hari itu.
Kemudian saya akan jadi yakin dan jadi diri sendiri semula.
Awak takkan ingat apabila awak sedar.
Saya tak mabuk.
Okey.
Baiklah.
Tunggu di sini. Jangan ke mana-mana.
Saya akan kembali.
Yong-san! Chul-san!
Akan ada perlawanan?
Tak guna!
Maafkan saya.
Tumpang tanya. Awak nampak wanita yang duduk di buai merah itu?
Dia ikat rambut dan pegang beg itu tadi.
Oh, dia? Dia tertidur sekejap dan pergi selepas dia tersedar.
Terima kasih.
Pasti takkan berakhir dengan baik.
Mereka seolah-olah nak kita hentikan perniagaan.
Ini dikira membuli.
Kita tengok tarikh luput untuk beli susu yang berharga beberapa ribu won.
Jadi biasalah untuk tanya soalan begitu untuk pelaburan berbilion won.
Kami ada di sana sewaktu pembentangan.
Biar kami jawab soalan-soalan teknikal.
Okey.
Nak pinjam sut itu lebih lama?
Ya. Saya nak pakai pada hari demonstrasi.
Kenapa?
Nak tunjuk kepada Cik Seo?
Saya tak dapat tunjuk semalam.
Kenapa? Apa yang berlaku?
Saya terlewat.
Semasa saya sampai, dia dah pergi selepas tersedar.
Dia tak ingat?
Tak. Dia tak ingat apa-apa selepas dia tersedar.
Jadi awak nak tunjukkan kepada dia pada hari demonstrasi?
Ya.
Dia kata dia tak yakin dan terasa macam berjalan di atas tali.
Saya nak buat sesuatu untuk dia,
tapi saya cuma boleh datang pakai sut.
Sut yang saya pinjam.
Wah, sungguh mengharukan.
Okey.
Do-san.
Ya?
Ayah awak okey? Saya risaukan dia.
Dia okey.
Kenapa awak tanya tentang ayah Do-san?
- Betullah yang dia cuma pura-pura sakit. - Apa?
Beritahu kami apa yang terjadi.
Kenapa dia pura-pura sakit?
Saya nak beritahu, tapi saya takut tak adil untuk ayah awak.
Pasti dia tak beritahu sebab tak nak hancurkan masa depan awak.
Saya tak pasti jika saya patut beritahu.
Awak memang nak beritahu pun.
Beritahu sekarang.
- Ikut sini? - Ya.
Jom.
Sayang, ini saya. Rakan-rakan sekerja saya dalam perjalanan ke rumah kita.
Beritahu saya tidur sebab sakit. Suruh mereka balik.
Tak boleh.
Macam mana saya nak jumpa Do-san kalau saya buat protes?
Apa akan terjadi?
Apa…
Janganlah begini. Pergilah, ayah.
Pergilah lawan mereka.
Lupakannya. Ayah dah tak ada tenaga untuk lawan lagi.
Ayah fikir itu akan musnahkan masa depan saya?
Ayah.
Saya tak berbangga dengan ayah.
Kamu malu dengan ayah?
Saya tak nak ayah berbangga dengan saya.
Susah untuk jadi orang yang dibanggakan orang lain.
Kita takut kita kecewakan seseorang,
jadi kita berpura-pura kuat dan hebat.
Kita tak perlu jadi kebanggaan orang.
Mari kita…
jadi anak dan ayah saja.
KEPADA PENGEBOM SOALAN
Adakah persediaan awak berjalan lancar?
Beritahulah kalau awak perlukan bantuan…
Awak okey, bukan? Saya risau.
Dong-cheon, kenapa awak pakai baju itu?
Terkejut saya.
Saya akan kumpulkan semua CEO untuk hari demonstrasi
dan buat sesi orientasi.
Betulkah?
Buka baju itu.
Apa? Kenapa?
- Cepat buka baju itu. - Kenapa?
Bukankah En. Park yang akan uruskan orientasi hari ini?
En. Park ada hal di luar, jadi saya terpaksa ambil alih tugasnya.
Jom masuk.
Kenapa dengan dia?
HARI DEMO SAND BOX ORIENTASI
Hari demonstrasi ialah masa untuk awak
tunjukkan hasil usaha keras awak kepada orang ramai.
Selepas pembentangan pendek awak,
awak akan jawab soalan para juri.
Saya nampak peralatan penyiaran. Sesi itu akan disiarkan?
Ya. Sesi itu akan ditayangkan secara langsung
untuk tontonan para pelabur dari dalam dan luar negara.
Apa akan terjadi kalau kami gagal mendapatkan pelaburan?
Kenapa awak fikir tentang kegagalan? Awak tak yakin?
Khabarnya 2STO mencari rakan kongsi global melalui hari demonstrasi kali ini.
Adakah itu benar?
Ya.
Setahu saya, mereka cari rakan kongsi dalam bidang kecerdasan buatan.
Ya. Kalau begitu, ada dua saja syarikat begitu dalam kumpulan kita.
Lupakan 2STO atau syarikat global.
Kalau terlalu taasub, awak akan tertekan.
Awak perlu cari pelabur yang sesuai untuk syarikat awak.
Lupakan tentang tekanan. Berdirilah di pentas dengan yakin.
Kalau awak tunjukkan yang awak sangat teruja,
awak pasti berjaya.
Jangan takut.
- Okey! - Okey!
Oh, Tuhan.
Kenapa kamu keluarkan banyak baju?
Hari ini hari demonstrasi.
Pembentangan saya sangat penting untuk Samsan.
Kenapa? Itu nampak cantik.
Saya nampak dungu
dan tak hebat.
HARI DEMO
Mestilah duit. Apa lagi sebab lain untuk dia buat begini?
Betul. Pastinya sebab duit.
Itu ialah sebab yang baik dan jujur.
Tapi saya sangka gadis ini berbeza.
Saya sangka dia akan ada sebab lain selain daripada duit.
Awak dah jumpa sebabnya?
Awak memang ada di sini.
Sayang.
Saya dapat maklumat yang awak selalu datang ke Sungai Han.
Awak bukan raksasa. Kenapa datang ke Sungai Han?
Aduhai, mak nampak tak terurus.
Berhenti menyusahkan diri dan baliklah.
Kamu masih tak berubah, Sang-su.
Dulu kamu setiausaha In-jae. Sekarang kamu setiausaha ayah kamu?
Adakah itu juga kenaikan pangkat?
Selama ini awak hidup demi duit, bukan harga diri.
Pilih satu. Kalau berubah secara mendadak, awak akan kerugian.
Saya bekerja macam hamba
selama 20 tahun di syarikat orang!
Biarlah saya buat sesuatu yang saya nak sekarang!
Kalau awak berhenti, awak hilang sumber pendapatan.
Ini yang akan terjadi. Mati kesejukan atau kelaparan.
Maaf, sayang.
Akhirnya, saya faham perasaan awak.
Kalau awak faham, ikut cakap saya sementara saya cakap elok-elok.
Hei!
"Ikut sementara cakap elok-elok"?
Kenapa? Kalau tak, awak nak pukul dia?
Nenek siapa?
Saya?
Saya bekas mak mentua dia. Ada masalah?
Hei. Pergi sekarang sebelum saya buat laporan polis.
Hei. Awak pun patut pergi.
Pergilah! Pergi! Naik kereta!
Itu boleh kurangkan rasa gementar?
Entahlah. Ini kali pertama saya makan.
Boleh awak beri saya satu? Saya sangat gementar sekarang.
Alamak. Saya dah makan yang terakhir.
Baiklah.
Adakah khabar angin itu betul, Cik Won?
Gadis yang naik buai dalam logo Sand Box ialah awak?
Ya, betul.
Wah, betulkah?
Saya pernah baca dalam buku Pn. Yoon.
Gadis yang minta ayahnya tuangkan pasir selepas terjatuh dari buai?
Ya.
Jadi Sand Box tercipta sebab Cik Won.
Betul.
- Awak nak ke mana? - Berhenti.
Begini. Saya perlu beritahu sesuatu kepada Cik Seo.
- Awak boleh beritahu kami. - Kami akan sampaikan kepadanya.
Aduhai.
Baiklah.
Macam mana keadaan Cik Seo?
Dia gementar sebab ini akan tentukan masa depan syarikat kami.
Cik Seo kata dia terasa macam dia berjalan di atas tali.
Berjalan di atas tali?
Tolong sampaikan kepada Cik Seo.
Saya akan jadi pelan B, jadi dia tak perlu gementar.
Pelan B?
Kalau Dal-mi juga jawapan salah? Habislah kami.
- Saya akan melabur. - Apa?
Tiada masalah kalau awak gagal di sini, bukan?
- Awak maksudkan pelan itu? - Ya.
Tolong beritahu dia.
Apa semua itu? Seorang gadis naik buai?
Ya. Kakak pinjam cerita awak untuk masuk ke Sand Box.
Kakak tak sangka ia jadi isu besar.
Kakak tak sangka ayah kita begitu bermakna kepada Pn. Yoon.
"Ayah kita"? Sanggup kakak kata begitu selepas tukar nama keluarga?
Kenapa kakak masih tak malu selepas curi memori saya?
Yalah. Maafkan kakak.
Selepas tengok awak, kakak tak rasa kakak curi memori awak.
Apa maksud kakak?
Jawab soalan kakak.
Siapa yang buat perangai
sebab takut naik buai? Kakak atau awak?
Siapa yang takut untuk gagal? Kakak atau awak?
Tapi kakak masih kena minta maaf?
Do-san.
Tolong minta maaf.
Awak memang curi.
Awak tidak hebat mana pun sebab awak curi memori dia.
Awak tak yakin, bukan?
Awak menipu supaya tak tertangkap.
Awak tak letih?
Pasti awak letih.
Apa yang awak tahu?
Saya memang tahu.
Sebab saya buat perkara yang sama.
- Mereka tak jawab telefon? - Tidak.
Nombor yang anda dail…
Mereka dah sampai.
Kenapa tak jawab telefon padahal dah nak mula?
Sekejap, Do-san.
Awak bukannya nak berpakaian begini hari ini, bukan?
Bukankah awak nak pakai sut untuk Cik Seo?
Pakai sut untuk saya?
Apa maksud awak?
Sebenarnya…
Kita patut berbincang, Chul-san.
Apa? Kenapa?
Ikut saya.
Kenapa awak begitu lembab? Mereka perlukan masa sendirian.
Tengoklah muka awak. Awak jadi begini sebab saya pegang tangan awak?
Kenapa lelaki mudah digoda?
Awak kepanasan?
Cik Jung.
Semasa awak menipu hari tu,
sebenarnya
saya terasa macam saya terjun dari Bangunan 63.
Awak pasti buat begitu tanpa berfikir panjang,
tapi perbuatan awak boleh buat saya gembira dan sedih
sebab saya berfikiran kolot.
Betul.
Saya harap awak berhenti
kelirukan saya.
Tolonglah.
Ya. Baiklah.
Okey.
Jom masuk.
Baiklah.
Awak ingat sut yang saya pakai ke parti perangkaian?
Saya nak pakai sut itu hari ini.
Oh, sut itu?
Awak nampak hebat ketika itu.
Kenapa awak tak pakai?
Sebab itu bukan diri sebenar saya.
Dal-mi.
Saya tak nak buat awak keliru lagi.
Jadi awak patut lupakan segalanya yang awak tahu
tentang saya.
Lupakan segalanya? Apa maksud awak?
Saya tak pernah tulis surat untuk awak.
Saya baru saja kenal awak.
Ini cara saya berpakaian.
Saya tak teringin nak main Go-Stop.
Tarikh lahir saya bukan 7 Mei.
Kalau awak keliru tentang perasaan awak,
lupakannya saja.
Lupakan segalanya.
Saya tak nak awak menderita sebab itu.
Biar saya cakap satu perkara.
Samsan berjaya ke sini
hasil titik peluh awak.
Itu tidak palsu.
Semua itu hasil titik peluh awak.
Saya yakin.
Jadi jangan persoalkan hal itu.
Cik Seo, raptai dah nak bermula. Mari pergi.
Dal-mi.
Awak boleh lakukannya.
Saya boleh.
Saya bukan nak jumpa Dal-mi sekarang. Berhenti ikut saya.
Saya tak ikut awak. Saya pun nak naik ke atas.
Okey.
Awak nampak hebat semasa awak bercakap tadi.
Saya rasa yakin apabila awak kata awak akan jadi pelan B.
Saya tak kata begitu untuk dapat pujian daripada awak.
Awak hebat dan boleh diharap.
Kenapa tak berhati perut terhadap abang saya?
Abang awak?
Beritahu saya.
Kenapa
awak bunuh abang saya?
Awak maksudkan saya? Saya bunuh abang awak?
Ya.
Awak dah tersalah orang.
Mustahil saya ada di sini kalau saya bunuh dia.
Mesti saya dah ada di penjara. Merepek.
Dengar sini. Saya tak kenal abang awak.
Saya tak tahu awak ada abang, jadi macam mana…
Saya tak harap awak ingat saya,
tapi tak sangka awak tak ingat dia.
Cik Seo kata dia terasa macam dia berjalan di atas tali.
Berjalan di atas tali?
Tolong sampaikan kepada Cik Seo.
Saya akan jadi pelan B, jadi dia tak perlu gementar.
- Do-san. - Saya nak tanya sesuatu.
Silakan. Apa dia?
Tentang tawaran awak untuk berikan sayap kepada Samsan.
Ya.
Adakah tawaran itu
masih dibuka lagi?
Ya. Mestilah.
Kenapa awak tiba-tiba tukar fikiran?
Saya tak nak pelan B.
Pelan B? Apa maksud awak?
Pelan B kalau kami gagal.
TERIMA KASIH KEPADA LEE BO-YOUNG
Saya tak sangka saya akan luahkan perasaan semasa gaul mi.
Saya berlagak tenang dan hebat,
tapi saya sebenarnya sangat gementar.
Sangat gementar.
Sebenarnya saya nak dia beri jawapan ikhlas.
Tapi…
Tapi saya agak takut.
Semuanya akan berakhir kalau dia tak terima perasaan saya.
Saya takut.
Saya menyesal.
Mungkin saya tak patut luahkan perasaan.
Mungkin saya patut rahsiakannya.
Tak. Awak pasti akan menyesal kalau awak pendam perasaan awak.
Mungkin menyesal satu peratus?
Tiada gunanya awak menyesal. Awak pasti ada sebab tersendiri untuk buat begitu.
Jadi percayakan pilihan awak.
Kalau kepercayaan awak mula goyah macam sekarang,
awak perlu dapatkan sedikit pertolongan daripada orang lain.
Daripada siapa?
Nenek moyang awak.
Nenek moyang saya?
Saya memang nak tahu jawapannya.
Siapa yang ada di sini?
Inilah tempat permulaan saya. Bukan pejabat menghadap Sungai Han.
Inilah tempatnya.
Bagaimana kalau dia pilih En. Han? Awak boleh terima saja?
Mungkin apa yang dia kata adalah betul.
Ini pergelutan kedua mereka selepas hackathon.
Kita akan tahu sistem yang mana lebih baik kalau mereka dinilai dalam situasi sama.
Saya tak nak menyusahkan dia lagi.
Kami mesti menang semasa hari demonstrasi nanti.
Terjemahan sari kata oleh Farah Hushin