‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ตอน 9)
‎ลายมือเหมือนกับโดซานเป๊ะเลยแฮะ
‎ครับ วันเดียวกับโดซานครับ
‎วันเกิดผม
‎ทั้งลายมือ
‎ทั้งวันเกิดก็เหมือนกันเหรอ
‎ได้ยังไง
‎เป็นอีกครั้งที่สายลม…
‎เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสลมแรง
‎เหมือนกับตอนนั้นเมื่อ 15 ปีก่อน
‎โดซาน นัมโดซาน
‎ครับ กำลังไปครับ
‎- ลูกชายผมเองๆ ‎- โอ้โฮ
‎- เจ้าคนเก่ง ‎- มากินกันเร็ว
‎นี่ คณิตศาสตร์โอลิมปิกที่แกไปแข่ง
‎- มันของม.ต้น หรือม.ปลายนะ ‎- ม.ปลายครับ
‎เห็นไหมล่ะ ก็บอกว่าใช่ของม.ปลายไง
‎โอ้โฮ สุดยอดเลยนะเนี่ย
‎- เก่งได้ใครมาล่ะเนี่ย ‎- จ้างครูพิเศษหรือเปล่าคะ
‎โธ่ เรามีเงินจ้างครูซะที่ไหนกันล่ะ
‎ก็เก่งได้ฉันน่ะสิ นี่ จำไม่ได้เหรอ
‎สมัยเด็กๆ ฉันดีดลูกคิดอย่างเจ๋ง
‎165 หรือเปล่านะ
‎สืบทอดทางสายเลือดสินะ
‎ถอดแบบมาจากพ่อเป๊ะๆ ‎อิจฉาจังเลยครับพี่
‎จับแล้วแทะออกมาเลย
‎อย่างนั้นแหละๆ
‎- เขาต้องฉลาดได้กว่านี้แน่ ‎- ตายจริง
‎ตอนนั้น ผมแก้โจทย์ทุกข้อได้แล้ว ‎เหลืออีกเพียงข้อเดียวเท่านั้น
‎โจทย์ข้อนั้นที่ผม ‎เคยแก้ได้อย่างง่ายดายในตอนปกติ
‎น่าแปลกที่มันกำลังทรมานผม
‎ในตอนนั้น
‎จู่ๆ สายลม ‎ก็พัดเข้ามาจากที่ไหนสักแห่ง
‎(การแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก ‎ครั้งที่ 15)
‎(จงพิสูจน์ว่า P(N) = Q(N))
‎และเพียงหนึ่งบรรทัด
‎ก็ทำให้ผมเห็นคำตอบของโจทย์ข้อนั้น
‎ผมคิดว่าสายลมนั้น
‎มีชื่อว่าสายลมแห่งความโชคดี
‎แต่เพราะเพียงหนึ่งบรรทัดนั้น
‎การเห็นหนึ่งบรรทัดนั้น
‎- มันลบเลือนความจริงที่ว่า ‎- ยิ้มหน่อย
‎ผมแก้โจทย์เก้าข้อที่เหลือด้วยตัวเอง
‎(เหรียญทอง นัมโดซาน)
‎แกมีสิทธิ์อะไรมาร้องไห้
‎แพ้ให้เด็กตัวเล็กๆ ไม่อายบ้างหรือไง
‎โธ่ ฉันเข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงเจ็บใจ
‎เจ้าเด็กบื้อนั่นร้องไห้
‎เหรียญทองมันหนักอึ้งเหลือเกิน
‎ทำไมต้องขึ้นเสียงต่อหน้าคนอื่นด้วย
‎สุดท้ายผมก็เลย…
‎เอานี่ไปสิครับ ‎ผมไม่จำเป็นต้องใช้ครับ
‎หือ
‎การแบ่งมันควรมีขอบเขตสิ
‎แกจะแบ่งเหรียญทองให้เขาได้ยังไง
‎ลูกฉันเขาไม่ค่อยโลภแบบนี้แหละค่ะ
‎ไม่โลภเอาซะเลย
‎ไม่ใช่เพราะผมไม่โลภหรอก
‎แต่เพราะผมไม่คู่ควรกับมัน
‎- ยินดีด้วยนะคะ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎สายลมที่พัดเข้ามาในห้องสอบวันนั้น
‎ไม่ใช่สายลมแห่งความโชคดี
‎(เหรียญทอง นัมโดซาน)
‎ปัญหามันอยู่ตรงไหน หา
‎ทำไมถึงจะออกจากมหาวิทยาลัย
‎แกได้กำไรกว่าคนอื่นตั้งหกปี ‎จะออกทำไม
‎ไหนบอกมาซิ ทำไมทำแบบนั้น
‎โดซาน
‎สายลมนั้น
‎เปลี่ยนเป็นกระแสลมอันโหดร้าย
‎ที่ทำลายความมั่นใจของผมในวันต่อมา
‎ช่วยแกล้งเป็น
‎นัมโดซานในจดหมาย ‎สักชั่วโมงหน่อยนะครับ
‎สวยจัง
‎ความโชคดีที่พัดผ่านมากับสายลมนั้น
‎ผมคว้าความโชคดีนั่นเอาไว้
‎ฝากนี่ให้ประธานซอทีนะครับ
‎- ทำไมนี่ถึงอยู่กับหัวหน้าทีม ‎- ผมเจอตอนทำความสะอาดรถ
‎และเป็นอีกครั้งที่ผม…
‎อเมริกาโน่เย็นสองแก้วครับ
‎เอาเมล็ดกาแฟแบบไหนดี
‎(แบล็คกราวด์ อโรม่าโน้ต ‎เอสดับเบิ้ลยูพี ดีแคฟ)
‎ฉันเอาอันนี้
‎- อันนั้นเหรอ สีส้มน่ะนะ ‎- อือ
‎- เอาอันนี้ค่ะ ‎- ตรงป้ายสีส้มครับ
‎ครับ
‎นี่
‎โอ๊ะ ฉันหาอยู่ตั้งนาน
‎นายเจอที่ไหนเหรอ
‎- ที่ออฟฟิศน่ะ ‎- อ๋อ ที่ออฟฟิศเหรอ
‎นี่ โดซาน
‎หือ
‎ฉันมีเรื่องจะถาม
‎อะไรเหรอ
‎เหมือนกับตอนนั้น เมื่อ 15 ปีก่อน
‎ที่ผมกำลังพังทลายลงอย่างช้าๆ
‎นายเห็นด้วยไหมว่ากาแฟ ‎กับเค้กหวานๆ นี่มันเข้ากันมากเลยนะ
‎นั่นสิ เข้ากันมากเลย
‎(ริสค์)
‎(ความเสี่ยงที่ขึ้นอยู่กับการลงทุน ‎ผลที่ออกมาอาจดีหรือร้าย)
‎(ตอน 9)
‎ทำไมทำหน้าแบบนั้นคะ
‎สีหน้าเปลี่ยนทุกวินาทีเลยแฮะ
‎กำลังตอบคอมเมนต์ ‎ในรีวิวนุนกิลอยู่น่ะสิครับ
‎(ขอบคุณค่ะ)
‎สงสัยจะอ่านคอมเมนต์อวยอยู่
‎นั่นโดนคอมเมนต์ด่าแน่ ‎เปลี่ยนโหมดเป็นนักรบคีย์บอร์ดแล้ว
‎ดูสิ กดคีย์บอร์ดแรงขนาดนั้น ตายๆ
‎ประธานเราเป็น ‎พวกที่ยึดติดกับคำวิจารณ์สินะ
‎ขอโทษนะครับ ขอถามอะไรหน่อยครับ
‎ที่นี่ใช่อินแจคอมปะนีไหมครับ
‎อ้อ ไม่ใช่ค่ะ อยู่ข้างๆ ค่ะ
‎ตามฉันมาเลยค่ะ
‎โอ้ ขอบคุณครับ
‎ลุงคนนั้นถือไข่ไก่อยู่ด้วยนะ
‎ว่าไงนะ
‎(อินแจคอมปะนี)
‎มีอะไร คนห่วยอย่างเธอ ‎มาทำอะไรในที่สูงส่งแบบนี้ล่ะ
‎มีแขกมาหาน่ะ
‎ทางนี้ค่ะ
‎ใครคือประธานวอนอินแจเหรอครับ
‎ดูไม่ออกเหรอคะ
‎ทุกคนเขาทำงานกันขยันขันแข็ง
‎แต่มีคนนั่งกินแรงอยู่ตรงนี้คนหนึ่ง ‎คนนี้ไงล่ะคะ
‎ฉันวอนอินแจเองค่ะ…
‎แกเองสินะ ‎แกนี่เองที่คิดจะไล่พวกเราออก
‎- ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ‎- ปล่อยฉัน ฉันบอกให้ปล่อย
‎อย่างแกต้องได้รับบทเรียน
‎- เดี๋ยวครับ ‎- ปล่อยฉัน
‎- ใจเย็นครับ ‎- แกคิดว่าแกเป็นใคร
‎- มาห้ามเขาที ‎- ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ
‎แกกล้าดีมาจากไหน ‎ถึงจะไล่พวกเราออกจากงาน
‎นี่
‎ดัลมี ไม่เป็นไรใช่ไหม
‎อือ ฉันไม่เป็นไร
‎โอเคไหม ไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม
‎อือ
‎- ท่านประธาน เป็นไรไหมครับ ‎- เจ็บตรงไหนไหมคะ
‎พวกแกเป็นใครจะมาไล่เราออก
‎พวกแกมีสิทธิ์อะไร
‎- ฉันไม่ยอมแพ้แน่ ฉันจะกลับมาอีก ‎- โอ๊ย
‎- ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย ‎- นั่นสิ
‎ปล่อยฉันสิวะ
‎อะไรกัน เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ
‎ได้ยินว่าเป็นพนักงาน ‎ของฮาอุนการก่อสร้างครับ
‎เขาอาจถูกไล่ออก ‎เพราะระบบรักษาความปลอดภัยไร้กำลังคน
‎ที่อินแจคอมปะนีคิดค้นขึ้นน่ะครับ
‎ทำเงินได้แล้วยังไงล่ะ ‎ในเมื่อไม่มีมนุษยธรรมเอาซะเลย
‎มนุษยธรรมล้นเหลือแล้วทำอะไรได้ ‎ในเมื่อมันไม่ทำเงิน
‎ทำไมจริงจังกันจัง
‎คำพูดเขาหยาบคายจังนะครับ ‎เขากำลังรุ่งเหรอครับ
‎ครับ ก็ค่อนข้างจะรุ่งครับ
‎อายุแค่นั้น ‎มีบัตรสิทธิพิเศษรีสอร์ทด้วย
‎แล้วไงล่ะ หมอนั่นมันวัวลืมตีน
‎สเปกฉันเลย
‎ฉันชอบคนรวยๆ แล้วก็อวดดีน่ะ
‎เขามีบัตรสิทธิพิเศษรีสอร์ทไหนกันนะ
‎บัตรสิทธิพิเศษน่ะเหรอ ‎หมูหมาที่ไหนก็มีกันทั้งนั้น
‎แต่ผมน่ะมีบ้านพักตากอากาศนะครับ
‎- อ๋อ บ้านหลังนั้น ‎- มีหาดส่วนตัวด้วย
‎จริงเหรอ หน้าตาไม่ให้เลยนะ
‎ผมเคยบอกแล้วไงครับว่า ‎ที่บ้านทำบ่อเพาะเลี้ยงสาหร่ายทะเล
‎ตอนแรกก็สร้างกระท่อมไว้อย่างสวยเลย ‎ว่าจะเอาไว้ไล่พวกฝูงเป็ด
‎แต่เผอิญว่า ‎วิวทะเลที่มองจากกระท่อมนั่น…
‎โคตา คินาบาลูน่ะเหรอ
‎หรือว่าซานโตรินี
‎พวกนั้นนี่เทียบไม่ติดเลย
‎มองเห็นแบบว่า วิวพระอาทิตย์ตก
‎ที่สวยที่สุดในโลกด้วยนะครับ
‎อ้อ จริงสิๆ ไปช่วงนี้กำลังเหมาะสุด
‎เราไปขับรถเล่นกันบนถนนสายนั้น…
‎ไปไหนล่ะครับ
‎ผมพูดจริงนะครับ
‎นี่ พวกนายไปบอกให้หน่อยสิ
‎- เดี๋ยวครับ ‎- จับหอยที่หาดโคลนได้ด้วยนะครับ
‎วิวนี่อย่างกับภาพวาดเลยนะ
‎ทั้งอุณหภูมิ ทั้งความชื้น ‎ยอดเยี่ยมไปหมด
‎ว่าแต่ คุณเป็นใครคะ
‎ผมชื่อชเวยางวอนครับ
‎(วายจีเอ็น ชเวยางวอน)
‎- เป็นนักข่าวสินะคะ ‎- ครับ
‎นี่ ดัลมี
‎เดี๋ยวนะ ฉันขอพูดก่อนแล้วกัน
‎ฉันพูดเผื่อว่าจะเข้าใจผิดกันน่ะนะ
‎สิ่งที่ฉันทำเมื่อกี้ หวังว่าพี่ ‎จะไม่คิดว่ามันมีความหมายใดๆ นะ
‎- ความหมายอะไร ‎- เป็นแค่การตอบสนองโดยอัตโนมัติน่ะ
‎ต่อให้คนที่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่พี่ ‎ฉันก็จะเข้าไปขวางเหมือนกัน
‎สัญชาตญาณการปกป้องของฉัน ‎มันต่างจากคนอื่นน่ะ
‎จะว่าเห็นแก่คนอื่น ‎จนเข้ากระดูกก็ได้ล่ะมั้ง
‎เพื่อนๆ ก็ชอบบอกให้ฉันไปลงเลือกตั้ง ‎แต่ฉันไม่อยากเล่นการเมือง…
‎คิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น โอเคไหม
‎อือ
‎แค่นี้เหรอ ‎พี่มีเรื่องจะพูดไม่ใช่เหรอ
‎ไม่มี
‎ฉันว่ามีนะ เหมือนพี่จะพูดอะไรนะ
‎เธอมีหางติดอยู่ที่ก้น
‎หางเหรอ
‎บ้าเอ๊ย
‎- ดูอะไรอยู่ครับ ‎- ตกใจหมด
‎อีกไม่นานก็จะเดโมเดย์แล้วไงครับ
‎- ก็เลยลองเลือกข้อมูลมาดูน่ะครับ ‎- โอ้ ถึงเวลานั้นอีกแล้ว
‎ได้ข่าวมาว่าทูสโทมีทีมที่หมายตา ‎จากการแข่งครั้งที่ 12 นี่ครับ
‎เขาลือกันว่าคุณจะพาพวกเขา ‎เข้าซิลิคอนแวลลีย์
‎เรื่องจริงเหรอครับ
‎แน่นอนครับ ‎ช่วยปล่อยข่าวลือต่อให้หน่อยสิ
‎โธ่ ดูเหมือนจะเลือกไว้แล้วเลยนี่
‎ทีมไหนเหรอครับ
‎แน่นอนว่า ‎ต้องเป็นทีมที่มีวิสัยทัศน์สิครับ
‎วิสัยทัศน์เหรอ
‎ทีมไหนครับ
‎ทีมที่ทำเงินได้เยอะ
‎หรือทีมที่มีผู้ใช้งานเยอะ
‎แน่นอนว่าต้องเป็น ‎ทีมที่ทำเงินได้เยอะสิครับ
‎อดใจรอเดโมเดย์ครั้งนี้ไม่ไหวแล้ว
‎- สองคนนี้มาด้วยกันเหรอคะ ‎- ไม่มีความหมายแฝงอะไรค่ะ
‎- ไม่ได้ตั้งใจมาด้วยกันนะคะ ‎- ถ้ารู้ฉันคงมาเวลาอื่นค่ะ
‎- ค่ะ ‎- ใช่ค่ะ
‎ประธานซอ ‎มีประชุมกับหัวหน้าทีมฮันใช่ไหมคะ
‎- ค่ะ ‎- รอที่ห้องประชุมก่อนเลยค่ะ
‎- เดี๋ยวเขาคงมาแล้ว ‎- ค่ะ
‎- ประธานวอน มากับฉันได้เลยค่ะ ‎- ค่ะ
‎ฉันได้ยินมาแล้วค่ะ ‎เห็นว่าคุณถูกทำร้ายเหรอคะ
‎ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‎ได้ข่าวว่าเป็นคนจากฮาอุนการก่อสร้าง
‎กำลังร่วมงาน ‎กับบริษัทนั้นด้วยเหรอคะ
‎ค่ะ ทางธนาคารจองฮันแนะนำมาให้ค่ะ
‎เขาบอกว่าทางฮาอุนก็ต้องการ ‎ระบบรักษาความปลอดภัยไร้กำลังคน
‎ฉันก็พอได้ยินมาค่ะ
‎แล้วก็ได้ยินมาว่าพวกรปภ.ประท้วง ‎ที่หน้าบริษัทฮาอุนด้วยเหรอคะ
‎ค่ะ
‎เรื่องนั้นฉันก็คิดไว้แล้วค่ะ ‎ว่ามันต้องเกิด
‎แต่นึกไม่ถึงว่าจะถึงขั้น…
‎ทำตัวหยาบคายกับ ‎คนเสนอโซลูชั่นอย่างเราด้วย
‎คุณคิดว่านั่นคือความหยาบคายเหรอคะ
‎อะไรนะคะ
‎จากการเฝ้าดูประธานวอนจนถึงตอนนี้ ‎ฉันไม่เคยเป็นห่วงเลยนะคะ
‎แต่คำว่า "หยาบคาย" เมื่อกี้ของคุณ ‎ทำฉันเป็นห่วงซะแล้วค่ะ
‎ถ้าไม่ใช่ความหยาบคาย งั้นคืออะไรคะ
‎ฉันมองว่า…
‎มันคือริสค์ค่ะ
‎- หมายความว่ามันอันตรายเหรอคะ ‎- ไม่ใช่ค่ะ
‎ริสค์ หมายถึงจุดที่น่าหวาดเสียวค่ะ
‎มันไม่เหมือนกับอันตราย
‎ฉันว่าคุณน่าจะรู้ ‎ความแตกต่างแค่นั้นดีนะคะ
‎ผมเห็นคุณไปตอบคอมเมนต์ทุกรีวิว
‎แล้วก็ไปเถียงกับคอมเมนต์ด่าด้วย
‎โธ่ ก็พวกเขาใช้คำรุนแรงเกินนี่คะ
‎มีคนบอกว่า "นุนกิลกินแบตเตอรี่จนหมด ‎บัดซบสุดๆ "
‎มันมีคำอื่นให้ใช้ตั้งเยอะแยะ
‎แบบว่า "ปรับปรุงหน่อยนะ" ‎"น่าเสียดายจัง"
‎ทำไมต้องถึงขั้นบัดซบด้วยเล่า
‎ถ้านักพัฒนาของเราเห็นเข้า ‎จะเสียกำลังใจแค่ไหนกันคะ
‎มือสมัครเล่นมักจะโต้ตอบ ‎ความเห็นผู้ใช้ด้วยอารมณ์
‎ส่วนมืออาชีพจะตอกกลับด้วยข้อมูลครับ
‎นี่กำลังจะบอกว่า ‎ฉันเหมือนมือสมัครเล่นเหรอคะ
‎ครับ
‎ถ้าผมเป็นประธานซอ ผมจะใส่ใจในการ ‎ดึงดูดลูกค้าให้มากเท่ากับผู้ใช้
‎แต่ผู้ใช้ก็เป็นลูกค้าไม่ใช่เหรอคะ
‎ถ้าปกติน่ะใช่ ‎แต่ไม่ใช่สำหรับนุนกิลครับ
‎นุนกิล ไม่ใช่โมเดลธุรกิจที่ ‎ทำเงินได้จากผู้ใช้นี่ครับ
‎ลูกค้าของนุนกิล ‎คือกลุ่มคนที่มีกำลังทรัพย์
‎และมีความรู้สึกร่วมกับธุรกิจนี้
‎ตอนนี้ นุนกิลมีลูกค้าหนึ่งเดียว ‎คือมอร์นิงกรุ๊ปครับ
‎คุณต้องแยกระหว่าง ‎โมเดลธุรกิจกับโมเดลที่ทำกำไรครับ
‎และถ้าอยากดึงดูดลูกค้า ‎สิ่งที่ต้องเอาใจใส่คือการโปรโมตครับ
‎ลองคิดดูว่าจะให้เป้าหมายของธุรกิจ ‎ไปในทิศทางไหน
‎หลังจากนั้น ‎เราก็จะดึงดูดกลุ่มลูกค้าได้ครับ
‎ส่วนการโปรโมต…
‎ทำไมครับ มีอะไรติดหน้าผมเหรอ
‎เปล่าค่ะ
‎โปรโมตด้วยการใช้สื่อก็จะดีมากครับ
‎โดยทำผ่านการสัมภาษณ์ ‎หรือสร้างประเด็น
‎แล้วก็ต้องโปรโมตอย่างต่อเนื่อง ‎ถึงจะดึงดูดลูกค้าจำนวนมากได้ครับ
‎ฉันเปลี่ยนไปเยอะมากจริงๆ นะ
‎อันที่จริงฉันจำ ‎เรื่อง 15 ปีก่อนไม่ค่อยได้แล้ว
‎ไม่สิ ฉันไม่อยากจำมันด้วยซ้ำ
‎ฉันแค่อยากให้เธอ
‎ไม่รู้จักฉันตอนนั้น
‎- ทำไมล่ะ ‎- เพราะตอนนั้นฉันมันห่วย
‎ไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิดเลย
‎- อัจฉริยะมาก ‎- อือ
‎แป๊บหนึ่งนะ
‎ฉันลองเพิ่ม ‎ประสิทธิภาพแบตเตอรี่แล้วนะ
‎ถ้ามีคอมเมนต์ที่ทำให้เธอหัวร้อนอีก ‎ก็บอกฉันได้เลยนะ
‎ฉันจะแก้ไขให้เอง
‎อือ
‎อรุณสวัสดิ์
‎ท่านประธาน เห็นข่าวหรือยังครับ
‎ข่าวเหรอ ข่าวอะไร
‎หลังจากที่มีข่าวออกมาว่าบริษัทฮาอุน
‎จะร่วมมือกับอินแจคอมปะนีคิดค้นเอไอ
‎ที่แก้ปัญหาการลดจำนวน ‎เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
‎เหล่ารปภ.ในเครือฮาอุน…
‎ถ้าไม่ใช่ความหยาบคาย งั้นคืออะไรคะ
‎ฉันมองว่า…
‎มันคือริสค์ค่ะ
‎เหล่ารปภ.ประมาณ 100 คน ‎จึงได้ออกมาประท้วง…
‎มีข่าวทางลบออกมา ‎ตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลย
‎ขณะนี้พวกเขาได้นัดกันหยุดงาน
‎- ทางฮาอุน… ‎- สุดท้ายก็เอาไปทำข่าวสินะ
‎- กำลังพิจารณาแผนรับมือ ‎- รู้จักนักข่าวคนนั้นเหรอคะ
‎ค่ะ เขาชื่อชเวยางวอน จากวายจีเอ็น
‎ฉันได้นามบัตรเขามาด้วย
‎(วายจีเอ็น ชเวยางวอน)
‎นักข่าวคนนี้ ‎เขียนข่าวซัมซานเทคด้วยค่ะ
‎ผมทราบมาว่า ‎ปีนี้มอร์นิงกรุ๊ปเลือกนุนกิล
‎ของซัมซานเทค ‎เป็นโครงการเกื้อกูลสังคมเหรอครับ
‎มีคำกล่าวว่าแมลงวันเกาะหางม้าครับ
‎ท่านประธานครับ ไม่ต้องมองกล้องครับ ‎ช่วยตอบแล้วก็มองผมนะครับ
‎ครับ
‎เอ่อ มีคำกล่าวว่า ‎แมลงวันเกาะหางม้าครับ
‎มันหมายถึงแมลงวันที่เกาะหางม้า ‎แล้วไปได้ไกลเป็นพันลี้ครับ
‎คิดว่าผมจะทำไงครับ ถ้ามีรุ่นน้อง ‎มาเกาะหางและอยากไปด้วย
‎รุ่นพี่อย่างผม ‎ก็ต้องพาเขาไปด้วยน่ะสิครับ
‎ผมก็เลยตัดสินใจครับ
‎ตอนได้ลงทุน ให้เงินสนับสนุนนุนกิล ‎ผมมีความสุขมากครับ
‎ซัมซานเทคได้ออกสื่ออีกแล้วแฮะ ‎สุดยอด
‎ผมขอขอบคุณประธานซอดัลมี
‎ที่มอบโอกาสให้เราได้ทำสิ่งดีๆ ครับ
‎- ซอดัลมีนี่ใคร ‎- มอร์นิงกรุ๊ปของเรา
‎- หือ ‎- หวังว่าจะมีส่วน…
‎ก็ประธานของซัมซานเทคไงครับ
‎- ทำไมเธอถึงเป็นประธานล่ะ ‎- เราเองก็มีความสนใจ
‎- แล้วโดซานของเราล่ะ ‎- ในด้านเอไอ ชีวภาพ
‎- โดซานไม่ได้บอก… ‎- จึงได้จัดตั้งทีมพิเศษ
‎- เหรอครับ ‎- เพื่อดูแลโปรเจกต์เหล่านั้น
‎- บอกเรื่องอะไร ‎- ในฐานะพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ…
‎- ฮัลโหล ‎- นี่ นายอยู่ไหน
‎ผมเหรอ
‎เพิ่งไปส่งดัลมีมา ‎ตอนนี้กำลังกลับบ้าน
‎- ทำไมเหรอ ‎- โอ้ อย่ามาบ้านนะ อย่ากลับมา
‎ตอนนี้รหัสแดง ‎คืนนี้นายไปนอนที่อื่นเถอะ
‎ทำไม
‎นายยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่เหรอ ‎ว่าซอดัลมีเป็นประธาน
‎เอาเป็นว่า ‎คืนนี้ห้ามกลับบ้าน เข้าใจไหม
‎แค่นี้นะ
‎ทำไมประธานวอนไปให้สัมภาษณ์ ‎โดยไม่ถามเราก่อนสักคำ
‎เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอก
‎แต่ทำไมนายไม่ยอมบอกพ่อ ‎ว่าซอดัลมีเป็นประธาน
‎แล้วเซ็นสัญญาลงทุนมายังไง
‎ฉันแอบเอาตราปั๊มพ่อมาประทับน่ะสิ
‎ไอ้บ้านี่มัน เดี๋ยวเถอะๆ
‎นั่นมันปลอมแปลงเอกสารนะ ‎แกอยากติดคุกหรือไง
‎มันคงกลัวพ่อ มากกว่ากลัวติดคุกน่ะสิ
‎วันนี้ฉันจะกลับไปบอกความจริงกับท่าน
‎ได้แตกหักแน่เลย
‎เพราะงั้นฉันถึงมาดื่มไง
‎ฉันไม่กล้าพูดตอนมีสติครบถ้วนหรอก
‎แล้วจะบอกเขาว่าไง
‎มาทำการจำลองกันหน่อย ‎เดี๋ยวพวกเราจะคอยเช็กให้
‎ก็ได้
‎ผมขอโทษนะครับที่หลอกพ่อ
‎ผมมันขาดทั้งคุณสมบัติ และความสามารถ ‎ที่จะเป็นประธาน
‎ผมหลอกพ่อด้วยกลอุบายตื้นๆ ‎มานานเกินไป
‎"ผู้หญิงคนนั้นยั่วแก
‎แกก็เลยยกตำแหน่งประธานให้ใช่ไหม" ‎ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะ
‎ไม่ใช่ครับพ่อ
‎คนที่กระจอก…
‎มาตั้งแต่แรกอย่างผม
‎ไม่เจียมตัวและอยากเริ่มธุรกิจเอง
‎ผมผิดเองครับ ผมเอง
‎ผมขอโทษที่ผมมันห่วยนะครับ
‎งี่เง่าอีกแล้วนะ
‎ถ้านายห่วย แล้วพวกเราเรียกอะไร
‎- ไอ้โคตรห่วยหรือไง ‎- นั่นสิ
‎นายเขียนโค้ดได้ที่หนึ่ง ‎นั่นก็โคตรเจ๋งแล้ว
‎แต่ว่า พ่อครับ…
‎เพราะผมทำผิด
‎ผมถึงได้เห็นดอกไม้ไฟครับ
‎ดอกไม้ไฟเหรอ ‎ไม่เห็นจะเกี่ยวกับที่พูดตรงไหน
‎ผมพลาดก้าวเข้าไปในทางที่ผิด
‎แล้วผมก็ได้เห็นดอกไม้ไฟ
‎แล้วมันก็สวยเหลือเกินครับ
‎ทำไมถึงทำแบบนั้น
‎นั่นสินะ
‎ทำไมฉันถึงทำแบบนั้น
‎ทำไมถึงโกหก
‎ตอนแรก
‎ฉันทำลงไปเพราะชอบที่เธอยิ้ม
‎แล้วตอนนี้ล่ะ
‎ฉันกลัวเธอจะร้องไห้
‎ฉันกลัวว่าเธอจะร้องไห้…
‎เหมือนตอนนี้
‎บ้าชะมัด
‎ฉันควรทำยังไง
‎นี่ โดซาน ลุกขึ้นเถอะ
‎แกจะกระดกเหล้าไปทำไมเยอะแยะ
‎โดซาน ลุกขึ้นสิ
‎เอาไงดี จะพามันไปอยู่ที่ไหน
‎โทรเรียกประธานซอเถอะ
‎หา
‎- หือ ตรงนี้เหรอ ‎- อือ
‎ตรงนี้
‎นี่เกิดอะไรขึ้นคะ
‎เพิ่งแยกกับฉันไปแป๊บเดียวเอง
‎ครับ ‎ระหว่างนั้นเขาดื่มเหล้าไปนิดหน่อย
‎แค่ "นิดหน่อย" แต่สภาพนี้เลยเหรอคะ
‎มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
‎ท่านประธานครับ
‎วันนี้ให้โดซาน ‎ไปนอนบ้านคุณได้ไหมครับ
‎อะไรนะคะ
‎ถ้ามันกลับบ้านในสภาพนี้
‎มีหวังโดนพ่อทุบหัวแบะแน่
‎รอจุดธูปที่งานศพได้เลยครับ
‎ถ้าพาไปออฟฟิศเทลเรา ‎พ่อเขาคงตามมาเจอแน่ครับ
‎คุณพอจะพาเขาไปได้ไหมครับ
‎เอ่อ แต่ว่ามันก็…
‎คงจะลำบากใช่ไหมครับ
‎ก็อาจจะลำบาก แต่จะลองดูค่ะ
‎เฮ้ยๆ เดี๋ยวสิ ท่านประธาน
‎เดี๋ยวเราพาไปส่งถึงบ้านให้เอง
‎นี่ นายไปเรียกแท็กซี่มา ‎เดี๋ยวฉันแบกเอง
‎เฮ้ย โดซานเว้ย กลับบ้านกัน
‎- ไม่เอา… ‎- เอาล่ะนะ หนึ่ง สอง
‎- ช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ หนึ่ง สอง ‎- ตายจริง
‎- เรียบร้อย ทีนี้ก็ไปกันได้ ‎- โอ้ ตายแล้วๆ
‎เรียบร้อย ไม่เป็นไรแล้ว
‎ไม่เป็นไรครับ ผมแบกคนเดียวได้
‎- เป็นไรไหม ‎- ไม่เป็นไร
‎ผมแบกคนเดียวได้ ฮึบ
‎มีเรื่องอะไรกันครับ
‎หัวหน้าทีมฮัน
‎ให้ตาย ความบังเอิญบ้าบอนี่
‎เรียกแท็กซี่ได้แล้วเหรอ หือ
‎เฮ้ย
‎ฉันฆ่าแกแน่
‎อย่าเลยนะ
‎- โอ๊ย ฉันขนลุกแล้วนะ ‎- อะไรเนี่ย
‎ลุงคนขับ ช่วยหน่อยสิครับ
‎พูดอะไรของเขา
‎อะไรนะ
‎ผมเห็นดอกไม้ไฟด้วย ‎ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว
‎ผมขอโทษ
‎เป็นอะไรของเขานะ
‎ไปที่บ้านผมก็ได้ครับ ‎อยู่บ้านผมน่าจะสะดวกกว่า…
‎ไม่เป็นไรค่ะ ‎ช่วยขับไปที่บ้านฉันทีนะคะ
‎รบกวนด้วยนะคะ
‎ขอโทษ…
‎- โอ๊ย ‎- โดซาน โอเคไหม
‎อะไร เขาเป็นอะไร
‎- นี่ ‎- โดซาน
‎- นี่โดซาน
‎- ฉันจะอ้วก ‎- โดซาน
‎- โดซาน คุณดัลมีครับ ช่วย… ‎- คะ เดี๋ยวนะ…
‎- เฮ้ย อย่านะๆ ‎- โดซานมานี่
‎- โดซาน ฉันขับรถอยู่นะ ‎- มานี่มาๆ
‎อือ นอนเลยๆ
‎- โอเคไหมคะ ‎- เขาอ้วกหรือยังครับ
‎ยังค่ะ ยังไม่อ้วก
‎"ยัง" เหรอ
‎ดื่มอะไรมา ถึงเป็นหนักขนาดนี้
‎ก็นั่นน่ะสิครับ
‎คนอะไรไม่เจียมตัวว่าดื่มได้แค่ไหน
‎- หนักมากใช่ไหมคะ ‎- ไม่เลยครับ อย่างกับปุยนุ่น
‎โดซานนี่ปวกเปียกจัง
‎ดูท่าจะเป็นโรคไหล่ห่อคอตก ‎กระดูกพรุนนะ
‎วางตรงไหนดีครับ
‎- ทางนี้ ทางนี้เลย ‎- ทางนี้เหรอ
‎โอ้โฮ ดูสิเบามาก ‎อย่างกับปุยนุ่นเลยน้องพี่
‎โอ้ ตายๆ
‎โอ๊ย แขนขาหลังไหล่ฉัน
‎อะไรกัน ไหนว่าเบาเหมือนนุ่น
‎ปัดโธ่
‎ไม่ใช่นุ่นเฉยๆ ไง นี่มันนุ่นชุ่มน้ำ
‎ไม่ใช่นุ่นหรอก ‎เหมือนช้างอิ่มน้ำมากกว่า
‎ช้าง ไม่สิ ‎ช้างยังน่ารักกว่าหมอนี่เลย
‎มีอย่างอื่นอีกไหมครับ ‎ที่แบบว่าหนักแล้วก็น่า…
‎แล้วก็น่ารำคาญน่ะ
‎โอ๊ย น้ำตาลตกเลย
‎โอ้ ตายจริง ‎สงสัยโดซานจะท้องไส้ไม่ค่อยดีจริงๆ
‎อะไรนะครับ
‎บ้าเอ๊ย อ้วกตอนไหนเนี่ย
‎เขาคงอ้วกแบบเงียบๆ ล่ะมั้ง
‎ตายแล้ว สุภาพจริงเชียว
‎- "สุภาพ" เหรอ ‎- อือ
‎นี่ย่าพูดว่า "สุภาพ" เหรอ
‎นี่ในสายตาย่า ทั้งตรงนี้ กับตรงนั้น ‎มันดู "สุภาพ" เหรอครับ
‎เงียบเลยนะ เดี๋ยวดัลมีได้ยิน
‎รีบไปล้างเลย
‎คือว่า มีตัวนี้ตัวเดียวใช่ไหมครับ
‎มีตัวนี้ด้วยค่ะ ‎งั้นเอาตัวนี้แทนไหมคะ
‎ไม่ครับ ไม่ ช่างมันเถอะ
‎เสื้อนี้ เดี๋ยวผมซักแล้ว ‎จะเอามาคืนนะครับ
‎ไม่ต้องซักมาคืนหรอกค่ะ เอาไปเลย
‎ครับ
‎ถ้างั้น ผมไปก่อนนะครับ
‎ไหนว่าน้ำตาลตกไง ‎กินข้าวก่อนค่อยไปสิ
‎ถ้ายังไม่ได้ทานมื้อเย็น ‎ก็มาทานด้วยกันก่อนสิคะ
‎ครับ งั้นผมขอทานข้าวด้วยก็พอ
‎นี่เลยค่ะ
‎- กินกันเลย ‎- น่าอร่อยจัง
‎- กินเลย ‎- จะทานให้อร่อยนะครับ
‎ตายจริง
‎ทำไมผมมาอยู่ที่นี่ได้ครับ
‎เมื่อกี้ผมเพิ่งอยู่กับเพื่อนๆ เอง
‎เพื่อนๆ ทิ้งนายแล้ว
‎ฉันกับคุณซอดัลมีไปเก็บมา
‎นี่ เธอมานั่งด้วยสิ หิวใช่ไหมล่ะ
‎ขยับไปๆ
‎เอ้า นี่ของเธอ
‎ผม…
‎อันนี้ของฉัน
‎ผมกินปลาพอลแลคแห้ง ‎กับหอยทากมาแล้วแท้ๆ แต่หิวเฉยเลย
‎ก็นายอ้วกหอยทากกับปลาพอลแลค ‎ออกมาหมดแล้วไง
‎ตรงนี้
‎ไม่ใช่ ใส่ฉัน
‎นายก็ควรไปเปลี่ยนชุดเหมือนกันนะ
‎ขอบใจนะ
‎ท้องไส้ไม่เป็นไรนะ
‎- ไม่ปวดหัวใช่ไหม ‎- อือ ไม่เป็นไร
‎ขอโทษนะ
‎ลำบากเธอแย่เลย
‎ไม่หรอก
‎คืนนี้ค้างบ้านฉันไหม
‎- ค้างก็ได้เหรอ ‎- ไอ้บ้านี่
‎อือ ได้สิ ‎กว่านายจะสร่างก็คงดึกมากแล้ว
‎คืนนี้นอนนี่แล้วกัน
‎ผมด้วย…
‎ผมค้างด้วยได้ไหมครับ
‎- คะ ‎- หือ
‎คะ
‎ทำไมล่ะ
‎เพราะผมไม่สบายใจที่จะ ‎ทิ้งโดซานไว้คนเดียวน่ะครับ
‎เพราะเรามีความสัมพันธ์พิเศษ
‎ไม่งั้นนายก็กลับกับฉันตอนนี้สิ
‎จะทานให้อร่อยนะครับ
‎เฮ้อ
‎ให้ตายสิพับผ่า
‎ทำไมต้องทิ้งเตียงคิงไซส์ ‎ในอพาร์ตเมนต์วิวแม่น้ำฮัน
‎แล้วมานอนที่นี่ด้วยล่ะครับ
‎คุณแหละ ทำไมต้องทิ้งบ้านแสนอบอุ่น ‎ที่มีพ่อแม่อยู่แล้วมานอนนี่
‎ไอ้คนรวยเนี่ยแหละยิ่งโลภ
‎ไอ้ ไอ้เหรอ
‎พูดว่าไงนะครับ
‎โอ้ ผมขอโทษครับ
‎ขอแก้เป็นคุณคนรวยนะครับ
‎คนรวยเนี่ย ยิ่งโลภนะครับ
‎ผมโลภอะไร ผมมีอะไร
‎ผมด้อยกว่าคุณตั้งหลายอย่างครับ
‎ด้อยเหรอ คุณด้อยตรงไหนมิทราบครับ
‎มีสิ มีเยอะแยะไปครับ
‎ผมเตี้ยกว่าคุณตั้งสี่เซนนี่
‎ผมเป็นโรคไหล่ห่อคอตก
‎คุณอายุน้อยกว่าผม
‎คุณอยู่ในวัย 20 ส่วนผมวัยครึ่ง 70
‎อพาร์ตเมนต์วิวแม่น้ำฮัน ‎มีนาฬิกาที่แพงกว่ารถยนต์ด้วยนี่ครับ
‎คุณ…
‎ให้ตาย ผมทำอะไรอยู่เนี่ย
‎โอ้โฮ ใช่ครับ น่าอิจฉาจริงๆ ‎ที่คุณไม่มีอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว
‎ใช่ครับ ผมไม่มีอะไรเลย ‎ผมมีอยู่แค่สิ่งเดียวครับ
‎ผมมีแค่สิ่งเดียว ‎และมันคือทุกสิ่งสำหรับผม
‎ยังจะอยากได้อีกเหรอครับ
‎งั้นก็เปลี่ยนกันสิครับ
‎ผมจะยกอพาร์ตเมนต์วิวแม่น้ำฮัน ‎กับนาฬิกาแพงกว่ารถให้
‎แลกกับสิ่งนั้นสิ่งเดียวครับ
‎ผมไม่เอาครับ
‎- โอ๊ย ‎- ให้ตายเถอะ
‎ร้อนจังเลย
‎ร้อนจัง
‎ขอน้ำหน่อยครับ
‎(นุนกิล 4.4 ดาว)
‎(อีโซยอง)
‎ฉันกับลูกสาวที่กำลังค่อยๆ ‎สูญเสียการมองเห็น
‎ไปที่คังจูกันมาค่ะ
‎นุนกิลบอกว่า มีดอกทานตะวัน ‎มากมายกำลังบานสะพรั่งสวยงาม
‎ให้เธอฟังค่ะ
‎ถ้าเธอได้เห็นมันตอนที่ ‎สายตายังสมบูรณ์ จะดีแค่ไหนกันนะ
‎แบบนั้นเธอคงเข้าใจ ‎คำว่าสวยงามที่นุนกิลบอก
‎ได้ง่ายมากขึ้นใช่ไหมคะ
‎ฉันมัวแต่ยุ่งกับการใช้ชีวิต
‎เลยไม่สามารถใส่ความสวยงาม ‎ลงในดวงตาให้เธอได้มากนัก
‎ฉันเสียใจมากค่ะ
‎นี่ไม่ใช่รีวิว ‎แต่เป็นการบ่นไร้สาระสินะคะ
‎ถึงจะเป็นการบ่นไร้สาระ
‎แต่สำหรับฉัน ‎นี่เป็นการบ่นที่มีคุณค่ามากค่ะ
‎ความรู้สึกที่อยาก ‎เติมความงดงามลงในดวงตานั้น
‎ฉันเข้าใจดีกว่าใครค่ะ
‎ฉันก็เหมือนคุณโซยอง ‎ฉันอยากนำเสนอทิวทัศน์
‎ที่งดงามที่สุด ‎ให้คนที่ฉันรักได้เห็นค่ะ
‎ในอนาคต จะได้ไม่นึกเสียใจ
‎- โดซานล่ะคะ ‎- หือ
‎ไม่อยู่ครับ กระเป๋าก็ไม่อยู่ ‎เสื้อผ้าก็ไม่อยู่
‎ไปแล้วเหรอ ไม่ร่ำไม่ลากันเลยเหรอ
‎ไม่มั้ง
‎(โดซาน)
‎จริงๆ เลย
‎ฮัลโหล
‎วันนี้วันอาทิตย์ เธอทำอะไรเหรอ
‎ฉันก็ไม่มีอะไรมากหรอก ‎ว่าแต่นายอยู่ไหนเหรอ
‎งั้นเราไปเดตกันตอนนี้เลย ‎พาคุณย่าไปด้วย
‎ตอนนี้เหรอ เดตเหรอ
‎- คุณย่าก็ไปด้วยเหรอ ‎- ฉันเหรอ
‎นี่มันอะไรกันเนี่ย
‎- เธอซื้อรถเหรอ ‎- เป็นรถที่ผมจะซื้อในอนาคต
‎ตอนนี้ผมเช่ามาครับ ขึ้นรถสิครับ
‎- รถไฟฟ้าครับ ‎- โอ้โฮ เฮอะ
‎- แล้วจะไปไหนเหรอ ‎- ไปไกลๆ
‎- ไปไกลๆ เหรอ หมายความว่าไง ‎- ไปที่ไกลๆ
‎ไกลๆ ที่ไหนเล่า
‎รู้แล้วทำไม จะตามมาอีกหรือไง ‎เราไปเดตนะ
‎เดตเหรอ
‎ให้ตาย
‎คือว่า เธอสองคนจะไปเดตกันนะ ‎ให้ฉันไปด้วยได้เหรอ
‎คุณย่าต้องไปด้วยกันสิครับ
‎ว่าแต่เราจะไปไหนกันเหรอ
‎สถานที่ที่เจ๋งกว่าซานโตรินี
‎- ประเทศเรามีที่แบบนั้นด้วยเหรอ ‎- มีสิ
‎- ว้าว ทะเลล่ะ ‎- ว้าว ทะเล
‎ซานโตรินี
‎- สุดยอดเลย ‎- เจ๋งกว่าซานโตรินีอีก
‎- คุณย่า ‎- โอ้โฮ
‎คุณย่า
‎ว้าว สวยมากเลย
‎โอ้โฮ สวยมากเลย เนอะ
‎โอ้โฮ
‎ให้ตาย ตื่นเต้นไปหมด
‎คุณย่า
‎- คุณย่า ‎- อย่าวิ่งๆ รู้แล้วๆ
‎ที่นี่ ยังเร็วไปที่จะประหลาดใจ
‎ตอนอาทิตย์ตกนี่คือที่สุดเลยครับ
‎ทิวทัศน์ที่นี่คือศิลปะของจริงเลย
‎ทั้งเกาะตรงนั้น ทุกๆ อย่าง
‎- นี่ๆ โดซาน ‎- ครับ
‎เธอไปขอยืมพลั่วขุด ‎กับรองเท้าบู๊ตมาหน่อยสิ
‎อะไรนะครับ
‎- เอามาทำไม ‎- อือ เดี๋ยวก็รู้
‎ไปเอามานะ อือ
‎- ให้ฉันไปเองไหม ‎- ไม่ ผมไปเองครับ
‎- รีบไป ‎- โอเคครับ
‎ดีจังเลย
‎คุณพระ โอ้โฮ ตัวใหญ่มาก โอ้ ไหนดูซิ
‎ไม่ใช่แล้วแบบนี้
‎- คุณย่า ‎- ว่า
‎ได้โปรดมองทางนั้นทีเถอะครับ ‎วิวทะเลเป็นศิลปะสุดๆ เลยนะครับ
‎ศิลปะบ้าศิลปะบออะไรล่ะ
‎วิวมันให้ข้าวเรากินหรือไง
‎จริงๆ เลยเชียว
‎โอ้โฮ แบบนี้เราพอกินไปเป็นเดือนเลย
‎ไม่ได้พามาทำแบบนี้สักหน่อย
‎นายอ่านที่ฉันตอบในคอมเมนต์สินะ
‎หา
‎เปล่านะ คือว่า…
‎ขอบใจนะ
‎ทะเลสวยนะว่าไหม
‎อือ สวย
‎โอ้ ได้อีกตัวแล้ว อย่างใหญ่เลย
‎ยองชิล
‎ตอนนี้มองเห็นอะไรเอ่ย
‎คนสองคนที่เหมือนคู่รัก ‎ยืนอยู่ริมทะเลที่งดงามครับ
‎โดซานบอกว่า ‎อยากให้คุณย่าได้เห็นสิ่งนี้แหละ
‎นั่นสินะ
‎น่าขอบคุณจริงๆ
‎ย่า คราวก่อนนั้นย่าถามหนูใช่ไหมล่ะ
‎ว่าระหว่างโดซานเมื่อ 15 ปีก่อน ‎กับโดซานตอนนี้ หนูชอบใคร
‎อือ
‎เขาเป็นคนละคนกันได้ด้วยเหรอ
‎หมายความว่าไงล่ะนั่น
‎เปล่าหรอก หนูก็แค่ ‎เอาแต่คิดแปลกๆ อยู่เรื่อย
‎หนูประหลาดใช่ไหม
‎ก็ประหลาดน่ะสิ
‎ทำไมพูดจาเลอะเทอะแบบนั้น
‎แกชอบโดซานไม่ใช่เหรอ
‎ชอบ
‎เพราะชอบมากๆ
‎ย่า
‎หนูกลัว
‎หนูมีเรื่องที่อยากรู้เยอะมาก ‎แต่กลัวที่จะถามออกไป
‎เรียบร้อยแล้วครับ มานี่เร็วเข้า
‎- อือ ‎- มากินข้าวกัน
‎- ย่า ไปกันเถอะ ‎- อ้อ รู้แล้ว
‎- หมูสามชั้นรสเลิศ ‎- จริงเหรอ
‎นักศึกษา แถวนี้มีร้านสะดวกซื้อ ‎ที่หาพนักงานพาร์ตไทม์อยู่บ้างไหม
‎ฉันเดินหายังไง ‎ก็ไม่มีที่ไหนแปะใบปลิวไว้เลย
‎สมัยนี้เขาไม่แปะของแบบนั้นหรอกค่ะ ‎เขาใช้แอปหาพาร์ตไทม์กันทั้งนั้น
‎แอปหาพาร์ตไทม์เหรอ
‎ไม่รู้จักแอปเหรอคะ แอปมือถือไง
‎อ๋อ
‎คือว่า
‎เหมือนเรามาผิดทางใช่ไหม
‎แป๊บนะ
‎สุดทางแล้วแฮะ
‎(ห้ามเข้า สิ้นสุดเส้นทาง)
‎เราต้องกลับไปแล้วล่ะ
‎มองอะไรเหรอ
‎ว้าว ฉันเพิ่งเคยเห็นดาว ‎เยอะขนาดนี้ครั้งแรกเลย
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎หลงทางไม่เสียเที่ยวแฮะ
‎- ดัลมี ‎- หือ
‎หลงทางกันอีกหน่อยดีไหม
‎นายไม่อยากกลับบ้านสินะ
‎เปล่านะ ไม่ใช่อย่างนั้น
‎นายทะเลาะกับพ่อแม่มาล่ะสิ
‎เปล่านะ
‎จะไปทะเลาะกับพ่อแม่ได้ไง
‎ก็แค่
‎ก็แค่อะไร
‎ก็แค่
‎เพราะฉันไม่ใช่ลูกชายที่ดี
‎เพราะฉันรู้สึกผิด ที่ไม่เคยทำอะไร ‎สมกับที่ท่านหวังเอาไว้ได้น่ะสิ
‎ฉันว่าฉันเข้าใจนะ
‎นายอยากสว่างไสวเหมือนดวงจันทร์
‎แต่เหมือนกลายเป็นแค่ดาว ‎ที่เหมือนฝุ่น อะไรแบบนี้ใช่ไหม
‎อือ
‎- ดัลมี ‎- หือ
‎ถ้าพูดกันจริงๆ ‎นั่นไม่ใช่การเปรียบเทียบที่เหมาะสม
‎เพราะดาวคือดาวฤกษ์ ‎ส่วนดวงจันทร์คือดาวบริวาร
‎ดวงดาวพวกนั้นอาจจะดูเหมือนฝุ่น
‎แต่ว่าดาวส่วนใหญ่ ‎มีขนาดใหญ่กว่าดวงจันทร์มาก
‎มีทั้งมวลและพลังงานมหาศาล
‎และเพราะแบบนี้ พวกวิศวะถึงโดนด่า
‎ใช่ไหม อือ
‎ฉันว่าเป็นการเปรียบเทียบ ‎ที่เหมาะสมดีนะ
‎นายน่ะ เป็นดาวที่เหมือนกับฝุ่น ‎ที่อยู่ตรงนั้นจริงๆ นั่นแหละ
‎เป็นดาวฤกษ์
‎ที่ใหญ่กว่าดวงจันทร์มหาศาล
‎เพราะงั้นอย่าวิ่งหนีเลยนะ
‎ไม่นานพ่อกับแม่ก็จะรู้เอง ‎เหมือนกับฉัน
‎ดัลมี
‎หือ
‎ขอโทษนะ
‎เรื่องอะไรเหรอ
‎ก็แค่…
‎ที่ฉันมาผิดทางน่ะ
‎ดาวเยอะมากจริงๆ
‎และดวงใหญ่มากจริงๆ
‎เราคงได้กินหอยลายไปสิบ…
‎ไม่สิ สิบวันอะไรล่ะ ‎ได้กินเป็นเดือนแหงเลย
‎นี่ แกอย่าดูถูกตัวเองนักเลย ‎ฉันว่าอย่างมากก็ได้อาทิตย์เดียว
‎เฮอะ
‎- ย่า ว่าแต่นี่อะไรเหรอ ‎- หือ
‎อ้อ ฉันทำใบปลิว ‎รับสมัครพนักงานพาร์ตไทม์น่ะ
‎สมัยนี้ใครเขาอ่านใบปลิวกัน
‎เดี๋ยวหนูโพสต์ลงแอปให้ทีหลัง
‎ไม่ล่ะ ลงแอปอะไรกัน
‎สมัยนี้คนไม่รู้จัก ‎ของพวกนั้นก็มีเยอะแยะ
‎ฉันแค่เลือกเอาจากคนพวกนั้นก็ได้
‎(สำนักงานจัดหางานชั่วคราว)
‎นี่ โดซานกลับถึงบ้านปลอดภัยดีไหม
‎คงกลับถึงโดยสวัสดิภาพอยู่แล้วล่ะ
‎- หนูไปก่อนนะคะ ‎- อือ
‎เขายังไม่โทรหาคุณจริงๆ ใช่ไหม ‎ไม่ได้ปิดบังผมใช่ไหม
‎ยังไม่โทรมาค่ะ ฉันจะปิดบังคุณทำไม
‎ไอ้เด็กนี่ ทำไมมันไม่รับโทรศัพท์
‎- นี่ ไอ้เด็กเวร ‎- พ่อ
‎แกทำบ้าอะไร ฮะ
‎ฉันให้เงินแกไปเริ่มต้นทำธุรกิจ
‎คิดว่าฉันให้เงิน ‎ที่เหมือนเลือดเนื้อฉันไป
‎เพื่อให้แกยกบริษัท ‎ให้ผู้หญิงที่ไม่รู้จักเหรอ
‎- ผมขอโทษครับคุณพ่อ ‎- ปล่อยก่อนค่อยคุยค่ะ
‎มาทำอะไรให้อายเพื่อนบ้านแบบนี้ล่ะคะ
‎ผู้หญิงคนนั้นอ่อยแกใช่ไหม
‎เพราะโดนอ่อย ‎แกเลยยกตำแหน่งประธานให้ใช่ไหม
‎ไม่ใช่นะครับพ่อ เธอเป็นคนที่ ‎มีคุณสมบัติเป็นประธานมากกว่าผมครับ
‎ผมมันไม่ใช่อะไรเลยจริงๆ ครับ
‎เป็นแค่คนไม่มีอะไรดี ‎ที่ดึงดันจะทำธุรกิจมาแต่แรกแล้ว
‎ผมขอโทษครับ
‎ทำไมแกจะไม่มีอะไรดี
‎คนไม่มีอะไรดี
‎จะเป็นผู้แข่งขันอายุน้อยสุดที่ได้ ‎เหรียญทองโอลิมปิกคณิตศาสตร์ได้ไง
‎พ่อครับ
‎ตอนนั้นผมโกงครับ
‎ผมขอโทษครับ
‎ว่าไงนะ
‎ผมเป็นคนไม่มีอะไรดี ‎ที่ทำตัวเหมือนเป็นอัจฉริยะมาตลอด
‎ผมขอโทษครับพ่อ
‎ไม่ว่าผมพยายามเท่าไร ‎จะได้ 10 คะแนน หรือ 20 คะแนน
‎พ่อก็เอาแต่ผิดหวัง
‎ผมเองก็ลำบากมากเหมือนกันนะครับพ่อ
‎ขอโทษครับ
‎ผมขอโทษครับ
‎(คณิตศาสตร์โอลิมปิกครั้งที่ 15 ‎เหรียญทอง นัมโดซาน)
‎คุณพ่อไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‎จะไม่เป็นได้ไงล่ะ
‎แต่เดี๋ยวก็หายเองแหละ
‎ไม่ต้องเป็นห่วงก็ได้
‎ทีนี้โล่งใจขึ้นหรือยัง
‎ครับ
‎ไม่สิ…
‎ครับ โล่งใจขึ้นแล้วครับ
‎ขอโทษนะครับที่ผมโล่งใจ
‎โล่งใจแล้วมีอะไรต้องขอโทษ
‎ที่แกต้องขอโทษคือเรื่องอื่นต่างหาก
‎การต้องฟังเรื่องแกจากคนอื่น
‎มันน่าเสียใจมากเลย
‎การรู้เรื่องนั้นช้า
‎มันน่าผิดหวังยิ่งกว่า ‎การที่แกเสียตำแหน่งอีก
‎เราสู้ชอนโฮไม่ได้เหรอ ‎ทั้งที่เราเป็นพ่อแม่นะ
‎ขอโทษครับ
‎ใช่แล้วล่ะ ‎เรื่องนี้แกต้องขอโทษจริงๆ
‎ทำผิดอะไรเหรอ ‎ทำไมต้องแอบด้วยล่ะนั่น
‎หรือว่าเหตุผลที่เธอเป็นแบบนี้
‎เพราะเธอชอบดัลมีเหรอ
‎เปล่าครับ
‎ก็เพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าฉันทำ
‎- ฉันจะนั่งแบบนี้ แล้วก็จับแบบนี้ ‎- อือ ไหนลองทำซิ
‎- แล้วยังไง ทำทั้งสองอย่างเหรอ ‎- แล้วก็ถักไหมพรม
‎ทำไมทำแบบนั้นคะ
‎ทำไมต้องช่วยเรา จนถึงขั้นต้องโกหกคะ
‎เอ่อ เรื่องนั้น…
‎คุณซอดัลมี ผม…
‎ดัลมี
‎ไกลๆ ที่ไหนเล่า
‎รู้แล้วทำไม จะตามมาอีกหรือไง ‎เราไปเดตนะ
‎ใบปลิว ใบปลิวนี่นา
‎ถ้าเสาะหาก็ต้องเจออยู่แล้ว ‎คุณพระ ไม่นะ
‎อะไรกันคะ ป้า
‎ขอโทษทีนะ พอดีตอนนี้ฉันลำบากมาก
‎อะไรเล่า ใครกันแน่ที่ลำบาก
‎เราตัดสินคนจากภายนอกไม่ได้หรอกนะ
‎ฉันเป็นป้าที่ลำบากจริงๆ
‎นักศึกษามีงานให้ทำเยอะจะตายไป
‎แบบพวก อะไรแล้วนะ ‎อ้อ ไปหาตามแอปก็ได้
‎เฮ้อ รอดแล้ว
‎(ชองมยอง ฮอตดอก ‎ตามหาครอบครัวที่จะมาทำงานร่วมกัน)
‎(กินฮอตดอกฟรีไม่อั้น ‎เจ้าของร้าน ชเววอนด็อก)
‎ทำไมคุณแม่มาโผล่ตรงนี้ล่ะ
‎(ชองมยอง ฮอตดอก)
‎ไม่ๆ ทำไม่ได้หรอก
‎อายุปูนนี้จะมาทำงานบ้านสามีได้ไง
‎โอ๊ย แต่ยังไงก็ยังดีกว่าหมอนั่นนะ
‎แต่ไม่ว่าจะยังไงก็เถอะ
‎ฉันก็มียางอายนะ จะบากหน้าไปได้ยังไง
‎แกชอบโดซานไม่ใช่เหรอ
‎ชอบ เพราะชอบมากๆ
‎ย่า หนูกลัว
‎หนูมีเรื่องที่อยากรู้เยอะมาก ‎แต่กลัวที่จะถามออกไป
‎- กังวลอะไรอยู่เหรอครับ ‎- ฮะ
‎เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ
‎- ผมเอานี่มาคืน ‎- หา
‎ก็บอกให้เอาไปเลย
‎ก็รู้นี่ครับ ว่าผมเป็นคนเนี้ยบ
‎ทำไมถอนหายใจฟึดฟัดแต่เช้าเลยล่ะครับ
‎เพราะฉันกังวลน่ะสิ
‎เหมือนดัลมีเริ่มสงสัยแล้ว
‎หา เรื่องอะไรครับ
‎สงสัยทั้งโดซาน และสงสัยเธอด้วย
‎เฮ้อ จะทำยังไงดีนะ
‎จริงสิ จดหมายนั่น
‎ฉันควรไปหามันมาดีไหม
‎- จดหมายอะไรครับ ‎- ก็คราวก่อนไง
‎ที่ดัลมีบอกว่าจะไปหาอินแจ ‎แล้วไปตามหาโดซาน
‎เมืองซอนจู
‎ที่เมื่อก่อนจะมีต้นซากุระ ‎อยู่หน้าร้านฮอตดอกไง
‎แกบอกว่าใส่จดหมายไว้ในนั้น
‎ฉันควรตามหามันและเอาไปให้โดซาน
‎จากนั้นก็ให้โดซานเอาให้ดัลมีดู
‎แบบนั้นเธอต้องเชื่อแน่ๆ ว่าไหม
‎เมืองซอนจูอยู่ไกลจะตาย ‎จะลำบากไปถึงนั่นทำไมครับ
‎ช่างมันเถอะครับ
‎นี่ นั่งรถเมล์ด่วนไปแค่แป๊บเดียว ‎รีบไปรีบกลับก็ได้แล้ว
‎ทำไมต้องทำขนาดนั้นด้วยครับ
‎เพราะทำแบบนี้ ‎โดซานกับดัลมีจะไม่ต้องเจ็บปวด
‎แล้วผมล่ะครับ
‎เธอทำไม
‎ผมไม่อยากทำครับ
‎ผมไม่อยากหลอกดัลมีต่อไปแล้วครับ
‎- หมายความว่ายังไง ‎- ผมจะเลิกแล้วครับ
‎ผมจะไปบอกว่าโดซานเป็นตัวปลอม
‎และขอโทษที่โกหกเธอครับ
‎แต่ฉันมั่นใจว่าคราวก่อน ‎เธอพูดว่าไม่อยากทำให้ดัลมีผิดหวัง
‎ครับ ไม่อยากครับ
‎แต่ผมเกลียดที่เป็นอยู่ตอนนี้มากกว่า
‎- จีพยอง ‎- ผมขอโทษครับคุณย่า
‎ตอนนั้นผมโกหกครับ
‎ผม…
‎ชอบดัลมีครับ
‎ฉันมีเรื่องจะถาม
‎การต้องฟังเรื่องแกจากคนอื่น ‎มันน่าเสียใจมากเลย
‎(ดัลมี)
‎เธอทำแบบนี้ไม่ได้หรอก
‎- ทำไมจะไม่ได้ครับ ‎- ทำไมงั้นเหรอ
‎ดัลมีกับโดซาน ‎กำลังคบกันอย่างดีไม่มีปัญหา
‎แต่ผมมีครับ
‎ผมเอาแต่สนใจเธอ
‎ต้องการเธอ และมันก็ไม่ยุติธรรมเลย
‎ไม่รู้ว่าผมทำบ้าอะไรอยู่
‎งั้นก็น่าจะบอกตั้งแต่ตอนนั้นสิ
‎ตอนนี้ไม่ได้หรอก
‎- เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้ ‎- ทำไมจะไม่ได้ครับ
‎ทำไมโดซานเป็นได้ ‎แต่ผมเป็นไม่ได้ครับ
‎- จีพยอง ‎- ครับ ใช่แล้วครับ
‎ผมทำแบบนี้ไม่ได้ครับ ‎มันไม่ควรเป็นแบบนี้มาแต่แรกแล้ว
‎ผมไม่ควรเจอคุณย่าตั้งแต่แรก
‎ผมมีชีวิตที่ดีมากจริงๆ ครับ
‎ดีมากไม่มีอะไรบกพร่องเลย
‎ผมหลงระเริงกับคำว่าหนุ่มน้อย
‎แล้วก็จุ้นจ้านอะไรไม่เข้าเรื่อง
‎ผมทำตัวงี่เง่าแบบตอนนั้นอีกแล้วครับ
‎จีพยอง
‎- ไม่เป็นไรใช่ไหม ‎- อือ
‎- ไปกันเถอะ ‎- ไปกัน
‎อยู่ดีๆ ทำไมฝนตก ‎พยากรณ์อากาศไม่เห็นบอกเลย
‎นั่นสิครับ
‎จู่ๆ ฝนตกลงมาได้ไงนะ ให้ตายสิ
‎เราวิ่งไปตรงนั้นด้วยกันไหมครับ
‎คุณไม่ควรเปียกฝนนะ
‎นี่ มัวทำอะไร รีบวิ่งกันเถอะ
‎- ไม่เอา ไสหัวไป ‎- รีบไปเถอะน่า
‎- ไสหัวไป ‎- ใส่เกียร์หมาเร็ว
‎บ้าเอ๊ย
‎ข้างนอกฝนตกเหรอคะ
‎ครับ หนักเลยครับ
‎หนักจนพูดไม่ออกเลยครับ
‎พยากรณ์บอกว่าวันนี้ไม่มีฝนนี่นา
‎- โดซานล่ะคะ ‎- ก็นะ…
‎เดี๋ยวคงมาแหละครับ ‎ในสภาพเปียกฝนสั่นหงักๆ เหมือนเรา
‎คุณซาฮา ฉันขอยืมร่มหน่อยนะคะ
‎อยากเอาแบบนั้นจริงเหรอ
‎เช็ดตัวซะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด
‎- หรือว่านี่… ‎- ไฟเขียวเหรอ
‎ต้องเอากลับบ้านด้วยแล้วล่ะ
‎ฮัลโหล
‎ยงซาน นี่ฉันเองนะ ‎ตอนนี้นายอยู่กับดัลมีหรือเปล่า
‎เธอถือร่มออกไปแล้ว
‎- ไปไหน ‎- เธอบอกว่าจะให้นายโดนฝนไม่ได้
‎เลยออกไปรับที่สถานีรถไฟใต้ดิน
‎เข้าใจแล้ว ขอบใจนะ อือ
‎(สถานีทางเข้าแซนด์บอกซ์)
‎จีพยอง
‎ขอโทษนะ
‎ฉัน…
‎ฉันขอโทษจริงๆ
‎ขอโทษที่โมโหใส่นะครับ
‎ผมจะไปเมืองซอนจูครับ
‎ผมจะไปตามหาจดหมายของดัลมี
‎และเอามาให้โดซานครับ
‎สถานีนี้คือ ‎สถานีทางเข้าแซนด์บอกซ์ค่ะ
‎ประตูทางออกอยู่ทางด้านขวาค่ะ
‎(ชองมยอง ฮอตดอก)
‎พระเจ้า
‎ทุกอย่างนี้คือกรรมใช่ไหมคะ
‎ลูกควรทำยังไง
‎โดซาน
‎บางทีฉันก็นึกถึงนะ
‎ฤดูใบไม้ผลินั้น ‎ที่ฉันสูญเสียอะไรหลายๆ อย่างไป
‎ถ้าไม่มีจดหมายเหล่านี้ของนาย
‎ฤดูใบไม้ผลิ ‎จะมีความหมายสำหรับฉันยังไงนะ
‎มันคงจะเป็นฤดูเศร้า
‎ที่รู้สึกเสียดายกับดอกไม้ที่ร่วงโรย
‎มากกว่ามีความสุขกับดอกไม้ที่ผลิบาน
‎ฉันต้องปล่อยมือคนที่รักที่สุดไป
‎ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้บอกลาด้วยซ้ำ
‎(โดซาน)
‎อ้าว ทำไมมันมาอยู่นี่
‎(โดซาน)
‎คงจะเป็นฤดูที่รู้สึกเสียใจ
‎ฤดูใบไม้ผลิปีนั้นของฉัน
‎โชคดีที่มีนายอยู่
‎ขอบคุณที่เขียนจดหมายถึงฉันนะ
‎ตอนนั้น ฉันเชื่อว่านายมีตัวตนจริง
‎ตอนนี้ ฉันอยากเชื่อว่านาย ‎มีอยู่จริงจังเลย โดซาน
‎คิดถึงนะ
‎ฉะนั้นตอนนี้
‎นัมโดซาน
‎ฉันต้องตามหานายแล้วล่ะ
‎คุณซอดัลมี
‎มาที่นี่ได้ยังไง
‎วันนี้ฉันเบลอๆ ‎และหยิบมือถือของคุณย่ามาค่ะ
‎(สถานีทางเข้าแซนด์บอกซ์)
‎ไม่ใช่มือถือฉันนี่
‎แต่ในมือถือของคุณย่า
‎มีข้อความแปลกๆ เข้ามา
‎ฉันเลยมาเพราะความสงสัยค่ะ
‎หัวหน้าทีมรู้จักที่นี่ได้ยังไงคะ
‎หัวหน้าทีมกับย่าของฉัน
‎รู้จักกันอยู่แล้วเหรอคะ
‎หัวหน้าเป็นใครกันแน่คะ
‎(สถานีทางเข้าแซนด์บอกซ์)
‎กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณ
‎แล้วโดซานเป็นใครคะ
‎หัวหน้าทีม ได้โปรด
‎พูดอะไรหน่อยสิคะ
‎ดัลมี นี่ฉันโดซานเองนะ
‎อือ
‎ได้ยินว่าเธอหยิบมือถือสลับกับคุณย่า
‎ฉันไม่รู้เลยเอาแต่โทรหา
‎- โดซาน ‎- หือ
‎ที่ที่นายกับฉัน ‎ทิ้งจดหมายเอาไว้เมื่อ 15 ปีก่อน
‎นายจำได้ไหม
‎ฮะ
‎มันอยู่ที่ไหนเหรอ
‎ดัลมี คือว่า…
‎ตอบมาสิ ขอร้องล่ะ
‎ดัลมี เธอ
‎ตอนนี้เธออยู่ไหนเหรอ ‎ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้เลย
‎ทำไมนายตอบไม่ได้ล่ะ
‎ทำไมคนที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่นาย ‎แต่เป็นหัวหน้าทีมฮัน
‎ดัลมี
‎เรื่องนั้น…
‎คือ ฮัลโหล ดัลมี
‎ขอร้องล่ะ
‎ท่านกำลังเข้าสู่ระบบฝากข้อความเสียง
‎กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณค่ะ
‎สายลมได้เปลี่ยนไป
‎เป็นกระแสลมอีกครั้ง
‎และมันก็เริ่ม ‎ถาโถมเข้าใส่ฉันอีกครั้ง
‎สนุกมากไหม
‎นายควรบอกว่ามันไม่จริง ‎นายควรบอกว่านายคือโดซานคนนั้น
‎ความฝันจำเป็นต้องเป็นความสำเร็จเหรอ ‎เป็นคนไม่ได้เหรอครับ
‎ทุกอย่างไม่ได้เริ่มจาก ‎คำขอร้องของผมนะครับ
‎พอบอกว่าทุกอย่างเป็นของปลอม ‎ฉันเลยรู้สึกว่าฉันก็เหมือนของปลอม
‎การที่ซัมซานเทคมาถึงจุดนี้ ‎คือความสำเร็จที่เธอสร้างขึ้นมา
‎ช่วยมาแบบตอนนั้นทีนะ
‎ตอนนั้นนาย
‎เป็นความฝันของฉัน
‎เรื่องของฉันที่เธอรู้มาถึงตอนนี้
‎ลบมันไปให้หมด
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์