‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ตอน 7)
‎โอ๊ย จะบ้าตายจริงๆ
‎ช่างเยอะอะไรขนาดนี้ เยอะจริงๆ
‎ทำไมครับ มีอะไรเหรอ
‎ก็ประธานซอจากซัมซานเทคน่ะสิ
‎บอกว่ามีเรื่องจะถามฉัน ‎แล้วก็ส่งข้อความมาทั้งคืน
‎โอ้โฮ นี่ ดูสิ เกิน 400 ข้อความเลย
‎ตั้ง 400 เลยเหรอครับ ว้าว บ้าไปแล้ว
‎พี่เลี้ยงไม่ได้บ้านะ ‎จะตอบยังไงหมดครับ
‎เฮ้อ ช่วยไม่ได้ ยังไงก็ต้องตอบแหละ
‎ไม่น่าอาสาเป็นพี่เลี้ยงเลย โธ่เอ๊ย
‎ทำไมมันทรมานขนาดนี้
‎ทรมานแน่เหรอครับ
‎ใช่สิ ทรมานชะมัด ‎แต่ฉันเลือกทางเดินนี้เองแหละ
‎เฮ้อ
‎ใช่ไหมนะ
‎(ส่ง ‎ถึง: ซอดัลมี)
‎(ส่งอีเมลของคุณแล้ว)
‎เสร็จสักที โอ๊ย
‎ปวดข้อมือจัง
‎ประธานซอ
‎อะไรของเขา ‎ปากกับการกระทำนี่คนละเรื่อง
‎ประธานซอ มาทำอะไรที่นี่ครับ
‎ตรวจรายชื่อผู้ถือหุ้นให้หน่อยสิคะ
‎ส่งอีเมลมาก็ได้ ‎จะมาที่นี่ให้ยุ่งยากทำไม…
‎ล่ะครับ
‎ฉันมีเรื่องจะพูดด้วยน่ะค่ะ
‎(บัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้น)
‎เงินสนับสนุนจะโอนเข้าพรุ่งนี้ครับ
‎ขอบคุณค่ะ
‎- ไม่ไปเหรอคะ ‎- ออกไปก่อนเลยครับ
‎ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่พอดี
‎ค่ะ ขอตัวนะคะ
‎อยากพูดอะไรครับ
‎เอ่อ…
‎ผมว่าจะบอกความจริง ‎กับดัลมีวันนี้ครับ
‎ความจริงอะไร
‎เรื่องจดหมายเหรอครับ
‎ครับ
‎จู่ๆ ทำไมล่ะ
‎ผมอยากกำจัดบั๊ก ‎ที่จะเกิดขึ้นสักวันล่วงหน้าครับ
‎- อย่าบอกเลย ‎- ผมจะบอกครับ
‎งั้นก็จบกันพอดี ทั้งความสัมพันธ์ ‎ต่อซอดัลมี และซัมซานเทค
‎ไม่ครับ คงไม่เป็นไรหรอก
‎เอาอะไรมามั่นใจ
‎หัวหน้าทีมต่างหากครับ ‎เอาอะไรมามั่นใจ
‎จดหมาย 15 ปีก่อน มันมีอำนาจอะไร ‎ถึงได้มั่นใจนักล่ะครับ
‎แต่ว่าตอนนี้ผม
‎ก็ดูมีอำนาจกว่าคุณนะ
‎งั้นมารอดูกันครับ
‎"มารอดูกัน" เหรอ
‎คิดว่าตัวเองเป็นใคร
‎อีกสักครู่ กรุณาเลี้ยวซ้ายค่ะ
‎"มารอดูกัน" เหรอ ทำไมฉันต้องทำ
‎ฉันไม่รอดูอะไรทั้งนั้น
‎รู้จักกันนานแค่ไหนเชียว ‎ถึงได้พาเขามาที่บ้าน
‎ก็นานแล้วน่ะสิ
‎รู้จักกันมาตั้ง 15 ปีแล้วนะ ‎จะพามาบ้านก็ไม่แปลกหรอก
‎ตายจริง ‎บ้านเราไม่มีกับข้าวเลยสักอย่าง
‎ดัลมี ไปซูเปอร์มาร์เก็ตนะ
‎แล้วซื้อปลาดาบกับสาหร่ายมาหน่อย
‎ไม่เป็นไรครับ ผมไม่กินก็ได้ครับ
‎แต่ฉันต้องกิน รีบไปรีบมานะ
‎- ตอนนี้เหรอ ‎- อือ ไปสิ
‎ทำตัวตามสบาย เหมือนอยู่บ้านตัวเองนะ
‎ย่า ห้ามพูดอะไรแปลกๆ นะ
‎ดัลมีเล่าเรื่องเธอให้ฟังเยอะเลย
‎ฉันนึกแล้วว่าสักวันเราคงได้เจอกัน
‎แต่ไม่คิดว่าโชคชะตาจะเล่นตลกแบบนี้
‎สายตาคุณย่าไม่ดีเหรอครับ
‎ตอนนี้ยังไม่เป็นไร
‎ยังมองเห็นชัด
‎ถ้าฉันดูแลตัวเอง
‎เขาว่าต่อให้มันจะแย่ลง ‎แต่มันก็จะแย่ลงอย่างช้าๆ
‎- ดัลมีไม่รู้ใช่ไหมครับ ‎- อือ ไม่รู้
‎เธอก็ช่วยทำเป็นไม่รู้ด้วยล่ะ
‎ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไงครับ
‎- ถ้าดัลมีรู้เข้า เธอคงจะ… ‎- ก็คงร้องไห้
‎แกคงร้องไห้และตัดพ้อ
‎ว่าทำไมไม่ยอมบอกแก
‎แล้วก็
‎คงจะมองฉันอย่างสงสาร เหมือนที่เธอทำ
‎- คุณย่าครับ ผม… ‎- ฉันไม่ชอบสายตาขี้สงสารนั่นเลย
‎พอเห็นสายตาแบบนั้น
‎มันทำให้ฉันรู้สึกว่า ‎นี่ฉันแย่แล้วสินะ
‎ราวกับว่า
‎แสงสว่างทั้งหมด ‎กำลังจะดับวูบลงในทันที
‎และชีวิตฉัน ‎จะแตกลงเป็นเสี่ยงๆ ไม่มีชิ้นดี
‎ถ้าเป็นอย่างนั้น
‎มันเท่ากับว่าสายตาฉันไม่มีทางดีขึ้น
‎ให้มีแค่สายตาสงสารจากเธอคนเดียวก็พอ
‎ฉันไม่อยากให้ใคร
‎มองฉันแบบนั้นอีกแล้ว
‎ช่วงนี้ดัลมี
‎ยิ้มได้เยอะเพราะเธอเลยนะ
‎ตั้งแต่วันที่แกได้เจอกับเธอ
‎เจอฉันทีไร ก็เล่าแต่เรื่องเธอ
‎พูดจ้อไปพร้อมกับดวงตาที่ ‎เป็นประกายเหมือนเพชร
‎เธอก็รู้ใช่ไหม
‎ว่าดัลมีของเราน่ะ
‎ดวงตาแกสวยแค่ไหน เวลายิ้มออกมา
‎ครับ
‎ผมรู้ครับ
‎เป็นเพราะเธอเลยนะ โดซาน
‎เพราะเธอเลยล่ะ
‎ดวงตาที่งดงามคู่นั้น
‎ช่วงนี้ ฉันได้เห็นทุกวันเลย
‎ถ้าฉันจะขอดูดวงตาคู่นั้น
‎ต่ออีกสักหน่อย
‎แม้ว่าต่อไปจะมองไม่เห็น
‎ฉันก็คงจะไม่เสียใจ
‎แบบนั้นไม่ได้เหรอ
‎คำขอของฉันมันหน้าไม่อายไปเหรอ
‎ไม่ครับ
‎ไม่เลยครับ
‎ฉันเชื่อใจเธอนะ
‎ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ หือ
‎ครับ
‎ทั้งดัลมี แล้วก็จีพยองด้วย
‎หัวหน้าทีมฮันจีพยองน่ะเหรอครับ
‎อือ
‎ถ้าเจ้าหนุ่มน้อยนั่นรู้เข้า
‎ก็คงพูดย้ำเรื่องหนี้ ‎แล้วก็ตกใจจนโอเวอร์อีกแน่ๆ
‎เฮ้อ ฉันล่ะเบื่อ
‎ความสิ้นหวังที่ไม่อาจทำได้แม้คาดเดา
‎พอเห็นคุณย่าเปลี่ยนความสิ้นหวังนั้น
‎ให้เป็นเรื่องธรรมดาอย่างเงียบๆ ‎ก็ทำให้ผมเข้าใจ
‎ขอโทษด้วยนะครับ อาจจะฟังดูเหลวไหล
‎แต่เป็นคำขอร้องของผู้มีพระคุณกับผม
‎ช่วยแกล้งเป็น
‎นัมโดซานในจดหมาย ‎สักชั่วโมงหน่อยนะครับ
‎ท่านนำทางให้ผมได้เจอรักแรก ‎ที่ผมเองก็ไม่เคยรู้
‎มันเป็นหนี้ก้อนใหญ่ขนาดไหนกันครับ
‎ใช้เงินหัวหน้าจ่ายไม่ไหวเหรอครับ
‎ถ้ามันจ่ายด้วยเงินได้ก็ดีสิ
‎ใครบางคนที่มีบุญคุณมหาศาล ‎จนไม่สามารถชดใช้ได้
‎คือคนคนนี้เอง
‎จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง ‎ที่ราวกับปาฏิหาริย์นี้
‎เริ่มจากคนคนนี้นี่เอง
‎- คุณย่าครับ ‎- อือ
‎คุณย่า คือว่าผม…
‎มีของจะให้ครับ
‎เป็นฟองน้ำที่ผมทำเองครับ
‎ตายจริง
‎โอ้โฮ ฝีมือเธอประณีตดีนะ
‎ว้าว สวยเชียว
‎อันนี้มันเรียกว่าสีอาร์จีบีครับ
‎เป็นสามแม่สีหลักน่ะครับ ‎ผมใช้สามแม่สีหลักนี้ เรียกว่า เอ่อ
‎เป็นแรงบันดาลใจ ‎แล้วก็ทำมันขึ้นมาครับ
‎คืออะไรกัน ปฏิกิริยาอ้ำอึ้งแบบนั้น
‎ได้เจอกันในรอบเกือบ 15 ปีแท้ๆ ‎ไม่ดีใจบ้างหรือไงนะ
‎- โอ๊ะ หัวหน้าทีม ‎- คุณนัมโดซาน…
‎ไม่ใช่สิ โดซานอยู่ไหนครับ
‎อ๋อ โดซาน อยู่ในบ้านฉันน่ะค่ะ
‎ในบ้านเหรอ
‎ทำไมเหรอคะ
‎ว่าแต่ มาทำอะไรที่นี่คะ
‎คุณย่า ทักทายกันสิคะ ‎นี่คือพี่เลี้ยงของบริษัทเรา
‎และเป็นคนสนิทเหมือนพี่น้องของโดซาน ‎เขาคือหัวหน้าทีมฮันจีพยองค่ะ
‎อ้อ สวัสดีค่ะ
‎สวัสดีครับ
‎ส่วนท่านนี้คือซีอีโอ ‎ของชองมยองฮอตดอก
‎ท่านชื่อชเววอนด็อก ‎เป็นคุณย่าฉันเองค่ะ
‎ยินดีที่ได้พบนะครับ
‎(เบิร์นเรต)
‎(อัตราการเผาผลาญเงิน ‎ในการทำธุรกิจของสตาร์ทอัพ)
‎(ตอน 7)
‎เอ่อ ว่าแต่
‎มาทำอะไรในเวลานี้เหรอ
‎อ๋อ คือว่าผม…
‎มีเรื่องด่วน ‎ต้องคุยกับเจ้าเด็กคนนั้น
‎ไปกันเถอะ มาคุยกับฉันหน่อย
‎คุยเรื่องอะไรกันเหรอคะ
‎พี่
‎เรื่องนั้น ผมจะทำตามที่พี่ตั้งใจไว้
‎ตามที่ฉันตั้งใจเหรอ
‎อือ ตามที่พี่คิดเลย
‎เพราะงั้น ไม่ต้องเครียดหรอกนะ
‎ไปเถอะ
‎- เอางั้นเหรอ ‎- อือ
‎ถ้า ถ้างั้น ฉันไปก็ได้…
‎ลาก่อนนะครับ
‎ทานข้าวเย็นมาหรือยังคะ
‎ดัลมีๆ พี่เขามีนัดแล้ว
‎- อ้อ จริงเหรอ ‎- อือ ใช่ไหมพี่
‎- ไม่มีนะ ‎- มีสิ
‎ไม่มี
‎งั้นผมรบกวนด้วยนะครับ
‎เฮ้อ
‎กลับไปสิ
‎ขอกินข้าวก่อนค่อยไป
‎ย่า พอสองคนนี้ยืนด้วยกัน ‎เพดานบ้านเราดูต่ำลงไปเลย ว่าไหม
‎นั่นน่ะสิ
‎โอ้ งั้นก็เยี่ยมเลย
‎ไหนๆ ก็มีหนุ่มๆ มาแล้ว ช่วยเปลี่ยน ‎หลอดไฟในห้องน้ำให้หน่อยได้ไหม
‎- ได้สิครับ ‎- ได้สิครับ
‎เดี๋ยวผมทำเองครับ ผมสูงกว่าพี่เขา
‎สูงกว่าแค่เซนสองเซนเอง
‎- ไม่ต่างกันเท่าไรหรอกครับ ‎- นี่ พี่
‎พี่ พูดอะไรออกมา
‎ดูสิดู ‎ผมสูงกว่าพี่แค่เซนสองเซนที่ไหน
‎- ก็ได้ๆ นายสูงกว่าสี่เซน ‎- อือ
‎สี่เซนที่น้อยกว่านิ้วนี้ โอเคไหม
‎อยู่ไหนล่ะครับ ห้องน้ำอยู่ไหน
‎- อ้อ ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น ‎- ตรงนั้นเหรอ
‎พี่ เดี๋ยวผมทำเอง ‎ผมจบเอกวิศวะคอมพิวเตอร์นะ
‎หลีกไป ฉันมีหุ้นส่วนบริษัทหลอดไฟ
‎แต่ผมได้เอบวก ทฤษฎีวงจรไฟฟ้า ‎แล้วก็วิศวกรรมระบบไฟฟ้านะ
‎แต่ฉันรู้กระทั่ง ‎ประวัติศาสตร์ ประเภท
‎กำไร วันหมดอายุ ‎ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับหลอดไฟนะ
‎รู้แล้วน่าๆ
‎แค่เปลี่ยนหลอดไฟเนี่ย
‎- หลบหน่อยสิ ‎- สองคนนี้พิเศษจริงๆ นะ
‎- รู้แล้วๆ ออกมาก่อน ‎- เหมือนพี่น้องแท้ๆ เลย
‎- ปัดโธ่ ‎- พักก่อน แป๊บหนึ่งๆ
‎ฉันยอมให้นายอวดเก่ง ‎เรื่องคอมพิวเตอร์ก็ได้ โธ่เอ๊ย
‎ดัลมี ฉันซ่อมฝักบัวเสร็จแล้วนะ ‎มีอะไรให้ซ่อมอีกไหม
‎ผมย้ายกระถางแล้ว ‎ให้ย้ายอะไรอีกไหมครับ
‎ถ้ามีอะไรที่ต้องใช้แรงทำ ‎บอกมาให้หมดเลยนะครับ
‎ไม่มีค่ะ ไม่มี
‎ฉันยังอยู่ในวัย 20 ฉันแข็งแรงกว่า ‎มีอะไรก็บอกฉันได้เลย
‎นายหลังค่อมนี่ หมอนรองกระดูก ‎ทับเส้นประสาทขึ้นมานะ แย่แน่
‎ฉันเป็นห่วงน่ะ
‎บอกมาสิ ให้ทำอะไร
‎ไม่มีอะไรแล้วค่ะ กินข้าวกัน
‎- ครับ ‎- ครับ
‎กินกันเถอะ
‎- โอ้ ปลาดาบ ‎- ว้าว สุดยอดเลย
‎ช่วงนี้ราคาไม่ใช่เล่นๆ เลย ‎เดี๋ยวจะแบ่งให้เท่าๆ กันนะคะ
‎ของคุณย่า
‎ของหัวหน้าทีม
‎แบบนั้น ‎ดูจะไม่ค่อย "เท่า" กันเท่าไรนะ
‎โธ่ คุณย่า โลภจริงๆ
‎นี่ค่ะ
‎ฉันได้ยินเรื่องคุณมาเยอะเลยค่ะ
‎ได้ยินว่าคุณดูแลดัลมีของฉันดีมาก
‎เป็นผู้ช่วยชีวิตเชียว
‎- เรื่องนั้น… ‎- ถ้าจะให้พูดตรงๆ
‎เขาเป็นผู้ช่วยชีวิตโดซานน่ะสิ
‎ส่วนหนูก็แค่ของแถม ‎จากการช่วยดูแลโดซานอีกที
‎ไม่ใช่ของแถมสักหน่อย
‎- คะ ‎- ผมไม่ใช่คนจิตใจดี ถึงขั้นที่ว่า
‎จะช่วยใครเป็นของแถมหรอกครับ
‎และผมก็ไม่ได้ว่างมากด้วย
‎ถ้างั้นทำไมถึงได้ดูแลฉันด้วยล่ะคะ
‎- ผมอยากได้ผลตอบแทน ‎- คะ ผลตอบแทนเหรอ
‎ผมเป็นนักลงทุนนะครับ
‎ไม่ช่วยใครฟรีๆ หรอก ‎ในอนาคตก็คืนผมมาสิบเท่าด้วย
‎แน่นอนค่ะ คืนอยู่แล้ว
‎จะทานให้อร่อยนะครับ
‎- กลับบ้านกันดีๆ นะคะ ‎- ครับ
‎โอ๊ะ แยกกันกลับเหรอ
‎จะขึ้นไหม
‎ให้ไปส่งไหมล่ะ
‎เอางั้นเหรอ ก็ได้นะ
‎จริงสิ ท่านประธาน ‎เช็กอีเมลดูหรือยังครับ
‎อีเมลเหรอคะ ยังเลย
‎คำถามที่คุณส่งมาคราวก่อนน่ะครับ
‎ผมตอบกลับไปในอีเมลแล้วนะครับ ‎ไปเช็กดูสิ
‎คะ แต่ฉันส่งไป 400 คำถามเลยนะคะ ‎คุณตอบหมดเลยเหรอ
‎ครับ ตอบหมดทั้ง 461 คำถาม
‎จริงเหรอคะ
‎อย่างเจ๋งเลย
‎ขอบคุณมากจริงๆ เลยค่ะ
‎ถ้าอย่างนั้น ‎เพื่อเป็นการขอบคุณหัวหน้าทีม…
‎- เอาเป็นว่าฉันจะ… ‎- นั่น…
‎ฉันจะพยายามเป็น ‎ประธานที่โดดเด่นให้ได้เลยค่ะ
‎จะโดดเด่น ‎แค่ตั้งใจก็เพียงพอเหรอครับ
‎ไม่พอน่ะสิคะ แต่ถ้าไม่ตั้งใจ ‎ฉันก็จะทำอะไรไม่ได้เลย
‎เข้าใจแล้วครับ
‎ไปกันเถอะ โดซาน
‎- ได้สิ ‎- อือ
‎- นี่ นายขึ้นทางนี้ ‎- แป๊บนะ
‎ดัลมี ‎เมื่อกี้ฉันลืมตอบเธอเรื่องหุ้น
‎เธอคือประธาน ‎ผู้ถือหุ้น 71 เปอร์เซ็นต์นะ
‎ฉันคือหุ้นของเธอ
‎ฉันอยู่ข้างเธอโดยสมบูรณ์
‎และเราก็จะ ‎อยู่ทีมเดียวกันไปจนถึงที่สุด
‎เชื่อใจฉันนะ ไม่ต้องกังวล เข้าใจไหม
‎อือ
‎- รีบกลับเถอะ ‎- ข้างนอกหนาว เข้าบ้านเถอะ
‎ไปนั่งเบาะข้างสิ
‎ที่บอกว่าให้รอดู คืออะไรครับ
‎คุณบอกว่าจะพูดความจริง ‎เรื่องจดหมายไม่ใช่เหรอ
‎- ก็คุณไม่ให้บอกนี่ครับ ‎- อย่าเอาผมมาอ้างสิ
‎เท่าที่เห็น คุณคงไม่กล้าบอกมากกว่า
‎- ช่วยจอดตรงไฟแดงหน้าด้วยครับ ‎- ทำไมล่ะ เดี๋ยวผมไปส่ง
‎ไม่เอาครับ ‎ผมอึดอัดใจ ผมจะไปขึ้นรถเมล์
‎คุณนัมโดซานนี่เก่งเรื่องทำคนสับสนนะ ‎ไหนว่าทะเยอทะยานไง
‎หลอกใช้ให้สมกับทะเยอทะยานสิครับ ‎ไม่ว่าผม หรือซอดัลมี
‎ผมไม่ได้หลอกใช้นะครับ
‎กับดัลมี ตอนนี้ผมเริ่มจะ…
‎ลงไปครับ
‎ไหนว่าจะขึ้นรถเมล์ไง ไปสิ
‎- ทำไมไม่ลงครับ ‎- นี่ผมสับสนจริงๆ นะครับ
‎หรือว่าหัวหน้าทีม
‎อิจฉาผมเหรอครับ
‎ว่าไงนะ "อิจฉา" เหรอ
‎นี่ คุณนัมโดซาน คุณไม่รู้ใช่ไหม ‎ว่า "อิจฉา" หมายถึงอะไร
‎ถามเพราะไม่รู้ใช่ไหมครับ
‎- ไม่ได้อิจฉาใช่ไหมครับ ‎- ครับ ไม่อิจฉา
‎งั้นก็โอเคครับ
‎- ดัลมี ‎- คะ
‎แกชอบโดซานคนไหนมากกว่าเหรอ
‎คนไหนหมายความว่าไง
‎ชอบโดซานคนที่เคยเขียนจดหมายหาแก ‎เมื่อ 15 ปีก่อน
‎หรือชอบโดซาน ‎คนที่เจอกันตอนโตแล้วล่ะ
‎หือ ทำไมถามแบบนั้น
‎จะแบ่งเป็นสองคนทำไม ‎นั่นคนเดียวกันนะ
‎รู้น่า ‎ก็แค่สมมติว่าถ้าแบ่งเป็นสองคน
‎แกจะชอบโดซานคนไหนมากกว่า
‎ถ้าแบ่งเป็นสองเหรอ
‎ไม่รู้สิ แบบนั้นได้ด้วยเหรอ ‎ว่าแต่ถามทำไม
‎หือ ก็ไม่มีอะไรหรอก
‎แค่ลองคิดดูว่าถ้าแกเจอโดซาน ‎โดยที่ไม่มีจดหมาย มันจะเป็นยังไง
‎เฮ้อ เขาจะผ่านมาตรฐาน ‎ความเรื่องมากของแกหรือเปล่า
‎ให้ตายสิ หนูเรื่องมากตรงไหน
‎แกน่ะเรื่องมาก
‎สะกดคำผิดก็ไม่ได้ ‎ต้องมีความรู้สึกร่วมกับแก
‎ไร้มารยาทก็ไม่ได้ ‎ต้องนัดกันก่อนที่จะมาเจอ
‎กฎแกมันน้อยซะที่ไหนล่ะ ‎เยอะกว่ารัฐธรรมนูญอีกมั้ง
‎โธ่ เรื่องแบบนั้นมันเป็นพื้นฐาน
‎สรุปว่าชอบคนไหนมากกว่าล่ะ
‎โดซานคนที่เขียนจดหมาย ‎หรือโดซานในตอนนี้
‎ไม่รู้สิ…
‎ถ้าจำเป็นต้องเลือกจริงๆ …
‎โธ่ ฉันว่างจนต้องไปอิจฉาเหรอ
‎เขาเอาอะไรไปคิดว่าฉันจะอิจฉา
‎ยองชิล "อิจฉา" คืออะไร
‎"อิจฉา" เป็นละครของช่องเอ็มบีซีครับ
‎อวสานเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ปี 1992
‎นี่ นายเป็นอะไรไปอีกคนเนี่ย
‎ฉันถามคำจำกัดความตามพจนานุกรม
‎"อิจฉา" หมายถึงความรู้สึก ‎ที่เกิดขึ้นขณะที่คิดว่า
‎คนที่เราชอบ ไปรักคนอื่น ‎ไม่ใช่ตัวเอง…
‎เห็นไหม ผิดตั้งแต่เงื่อนไขนี้แล้ว
‎เงื่อนไขไม่ถูกต้องเหรอครับ
‎(ขอให้ประสบความสำเร็จ)
‎ก็ใช่สิ ฉันไม่มีคนที่ชอบสักหน่อย
‎ไม่มีแล้วจะอิจฉาได้ยังไงล่ะ ‎ไม่มีสักนิด
‎ถ้างั้นก็คงไม่ใช่ความอิจฉาครับ
‎อือ ไม่ใช่หรอก
‎ไม่ใช่แน่ๆ
‎(ขอให้ประสบความสำเร็จ)
‎(ซัมซานเทค)
‎(ฮันจีพยองครับ ผมตอบคำถามที่ถามมา)
‎(จาก: ฮันจีพยอง ‎ถึง: ซอดัลมี)
‎(ดินสอ)
‎(เครื่องคิดเลข)
‎(หน้าต่าง)
‎(ขยะรีไซเคิล)
‎เมื่อได้รับเงินทุนหนึ่งร้อยล้านแล้ว ‎ควรจะใช้ยังไงดีคะ
‎อัตราความเร็วในการเผาผลาญเงินของ ‎สตาร์ทอัพ เรียกว่า "เบิร์นเรต" ครับ
‎คุณจะต้องคำนวณเบิร์นเรตก่อน
‎- แล้วจะรู้ว่าจะใช้เงินได้กี่เดือน ‎- อัตราการเผาผลาญเงินของสตาร์ทอัพ
‎- เรียกว่า เบิร์นเรต ‎- ดูว่าใช้เงินต่อเดือนเท่าไร
‎เงินทุนที่เราได้รับมา
‎- เก็บเงินสำรองไว้ 30 เปอร์เซ็นต์ ‎- คือหนึ่งร้อยล้านวอน
‎แล้วเราก็จะเอาจากส่วนนี้มา ‎30 เปอร์เซ็นต์ เพื่อเป็นเงินสำรอง
‎ส่วน 70 ล้านวอนที่เหลือนั้น
‎ใช้เป็นค่าเดินทาง ค่าโทรศัพท์
‎และค่าอุปกรณ์ เป็นจำนวนสิบล้านวอน
‎ส่วนค่าแรงของพวกเรา ‎ก็เป็นคนละสองล้านวอนต่อเดือน
‎- สุดยอด ‎- สุดยอด
‎แค่นั้นเนี่ยนะ
‎- ทำอย่างกับน้อย ‎- ทำอย่างกับมาก
‎มากสิครับ ตลอดสองปีที่ผ่านมา ‎เราไม่เคยได้เงินเดือนเลยนะครับ
‎สองปีที่ผ่านมา ค่าบัตรเครดิตฉัน ‎ก็ไม่เคยต่ำกว่าสองล้าน
‎- นะคะ ‎- แหม ภูมิใจมากไหมครับ
‎ภูมิใจสิคะ ‎ก็ฉันใช้เงินที่ฉันหามาเอง
‎เดี๋ยวค่ะๆ ‎ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่สองล้านค่ะ
‎เพราะถ้าจ่ายเงินเดือนพวกเราสิบล้าน ‎เราก็จะทนอยู่ได้แค่หกเดือนค่ะ
‎- หกเดือนเหรอ ‎- แค่นั้นเองเหรอครับ
‎เราต้องทำสำเร็จ ‎ภายในหกเดือนนั้นให้ได้ค่ะ
‎เพราะว่าตามที่หัวหน้าทีมฮันบอกมา
‎อีกสามเดือนหลังจากนี้ ‎จะเป็นเดโมเดย์
‎ซึ่งวันนั้นจะมีนักลงทุนแนวหน้า ‎มารวมตัวกันค่ะ
‎เข้าใจแล้ว ถ้าเรานำเสนอ ‎ผลงานในช่วงสามเดือนนี้
‎นักลงทุนก็จะได้ตัดสินใจว่า ‎ควรลงทุนต่อไปไหม
‎โอ๊ะ แบบนั้นไง
‎(สถานะการลงทุน)
‎โอ้โฮ
‎(จัสท์วันเดย์ ‎เงินทุน: สี่พันล้าน)
‎ถ้าได้รับเงินทุนพันล้าน ‎มูลค่าของบริษัทก็จะ…
‎ถ้าแบ่งหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ ‎มูลค่าของธุรกิจก็เป็นหนึ่งหมื่นล้าน
‎หมื่นล้านเหรอ
‎- หมื่นล้าน… ‎- ในเมื่อบริษัทนั้นมีสี่พันล้าน…
‎ถ้าพวกเขาแบ่งหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ ‎ก็จะมีมูลค่าสี่หมื่นล้าน
‎แบบนี้ก็เกินระดับซีรีส์เอแล้วสินะคะ
‎อนาคตเราเลยนะเนี่ย
‎ไม่รู้สินะ พวกนายน่ะ…
‎หมายถึงอนาคตของพวกคุณ ‎อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้
‎ถ้าไม่ได้รับเงินทุนต่อเนื่อง ‎จะเกิดอะไรขึ้นคะ
‎มีอยู่สองอย่างครับ
‎หาเงินจากการขายเซอร์วิสของพวกคุณ
‎หรือไม่ ก็ออกไปซะ
‎เอาล่ะ ทุกคนคะ ‎เราไปประชุมกันดีกว่าค่ะ
‎- ครับ รีบไปเลย ‎- ไปกันเถอะ
‎เร็วๆ
‎- ฝากดูแลด้วยนะครับ ‎- ตายจริง
‎ไม่ต้องห่วงครับ ท่านประธาน
‎ผมจะเอาสินค้าไปทดลอง ‎แล้วจะมาบอกผลอย่างละเอียดเลยครับ
‎ผมควรจะให้รางวัลแท้ๆ แต่ว่าเรายัง…
‎โธ่ ไม่ต้องห่วงครับ ‎ผมยินดีช่วยเพื่อแสดงฝีมือตัวเอง
‎อีกอย่าง ผมยังทำด้านดีไซน์ ‎แล้วก็การตลาดได้ด้วยนะครับ
‎แลกกับอะไร รู้ใช่ไหมครับ
‎ครับ หุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ‎ผมทราบดีครับ
‎ว่าแต่ คุณมีผู้ใช้สำหรับ ‎การทดสอบแล้วใช่ไหมครับ
‎คือว่า…
‎อ้อ ครับ มานั่นแล้ว
‎- นี่ นัมโดซาน ‎- เฮ้ย
‎อะไรเนี่ย พี่มาถึงนี่เลยเหรอ
‎- ใครเหรอ ‎- หือ
‎ลูกพี่ลูกน้องฉันน่ะ พี่นัมชอนโฮ
‎อ๋อ หุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์คนนั้น
‎- ครับ ผมเองครับ ‎- อ้อ สวัสดีค่ะ
‎นี่มันอะไร
‎นี่คือแบบจำลองที่ ‎สร้างโดยทีมวีพัลส์ จากรุ่นที่สิบ
‎มันเรียกว่าอีที ‎อีโมชั่น ทรานซิสเตอร์
‎เป็นอุปกรณ์ที่ช่วยแสดงความรู้สึก ‎เอาล่ะ ดูนะ
‎ทำงานเหมือนเครื่องมือวัด ‎ความเข้มข้นของออกซิเจนในเลือด
‎เวลาที่ตื่นเต้นจะเกิดไฟสีฟ้า ‎ถ้าโกหกจะเป็นสีแดง
‎แต่ถ้ารู้สึกเฉยๆ ไฟก็จะดับลง
‎เจ้านี่น่ะเหรอ
‎อะ อะไรล่ะครับ
‎- สุดยอด ‎- สุดยอด
‎ทำได้จริงด้วย
‎อย่างแม่นเลยแฮะ
‎ว่าแต่ทำไมเราต้อง…
‎เพราะมันยังเป็นแค่แบบจำลอง
‎ก็เลยจำเป็นต้องมีไอเดีย ‎และแนวทางการปรับปรุงไง
‎ฝากทุกคนเอาไปทดลอง ‎และบอกฟีดแบ็คมาอย่างจริงจังด้วยนะ
‎สตาร์ทอัพได้ช่วยเหลือกัน ‎ดีจะตายเนอะ
‎พี่ ได้หุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ‎จากอันนี้ด้วยสินะ
‎ใช่สิ ฉันจะเป็น ‎บอนนี่ บราวน์แห่งเกาหลี
‎บอนนี่ บราวน์เหรอ นั่นใครครับ
‎เป็นหมอนวดของกูเกิล ‎ในยุคก่อตั้งแรกๆ
‎ตอนนี้เธอเป็นเศรษฐี ‎จากการได้รับสต็อกออปชั่น
‎เธอคนนั้นคือต้นแบบของฉัน
‎ตามหาสตาร์ทอัพที่มีความสามารถ ‎แล้วแสดงฝีมือของฉันด้วยการอาสา
‎ขอหุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ หนึ่งในนั้น ‎จะต้องเป็นอย่างกูเกิลได้แน่นอน
‎จากนั้นฉันก็จะได้เป็นเศรษฐีเงินล้าน
‎แค่คิดก็ใจเต้นแล้ว
‎ท่านประธานคิดอะไรอยู่ ‎ถึงได้มีไฟสีฟ้าขึ้นมา
‎เอ่อก็ กำลังคิดว่าถ้าเราเป็น ‎หนึ่งในนั้น มันจะเป็นยังไงน่ะค่ะ
‎เป็นหนึ่งในนั้นเหรอ
‎ซัมซานเทคเนี่ยนะ ‎จะเป็นได้อย่างกูเกิล
‎คิดว่ามันเป็นไปได้เหรอ
‎นี่พวกเธอจะบ้าเหรอ
‎พี่ นี่ต้องมีส่วนช่วย ‎ในการตัดสินใจได้แน่ๆ
‎- ใช่ไหมล่ะๆ ‎- อือ
‎เอาล่ะทุกคน เตรียมตัวตกใจกันได้เลย
‎เพราะการแก้ปัญหาของฉันมันน่าทึ่งมาก
‎ซึ่งมีชื่อว่า "พิทักษ์แมแซงงี"
‎อนุสรณ์สถานธรรมชาติเหรอ
‎นั่นมันแมวป่าน่ะสิ ‎ฉันหมายถึงแมแซงงี
‎แมแซงงีที่ฉัน ‎เอาไปให้บ้านพวกนายบ่อยๆ
‎โทษทีนะ
‎พ่อของฉันมีบ่อเพาะเลี้ยงแมแซงงี
‎แต่มีไอ้พวกฝูงเป็ด ‎มาแอบกินสาหร่ายจนน่ารำคาญ
‎พ่อฉันก็เลยต้องนั่งเฝ้าทั้งวัน
‎พอเห็นฝูงเป็ด พ่อก็สั่นกระดิ่งไล่ ‎ไล่แล้วไล่อีก แต่มันก็ยังมากิน
‎แต่จะให้พ่อฉันนั่งเฝ้าทั้งวัน ‎ก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‎แต่ถ้าลองใช้เทคโนโลยีการรับรู้ภาพ ‎ของเราเพื่อตรวจจับพวกฝูงเป็ดล่ะ
‎พอฝูงเป็ดโผล่มาปุ๊บ
‎เสียงก็ดัง ปัง
‎แมแซงงีก็จะได้ผลผลิตเพิ่มขึ้น ‎จาก 3,000 ตัน เป็น 5,000 ตัน
‎ไม่รู้สึกว่ามันน่าตื่นเต้นเหรอ
‎อือ ก็ไม่นะครับ
‎ไม่สินะ
‎เมื่อเราเริ่มกดปุ่มสตาร์ท ‎ก็จะปรากฏหน้าต่างเซลฟี่ขึ้นมา
‎พอวิเคราะห์ใบหน้าแล้ว ก็จะปรากฏ ‎ดวงชะตาในเรื่องอาชีพ ความรัก
‎การเรียน และสุขภาพในเชิงวิทย์
‎ดูโหงวเฮ้งด้วยการรับรู้รูปภาพ
‎โอ้ แม่เจ้า คุณซาฮาครับ ‎ใจเต้นสุดๆ ไปเลย
‎อืม คุณชอลซานไม่เชื่อโหงวเฮ้งนี่
‎อืม เริ่มเชื่อวันนี้แหละ
‎คุณนัมโดซานก็เพิ่งจะ ‎เชื่อเรื่องกรุ๊ปเลือดเองนี่ครับ
‎เอ่อ ช่วงนี้เศรษฐกิจสัตว์เลี้ยง ‎กำลังมาแรงครับ
‎แต่นี่ไม่ใช่การซื้อขาย ‎สัตว์เลี้ยงง่ายๆ นั่นครับ
‎แต่เป็นบริการที่สุนัขสามารถ ‎ช็อปออนไลน์ได้ครับ
‎สุนัขช็อปเองเหรอคะ ยังไงคะ
‎เราจะใช้การรับรู้รูปภาพ ‎เรียนรู้การแสดงสีหน้าของสุนัขครับ
‎ให้มันรับรู้สีหน้าเมื่อสุนัขอยากรู้
‎แล้วพอสุนัขแสดงสีหน้าแบบนั้นปุ๊บ ‎สินค้าก็จะเข้าไปอยู่ในตะกร้าทันที
‎ไม่เลวเลยนะคะ
‎โมเดลกำไรและกลุ่มเป้าหมาย ‎ก็ชัดเจนมากเลย
‎แต่ว่าคุณยงซาน พอใส่แว่นแล้ว ‎ดูหน้าหวานขึ้นมานิดหนึ่งนะคะ
‎วะ หวาน
‎ซะที่ไหนล่ะ เปรี้ยวต่างหาก
‎เปรี้ยวจัดเป็นกิมจิเลย
‎โมเดลกำไรของแมแซงงีดีกว่าตั้งเยอะ
‎แมแซงงีมีผลผลิต ‎3,000 ตันทุกปีนะครับ
‎ฉันลองไปคิดการแก้ไขปัญหาที่อิงจาก ‎การใช้อัลกอริทึมที่เรามีอยู่มา ครับ
‎ดูนะครับ
‎เรตการรับรู้นี่สุดยอดเลยใช่ไหม
‎แหงสิ ทั้งความเร็ว ทั้งเรตการรับรู้
‎ไม่มีทีมไหนในประเทศนี้ตามเราทัน
‎เราได้อันดับหนึ่งจากโคด้า ‎ด้วยเทคโนโลยีนี้เชียวนะ
‎ไม่กี่วันก่อน ผมนึกไอเดียหนึ่งออก
‎ในบรรดาการแก้ปัญหา ‎ที่ใช้การรับรู้รูปภาพ…
‎ยังไม่อ่านอีกเหรอเนี่ย
‎- อะไรเหรอ ‎- ก็หัวหน้าทีมฮันน่ะสิ
‎ฉันอีเมลไอเดียธุรกิจ ‎จากการประชุมไปให้เขา
‎แต่มันยังไม่ขึ้นว่าเขาอ่านแล้วสักที
‎ส่งข้อความไป ก็ไม่ยอมตอบ
‎โอ๊ะ นั่นหัวหน้าทีมนี่
‎หัวหน้าทีมฮัน
‎(ฆาตกรเครื่องหมายคำถาม)
‎เมื่อกี้เขาจงใจไม่รับสายฉันใช่ไหม
‎ช่วงนี้พี่เขาคงจะยุ่ง ‎เขาไม่รับสายฉันเหมือนกัน
‎เหรอ
‎มื้อเช้าเรากินอะไรดี
‎กินแต่รามยอนทั้งคืน ‎ชักจะอยากกินข้าวแล้วสิ
‎ที่ถนนฝั่งตรงข้าม ‎มีร้านแพ็กปันเปิดใหม่
‎- ไปลองดูไหม ‎- ได้สิ
‎พูดถึงแพ็กปัน ก็ต้องแกงกิมจิ
‎จอง มาทำงานเร็วจังเลยนะ
‎พวกนายนี่ขยันกันจัง ‎ดูท่าจะโต้รุ่งสินะ
‎สู้ๆ นะ
‎ฉันนึกว่าฝาแฝดนั่นจะชักดาบหนี ‎ตั้งแต่จบงานแฮกกาธอนซะอีก
‎แต่อยู่นานกว่าที่คิดนะ
‎นั่นสิ ทำอย่างกับจะมาปักหลัก ‎อยู่แซนด์บอกซ์งั้นแหละ
‎- เออ มาปักหลัก ‎- ทำไม
‎นี่ นาย…
‎เพราะปักหลักได้กำไรกว่าชักดาบหนี
‎นี่นาย ฮะ
‎มาไม่ให้สุ้มให้เสียงนะ
‎- เฮอะ ‎- โผล่มาจากไหนวะ
‎ว่าแต่กำไรอะไร
‎ประธานเรามีความสามารถ ‎เธอหางานกำไรดีๆ ได้แล้ว
‎งานเหรอ คืออะไร
‎อะไรวะ
‎งานแบบไหน
‎- ธนาคารจองฮันเหรอคะ ‎- ครับ
‎พวกเขาได้โครงการ ‎ลดกำลังคนด้วยเอไอของที่นั่นครับ
‎แถมได้ตั้ง 300 ล้าน
‎เดี๋ยวสิ ทำไมตัดเราออก ตอนแฮกกาธอน ‎เราก็ใช้ชุดข้อมูลธนาคารจองฮันนี่
‎ความสามารถประธานวอนแหละ
‎ความสามารถบ้าอะไรล่ะ ‎อีหรอบนี้ไม่ต้องเห็นก็นึกภาพออกครับ
‎- อะไรคะ ‎- ก็ใช้พ่อหนุนหลังให้น่ะสิครับ
‎ประธานธนาคารจองฮันกับประธานวอนดูจอง ‎เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยม.ต้นไง
‎บิล เกตส์เคยพูดไว้ครับ ‎"ชีวิตนี้ไม่ยุติธรรมนักหรอก
‎ทำความเคยชินกับมันซะเถอะ"
‎บ้าเอ๊ย
‎- นี่คือออยล์ที่ใช้ทาวันนี้ใช่ไหมคะ ‎- ใช่ค่ะ
‎- ให้คิดรวมกันเลยไหมคะ ‎- ค่ะ
‎(วีไอพี)
‎บัตรเครดิตถูกระงับการใช้งานค่ะ
‎คุณนายคะ ‎เครื่องบอกว่าบัตรถูกระงับนะคะ
‎ตานั่นเอาอีกแล้วเหรอ
‎ก็นะ ไว้คุยแล้วชิ่งก็ได้
‎อ้าว อินแจ
‎ช่วงนี้เจอที่นี่บ่อยจังเลยนะคะ ‎มาทำอะไรเหรอคะ
‎จะอะไรล่ะ ฉันจะควบคุม ‎หน่วยปฏิบัติการเฉพาะกิจเอง
‎และว่าจะลองเอาเอไอไปใช้ ‎ในการกระจายสินค้าดู แกว่าไง
‎จะทำใช่ไหม ไปเขียนข้อเสนอมานะ
‎นี่เป็นการเริ่มต้นของแก ‎พ่อควรช่วยทำ…
‎อย่าทำค่ะ แค่ดูอยู่เฉยๆ ก็พอค่ะ
‎ยัยคนนี้ คุณพ่ออุตส่าห์จะช่วย
‎ประธานวอน เหมือนคุณจะอ่าน ‎สถานการณ์ไม่ออกนะ
‎คนอื่นเขาวิ่งไล่อยากได้งานนี้กัน ‎อย่างกับฝูงหมา
‎งั้นก็ให้ฝูงหมาทำไปสิ
‎จำหมาพันธุ์เชเพิร์ดที่เรา ‎เคยเลี้ยงได้ไหม ชื่อแทแบคใช่ไหมนะ
‎แทแบคมันต้องอดอาหารหลายวัน ‎เพราะคุณพ่ออยากเห็นมันกินอึ
‎บอกว่าถ้าให้เยอะเกินไปมันจะกัด
‎เลยให้มันกินแค่พอประทังชีวิตได้
‎แต่แทแบคมันก็ยังโง่ ‎กระดิกหางดีใจเวลาเห็นคุณพ่อ
‎อยู่นี่มีฝูงหมาที่เหมือนแทแบค ‎อยู่เกลื่อนไปหมด
‎เพราะงั้นไปหาทีมอื่นเถอะค่ะ
‎หนูไม่อยากทำค่ะ
‎- ท่านประธาน ‎- อ้อ ขอบคุณนะคะ
‎เห็นว่าอินแจคอมปะนี คว้าโครงการเอไอ ‎ของธนาคารจองฮันได้นะครับ
‎นั่นสิคะ ได้ยินมาเหมือนกันค่ะ
‎ประธานวอนอินแจน่าประทับใจว่าไหมคะ
‎คว้าโครงการ ‎มูลค่า 300 ล้านวอนได้แล้ว
‎แถมไม่ต้องใช้ที่ปรึกษาด้วยครับ
‎นั่นสิคะ คว้าไปกินแบบดิบๆ เลย
‎ประธานวอนเธอรู้ดีว่าควรทำอะไรยังไง
‎แต่ว่า
‎เหมือนเธอจะยังไม่ค่อยรู้
‎ว่าเธอทำไปทำไมค่ะ
‎เงินอยู่แล้วล่ะครับ ก่อตั้งธุรกิจ ‎จะมีเหตุผลอะไรนอกจากเงิน
‎นั่นสินะคะ เพราะเงินอยู่แล้ว
‎เงินก็เป็นเหตุผลที่ดีและซื่อตรงนะคะ
‎แต่ฉันนึกว่า
‎แม่หนูคนนี้น่าจะต่างออกไปค่ะ
‎ฉันนึกว่าเธอน่าจะตามหา ‎เหตุผลอื่นที่ไม่ใช่เงิน
‎เหตุผลอื่น คืออะไรเหรอครับ
‎ฉันยังไม่รู้น่ะสิ
‎(เพื่อแก้แค้น)
‎เพื่อแก้แค้นเหรอ
‎อะไรเนี่ย น่าขนลุก
‎ยินดีด้วยนะ
‎ได้ยินว่าคว้าโครงการ ‎ของธนาคารจองฮันได้เหรอ
‎ขอบใจนะ
‎ทั้งเธอที่ยินดี และฉันที่ขอบใจ ‎ช่างหาความจริงใจไม่ได้เลย
‎ความสำเร็จต้องเป็นของจริง ‎ความยินดีถึงจะเป็นของจริงได้
‎ความสำเร็จของฉันมันดูไม่จริงเหรอ
‎อือ ปลอมมาก
‎แต่ก็ดูมีโชคกับมีเส้นดี
‎เรื่องที่ยากสำหรับคนอื่น
‎ทำไมสำหรับพี่มันง่ายจังนะ
‎เธอคิดว่าฉันใช้เส้นเหรอ
‎ทำไม
‎ได้ยินว่าประธานที่นั่นกับ ‎ประธานวอนพ่อพี่ เป็นเพื่อนร่วมชั้น
‎บริษัทพ่อฉัน ‎ก็มีโครงการเอไอเหมือนกันนะ
‎ถ้าจะใช้เส้นฉันคงเลือกโครงการนั้น ‎จะมาเลือกธนาคารจองฮันทำไม
‎(แซนด์บอกซ์ แฮกกาธอนครั้งที่ 12)
‎ตอนแข่งแฮกกาธอน ‎ฉันไปทักทายธนาคารจองฮัน
‎ในช่วงที่เธอหลับหลังงานจบ
‎ฉันไปพบผู้จัดการธนาคารจองฮัน
‎ที่มาเป็นกรรมการตัดสิน
‎ฉันได้รับนามบัตรและติดต่อไป
‎แล้วก็เขียนข้อเสนอโครงการส่ง
‎และพ่อฉันก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ‎ในขั้นตอนนั้น
‎เธอก็มีโอกาสเหมือนกัน ‎แต่เธอมันก็แค่ไร้ความสามารถ
‎มองความสำเร็จและเรียนรู้ไว้
‎เลิกเอาโชคเอาเส้นมาอ้าง
‎มันดูล้าหลัง
‎แต่ฉันนึกว่า ‎แม่หนูคนนี้น่าจะต่างออกไปค่ะ
‎ฉันนึกว่าเธอน่าจะตามหา ‎เหตุผลอื่นที่ไม่ใช่เงิน
‎ขอแนะนำอะไรให้ในฐานะพี่สาวนะ
‎ถ้าเธอเป็นประธานจริงละก็ ‎แทนที่จะมาเหม่ออยู่แบบนี้
‎เธอควรรีบวิ่งไปที่สำนักงานซะ
‎ฉันให้ข้อมูลไปแล้วนี่ ‎โครงการเอไอของมอร์นิงกรุ๊ป
‎ทำไมฉันต้องทำโครงการที่พี่ไม่ทำด้วย
‎เพื่อเงินไง
‎เธอต้องการไม่ใช่เหรอ
‎จะเอายังไง
‎จะปล่อยโอกาสหลุดไปต่อหน้าอีกเหรอ
‎มอร์นิงกรุ๊ปเหรอ
‎จู่ๆ ทำไมพูดอะไรแปลกๆ คะ
‎เดี๋ยวสิ เราก็มีธุรกิจ ‎ที่คิดจะทำอยู่แล้วนี่ครับ
‎เราจะเลื่อนออกไปก่อนค่ะ
‎คิดว่าเป็นการหาเงิน ‎เพื่อทำธุรกิจนั้นก็ได้
‎เราจะทำเงินได้เท่าไรครับ
‎ถ้าแค่เสนอแนวทางแก้ไขก็ได้ 50 ล้าน
‎ถ้าสร้างได้ 300 ล้าน
‎ถ้าจัดการการดำเนินงานให้ ‎ด้วยตัวเอง ก็พันล้านขึ้นไป
‎จำนวนเท่านั้น ไม่ใช่แค่หกเดือน ‎แต่จะพอให้เราทนอยู่ได้ถึงสามปีค่ะ
‎ไม่ต้องวิ่งหัวหมุนตามหาเงินทุนด้วย
‎คิดว่าไงคะ ฉันอยากให้ทำนะ
‎เอาสิครับ มาทำกันเถอะ
‎ขอโทษนะ
‎- อะไรเหรอ ‎- ธุรกิจที่นายบอก
‎มันก็ดีหรอก
‎แต่นายก็รู้นี่ ว่าต้องใช้เงินเยอะ
‎- การจะหาเงินนั้นได้… ‎- รู้สิ
‎ฉันก็แค่ เป็นห่วงเธอ
‎- ฉันทำไมเหรอ ‎- ประธานวอนดูจอง
‎เป็นคนที่แม่เธอ ‎แต่งงานใหม่ด้วยไม่ใช่เหรอ
‎อือ
‎เธอไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องนี่
‎ไม่อยากน่ะสิ
‎ฉันเกลียดเขายิ่งกว่าแมลงสาบอีก
‎แล้วทำไมล่ะ
‎คุณย่าฉันบอกไว้
‎ว่าการสร้างศัตรูหนึ่งคน ‎เหมือนการสร้างหนี้ร้อยล้าน
‎และการสร้างมิตรหนึ่งคน ‎เหมือนการหาเงินได้ร้อยล้าน
‎แค่นี้เราก็จนกรอบอยู่แล้ว ‎ไม่ควรสร้างหนี้อีกสิ
‎ฉันจะอดทนและพยายามสร้างมิตรดู
‎ฉันอดทนเก่งนะ
‎ฉันก็ทนเก่งเหมือนกัน
‎ฉันน่ะ มีฉายาว่า
‎พระพุทธเจ้าตัวเป็นๆ
‎รู้จักไหม พระพุทธเจ้าที่ยังมีชีวิต
‎อ๋อ
‎- พระพุทธเจ้าตัวเป็นๆ เข้าใจใช่ไหม ‎- อือ
‎เวลาฉันโมโหจริงๆ …
‎ให้ตาย
‎- ฉันจะถักไหมพรม ‎- ฮะ
‎- ฉันพูดจริงๆ นะ ‎- จริงเหรอ
‎อือ ถ้าโมโหขึ้นมา เวลาถักไหมพรมอยู่ ‎ฉันจะสร้างภาพจำลอง
‎- อ้อ ‎- แบบทำลายข้าวของ
‎ด่ากราด จินตนาการอะไรแบบนั้น
‎อ้อ
‎แล้วก็จะอดทนต่อความโมโหได้
‎- จริงเหรอ ‎- อือ
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎ฉันก็จินตนาการว่าได้ทำลายข้าวของ ‎ได้เถียงตลอดเลย
‎อย่างกับหนังบล็อกบัสเตอร์
‎- จริงเหรอ ‎- จริง
‎- เธอก็ด้วยเหรอ ‎- อือ
‎ถักไหมพรมน่ะเหรอ
‎ไม่สิ ไม่ถักไหมพรม
‎ใครเขาจะไปถักไหมพรมตอนโมโห
‎ก็เพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าฉันทำ
‎ก็คงมีแค่นายนี่แหละ
‎- ฉันจะนั่งแบบนี้ แล้วก็จับแบบนี้ ‎- อือ ไหนลองทำซิ
‎อะไรเล่า
‎ครั้งหนึ่งฉันเคยถักเพลิน ‎จนผ้ายาวสองเมตรด้วย
‎แบบถักแล้วสร้างภาพจำลอง
‎มันช่วยให้ความโมโหลดลงได้จริงๆ
‎นายนี่เหมือนเดิมจริงๆ
‎เมื่อ 15 ปีก่อนเป็นยังไง ‎ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้น
‎โดซานคือคนที่เข้าใจฉันได้ดีที่สุด
‎งั้นเหรอ
‎ดัลมี
‎ฉันเปลี่ยนไปเยอะมากจริงๆ นะ
‎อันที่จริงฉันจำ ‎เรื่อง 15 ปีก่อนไม่ค่อยได้แล้ว
‎ไม่สิ ฉันไม่อยากจำมันด้วยซ้ำ
‎ฉันแค่อยากให้เธอ
‎ไม่รู้จักฉันตอนนั้น
‎ทำไมล่ะ
‎เพราะตอนนั้นฉันมันห่วย
‎ไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิดเลย
‎ไปกันเถอะ ไปหาเงินกัน
‎คุณผู้ชาย
‎อ้อ ครับ สวัสดี
‎สักครู่นะครับ
‎นี่คุณใช่ไหมครับ
‎อ้อครับ ผมเองครับ
‎- หน้าขาวๆ แบบนี้เนอะ ‎- ครับ
‎ประมาณสี่ทุ่มวันที่ 24 พฤษภาคม
‎คุณทิ้งกระถางนี้ ‎โดยไม่ได้รับอนุญาต ยอมรับไหมครับ
‎ครับ
‎ฮะ เปล่านะครับ ‎ผมทิ้งลงถังรีไซเคิลนะ
‎ห้ามทิ้งแบบนั้นครับ
‎แล้วต้องทำยังไง…
‎ต้นไม้เป็นสิ่งที่มี ‎ขั้นตอนทิ้งยุ่งยากครับ
‎ถ้าสับต้นไม้ให้ละเอียด ‎มันก็จะเป็นขยะทั่วไปครับ
‎แล้วเอาดินไปเทใส่สวนใกล้ๆ นี้ก็ได้
‎แล้วกระถางมันเป็นดินเผาไงครับ
‎ต้องทิ้งในถุงพิเศษ ‎สำหรับขยะที่ไม่ติดไฟครับ
‎เข้าใจไหมครับ
‎ต้องทำยังไงนะครับ
‎ก็คือว่า
‎สับเจ้านี่ให้ละเอียด
‎- และทิ้งเป็นขยะทั่วไปครับ ‎- ขยะทั่วไป
‎ส่วนดินเอาไปเท ‎ที่สวนใกล้ๆ ที่ไหนก็ได้
‎- ไม่มีใครว่าอะไรหรอกครับ ‎- อ๋อ
‎ส่วนกระถางเป็นดินเผา ‎จะทิ้งแบบธรรมดาไม่ได้
‎ต้องทิ้งในถุงพิเศษสำหรับ ‎ขยะที่ไม่ติดไฟ เข้าใจไหมครับ
‎กว่าจะตามตัวคุณได้ก็ใช้เวลา ‎ตั้งสองวัน แค่นั้นก็หัวร้อนจะแย่
‎แต่ในเมื่อมันเป็นงาน ‎ผมจะไม่โกรธหรอกครับ
‎ครับ ไม่ไหม้…
‎ถุงพิเศษสำหรับขยะที่ไม่ติดไฟ
‎แค่ไปตามหาแล้วก็เอาไปทิ้งซะ
‎โอ้โฮ รถสวยนะเนี่ย
‎- ถุงพิเศษเหรอครับ ‎- ถุงพิเศษ
‎- ไม่ติดไฟเหรอครับ ‎- ถุงพิเศษสำหรับขยะไม่ติดไฟ
‎อธิบาย…
‎อธิบายอีกรอบได้ไหม ไปไหนแล้วล่ะ
‎ไง ดงชอน
‎นายพอจะรู้จัก ‎ถุงขยะพิเศษที่ไม่เผาไหม้
‎ถุงขยะที่ไม่ติดไฟ ‎มันขายอยู่ที่ไหนรู้ไหม
‎ไม่ๆ ไม่ติดไฟ ไม่ใช่ "ไหม้ติดไฟ"
‎ไม่ใช่ ไม่ใช่ร้านอาหารจีนสิไอ้นี่
‎ไม่ติดไฟ ที่ไฟไม่ไหม้น่ะ
‎เออ ไหม้…
‎ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันหาทางเอง
‎(ขอให้ประสบความสำเร็จ)
‎- หัวหน้าทีมฮัน ‎- ตกใจหมด
‎- อะไรครับ ‎- เห็นช่วงนี้คุณดูยุ่งมาก
‎ฉันเลยมารอค่ะ
‎โทรไปก็ไม่รับ ส่งอีเมลไปก็ไม่อ่าน
‎อ้อ ช่วงนี้ผมยุ่งๆ ‎เพราะการตัดสินการลงทุนน่ะ
‎- ขอตัวนะ ‎- ขอนาทีเดียวค่ะ
‎เรายื่นข้อเสนอให้มอร์นิงกรุ๊ปไปค่ะ
‎โครงการลดกำลังคนด้วยเอไอ
‎ฉันมารายงานเรื่องนั้นค่ะ
‎แล้วก็ นี่ค่ะ
‎นี่อะไรครับ
‎ถุงพิเศษสำหรับขยะที่ไม่ติดไฟค่ะ
‎เมื่อกี้ฉันไปหาหัวหน้าทีม ‎ที่สำนักงานมาค่ะ
‎แล้วบังเอิญไปได้ยิน ‎บทสนทนาทางโทรศัพท์เข้า
‎ไอ้พัคดงชอน…
‎จะทิ้งอะไรสินะคะ
‎ครับ
‎(สำหรับขยะไม่ติดไฟ)
‎ทำไมคุณต้อง
‎จุ้นจ้านแบบนี้ด้วยครับ
‎คะ จุ้นจ้านเหรอคะ
‎ฉันแค่อยากจะช่วย…
‎ความช่วยเหลือที่อีกฝ่ายไม่ต้องการ ‎ก็คือการจุ้นจ้านครับ
‎ผมไปขอให้คุณซอดัลมี ‎ซื้อนี่ให้ผมตอนไหนครับ
‎ทำไมต้องมาทำเรื่องไร้สาระให้ผม…
‎ผมไม่ชอบการจุ้นจ้านแบบนี้ครับ
‎ขอโทษค่ะ
‎ต่อไปฉันจะระวังค่ะ
‎เดี๋ยวนะ มาคิดดูแล้ว ไร้เหตุผลไปนะ
‎หัวหน้าทีมนั่นแหละค่ะ ‎ที่จุ้นจ้านก่อน
‎คุณไม่ถามฉันสักคำ ‎แล้วมาช่วยไม่ให้ฉันขายหน้าพี่
‎ปล่อยให้โดซานใช้รถ ใช้บ้าน
‎แล้วก็มาแก้การนำเสนอให้ฉัน
‎แล้วตอบคำถามฉันทุกอย่าง
‎- ก็นั่นมัน… ‎- จุ้นจ้านไงคะ
‎จุ้นจ้านมากๆ เลยด้วย
‎ทำไมตัวเองจุ้นจ้านได้ ‎แต่มาห้ามไม่ให้ฉันทำล่ะ
‎ฉันจะจุ้นจ้านค่ะ อย่ามาห้ามฉัน
‎นี่คุณโมโหใส่ผมเหรอครับ
‎ถ้าไม่ชอบให้จุ้นจ้านจริงๆ ‎ก็น่าจะบอกไว้ล่วงหน้าไหม
‎แบบ "ผมลำบากเรื่องนี้ ‎ผมต้องการสิ่งนี้"
‎ถ้าบอกล่วงหน้า ‎ก็จะไม่ใช่การจุ้นจ้านไงคะ
‎ถ้าผมบอก คุณจะทำยังไง
‎ก็ต้องช่วยสิคะ ช่วยอย่างเต็มที่ ‎ช่วยเป็นคนแรก
‎ทำไม
‎ก็เพราะว่า…
‎ฉันชอบความจุ้นจ้านของหัวหน้าทีมค่ะ
‎เพราะอย่างนั้น…
‎ต่อให้ฉันจะจุ้นจ้านก็อดทนไว้เถอะค่ะ
‎เดี๋ยวคุณจะต้องชอบแน่นอน
‎หมดเวลาหนึ่งนาทีแล้วนะ
‎ขอโทษค่ะ เชิญค่ะ
‎โอ๊ย อยากจะบ้าตาย
‎(กล่องข้อความ ‎จาก: ซอดัลมี)
‎(นี่เป็นฉบับสุดท้ายค่ะ)
‎(ขอโทษค่ะ อันนี้สุดท้ายของจริงค่ะ)
‎ส่งมาอย่างเยอะเลย ‎ข้อเสนออะไรเหรอครับ
‎ข้อเสนอโครงการที่ซัมซานเทค ‎จะส่งให้มอร์นิงกรุ๊ป
‎(ข้อเสนอแนวทางการแก้ไขด้วยเอไอ)
‎ทำไมมีเยอะขนาดนี้
‎พลังงานเหลือล้นจริงๆ นะครับ
‎"ระบบออกใบแจ้งหนี้ด้วยคอมพิวเตอร์
‎และการจัดการสินค้าคงคลัง ‎โดยใช้การรับรู้รูปภาพ"
‎ทำได้มีมาตรฐานเอาเรื่องอยู่นะครับ
‎นั่นสิ
‎ฉันกังวลก็เพราะทำมาดีนี่แหละ
‎ผมสงสัยว่า ‎ทูสโทที่รุ่งเรืองบกพร่องตรงไหน
‎มีเหตุผลอะไรถึงได้มา ‎สนอกสนใจแซนด์บอกซ์
‎เหตุผลเหรอ เหตุผลแบบไหน
‎เท่าที่เห็น เด็กๆ ที่มาวันนี้ ‎หัวดีและฉลาดมากเลยนะ
‎จะเอาไปใช้ก็ได้
‎เอาไปใช้เหรอ
‎พวกเขาไม่น่าใช่คนที่ ‎ถูกเลือกมาเพื่อให้เอาไปใช้นะ
‎พอพูดอะไรเข้าหน่อย ‎ก็หาเรื่องกันได้ทุกที
‎ดงชอน
‎ทีมทีเอฟที่ประธานมอร์นิงกรุ๊ป ‎บอกว่าจะลงมือทำเอง
‎นายไปสืบมาหน่อย ‎ว่าดำเนินการถึงได้แล้ว
‎ดูป้าคนนี้สิ
‎เมนูเยอะกว่าร้านบุฟเฟ่ต์อีก
‎ไก่กรอบ โอ๊ย น่ากินจังเลย
‎โอ้ เบาะนุ่มสุดยอด
‎ตายแล้วๆ น่ารักจังเลย ‎ทำไมน่ารักขนาดนี้
‎กาแฟสกัดเหรอ
‎หนูๆ ที่ดีๆ แบบนี้ ‎จะมาเล่นกันแค่พวกเธองั้นเหรอ
‎คราวหน้าพาแม่มาด้วยนะ ‎ท่านต้องชอบแน่ๆ
‎(โรคมาตอนจบ)
‎(มอร์นิงกรุ๊ป ‎สนับสนุนความฝันของคุณ)
‎เลขหมายที่ท่านเรียก ‎ไม่สามารถติดต่อได้
‎ยังไม่ยอมรับสายอีกเหรอครับ
‎นั่นสิ คราวนี้ทนได้นานกว่าที่คิดแฮะ
‎แล้วถ้าเธอจะหย่าขึ้นมาจริงๆ ‎จะทำยังไงครับ
‎ก็ให้ทำไปสิ ‎เธอเซ็นสัญญาก่อนสมรสแล้ว
‎ถ้าหย่าไปคงไม่ได้อะไรแม้แต่นิดเดียว
‎เมียหน้าเงินไม่มีทางทำได้หรอก
‎ทั้งอินแจทั้งเมียคนนี้ ‎ช่วงนี้เป็นอะไรกันไปหมด
‎เคยกระดิกหางใส่เงินอยู่แท้ๆ ‎ทำไมตอนนี้มาเลียนแบบหมาป่า
‎หวังอะไรลมๆ แล้งๆ
‎คุณพ่อ เมื่อวานผมได้ยินเรื่องสนุกๆ ‎มาจากหัวหน้าทีมเทคนิคด้วยครับ
‎- อะไร ‎- เรื่องการลดกำลังคนน่ะครับ
‎เขาบอกว่าคนที่ยื่นข้อเสนอ ‎การแก้ปัญหาคือซัมซานเทคครับ
‎ผู้หญิงคนนั้นไงครับ ดัล…
‎ฉันรู้สิ ซอดัลมีใช่ไหมนะ ‎น้องสาวของอินแจ
‎ครับๆ ตามที่หัวหน้าทีมบอก
‎เขาว่าข้อเสนอของทีมนั้น ‎ดีใช้ได้เลยนะครับ
‎ยังไงก็เป็นแค่พวกมือใหม่นั่นแหละ
‎จะประชุมตอนไหนนะ
‎รถดีจังเลยครับ ‎ทำไมเพิ่งให้มาขึ้นตอนนี้ล่ะครับ
‎ฉันเกลียดการที่คนอื่น ‎มานั่งรถฉันน่ะ ค่ะ
‎ให้ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ
‎เราขึ้นรถเมล์ก็ได้แท้ๆ ‎อยู่ดีๆ จะมาส่งทำไม
‎เป็นประธานนะ
‎ต้องดูรวยไว้ก่อนไม่ใช่เหรอ ‎จะได้ไม่โดนดูถูก ค่ะ
‎- เอาออกไปค่ะ ‎- ครับ
‎คุณโดซานก็เหมือนกัน ยืดไหล่เข้าไว้
‎มั่นอกมั่นใจ ไม่หลบสายตา
‎ขอบคุณนะคะ
‎เราต้องคว้าโปรเจกต์มา ‎แล้วดูรวยของจริงให้ได้ค่ะ
‎สร้างศัตรูลบร้อยล้าน ‎สร้างมิตรบวกร้อยล้าน
‎- ไปกันเถอะ ‎- ไปกันเถอะ
‎(แผนธุรกิจ)
‎สวัสดีค่ะ ดิฉันซอดัลมี ‎ประธานซัมซานเทคค่ะ
‎ซีทีโอนัมโดซานครับ
‎เรารู้จักกันมาแล้ว ‎ดีใจที่ได้เจอนะครับ
‎ค่ะ ยินดีที่ได้พบค่ะ
‎ไอ้ผมก็ไม่ค่อยรู้ ‎เรื่องเทคโนโลยีหรอก
‎- เพราะงั้นผมขอตัวเท่านี้… ‎- จะไปแล้วเหรอครับ
‎ดูแลให้ดีๆ นี่ทีมโปรดฉัน ‎ตอนแข่งแฮกกาธอน
‎ดูจากข้อเสนอ ‎ก็เห็นความสามารถแล้วครับ
‎- ท่าทางก็ดูดีทั้งคู่ด้วย ‎- ขอบคุณครับ
‎เสร็จแล้วแวะมาหาผมหน่อยนะครับ
‎เอาล่ะ ตั้งใจประชุมเถอะ
‎เชิญนั่งครับๆ
‎เป็นน้องสาวอินแจเหรอ
‎- ค่ะ ‎- อ๋อ อือ โอเค
‎ในเมื่อฉันอายุมากกว่าอินแจ
‎ฉันจะถือว่าเป็นพี่ ‎แล้วคุยสบายๆ แล้วกัน
‎ดงชอน นายได้สืบเรื่องโครงการ ‎มอร์นิงกรุ๊ปมาหรือยัง
‎ครับ เท่าที่ผมเห็น ปัญญาประดิษฐ์ ‎ของทีมทีเอฟมอร์นิงกรุ๊ป
‎เสร็จสมบูรณ์ไปถึงขั้น ‎จัดตั้งวิศวกรแล้วนะครับ
‎ไหนดูหน่อย
‎เขาจัดตั้งทีมเทคนิคเรียบร้อยแล้ว
‎จะติดต่อหาซัมซานเทคทำไมครับ
‎คงเป็นงานพาร์ตไทม์ ‎พาร์ตไทม์ระดับผู้รับเหมาช่วง
‎อะไรนะครับ พาร์ตไทม์เหรอ
‎หนึ่งแสนเหรอ
‎จะให้เราถ่ายและรวบรวมภาพ ‎หนึ่งแสนภาพด้วยตัวเองเหรอคะ
‎เรื่องนั้นคุณจะซื้อข้อมูลหรือจ้าง ‎พนักงานพาร์ตไทม์ทำให้ก็ได้ครับ
‎พวกเราเป็นนักพัฒนานะครับ ‎จะไปถ่ายรูปเองแสนรูปได้ยังไง
‎พวกเรามาเพื่อยื่นข้อเสนอ ‎วิธีแก้ไขปัญญาประดิษฐ์
‎ไม่ได้มาเพื่อรวบรวมข้อมูลค่ะ
‎ให้ตาย น่าอึดอัดแฮะ
‎พื้นฐานของปัญญาประดิษฐ์คืออะไร
‎รวบรวมข้อมูลเพื่อการเรียนรู้ไง
‎ผมกำลังขอให้คุณรวบรวมข้อมูลนั้นครับ
‎เพราะการแก้ไขปัญหา ‎ทีมพัฒนาของเราจะทำเอง
‎แล้วทำไมถึงขอให้เราเสนอ ‎แนวทางแก้ไขปัญหามาล่ะคะ
‎น่าจะจ้างพนักงานพาร์ตไทม์ ‎รวบรวมข้อมูลตั้งแต่แรกสิ
‎พาร์ตไทม์รวมรูปแสนรูปเหรอ
‎จะรับมือค่าใช้จ่ายยังไง
‎ทุกวันนี้ขนาดจ้างนักเรียน ค่าจ้าง ‎รายชั่วโมงขั้นต่ำยังมหาศาลเลย
‎แล้วอีกอย่าง นักเรียน ‎จะไปรู้ได้ยังไงว่าต้องถ่ายอะไร
‎ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเอไอสิ
‎บ้าไปแล้ว
‎แปลว่าพวกเขาพยายามเอาเปรียบ ‎บุคลากรชั้นสูงน่ะสิ
‎- ใครจะไปรับข้อเสนอแบบนั้นครับ ‎- มีคนรับเยอะแยะ
‎สตาร์ทอัพจะต้องมีแหล่งอ้างอิงที่ดี
‎บริษัทที่ยอมใช้ชีวิตเดิมพัน ‎เพื่อให้ได้โลโก้มอร์นิงกรุ๊ป
‎มาใส่ในประวัติมีถมเถไป
‎แหงล่ะ
‎ถ้าได้มาหนึ่งบรรทัด ‎บรรทัดต่อไปก็จะง่ายขึ้น
‎ผมก็เข้าใจอยู่หรอก
‎ให้ตายสิ สกปรกโสโครกจังเลยครับ
‎ประธานซอจะรับข้อตกลง ‎สกปรกแบบนั้นเหรอครับ
‎งานอาจจะเยอะ ‎แต่คิดซะว่าเป็นโอกาสที่ดีนะครับ
‎อาจดูเหมือนการใช้แรงงาน ‎แต่คิดว่าเป็นประสบการณ์ก็ได้ครับ
‎ความเป็นหนุ่มสาวคืออะไร
‎ความมุ่งมั่นไง ‎เราจะขอซื้อความมุ่งมั่นนั้น
‎ถ้างั้น…
‎แนวทางแก้ไขของเรา ‎คงไม่จำเป็นสินะครับ
‎แนวทางแก้ไขเหรอ ทำไมจะไม่จำเป็นล่ะ ‎ถ้ามีอะไรดีๆ เราก็ต้องใช้สิ
‎คุณบอกไว้ชัดเจน ว่าแค่แนวทางแก้ไข ‎จะให้ 50 ล้านวอนค่ะ
‎เมื่อกี้ผมไปเช็กหน้าเว็บไซต์คุณ ‎มันดูว่างๆ อยู่นะ
‎เอาโลโก้เราไปใส่หน้าหลักนะครับ ‎"บริษัทพันธมิตรมอร์นิงกรุ๊ป"
‎แค่บรรทัดนี้บรรทัดเดียว ‎ก็เกิน 50 ล้านแล้ว
‎บริษัทอื่นก็มีเยอะแยะ ‎ทำไมผมถึงเลือกซัมซานเทครู้ไหม
‎ถ้าเธอตามแม่มาเมื่อตอนนั้น ‎ตอนนี้เราคงเป็นพ่อลูกกันไปแล้ว
‎ใช้นามสกุลซอคงลำบากมากเลยใช่ไหมล่ะ
‎เธอน่าจะเลือกใช้ ‎นามสกุลวอนเหมือนพี่สาวเธอ
‎มันทำให้ฉันรู้สึกค้างคาในใจมาตลอด
‎พอได้มาช่วยเหลือเหมือน ‎ลูกสาวแบบนี้ ค่อยรู้สึก…
‎หุบปากเถอะครับ
‎ดัลมี ฉันทำโครงการนี้ไม่ได้หรอก
‎ขอโทษนะ
‎ไอ้ๆ ไอ้…
‎(ห้องทำงานประธาน)
‎โดซาน นัมโดซาน
‎โดซาน
‎ดัลมี
‎ฉันก็พยายามอดทนเต็มที่แล้ว
‎แต่ไม่ไหวจริงๆ
‎ขอโทษจริงๆ ที่ฉันสร้างศัตรูให้เธอ
‎แต่แบบนี้มันไม่ถูกจริงๆ
‎ฉันจะเป็นคนที่มีอิทธิพล ‎มากกว่าวอนดูจองให้เอง
‎ร้อยล้าน ไม่สิ
‎เพราะฉันทำให้บวกร้อยล้านกลายเป็น ‎ลบร้อยล้าน เพราะงั้นสองร้อยล้าน
‎ไม่สิ
‎ฉันจะเป็นผู้มีอิทธิพล ‎หมื่นล้านให้เธอเอง
‎เพราะงั้นลืมเรื่องโครงการครั้งนี้…
‎จู่ๆ อะไรกัน ดัลมี
‎- โดซาน ‎- ว่าไง
‎เราลืมเรื่องนี้ไปซะ
‎แล้วทำเรื่องนั้นกันเถอะ
‎เรื่องนั้นเหรอ
‎บริการที่นายเคยพูดถึง
‎ไม่กี่วันก่อน ผมนึกไอเดียหนึ่งออก
‎ในบรรดาการแก้ปัญหา ‎ที่ใช้การรับรู้รูปภาพ…
‎ถ้าเป็นแอปพลิเคชันสำหรับ ‎ผู้พิการทางสายตาล่ะ คิดว่าไงครับ
‎- ผู้พิการทางสายตาเหรอ ‎- อยู่ดีๆ เนี่ยนะ
‎- ยังไง ‎- ฮะ
‎ถ้าเปลี่ยนการรับรู้นี้ ‎ให้เป็นเสียงเหมือนระบบนำทางล่ะ
‎ปากกา
‎"อีกสองเมตรข้างหน้า ‎มีประตูครับ" แบบนี้
‎ทำไมผมคิดไม่ถึงมาก่อนเลยนะ
‎ผมเคยตาบอดชั่วขณะ ‎เพราะนมระเบิดไงครับ
‎ตอนนั้นผมรู้สึกว่างเปล่ามาก
‎ผมเองก็เคยลองจินตนาการเหมือนกัน
‎พอเห็นสายตาแบบนั้น
‎มันทำให้ฉันรู้สึกว่า ‎นี่ฉันแย่แล้วสินะ
‎มันคงจะแย่มาก
‎เหมือนชีวิตฉัน ‎จะแตกลงเป็นเสี่ยงๆ ไม่มีชิ้นดี
‎คงจะน่ากลัวมาก
‎ถ้าเป็นอย่างนั้น
‎มันเท่ากับว่า
‎สายตาฉันไม่มีทางดีขึ้น
‎ถ้าไม่มีทางทำให้สายตาดีขึ้นได้
‎งั้นถ้าใช้เทคโนโลยีของเรา ‎แทนดวงตาคู่นั้นล่ะ
‎(ม้วนไหมพรม)
‎เป็นไง
‎พอคิดว่าที่ผมทำการรับรู้ภาพมา ‎ก็เพื่องานนี้สินะ ผมนี่ขนลุกเลย
‎มีแค่ผมคิดไปเองเหรอ มันประหลาดเหรอ
‎มาทำกันเถอะ ฉันตื่นเต้นมากเลย ‎ตอนฟังที่นายพูด
‎แต่มันไม่น่าทำเงินได้นะ
‎แต่ว่า
‎มันน่าจะสนุกดีนี่
‎ไหนว่าเราจะอยู่ได้ไม่เกินหกเดือนไง
‎มันหมายความว่าหกเดือนนั้น ‎เราอยากจะทำอะไรก็ได้เหมือนกัน
‎สุ่มเสี่ยงชะมัดเลย
‎ก็นะ ลองหลงทางดูก็ได้
‎"แล่นเรือโดยไร้แผนที่" จำได้ไหม
‎(ขอบคุณนักแสดงรับเชิญมุนเซยุน)
‎- ดัลมี ‎- คะ
‎แกชอบโดซานคนไหนมากกว่าเหรอ
‎คนไหนหมายความว่าไง
‎ชอบโดซานคนที่เคยเขียนจดหมายหาแก ‎เมื่อ 15 ปีก่อน
‎หรือชอบโดซาน ‎คนที่เจอกันตอนโตแล้วล่ะ
‎หือ ทำไมถามแบบนั้น
‎จะแบ่งเป็นสองคนทำไม ‎นั่นคนเดียวกันนะ
‎รู้น่า
‎ก็แค่สมมติว่าถ้าแบ่งเป็นสองคน
‎แกจะชอบโดซานคนไหนมากกว่า
‎ไม่รู้สิ…
‎ถ้าจำเป็นต้องเลือกจริงๆ …
‎ก็ยังเป็นโดซานที่เขียนจดหมาย ‎เมื่อ 15 ปีก่อนอยู่ดี
‎(ร้านดอกไม้)
‎(สารอาหารสำหรับพืช)
‎โดซานในอดีตน่ะเหรอ
‎อือ
‎เพราะยังไง นั่นก็คือรักแรก
‎เพราะหนูรู้สึกห่วงใยและขอบคุณ
‎(ขอให้ประสบความสำเร็จ)
‎แล้วโดซานในปัจจุบันล่ะ
‎โดซานในปัจจุบัน…
‎หนูยังรู้สึกไม่ค่อยคุ้นเคย
‎ฉันจะเป็นคนที่มีอิทธิพล ‎มากกว่าวอนดูจองให้เอง
‎ร้อยล้าน ไม่สิ
‎เพราะฉันทำให้บวกร้อยล้านกลายเป็น ‎ลบร้อยล้าน เพราะงั้นสองร้อยล้าน
‎บางครั้งเขาก็เหมือนเป็นคนอื่น
‎- ไม่สิ ‎- มันทำให้หนูเศร้านิดหน่อย แต่ว่า…
‎ฉันจะเป็นผู้มีอิทธิพล ‎หมื่นล้านให้เธอเอง
‎เพราะงั้นลืมเรื่องโครงการครั้งนี้…
‎ตอนนี้
‎บางครั้งก็ทำให้รู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ
‎และหวั่นไหว
‎ฉันอยากให้เทคโนโลยีของเรา ‎สามารถช่วยเหลือคน
‎ที่ไม่สามารถใช้ชีวิต ‎ประจำวันปกติเหมือนเราได้ค่ะ
‎วิธีแก้ปัญหาที่มีแต่จะขาดทุน ‎ใครเขาจะมาลงทุนครับ
‎เหมือนกับโดซานครับ
‎วันเกิดผม
‎ส่งคลิปภาพกล้องวงจรปิดให้ทีมกฎหมาย
‎ถ้าบรรลุข้อตกลงไม่ได้ ‎จะเป็นยังไงครับ
‎คุณอาจจะต้องเจ็บตัวก็ได้
‎โดซาน
‎ถ้าทั้งสองคนคุกเข่าขอร้องต่อหน้า ‎ฉันจะเอาไปคิดดู
‎ตอนนี้ฉันอยู่ที่ขอบหน้าผาแล้ว
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์