‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ตอน 6)
‎ดัลมีๆ
‎ว่าไง โดซาน
‎ซัมซานเทคของเรา…
‎ได้เข้าแซนด์บอกซ์แล้ว
‎ฮะ
‎- จริงเหรอ ‎- อือ จริงๆ
‎นี่ เธอดูตรงนั้นสิ นั่นน่ะ
‎"ซัมซานเทค" เห็นไหม
‎ยังไม่เชื่ออีกเหรอ
‎(ทีมผ่านเข้าแซนด์บอกซ์รุ่นที่ 12 ‎อินแจคอมปะนี ซัมซานเทค)
‎ยินดีด้วยนะ
‎ขอบคุณนะ
‎ยินดีกับนายด้วยนะ
‎ขอบคุณนะ
‎โอ๊ะ ว่าแต่หัวหน้าทีมฮัน…
‎- หายไปไหนแล้วล่ะ ‎- หัวหน้าทีมฮันเขาทำไมเหรอ
‎ฉันมีเรื่องจะถามเขานิดหน่อยน่ะ
‎ดัลมี
‎ถามฉันสิ
‎ฉันจะเป็นคนตอบแทนเอง
‎ฉันเป็นอะไรเนี่ย ทำอะไรผิดหรือไง
‎แต่กลับไปแล้วจะพูดอะไร ‎ยังไงก็ไม่มีคำตอบอยู่แล้วนี่
‎เฮ้อ
‎ฉันมีเรื่องอยากถามคุณเยอะมากเลยค่ะ
‎ทำไมทำแบบนั้นคะ
‎ทำไมต้องช่วยเรา จนถึงขั้นต้องโกหกคะ
‎ยินดีด้วยนะครับ ในที่สุดก็ทำสำเร็จ
‎เพราะคุณเลยนะครับ
‎เราอย่าเสแสร้งต่อกันเลยครับ ‎มันน่าอาย
‎ทำไมหัวหน้าทีมฮันถึงช่วยเรา
‎ผมตอบคำถามนั้นแทนคุณแล้วนะครับ
‎ตอบไปแล้วเหรอ ตอบว่าอะไร
‎ฉันขอร้องเขาไว้น่ะ
‎ได้เจอเธอในรอบ 15 ปีทั้งที
‎ฉันอยากให้เธอเห็นว่าฉันได้ดี
‎ก็เลยไปหาหัวหน้าทีมฮัน ‎เพื่อขอให้เขาช่วย
‎ทำไมหัวหน้าทีมฮันถึงช่วยล่ะ
‎เพราะเราสนิทกันมากน่ะ
‎เป็นความสัมพันธ์พิเศษ ‎เหมือนเป็นพี่น้องแท้ๆ กันด้วย
‎พิเศษเหรอ
‎คุณกับผมเนี่ยนะ ‎สนิทเหมือนพี่น้องแท้ๆ
‎ใครจะไปเชื่อครับ หรือว่าเธอเชื่อ
‎ครับ เธอเชื่อ
‎เชื่อด้วยเหรอ
‎ผมบอกไปว่า ‎ทุกความปรารถนาดีที่หัวหน้าทำ
‎เป็นความปรารถนาดีที่มีให้ผม ‎ฉะนั้น ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรแปลกๆ
‎เมื่อก่อนก็เคยเป็นแบบนี้
‎และอนาคตก็ยังเป็นแบบเดิม
‎ทำดีนี่ ทำดีนะครับ แต่ว่า
‎คุณพูดเก่งจังนะครับ คุณนัมโดซาน
‎ไม่พูดอึกอัก แถมยังไม่หลบสายตา
‎ทำไมดูเหมือนโกรธผมเลยล่ะ
‎- เพราะผมมีสิทธิ์แล้วไงครับ ‎- "สิทธิ์" เหรอ
‎ทำไมครับ โกรธเหรอ แค้นเหรอครับ
‎ครับ ก็นิดหนึ่ง
‎อะไรน่ะ
‎แต่ตอนนี้ คุณไม่มีสิทธิ์โกรธหรอกนะ ‎เพราะมันเป็นเรื่องจริง
‎ในอนาคต ถ้าเกิดได้เข้าแซนด์บอกซ์ ‎ผมจะให้โอกาสคุณโกรธ
‎เพราะตอนนี้ได้เข้าแซนด์บอกซ์แล้ว
‎ตอนนี้คุณมีสิทธิ์แล้ว ‎ก็เลยจะโกรธผมงั้นสิ
‎จะโกรธได้ไงครับ
‎ตอนนี้เรามีความสัมพันธ์พิเศษ ‎ที่เหมือนพี่น้องกันแล้วนี่
‎(ชายามบ่ายกับแม่)
‎สูงประมาณนี้ค่ะ
‎ขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่รู้จักน่ะค่ะ
‎ดัลมีเหรอ
‎นี่ ดีใจที่ได้เจอพวกเธอนะ
‎ไม่ได้เจอกันนานเลย
‎จะอยู่โซลถึงเมื่อไหร่เหรอ
‎ขอโทษครับ ผมพูดอังกฤษไม่ได้
‎โอ๊ะ คุณแม่
‎ขอตัวก่อนนะ
‎นี่ลูก มาหาแม่เหรอ
‎เปล่านะคะ หนูไม่รู้ด้วยซ้ำ ‎ว่าคุณแม่อยู่โรงแรมนี้ด้วย
‎หนูแค่มาเจอเพื่อนๆ ‎แล้วก็บังเอิญมาเจอคุณแม่
‎อ๋อ
‎บังเอิญเหรอ
‎งั้นขอตัวค่ะ
‎อ้อ จริงสิ
‎ไม่ทราบว่า ‎คุณแม่รู้จักแซนด์บอกซ์ไหมคะ
‎อือ รู้จักสิ
‎หนูได้เข้าที่นั่นแล้วค่ะ
‎ยินดีด้วยนะ
‎หนูกำลังสะสาง ‎สิ่งที่พูดไว้ตอนนั้นค่ะ
‎เพราะงั้นฉันจะร่วมงานกับโดซาน ‎แล้วทำให้บริษัทเติบโต
‎ให้อยู่ในระดับเดียวกับสตีฟ จอบส์ ‎แล้วก็มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก
‎ให้พี่ไม่กล้าตามฉันเลย
‎มาหาแม่เพราะจะบอกเรื่องนั้นเหรอ
‎ค่ะ
‎ไม่ค่ะ หนูบอกว่ามาเจอเพื่อนไงคะ
‎ที่มาเจอคุณแม่น่ะ แค่เรื่องบังเอิญ
‎หวังว่าจะไม่เข้าใจผิดนะคะ
‎ขอตัวล่ะค่ะ
‎นี่ ขอโทษที่ทำให้พวกเธอรอนะ
‎ไปกันเถอะ ไป
‎โทษทีนะ แต่ผมไม่รู้จักคุณ
‎โธ่ ไปกันเถอะน่า
‎ไม่เจอกันนานมากเลย
‎ดีใจที่ได้เจอพวกเธอนะ
‎ไปกันๆ
‎(ซีอีโอ วอนอินแจ)
‎(คีย์แมน)
‎(บุคคลสำคัญที่มีอิทธิพล ‎ต่อการตัดสินใจในองค์กร)
‎(ตอน 6)
‎(ปลอม)
‎โดซาน รีบตื่นมากินข้าวกันเร็ว
‎นัมโดซาน ยังไม่รีบออกมาอีกเหรอ
‎เดี๋ยวกับข้าวก็ชืดหมดหรอก
‎ปล่อยเขานอนต่อเถอะค่ะ ‎ดูเหมือนเมื่อคืนจะโต้รุ่งนะ
‎- ผมไปก่อนนะครับ ‎- ข้าวเช้าล่ะ
‎เดี๋ยวค่อยไปกินครับ ‎ที่แซนด์บอกซ์มีของกินเยอะ
‎นี่แกจะไปทำงานสภาพนั้นเหรอ
‎- ทำไมเหรอครับ ‎- ที่ถามนี่ไม่รู้เหรอ
‎เฮ้อ
‎ตามฉันมา
‎เอาล่ะ
‎ทำงานวันแรกทั้งที ‎ต้องแต่งตัวประมาณนี้แหละ
‎แต่พ่อครับ ที่แซนด์บอกซ์ ‎ไม่มีใครแต่งแบบนี้นะครับ
‎ก็แกไม่ใช่คนอื่นนี่
‎เป็นถึงซีอีโอเชียวนะ
‎- เอ่อ พ่อครับ ‎- ครับ ท่านประธาน
‎ดูส่วนสูงลูกชายเราสิคะ
‎โล่งใจจริงๆ ที่ได้ฝั่งแม่มา
‎ถ้าไม่นับเรื่องส่วนสูงแล้วมองโดยรวม
‎ได้ฝั่งพ่อมาทั้งนั้น
‎ไปเถอะ ท่านประธานนัม
‎แล้วกลับมานะคะ ท่านประธาน
‎- ผมไปนะครับ ‎- ไปเถอะ
‎เฮ้อ เด่นจัดเลย ‎แบบนี้ทุกคนได้จ้องมาที่ฉันแน่
‎กางเกงนั่นมันสั้นไปหรือเปล่า
‎เสื้อก็ดูใหญ่ไปหน่อยนะ
‎เป็นเทรนด์ของช่วงนี้น่ะ
‎(แซนด์บอกซ์)
‎(ซีทีโอ นัมโดซาน)
‎(ซีอีโอ ซอดัลมี)
‎ท่านประธานครับ โดซาน ‎กาแฟยามเช้าครับ
‎นี่ ทุกอย่างฟรีหมดเลย
‎มาเร็วๆ มาสั่งอะไรกินก่อน
‎ทุกคน ฉันแก้อัลกอริทึมทั้งคืนเลยนะ
‎แล้วก็ลองทดสอบกับข้อมูล ‎ของอินแจคอมปะนีดูอีกรอบ
‎ผลออกมาแล้วเหรอ
‎(ปลอม)
‎- เจ๋งมาก ‎- สำเร็จสินะ
‎สมกับเป็นนัมโดซาน
‎- นัมโดซาน ‎- นัมโดซาน
‎ชนแก้วๆ
‎เป็นไปได้ไงเนี่ย
‎โอ๊ะ เราได้ออฟฟิศแล้ว
‎อยู่ติดกับอินแจคอมปะนีเลยแฮะ
‎งั้นดีเลย ไปกันเถอะๆ ‎เอานี่ไปให้พวกเขาดูกัน
‎จัดไป
‎นี่รสชาติจากการเขียนโค้ดสินะ ถูกไหม
‎"รส" เหรอ รสอะไร ‎ฉันไม่เห็นรู้สึกถึงรสอะไรเลย
‎- เวลานายเขียนโค้ด มันมีรสอะไรไหม ‎- ไม่มี
‎ลิ้นเราคงไม่ดีมั้ง
‎เอาไป
‎(ซัมซานเทค)
‎ห้องเราเลขอะไรนะ
‎- ห้อง 302 ‎- อยู่นั่นไงๆ
‎- ตรงนั้น ‎- ห้อง 302
‎ห้อง 302
‎ที่นี่เอง
‎- โอ้โฮ ‎- สุดยอด
‎(นัมโดซาน คิมยงซาน)
‎มีครบเลย
‎- ใช่คุณนัมโดซานไหมครับ ‎- ครับผม
‎- เชิญนั่งตรงนี้เลยครับ ‎- ขอบคุณนะครับ
‎ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ‎ยินดีต้อนรับครับผม
‎- โอ้ แม่เจ้า ดูนี่สิ ‎- สุดยอดเลย
‎ไม่อยากจะเชื่อ
‎เฮ้ย มาดูนี่ๆ ‎โต๊ะมันเลื่อนขึ้นบนได้
‎นี่มันระบบอัตโนมัติ
‎- ว้าว ‎- เลื่อนขึ้นแล้ว
‎- มันเลื่อนได้ ‎- ไม่น่าเชื่อเลย
‎- นายเห็นฉันไหม ‎- ลงมาหน่อย
‎- นายอยู่นั่นไหม ‎- ฉันอยู่นี่
‎- นายอยู่ตรงนั้นเองเหรอ ‎- ฉันอยู่นี่
‎เอาลงๆ
‎- ว้าว ลงแล้วๆ ‎- ลงแล้วๆ
‎กำลังลงไปแล้ว
‎นี่ หมดนี่ฟรีจริงเหรอ
‎ก็ใช่น่ะสิ ฟรีหมด
‎โอ๊ย ไม่อยากจะเชื่อเลย
‎ว่าแต่ดัลมีล่ะ
‎(อินแจคอมปะนี)
‎ดูเหมือนห้องนี้ ‎จะกว้างกว่าของเรานิดหน่อยนะ
‎ฉันรู้สึกคนเดียวหรือเปล่า
‎อือ เธอรู้สึกไปคนเดียว
‎- มาแล้วเหรอ ‎- มาแอบดูออฟฟิศคนอื่นเขาทำไม
‎แอบเอิบอะไรกัน
‎ฉันแค่จะมาหา เพราะมีอะไรจะให้ดู
‎อะไรล่ะ
‎ที่ฉันมาที่นี่…
‎- ไปให้พ้นเถอะน่า ‎- ดัลมี โอเคไหม
‎- ทั้งหมดนี้มันเพราะใครเล่า ‎- อะไร
‎- มันจบแล้ว ‎- ออกไป
‎- ไปให้พ้น ‎- ก็ได้ๆ
‎- นี่ ‎- ไม่เอาน่า ปล่อยไปเถอะ
‎เลิก
‎โอ๊ย ไอ้บ้าเอ๊ย
‎กับอีแค่ส่วนแบ่งแค่นั้น
‎นายเอาไปให้หมดเลยไป ‎แล้วไม่ต้องมาเจอหน้าฉันอีก
‎- นี่ ฟังฉันก่อน ‎- ไปให้พ้น
‎มิตรภาพ 20 ปีของเรา ‎ให้มันจบลงวันนี้แหละ
‎ไปเลยไป
‎ทำงานในที่แบบนี้ ‎น่าจะเกิดทีมเวิร์กโดยอัตโนมัตินะ
‎ทำไมทีมเมื่อกี้เป็นแบบนั้น
‎นั่นน่ะสิ ‎เหมือนได้ดูละครตอนจบแบบสดๆ เลย
‎แตกคอกันตั้งแต่วันแรกได้ยังไง
‎เพราะผู้นำหรือเปล่านะ
‎ทีมเวิร์กเขาคงไม่ค่อยดีล่ะมั้ง
‎เอาล่ะ จะจัดที่นั่งกันยังไงดี
‎จัดที่นั่งประธานก่อนเลยดีไหมครับ
‎ของฉันเหรอคะ ฉันค่อยนั่งที่ ‎ที่เหลือจากทุกคนเลือกดีกว่าค่ะ
‎ดัลมี รอเดี๋ยวนะ
‎ดัลมี ‎ตรงนี้โต๊ะกว้างสุด มานั่งตรงนี้นะ
‎ไม่เป็นไร ฉันเอาโต๊ะเล็กๆ ก็ได้
‎โต๊ะนักพัฒนาสิที่ต้องใหญ่ ‎เดี๋ยวต้องวางคอมพิวเตอร์อีก
‎ช่างงดงามเหลือเกิน ‎นี่สิที่เรียกว่าทีมเวิร์ก
‎- มานั่งเร็ว ‎- ไม่เป็นไรๆ
‎มานี่เร็วสิ ดัลมี
‎มัวแต่เสียสละจนไม่ได้ที่นั่งสักที ‎แบบนี้เรียกทีมเวิร์กเหรอ
‎งั้นฉันขอนั่งตรงนี้ ได้ใช่ไหม
‎- แต่ว่าตรงนี้… ‎- ดีไซเนอร์น่าจะต้องการที่กว้างๆ
‎ไปซะ
‎เอาล่ะ ฉันอยากให้เรามากำหนด ‎ชื่อเรียกกับภาษาที่จะใช้กันก่อน
‎เราใช้ภาษาเป็นทางการ ‎กันในบริษัทดีไหมคะ
‎อย่างท่านโดซาน ท่านชอลซานแบบนี้
‎- ดีเลยครับ ‎- ดีครับ
‎แต่ฉันไม่ชอบ
‎ถ้าอย่างนั้นก็พูดเป็นกันเองดีไหมคะ
‎- ตอนเรียกให้ใช้คุณ ‎- ดีเลย
‎- ครับ ‎- ได้เลย คุณดัลมี
‎ไม่เอาล่ะ
‎ฉันอยู่สูงกว่าพวกเธอ ‎ทำไมต้องฟังพวกเธอพูดเป็นกันเอง
‎เอ่อ ถ้างั้นพวกเราพูดเป็นทางการกัน
‎ส่วนคุณซาฮาพูดธรรมดา ดีไหมคะ
‎โอ๊ย ยุ่งยาก ไม่มีความต่อเนื่อง
‎ไม่เป็นไร
‎เราต้องมีความต่อเนื่องหน่อยน่ะนะ
‎ผมเป็นวีซี ชื่อพัคดงชอนครับ
‎สำหรับการลงทุนในครั้งนี้ ‎เราจะทุ่มเงินเป็นจำนวน 2,500 ล้าน
‎จิบฮยอนจอนเทค ได้นำ ‎ลำโพงปัญญาประดิษฐ์ ชื่อยองชิล
‎- และบริการเพื่อสุขภาพ… ‎- เพราะตอนนี้ได้เข้าแซนด์บอกซ์แล้ว
‎ตอนนี้คุณมีสิทธิ์แล้ว ‎ก็เลยจะโกรธผมงั้นสิ
‎จะโกรธได้ไงครับ
‎ตอนนี้เรามีความสัมพันธ์พิเศษ ‎ที่เหมือนพี่น้องกันแล้วนี่
‎จะเห็นว่าในอนาคตเซอร์วิสนี้ ‎จะเชื่อมข้อมูลกับโรงพยาบาลคังอุน
‎และเราจะตรวจสอบประสิทธิผล
‎และในอนาคต ผู้สูงอายุจะสามารถพูดคุย
‎- กับยองชิลได้อย่างเป็นธรรมชาติ ‎- "อนาคตๆ "
‎จะพูดย้ำอนาคตอีกนานไหม
‎ถ้าจะพูดแต่อนาคต ก็ไปดูดวงซะเถอะ ‎ไม่ใช่เรื่องเงินลงทุน
‎คุณพัคก็รู้นี่คะ
‎ว่าเราตัดสินใจด้วยข้อมูลในปัจจุบัน ‎มากกว่าการคาดการในอนาคต
‎ครับ แต่ถึงอย่างนั้น
‎นี่เป็นธุรกิจที่ต้องมี ‎เงินลงทุนเข้ามาก่อน ถึงจะเริ่มได้
‎ก็ได้ ถ้างั้นตอบมา
‎อัตราการเผาเงินทุนต่อเดือนเท่าไร
‎แล้วเมื่อไหร่จะถึงจุดคุ้มทุน
‎เช็กหนังสือสัญญาโรงพยาบาลหรือยัง
‎อุปสรรคต่อการเข้าตลาดสูงแค่ไหน
‎เมื่อปีที่แล้วค่าแรงงานสูงผิดปกติ
‎เหตุผลคืออะไร รู้หรือยัง
‎เอ่อ หัวหน้าทีมครับ ‎การที่ธุรกิจมีเป้าหมายว่าจะให้
‎เกิดสาธารณประโยชน์ ก็ดีแล้วนี่ครับ
‎เป้าหมายน่ะดี
‎ปัญหาคือมันดีแค่นั้นไม่พอน่ะสิ
‎เขาทำการกุศลที่สร้างมูลค่าน้อยนิด
‎แล้วทำไมต้องใช้เงินแอลพี ‎ที่เราหามายากเย็นด้วย
‎ก็ใช้เงินตัวเองทำธุรกิจสิ ‎เงินตัวเองน่ะ
‎(จิบฮยอนจอนเทค ‎รายงานการประเมินการลงทุน)
‎- ดื่มกาแฟกันสักแก้วนะคะ ‎- ขอบคุณครับ
‎ทำไมวันนี้หัวหน้า ‎หยาบคายกว่าปกติจังล่ะครับ
‎มีเรื่องอะไรให้เครียดเหรอ
‎ไม่ถึงขั้นเครียดหรอก
‎เขาแค่ต้องเป็นพี่เลี้ยงของ ‎แซนด์บอกซ์รุ่น 12 ตั้งแต่วันนี้น่ะ
‎เอ๊ะ แต่เขาบอกจะเป็นพี่เลี้ยง ‎แค่งานแฮกกาธอนนี่ครับ
‎เขานึกว่าทีมนั้นจะตกรอบ ‎แต่ว่าดันเข้ารอบซะได้
‎เฮ้อ เขาถึงได้เป็นแบบนี้สินะ
‎ถ้างั้นก็พอเข้าใจแล้วครับ
‎ถ้าเป็นพี่เลี้ยงของแซนด์บอกซ์ ‎ก็เหมือนเป็นเอนเจิล
‎แต่จะบอกให้วีซีไปเอ็กเซอเลอเรติง ‎เหมือนนางฟ้า คงได้สติแตกแน่
‎เหมือนให้ศาสตราจารย์ ‎ไปสอนกอไก่เด็กอนุบาลนั่นแหละครับ
‎ทำไมล่ะ ฉันก็อยากทำเหมือนหัวหน้าฮัน
‎แล้วลองเป็นพี่เลี้ยงรุ่น 12 ดูนะ
‎โอ้โฮ ท่านประธานยุนสุดยอดมากครับ
‎พอเห็นท่านประธานทำตัวเป็นแบบอย่าง ‎ให้วงการธุรกิจประเทศเราแล้ว
‎ผมก็คิดตลอดเลยครับ ‎ว่าอยากเอาเป็นเยี่ยงอย่าง
‎พอดีเลยค่ะ ‎งั้นใช้โอกาสนี้เลยแล้วกันค่ะ
‎- ไงนะครับ ‎- ฉันลำบากใจอยู่พอดี
‎เพราะไม่มีใครจะมาเป็นผู้จัดการ ‎ให้รุ่น 12 เลย
‎ไม่มีใครอาสาสักคน
‎ใช้โอกาสนี้ ‎ทำตัวเป็นแบบอย่างให้ทีนะคะ
‎ครับ ทำเป็นแบบอย่าง เย่
‎(ซัมซานเทค)
‎หลังจากนี้เป็นเวลาหกเดือน
‎ทุกคนสามารถใช้ออฟฟิศนี้ ‎และอุปกรณ์ทุกอย่างได้ฟรีนะครับ
‎ถ้าขาดเหลืออะไรก็ยื่นขอได้เลยครับ
‎ค่าบำรุงอย่างพวก ‎ค่าเซิร์ฟเวอร์ อินเทอร์เน็ต ไฟฟ้า
‎ทั้งหมดใช้ได้ฟรี ไม่ต้องจ่ายแยกครับ
‎เมื่อไหร่เราจะได้เงินสนับสนุนคะ
‎เดี๋ยวอีกสักพัก เงินร้อยล้าน ‎จะโอนเข้าไปในบัญชีบริษัทครับ
‎ร้อยล้านเหรอ
‎- สุดยอด ‎- ร้อยล้าน
‎ประธานเตรียมตรวจสถานะด้วยนะครับ
‎- ถ้าเรียบร้อยแล้ว จะโอนเงินไปครับ ‎- ได้ค่ะ
‎สถานะอะไรเหรอครับ
‎สถานะโสด แต่งงาน อะไรพวกนี้ไง
‎- อ๋อ ‎- อ๋อ
‎- สุดยอดเลย ‎- "สถานะโสด" เหรอ
‎ทุกคนเป็นอะไรไปเนี่ย ‎ก็รู้กันอยู่แล้วนี่นา
‎ก็การตรวจสถานะของกิจการโดยรวม ‎ก่อนที่จะรับเงินทุนไง
‎- อ๋อ ‎- อ๋อ ก็ว่าอะไร
‎นายมีข้อบังคับของบริษัท งบการเงิน ‎รายชื่อผู้ถือหุ้น
‎ของซัมซานเทคใช่ไหม
‎- หา ‎- หือ
‎เอ่อ เรื่องนั้น…
‎มีก็แย่แล้ว
‎สถานะคืออะไรยังไม่รู้เลย
‎เดี๋ยวค่ะ
‎จะไปไหน ผมยังพูดไม่จบเลยนะ
‎เดี๋ยวก็คงกลับมาครับ ‎กระเป๋าเธอยังอยู่นี่อยู่เลย
‎คุณดีไซเนอร์ของเราเป็นศิลปิน ‎เธอมีอิสระอยู่ในจิตวิญญาณน่ะครับ
‎พวกเอกสารตรวจสอบสถานะ ‎ให้พี่เลี้ยงที่รับผิดชอบดูก็ได้ครับ
‎แล้วจะกำหนด ‎พี่เลี้ยงส่วนตัวเมื่อไหร่ครับ
‎เดี๋ยวบ่ายสาม พอเหล่าพี่เลี้ยงกับ ‎ประธานประชุมเสร็จ ก็จะได้กำหนดครับ
‎เหล่าพี่เลี้ยงเหรอ
‎มีใครบ้างเหรอครับ
‎คนแรก
‎คุณยุนซอนฮัก ประธานของแซนด์บอกซ์ ‎และเอสเอช เวนเจอร์ แคปิตอล
‎ผู้จัดการ อเล็กซ์ ผู้เข้ารับตำแหน่ง ‎คนใหม่ของทูสโทเกาหลี
‎บริษัทที่มีมูลค่าตลาดสูงสุด ‎อันดับเจ็ดของโลก
‎ฮันจีพยอง หัวหน้าทีมระดับสูงของ ‎เอสเอช เวนเจอร์ แคปิตอล
‎และคนสุดท้าย ‎อันดับ 43 แห่งวงการธุรกิจ
‎ประธานมอร์นิงกรุ๊ป วอนดูจอง
‎(แซนด์บอกซ์)
‎วันนั้นอยู่ต่อหน้าคนอื่น ‎แกยังแสร้งยิ้ม
‎ทำไมวันนี้ทำเป็นศัตรูฉันล่ะ ‎ไม่คิดจะขอบคุณเลยเหรอ
‎ขอบคุณอะไรคะ
‎ลืมไปแล้วเหรอ ก็ตอนแข่งขัน ‎ที่ฉันแนะนำให้ไงล่ะ
‎เพราะงั้นแกถึงผ่านเข้ามาได้
‎อ๋อ อยากจะเอาหน้าเหรอคะ
‎"เอาหน้า" เหรอ
‎หนูคิดไว้ ‎ตั้งแต่ได้ยินคำแนะนำนั่นแล้วค่ะ
‎ถ้าหนูแพ้ พ่อก็จะพูดให้อับอายว่า
‎"เห็นไหมล่ะ ‎พอหลุดจากอ้อมอกฉัน ก็ไม่ได้เรื่อง"
‎แต่ถ้าชนะ พ่อก็จะเอาหน้าว่า ‎"เห็นไหม ที่แกเข้ารอบได้ก็เพราะฉัน"
‎ทำไมพ่อไม่ต่างจาก ‎ที่หนูคิดไว้เลยสักเสี้ยวล่ะคะ
‎แกพูดกับพ่อที่อุตส่าห์สละเวลา ‎มาเป็นพี่เลี้ยงให้ แบบนี้เหรอ
‎ขอบคุณที่สละเวลานะคะ
‎แต่หนูกำหนด ‎พี่เลี้ยงของทีมไว้แล้วค่ะ
‎กำหนดเหรอ แกเนี่ยนะ
‎ค่ะ
‎(การบรรยายธุรกิจสตาร์ทอัพ)
‎เรามีตัวหนังสือเยอะแล้ว ‎เอาโลโก้นั่นออกดีไหมครับ จะได้โล่งๆ
‎โอ้ๆ ไม่ได้ค่ะ
‎เพราะหนูน้อยคนนั้น ‎ทำให้เกิดชื่อแซนด์บอกซ์ขึ้นมานะคะ
‎ที่เล่นชิงช้าเหรอครับ
‎ผ่านมา 15 ปีแล้วไหมนะ ‎เป็นคำพูดของผู้ประกอบการคนหนึ่งน่ะ
‎เขาเททรายลงไปบนพื้น
‎เพื่อไม่ให้ลูกสาวบาดเจ็บ ‎ตอนที่เล่นชิงช้าแล้วร่วงน่ะค่ะ
‎พอเทพื้นทรายแล้ว ‎ลูกสาวก็เล่นเก่งขึ้นมาเลย
‎เพราะงี้ถึงเป็นแซนด์บอกซ์สินะครับ
‎ต้องจัดงานเลี้ยงให้เขาหน่อยไหมครับ
‎ฉันก็อยากทำนะคะ
‎แต่เขาเสียชีวิต ‎เพราะอุบัติเหตุแล้วน่ะค่ะ
‎พ่อ
‎(ใบสมัครเข้าร่วมโครงการ ‎แซนด์บอกซ์รุ่น 12)
‎(วอนอินแจ)
‎(เหตุผลในการสมัคร)
‎(จำได้ว่าเคยขี่ชิงช้าบนพื้นทราย)
‎(ที่พ่อทำให้ ‎เพื่อให้ฉันไม่เจ็บตัวเวลาร่วงลงมา)
‎ฝากตัวด้วยนะคะ ท่านประธาน
‎ได้เจอกันสักทีนะคะ
‎เธอคือจุดเริ่มต้น ‎แซนด์บอกซ์ของเราค่ะ
‎โอ๊ะ ถ้างั้นเด็กหญิง ‎ที่แกว่งชิงช้านั่นก็คือ
‎ใช่คุณไหมคะ ประธานวอนอินแจ
‎คุณรู้จัก ‎พ่อฉันที่เสียชีวิตไปแล้วด้วยเหรอคะ
‎เมื่อ 15 ปีก่อน
‎ฉันเคยเจอเขาแค่ครั้งเดียวค่ะ
‎คนนี้คือพ่อเธอไม่ใช่เหรอครับ
‎เธอมีพ่อสองคนครับ
‎เช่นเดียวกับที่ตอนนั้นพ่อคุณ ‎ได้ปูพื้นทรายให้คุณที่สนามเด็กเล่น
‎ฉันเองก็จะช่วยสุดความสามารถ ‎เพื่อไม่ให้คุณต้องเจ็บค่ะ
‎ขอบคุณนะคะ ท่านประธาน
‎อะไรเนี่ย ห้องเก็บเสียงดีชะมัด
‎เสียงคนหรือเสียงยุงล่ะนั่น ‎ไม่เห็นได้ยินเลย
‎จะฟังไปทำไม
‎ฟังแล้วจะได้เข้าใจสถานการณ์ไว้ก่อน
‎การเข้าใจและวิเคราะห์สถานการณ์ ‎เป็นหน้าที่ของประธานไงล่ะ
‎เชิญประธานซัมซานเทคเข้ามาได้ค่ะ
‎ค่ะ
‎ตอนซัมซานเทคทำการนำเสนอที่แฮกกาธอน ‎ฉันชอบมากเลยค่ะ
‎มีใครอยากเป็นพี่เลี้ยง ‎ให้ซัมซานเทคไหมคะ
‎เห็นแบบนี้แล้ว ‎เหมือนผมควรจะยกมือด้วยเลย
‎ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‎เพราะฉันเลือก ‎พี่เลี้ยงของทีมเอาไว้แล้วค่ะ
‎อะไรกันเนี่ย
‎ไม่ใช่โกสต็อปสักหน่อย ‎ทำไมทุกคนตัดสินใจกันมาก่อนแล้วล่ะ
‎เหรอคะ งั้นคุณเลือกใครคะ
‎แน่นอนว่าต้องเป็น…
‎หัวหน้าทีมฮันจีพยองค่ะ
‎อะไรเนี่ย
‎เดี๋ยวนะ ทำไมไม่ใช่ผมล่ะ
‎นี่ คุณซอดัลมี ไม่ใช่สิ ท่านประธาน ‎คือผมขอบคุณนะ
‎แต่ถ้าเป็นผม ผมคงไม่เลือกตัวเอง ‎แต่จะเลือกคุณอเล็กซ์ครับ
‎ขอบคุณครับผม
‎แต่ยังไงฉันก็เลือกหัวหน้าทีมฮันค่ะ
‎เดี๋ยวนะ…
‎คนนี้มาจากทูสโท รู้จักไหมครับ ‎ทูสโทบริษัทใหญ่อันดับเจ็ดของโลก
‎คุณอเล็กซ์คนนี้แนะนำซัมซานเทค ‎ให้แซนด์บอกซ์นะครับ
‎ค่ะ ฉันรู้ค่ะ
‎ขอบคุณนะคะ แต่ว่า
‎ฉันอยากให้หัวหน้าทีมฮันจีพยอง ‎เป็นพี่เลี้ยงของซัมซานเทคค่ะ
‎คุณซอดัลมีนี่น่าหงุดหงิดจริงๆ
‎ทำไมทิ้งไพ่ดีๆ เพื่อมาเลือกผม…
‎ไม่ได้จะบอกว่าผมเป็นไพ่ที่ไม่ดีนะ
‎แต่คุณรู้ไหมว่าอเล็กซ์เขาสนใจ ‎และทุ่มเทกับซัมซานเทคขนาดไหน
‎เขาบินมาจากซิลิคอนแวลลีย์ ‎เพื่อมาเจอซัมซานเทคนะครับ
‎ถ้าใช้ความสนใจและความทุ่มเท ‎เป็นบรรทัดฐาน
‎หัวหน้าทีมชนะคุณอเล็กซ์ ‎ขาดลอยเลยนะคะ
‎ผมเนี่ยนะ ผมไม่ได้สนใจซัมซานเทค ‎ขนาดนั้นหรอกครับ ไม่ได้ทุ่มเทด้วย
‎แปลกจัง ฉันว่าฉันเคยเห็นนะ
‎ความสนใจและทุ่มเท ‎อย่างมหาศาลของหัวหน้า
‎ไปเห็นที่ไหนล่ะครับ เห็นเมื่อไหร่
‎ก็เห็นหลายครั้งนะคะ
‎ตอนงานแฮกกาธอน คุณช่วยแก้บทนำเสนอ
‎โอ๊ะ หัวหน้าฮันมาทำอะไรที่นี่คะ
‎ให้พวกเขายืมบ้าน ‎เพื่อจะได้ดูประสบความสำเร็จ
‎ไม่รู้จักคำว่าราวด์เหรอคะ
‎คือว่าผม…
‎ถึงจะยังเป็นซีดราวด์ ‎แต่บริษัทผมกำลังสนใจมากครับ
‎ตอนที่แผนเกือบพังในงาน ‎เน็ตเวิร์กกิ้ง ปาร์ตี้ คุณก็มาช่วย
‎ในสายตาฉัน ‎ความสนใจและทุ่มเทของหัวหน้า
‎มีเยอะมากเลยค่ะ
‎มากเสียจนฉันเกือบเข้าใจผิดแล้วค่ะ
‎เข้าใจผิดเหรอ
‎ก็มันเป็นความหวังดี ‎ที่ฉันคาดไม่ถึงนี่คะ
‎ฉันเลยนึกว่าคุณจะสนใจฉันในทางเสน่หา ‎อะไรแบบนั้นซะอีก
‎แต่ฉันเข้าใจผิดไปน่ะค่ะ ‎โดซานอธิบายทุกอย่างให้ฟังแล้ว
‎ได้ข่าวว่าคุณสองคน ‎สนิทกันเหมือนพี่น้องเหรอคะ
‎คุณเลยช่วยโดซานและพยายามขนาดนั้น
‎ครับ ก็ใช่
‎ฉันเข้าใจเรื่องที่คุณคอยช่วยแล้ว ‎แล้วก็รู้สึกขอบคุณด้วยนะคะ
‎แต่ฉันขอร้องอีกเรื่อง ‎อย่างไม่ละอายเลยนะคะ
‎ในอนาคตก็ช่วยแนะนำและดูแลเรา ‎เหมือนครอบครัวต่อไปด้วยนะคะ
‎คุณต้องเสียใจแน่ที่เลือกผม
‎ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ
‎เพราะฉันไม่เคยนึกเสียใจ ‎ในสิ่งที่ตัวเองเลือกเลยสักครั้ง
‎มารอดูกันครับ
‎ถ้างั้นคุณอเล็กซ์ก็มาจากทูสโท ‎ที่ดังๆ นั่นน่ะเหรอ
‎- ใช่ ‎- เพราะอยากเจอพวกเราเหรอ
‎อือ
‎แต่คุณทิ้งคุณอเล็กซ์นั่น
‎แล้วเลือกหัวหน้าฮันเป็นพี่เลี้ยงเรา ‎อย่างนั้นเหรอ
‎ค่ะ
‎ทำไมครับ ทำไมต้องทิ้งคนระดับโลก
‎แล้วมาเลือกระดับประเทศแทน
‎จะทำไมได้ล่ะคะ
‎เขาระดับโลกก็จริง แต่คนคนนี้
‎เป็นครอบครัวนี่คะ
‎"ครอบครัว" เหรอครับ
‎ใช่ค่ะ
‎หมายความว่าไง ‎ไปเป็นครอบครัวกันตอนไหน
‎หือ
‎ทำไมเล่า ‎ก็เราสนิทสนมกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ ไง
‎- นั่นสินะ ‎- ก็เข้าใจนะ เข้าใจ
‎แต่แปลกใหม่เหลือเกิน ไม่เคยจะชินเลย
‎ก็ ถ้าสงสัยหรือต้องการอะไร
‎บอกผมตามสบายได้ตลอดนะครับ
‎นั่นเป็นหน้าที่ของพี่เลี้ยงอยู่แล้ว
‎คือที่ หิมาลัย ชื่ออะไรนะ
‎คนที่พาเดินไต่เขา ไปด้วยกัน…
‎เศรปาเหรอ
‎ถูกต้อง เศรปา
‎น้องเอ๋ย พี่คนนี้จะเป็น
‎เศรปาที่พึ่งพาได้ให้นายเอง
‎ในเส้นทางการลงทุนที่ขรุขระนี้
‎เราจะวิ่งไปอย่างมั่นคงด้วยกัน
‎เจ้า…
‎น้องชาย
‎ที่เป็น
‎เหมือนครอบครัว
‎เนอะ
‎เอาล่ะครับ ‎มาตรวจสอบสถานะธุรกิจกันครับ
‎เริ่มกันที่สัญญาขั้นพื้นฐานเลย
‎ค่ะ
‎อะไรกัน ทำไมฟ้าแลบตอนอากาศแจ่มใส ‎รู้สึกไม่ดีเลย
‎อะไรกันเนี่ย
‎แผนธุรกิจสิบคะแนน ‎ข้อบังคับของบริษัทก็สิบคะแนน
‎ท่านประธานของเรา ‎เป็นคนจัดการเองทุกอย่างครับ
‎ทำด้วยกันนี่นา
‎ส่วนรายชื่อผู้ถือหุ้น ‎ติดลบหนึ่งล้านคะแนน
‎- หา ‎- ทำไมครับ
‎ติดลบเหรอ
‎"นัมโดซาน 19 เปอร์เซ็นต์
‎ซอดัลมี คิมยงซาน อีชอลซาน ‎จองซาฮา นัมซองฮวาน
‎คนละ 16 เปอร์เซ็นต์
‎นัมชอนโฮ หนึ่งเปอร์เซ็นต์"
‎คุณนัมโดซาน ‎ได้ส่วนแบ่งเยอะสุดสินะครับ
‎ก่อนอื่นเลย เขาเก่งด้านการเขียนโค้ด ‎ด้านการช่วยเหลือมากที่สุด
‎แล้วก็พยายามมากกว่าใคร ‎ก็เลยเพิ่มสามเปอร์เซ็นต์ครับ
‎และคนที่เหลือก็แบ่งเป็น ‎16 เปอร์เซ็นต์อย่างเท่าเทียมครับ
‎นัมซองฮวานนี่คือใครครับ
‎อ้าว ไม่รู้จักเหรอคะ
‎พี่ นั่นพ่อผมไง
‎อ๋อ จริงด้วย
‎โอ๊ย สติสตังฉัน ลืมคุณพ่อไปเฉยเลย
‎- คุณพ่อสบายดีใช่ไหม ‎- อือ
‎- ยังแข็งแรงดีไหม ‎- ดีสิ ดีเลยแหละ
‎อ๋อ
‎สองปีที่ผ่านมา ‎ท่านลงทุนให้ซัมซานเทคเยอะมาก
‎- ก็เลยให้ 16 เปอร์เซ็นต์ ‎- อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‎อือ
‎แล้วนัมชอนโฮนี่…
‎ลูกพี่ลูกน้อง
‎อ๋อใช่ ลูกพี่ลูกน้อง
‎ว่าแต่ทำไมให้หนึ่งเปอร์เซ็นต์ล่ะ
‎นายเคยบอกฉันแล้วแท้ๆ แต่ฉันลืมน่ะ
‎- หือ เอ่อ… ‎- พี่คนนั้นเขารับหน้าที่
‎ตัดต่อวิดีโอแล้วก็ออกแบบ ‎โดยรวมให้ซัมซานเทคน่ะครับ
‎- ออกแบบ กับตัดต่อเหรอ ‎- ครับ
‎(ซัมซานเทค ‎ติดต่อได้ตลอด 24 ชั่วโมง)
‎(สอบถามการลงทุน)
‎เราจะทำเงินให้ได้
‎เยอะๆ
‎อ๋อ
‎เอาเป็นว่าเข้าใจแล้ว
‎พวกคุณแบ่งส่วนแบ่งกันได้…
‎สวยสดงดงามมาก
‎ใช่ไหมล่ะครับ งดงามที่สุด
‎ผมมั่นใจเลยนะ
‎คนโง่ที่เห็นรายชื่อส่วนแบ่งนี้ ‎แล้วคิดจะลงทุน
‎คงไม่มีสักคนบนโลกนี้แน่นอนครับ ‎ทำไมน่ะเหรอ
‎เพราะรายชื่อส่วนแบ่งที่งดงามนี้ ‎จะแสดงให้เห็นจุดอ่อนของประธาน
‎ประธานซอ
‎คุณคิดว่าอำนาจของประธาน ‎มันออกมาจากตรงไหนครับ
‎ส่วนแบ่งค่ะ
‎มันเป็นเรื่องที่แน่นอนมาก ‎แต่ฉันไม่รู้เลยค่ะ
‎จะว่าไม่รู้ก็ไม่เชิงค่ะ ‎แต่ฉันเชื่อใจพ่อมากเกินไป
‎ฉันก็เลยคิดว่าส่วนแบ่งของพ่อ ‎ก็คงเหมือนส่วนแบ่งของฉัน
‎ได้บทเรียนสำคัญเลยสิคะ
‎ทุกคนอาจจะรู้ดีอยู่แล้ว
‎สำหรับสตาร์ทอัพขั้นต้น ‎การให้อำนาจประธานเป็นสิ่งสำคัญค่ะ
‎ค่ะ ตอนนี้ฉันรู้ซึ้งแล้วค่ะ
‎ฉันไม่มีอะไรจะแนะนำเลยค่ะ
‎ฉันน่าจะ ‎เป็นฝ่ายเรียนรู้จากคุณด้วยซ้ำไป
‎ไม่หรอกค่ะ ‎ช่วยให้คำปรึกษาเราเยอะๆ เลยนะคะ
‎ไม่สิ ทำไมถึงแบ่งเท่ากันไม่ได้ล่ะคะ
‎ถ้าเราเป็นหนึ่งเดียวกัน…
‎ตัวใครตัวมัน ‎ดีกว่าเป็นหนึ่งเดียวนะครับ
‎ถ้ามีใครสักคนมีความเห็น ‎ไม่ตรงกันละก็…
‎ถ้าเห็นตรงกันก็ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‎ผมคิดว่ามิตรภาพเราจะคงอยู่ตลอดไป
‎โทษทีนะ ตลอดไปเหรอ
‎"ไม่มีวันเปลี่ยนเลย" งั้นสิ
‎ไอ้คำพวกนี้
‎เขาใช้พูดกันที่ไหนมากที่สุดครับ
‎งานแต่งงาน
‎ถ้ามันจริง แล้วทำไมแต่ละปี ‎มีคนหย่ากันเป็นแสนคู่เลยล่ะ
‎เพราะแสนคู่นั้น ‎แต่งงานโดยไม่ได้รักกันเหรอ
‎ไม่ใช่เลย ‎ตอนแรกพวกเขาก็คิดเหมือนคุณ
‎พวกเขาก็คิดว่าจะบริสุทธิ์ใจต่อกัน
‎และรักกันเป็นร้อยเป็นพันปี
‎เหมือนอย่างที่พวกคุณคิด
‎การแต่งงานน่ะ ‎แค่แบ่งเงินและสิทธิ์เลี้ยงดูลูก
‎คนสองคนแบ่งกันเอง แค่นั้นมันก็จบได้
‎แต่มันไม่เหมือนกับบริษัท
‎เมื่อพวกคุณแตกหักกัน ‎เงินอันล้ำค่าของนักลงทุนก็หายด้วย
‎ถ้าผมสละส่วนแบ่งตัวเอง
‎แล้วให้ใครคนหนึ่งล่ะครับ
‎- แบบนั้นจะได้ 35 เปอร์เซ็นต์เลยนะ ‎- นี่
‎บอกว่า 35 เปอร์เซ็นต์เหรอ
‎เป็นไปไม่ได้หรอกครับ
‎หา
‎ทีนี้พอเริ่มราวด์ลงทุน ‎พวกนักลงทุนจะซื้อหุ้นในบริษัทนี้
‎ฉะนั้นส่วนแบ่ง 35 เปอร์เซ็นต์
‎ในชั่วพริบตา ‎นักลงทุนจะมีหุ้นมากกว่านั้นแน่นอน
‎ในกรณีแย่สุด ‎เพื่อนร่วมงานอาจหักหลังกัน
‎และร่วมมือกับเหล่านักลงทุน ‎เปลี่ยนแปลงบริษัทตามใจตัวเองได้
‎หรือจะขายทิ้งก็ได้ครับ
‎เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้
‎ต้องรวบรวมหุ้นส่วนใหญ่ ‎ให้คีย์แมนตั้งแต่เนิ่นๆ
‎พวกคุณถึงจะปกป้องบริษัทได้ครับ
‎แล้วเราจะเลือกคีย์แมนยังไงคะ
‎ง่ายมากครับ
‎ใครคือคนที่ ‎ซัมซานเทคแห่งนี้ขาดไม่ได้
‎ถ้างั้น เราต้องรวบรวมหุ้น ‎ให้คนคนนั้นเยอะเท่าไรคะ
‎อย่างน้อย 60 เปอร์เซ็นต์ ‎แต่ถ้าเป็นผม…
‎มากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์
‎เท่านี้ก็สรุป ‎การตรวจสอบได้แล้วล่ะค่ะ
‎เงินจะโอนเข้าช่วงเช้าพรุ่งนี้ค่ะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎แปลว่าหุ้น ‎เป็นของประธาน 80 เปอร์เซ็นต์
‎อีก 20 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ‎จะถูกแบ่งให้สมาชิกผู้ก่อตั้ง
‎ทางเราก็ดีใจที่มีประธานแข็งแกร่ง
‎ว่าไงคะ ไม่มีใครเห็นต่างใช่ไหมคะ
‎- ไม่มีค่ะ ‎- ไม่มีครับ
‎ท่านประธานของเราสัญญาไว้แล้ว ‎ว่าจะตอบแทนด้วยสต๊อกออปชันค่ะ
‎ว่าแต่ จะมีใครคัดค้าน ‎เรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับ
‎ฉันไม่มีทางเห็นด้วยเด็ดขาด
‎เตี๊ยมกันมาแน่ๆ
‎ก็ว่ามันแปลกๆ ตั้งแต่ทิ้งอเล็กซ์ ‎มาเลือกหัวหน้าทีมฮันแล้ว
‎นี่คุณสองคนรวมหัวกัน ‎มาขโมยหุ้นส่วนของผมใช่ไหม
‎- นี่ คุณอีชอลซาน ‎- เฮ้ย นายพูดจบหรือยัง
‎หรือว่าเป็นนายเหรอโดซาน ฮะ
‎นายอยากได้หุ้นของเราเหรอ
‎เลยรวมหัวเล่นโกสต็อป ‎กับหัวหน้าฮันที่เหมือนครอบครัวเหรอ
‎ไอ้เวรนี่ หยุดเลยนะ ‎อย่ามาล้ำเส้นกัน
‎เฮ้ย เป็นอะไรของพวกนาย ‎พอได้แล้ว มิตรภาพเรามีค่าแค่นี้เหรอ
‎เออ มันก็แค่นี้แหละ ‎มีค่าน้อยกว่าหุ้น น้อยกว่าผู้หญิง
‎ไอ้เวรนี่
‎- เฮ้ย พอทีเถอะ ‎- นายไม่ต้องมายุ่ง
‎ทำไม แทงใจดำหรือไง มันแทงใจดำเหรอ
‎เฮ้ย ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้ ‎เห็นฉันเป็นคนนอกหรือไงวะ
‎ปล่อย ปล่อยสิวะ ‎บ้านฉันมียีนหัวล้านนะเว้ย ปล่อย
‎ขอบคุณสำหรับข้อมูลว่ะ
‎ได้ เรามาแตกกันวันนี้แหละ ‎มาแตกกันไปเลย
‎ปล่อยๆ
‎โอ๊ย มันเจ็บนะเว้ย
‎เฮ้ย
‎เจ็บจะตายอยู่แล้ว
‎สะโพกฉันไม่ค่อยดีนะเว้ย
‎โอ๊ย ปล่อย
‎หัวหน้าทีมฮัน
‎สู้ๆ กันไปเดี๋ยวพวกเขา ‎ก็กลับมาดีกันค่ะ เพราะงั้น…
‎กับทีมที่ทะเลาะกันเพราะเงิน ‎สนับสนุนเริ่มต้นร้อยล้านวอน
‎ยังไงก็ไปถึง ‎สิ่งที่ใหญ่กว่านี้ได้ยากครับ
‎อนาคตที่จะเติบโตเป็นหลายหมื่น ‎หลายแสนล้านยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยครับ
‎ปัญหาที่ใหญ่กว่าพวกเขา
‎คือคนที่แก้ไขปัญหา ‎การต่อสู้แย่งหุ้นไม่ได้
‎ประธานซอ คุณนั่นแหละครับ
‎- เออ เลิกก็เลิก ‎- เลิกๆ
‎ได้ ออกก็ออก ‎ไม่เปลี่ยนชื่อด้วยเลยล่ะ
‎ไม่ต้องใช้ซัมซานเทค ‎ใช้ดัลมีเทคไปเลย
‎สู้ๆ ล่ะ
‎คุณชอลซาน
‎คุณยงซาน ห้ามคุณชอลซานหน่อยนะคะ
‎ทำไม ประธานซอก็เห็นผม ‎เป็นไอ้ขี้แพ้เหรอครับ
‎เฮ้ย พวกนายจะออกจริงๆ เหรอ
‎แล้วเหมือนฉันล้อเล่นหรือไงล่ะ
‎โอ้โฮ ซัมซานเทคชัตดาวน์ ‎ตั้งแต่วันแรกเลยแฮะ
‎นั่นสิ
‎จริงสิ เธอบอกว่ามีอะไร ‎จะให้ฉันดูไม่ใช่เหรอ
‎ไม่รู้สิ ไม่เห็นจะจำได้เลย
‎(บัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้น)
‎โดซาน
‎ว่าไง
‎ไปส่งฉันที่บ้านหน่อยได้ไหม
‎ไม่มีอะไรอยากบอกฉันหน่อยเหรอ
‎ไม่ต้องไปสนใจที่พวกนั้นพูด ‎คิดซะว่าเป็นเสียงรบกวนก็พอ
‎เสียงรบกวนเหรอ
‎แมชชีนเลิร์นนิง
‎ถ้าข้อมูลขนาดใหญ่เกินไป ‎การเรียนรู้ก็จะใช้เวลานานและยาก
‎ดังนั้นการกรองสิ่งรบกวนบนข้อมูล ‎ล่วงหน้า จะทำให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี
‎เพราะงั้นคิดซะว่าที่พวกนั้นพูด ‎คือเสียงรบกวนและกรองออกไปเถอะนะ
‎อือ
‎แล้วนายล่ะ นายกรองได้ไหม
‎ไม่ได้
‎ไม่ต้องห่วงหรอก ‎ฉันจะหาทางเกลี้ยกล่อมเพื่อนๆ เอง
‎อือ ถ้างั้น
‎นายมาเป็นประธานดีไหม
‎ฉันเป็นซีเอ็มโอหรือซีเอฟโอก็ได้
‎ไม่ๆ นี่แหละเสียงรบกวน ‎ฉันต้องกรองออกทันที
‎นี่ ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ
‎ฉันก็ไม่ได้ล้อเล่นเหมือนกัน
‎ฉันเลือกเธอเป็นประธานบริษัทของเรา
‎และฉันไม่อยากเสียใจกับการเลือกนั้น
‎ดัลมีกลับมาแล้วเหรอ
‎ค่ะคุณย่า กำลังเข้าไปค่ะ
‎วันนี้ก็จะกลับไปเฉยๆ เหรอ ‎มาทักทายคุณย่าหน่อยไหม
‎ไม่ล่ะ เอาไว้วันหลัง ‎สภาพฉันวันนี้คงไม่เหมาะเท่าไร
‎ทำไมเล่า ก็ดูดีออก ใส่สูทมาซะด้วย
‎ไปทักทายก่อนค่อยกลับ
‎แต่มันดูเจตนาเกินไปนี่
‎เอาไว้วันหลังนะ ‎วันหลังฉันต้องมาทักทายให้ได้
‎อือ ได้ เอาไว้วันหลัง
‎แกก็แค่เป็นประธาน ‎และถือหุ้นทั้งหมดเลยไม่ได้เหรอ
‎เฮ้อ อย่าให้ต้องพูดเลย
‎เพราะเรื่องนั้นซัมซานเทค ‎ถึงได้ทึ้งหัวกัน ตีกัน
‎เละเทะกันไปหมด
‎แล้วหนูก็ไม่อยากได้ด้วย
‎มันไม่สบายใจ ไม่เข้าท่าด้วย
‎งั้นก็ให้นัมโดซานไปเลย ‎ทั้งตำแหน่งประธานและหุ้น
‎อันนั้นก็ไม่ได้เหมือนกัน ‎โดซานบอกว่าไม่อยากได้
‎เป็นเรื่องที่ตัดสินใจจบไปแล้ว
‎แล้วถ้าแกเป็นประธาน ‎แต่ให้นัมโดซานถือหุ้นส่วนใหญ่ล่ะ
‎อันนั้นก็ไม่ได้
‎หัวหน้าทีมฮันบอกว่าทำแบบนั้น ‎นักลงทุนจะตะขิดตะขวงใจ
‎ให้ตาย ไม่มีคำตอบเลยจริงๆ
‎จะไปไหนเล่า ยังไม่เสร็จเลยนะ
‎พอแล้วล่ะ ไม่มีที่ให้ติดอีกสักหน่อย
‎ไม่ใช่ปลาสเตอร์สิ ‎หมายถึงหนูยังพูดไม่จบ
‎มีปัญหาอีกเป็นร้อยแปด รีบมานั่งเลย
‎ก็คงไม่มีคำตอบอีกนั่นแหละ
‎ปัญหาก็คือการเอาแต่ตามหา ‎คำตอบที่มันไม่มีอยู่นี่แหละ
‎ก็แล้วจะให้ทำยังไง ให้ตายสิ
‎ยองชิล เปิดไฟหน่อย
‎ครับ รับทราบครับ
‎โอ๊ะ
‎เกิดอะไรขึ้น วันนี้เชื่อฟังดีแฮะ ‎เอาซะรู้สึกผิดเลย
‎ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหรอกครับ
‎จิตใจก็ดีนะเรา
‎วันนี้ฉันปฏิเสธ ‎การพิจารณาลงทุนบริษัทนายไป
‎พูดอะไรไม่คิดไปด้วย ‎แต่นายไม่โกรธเลยเหรอ
‎ไม่อยู่แล้วครับ ไม่มีใครเข้าใจ ‎คุณฮันจีพยองเท่าผมหรอกครับ
‎ขอบใจนะ
‎ปัญหาที่ใหญ่กว่าพวกเขา
‎คือคนที่แก้ไขปัญหา ‎การต่อสู้แย่งหุ้นไม่ได้
‎ประธานซอ คุณนั่นแหละครับ
‎ซอดัลมีจะเป็นเหมือนกันไหมนะ
‎เขาจะเข้าใจฉันเหมือนนายไหม
‎ไม่อยู่แล้วครับ ไม่มีใครเข้าใจ ‎คุณฮันจีพยองเท่าผมหรอกครับ
‎ก็ว่างั้นแหละ
‎(ขอให้ประสบความสำเร็จ)
‎(วิธีเลื่อนจากสตาร์ทอัพ ‎สู่ยูนิคอร์น)
‎(เดินตามความฝัน)
‎(พอร์ทัลการศึกษาสตาร์ทอัพ)
‎(วิธีเขียนแผนธุรกิจ)
‎(การออกแบบก็สำคัญ ‎สำหรับบริษัทเทคโนโลยีด้วยเหรอ)
‎(รับรู้ถึงปัญหาและหาทางออก)
‎(คุณจะช่วยบริษัทเราไปถึงตอนไหนคะ)
‎(ถึง คุณฮันจีพยอง)
‎มาทำอะไรอยู่นี่
‎แล้วนายล่ะ มาทำไม
‎ก็ ฉันแค่…
‎แล้วนี่มันอะไร
‎ก็ยุงมันชอบเลือดฉันไง
‎ไอ้นี่มันจะรอบคอบไปไหน
‎งั้น ให้ฉันไปเลยไหม
‎ไปนะ บาย
‎(ซัมซานเทค)
‎ป้ายนั้นน่ะ ‎ตอนแรกมันไม่ได้เป็นแบบนั้น
‎จำได้ไหม
‎ได้สิ
‎จะลืมลงได้ไง
‎(ซัมซานเทค)
‎(โดซานเทค)
‎งานบริษัทยุ่งๆ อยู่จะมาทำไม
‎ยุ่งยังไงก็ต้องมาอยู่แล้วครับคุณแม่
‎โอ้โฮ นัมโดซาน
‎ไอ้เบื๊อก นัมโดซานอะไรเล่า
‎ต้องเรียกว่าประธานนัมสิ
‎บริษัทดีจังเลยนะ ‎วิวก็สวย บรรยากาศก็ดี
‎จริงเหรอ งั้นพวกนาย ‎ก็มาทำด้วยกันสิ มีที่เยอะแยะ
‎ฮะ
‎แหม ต่อให้เราอยากมา ‎ก็มีความสามารถไม่พอหรอก
‎นั่นสิ ยังอีกห่างไกล
‎มัวทำอะไร มันหนาวนะ ‎รีบคำนับแล้วเข้าข้างในเถอะ
‎ครับ คุณพ่อ
‎โอย หนาว
‎เลิกสั่นได้ไหม ไอ้นี่
‎- ผมเปล่าสั่นนะครับ พ่อ ‎- หกหมดแล้วนั่น
‎ต้องคำนับกี่ครั้งครับพ่อ
‎- สามครั้ง ‎- สามครั้งเหรอ โอเค
‎นี่ ชื่อบริษัทมันไม่เห่ยไปเหรอ
‎โดซานเทคนี่อะไร โดซานเทคเนี่ย
‎จะทำไงได้ ก็ไอ้หมอนั่นมันชื่อโดซาน
‎ขอให้ประสบความสำเร็จนะ
‎(อุ๊ย ไฟล์ของคุณมีการเข้ารหัส)
‎(กำลังตรวจสอบการชำระเงิน)
‎(เริ่มต้น)
‎(ชำระเงินตอนนี้ ‎เพื่อถอดรหัสไฟล์ทั้งหมด)
‎ทำไงดีครับ เหมือนเซิร์ฟเวอร์เรา ‎โดนแรนซัมแวร์โจมตีเลยนะครับ
‎- แบ็กอัปล่ะ ‎- โดนเหมือนกันครับ
‎มันลบไปหมดยันข้อมูลหุ้นส่วนเลยครับ
‎โอ๊ย จะบ้าตาย มันจะเอาเท่าไร
‎ครับ มันบอก ‎ถ้าจ่ายร้อยล้านจะกู้คืนให้
‎แต่มันติดต่อมาบอกว่าถ้าไม่จ่าย ‎ใน 24 ชั่วโมงจะเพิ่มเป็น 200 ล้าน
‎ทำไงดีล่ะครับหัวหน้า
‎โอ๊ย จะบ้าตาย
‎- นี่ นายแก้ให้ได้นะ ‎- อะไรนะครับ
‎มันเกิดขึ้นตอนเวรนายนี่ ‎รับผิดชอบด้วย
‎- โอเคนะ ไม่รู้ด้วยแล้ว ‎- ไม่นะครับ หัวหน้าทีม
‎หัวหน้าทีม
‎- ชอลซาน ฉันขอร้องล่ะ ‎- ปล่อยฉัน ปล่อยฉันสิ
‎ฉันขอร้องนะ
‎ฉันจะตายๆ ไปซะเลย
‎ฉันจะไปหาร้อยล้านวอนมาจากไหน
‎นี่ เดี๋ยวก่อน
‎นี่ ต่อให้โดดลงไปจากตรงนี้ ‎ก็ไม่ตายหรอก
‎มีแต่จะเจ็บตัวเปล่าๆ
‎ฉันบอกจะลาออก ‎เขาก็บอกให้จ่ายร้อยล้านแล้วค่อยออก
‎คนที่ใช้หนี้ค่าเล่าเรียนยังไม่หมด
‎- จะไปเอาร้อยล้านมาจากไหนวะ ‎- เฮ้ยๆ ไม่เอา
‎เดี๋ยวฉันแก้ไขให้เอง นะ
‎ฉันจะแก้ไขให้เอง
‎นายมีร้อยล้านเหรอ
‎คิดว่าจะมีไหมล่ะ ฮะ
‎ฉันตายจริงๆ เลยดีกว่า
‎ฉันจะตายมันจริงๆ นี่แหละ
‎หนึ่ง โอ๊ย
‎- ขนาดจะตายยังไม่ได้เลย ‎- เอาสิ
‎- ฉันมันโง่ ‎- ตายซะ
‎- ฉันทำไม่ได้ ‎- นายไม่มีทางจ่ายร้อยล้านได้หรอก
‎- เปิดคอมพิวเตอร์ไว้ตลอดเลยเหรอ ‎- อือ
‎ฉันอาจจะหาไพรม์คีย์ ‎ในหน่วยความจำเจอก็ได้
‎- จริงเหรอ ‎- อือ
‎ชอลซาน
‎ชอลซาน ชอลซานตื่นได้แล้ว เช้าแล้ว
‎อะไรกัน
‎ฉันหลับไปเหรอ
‎สถานการณ์แบบนี้ยังหลับลง ‎ฉันมันไม่ใช่คนแล้ว
‎เดรัจฉาน ไอ้บ้าเอ๊ย
‎ฉันเจอไพรม์คีย์ในหน่วยความจำแล้ว ‎ลบแรนซัมแวร์ไปแล้วด้วย
‎- นายไม่ต้องลาออกหรอก ‎- ฮะ
‎ไอ้เวรพวกนี้ ‎จะไม่ได้เงินแม้แต่นิดเดียว
‎โดซาน
‎ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ นะโดซาน
‎ขอบคุณนะ
‎เพราะงั้นก็เลิกกังวลได้แล้ว หือ
‎ไปทำงานอย่างมั่นใจ เข้าใจไหม
‎- ครับ ‎- ยืดไหล่เข้าไว้
‎- อือ ‎- เข้าใจนะ
‎- อือ ‎- เข้าใจไหม
‎อือ
‎อีชอลซาน
‎มาแล้วเหรอ
‎- เอาไปสมทบทุน ‎- นี่อะไร
‎เงินนั่น คือเงินบำเหน็จของฉัน ‎กับเงินที่ขายสกู๊ตเตอร์ได้
‎ไม่ถึงร้อยล้านหรอก ‎แต่ก็น่าจะช่วยได้
‎ไอ้บ้านี่
‎กลับไปของานคืนเลยนะ
‎ไปขอร้องเขา ‎แล้วกลับเข้าไปเลยนะเว้ย ไอ้บ้าเอ๊ย
‎ช่างมันเถอะ ยังไงฉันก็อยาก ‎ออกจากงานอยู่แล้ว
‎- ฉันเบื่อจะเป็นฟันเฟืองบริษัทแล้ว ‎- เดี๋ยวสิ
‎ประธานนัม มีตำแหน่งให้ฉันใช่ไหม
‎อือ ไอ้มีมันก็มีอยู่
‎แต่ฉันเพิ่งลบแรนซัมแวร์ไปเนี่ยสิ
‎ไม่ต้องใช้เงินแล้ว
‎โทษที
‎ไอ้เวร งั้นก็น่าจะบอก ‎ให้มันเร็วๆ สิวะ
‎ฉันยื่นใบลาออกไปแล้วเนี่ย
‎เฮ้ย แล้วทีนี้จะทำยังไงฮะ
‎- ฉันขอโทษ ‎- ไม่เอาน่า
‎- อย่าทะเลาะกัน ‎- ไม่ต้องมายุ่ง
‎- ฉันออกจากงานก็เพื่อแก ‎- ใจเย็นกันก่อนนะ
‎- ก็บอกว่าขอโทษไง ‎- ความผิดแกนั่นแหละ
‎- จะไปลบมันออกทำไมวะ ‎- ทำไมเป็นความผิดฉันล่ะ
‎- แกจะไปทำทำไม ‎- มาโทษฉันได้ไงเนี่ย
‎โดซาน ยงซาน
‎ดูนี่สิ
‎สูตรนี้…
‎แต่ก็โล่งอกแค่ไหน
‎เพราะเรามาร่วมด้วย
‎ถึงได้เอาชื่อโดซาน ‎ออกจากชื่อบริษัทได้
‎แล้วเปลี่ยนเป็นซัมซานเทค
‎โดซานมันเป็นอัจฉริยะ
‎ขนาดบริษัทใหญ่ๆ ดังๆ ‎ยังถูกแฮกเกอร์นั่นไถไปหลายร้อยล้าน
‎- แต่มันหยุดได้ ‎- นั่นสิ
‎โดซานนี่ก็เหมือนคนที่ช่วย
‎เศรษฐกิจประเทศไว้อย่างไม่เป็นทางการ
‎ถ้าให้ยกหุ้นให้โดซาน ฉันยอมยกให้ได้
‎ถ้าเป็นโดซานฉันก็ยอมรับ
‎แต่ซอดัลมีไม่ได้หรอก
‎ทำไม เธอก็ดูเป็นคนดีนี่ ‎มีความสามารถด้วย
‎เอาง่ายๆ ถ้าไม่มีเธอ ‎เราก็คงเข้าแซนด์บอกซ์ไม่ได้หรอก
‎รู้น่า ฉันก็ดูคนเป็นเหมือนกัน
‎แต่นายก็รู้นี่
‎ว่าซอดัลมีกับโดซานมาเจอกันได้ยังไง
‎อ้อ จดหมาย…
‎จดหมายนั่นมันจะรอดไปได้นานแค่ไหน
‎ถ้ารู้ว่าโดซานเป็นตัวปลอมขึ้นมา
‎ซอดัลมีจะยังอยู่ ‎ซัมซานเทคเหมือนเดิมเหรอ
‎เธอต้องไปร้อยเปอร์เซ็นต์
‎ที่ผ่านมาซอดัลมี ‎เป็นคนแก้บั๊กให้เราก็จริง
‎แต่สักวันเธออาจกลายเป็นบั๊กเองก็ได้
‎(461 ข้อความจาก ‎ประธานซอดัลมี ซัมซานเทค)
‎พวกนี้มันอะไรเนี่ย
‎(เพราะคุณไม่ยอมรับสาย)
‎(คำนวณอัตราการเผาเงินทุนยังไงคะ)
‎(การสร้างเครือข่ายควรทำยังไง)
‎(ขอโทษที่ถามเยอะ ‎แต่คิดซะว่าตอบเพื่อโดซานนะคะ)
‎มีอีกเหรอ
‎(ประธานซอดัลมี ซัมซานเทค)
‎(ประธานที่ดีคืออะไร)
‎โอ๊ะ หัวหน้าทีมฮัน
‎คุณเลือกหนังสือไร้ประโยชน์มานะ
‎ทำไมคะ ก็ที่ปรึกษาไม่ยอมตอบคำถาม
‎ฉันก็ต้องหาคำตอบในหนังสือสิคะ
‎ผมจะตอบให้ครับ
‎เอาล่ะ คำถามข้อที่หนึ่ง
‎"ประธานที่ดีคืออะไรคะ"
‎ของแบบนั้นไม่มีหรอกครับ
‎มันไร้สาระเหมือนการถามว่า ‎นักการเมืองที่ดีคืออะไรนั่นแหละ
‎ทำไมล่ะคะ ทำไมถึงไร้สาระล่ะ
‎การเมืองและบริหารไม่ใช่การสอบเอ็น ‎มันไม่มีคำตอบครับ
‎ทำไมเอาแต่ตามหา ‎สิ่งที่ไม่มีอยู่ล่ะครับ
‎เพราะอย่างนั้น
‎อย่าตามหาคำตอบ แต่เลือกมาครับ
‎ไม่ว่าเลือกอะไรก็โดนด่าทั้งนั้นครับ
‎ถ้าคุณกลัวจะโดนด่า ‎คุณก็ตัดสินใจอะไรไม่ได้
‎และประธานที่ตัดสินใจไม่ได้ ‎ก็ไม่มีคุณสมบัติครับ
‎คุณซอดัลมีอยากเป็นอะไรครับ
‎เป็นคนดี หรือเป็นประธาน
‎ทิ้งความโลภไปเถอะครับ ‎คุณเป็นสองอย่างไม่ได้หรอก
‎เลือกมาอย่างเดียวพอครับ ‎แค่อย่างเดียว
‎(ประธานที่ดีคืออะไร)
‎ราคา 8,500 วอนครับ
‎- ราคา 8,500 เหรอ ‎- ชามเล็กๆ …
‎- แล้ว 500 วอนนี่อะไร ‎- แต่เขาก็ให้เยอะนะ
‎จริงเหรอคะ ไปกินที่ไหนมาคะ
‎(คุณจองซาฮา)
‎พวกเราเพิ่ง…
‎อร่อยมากจริงๆ นะ
‎จริงเหรอ
‎เลขหมายที่ท่านเรียก ‎ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
‎อ๋อ มันก็กำลังไปได้สวยเหมือนกันนะ
‎แล้วเรื่องคอนเทนต์คุณล่ะ เป็นไงบ้าง
‎เดี๋ยวได้ระเบิดกันพอดี
‎ว่าไง ดัลมี
‎หือ มีเรื่องจะพูดเหรอ
‎(ซัมซานเทค)
‎อือ ฉันออกมาแล้ว เธออยู่ไหน
‎นี่ อีชอลซาน
‎นายอย่าไปแตะต้องนมนะ
‎"อย่าแตะต้อง" เหรอ
‎แล้วไง ถ้าแตะแล้วจะทำไม
‎เฮอะ พ่อจะแตะให้ดู
‎ไอ้ขี้เหนียว
‎ถ้าฉันดื่มแล้วจะทำไมฮะ ‎ถ้าฉันดื่มนายจะทำไม
‎ชอลซาน
‎อะไรวะเนี่ย
‎- เจ็บ ‎- โอ๊ย ชอลซาน
‎- ตายแล้ว ‎- โดซานๆ
‎โดซาน ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
‎เฮ้ย นี่เลือดเหรอ
‎ไม่ใช่ๆ ฉันขอโทษ รอเดี๋ยวนะ
‎- นิดเดียว ‎- โอ๊ย
‎โดซาน ฉันลืมตาไม่ได้
‎ถ้าตาบอดขึ้นมาจะทำยังไง
‎ถึงได้บอกว่าอย่าแตะต้องไง
‎โอ๊ย เจ็บ
‎ชอลซาน มองฉันนะ
‎ก็บอกว่ามองอะไรไม่เห็นไง
‎หลีกทางครับ ถอยไป
‎- เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น ‎- นมๆ
‎- นมระเบิด ‎- นมเหรอ
‎- เร็วเข้า ‎- นมเหรอ
‎- ยงซาน นายอยู่ไหน ฉันมองไม่เห็น
‎- พูดเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย ‎- ยงซาน
‎ฉันอยู่นี่ๆ
‎- อยู่ไหนเนี่ย ‎- ฉันลืมตาไม่ได้เลย
‎- ทางนี้ๆ ‎- มองไม่เห็นอะไรเลย
‎ยาตัวนี้ไม่ได้ป้องกันการตาบอด ‎แต่จะช่วยชะลอให้ช้าลงนะคะ
‎บอด…
‎คุณหมอ นี่ผม…
‎นี่ผมจะตาบอดเหรอครับ
‎เฮ้อ ไม่ใช่ครับ
‎ขอน้ำเกลือครับ
‎หมอครับ อย่างเค็มเลยครับ
‎อยู่นิ่งๆ หน่อยสิครับ ‎ทำดีอะไรถึงมีสิทธิ์มาร้องไห้
‎ถ้าทำดีจะร้องทำไมครับ ‎เพราะทำไม่ดีน่ะสิผมถึงได้ร้อง
‎ผมมันเป็นสวะ เป็นคนสารเลวที่เนรคุณ
‎คุณหมอ ผมต้องไปตามหาแสงแห่งความหวัง
‎ถ้าบอดไปแบบนี้ ภาพสุดท้ายที่ผมเห็น
‎จะเป็นสีหน้าของเพื่อนๆ ‎ที่ผิดหวังในตัวผม
‎ผมต้องเห็นพวกเขาอีกครั้งให้ได้ครับ
‎- เข้าใจแล้วครับ อยู่นิ่งๆ นะครับ ‎- ผมจะพยายาม
‎แต่ว่ามันแสบมากเลยครับ
‎ผมอาละวาดใส่เพื่อนๆ
‎แล้วก็พูดอะไรไม่คิดไปด้วยครับ
‎ไม่หรอก ไม่ต้องขอโทษก็ได้ ‎เราเข้าใจนายทุกอย่าง
‎ใช่ ขอแค่นายลืมตาขึ้นมาก็พอ
‎ครับ ลืมตาได้ครับ
‎- ได้เหรอครับ ‎- ครับ เป็นไงบ้างครับ
‎มองเห็นไหมครับ
‎เห็นครับ
‎คุณหมอ ผมมองเห็นแล้วครับ
‎- เฮ้ย ‎- เฮ้ย
‎นี่ยงซาน และนายก็คือโดซาน
‎ฉันนึกว่าจะไม่ได้เห็นพวกนายอีกแล้ว
‎ให้ตายสิ
‎มองฉัน มองฉันนะ
‎ขี้ตา…
‎คุณหมอ ขี้ตาเขาเป็นสีขาวครับ
‎ขี้ตาคนไม่ควรเป็นสีขาวสิครับ
‎ช่วงนี้อาจมีนมจับตัวออกมาได้ครับ
‎ใช้น้ำตาเทียมสักสองสามวันก็หายครับ
‎ครับ ขอบคุณครับคุณหมอ
‎ผมขอบคุณครับ ผมจะเป็นคนดีครับ
‎นี่ มานี่
‎ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปแตะต้องนม
‎นายมองเห็นฉันแล้วแน่นะ
‎ฉันมองเห็นแล้ว เห็นแล้ว
‎ฉันเห็นหมดแล้ว ขอบคุณนะครับคุณหมอ
‎คุณหมอนี่ฝีมือระดับเทพเลยครับ
‎รักคุณหมอนะครับ
‎ขอบคุณครับ
‎(แซนด์บอกซ์)
‎ขอโทษนะ ที่ฉันพูดจาร้ายๆ ใส่พวกนาย
‎พูดจาร้ายๆ อะไร ไม่เห็นจำได้เลย
‎ฉันด้วย
‎โอ๊ะ ประธานซอแหละ
‎บอกขอเรียกประชุมตอนนี้
‎โดซาน จากนี้ไม่ว่าฉันตัดสินใจอะไร
‎นายต้องช่วยผลักดันฉันนะ
‎- โดซาน ‎- ว่าไง
‎ฉันเชื่อใจนายนะ
‎เชื่อโดยไม่มีข้อแม้
‎ส่วนประธานซอ…
‎ชอลซาน ถ้านายเชื่อใจฉัน
‎ช่วยเชื่อใจดัลมีด้วยนะ
‎ทำไมนายไม่ฟังให้จบ ‎แล้วต้องมาทำให้คนอื่นดูแย่ด้วย
‎ฉันเชื่อเธอ
‎ฉันจะบอกว่าฉันเชื่อเธอเท่านาย ‎และจะยอมให้หุ้นประธานซอ
‎ทำไมต้องมาปาดกันด้วย
‎- นายจะพูดแบบนั้นเหรอ ‎- ใช่
‎เพราะงั้นก็ตั้งใจทำงานด้วย
‎รู้แล้วน่า ฉันจะพยายาม ‎ไม่ให้กลายเป็นบั๊ก
‎บั๊ก บั๊กเหรอ
‎อย่าบอกนะว่านาย ‎ได้ยินที่เราคุยกันเมื่อคืน
‎- อือ ‎- โอย
‎ให้ตาย แล้วก็ไม่ให้สุ้มให้เสียง
‎- มานี่เลย มานี่ ‎- อะไร
‎นี่แน่ะ
‎ไปกันเลย
‎ฉันทำบัญชีผู้ถือหุ้นใหม่แล้วค่ะ
‎คุณคิมยงซาน คุณอีชอลซาน ‎คุณนัมซองฮวาน
‎แล้วก็ รวมฉันเป็นคนละแปดเปอร์เซ็นต์
‎และคุณนัมชอนโฮหนึ่งเปอร์เซ็นต์
‎และผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด ‎คุณนัมโดซาน 67 เปอร์เซ็นต์ค่ะ
‎- คือว่า… ‎- ถ้าทำได้ฉันอยากให้เป็นไปตามนี้ค่ะ
‎แล้วก็อยู่ที่บริษัทขอให้ทุกคน ‎พูดจาสุภาพด้วยนะคะ
‎ตอนนี้พูดเป็นกันเองได้สบายก็จริง ‎แต่ต่อไปคงมีพนักงานเพิ่มขึ้น
‎ถ้าไม่มีมาตรฐานการพูดหรือเรียกชื่อ ‎อาจเกิดความไม่สบายใจได้ค่ะ
‎เพราะงั้นจากนี้ไป ‎หวังว่าจะรักษาระเบียบกันนะคะ
‎- ครับ ก็ดีครับ ‎- ได้ครับ
‎มีใครมีคำถามหรือความเห็นอะไรไหมคะ
‎เดี๋ยวก่อน
‎ทำไมฉันถึงไม่มีหุ้น
‎เวอร์ชันที่มีก็มีค่ะ
‎ทุกคนรวมคุณจองซาฮา ‎ได้คนละเจ็ดเปอร์เซ็นต์
‎และคุณนัมชอนโฮหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ‎และคุณนัมโดซาน 64 เปอร์เซ็นต์
‎ทำไมถึงมีสองเวอร์ชันล่ะ
‎การแบ่งหุ้นจะขึ้นอยู่กับ ‎การตอบคำถามของคุณจองซาฮาค่ะ
‎คุณจองซาฮาไม่มีความคิดที่จะทำตาม ‎ระเบียบใช้คำสุภาพในที่ทำงานเหรอคะ
‎อือ ไม่มี
‎งั้นขอโทษด้วยนะคะ แต่คุณไม่สามารถ ‎ร่วมงานกับเราได้แล้วค่ะ
‎อะไรเนี่ย
‎จริงจังเหรอ ‎แค่เพราะไม่พูดสุภาพเนี่ยนะ
‎จะเผด็จการไปไหม
‎คุณไม่โผล่มาที่ออฟฟิศ
‎เพิกเฉยต่อสายติดต่อเรื่องงาน ‎นั่นแหละเผด็จการ
‎ฉันทำงานร่วมกับคนแบบนั้นไม่ได้ค่ะ
‎เอาไง จะเลือกแบบไหนดีคะ
‎เอาอันนั้น
‎(บัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้น)
‎- นี่ โชว์บัตรหน่อย ‎- อ้อ ขอบใจ
‎จะถ่ายแล้วนะคะ
‎เขยิบเข้ามา
‎เอาล่ะ ถ้านับหนึ่งสองสามแล้ว ‎"สู้ๆ " นะ
‎หนึ่ง สอง สาม
‎- สู้ๆ ‎- สู้ๆ
‎นี่ ประธานซอของเราดูเป็นคนหัวอ่อน
‎แต่เมื่อกี้อย่างเข้มเลยว่าไหม
‎- เมื่อกี้ฉันกลัวจนพูดไม่ออกเลย ‎- เออ จริง
‎เราตกลงจะพูดสุภาพ ‎ในบริษัทกันไม่ใช่เหรอคะ
‎- ครับ ขอโทษครับ ‎- ผมจะปรับปรุงครับ
‎- ขอโทษนะครับ ‎- ขอโทษครับ คุณอีชอลซาน
‎ไม่หรอกครับ ไม่เป็นไร
‎(บัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้น)
‎(นัมโดซาน 64 เปอร์เซ็นต์ ‎ซอดัลมี 7 เปอร์เซ็นต์)
‎บอกแล้วไงว่าทำแบบนี้นักลงทุนจะสับสน
‎คีย์แมนที่นักลงทุนต้องรับมือด้วย ‎คือใครกันแน่ครับ
‎ประธานซอหรือคุณนัมโดซานครับ
‎ถ้ามีเรื่องต้องเผชิญหน้า ‎ฉันจะรับมือเองค่ะ
‎และซีทีโอ คุณนัมโดซานจะไปด้วยเสมอ ‎ในฐานะผู้มีส่วนได้เสียค่ะ
‎ถ้าพวกคุณความเห็นไม่ตรงกันล่ะ
‎จะไม่มีเรื่องแบบนั้นครับ
‎เรารวมหุ้นส่วนใหญ่ ‎ไว้ที่คนเดียวตามที่คุณบอกไว้
‎ต่อให้มีนักลงทุนเข้ามามากขึ้น ‎หุ้นก็ไม่มีทางพลิกผันแน่นอนค่ะ
‎แปลว่าคุณ
‎เมินความเห็นผมสินะ
‎เปล่าเลยค่ะ ฉันทำตามคำชี้แนะ ‎ของหัวหน้าทีมฮันค่ะ
‎ไม่มีคำตอบที่จะทำให้ ‎ทุกคนพอใจได้นี่คะ เพราะงั้น
‎ฉันก็เลยเลือกค่ะ
‎ว่าให้โดนใครสักคนด่าคนเดียวดีกว่า
‎แล้วใครคนเดียวนั่น ก็คือผมเหรอครับ
‎ขอโทษค่ะ
‎แต่ฉันต้องตัดสินใจนี่คะ ‎เพราะฉันเป็นประธาน
‎ใช่ครับ คุณเป็นประธาน
‎เงินสนับสนุนจะโอนเข้าพรุ่งนี้ครับ
‎ขอบคุณค่ะ
‎- ไม่ไปเหรอคะ ‎- ออกไปก่อนเลยครับ
‎ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่พอดี
‎ค่ะ ขอตัวนะคะ
‎อยากพูดอะไรครับ
‎ทำไม
‎ตอนประชุมเมื่อกี้
‎ฉันนึกว่าเธอเป็นคนอื่นซะอีก
‎ฉันสั่นแค่ไหนรู้ไหม
‎นึกว่าหัวใจจะระเบิดแล้วซะอีก
‎โอ้ ใจยังสั่นอยู่เลย
‎แต่ว่า คือ หัวใจอยู่ด้านซ้าย…
‎อ้อ
‎ว่าแต่ไม่เป็นไรแน่เหรอ
‎การเริ่มต้นด้วยการ ‎เป็นประธานที่ไม่มีหุ้น
‎ทำไมฉันจะไม่มีหุ้น 7 บวก 64
‎ฉันเป็นประธาน ‎ที่ถือหุ้น 71 เปอร์เซ็นต์เชียวนะ
‎หุ้นของฉันก็คือนาย ‎คนที่อยู่ข้างฉันโดยสมบูรณ์
‎เพราะงั้น ไม่ว่ายังไงเราก็ต้อง ‎อยู่ทีมเดียวกันไปจนถึงที่สุดนะ
‎เข้าใจไหม
‎คุณย่าไม่อยู่บ้านเหรอ
‎คุณย่าเหรอ
‎น่าจะอยู่นะ ทำไม
‎อยากพูดอะไรครับ
‎ผมว่าจะบอกความจริง ‎กับดัลมีวันนี้ครับ
‎ความจริงอะไร
‎เรื่องจดหมายเหรอครับ
‎ครับ
‎จู่ๆ ทำไมล่ะ
‎ผมอยากกำจัดบั๊ก ‎ที่จะเกิดขึ้นสักวันล่วงหน้าครับ
‎วันนี้ฉันขอเข้าไปทักทายคุณย่าได้ไหม
‎จริงเหรอ
‎ดีสิ
‎แป๊บหนึ่งนะ
‎ขอหนึ่งนาที
‎ไม่สิ ขอสามนาที
‎ย่า
‎อ้าว ดัลมีมาแล้วเหรอ กินข้าวหรือยัง
‎ย่าคะ โดซานมาๆ โดซาน
‎โดซานเหรอ เมื่อไหร่
‎- ตอนนี้ ‎- หา ตอนนี้เหรอ
‎อือ
‎โอ๊ย ทำไมมากะทันหันแบบนี้
‎ย่าคะ เหลืออีกสองนาทีแล้ว
‎ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ครับ
‎ผมทำนี่เอง…
‎นี่เป็นฟองน้ำที่ผมตัดเองครับ
‎นี่เป็นฟองน้ำอาร์จีบี สามแม่สีหลัก
‎หรือจะตัดอาร์จีบีออกไปดี
‎- เข้ามาสิ ‎- อ้อ
‎- โดซาน ใส่นี่ด้วยนะ ‎- อือ
‎คุณย่า โดซานมาแล้วค่ะ
‎มาแล้วเหรอ เชิญสิ
‎สวัสดีครับ ผมนัมโดซานครับ
‎เป็นไง ไม่ได้เจอกันมา ‎15 ปีแล้วใช่ไหม
‎จำคุณย่าฉันได้ไหม
‎คุณย่า จำโดซานได้ไหม
‎ยาตัวนี้ไม่ได้ป้องกันการตาบอด
‎- แต่จะช่วยชะลอให้ช้าลงนะคะ ‎- ค่ะ
‎- นี่ครับ ‎- อ้อ ขอบคุณนะคะ
‎จำไม่ได้เหรอ
‎หือ
‎คือว่า…
‎จำได้สิ
‎ไม่เจอกันนานเลยนะครับ
‎นั่นสิ
‎ดีใจที่ได้เจอนะ โดซาน
‎(เพื่อแก้แค้น)
‎(ซัมซานเทค)
‎(อินแจคอมปะนี)
‎ความจริงฉันจำ ‎เรื่อง 15 ปีก่อนไม่ค่อยได้หรอก
‎ฉันแค่อยากให้เธอ
‎ไม่รู้จักฉันในตอนนั้น
‎หรือว่าหัวหน้าทีม
‎- อิจฉาผมเหรอครับ ‎- อยู่ได้หกเดือนเท่านั้นค่ะ
‎ภายในหกเดือนเราต้องบรรลุผลให้ได้ค่ะ
‎ฉันกำลังให้ข้อมูลอยู่นี่ไง
‎จะปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปอีกเหรอ
‎ไปกันเถอะ
‎เธอน่าจะเลือกฉันเหมือนพี่สาวเธอ
‎หุบปากเถอะนะครับ
‎คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม