‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ตอน 5)
‎ชอลซาน หมอนั่นเป็นอะไร
‎เป็นอะไร หา
‎เดตแรกก็ราบรื่นดีนี่ ถักทำไม
‎มีอะไรให้เครียดหรือไง
‎หือ
‎- ชอลซาน ‎- อือ
‎- ไม่มีอะไร ‎- โอ๊ย
‎มีอะไร พูดมา
‎เปล่า
‎โอ๊ย เป็นแบบนี้อีกแล้ว
‎พูดมาสิ
‎คือฉันถามดัลมีมาน่ะ
‎- ว่าทำไมถึงชอบฉัน ‎- แล้วเธอว่าไง
‎ฉันว่าดัลมีต้องสายตาไม่ดีแน่ๆ
‎ขอโทษที
‎ก็คือว่า นาย
‎เป็นรักแรกของฉัน…
‎"รักแรก" เหรอ
‎ถ้าให้พูดกันตรงๆ ‎นั่นหมายถึงฮันจีพยองนี่
‎แล้วฉันก็ถามว่าชอบเพราะอะไรอีก
‎จดหมายของนาย
‎ช่วยปลอบโยนฉันมาแสนนาน
‎นั่นก็ฮันจีพยอง ไม่ใช่นายอีก
‎ไม่สิ ไม่มีอะไรเกี่ยวกับนายเลยเหรอ
‎มือฉัน
‎มือนายใหญ่และเท่มาก
‎มีแค่มืออย่างเดียว
‎- โดซาน ‎- หือ
‎ในขณะที่มนุษย์ ‎เปลี่ยนจากการเดินสี่ขา
‎มาสู่การเหยียดยืนสองขา ‎สมองก็เริ่มพัฒนาด้วย
‎ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะพอสองขาหน้า ‎ไม่มีอะไรให้ทำ มันเลยกลายเป็นมือไง
‎ขณะที่ใช้มือ สมองของมนุษย์ก็พัฒนา
‎และได้สร้างเครื่องมือขึ้นมา ‎เกิดวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ด้วย
‎นายต้องการจะสื่ออะไร
‎ปัดโธ่ หนุ่มวิศวะคุยกันไม่รู้เรื่อง ‎แบบนี้ก็แย่น่ะสิ
‎ก็จะบอกว่าไม่ใช่เพราะ "แค่มือ" ‎แต่มือหมายถึงทุกสิ่ง
‎มือคือสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด ‎แบบนั้นใช่ไหมล่ะ
‎ถูกต้อง
‎(เหตุผลที่มนุษย์ฉลาดที่สุด ‎เพราะมนุษย์มีมือ - แอแนกแซเกอเริส)
‎จริงนะ เขาจับมือหนู มือหนูเนี่ย
‎อะไรของแก จับมือแล้วมันทำไม
‎โธ่ ก็พี่น่ะมายืนต่อหน้าโดซาน ‎แล้วก็พูดแบบนี้
‎เลือกมาสิคะ ฉัน หรือซอดัลมี
‎แล้วย่ารู้ไหมว่าโดซานพูดว่าไง
‎ช่วยมาเป็นประธาน ‎ให้ซัมซานเทคของเราได้ไหม
‎เขาพูดแบบนั้น ‎แล้วยื่นมือมาให้หนู แทนที่จะเป็นพี่
‎ย่า
‎มือนั้นน่ะ…
‎มือนั้น
‎เท่ที่สุดในโลกเลย
‎เพ้อเจ้อจริง มือเขาเท่มากงั้นสิ
‎เท่มากจริงๆ
‎หนูไม่ใช่คนสำคัญสักหน่อย
‎หนูไม่ได้สำคัญเลย ‎ทำไมเขาถึงจับมือหนูแทนพี่
‎ถึงจะเป็นมือ ก็มากไปอยู่ดี
‎ฉันไม่ได้มีอะไรดีสักหน่อย
‎ใช่ไหม
‎ย่าคะ
‎หนูชักจะโลภขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ
‎ตอนแรกหนูเริ่ม ‎เพราะอยากเอาชนะพี่เรื่องพ่อ
‎แต่ตอนนี้หนูโลภขึ้นมาแล้วจริงๆ
‎ฉันรู้ดีว่ามันเกินเอื้อม
‎แต่ฉันก็ชักจะหวังมากขึ้นทุกที
‎แล้วก็จริงจังมากขึ้นกว่าเดิมด้วย
‎(แฮกกาธอน)
‎(คำผสมระหว่าง ‎"แฮกกิ้ง" และ "มาราธอน")
‎(กิจกรรมที่ผู้แข่งขันรวมทีมกัน ‎สร้างโมเดลธุรกิจในเวลาจำกัด)
‎(ตอน 5)
‎(แซนด์บอกซ์ รุ่น 12 แฮกกาธอน)
‎นับแต่นี้ไป ประตูนรกสามวันสองคืน ‎ได้เปิดออกแล้วสินะ
‎แต่ไม่ใช่เรื่องของผมหรอก ‎เรื่องของคนอื่นเขา
‎เฮ้อ
‎รู้ใช่ไหมครับ ปีที่แล้ว ‎ผมไปเป็นพี่เลี้ยงอยู่สามวันสองคืน
‎แล้วกลับมานอนป่วยอยู่สี่วันสามคืน
‎เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ ‎แต่ไม่ได้อะไรตอบแทนสักอย่าง
‎ไม่ควรไปเลย ว่าไหมครับ
‎หัวหน้าทีม
‎หัวหน้าทีมครับ
‎อ้าว หายไปไหนแล้วล่ะ
‎(เอสเอช เวนเจอร์ แคปิตอล ห้อง 801)
‎นี่ครับ
‎ไปที่โต๊ะหมายเลข 36 ได้เลยครับ
‎รู้ใช่ไหมครับ ‎ทุกครั้งที่ได้สมาชิกเพิ่ม
‎ให้สแกนคิวอาร์โค้ดส่งมาด้วย
‎ค่ะ รับทราบค่ะ
‎ส่วนอาหารว่างเราเตรียมให้ไม่จำกัด
‎เลือกทานได้ ตามสบายครับ…
‎นี่ เอาไป
‎เอาใส่กระเป๋านายไปด้วย
‎ขนาดของว่างยังเหนือชั้นเลย
‎นี่ เป็นแรงจูงใจได้เลย ‎เราจะได้กินอะไรแบบนี้ทุกวัน
‎ฉันโคตรจะอยากเข้าแซนด์บอกซ์เลย
‎ฉันก็อยากอยู่ที่นี่จนวันตายเลย
‎เอานี่ไปให้หมด
‎โดซาน
‎ฮะ
‎ก้มลงหน่อย
‎เก็บเยลลี่ไว้กินคนเดียวนะ ‎อย่าแบ่งใคร
‎มันหมดเร็วเพราะอร่อยมาก
‎เข้าใจแล้ว
‎ประธานซอ ‎เราต้องหาสมาชิกอีกคน ใช่ไหมครับ
‎- ใช่ค่ะ ต้องหาอีกคน ‎- กำหนดเกณฑ์การเลือกหรือยังครับ
‎สำหรับฉัน ‎ฉันคิดว่าการหาสมาชิกผู้ก่อตั้ง
‎นิสัยสำคัญกว่าคุณสมบัติค่ะ
‎เหนือสิ่งอื่นใดคือ ‎ฉันอยากได้คนที่มีแรงบันดาลใจ
‎แล้วก็ พยายามแก้ไขปัญหา ‎อย่างมุ่งมั่นและไม่ย่อท้อ
‎เป็นคนที่มีพลังและฮึดสู้ใหม่ได้ง่าย ‎อะไรแบบนั้น
‎โดซาน โดซานล่ะ…
‎- คุณบอกเธอไปมากแค่ไหนครับ ‎- อะไรนะครับ
‎บอกมาครับ ‎ว่าซอดัลมีจับได้ถึงเรื่องไหนแล้ว
‎คุณห่วงว่าจะจับได้เรื่องไหนล่ะครับ
‎เรื่องที่ผมไม่ใช่นักธุรกิจมือทอง
‎หรือว่าเรื่องที่จดหมายจากรักแรกนั่น ‎เป็นของปลอมล่ะ
‎จับได้เรื่องจดหมายด้วยเหรอครับ
‎จดหมายนั่นยังได้ผลอยู่ครับ
‎พอรู้ว่าคุณไม่ใช่นักธุรกิจมือทอง ‎เธอผิดหวังมากไหมครับ
‎เปล่าครับ เธอชอบใจด้วยซ้ำ
‎ชอบเหรอ ไม่โมโหหรอกเหรอ
‎ครับ
‎แล้วกับผมล่ะ ‎เธอบอกว่าผมประหลาดไหมครับ
‎การที่ผมมีส่วนร่วมในการจัดฉาก ‎และคอยชี้นำแบบนั้น
‎- เธอน่าจะอยากรู้เหตุผลนั่นนะ ‎- หัวหน้าทีม
‎เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องหัวหน้าทีม ‎แม้แต่น้อยนิดเลยครับ
‎- เหรอครับ ‎- ครับ
‎หลังจากนี้ ไม่จำเป็นต้อง ‎ให้ผมยืมรถหรือนาฬิกาแล้ว
‎- คุณไม่ต้องสนใจแล้วก็ได้ ‎- ไม่สนได้ยังไง
‎ตอนนี้ คุณอยู่ทีมเดียวกับซอดัลมี ‎ถือนี่ไว้แป๊บหนึ่ง
‎แถมพี่สาวที่เป็นเหมือนศัตรูเธอ ‎ก็อยู่ที่แซนด์บอกซ์ด้วย
‎ถ้าเกิดพี่สาวผ่าน แต่เธอตกรอบ ‎เธอคงเจ็บปวดมากแน่ๆ
‎- นี่มันอะไรกันครับ ‎- ก็นั่นน่ะสิ
‎ผมก็อยากรู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่
‎คนที่ระดมทุนได้หลายแสนล้านอย่างผม ‎ทำไมถึงมาใส่เสื้อแบบนี้อยู่
‎แถมยังเป็นพี่เลี้ยงแฮกกาธอนอีก
‎นักข่าวต้องมากันเยอะแน่
‎ถ้าไม่โดนถ่ายรูปก็คงดีสิ
‎พอแค่นี้เถอะครับ จากนี้ผมจัดการเอง
‎โอ๊ย น่ากลัว ‎คำพูดนั้นน่ากลัวสุดเลยแฮะ
‎ที่คุณอยู่ในสภาพนี้ เพราะไม่รู้เหรอ
‎ถ้าผมเป็นคิมยงซาน หรืออีชอลซาน
‎ผมคงเรียกค่าชดเชยจากคุณ ‎สำหรับเวลาสองปีที่ผ่านมาแล้วล่ะ
‎ทำไมครับ โกรธเหรอ แค้นเหรอครับ
‎ครับ ก็นิดหนึ่ง
‎อะไรน่ะ
‎แต่ว่าตอนนี้…
‎คุณไม่มีสิทธิ์โกรธหรอกนะ ‎เพราะมันเป็นเรื่องจริง
‎ในอนาคต ถ้าเกิดได้เข้าแซนด์บอกซ์ ‎ผมจะให้โอกาสคุณโกรธ
‎โอ๊ย น้ำตาลตกพอดี
‎นี่ของผมนะครับ
‎เดี๋ยวนะ ไหนดูซิ
‎เป็นอะไรของเขา
‎อ้าว โดซาน
‎ฉันตามหานายตั้งนาน
‎(พี่เลี้ยง)
‎เอ่อ หัวหน้าทีมฮัน
‎ฉันมีเรื่องอยากถามพอดีเลยค่ะ
‎คือว่า ผม เอ่อ…
‎ตอนนี้…
‎ดงชอน มีอะไรเหรอ
‎- มีเรื่องอะไรเหรอ ‎- อะไรนะ
‎เรียกฉันเหรอ ขอตัวสักครู่นะครับ
‎- ว่าไง ‎- มีอะไรคืออะไรครับ
‎มีอะไร หือ
‎- นี่หัวหน้ามาเป็นพี่เลี้ยงเหรอ ‎- โอ๊ย โธ่
‎ต้องรีบแล้วล่ะ มีเรื่องจะคุยสินะ
‎โทษทีนะครับ ‎ไปกันเถอะ มีอะไรล่ะ ว่ามาสิ
‎ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นก็น่าจะบอกกันสิ
‎จะถามอะไรเขาเหรอ
‎ก็ว่าจะถามอะไรนิดหน่อยน่ะ
‎ไปกันเถอะ
‎อ๋อ แบบนี้นี่เองสินะ
‎ขอโทษที ถ้ามีเรื่องแบบนั้น ‎ก็ควรเรียกฉันสิ
‎ทำไมเพิ่งมาบอกกัน
‎โอ๊ย จะบ้าตายจริงๆ
‎คืออะไรครับ เรื่องที่ว่าน่ะ
‎เรื่องใหญ่เหรอครับ ‎ผมทำอะไรผิดอีกแล้วเหรอครับ
‎ไม่ได้การแล้ว
‎ถืออันนี้ไว้แป๊บหนึ่ง
‎อ้อ นายถอดแจ็กเก็ตนั่นมาหน่อย
‎- ดงชอน ‎- ครับ
‎เป็นพี่เลี้ยงแทนฉันนะ
‎หือ ทำไมผมต้องเป็น เดี๋ยวครับๆ
‎- ทำไมผมต้องเป็นพี่เลี้ยงด้วยครับ ‎- ฝากด้วยนะ
‎เดี๋ยว มาฝากอะไรกันเล่า…
‎ครับ
‎โอ๊ะ
‎ใครกันเนี่ย
‎คิมยงซาน อีชอลซาน
‎- ฮยอนกับจอง ‎- ฮยอนกับจอง
‎โอ้โฮ ไม่เจอกันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย
‎เจอกันที่นี่เฉยเลย
‎นั่นสิ ยินดีที่ได้เจอนะ
‎ตายแล้ว ฮยอน ‎นายดูเท่ขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย
‎มานี่มาๆ
‎จองก็มาด้วยเหรอ
‎ทีมพวกนายคนครบแล้วเหรอ
‎อือ โชคดีที่ ‎ได้เข้าร่วมกับทีมที่เก่งที่สุดน่ะ
‎- เก่งที่สุดเหรอ ‎- เก่งที่สุดเหรอ
‎(อินแจคอมปะนี)
‎สองคนที่สีสันสดใสนั่น ‎เป็นนักพัฒนาเหรอ
‎อ้อ สองคนนั้นเป็นฝาแฝดกัน
‎เป็นนักพัฒนาที่เก่งสุด ‎ในสายปัญญาประดิษฐ์เลยล่ะ
‎- เก่งสุดเลยเหรอ ‎- อือ
‎พวกเขาจะมาทำไม ‎ไม่ได้สนใจจะเริ่มทำธุรกิจสักหน่อย
‎ฉายาพวกนั้นคือนักล่าครับ นักล่า
‎นักล่า หมายถึงนักล่าสัตว์น่ะเหรอ
‎ครับ ตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว ‎พวกเขาเข้าร่วมทุกการแข่งขัน
‎รวมถึงแฮกกาธอนด้วย
‎พวกเขาจ้องแต่จะชิงเงินรางวัล ‎แต่ก็ไม่สร้างธุรกิจสักที
‎เหมือนพวกกินแล้วชักดาบน่ะ
‎พวกนั้นน่ะเลวทรามของแท้
‎คนที่อยากเริ่มธุรกิจด้วยใจจริง ‎ต้องมาท้อแท้เพราะพวกเขา
‎ไม่แน่คงได้เงินไปหลายร้อยล้านแล้ว
‎ความสามารถไม่ธรรมดาแฮะ ‎นับว่าเป็นนักพัฒนาที่มีสไตล์ด้วย
‎เอ่อ เดี๋ยวก่อนนะ ‎"นับว่ามีสไตล์" เหรอ
‎นี่ ท่านประธาน ‎พูดแบบนั้นไม่ค่อยน่าฟังเลยนะ หือ
‎ถ้างั้นสไตล์พวกเรามันทำไมล่ะ หือ
‎เฮอะ
‎ก็ได้ พูดกันตามตรง ‎สไตล์พวกเรายังตามหลังเขาอยู่
‎แต่พวกนั้น ‎ไม่สนใจจะเริ่มต้นธุรกิจสักหน่อย
‎แล้วก็มีแค่พวกเราที่ชนะการแข่งโคด้า
‎ถูกต้อง พวกนั้นแค่ระดับประเทศ ‎แต่พวกเราน่ะระดับโลก
‎เขาระดับโลกมาตั้งแต่มหาวิทยาลัยแล้ว ‎เคยเรียนเอ็มไอทีนี่
‎สรุปนายอยู่ข้างใครกันแน่ ‎จะกวนกันเหรอ
‎เอ็มไอทีเหรอ
‎คุณสมบัติกินขาดมาก
‎อย่าเพิ่งถอดใจครับ ‎เราแตกต่างกันตั้งแต่คอนเซปต์แล้ว
‎ใช่แล้ว เราให้ความสำคัญกับนิสัย ‎มากกว่าคุณสมบัติอยู่แล้ว
‎จริงไหมครับ ท่านประธานซอ
‎- เราต้องการคนเพิ่มครับ ‎- มีใครอีกไหม
‎- ไปคุยกันข้างนอกนะ ‎- ได้เลย
‎ขอโทษนะคะ ขอทางหน่อยค่ะ
‎ต้องตามหาคนที่มีคุณสมบัติ
‎คุณสมบัติๆ
‎(ซัมซานเทค)
‎(แซนด์บอกซ์)
‎โอ้ แม่เจ้า
‎นี่มันน่าทึ่งมากเลยนะ
‎พอสแกนคิวอาร์โค้ดปุ๊บ ‎ก็มีประวัติพวกเราขึ้นมาปั๊บเลย
‎นั่นสินะ
‎(ซอดัลมี ‎จบการศึกษาสูงสุด: มัธยมปลาย)
‎- โดซาน ยงซาน ‎- มีอะไร
‎พวกนายรู้ไหมว่าซอดัลมีจบแค่ม.ปลาย
‎จบม.ปลายเหรอ
‎กลับไปหาวอนอินแจกันใหม่เถอะ
‎การตั้งทีมยังไม่จบเลยนี่
‎ช่างเถอะ ประธานเราคือซอดัลมี
‎นี่ นายคิดว่าเราควรให้คนที่จบม.ปลาย ‎มาเป็นประธานบริษัทเอไอจริงๆ เหรอ
‎ถ้าคนอื่นรู้เข้า ‎เขาจะดูถูกเราขนาดไหน
‎นายกำลังดูถูกเองไม่ใช่เหรอ
‎ฉันเนี่ยนะ
‎โธ่ ฉันไม่ให้ค่าพวกที่ ‎ชอบดูถูกคนอื่นอยู่แล้ว
‎แต่คนอื่นเขาคิดกันน่ะสิ
‎ฉันก็ไม่ดูถูกเธออยู่แล้ว ‎นายยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ
‎ถ้างั้นก็โอเค
‎ไม่ต้องสนใจคนอื่นหรอก ‎แค่เราไม่ดูถูกกันเองก็พอ
‎เฮ้ย นี่ ฉันขนลุกซู่เลยว่ะ
‎จู่ๆ ก็มีเสน่ห์ขึ้นมาเฉย
‎คุณสวยเหลือเกินครับ
‎ถ้าคุณมาร่วมทีมกับเรา ‎บริษัทต้องสว่างสดใสแน่เลยครับ
‎มองแต่รูปลักษณ์ ‎ไม่สนความสามารถเลยสินะคะ
‎แต่ทำไงดีล่ะ
‎ฉันก็มองที่รูปลักษณ์นะ
‎คุณจองซาฮา ‎เป็นบุคลากรที่เราตามหาเลยค่ะ
‎คุณทำได้ทั้งด้านบัญชี ‎กฎหมาย แล้วก็ดีไซน์ด้วย
‎เราตามหาบุคลากรที่เก่งรอบด้านน่ะค่ะ
‎งั้นแปลว่าจะให้ฉันทำหลายงาน ‎แต่จ่ายเงินเดือนสำหรับงานเดียวสินะ
‎คุกเข่าขอ ฉันก็ไม่เอาค่ะ
‎เธอเป็นใครเนี่ย
‎ฉันเป็นประธานของซัมซานเทค ‎ชื่อซอดัลมีค่ะ
‎ฉันมาหาคุณเพราะสนใจประสบการณ์ ‎ไม่ใช่รูปลักษณ์ค่ะ
‎ฉันไม่เคยคิดที่จะเป็น ‎ประธานที่กินแรงค่ะ
‎แล้วฉันก็จะไม่ขอให้คุณ ‎ทำงานหลายอย่างด้วยค่ะ
‎แค่ช่วยดูแลเรื่องดีไซน์ให้ก็พอค่ะ
‎- นี่เธอตามฉันมาเหรอ ‎- ค่ะ
‎จะทำตัวน่าสมเพชทำไม
‎คนเขาจะหัวเราะเยาะเธอนะ ‎ประธานอะไรคุกเข่าง่ายขนาดนี้
‎คนเขาไม่น่าจะสนที่ฉัน ‎คุกเข่าง่ายๆ อะไรนี่หรอก
‎แต่น่าจะคิดว่าคุณ ‎เป็นคนที่เยี่ยมยอดมากกว่า
‎แบบนั้นน่าจะดีต่อคุณไม่ใช่เหรอคะ
‎ยังมีเวลาเหลือให้ตัดสินใจนะคะ
‎แต่ถ้าตัดสินใจจวนเวลามากไป ‎คุณจะดูเป็นของเหลือนะ
‎ทำไมต้องเป็นฉัน
‎บอกเหตุผลมาสิ ‎ฉันขอฟังก่อนแล้วจะตัดสินใจ
‎นั่นมัน…
‎คุณไฟเขียวนี่นา
‎สวัสดีครับ
‎อะไรเนี่ย
‎เชิญทางนี้เลยครับ
‎เอามานี่ครับ
‎เอาล่ะ นี่คือนักพัฒนาของซัมซานเทค ‎คุณนัมโดซาน
‎คุณอีชอลซาน และคุณคิมยงซาน
‎และคนนี้คือดีไซเนอร์ คุณจองซาฮาค่ะ
‎อ๋อ เป็นดีไซเนอร์สินะ ‎เราเคยเจอกันใช่ไหมล่ะครับ
‎นั่นสินะ เคยเจอกันนี่นา
‎- เหรอ เคยเจอกันที่ไหนคะ ‎- เอ่อ ตอนนั้นที่ร้านหนังสือ
‎ตอนที่ซื้อหนังสือ ชื่ออะไรนะ
‎ถามตอบกับแซนด์บอกซ์
‎ใช่ ตอนนั้นมันเหลือเล่มเดียว
‎เธอใจดีให้เราจ่าย 10,000 วอน ‎แล้วก็เสียสละอันสุดท้ายให้เรา
‎หา 10,000 วอนเหรอ
‎เป็นการซื้อขายที่สมเหตุสมผล ‎และสนองความต้องการของสองฝ่าย
‎เขาว่ากันว่า
‎แค่ชายเสื้อเฉียดกัน ก็พรหมลิขิตแล้ว
‎แต่ดูสิ ‎นี่เราได้มาอยู่ทีมเดียวกันเลยนะ
‎หยุดค่ะ
‎ขีดเส้นกันหน่อย ก่อนเริ่มเถอะค่ะ
‎หลีกเลี่ยงการใช้คำพูดเลอะเทอะ ‎อย่าง "เรา" "พรหมลิขิต" อะไรพวกนั้น
‎ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะชอบทีมนี้
‎แต่ฉันเลือกทีมพวกคุณ ‎เพราะเวลาเหลือน้อย
‎ซัมซานเทค…
‎แค่ชื่อก็สยองแล้ว
‎นี่ไม่ใช่ป้ายสุดท้ายของฉันหรอกนะ
‎ก็แค่สถานีหนึ่งที่ฉันเฉียดผ่านไป
‎ตระหนักจุดนั้นไว้ด้วย
‎ได้สิคะ
‎เอาล่ะ งั้นเราเริ่มกันเลยไหมคะ
‎เอาล่ะค่ะ
‎หมดเวลาสำหรับการตั้งทีมแล้วค่ะ
‎นับตั้งแต่นี้ไป แฮกกาธอนจะเริ่มขึ้น ‎อย่างจริงจังเป็นเวลา 48 ชั่วโมงค่ะ
‎เราจะให้ทุกท่านร่วมมือกับทีม
‎สร้างโมเดลธุรกิจขึ้นมาใหม่ค่ะ
‎โดยท่านสามารถเลือกใช้
‎ชุดข้อมูล จีพียู และเอพีไอ
‎ที่อยู่ในแซนด์บอกซ์ ‎ได้มากเท่าที่ต้องการ
‎(จีพียู: หน่วยประมวลผลกราฟิกส์ ‎เอพีไอ: ส่วนประสานโปรแกรมประยุกต์)
‎สุดยอด เราใช้ได้ทั้งหมดเลยเหรอ
‎"เราเปิดบ่อน้ำมันให้แล้ว ‎เชิญใช้ได้ตามสบาย" แบบนี้สินะ
‎"จะเอาไปสร้างยางมะตอยหรือไนลอน ‎ก็แล้วแต่" แบบนี้สินะ
‎โอ้โฮ แซนด์บอกซ์นี่ใจกว้างจริงๆ ‎สมแล้วที่เป็นบริษัทใหญ่
‎ขอทราบเกณฑ์การคัดเลือกด้วยค่ะ
‎เกณฑ์การคัดเลือกมีอยู่สองข้อค่ะ
‎ข้อแรก ภายในเวลาจำกัด คุณจะสามารถ ‎สร้างแผนธุรกิจที่ทำได้จริง
‎โดยใช้ทรัพยากรที่เราเตรียมให้ ‎ออกมาได้ดีแค่ไหน
‎ข้อสอง ‎คุณจะสามารถดึงดูดใจเราได้มากแค่ไหน
‎ภายในเวลาสามนาที
‎- สามนาทีเหรอ ‎- สามนาที
‎เอาล่ะค่ะ
‎ทุกท่านสามารถใช้ข้อมูลจากแซนด์บอกซ์ ‎ได้มากเท่าที่ต้องการ
‎และฉันหวังว่าทุกท่านจะคิดค้น ‎ไอเดียใหม่ที่ไม่เหมือนใคร
‎ทุกท่านคะ ขอให้โชคดีค่ะ
‎แล้วพวกเธอจะทำอะไรกันล่ะ
‎ยังไงก็คงต้องใช้เซอร์วิสเป็นฐาน
‎ไม่ค่ะ เรากำลังคิดเซอร์วิสที่ ‎มีแมชชีนเลิร์นนิงเป็นฐาน
‎นี่เป็นทีมที่ใช้เทคโนโลยีหรอกเหรอ
‎ก็ใช่น่ะสิคะ ‎ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าซัมซานเทคไงคะ
‎โอ้ แม่เจ้า ‎พวกเธอนี่เหมือนล็อตเตอรีเลย
‎ใช่ไหมคะ ‎คิดถูกแล้วใช่ไหมคะที่มาอยู่กับเรา
‎ไม่ใช่ ฉันหมายถึง ‎ฉันไม่เคยถูกล็อตเตอรีเลยสักใบ
‎อ๋อ
‎เอ่อ ท่านประธาน ‎ผมไม่ได้จะดูถูกนะครับ
‎- รู้เหรอว่าแมชชีนเลิร์นนิงคืออะไร ‎- เฮ้ย
‎รู้สิคะ ‎คราวก่อนโดซานเคยอธิบายให้ฟัง
‎เป็นเทคโนโลยีที่ชวนฝันดีนะคะ
‎"ชวนฝัน" เหรอ
‎นี่ นายไปอธิบายอีท่าไหน
‎แมชชีนเลิร์นนิง ‎ถึงกลายเป็นเทคโนโลยีที่ชวนฝันได้
‎- สงสัยจัง ‎- อะไรเหรอ
‎ก็ทุกอย่างเกี่ยวกับนาย
‎ครอบครัว เพื่อนฝูง
‎สิ่งที่นายชอบ ทุกเรื่องเลย
‎สิ่งที่ฉันชอบ…
‎คือการสร้างโครงข่ายประสาทเทียมน่ะ
‎(อัลกอริทึมที่สร้างเพื่อเลียนแบบ ‎การประมวลผมในสมอง)
‎- เคยได้ยินไหม ‎- อ้อ ก็เคยได้ยินมาบ้าง
‎แต่ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร
‎ถ้าอย่างนั้น…
‎รู้จักแมชชีนเลิร์นนิงไหม
‎เอ่อ อันนั้นก็เคยได้ยินเหมือนกัน
‎แต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร
‎เอ่อ ถ้างั้น แบบนี้นะ
‎คิดซะว่าคอมพิวเตอร์คือทาร์ซาน
‎เจ้านี่เติบโตอยู่บนเกาะร้าง ‎ก็เลยไม่เคยเจอผู้หญิงเลยสักครั้ง
‎แต่ว่าวันหนึ่ง
‎จู่ๆ เจนก็ปรากฏตัวที่เกาะร้างนั้น
‎ทาร์ซานเอาก้อนหินให้เจน ‎แต่เจนไม่ชอบ
‎แต่พอเอาดอกไม้ไปให้ เจนถึงชอบ
‎อ๋อ
‎เขาโสดตั้งแต่เกิด ‎ก็เลยไม่รู้ว่าผู้หญิงชอบอะไรสินะ
‎ใช่แล้ว เขาก็เลยลองต่อไปเรื่อยๆ
‎ทาร์ซานจับงูได้แล้วเอาไปให้ ‎เจนก็ไม่ชอบ
‎แต่พอจับกระต่ายน่ารักๆ ไปให้ ‎เจนกลับชอบ
‎ถ้าเขาเสียงดัง เจนจะไม่ชอบ ‎แต่ถ้าเขายิ้มให้ เจนจะชอบ
‎แล้วพอเขามีประสบการณ์เยอะขึ้น
‎เขาก็ได้เรียนรู้ว่า ‎จะครอบครองหัวใจเจนได้ยังไง
‎เพราะแบบนี้ ‎ถึงเรียกว่าแมชชีนเลิร์นนิงสินะ
‎- เป็นการสอนให้เครื่องจักรเรียนรู้ ‎- อือ
‎ให้ข้อมูลประสบการณ์ที่หลากหลาย ‎กับคอมพิวเตอร์
‎แล้วทำให้มันเรียนรู้ และคาดเดาผล ‎ด้วยโครงข่ายประสาทเทียม
‎นั่นแหละคืองานที่ฉันทำ
‎ไม่น่าสนใจใช่ไหมล่ะ
‎เปล่านะ น่าสนใจมากต่างหาก
‎เท่ด้วย
‎- ทาร์ซานเหรอ ‎- เจนเหรอ
‎เมทา เมทาฟอร์ไง ไม่รู้จักเหรอ ‎การอุปมาน่ะ
‎ไม่รู้หรอก ‎คะแนนภาษาฉันห่วย ไอ้บ้าเอ๊ย
‎ฉันมือหงิกหนักแล้วตอนนี้ หยึย
‎แล้วจะอืดอาดกันอีกนานไหม
‎นี่เริ่มมา 20 นาทีแล้วนะ
‎เอาล่ะ
‎จะเลือกข้อมูลชุดไหน ‎ให้ทาร์ซานได้เรียนรู้ดีนะ
‎มีข้อมูลหลากหลายมากเลยนะเนี่ย
‎ข้อมูลอุบัติเหตุบนถนน ‎ข้อมูลฝุ่นละเอียด
‎- มีข้อมูลลายมือด้วย ‎- ลายมือเหรอ
‎- เป็นข้อมูลการเขียนลายมือสินะ ‎- ธนาคารจองฮันเหรอ
‎ธนาคารมีข้อมูลลายมือได้ยังไง
‎ก็ต้องมีสิ ทั้งเอกสารถอนและฝากเงิน ‎เอกสารกู้เงิน
‎เอกสารมอบอำนาจ ‎ทั้งหมดนี้บันทึกด้วยลายมือทั้งนั้น
‎ข้อมูลลายมือปลอมก็น่าจะเยอะด้วย
‎จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่า ‎มีกำแพงกั้นจากคุณซาฮาเลยนะครับ
‎กำแพงเหรอ
‎เพราะคุณสมบูรณ์แบบเกิน
‎(ซัมซานเทค)
‎โอ๊ะ เดี๋ยวนะ ฉันนึกอะไรออกแล้ว
‎- อะไรเหรอ ‎- สมมตินะว่า
‎ถ้าเราสอนให้ทาร์ซานแยกระหว่าง ‎ลายมือจริงกับลายมือปลอม
‎ในอนาคต เจ้านี่ก็อาจสามารถ ‎สืบหาลายมือปลอมได้สิ
‎(พี่เลี้ยง)
‎ถึงจะการันตีไม่ได้ ‎แต่ก็อาจจะเป็นไปได้นะ
‎แต่มันจะเป็นธุรกิจแบบไหนได้ล่ะครับ
‎ได้สิคะ ได้แน่นอน
‎ดงชอนๆ
‎พัคดงชอน
‎เฮ้อ ชื่อฉันได้สึกแน่ ‎เรียกบ่อยขนาดนี้
‎พัคดงชอน มานี่
‎ครับ หัวหน้าทีม อยู่นี่เองเหรอครับ
‎- นายทำเป็นไม่ได้ยินใช่ไหม ‎- เปล่านะครับ ไม่ได้ยินจริงๆ
‎ซัมซานเทคน่ะ ‎เขากำหนดไอเทมได้หรือยัง
‎เอ่อ ครับ
‎- ได้แล้วเหรอ ‎- ครับ
‎นายควรช่วยพวกเขาหน่อยสิ
‎ไม่จำเป็นหรอกครับ ไอเดียเขาใช้ได้นะ
‎ใช้ได้งั้นเหรอ ไอเดียอะไรล่ะ
‎เห็นว่าจะตรวจสอบลายมือ ‎โดยการใช้แมชชีนเลิร์นนิงครับ
‎โธ่ ธุรกิจแบบนั้นมัน…
‎- ใช้ได้เลยนี่ ‎- ใช่ไหมล่ะครับ
‎ไอเดียใครเหรอ
‎นู่นเลยครับ ประธานซอดัลมี
‎ซอดัลมีน่ะเหรอ
‎- ลายมือ… ‎- ใช่ ใช้ข้อมูลจากลายมือ
‎- แล้วมันก็จะเปลี่ยนเป็น… ‎- แต่ว่า…
‎มีหลายข้อมูลที่น่าสนใจนะคะ
‎ด้านการแจกจ่ายดีไหมครับ ‎เป็นด้านที่เราถนัดด้วย
‎ข้อมูลลายมือ ‎จากธนาคารจองฮันเป็นไงคะ
‎ข้อมูลลายมือเหรอ
‎จะเอามาทำโมเดลธุรกิจอะไรได้
‎นั่นควรเป็นหน้าที่ของท่านประธานสิ
‎ทำไมจู่ๆ ถึงเป็นข้อมูลลายมือล่ะ
‎ก็ซัมซานเทคจะทำเซอร์วิส ‎โดยใช้ข้อมูลลายมือน่ะค่ะ
‎- แล้วยังไงคะ ‎- เมื่อกี้ฉันเห็นว่า…
‎นัมโดซานจากซัมซานเทค ‎เขี่ยคุณทิ้งอย่างไม่แยแสนี่คะ
‎- นี่คุณคะ เขี่ยอะไรกัน ‎- เราจะช่วยเองค่ะ
‎เอาชนะพวกเขาให้ได้สิคะ
‎ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นคะ
‎น่าสนุกออกนะคะ ‎การได้ขยี้คนที่มันเขี่ยเราทิ้งน่ะ
‎(ซัมซานเทค)
‎เรามาเริ่มกันเลยไหม
‎- โอเค ‎- โอเค
‎(ซัมซานเทค ‎อินแจคอมปะนี)
‎สร้างสรรค์ขึ้นอีกหน่อย
‎ทำไมเราไม่ออกแบบฟอนต์ล่ะ ‎สิ่งที่ใช้เงินมาก…
‎แปดเปอร์เซ็นต์ใช่ไหม
‎ศาล
‎- สำเร็จ ‎- เย่
‎- เรียบร้อยแล้วนะคะ ‎- เฮ้อ
‎มันเก็บข้อมูลไม่ได้เลยนี่
‎ลองปรับค่าไฮเปอร์พารามิเตอร์ดีไหม
‎โอเค มาเริ่มกันใหม่
‎ทำไมความแม่นยำมันต่ำจังเลย
‎ปัญหาอยู่ตรงไหนกันนะ
‎เปลี่ยนฟังก์ชันกระตุ้นดีไหม
‎โอเค
‎- ในความคิดฉันนะ… ‎- เราไม่มีสติจะฟังแล้ว
‎ท่านประธานค่อยพูดนะครับ
‎ดัลมี เธอคิดว่าไงเหรอ
‎เจนชอบดอกไม้ก็จริง
‎แต่ฉันชอบก้อนหินมากกว่าดอกไม้นะ
‎พูดอะไรน่ะ
‎ก็การอยู่ในเกาะร้าง ‎ดอกไม้จะสำคัญอะไรล่ะ
‎ต้องมีก้อนหินสิ ‎ถึงจะปาให้ผลไม้ร่วงได้ ไล่หมาป่าได้
‎อ๋อ
‎เพราะแบบนั้น ‎ฉันก็เลยชอบก้อนหินมากกว่าดอกไม้
‎โดซาน คราวหลังนายก็ซื้อก้อนหิน ‎ก้อนใหญ่เท่านี้ไปให้เธอด้วยล่ะ
‎คนเราชอบอะไรไม่เหมือนกัน
‎เราเปลี่ยน ‎โครงสร้างเน็ตเวิร์กกันเถอะ
‎- ตอนนี้น่ะนะ ‎- นายเป็นบ้าเหรอ
‎ก็โครงสร้างนี้ ‎เราใช้ตอนประมวลผลภาพเคลื่อนไหวนี่
‎ภาพกับลายมือน่ะ ‎แพตเทิร์นมันต่างกันลิบเลยนะ
‎ใช้เน็ตเวิร์กเดียวกัน ก็ไม่ได้ผลสิ
‎สร้างขึ้นใหม่ด้วยการใช้ ‎เน็ตเวิร์กที่เล็กกว่านี้ยังจะดีกว่า
‎ใช่แล้ว นั่นแหละที่ฉันจะบอก
‎แต่เน็ตเวิร์กน่ะงานยักษ์เลยนะ
‎ถ้าการสร้างใหม่ไม่ใช่คำตอบ ‎เราจะถอยหลังกลับไม่ได้แล้วนะ
‎แต่เราก็ตอบผิดต่อไปไม่ได้นะคะ ‎หาคำตอบอื่นยังดีเสียกว่า
‎แต่ถ้าผิด ‎เราต้องลากกระเป๋ากลับเลยนะครับ
‎ค่ะ
‎มาลองกันเถอะ
‎ผมว่ารสชาติกิมจิคราวนี้ ‎ยังดองไว้ไม่ดีเท่าคราวก่อนนะ
‎ฉันถึงบอกว่ายังดองต่อได้อีกไงคะ
‎ก็คุณเอาไปแช่ในตู้เย็นเลยนี่
‎- นี่คุณโทษฉันอยู่เหรอ ‎- เดี๋ยวผมไปเอาออกมาเอง
‎ให้ตายเถอะ ยอมเขาเลย
‎โตขนาดนั้นแล้ว ‎ยังจะขับของเล่นอยู่อีก
‎โธ่เอ๊ยๆ
‎ทำไม มีอะไร
‎ทำไงดีล่ะ ‎เขาต้องได้ยินที่คุณพูดแน่เลย
‎ผมไม่ได้พูดอะไรเลยนะครับ
‎พอจะทราบไหมครับ ‎ว่าบ้านคุณนัมโดซานอยู่ตรงไหน
‎- คุณคือใครครับ ‎- ผมชื่ออเล็กซ์ครับ
‎ผมมาจากซานฟรานซิสโก ‎เพื่อมาตามหาคุณนัมโดซานครับ
‎(อเล็กซ์ ควอน)
‎สำเนียงสุดยอดมาก
‎ซานฟรานซิสโกนั่น ‎คือที่ที่มีซิลิคอนแวลลีย์นี่
‎เอ่อ คือผม
‎ผมเป็นพ่อ เอ่อ ‎เป็นฟาเธอร์ของโดซานเองครับ
‎- ส่วนคนนี้… ‎- ฉันเป็นมาเธอร์ค่ะ
‎หา สวัสดีครับ ยินดีที่ได้พบ
‎ผมมาทำงานที่เกาหลีพอดี ‎ก็เลยมาหาคุณนัมโดซานน่ะครับ
‎แต่ว่าทำไงดีล่ะ ‎ตอนนี้โดซานเขาไม่อยู่บ้านน่ะ
‎โอ๊ยตาย แล้วเขาอยู่ไหนครับ
‎ให้ย่าห่อข้าวไปให้ไหม
‎(แซนด์บอกซ์ รุ่น 12 แฮกกาธอน ‎ถ่ายทอดสดหอประชุมแซนด์บอกซ์)
‎หนูกำลังกินอยู่ค่ะ ไม่ต้องห่วง
‎คุณแม่
‎ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ ‎ไม่ไปประจำสาขาที่อเมริกาเหรอ
‎ฉันลาออกจากบริษัทแล้ว
‎- ทำไม ‎- ใครบางคนบอกไว้
‎ว่านี่เป็นบริษัทที่ฉันแค่เกาะพ่อกิน
‎ต่อให้ฉันทำดีแค่ไหน ‎ก็ไม่มีความดีความชอบ ฉันเลยออกมา
‎ฉันอยากเริ่มด้วยการรีเซ็ตใหม่
‎อ๋อ
‎พอเป็นแบบนี้ ‎ก็ไม่ต้องรอถึงสามปีแล้วสิ
‎หา
‎พูดตามตรง ‎ตอนนี้หนูยังได้ดีไม่เท่าพี่
‎ขอยอมรับ ‎แต่พี่อายุเยอะกว่าฉันสามปีนี่
‎อีกสามปีค่อยมาดูกันค่ะ
‎ว่าตอนนั้นฉันจะได้ดีกว่าไหม
‎ขอวางเดิมพันหมื่นวอน ดีไหม
‎หวังว่าจะทำเต็มที่นะ
‎เธอต้องเข้าแซนด์บอกซ์ให้ได้ ‎เราถึงจะเดิมพันกันได้
‎แต่เท่าที่เห็น เหมือนนักพัฒนา ‎ทีมเธอจะหลงทางสุดๆ
‎เธอก็เลือกผิดตลอดนั่นแหละ
‎ทั้งการที่เธอเลือกนัมโดซาน ‎และการที่เลือกพ่อเมื่อตอนนั้น
‎ฉันหวังว่าพี่จะหุบปากนะ
‎ใครกันแน่ที่เลือกผิด ‎ต้องรอดูก่อนสิถึงจะรู้
‎ถูกแล้วล่ะ ต้องรอดู
‎จริงสิ เราก็ใช้ชุดข้อมูล ‎ของธนาคารจองฮันเหมือนกันนะ
‎ฉันคิดว่าเธอควรรู้ไว้ถึงจะยุติธรรม
‎ผลออกมาแล้ว
‎- ผลออกแล้วเหรอ ‎- อือ ฉันกำลังจะส่งข้อความบอกพอดี
‎ผลเป็นยังไง บอกมา ความแม่นยำเท่าไร
‎เกิน 99.8 เปอร์เซ็นต์
‎โล่งอกไปที
‎ดัลมี เธอร้องไห้เหรอ
‎ขอบใจนะ
‎ขอบใจจริงๆ
‎หาอะไรอยู่เหรอครับ
‎ฉันกำลังหาว่าในนี้
‎ใครกันที่เป็นหนูน้อยคนนี้ค่ะ
‎หนูน้อยคนนี้อยู่ที่นี่เหรอครับ
‎เธอเข้าร่วมแฮกกาธอนอยู่ตอนนี้ค่ะ
‎เธอมาร่วมแฮกกาธอนเหรอ
‎- จริงเหรอ ‎- อือ
‎เชิญเธอมาเหรอครับ
‎เปล่าเลย รู้โดยบังเอิญน่ะค่ะ
‎บางทีเธอเอง
‎คงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าตัวเองเป็น ‎แรงบันดาลใจให้เกิดแซนด์บอกซ์ขึ้นมา
‎ใครเหรอครับ
‎เอาไว้ถ้าเธอเข้าแซนด์บอกซ์มาได้ ‎แล้วฉันจะบอกค่ะ
‎อีกสักครู่จะเริ่มการนำเสนอ ‎แผนธุรกิจแฮกกาธอนค่ะ
‎- จะเริ่มแล้วเหรอ ไปกันเถอะ ‎- ขอให้ผู้เข้าร่วม
‎- ครับ ไปกันเถอะ ‎- และผู้ตัดสิน
‎มาที่หอประชุมหลักค่ะ
‎ท่านประธาน เข้าไปก่อนเลยนะครับ
‎อือ
‎ไม่เจอกันนานแค่ไหนแล้วนะ
‎เกินสิบปีแล้วใช่ไหม
‎ค่ะ
‎อินแจก็มาด้วยสินะ
‎ใช่ค่ะ
‎เห็นว่าดัลมีก็มาด้วย
‎นั่นสิ
‎โชคชะตาเล่นตลกชัดๆ
‎คงเกลียดฉันมากใช่ไหมคะ
‎เกลียดสิ
‎ไม่อยากมองด้วยซ้ำ
‎แม่สามีที่ไหน
‎จะเอ็นดูลูกสะใภ้ ‎ที่ทิ้งลูกชายตัวเองล่ะ
‎ขอโทษค่ะ
‎ดัลมี
‎ที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้างคะ
‎คงลำบากมากเลยใช่ไหมคะ
‎ก็มากน่ะสิ
‎ดัลมีติดมหาวิทยาลัยดีๆ ‎ฉันเลยขายร้านฮอตดอก
‎เพื่อจ่ายค่าเล่าเรียนให้แก
‎แต่กลายเป็นว่า
‎มันทำให้แกออกจากมหาวิทยาลัย ‎มาทำงานพาร์ตไทม์ทุกอย่าง
‎เพื่อเก็บเงินซื้อรถขายฮอตดอกให้ฉัน
‎มีครั้งหนึ่ง
‎ดัลมีกำลังทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
‎แล้วเกิดอุบัติเหตุจนขาหัก
‎มันทำให้ฉันใจสลายมาก
‎ฉันก็เลย
‎พูดแบบนั้นออกไป
‎แกน่าจะ
‎ตามไปอยู่กับแม่แก
‎จะได้ไม่ต้องมาลำบากแบบนี้
‎คงจะได้มีแต่วันที่สว่างสดใส
‎คุณย่า พ่อบอกไว้แบบนี้แหละ
‎ถ้ามีแต่วันที่สว่างสดใส ‎โลกทั้งใบก็จะเป็นทะเลทราย
‎ต้องมีฝนมีหิมะตกด้วย
‎หญ้าจะได้งอกจากพื้นดิน ‎และมีส้มอร่อยๆ แบบนี้ด้วย
‎ดัลมีเติบโตมาอย่างดี
‎ดีจนเหลือเชื่อว่าเป็นหลานฉัน
‎เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอก
‎ฉันไม่ได้ตั้งใจทำมาให้เธอหรอก
‎แต่เอาไปกินเถอะ
‎เธอ…
‎เธอเคยชอบรากทอด็อกเผ็ดที่ฉันทำนี่
‎ขอบคุณค่ะ คุณแม่
‎ให้ตายสิ
‎หนุ่มน้อย เธอก็มาด้วยเหรอ
‎- ไปนั่งตรงนั้นเถอะครับ ‎- โอย
‎จริงๆ เลย
‎ซื้อรองเท้าใหม่หน่อยสิครับ ‎นี่มันอะไร
‎- ทำไมเล่า ยังดูดีเหมือนใหม่อยู่เลย ‎- เฮ้อ
‎ตาถั่วแล้วมั้งเนี่ย เอาตรงไหนมาดูดี
‎น่าจะมาหาผมสิครับ
‎เงินไม่พอจ่ายค่าเทอม ‎ก็น่าจะให้ผมช่วยสิ
‎ไม่สิ
‎ตอนนั้นคุณย่าไม่ควร ‎เอาเงิน 70 ล้านมาให้ผมเลย
‎ให้ตาย พ่อหนุ่มน้อยนี่ เอาอีกแล้วนะ
‎ฉันจะเอาเงินเธอไปทำไม
‎ถ้าจะมาพูดจาไร้สาระ ฉันไปดีกว่า
‎ไม่เสียใจบ้างเลยเหรอครับ
‎- เสียใจเหรอ ‎- ก็
‎ดัลมีจะได้เข้ามหาวิทยาลัย ‎แทนผมไงครับ
‎คุณย่าก็จะรักษาร้านไว้ได้ด้วย
‎"ฉันไม่น่าช่วยหมอนั่นเลย"
‎น่าจะเคยเสียใจอยู่บ้างสิ
‎ฉันไม่เคยเสียใจหรอก
‎แต่ก็มีเรื่องที่เสียดายอยู่
‎ฉันน่าจะเจอเธอให้เร็วกว่านี้
‎ถ้าเป็นแบบนั้น
‎เราคงได้เล่นไพ่ฮวาทูกันในวันหยุด
‎ได้ทำคิมบับให้ตอนเธอไปปิกนิก
‎ถ้ามีใครมาดูถูกเธอ
‎ฉันจะได้ไปเจอพ่อแม่เขา
‎ต่อว่าให้เขาสอนลูกดีๆ ‎ไปเถียงกับเขาแทนเธอ
‎ถึงจะเป็นพ่อแม่ให้เธอไม่ได้
‎แต่ก็น่าจะได้เป็นยายแก่ ‎จอมจุ้นจ้านข้างๆ บ้านเธอ
‎นั่นแหละที่ฉันเสียดาย
‎ให้ตาย เสียดายอะไรไร้สาระ
‎- ชิมเยลลี่นี่ดูสิครับ อร่อยดี ‎- พัคดงชอน
‎ครับ
‎- นายถอดเสื้อออกมาหน่อย ‎- ไม่ได้ครับ ผมไม่ได้ใส่อะไรข้างใน
‎- บอกให้ถอดก็ถอดเถอะ ‎- ไม่ได้สิ มันไม่เหมาะสมนะครับ
‎ตายแล้วๆ ตายๆ
‎ให้ตายสิ
‎- ทำอะไรของเขาน่ะ ‎- บ้าไปแล้ว
‎มาอยู่กลางเวทีตรงนี้นะ
‎อ๋อ แล้วกิ่งก้านพวกนี้ ‎ก็จะออกมาจากดัลมีที่อยู่ตรงกลาง
‎สุดยอด ไอเดียเจ๋งมากเลยค่ะ
‎แล้วภาพด้านหลัง…
‎จะออกมาพร้อมกันหรือเปล่า ‎ภาพนี้จะออกมาด้วยไหม
‎- ใช่ จะออกมาพร้อมสัญลักษณ์ ‎- อะไร
‎- สัญลักษณ์จะออกมาตรงนี้ ‎- ใช่ ด้านล่าง
‎- อือ ‎- เอาลงต่ำกว่านี้ได้ไหมนะ
‎- ด้านนี้เหรอ ‎- อือ
‎งั้นตอนจบก็ให้ภาพนี้ขึ้นมา
‎- ก็ดีนะ เอาตามนั้นเนอะ ‎- ค่ะ แบบนั้นน่าจะโอเค
‎อะไรเล่า
‎เราลองสำรวจดูแล้ว
‎มีทีมที่ประธาน ‎ไม่ใช่คนนำเสนอเยอะมากเลย
‎แล้วยังไง
‎พวกเราก็ให้นายเป็นคนนำเสนอ ‎แทนซอดัลมีบ้างดีกว่า
‎ทำไม
‎จะทำไมล่ะ เมื่อกี้ก็เห็นแล้วนี่ ‎เธอไม่เข้าใจพารามิเตอร์ด้วยซ้ำ
‎เราไม่ควรเอาชีวิตไปเดิมพัน ‎ให้คนแบบนั้นนำเสนอนะ
‎เอาตรงๆ ประธานจบม.ปลาย ‎จะมาอธิบายเอไอได้ไง
‎นี่ เคยมีคนพูดแบบนี้ ‎กับเราเหมือนกัน ลืมไปแล้วเหรอ
‎จะลืมได้ไงล่ะ ‎ยังชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวานนี้
‎รู้แล้วยังจะพูดอีกเหรอ
‎ทั้งที่รู้แก่ใจว่าโดนดูถูก ‎มันเป็นยังไง แต่ก็ทำเหรอ
‎ก็เพราะรู้น่ะสิไอ้เบื๊อก เพราะรู้ไง ‎ถ้าประธานเป็นไอ้ขี้แพ้แบบเราด้วย
‎ไอ้พวกนั้นได้มองเราเป็นขี้หมาแน่
‎นายเป็นอะไรเนี่ย
‎นี่
‎ถ้าตกรอบตอนนี้เราก็หมดหนทางแล้วนะ
‎นายจะกลับไปอยู่ดาดฟ้าเหม็นอับไหม ‎ให้ตายฉันก็ไม่เอา
‎ถ้านายไม่ทำ ฉันจะทำเอง ถอยไปซะ
‎ถ้าพวกคุณทำ ได้หมดหนทางของจริงแน่
‎- งั้นถ้าเป็นซอดัลมีจะช่วยได้หรือไง ‎- เปล่าครับ นั่นก็รับประกันไม่ได้
‎- แล้วทำไม… ‎- แต่ว่า
‎ผมรับประกันได้ว่าพวกคุณ ‎คือคำตอบที่ผิดครับ
‎พวกคุณที่บอกว่ารู้จักเอไอ ‎เป็นอย่างดี ตลอดสองปีที่ผ่านมา
‎เคยดึงดูดนักลงทุน ‎ด้วยการนำเสนอได้สำเร็จมาก่อนไหมครับ
‎แน่ใจเหรอครับว่าสิ่งที่ไม่เคยสำเร็จ ‎จู่ๆ จะมาสำเร็จในวันนี้
‎ถ้าเข้าตาจนขนาดนั้น แทนที่จะตอบผิด
‎อย่างน้อยตามสามัญสำนึก ‎ก็น่าจะเลือกคำตอบอื่นไม่ใช่เหรอครับ
‎ถ้าซอดัลมีก็ผิดเหมือนกันล่ะครับ ‎แบบนั้นเราก็จบเห่จริงๆ น่ะสิ
‎ถ้าเป็นงั้นผมจะลงทุนส่วนตัวให้เอง
‎อะไรนะครับ
‎แบบนั้นต่อให้ตกรอบตรงนี้ ‎ก็ยังมีทางเลือกไง
‎จบไหมครับ
‎มันก็ดีแหละ
‎แต่ทำไมต้องทำขนาดนั้นครับ
‎ได้เวลาแล้วครับ ‎รีบกลับเข้าข้างในเถอะ
‎ไปกันเถอะ
‎(แซนด์บอกซ์)
‎สวัสดีค่ะ ยุนซอนฮักค่ะ
‎ในที่สุด การแข่งขันแฮกกาธอน ‎ครั้งที่ 12 ของแซนด์บอกซ์
‎ก็สิ้นสุดเวลา 50 ชั่วโมง ‎อันยาวนานแล้วค่ะ
‎ค่ะ ถ้างั้นตอนนี้ก็ได้เวลา ‎แสดงศักยภาพในการสร้างสรรค์
‎ที่พวกคุณสร้างขึ้นในแฮกกาธอน ‎ให้เหล่านักลงทุนได้เห็นแล้วค่ะ
‎ค่ะ ถ้างั้นเรามาพบทีมแรกกันเลยนะคะ
‎สวัสดีค่ะ พวกเราคิดบริการที่ ‎วิเคราะห์ความสนใจของเด็กๆ
‎และจับคู่สถาบันกวดวิชาที่เหมาะสม
‎"แม่ผู้อุตสาหะ" ค่ะ
‎(กรรมการ)
‎(แม่ผู้อุตสาหะ)
‎บริการที่ช่วยเชื่อมโยง ‎ผู้พิการทางสายตา
‎และอาสาสมัครเข้าช่วยแบบเรียลไทม์ ‎"มายเอนเจิลอายส์" ของเรานั้น
‎ดีไซเนอร์ของเรา
‎ซึ่งมีน้องพิการทางสายตา ‎เป็นคนริเริ่มไอเดียนี้ขึ้นมาครับ
‎คงเคยสงสัยกันใช่ไหมคะ ‎ว่าควรใส่ซองช่วยงานเท่าไร
‎บริการ "เท่าไรดี" ของเรา
‎จะวิเคราะห์การใช้งานมือถือ
‎และช่วยแนะนำจำนวนเงิน ‎ที่เหมาะสมกับความสัมพันธ์กับคนนั้นๆ
‎เนื่องจากมีการประกาศ
‎ว่าจะมีการใช้ป้ายทะเบียนแบบใหม่ ‎ในเร็วๆ นี้
‎เพื่อรับมือกับเรื่องนี้ เราได้พัฒนา ‎ระบบจดจำหมายเลขที่จอดรถ
‎ให้มีความแม่นยำ…
‎- อะไรเนี่ย ‎- ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ
‎- ตายแล้ว ‎- แย่ชะมัดเลย
‎- พวกนายนี่… ‎- ทีมนั้นล่มแล้วล่ะ
‎- ตายแล้ว ‎- น่าสงสารจังเลย
‎- แค่พยายามมันไม่พอหรอก ‎- แย่จังเลย
‎แค่พยายามไม่พอหรอก ต้องทำให้ดีด้วย
‎ขอบคุณค่ะ
‎ผมจะลองปรับตรงนี้หน่อย ‎ได้ใช่ไหมครับ
‎- ค่ะ ‎- ไหนมาดูซิ
‎อินโทรควรสั้นแต่มีประสิทธิภาพครับ
‎ช่วงไฮไลต์ให้พูดช้าๆ ชัดๆ
‎อันนี้สั้นๆ พอ
‎ต่อไปคือทีมที่ 17 ซัมซานเทคค่ะ
‎- คุณต้องใช้เวลา… ‎- ประธานซอดัลมี
‎ดูโคตรจะเกร็งเลย
‎ฉันทนดูไม่ไหวหรอก ไม่ดูดีกว่า
‎(กรรมการ)
‎ยินดีที่ได้พบค่ะ
‎สร้างสรรค์นวัตกรรมโลกด้วยเอไอ
‎ดิฉันซอดัลมี ประธานซัมซานเทคค่ะ
‎ก่อนเริ่มฉันจะขอถามคำถามสักข้อนะคะ
‎ฝาแฝดจากไข่ใบเดียวกัน ‎จะมีลายมือเหมือนกันหรือเปล่าคะ
‎ฉันคิดว่าน่าจะต่างกันนะคะ
‎หรือไม่ใช่ เหมือนกันเหรอ
‎ค่ะ คำตอบก็คือ
‎ต่างกันค่ะ
‎จากผลการทดลองของ ‎สถาบันวิจัยไปรษณีย์ในอเมริกา
‎พบว่าต่อให้เป็นฝาแฝดไข่ใบเดียวกัน ‎ก็ไม่มีทางลายมือเหมือนกันได้ค่ะ
‎ด้วยเหตุนี้ ลายมือจึงเป็น ‎ลักษณะเฉพาะของบุคคล
‎และถูกเรียกว่าลายนิ้วมือของสมองค่ะ
‎ดังนั้น ‎ไม่ว่าจะธนาคาร สำนักงานอัยการ
‎สถาบันนิติเวชแห่งชาติ กรมสรรพากร
‎หลายๆ สถาบันจึงใช้ลายมือ ‎ในการระบุตัวตนค่ะ
‎นี่ ประธานซอ ‎ทำได้ดีกว่าที่คิดอีกว่าไหม
‎นั่นสิ เหมือนดีที่สุดตั้งแต่ดูมาเลย
‎อย่างไรก็ตาม ลายเซ็นหรือลายมือ ‎มีข้อเสียคือปลอมแปลงได้ง่ายค่ะ
‎แม้อัตราการปลอมแปลง ‎จะอยู่ที่แปดเปอร์เซ็นต์
‎แต่ก็มีจำนวนผู้เชี่ยวชาญ ‎ในการตรวจสอบไม่เพียงพอค่ะ
‎นักวิเคราะห์มืออาชีพที่ลงทะเบียน ‎กับศาลมีเพียง 20 คนเท่านั้นค่ะ
‎อ๋อ
‎ชนะแล้วมั้งแบบนี้
‎แล้วจะเป็นยังไง ‎ถ้าเราใช้เอไอแทนกำลังคนที่หายากนี้
‎ถ้าหากมันได้เรียนรู้ ‎ลายมือจริงและปลอมจำนวนมาก
‎ผ่านทางแมชชีนเลิร์นนิง
‎ก็น่าจะหาแพตเทิร์น ‎ของลายมือปลอมเจอหรือเปล่า
‎คำตอบของคำถามนี้ พวกเราซัมซานเทค
‎ค้นพบแล้วในแฮกกาธอน ‎สามวันสองคืนที่ผ่านมาค่ะ
‎มาดูที่จอกันนะคะ
‎ก็คงดีนั่นแหละครับ
‎ดูในแผนธุรกิจ ‎ก็มีแต่อวดเทคโนโลยีเต็มไปหมด
‎แต่เพื่ออะไรล่ะครับ ‎ไม่มีอะไรล่อใจนักลงทุนได้สักอย่าง
‎(เพราะว่า ค่อยๆ )
‎โอ้โฮ อย่างเจ๋งเลย
‎แม่เจ้า
‎รูปแบบธุรกิจเป็นแบบไหน
‎จะใช้อะไรสร้างกำไรต่อเนื่อง ‎ไม่มีอะไรชัดเจนสักอย่างเลยนี่ครับ
‎ด้วยชุดทดสอบจากธนาคารจองฮัน ‎จำนวน 10,000 ชุด
‎ความถูกต้องของการวิเคราะห์ ‎ลักษณะลายเซ็นและลายมือ
‎และพิจารณาว่าเป็นของจริงหรือไม่
‎ผลที่ออกมาคือ ‎มีความแม่นยำ 99.8 เปอร์เซ็นต์ค่ะ
‎ครับผม ปรบมือครับ ปรบมือ
‎ถ้าผมเป็นคิมยงซาน หรืออีชอลซาน
‎ผมคงเรียกค่าชดเชยจากคุณ ‎สำหรับเวลาสองปีที่ผ่านมาแล้วล่ะ
‎99.8 เปอร์เซ็นต์
‎สามวันที่ผ่านมา ขณะที่ฉันเฝ้ามอง ‎ขั้นตอนการสร้างตัวเลขนี้
‎ฉันหลับไม่ลงเลย ‎แม้แต่วินาทีเดียวค่ะ
‎จุดเริ่มต้นอาจเป็นลายมือ
‎แต่เทคโนโลยีนี้สามารถขยาย ‎บริการต่างๆ ออกไปได้ไม่มีสิ้นสุด
‎ความปลอดภัย การวินิจฉัยทางการแพทย์ ‎โรงงานอัจฉริยะ ยานยนต์อัจฉริยะ
‎การเดินทางของซัมซานเทค ‎เพื่อทำให้สิ่งเหล่านี้เป็นจริง
‎ฉันภูมิใจมากค่ะ ‎ที่ได้มีส่วนในการเดินทางนี้
‎ครับ ผมก็เหมือนกัน
‎การเดินทางที่น่าตื่นเต้นนี้
‎เราหวังว่าจะเริ่มต้น ‎ที่แซนด์บอกซ์แห่งนี้ค่ะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎(ขอบคุณค่ะ)
‎ประธานพวกเราเองครับ ใช่ครับ
‎- เจ๋งมาก ‎- สุดยอดเลย
‎- เราทำได้แล้ว ‎- เราทำได้แล้วนะ
‎ก็พอไปวัดไปวา
‎นี่
‎ดัลมี
‎เป็นไง ฉันไม่ได้ทำพลาดใช่ไหม
‎- เห็นชัดไหมว่าประหม่า ‎- ไม่เลย เธอทำดีมาก
‎ถ้าไม่ใช่เธอ ‎คงไม่มีใครทำได้ดีขนาดนี้
‎- จริงนะ ‎- อือ
‎โอ๊ย โล่งอกไปที
‎ฉันสั่นแทบตาย กลัวว่าตัวเองจะทำพัง
‎ทำดีแล้วล่ะ
‎ไปกันเถอะ
‎สวัสดีค่ะ ฉันเป็นประธานอินแจคอมปะนี
‎วอนอินแจค่ะ
‎ด้วยข้อมูลลายมือเดียวกัน ‎กับทีมก่อนหน้านี้
‎แต่พวกเราได้วางแผนบริการ ‎ที่แตกต่างออกไปค่ะ
‎แน่นอนว่าเรา ‎ก็ใช้พื้นฐานเอไอเหมือนกัน
‎แต่อาจพูดได้ว่าเป็นการใช้ ‎ที่สร้างสรรค์กว่านิดหน่อยค่ะ
‎โอ้โฮ พูดจาอวดดีเหลือเกิน
‎อะไรเนี่ย นี่จะสื่อว่า ‎เราไม่สร้างสรรค์หรือว่าไง
‎นายรู้อยู่แล้วเหรอ ‎ว่าพวกเขาทำเรื่องฟอนต์
‎ครับ
‎ฟอนต์ฟรีต่างๆ ที่ทุกท่าน ‎ดาวน์โหลดได้ง่ายๆ ผ่านเว็บไซต์
‎ถึงแม้ไม่มีปัญหา ‎ในการนำมาใช้งานส่วนตัว
‎แต่ถ้าเราทำใบปลิวด้วยฟอนต์เหล่านั้น
‎หรือนำมาใช้อัปโหลดคลิป ‎ลงบนยูทูบ ทันใดนั้น…
‎ตื่นเต้นแหละๆ
‎ขอโทษค่ะ
‎จะกลายเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ค่ะ
‎อาจรู้สึกว่าใจร้าย ‎แต่มันเป็นเช่นนั้นจริงค่ะ
‎ในการออกแบบฟอนต์ใหม่หนึ่งครั้ง
‎นักออกแบบมืออาชีพเกินกว่าสิบคน ‎ต้องใช้เวลาหลายเดือนค่ะ
‎ตัวอักษรเกาหลี ‎มีทั้งหมด 11,172 รูปแบบ
‎การออกแบบทั้งหมดนั้นทีละตัว ‎อาจใช้อย่างน้อย 100 ล้าน
‎หรืออย่างมาก 1,000 ล้านวอน ‎เป็นงานที่ใหญ่มากค่ะ
‎- ว้าว แพงหูฉี่เลยครับ ‎- เฮ้ยๆ
‎แต่ถ้าเราใช้อักขระแค่ 256 ตัว
‎แล้วสามารถสร้างฟอนต์ ‎ที่มีลักษณะเฉพาะของลายมือได้ล่ะคะ
‎ฟังดูเหลือเชื่อใช่ไหมคะ
‎แต่อินแจคอมปะนีของเรา ได้สร้างชุด ‎ข้อมูลการเรียนรู้โดยใช้โอซีอาร์
‎และสร้างเรื่องที่เหลือเชื่อนั้น ‎ให้เป็นจริงขึ้นมาค่ะ
‎- โอ้โฮ สุดยอด… ‎- นี่ ไม่เอา
‎ที่เห็นอยู่ตอนนี้ คือฟอนต์ที่เรา ‎สร้างขึ้นมาในเวลาสามวันสองคืน
‎โดยคัดจาก 100 ลายมือที่คล้ายกัน ‎จากชุดข้อมูลธนาคารค่ะ
‎ถ้าใช้วิธีสร้างฟอนต์แบบเดิม
‎อาจต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามปีค่ะ
‎และมีค่าใช้จ่ายมหาศาลแน่นอน
‎แต่ทางอินแจคอมปะนีของเรา ‎สร้าง 100 ฟอนต์นี้
‎ภายใน 40 ชั่วโมงเท่านั้นค่ะ
‎- ว้าว ‎- ให้ตาย
‎จากนี้ไปทุกท่าน ‎สามารถสร้างฟอนต์ลายมือเฉพาะตัว
‎ได้ง่ายๆ ด้วยอักขระ 256 ตัว
‎- และ… ‎- เดี๋ยวก่อน
‎ผมมีคำถามที่น่าสนใจ
‎นี่ กรรมการคนนั้น ‎ประธานวอนดูจองไม่ใช่เหรอ
‎นั่นสิ ทำไมพ่อวอนอินแจ ‎ถึงมาโผล่ที่นี่
‎ไม่น่าไว้ใจเลย
‎ค่ะ ว่ามาได้เลยค่ะ
‎ทีมที่เสนอไปเมื่อกี้ อยู่ไหนเอ่ย
‎อ้อ ใช่
‎คุณบอกว่าซัมซานเทคสร้างอัลกอริทึม ‎ที่แยกความแตกต่างของลายมือต้นฉบับ
‎กับลายมือปลอมด้วยเอไอใช่ไหมครับ
‎ใช่ค่ะ
‎ส่วนอินแจคอมปะนีก็สร้างฟอนต์ใหม่ ‎จากลายมือที่มีอยู่แล้ว
‎ใช่ค่ะ
‎ถ้าเอาสองเทคโนโลยีนี้มารวมกันล่ะ
‎มีแค่ผมเหรอที่อยากรู้
‎ถ้าเอาฟอนต์ที่สร้างโดยอินแจคอมปะนี ‎ใส่ลงไปในอัลกอริทึม
‎ของซัมซานเทคจะออกมาเป็นยังไงนะ
‎จะจับได้ไหมครับว่าเป็นลายมือปลอม
‎ค่ะ แน่นอนค่ะ
‎งั้นมาลองดูกันนะครับ ‎ว่าจับได้หรือไม่ได้
‎การต่อสู้ระหว่างหอกกับโล่ ‎ใช่ไหมครับ
‎ได้โปรด ไม่ตรงทีเถอะ
‎ได้โปรดๆ
‎(แท้)
‎อินแจคอมปะนีทำอัลกอริทึมของ ‎ซัมซานเทคเสียของไปเลยนะครับ
‎(แท้)
‎(กรรมการ)
‎ค่ะ เหมือนเราจะคัดเลือก ‎บริษัทที่จะเข้าแซนด์บอกซ์รุ่นที่ 12
‎ได้อย่างคร่าวๆ แล้ว
‎แต่ปัญหาอยู่ที่ทีมสุดท้ายนะคะ
‎คะแนนอะไรก็เท่ากันหมด ‎เราจะเลือกยังไงดี
‎ผมยังไม่ให้คะแนนเลยนะ
‎- อเล็กซ์ ‎- อเล็กซ์เหรอ
‎ท่าทางเหมือนคนเกาหลี ‎ทำไมชื่อเป็นแบบนั้นล่ะ
‎คนของทูสโทจากอเมริกาค่ะ
‎พันธมิตรที่ใหญ่ที่สุด ‎ของแซนด์บอกซ์ค่ะ
‎อ๋อ ทูสโท
‎ตอนไปอเมริกา ‎ผมเจอระดับสูงของบริษัทนั้นมาแล้ว
‎ตำแหน่งอะไรนะ
‎บริษัทเราไม่มีตำแหน่งครับ
‎ใช่ๆ เขาบอกว่าไม่มีนี่แหละ
‎- ตัดสินใจหรือยังคะ อเล็กซ์ ‎- ครับ
‎ขอโทษนะ
‎ฉันทำทุกอย่างพังเอง
‎พูดอะไรของนาย
‎เราใส่ไปเต็มที่แล้ว ‎จะทำมากกว่านี้ได้ไง
‎ใช่ๆ ไม่เป็นไรหรอก ‎เรายังมีป้อมปราการสุดท้ายอยู่
‎หัวหน้าทีมฮันไง
‎จะให้หัวหน้าทีมฮันลงทุนจริงเหรอ
‎แล้วมีเหตุผลต้องไม่รับด้วยเหรอ
‎สิ่งที่เราต้องกังวล ‎คือกลัวเขาคืนคำมากกว่า
‎สุดท้ายก็มาได้แค่นี้สินะ
‎ไม่กลับเหรอ
‎ผลยังไม่ออกเลยนี่
‎อย่าบอกนะว่าพวกนาย ‎ยังคิดว่าจะติดอยู่
‎ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก
‎เผื่อไว้ไง ถ้าเกิดเขาเรียกชื่อเรา ‎แต่เราไม่อยู่จะทำไงล่ะ
‎จะให้เกิดเรื่องแบบนั้นไม่ได้หรอก
‎เข้ากับฉันไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ
‎สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด ‎ก็คือคนไม่รู้สถานะของตัวเอง
‎ถ้าเกลียดขนาดนั้น ‎จะมาเข้าทีมเราทำไมครับ
‎เข้ามาแซะกันเหรอ
‎นั่นสิ ฉันเสียสติไปมั้ง ‎ถึงถูกยัยนั่นล่อลวงมาได้
‎จริงสิ ว่าแต่ประธานซอ ‎ไปโน้มน้าวคุณมายังไงเหรอครับ
‎ก็เอาแต่พูดว่าทีมต้องการฉันมาก
‎พอถามว่าทำไม เธอก็ตอบแบบนี้
‎ทำไมต้องเป็นฉัน บอกเหตุผลมาสิ ‎ฉันขอฟังก่อนแล้วจะตัดสินใจ
‎ได้
‎ฉันไม่ได้จบมหาวิทยาลัยค่ะ
‎เป็นคนมาตรฐานไม่เข้าขั้น
‎แต่โชคดีเลยได้เป็นประธาน
‎อะไรเนี่ย ‎นี่อยากให้เข้าหรืออยากให้หนี
‎ในทีมเรามีสุดยอดนักพัฒนาอยู่ค่ะ
‎เขาปฏิเสธข้อเสนอของคน ‎ที่มีประวัติและการศึกษาดีสุดๆ
‎- และมาเลือกฉันค่ะ ‎- คนบ้าสินะ
‎ตอนนี้เขาคงเสียใจน่าดู
‎ไม่นะคะ ตอนนี้ยัง
‎ความเสียใจ ‎ไม่ได้เกิดขึ้นทันทีที่เลือกนี่คะ
‎มันเกิดระหว่างทำงานต่างหาก
‎ฉันน่ะ ไม่เคยเสียใจ ‎กับการเลือกของตัวเองสักครั้งเลยค่ะ
‎เพราะฉันตั้งใจทำเต็มที่
‎เพราะงั้น ฉันมั่นใจว่าจะทำให้เขา ‎ไม่เสียใจกับสิ่งที่เลือกค่ะ
‎กับแค่การคุกเข่า ให้ทำอีกเป็นพัน ‎เป็นหมื่นครั้งก็ได้ค่ะ
‎ฉันทำได้ทุกอย่างแหละ
‎เธอดูเอาเป็นเอาตายมาก
‎และฉันก็มาเพราะอยากรู้ ‎ว่าสุดยอดนักพัฒนาคนนั้นคือใคร
‎แต่ก็งั้นๆ แหละ
‎ตอนนี้ซอดัลมี ‎อาจกำลังเสียใจอยู่ก็ได้
‎ดัลมีอยู่ไหนเหรอ
‎เมื่อกี้เห็นไปทางนั้นนะ
‎นัมโดซาน
‎ว่าไง เจอดัลมีไหม
‎ว่าไงนะ
‎ดัลมีติดมหาวิทยาลัยดีๆ ‎ฉันเลยขายร้านฮอตดอก
‎เพื่อจ่ายค่าเล่าเรียนให้แก
‎แต่กลายเป็นว่า
‎มันทำให้แกออกจากมหาวิทยาลัย ‎มาทำงานพาร์ตไทม์ทุกอย่าง
‎เพื่อเก็บเงินซื้อรถขายฮอตดอกให้ฉัน
‎ดัลมีจะได้เข้ามหาวิทยาลัย ‎แทนผมไงครับ
‎คุณย่าก็จะรักษาร้านไว้ได้ด้วย
‎อ้าว อยู่นี่เองเหรอครับ
‎ผมไม่เห็นเลยนะเนี่ย ‎แค่หาที่นั่งแบบสุ่มๆ เฉยๆ
‎แหม อะไรจะบังเอิญขนาดนี้
‎งั้นผมไปดีกว่า
‎เดี๋ยวก่อนค่ะ หัวหน้าทีมฮัน
‎เดี๋ยวไม่ได้หรอกครับ ‎พอดีตอนนี้ผมยุ่งๆ
‎ขอบคุณค่ะ
‎ที่ผ่านมาคุณพยายามมาเยอะมาก
‎ขอโทษนะคะ ที่ทำให้ผลออกมาดีไม่ได้
‎ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ‎ไม่ต้องขอโทษด้วย ผมขอตัวก่อน
‎ฉันมีเรื่องอยากถามคุณเยอะมากเลยค่ะ
‎ฉันว่าจบงานแล้วจะถาม ก็เลยรอคุณอยู่
‎ฉันเข้าใจว่าทำไมโดซานโกหกค่ะ
‎เราได้เจอกันอีกครั้งในรอบ 15 ปี
‎เขาคงอยากให้ฉันประทับใจ ‎เพราะฉันเองก็เป็นเหมือนกัน
‎ฉันรู้สึกขอบคุณที่เขาคิดแบบนั้น ‎และเข้าใจด้วยค่ะ
‎อ๋อ ครับ
‎แต่ฉันไม่เข้าใจหัวหน้าฮันค่ะ
‎ไม่ว่าจะคิดยังไง ‎ก็ไม่เห็นเหตุผลที่ต้องโกหกเลย
‎ทำไมทำแบบนั้นคะ
‎ทำไมต้องช่วยเรา จนถึงขั้นต้องโกหกคะ
‎เอ่อ เรื่องนั้น…
‎คุณซอดัลมี ผม…
‎ดัลมี ดัลมี
‎- ดัลมี ‎- ว่าไงโดซาน
‎พวกเรา…
‎ได้เข้าแซนด์บอกซ์แล้ว
‎ฮะ
‎- จริงเหรอ ‎- อือ จริงๆ
‎นี่ เธอดูตรงนั้นสิ นั่นน่ะ
‎"ซัมซานเทค" เห็นไหม
‎ยังไม่เชื่ออีกเหรอ
‎(ทีมผ่านเข้าแซนด์บอกซ์รุ่นที่ 12 ‎อินแจคอมปะนี ซัมซานเทค)
‎(การแข่งขันโอลิมปิกคณิตศาสตร์ ‎ครั้งที่ 15 เหรียญทอง นัมโดซาน)
‎ว้าว เหรียญทองโอลิมปิกคณิตศาสตร์
‎อายุน้อยที่สุดด้วยนะครับ ‎อายุน้อยสุด
‎ครับ
‎ฉันลองค้นหาตามนามบัตรนี้แล้ว
‎บริษัทมีมูลค่าสูงสุด ‎อันดับเจ็ดของโลกค่ะ
‎ว่าไงนะ
‎เป็นโอกาสครั้งเดียว ‎ในชีวิตโดซานของเราเลยนะคะ
‎แล้วทำไมไอ้เด็กนั่น ‎ต้องไม่อยู่บ้านเอาตอนนี้ด้วย
‎ทำตัวให้ดีล่ะ อย่าให้พลาด
‎ที่รัก เรามาแสดงให้เขาเห็น ‎เฉพาะข้อดีของโดซานกันเถอะนะ
‎- เฉพาะข้อดี ‎- เฉพาะข้อดีเลยนะ
‎(เหรียญทอง นัมโดซาน)
‎เจ้าโดซานน่ะ มันไม่เต็มเต็ง
‎ไม่มีความทะเยอทะยานเลย
‎ไม่เอาอะไรมาตั้งแต่เกิด
‎นี่ รู้ไหมครับ
‎ว่าทำไมไม่มีเหรียญทองโอลิมปิก ‎คณิตศาสตร์ในบ้านเราเลย
‎- ยูโน๊ ‎- ไม่รู้ครับ
‎- ไม่มีทาง ‎- น่าประทับใจมากเลยค่ะ
‎แกมีสิทธิ์อะไรมาร้องไห้
‎แพ้ให้เด็กตัวเล็กๆ ไม่อายบ้างหรือไง
‎อันนี้ผมให้ครับ
‎ผมไม่จำเป็นต้องใช้ครับ
‎ไม่ไง ถ้าเป็นอย่างอื่นก็แบ่งกันได้
‎แต่มันแบ่งเหรียญทองครับ ‎ไอ้อ่อนนั่นน่ะ
‎เจ้าเด็กนี่มันฉลาดมาก
‎จนข้ามทุกอย่าง ‎ไปเข้ามหาวิทยาลัยได้เลย
‎แต่ขนาดอยู่ที่นั่น…
‎นี่ เป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัย
‎ไปแพ้ให้เด็ก 13 ขวบได้ไง
‎ให้ตายสิ
‎เขาตั้งใจตอบคำถามผิดหมดทุกข้อ ‎เพราะเกรงใจพี่ๆ
‎สุดท้ายก็ต้องออกกลางคัน ‎แล้วกลับมาเรียนมัธยมธรรมดาน่ะสิ
‎เขาชอบแพ้มากกว่า
‎เพราะแบบนั้นสบายใจกว่า
‎ถึงได้มีฉายาว่า ‎พระพุทธเจ้าที่มีชีวิตไงครับ
‎"พระพุทธเจ้าที่มีชีวิต"
‎ความโลภในวัตถุก็ไม่มี ‎ความโลภในเกียรติยศก็ไม่มี
‎อ้อ มีอยู่อย่างหนึ่ง
‎อะไรเหรอครับ
‎อาหาร
‎- อาหารเหรอ ‎- อาหารนี่แหละ
‎โดซานของเรา
‎สมองนี่ฉลาดระดับ ‎สตีฟ จอบส์ บิล เกตส์เลยนะ
‎แต่เพราะขาดความทะเยอทะยาน ‎ถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้ค่ะ
‎ถ้าโดซานของเรา ‎มีความทะเยอทะยานขึ้นมาละก็
‎ถึงตอนนั้นต้องจบเกมแน่นอน
‎- ตัดสินใจหรือยังคะ อเล็กซ์ ‎- ครับ
‎ซัมซานเทคแน่นอน ไม่ต้องสงสัยครับ
‎ซัมซานเทคเหรอ
‎ทำไมล่ะ
‎ผมตรวจสอบอัลกอริทึมเขา ‎อย่างละเอียดดูแล้ว
‎แล้วลองนึกดูว่าให้เวลาไปน้อยแค่นั้น
‎ผมว่ามันน่าประทับใจอยู่นะ
‎อาจจะเป็นแค่ผมก็ได้…
‎แต่ผมเห็นบางอย่างที่พิเศษมาก
‎และผมก็เป็นคนแรก ‎ที่เห็นคุณค่าในตัวเขา
‎เพราะงั้นผมจะเป็น ‎คนที่จะย่างก้าวแรกไปกับเขา
‎เราได้สำนักงานแล้ว
‎ฉันอยากให้หัวหน้าทีมฮันจีพยอง ‎เป็นที่ปรึกษาของซัมซานเทคค่ะ
‎คุณซอดัลมีนี่น่าอึดอัดจริงๆ
‎- ผมจะเป็นเศรปาที่พึ่งพาได้ให้เอง ‎- มันเจ็บนะ
‎ฉันจะช่วยคุณเต็มที่ ให้เหมือนกับ ‎ทรายที่พ่อคุณใช้ปูพื้นเลยค่ะ
‎นี่พวกนายพยายามขโมยส่วนของฉันเหรอ
‎ปัญหาที่ใหญ่กว่าพวกเขา ‎ก็คือคนที่แก้ปัญหาภายในไม่ได้
‎ประธานซอ คุณนั่นแหละครับ
‎ทำไมหัวหน้าทีมฮันถึงช่วยเรา
‎วันนี้ผมตั้งใจ ‎จะบอกความจริงกับดัลมีครับ
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์