Downloaded from YTS.MX
Widziałem SMS-y od ciebie. Ogarniemy to.
Gdzie rejestr temperatury lodówki? Nie ma go.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dlaczego się nas czepiają?
- Bo to nowa restauracja? - Gdzie jesteś? On chce cię widzieć.
Na pewno położyłem go na stole. Wiem, gdzie jest.
Ale sprawdzę, gdy przyjdę. Spokojnie.
Musimy dokończyć przygotowania. Będzie dziś dużo pracy.
Jestem przy wejściu, Melis. Pa.
Halo.
Słyszałeś, co się stało?
Tak.
Jadę do ciebie z domu.
Dobrze.
Pa.
- Cześć. - Hej.
Gotowa na kolejny pracowity wieczór?
Jasne. Jak zawsze.
Super.
- Cześć, szef. - Cześć.
- Na pewno nie. Nie ma daty. - Niedawno to otworzyliśmy.
- Espresso? - Chętnie.
Otworzyliście to, ale nie ma daty.
- Smacznego. - Długo tu jest?
Jakieś 20 minut. Strasznie się czepia.
Zakryjcie te kieliszki.
- Jasne. - Odwróćcie je.
Cześć, szef.
- To Sina. - Dobry wieczór.
Przyszedł? Dobrze.
- Dobry wieczór. - Sina Bora.
W samą porę.
- Lodówka… - Temperatura…
Melis panu pomoże. Przebiorę się i przyjdę.
- Kontynuujmy, zanim wróci. - Dobrze.
- To główna stacja zimna. - Wszystko w porządku?
Tak, dziękuję.
- A pani to…? - Berno Tashkenova.
Berno? Skąd pani jest?
- Z Uzbekistanu. - Tak? Fajnie.
Jest dziurawy.
Wyrzucimy go. Przepraszam.
Niedobrze.
Tak nie można.
- Nie używajcie go. - Dobrze.
Cihan!
- Idę. - Dobry wieczór.
To Çekdar, szef grilla.
Dobry wieczór.
Tędy. Przejdź.
Przepraszam.
Proszę odłożyć nóż.
- Berno… - Sprawdź dozowniki.
- Co na nich jest? - Teraz lodówki.
- Oznakuję je. - Szybko.
Na granicy.
Tu jest dobra.
Dobra.
Odpada tu płytka.
- A jak się pan potknie? - Czasami wypada.
Nikt się jeszcze nie potknął…
Naprawcie to natychmiast. Boże, nosicie tu noże.
Ma pan rację. Powiem managerowi, gdy przyjdzie.
O co tu chodzi?
Co on tak się drapie?
Odkażamy ręce. Proszę za mną.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Znów sama?
Tak, szef. Znów jestem sama.
Tu myjemy naczynia.
- Dobry wieczór. - To główna kuchnia.
Melis!
Pan przyszedł na kontrolę.
To Çiğdem, nasz cukiernik.
- Cukiernia w Arnavutköy. - Mleczne marzenia.
Tak. I pyszne profiterolki.
- Pamiętam. Jak się pan ma? - Dobrze, dziękuję.
To Halil, utalentowany młodszy kucharz.
Wyłącz to, proszę.
- Szybko. - Dobrze.
- Tak. - Ma talent.
Jeśli lubi pan moje desery, pokocha pan jego.
- Musi ich pan spróbować. - Melis, chodź tu.
- Przepraszam. - Proszę.
Halil, podciągnij rękawy, bo się pobrudzisz.
Jasne. Załatwimy to.
Podciągnij rękawy. No już.
- Zrobię to. - Bardzo przepraszam.
- Idę na salę. - Ile to potrwa?
Tak długo, jak trzeba, bo macie tutaj problemy.
Muszę otworzyć restaurację. Mieliśmy już kontrolę. To dziwne.
Pewnie z gminy. My jesteśmy z ministerstwa.
Dobra.
Tu wszystko dobrze.
Miło było widzieć.
- Do zobaczenia. - Powodzenia.
Dziękuję.
Tędy, panie Sina.
- Pogadajmy. - Jakiś problem?
- Usuńcie stąd to szkło. - Dobrze. Tędy.
Miłego wieczoru wszystkim.
Dzięki. Wzajemnie.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
Szybciej. Czyje one są? Zabierzcie je stąd.
Nie chcę ich na ladzie.
Daj małe łyżeczki tu i Çekdarowi.
- Jest niebieski. - Dobra.
- Za tobą. - Dobra.
Weź je z zaplecza. Idź.
Tak, szef.
Panie Sina.
Z tego, co wiem, jest pan wspólnikiem.
Nie będę czekał na managera i przejdę do rzeczy.
Zobaczmy, co tu mamy.
Urwana uszczelka w lodówce.
Uszkodzone płytki.
Dziurawy durszlak.
Brak dat otwarcia produktów.
Przepraszam. O co chodzi z tym durszlakiem?
Ta Uzbekistanka…
- Berno. - Tak.
Dostała ostrzeżenie, ale muszę to zgłosić. To narażenie zdrowia.
Spójrzmy na te druki.
Te też można wymienić.
Temperatura w lodówce i wymiana oleju.
Nowe restauracje o nich zapominają, ale prawo mówi jasno.
Od dwóch tygodni nie wypełniacie rejestru.
Byliśmy zajęci.
Zajęci?
Interes się kręci.
Weź to.
To duże zagrożenia i nie można ich lekceważyć.
Mogą was przez to zamknąć.
- Tak. - Nie chcecie tego.
Spokojnie, załatwię to. Mówił pan, że to drobnostki.
Zrobimy tak.
Tym razem wlepię wam grzywnę.
Wrócę za dwa lub trzy tygodnie.
Jeśli nie rozwiążecie tych problemów, źle się to skończy dla Umami.
Posłuchajcie mnie i to naprawcie.
- Mogę o coś zapytać? - Słucham.
To zero to pomyłka?
Jest zniżka za wcześniejszą zapłatę.
Miłego wieczoru.
- Miłego. - Wzajemnie.
- Zobacz… - Przestań pytać o to samo.
- Chwileczkę. - Mam owoce morza. Szukam steku.
Powiem ci, gdy sprawdzę swoje operacje. Dobrze?
Chwila. Nie poganiaj mnie.
Są owoce morza, nie ma mięsa.
Berno, czemu nie sprawdziłaś durszlaków?
To takie trudne?
- Szefie… - Trzeba sprawdzać.
To nic wielkiego. Proste zadanie.
Przepraszam, ale…
Ale co? O co chodzi?
- Powiedz. - Sina. Już dobrze.
- Co dobrze? - Dopiero zaczyna.
- To moja wina. - Czekaj.
- Słuchaj. Ona… - Moja wina.
Ponoć była świetna w Uzbekistanie. Nie dlatego tu pracuje?
Musiałaś tak nawalić?
Pierwszy raz jesteś w kuchni? Odpowiedz.
Co to za bałagan, Cihan? To przygotowania?
Zwykle pracuje tu Cem. Nie ma go, więc…
Zrobiłeś bałagan, bo to stanowisko Cema?
Posłuchajcie. Jesteście odpowiedzialni za swoje stacje.
Chcę tu coś osiągnąć. Pomóżcie mi.
- Jasne? - Tak.
Nie chcecie pracować, to won. Są chętni na wasze miejsce.
- Dobrze. - Rozumiecie?
- Tak, szef! - Zrozumiano?
Tak, szef!
Z życiem. No weźcie.
Dobra.
Przejrzymy jeszcze raz menu?
Mamy łososia i okonia morskiego, ale nie mamy steku z rostbefu.
- Zadzwonię do dostawcy. - Daj spokój. Wiesz, która godzina?
Brak steków to nie problem.
Mamy ośmiornicę i kaczkę.
Kotlety jagnięce…
- Nie. - Co?
- Nie ma. - Ile porcji? Zero?
Mamy jedną albo dwie.
Mam pytanie.
Masz jakiś problem, Çekdar? Chcesz coś powiedzieć?
Zapomniałeś je zamówić.
Nic nie szkodzi.
- Tak, zapomniałem. - Nie szkodzi.
- Ma rację. Przepraszam. - Poradzimy sobie.
Przepraszam.
- Nie mam czego grillować. - Dobra.
- Boże.
Mamy dużo owoców morza i warzyw.
Mamy świetne menu.
- Prawda? - Tak, szef.
- Prawda? - Tak, szef!
Dobra.
Mamy problem z Kobe.
Mamy tylko kilka porcji.
W sumie to żadnej.
Nie. Wczoraj użyłem pół paczki. Wiem, że parę zostało.
- Parę jest. - Wyrzuciliśmy je.
Co zrobiliście?
- Wyrzuciliśmy. - Serio? Jaja sobie robisz?
- Serio je wyrzuciliście, Melis? - Sina.
- Pogięło was? - Proszę.
- Wiecie, ile kosztują? - Ja pójdę.
- Ty mu nie powiesz. - Proszę, nie dzisiaj.
Odpowiedz!
Sina. Kontroler kazał je wyrzucić.
Goń się. Jak kontroler może to kazać?
- Czemu to zrobiliście? - Cicho.
Nie napisałeś daty otwarcia.
- Dlatego kazał je wyrzucić. - Co takiego?
- Co znowu zrobiłem? - Nie napisałeś daty.
- Napisałem. - Zapomniałeś.
- Sprawdził… - Zapomniałbym?
- Otworzyliśmy… - Wziąłem kawałek.
Była tam data.
Czy nie było?
Tak, zapomniałem.
Spokojnie.
Zdarza się. Już po ptokach.
- Mamy płakać? - Jasne, żaden problem.
- Ma kolejny powód do narzekania. - Przestań już.
Zajmę się tym. Chodź.
- Nie. Oszalałaś? - Słuchaj.
- Żartuję. To nie koniec. - Daj mi jakieś zadanie. Zleć mi coś.
Daj listę składników. Pogadam z dostawcami.
- Prosta sprawa. - Dobra.
Boisz się, że będę w tym lepsza od ciebie?
Nie wiem, skąd macie mój numer.
Przykro mi, mamy dziś komplet.
Tak, rozumiem.
Jeszcze jedno. Proszę nie dzwonić na ten numer.
Dobrze, dziękuję.
Sina.
Pogadamy?
Kazım.
- Tak, szefie. - Weź moją kurtkę.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
- Dobrze. - Wpadłem na kontrolera.
- Mamy jakiś problem? - Tak.
Jaki? Z czym?
Z jedzeniem wszystko dobrze, ale znalazł kilka problemów w kuchni.
Coś ze stacjami.
Mówił o odpadających płytkach i dziurawym durszlaku.
Mówił, że nas zamkną, ale raczej blefował. I tyle.
To…
Szukam sposobu, żeby zapłacić czynsz za miesiąc,
a ty wyskakujesz mi z tym?
- Przykro mi. - Naprawdę?
Mnie jest bardziej przykro.
Przykro mi, ale ty za to zapłacisz.
- Była umowa. - Co?
- Kuchnia, obsługa… - Wlepił grzywnę restauracji.
- To nie moja wina. - Twoja.
Tak. Zaraz otwieramy. Przygotujcie się!
Nil, Murat, Kazım, Pelin, Beren, Nadya!
Zbiórka!
Nie daj się tak traktować. Wkurza mnie.
- To twój wspólnik, nie szef. - Nie podjudzaj mnie.
- Dobra. - Nie wtrącaj się.
Gadaliście?
O czym?
O mojej podwyżce.
Załatwiona. On ją załatwi.
Zrobi to?
- Tak, załatwi ją. - Posłuchaj mnie.
Dzwonili do mnie dwa razy.
- Muszę im coś powiedzieć. - Odmów.
Cześć, mamo.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Wysłałem ci pieniądze. Sprawdziłaś? - Dziękuję.
Jestem w restauracji.
- Właśnie przyszedłem. - Sina!
- Czekamy. - Idę.
- Dobrze. - Zadzwoń do mnie.
Dobrze, mamo, zadzwonię. Muszę kończyć.
- Pa. - Pa.
To wszystko przez pełnię księżyca.
- Coś się stało? - Nic, nieważne.
Jeśli są wszyscy, zaczynamy.
Kerim. Słuchajcie…
Çekdar! Szef!
Dziś będzie trochę więcej pracy.
Pomieszały się rezerwacje, ale się nie martwcie.
Poradzimy sobie z tym. Obsługa musi działać szybciej.
Ale nie możecie poganiać klientów.
Jasne? Niech wszystko idzie własnym tempem. Zrozumiano?
- Ma być naturalnie. - Dobrze, szefie.
Rozumiesz, Kazım? Obsługa idzie swoim tempem.
Tak. Pracuj, a pójdzie.
- Kazım! Gdzie Pelin? - Już jedzie.
- Zejdź. - Mówiłem, nie?
Doigrałeś się.
Kuchnia. Ostatnio za dużo przeklinacie.
Dziś z tym skończycie.
- Jebać to. - Dobra.
Nie wierzę.
Koniec! Tak.
Kerim, jak bar?
Brakuje tequili i prosecco.
- Co zrobisz? - Nie wiem.
Çekdar, nie będzie margarity.
Przesadziłeś.
- Jeb się. - Nie.
- Z kuchni. - Wystarczy.
- Dobra. To… - Dajcie spokój!
Nie proponujemy dziś tequili ani prosecco, dobra?
Hej, to ważne.
Mamy dziś stolik dla VIP-ów.
Ważne osoby.
Słynny szef Rinso!
Kto to taki?
Renzo? Ten z telewizji?
- Tak. - Wiedziałaś, że przyjdzie?
- Nie. Skąd miałam wiedzieć? - Wiedziałaś?
Mamy też drugi ważny stolik.
- Czemu nic nie mówi? - Równie ważny.
Proszę o uwagę.
Oświadczyny.
- Tak. - Otwórzcie szampana!
Słuchajcie…
Przepraszam.
To ich wyjątkowy dzień.
Mają zapamiętać ten wieczór.
Bądźcie na ich zawołanie, dobrze?
- Jasne, szefie. - To do roboty.
- Jakieś alergie? - Żadnych.
- Na pewno? - Tak.
- Kuchnia ma jakieś uwagi? - Proponujcie warzywa i owoce morza.
Dobra. Słyszeliście? No już!
Cengiz, słuchaj. Dlaczego nie powiedziałeś mi o Renzo?
- Powiedziałem. - Teraz.
Mogłeś wcześniej. Przygotowałbym się.
A co za różnica? Zawsze masz być gotowy.
Rozumiesz, że to goście specjalni?
Przygotowałbym coś wyjątkowego. Mówimy tu o Renzo.
- Brakuje ci czegoś? - Wiesz, że nie.
To nie ma problemu. Ogarniemy to.
Dobra. Gdzie…? Do roboty!
Hej, Sina. Uśmiech.
Dobra komunikacja.
Pora na show!
Możemy pogadać, Melis?
Chodź.
Berno, szybko. Stacja serwisowa.
- Posprzątaj. Szybko. - Tak, szef.
- Boli mnie brzuch. - Dlaczego?
Chce mi się rzygać. Pali mnie.
- Czekaj. - To ta sacharyna.
- Melis… - Kerim.
- Napój cytrynowy, szybko. - Już podaję.
- Nie pomoże. - Dam ci lekarstwo.
- O co chodzi? - Dasz radę beze mnie?
- Co? - Poradzisz sobie?
- Nie żartuj. - Çekdar tu jest.
- Wszystko gotowe. - Nie.
- Słuchaj, on… Powiem mu. - Nie zostawiaj mnie.
- Źle się czuję. - Zrobimy to razem.
Chodź tu.
Gdzie mój nóż?
- Tam go kładziesz. - Gdzie jest?
- Sprawdź tam. - Skąd mam wiedzieć?
- Boże. - Sina.
Wyluzuj. Tam go kładziesz.
Co tak się stresujesz?
- Przez Renzo? - Mamy braki.
Boże, zawsze czegoś brakuje.
Poradzimy sobie. Spokojnie.
Skąd wiesz?
Byliście jak bracia, zanim otworzyłeś lokal.
Nie będzie nas krytykował.
Przyrodni bracia.
Żadna różnica.
Dzięki tobie został słynnym kucharzem. Wie o tym.
Nie wiadomo. Może pokaże nas w TV.
I co wtedy?
Napój cytrynowy. Zostawię go tutaj.
Co się dzieje, Berno?
Co jest, Berno?
- Co? Czekaj. - Nic takiego, szef.
Powiedz. Idę. Za tobą.
- Berno. Mów po naszemu. - Nie po uzbecku!
Mów po naszemu. Nikt cię nie rozumie.
Mów po naszemu.
- Mów. - To nie mój styl.
To za szybko…
- Co jest za szybko? - Wszystko.
Bardzo szybko mówicie. Czasami was nie rozumiem.
Przepraszam. Masz rację.
Czasem sam się nie rozumiem. Gubię się w myślach.
Musisz prosić o pomoc. To się nie nada. Jasne?
Jest tu twoja koleżanka, Melis.
Proś o pomoc. Nie siedź cicho. Dobrze?
Gdzie to jest? Wybrałaś najtwardszą.
Popatrz.
Wszedł? To zobacz.
Powoli ją otwierasz.
Widzisz?
W porządku?
Musisz prosić o pomoc. Poprosiłaś i ci pomogłem.
- Rozumiesz? - Tak, szef.
Jasne?
- Tak, szef. - To dobrze. Pracuj dalej.
Co robisz, przystojniaku?
Zdejmuję skórę.
- Jesteś w tym dobry? - Bardzo.
Chcę oczyścić atmosferę. Przyszedłem tu nabuzowany.
To nic osobistego. Miałem coś na głowie.
- Rozumiem. Dziękuję. - W porządku?
- Jasne. Dzięki. - To dobrze.
Będę z tyłu. Tak, mamo.
Potrzebuję włóczni na gazele.
Dobrze. A ty?
Naprawdę dobrze. Mówiłem, że jestem w restauracji.
Pewnie jesteś zmęczona.
- Halil. - Tak, szef.
- Przyjedzie. - Daj mi cztery cytryny.
- Są w lodówce. - Już podaję.
Pospiesz się.
Na dole. Przestawiłam ją na chłodzenie.
Cześć.
Pelin, gdzie byłaś? Pan Cengiz o ciebie wypytywał.
- Idź tam szybko. - Dobrze. Wyluzuj.
- Dzięki. - Spokojnie.
Te naczynia?
Mam dosyć. Padam.
- Nie przemęczaj się. - Ty też.
Cześć, Çekdar.
- Cześć. - Hej.
Cześć, skarbie.
- Melis, spojrzysz na to? - Były korki.
- Gdzie byłaś? Spóźniłaś się 40 minut. - Utknęłam w korku.
Zawsze coś. Mam dość.
Potrącę ci z pensji. Idź do siódemki.
Zwiąż włosy.
Jak casting?
- Przepraszam. Jaki casting? - Szefie, twoja kawa gotowa.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Jestem Pelin. Zajmę się państwem.
- Nasze menu. - Dobry wieczór.
- Proszę. - Dziękuję.
- Dla pana. - Dziękuję.
Podać coś do picia?
- Tak. - Z drinków polecam naszą margaritę.
Dobrze.
W menu nie ma wina.
- Macie biodynamiczne wino? - Biodynamiczne…
Rozmawiałam o nim z barmanem.
Jest w menu, ale mieliśmy problem z dostawą.
- Może podam coś innego? - Tak?
Trudno dostać je w Turcji.
W takim razie…
- Butelka wina Kastro. - Kastro. Dobrze.
Jest czerwone?
- Z Bozcaady. Tak. - Tak.
- Kotku. - Mam po nim migrenę.
Faktycznie.
To butelkę białego. Najdroższego.
- Oczywiście. Niech sprawdzę. - Pokaż.
Sauvignon blanc. Nowa Zelandia. Greywacke.
- Weźmiemy butelkę. - Dobrze.
Mogę prosić colę?
Colę?
Colę? Coś ty wymyślił?
Zamówiliśmy tyle drogiego wina.
- A ty chcesz colę. - Tato!
- Co? - To sportowiec. Niech wypije.
Dlatego nie powinien jej pić.
Ponoć w jednej puszce jest 20 kostek cukru.
Nie oglądasz telewizji?
Proszę cię, nie pij jej.
- Wszyscy piją wino. - Dobrze.
Jedno Kastro i jedno sauvignon blanc.
- Tak. Bez coli. - Bez coli. Dobrze.
- Tak. - Zaraz przyniosę napoje.
- Dziękuję. - Dobrze.
Przyjmę zamówienie, gdy będą państwo gotowi.
- Miłego wieczoru. - Dziękuję.
Usiądźmy tutaj. Siądźcie naprzeciwko siebie.
Gratulacje.
- Dzięki. - Tak, Kerim.
Butelka Kastro i sauvignon.
Zapomnij o nich. To pan Burak. To jego dzień. Oświadczyny.
- Pelin. - Burak.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- To ekscytujące. - Tak?
- Bardzo. - Tak.
Piękny pierścionek. Bez obaw.
Podoba ci się?
Tak. Nie mówię tego z grzeczności. Jest piękny.
- Dzięki. - Będziesz następna.
Jasne.
- Wszystko jasne? - Będę czekał na znak.
- Na mój znak. Super. - Tak.
- Powodzenia. - Dziękuję.
- Do zobaczenia. - Tak.
- Czemu to powiedziałeś? - To możliwe.
Nie chcę ślubu.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
Też. Jak casting?
W porządku. Niektórzy kandydaci byli świetni.
Zobaczymy. Chyba ich oczarowałam.
- Liczę na dobre wieści. - Tak?
Wiesz co? Na pewno cię wybiorą.
- Mam nadzieję. - Na pewno.
- Kerim. - Tak?
- Nie opóźniaj zamówień. Mamy tłum. - Już podaję.
- Sauvignon blanc. - Dzięki.
Kiedy wyniki?
Mówią, że za tydzień, ale zawsze są później.
- Pewnie za dziesięć dni. - Jak zawsze.
Słuchaj.
Pan Cengiz znów o ciebie pytał. Powiedziałem, że jedziesz. Znasz go.
Zagroził, że potrąci mi z wypłaty.
Serio?
Nie smuć się, ślicznotko.
Niech robi, co chce. Jeśli dostaniesz rolę, to…
- Pa! - Pa!
Jak twoje studia?
- No jak? - Nieważne.
Nie ma tam dla mnie miejsca.
Nie przejmuję się. Spróbuję za granicą.
Zdecydowałeś?
Tak, nie mam wyboru.
Niemcy z chęcią cię przyjmą.
- Serio? - Przepraszam.
Na który stolik jest to wino?
Siódmy. Zaniosę je.
Już się tu utleniło. Szybko je zanieś.
- Na siódemkę. - To mój…
- To jej stolik. - Zajmij się 14.
- Uśmiechnijcie się. - Zajmę się tym.
Szybko. Zmarnowaliście dość czasu.
Dobrze, szefie.
Dobry wieczór. Nasze menu.
- Przeszłam na weganizm. - Co?
Państwa wino. Cabernet sauvignon i sauvignon blanc.
Gdzie Pelin? Ona nas obsługiwała.
Daj spokój, Selim.
Pani Pelin obsługuje inny stolik.
Ja się państwem zajmę. Jestem Kazım.
- Cześć, Kazım. - Polać?
Tak, śmiało.
Co mówiłaś?
Po co ta dyskryminacja gatunkowa?
Czemu jemy wołowinę, a nie psy? Bo są słodkie?
Zaskakujesz mnie.
Mamy gotować w domu psy?
- W ogóle nie jedzmy mięsa. - Jak to?
Jak się wyżywimy? Czym?
Jest inne jedzenie. Nie trzeba jeść zwierząt.
Skąd w nas ta żądza krwi?
Mamy paść się jak zwierzęta?
Nie. Są inne źródła białka.
Nie rozumiem tego nowego pokolenia.
Codziennie jesteście kimś innym.
Skąd macie te pomysły? Z mediów społecznościowych?
Od dawna chciałam przejść na weganizm.
Od dawna? Ja pierwsze słyszę.
- Bo się nie interesujesz. - Jak masz na imię?
- Kazım. - Śpieszysz się?
- Nie. - To dobrze.
- Myślałem, że pan nie widzi. - Widzę. Spokojnie.
Przepraszam.
- Dobre? - Tak, smaczne. Polej.
- Co to za nowy pomysł? - To nie kaprys.
Czytałam o tym. Powinniśmy wszyscy…
Mówiłeś, że kochasz zwierzęta.
A co to ma do bycia weganinem?
Tak, kocham zwierzęta.
Karmię bezdomne psy i koty. Jak to się łączy?
- Od owiec różnią się… - Dla kogo białe?
- Dla mnie. - Białe dla pani.
Boże.
- Tato, nie przerywaj. Niech spróbuje. - To ich…
- Może spróbować. - Mam polać
- czy pani spróbuje? - Polej.
Daj mi to, Kazım. Dzięki.
Przynieś wiaderko lodu. I tyle. Dzięki.
- Dobrze. - Idź. Dzięki.
- Jestem do dyspozycji. - Dziękuję.
Bardzo dziękujemy.
- Smacznego. - Dzięki.
Coś taki nerwowy?
Nie jestem. Już nic nie można ci powiedzieć. Litości!
- Siądźmy tam. - Serwis.
Tak, te są dobre.
Wyglądałyby lepiej bez szczypiorku.
Bez niego. Dobra.
Sina, posłuchaj.
Mogę wziąć dodatkowy dzień wolnego po Bajramie?
Po co?
Przez takiego jednego.
Rety!
Możesz, jeśli jest przystojny.
A ty co planujesz? Odwiedzisz rodziców?
Po Bajramie.
Cihan, zacznij układać szparagi.
Idę, szef. Bez obaw. Za tobą.
Tata trafił wczoraj do szpitala.
Co?
Dlaczego?
Serce. Może potrzebować bajpasów lub stentu.
- Żartujesz. To poważne? - Chyba tak.
To co ty tutaj robisz?
Czemu nie powiedziałeś, gdy prosiłam o wolne?
- Czemu nie mówisz? - Powiedziałem.
Myślałam, że Renzo cię stresuje. Dlatego naciskałam.
- Szef. - Jutro tam jadę.
- Szef. - Wszystko gra.
- Tak? - Może być?
Nie może, Berno.
Widziałaś kiedyś coś takiego?
Upychasz to, ale nie za mocno.
Nie wkurzaj się na mnie. Lekko to upchnij.
- Melis ci pokaże. - Dobrze.
Mnie nie słuchasz.
Ogarnę to. A potem…
Szefie Sina.
Proszę pana.
Proszę pana. Szefie Sina.
Patrz, jak się woła szefa.
Patrz. Gotowy?
Szefie Sina. Przepraszam. Ten przystojniak chce ci coś powiedzieć.
- Masz chwilę? - Tak.
Çiğdem pana potrzebuje.
Coś w tym stylu.
Dokończę to, Melis. Zaraz wracam.
- Halil, podwiń rękawy. - Tak, szef.
Co to ma być?
- Co to za bałagan? - Z drogi.
„Co to za bałagan?”
Tak, Sina. Masz rację.
Cały dzień zapierniczam. Pewnie nie zauważyłeś.
Ty tak serio?
Chcesz, by nas zamknęli? Co to za bajzel?
Pracuję za dwoje. Co ja mogę?
Jak to? Gdzie Serkan?
- Znów nie przyszedł. - Nie przyszedł. Zaginął.
Cały dzień tu haruję, a i tak dostałam ochrzan.
- Nie ochrzaniłem cię. - Zrobiłeś to!
Kontynuuj. Chcesz przerwę?
- Nic nie chcę. - Odpocznij.
Nie o to mi chodziło. Ktoś zadzwoni do Serkana.
- Uspokój się. Przepraszam. - Zadzwońcie do niego.
Szef, spróbujesz kremu?
- Kto go zrobił? - Ja.
I jak?
Baza…
Coś nie gra. Jest za kwaśny. Trzeba chyba dodać cukru.
- Spróbuj. Zaraz wracam. - Dobrze.
Naprawimy go.
Czego nie dodałeś?
- Sprawdź. - Wszystko dodałem.
Chyba wiem, o co chodzi.
- Halil. - Chwila. Dodam tego.
Już…
Halil! Podwiń rękawy.
- Spokojnie, szef. - Masz krem
- na ręce. - Nie, szef.
Kontroler o tym mówił. Ignorujesz mnie?
- Podwinę ci je. - Nie.
- Jak dziecko. Co robisz? - Nie.
- Wyprostuj ją. - Szef.
- Słuchaj się. Przestań. - Sam to zrobię.
- Musisz to zrobić. - Szef.
- Podwiń je… - Szef.
Twoja ręka…
Hasan, Emir, pracujcie na tamtej stacji.
Idźcie. Nie gapcie się tak.
Halil,
zostaw to.
Nie chcę.
Zostaw.
- Nie chcę. - Zostaw.
Zostaw to. Przestań mieszać.
Zostaw, mówię.
- Halil. - Szef.
Już dobrze.
Chłopcze.
Chcesz o tym porozmawiać?
Porozmawiamy?
Może cię przytulę?
Mogę?
Pracujesz tu od trzech tygodni, a nic nie zauważyłam.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- To nic. - Boże.
Mój kochany.
Możesz na mnie liczyć. Nie jesteś sam, jasne?
- Już dobrze. - Wiem.
Było, minęło. To przeszłość.
Daj spróbować tego kremu.
Zobaczmy, jak wyszedł. Spróbujemy go?
Próbuję.
Zaraz się rozpłaczę.
I tak będę przez ciebie płakać. Tak?
- Może być? - Kwaśny tak, jak chciałam.
Pytasz, czy może być?
Jest świetny. Brawo, młody. Możesz na mnie liczyć.
Jak leci?
Gdzie byłeś?
- No gdzie? - Ale…
Haruję tu cały dzień.
Feride. Boże, wyluzuj.
Jak mam wyluzować?
Od rana ciężko pracuję. Spójrz na mnie.
Mam dość.
- Nie dam rady. - Biorę się do pracy.
- Szybko. - Dobrze.
Pokaż, jak pracujesz.
Gdzie byłeś? Ta kobieta haruje tutaj sama.
Zabrałem dzieciaka na mecz.
- Jakiego dzieciaka? - Mojego.
- Ale śmieszne! - Nie słuchaj go.
- Żartujecie sobie. - Kłamie.
Przepraszam cię w jego imieniu.
Zostawiłeś ją samą. Zwolnię cię, jasne?
- Zwolnij go. - Dobrze.
- Tak to zostawił. - Idź na przerwę.
- Wiem. - A mój brzuch… Zobacz.
- Wiem. - Spójrz na mnie.
Nie wychodź stąd, póki nie skończysz.
- Mówię poważnie. - Dobrze.
- Jasne? - Tak, szef.
- Spróbujesz teraz? - Tak.
- Daj spróbować szefowi. - Chwila.
- Proszę. - Zobaczmy.
Jak teraz?
Szef! Niech pan weźmie czystą łyżkę!
Zostawię ją tu.
Bardzo dobry.
Brawo. Osiągniesz sukces. Ale dziś pracujesz tutaj.
- Pilnuj go. - Dobrze.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
- Powiedz, kiedy je wyrzucisz. - Dobrze.
- Mów im, że chciałem wiedzieć. - Okej.
Ale cicho. Dobra?
Gdzie byłeś?
- Z tyłu. - Wszędzie cię szukam.
- Klient pyta o menu, a ciebie nie ma. - Zapytaj Melis.
Co? To twoja restauracja.
- Pokazuj się. - Muszę pracować.
- Musisz gadać z klientami. - Chodzi o kontrolę.
Chodź tutaj.
- Gadałeś z nim? - O czym?
O podwyżce.
Teraz jest na to pora?
- Serio? - Chce odpowiedź.
- Wkurza się. Będzie na mnie zła. - Później.
Proszę cię.
- Poproszę kartę win. - Już podaję.
- Chyba sobie żartujesz. - Słucham?
Stoisz tu, a klient prosi mnie o kartę win.
- Idź tam i się uśmiechaj. - Przepraszam.
Przepraszam.
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Witamy, pani Beril. Jak się pani ma?
Dobrze, dziękuję. Skąd pan wie, jak się nazywam?
Dużo tutaj wiemy.
Zaprowadzę panią do stolika. Pan Burak już czeka.
Dziękuję.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Usiądź.
- Dziękuję. - Proszę.
- Tak. - Witam państwa jeszcze raz.
- Dziękujemy. - Pani Beril. Co podać?
- Kieliszek pinot grigio. - Już podaję. A dla pana?
Jeszcze raz to samo.
Dobrze. Zabiorę to i przyniosę nowe.
Wysłaliśmy e-mailem alergie. Dostaliście go?
Tak, ale proszę przypomnieć.
- Ja mam na gluten. - Tak.
- Oczywiście. - Straszną.
Pamiętam. Kuchnia została poinformowana.
- Wszystko gra. - Dobrze.
Dziękujemy.
Old fashioned i pinot grigio.
- Pinot? - Tak.
- Kazım. - Słucham.
Stolik 13, alergia na gluten. Powiedz kuchni.
Co takiego?
- Stolik 13, alergia na gluten. - OK.
Powiedz kuchni. Stój.
Powiedz, że klient nas nie poinformował.
Idź. Szybko.
Pan Renzo, pani Nükhet. Zapraszam do stolika.
Szef Melis.
Co to?
Alergia na gluten na 13.
Teraz mi o tym mówisz?
Klient zapomniał powiedzieć.
- Boże. Jest w systemie? - Wprowadzają.
- Niech pamiętają. - Dobrze.
Zmiany na stoliku 13. Alergia na gluten.
- Teraz powiedzieli? - Co jest?
- To nie pracuj. - Cały pan Cengiz.
- Boże. - Przypomnę ci. Pamiętaj.
Pójdę się przywitać. Dobrze?
Dobrze.
Za tobą.
Maestro.
Witamy.
To Nükhet Eren, krytyk kulinarny.
- Witamy. - Dużo o tobie słyszałam.
Ode mnie.
Dołącz do nas.
Muszę załatwić coś w kuchni. Później do was dołączę.
Dadzą sobie radę bez ciebie. Siadaj.
- Wina? - Tak.
Pelin, przynieś kieliszek.
Proszę.
Dziękuję.
Za szefa Sinę i tę wspaniałą restaurację.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Świetny wybór.
Nie wiedziałem, że przyjdziesz.
To było spontaniczne. Renzo nagle do mnie zadzwonił.
Czyli to nie praca?
Nie.
Madonna, jest przerażony.
Nie bój się. Chcemy cię wspierać.
Nie przyszłam tu, żeby oceniać jedzenie.
- Chcę miło spędzić czas. - Co za ulga.
Mogłeś sprawdzić telefon. Napisałem do ciebie.
Mamy dużo pracy w kuchni. Więcej niż zwykle. Nie było czasu.
Dużo pracy? Za tydzień wychodzi moja nowa książka.
Telewizja zabiera mi dużo czasu. Wszyscy są zajęci.
Oglądałam odcinek.
A ty?
Oglądałeś go?
Jeszcze nie miałem czasu.
Brawo. Oglądają je miliony, ale nie wy.
Robię coś dobrze, skoro mam tylu widzów.
Ale tęsknię za kuchnią.
Jak twoja restauracja?
Dobrze. Fani i bolognese.
Bez zmian. Dziwne, że to menu wygląda znajomo.
Wezmę ośmiornicę w popiele.
To mój przepis.
Własny?
Tak.
No tak. Dodałeś salsę.
Brawo, Salieri.
Nie wierz mu. Udaje, że nie widział menu.
Czytał je w drodze.
- Przyznaj się. - Nükhet…
Gdy idziemy do kina na dobry film,
wiemy, kto w nim gra i kto go wyreżyserował.
Podobna sytuacja.
Nie czytam menu, żeby krytykować.
Mógłbyś.
Wyobrażam sobie was razem w kuchni.
Ja też. Ale w osobnych.
Nigdy nie mów nigdy.
Przepraszam. Przyjdę później.
Nie mogę się doczekać dań.
- Miło mi. - Wróć. Musimy pogadać.
Przepraszam, czy to szef Renzo?
- Tak. - A nie mówiłem?
Zróbmy sobie z nim zdjęcie.
Dobry pomysł. Zróbmy je.
Poproście go.
- Widzisz? - Miłego wieczoru.
- Dzięki. - Dziękuję.
Serwis.
Widziałaś, z kim przyszedł?
To Nükhet Eren?
Okoń morski. Kto?
Nükhet Eren. Jest jak zła bliźniaczka Vedata Milora.
Przyszli tu zjeść…
czy jest w pracy?
- Zjeść, tak? - Tak. Są gośćmi.
Niech spierdalają.
Cihan, podejdź. Słuchaj.
Każdy talerz na stolik czwarty ma wyglądać idealnie.
Będę je sprawdzać. Spróbuję sosów, zanim je doprawisz.
- Wszystkich. Już. - Dobrze, szef.
- Też możemy mieć program TV. - Wkurza mnie to.
- Szybko, kuchnia. - Co teraz?
- Cholera, jak mogą tak przychodzić? - Jest. Potwierdź.
- Dwa kotlety, dwie ośmiornice. Çekdar. - Już robię.
Tak przychodzą…
Kto powiedział, że mogą?
Dobra.
Serio, szef?
Serio?
Dobry wieczór.
- Cihan, bądź gotowy do pomocy. - Jestem.
Przerwij, co robisz. Odpal kuchenkę. Szybko.
Odpalona. Chodź.
Weź szparagi.
Przyjdź, gdy cię wezwę.
Melis, możesz sprawdzić sos?
Pokaż.
Super. Bardzo dobry.
Ośmiornica zdjęta.
Łosoś czeka. Szybko.
- Sprawdź przybranie. - Dobrze.
- Przykryj pokrywką. - Za ile kotlety?
Za 30 sekund.
- Przynieś sos. - Za ile przybranie?
- Za 20 sekund. - Daj sos.
- Przyniosę. - Dobrze.
- Szybko. - Kurwa!
- Ostrożnie. - Nic mi nie jest.
- Szef! - Zajmę się tym.
Przynieś mi więcej sosu.
- Berno. - Za tobą.
- Berno, chodź. - Żyjesz?
- Przynieść lód? - To nic.
Posyp solą, żeby się nie poślizgnąć.
Szefie Sina.
- Sina! - Rozsyp sól. Nie poślizgnij się.
- Sina, podejdź. - Idę.
- Pamiętaj o łososiu w wolnowarze. - Uwaga. Za tobą.
Ja pierdolę.
Kurwa mać!
Mamy komplet gości. Jest nawet Renzo.
- A ty klniesz. - Poparzyłem się.
- Nie klnij. - Nie chciałem.
- Nie mówię, że chciałeś. - Słuchaj.
Nie tylko ty uważasz,
- że to ważny wieczór. - Nie mówię tak.
Mam więcej zastrzeżeń niż ty.
Mamy tu otwartą kuchnię, a twój głos…
- Jesteś o coś zły. - Klienci cię słyszą.
- Gadam z tobą, zamiast pracować. - Proszę o niewiele.
- Szef. - Czego, kurwa, chcesz?
- Wyniosę śmieci. - Dobrze. Idź.
Proszę tylko o to, żebyś przestał kląć.
To takie trudne? Twoje przekleństwa są nie do zniesienia.
- Przestań! - Wybacz.
- Nie będę przeklinał. - Dziękuję.
Halo.
Dobrze. Idę.
Zostawiam tu to. Wrócę po to.
Dobrze.
Winda jedzie na dół.
Piwnica, poziom trzeci.
ZAKAZ PARKOWANIA
Jak się masz?
Dobrze.
Dowiedziałam się, gdy odbierałam dzieci. Nie mogłam być wcześniej.
Nie odbierasz telefonu.
Gadałem z mamą. Wszystko w porządku.
Wie, że przyjedziesz. Przelałem kasę. Wszystko gra.
Dobrze. Jedziemy?
Zajedziemy do ciebie. Dojedziemy do İzmiru koło 2.00.
Pojadę jutro.
Jutro.
Nic się nie stanie. Jasne?
Jedź pierwsza. Dojadę.
To bez znaczenia.
Mamy tutaj piekło. Potrzebują mnie.
Rodzina cię potrzebuje.
Mama jest tam sama.
- Wiesz, co z tatą… - Posłuchaj.
Uspokój się. Błagam cię, nie rób tego.
Nie naciskaj.
Boże.
Będziesz tego żałował i żył z poczuciem winy.
Tego chcesz?
To jeden wieczór. To takie ważne?
Dobrze się czujesz?
Bo nie wyglądasz.
Dlaczego to robisz?
Wzbudzasz we mnie poczucie winy. Mam się z tym źle czuć.
Ale wszystko gra. Naprawdę.
Gdyby chodziło o mamę, już byś tam był.
Posłuchaj.
Naprawdę wszystko gra. Jasne?
Serio. Jutro tam pojadę.
Rozmawiałem z nimi.
Teraz muszę być tutaj. Naprawdę. To nie wymówka.
Nie rób mi tego.
Obiecuję, że przyjadę. Naprawdę.
Jestem zmęczony.
Będzie dobrze.
Sina.
Wiesz, że ominą nas urodziny taty?
Widzimy się jutro.
Winda jedzie do góry.
Piwnica, poziom drugi.
Halil, weź talerze.
Dokończymy dekorowanie tart.
Wszystko gra?
Boli cię ręka?
Nic mi nie jest.
Za tobą.
Berno, szparagi gotowe.
Zaraz je wezmę.
Szef.
Szef!
Wyniosłem śmieci.
Zaraz przyjdę.
Çekdar, mamy cukinię?
Za tobą.
- Daj mi małą cukinię. - Będę z tyłu.
Za tobą.
- Dziękuję. - Smakowało? Podać coś jeszcze?
- Kelner! - Jasne.
Cholera! Nie strzeliliśmy gola?
Dobry wieczór. Co podać?
Mógł być kolejny gol.
- Cześć. - Witamy.
- Podać coś? - Dobry wieczór.
- Witamy. - Powiem wprost.
Wasze menu się nam nie podoba.
Mięso macie tylko w sosie.
Nie rozumiem tego.
Nie przemawia to do nas.
Rozumiem. Mogę podać drinki. Potem przyjmę zamówienie.
- Nie pijemy alkoholu. - Nie?
Zamówcie, panowie, jeśli wiecie, co chcecie.
- Rety. - Pokaż.
- Dla mnie risotto. - Dobrze.
- Dla pana? - Co powinienem zamówić?
Jeśli coś zamówię, trzeba będzie to wyrzucić.
Dlaczego?
Straciłem przez to apetyt.
Macie steki?
Przepraszam, szefie.
- Proszę pani. - Tak?
Ma pani konto na Instagramie?
Przepraszam.
- Może coś polecę? - Proszę mu wybaczyć.
Polecam Kobe.
Jest z wołowiny Wagyu z Japonii.
Bardzo dobre mięso.
Będzie panom smakować.
Wolimy coś lokalnego.
Nic japońskiego.
Macie polędwicę lub stek?
Coś zwykłego.
Coś bez sosu.
Przykro mi. Mamy tylko to, co jest w menu.
Proszę pani.
To menu przygotowała ta restauracja.
Tak? Wszystko tu jest. Czytam je, odkąd tu jestem.
Wypisaliście mięso.
Tak, ale podajemy je w konkretny sposób.
Jest inaczej marynowane.
Nie możecie przygotować go tak, jak chcemy?
Podajemy tylko dania z menu.
Nie zmieniamy przepisów.
Bądź tak uprzejma i zawołaj szefa.
- Nie pomagasz nam. - Dobrze.
Ömer, spójrz na nią.
Piękna jest.
- Laleczka z niej. - Zaprosimy ją do stolika?
Dołączy do nas po pracy.
- Oszalałeś? - Tylko proponuję.
- Jestem dobrym kumplem. - Jest na haju.
- W czym mogę panom pomóc? - Dobry wieczór.
Proszę. Dziękuję.
Dla mnie okoń z grilla.
Sportowiec musi jeść białko. Co proponujesz?
Zobaczmy.
- Weź żeberka. - Ryba czy wołowina?
- Zdecydował pan? - Żeberka.
Zapytaj, jeśli nie wiesz.
Czytam. Nie wiem. Dobra.
Jeśli powie pan, co lubi jeść, to coś panu polecę.
Polecam owoce morza.
Szczególnie łososia i okonia morskiego.
Dobrze pan poleca.
Ryba i czerwone wino świetnie do siebie pasują.
- Brawo. Gratulacje. - Ma pan rację.
Co wybrałeś, synu?
Już wiem. Czekam na ciebie.
Naprawdę?
- Dla mnie żeberka z grzybami. - Dobrze.
Ostrzegam, że są pikantne.
Możemy pominąć ostre papryczki.
- Niech zostaną. - Lubi jeść ostre.
Da radę zjeść chili. Spokojnie.
- Dobrze. - Dla mnie kotlety jagnięce.
- Proszę. - Oczywiście.
- Jaki stopień wysmażenia? - Średni. To ważne.
- Średnio wysmażone. - Takie mają być.
Dobrze.
Kotlety jagnięce w sosie wiśniowym. Średnio wysmażone.
- Tak. - Kaczka w żurawinie.
A dla pana żeberka wołowe z grzybami.
Zapomniał pan o niej.
Przepraszam.
Co dla pani?
Grillowany okoń morski z soczewicą i portulaką.
- Świetny wybór. - A twój wegetarianizm?
Peskatarianizm, tato.
- Co? Ona nigdy… - Zabiorę menu.
- Weganka, teraz peskatarianka. Zmieniasz… - Jestem do dyspozycji.
Wiemy. Na Boga.
- Smacznego. - Nie dałaś rady,
- więc teraz… - Powoli przejdę na wege.
Spróbuj. Co myślisz?
Chcesz?
Poproszę.
- Pyszna. - Prawda?
Zrób Kazımowi.
Czemu jesteś smutny?
Siódemka daje mu w kość.
Pójdę do nich.
Nie ma mowy.
Pan Cengiz będzie zły.
- Poradzę sobie. - Jak chcesz.
Przywykłem do takich ludzi.
Zawsze się tacy znajdą. Mam im napluć do drinków?
Niestety piją wino.
Od dawna mamy się spotkać.
Nudzę się. Pójdziemy po pracy do klubu?
Taniec dobrze ci zrobi.
Zgódź się.
Zabawmy się.
Zgódź się.
Mam problem z mieszkaniem, studiami i wizą. Nie stać mnie.
O czym ty mówisz?
Przecież ja stawiam.
Nie o to mi chodzi, idioto.
Trudno znaleźć pracę.
- A jeśli klient będzie na mnie zły? - Nie będzie.
Co myślisz? Serwis.
- Idź. - Pyszna.
- Zrobię więcej. - Idź już.
- Później ją wypiję. - Idź szybko.
- Postaw ją tam, skarbie. - Dobra, pa.
Podam je. Przepraszam.
Słuchajcie.
Musimy ukroić trzy kawałki mięsa.
- Co? - Takie zamówienie.
Pieprzysz.
Mamy ważnych gości. Nie podoba im się menu.
- Cengiz, żartujesz. - Co to za jedni?
Coś ci się pomyliło. Nie robimy tak.
- To jakiś żart. - Nie.
Mówię serio. To ważni goście.
- Ich wujek jest ważny. - Wujek?
Ukrój mięso, żeby nie mieć problemów.
- Kim jest ten wujek? - Nie krzycz.
To wykwintna restauracja.
- Strzelasz sobie w stopę. - Nie.
Jeśli tego nie zrobimy, będzie problem.
- To jakiś żart. - Odejdź.
- Chcę tylko trzy kawałki mięsa. - Powiedz Sinie.
- Tylko tyle. - Odejdź.
Co jest?
- Ukroimy trzy kawałki mięsa. - Co takiego?
- Trzy kawałki. - Klient ma ważnego wujka.
Chcą, żebyśmy ukroili mięso.
- Podam im gazelę z polowania. - Nie ma mowy.
Mówisz, że masz tyle pracy. Gdzie byłeś?
- Ukrójcie to mięso. - Co ty gadasz?
Bez dyskusji. Nie róbcie wstydu.
- Trzy kawałki. - Słuchaj…
Trzy kawałki mięsa…
Zaraz go zabiję. Mam go dość.
To jakiś żart. Mam dość.
Co on sobie myśli?
- Çekdar. - Co?
Gdy skończysz, pokrój mięso. Do tego ziemniaki. Niech żrą.
Nie ma mowy.
- Berno, Çiğdem ci pomoże. - Nie.
- Ziemniaki. - Co?
- Załatwię to. - Nie.
Przynieś je i zacznij kroić. Rusz się.
Dlaczego robisz wszystko, co on ci każe?
- Nie robię. - A to teraz?
- Odmawiasz mu? - Z drogi.
- Co? - To kolejny raz.
Igrasz z ogniem.
- Serio. - Z drogi!
- Pomóż Berno. - Dobrze. Zrobię to.
- Zamknij drzwi. - Dobrze.
- Çekdar. - Słucham?
- Ukrój trzy kawałki mięsa. - Czekaj.
- Zaraz po nie przyjdę. - Jak w kebabie.
- Przestań. - Sina, nie.
- Krój mięso. - Kebab!
To zakłóci nam pracę.
- Mamy komplet. - Nie pilnuj mnie.
Próbuję prowadzić restaurację.
- Nie chcę ci tego robić. - Mamy komplet.
- Rozumiem konsekwencje. - Okej.
Idę!
Ma jakiś problem.
- Nie chce powiedzieć jaki. - Dobra.
Słuchasz mnie?
Idę zadzwonić.
- Stolik Renzo. - Róg!
Kaczka.
Idź. Zacznę ją robić.
- Skurwiel. Za tobą. - Idź.
- Zacznę. - Za tobą.
- Wiesz, czemu ją zamówił? - Czemu?
Chce wiedzieć, jak ją robię.
Boże. To nie są jego przepisy.
- Razem je stworzyliśmy. - Posuń się.
Nie jest już twoim szefem. Kogo obchodzi, co myśli?
- Kurwa. - Melis, spróbujesz?
Uwaga, gorące.
Zaraz to wezmę.
Kto je włożył do lodówki?
- Więcej pieprzu. - Co to? Jest jak masło.
- Nie wiedziałem. - Niedobry.
- Rozrzedzę go. - No to nad czym panujemy?
Cihan, dodaj do menu tost z serem.
- Wszyscy cię słyszą. - Słucham?
Zatrudnij seniorów. Zrobią placki ze szpinakiem.
- Nie chcę problemów. - Pojeby.
- Pracujcie. - Słuchajcie.
Upolowałem gazelę. Podajmy ją.
Przegrzebek z mango, polenta, okoń morski z koprem włoskim,
- kaczka w żurawinie. - Co?
- Tak, szef! - Okoń morski z koprem.
- Co dziś z wami? - Tak, szef!
- Mango też? - Okoń morski z mango.
- W porządku? - Tak.
- Gotowe? - Tak.
- Serwis! - A łosoś?
- Gotowy? - Za 30 sekund.
Cihan.
Posprzątaj ten bałagan.
Co to ma być?
- Zabierz je. - Posłuchaj.
Ten dupek Serkan ogląda mecz, a ja tutaj haruję.
O czym ty mówisz?
Jesteś tu sam, ale musisz sprzątać…
- Łosoś gotowy. - Nie…
- Zawołajmy Serkana. - Melis.
- Dobrze. - Zabierz brudne naczynia.
- Idę. - Dobrze.
Melis, łosoś i ośmiornica gotowe.
Zaraz zwariuję.
- Gdzie Serkan? - Niedaleko.
Sama zobacz.
Oszalałeś? Złaź.
- Szybko! - Dobra.
Odbiło ci?
Oglądasz mecz?
Bardzo ważny.
Do diabła z meczem! Chodź.
- Szybko. - Weź to.
- Idź. - Niech go zwolnią!
Ja już dawno bym go zwolniła.
Goście widzą kuchnię, a jest bałagan.
- Posprzątaj. - Za tobą.
Same dziś z tobą kłopoty.
- Jaki wynik? - Jest 2:1.
Za tobą.
- Idź dalej. - Za tobą.
- Co tam, kolego? - Dobrze. U ciebie?
- Masz coś dla mnie? - Tamte puszki.
Weź je.
Chodź tutaj.
Chodź tu, łobuzie. Co znów zmajstrowałeś?
Nic. Latam wysoko.
Za tobą. Jest super.
- Wpadaj częściej. - Spieprzaj.
Pelin tu jest. Spadaj.
Szybko.
- Za tobą. - Mówię ci, będzie 3:2.
- Idź. - Akurat.
- Chyba śnisz. - Hej!
Czekaj.
- Idź. - Za tobą.
Nie mamy tu talerzy.
- Przynieś umyte. - Dobra.
- Zwolnij go. - Czekam.
- Uspokój się. - Szkodzi nam.
Wiesz? Wychodzimy na idiotów.
Gdzie znajdę teraz kogoś na zmywak?
- Poszukasz? - Zwolnij go.
- Idę. - Mam go dość.
On naprawdę zmywa? Za tobą.
Znajdź kogoś i daj znać. Dobra?
Melis.
Klient to odesłał.
- Dlaczego? - Surowe.
Co jest? Za tobą.
- Powiedział, że są surowe. - Jak to?
- Chciał średnio wysmażone. - Tak zamówił.
- No i? - Takie są.
- Mówiłem. - Co powiedział?
Że mięso jest zbyt różowe.
Takie są kotlety jagnięce.
- Wiem, ale… - Mamy dziś pecha.
- Chyba jest nienormalny. - Do kosza.
Mówił, że kotlety nadal krwawią.
To jakiś zlot pojebów?
- Który stolik? - Siódmy.
- Wytłumaczę mu to. - Stój.
- Słuchaj. - Puść mnie.
- Widzisz? - Mam dość!
- Testujesz moją cierpliwość. - Powiedz mu.
- Usmaż je. - Idź.
- Mówiłem. - Wprowadzasz w błąd.
- Niech żrą. - Nie robię tego.
- Masz robić, co mówię. - Wykluczone.
Zwolnię się. Tak się robi kotlety jagnięce. Różowe!
Nie krzycz. Wiem, jak się je robi. Daj mi spokój. Mam dużo pracy.
- Przestań. Nie dziś. - Im chodzi o napiwek, a ty ulegasz.
Dlaczego tamto danie wróciło?
- Zajęliśmy się tym. - Był jakiś problem. Czemu wróciło?
- Już po wszystkim. - Tak, ale zadałem ci pytanie.
Tak trudno odpowiedzieć?
- Niedosmażone mięso. - Dobra.
Niezadowolony klient to problem.
Nie są nim niezadowoleni klienci.
Są nim twoi ludzie, którzy nie tłumaczą,
jak smaży się mięso w wykwintnej restauracji.
- Problemem są moi ludzie? - Tak, zgadza się.
Zobacz.
Tak się smaży kotlety jagnięce.
Mają być różowe i soczyste.
- Brak mi słów. - Co to ma wspólnego z moimi ludźmi?
Serwis.
Wiesz, że takie powinno być?
Słuchaj.
Coś ci powiem. Przybliż się.
Jeśli klienci nie wyjdą stąd, krzycząc: „Pyszne”,
„Niesamowite” albo „Wspaniałe”, to ten wasz pokaz tutaj
gówno znaczy, jasne?
I jeszcze jedno.
Nie płacę ci za komentarze.
Oczekuję dobrego jedzenia. To wróciło.
Ty mnie posłuchaj.
Spójrz na mnie.
- Wracaj do pracy. - Chwila.
Pracowałeś kiedyś w kuchni?
Ugotowałeś kiedyś coś dobrego? Nie.
Nie znasz się na tym, twoi ludzie też nie.
- Znasz się? - Za tobą.
Zobacz, jak oni ciężko pracują.
Rozejrzyj się i popatrz, jak ciężko pracują.
Po co? Żebyś zarobił.
A ty co robisz?
Zamiast nam dziękować, wymądrzasz się.
Nie masz o niczym pojęcia.
Nic nie wiesz.
Masz jakiś plan?
Nie masz.
Przyjąłeś za dużo rezerwacji.
To wpływa na naszą pracę.
I prosisz o mięso dla gości z ważnym wujkiem.
- Walić wujka! - Pracujmy.
- Hej. - Dość!
- Mam dość. - Uważaj, co mówisz.
Gówno wiesz. Nie masz o niczym pojęcia.
Umiesz tylko się wymądrzać.
Nie chcesz się uczyć. Bo po co? Bananowe dziecko.
Twój ojciec zatrudnił ci tych niewolników…
Oni mogą w to wierzyć, ale my w kuchni nie wierzymy.
Nie wierzymy w to.
Nikt cię tu nie szanuje. Nie chcemy cię tu.
Tylko narzekasz. Rozumiesz?
I jeszcze coś.
Płacisz za mało, żebym słuchała twoich jęków.
Nawet po podwyżce.
Słucham? Po jakiej podwyżce?
Jakiej?
- Pyta mnie o podwyżkę. - Pracuj.
- O czym mówi? - Wracaj do pracy.
Sina.
Jeszcze raz tak powie, a ją zwolnisz.
- Przestań. - Serio?
Spadaj. Musimy pracować.
- Co się stało? - Nie wiem.
Pelin.
Trzeba sprzątnąć toalety.
Chwila.
- Posprzątaj toalety. - Pójdę do stolika Renzo.
Dobra. Po co ten pośpiech?
Wszystko smakuje? Dolać wina?
- Poradzimy sobie. - Dobrze.
- Zabierz to. - Dobrze.
Smacznego.
Dasz mi zatar w małej filiżance?
Zatar. Dobrze.
Przystawka jest pyszna, ale trzeba ją doprawić.
Podać coś jeszcze?
- Zaraz wracam. - Zatar!
Tak.
Nie jesteśmy w TV.
Przestań być kucharzem i ciesz się jedzeniem.
Chciałbym. Ale to dobre danie.
Brakuje mu tylko zataru, tak?
Właśnie.
Słuchaj.
Podobnie było, gdy ze mną pracował.
Sina ma talent, ale musisz go zmotywować.
Dawaj, Sina.
Ciągle myśli o tym, jak być lepszym.
Mnie smakowało moje danie.
Jedzenie to nie tylko płynny azot i sous vide.
- Chcesz spróbować? - Jemy to samo.
Proszę, spróbuj.
Uparciuch z ciebie.
Dobrze.
Proste.
Smaczne.
Nie przytłacza.
Jest skromne.
Skromne.
- Skromne. - Wiem, co to znaczy.
Nie wątpię.
Pytanie brzmi…
czy wykwintna restauracja powinna podawać takie skromne dania?
Czego ode mnie chcesz?
Mam skrytykować tę restaurację?
Czy co?
Nie. Ale mów prawdę, czy ci smakuje.
Kochany, mówię prawdę.
Mówię, że mi smakuje. Bardzo.
Poza tym…
ocenianie jedzenia jest jak seks.
- Mamma mia. - Tak.
Korzystasz z tego, co masz, i dobrze się bawisz.
Nie myślisz o tym, czego brakuje.
Jedz.
Dawno zrezygnowałeś z pracy w kuchni.
Daj innym pracować.
- Przyniosłam zatar. - Dobrze.
- Weź trochę. Tak. - Nie.
- Spróbuj z nim. - Nie chcę.
- Posmakuje ci. Dziękuję. - Smacznego.
- Idzie. - Zbiórka.
Niech idzie. Poczekaj.
- Nie rób tego. - Nie wtrącaj się.
- Złapie cię. - Inaczej tu nie wytrzymam.
- Co poradzę? - Opowiedz mi o Renzo.
To typowy Włoch.
I co?
Zabawny. Przystojny. Seksowny.
- Seksowny? Super. - Seksowny.
Brawo. Ja nie jestem seksowny?
Wybacz, tylko Kazım jest.
Niech Renzo odwiezie cię do domu.
- Ja ją odwiozę. - Czym?
- Metro jeździ do rana. - Twój jedyny transport.
- Nie złość się. - Nie złoszczę.
Cały dzień jesteś niemiły. Serwis.
- Mam pracę. - Kotlety jagnięce.
To będzie mój koniec.
Uśmiech.
Idź.
- Weź to. - Jestem, szef.
- Szef! - Daj to.
- Szef! - Nie zrobię ci krzywdy.
- Jest tu cała cebula. - Szef.
- Niech się w nią wgryzie. - Co robisz?
- Spalone. Niech je zje. - Co ty wyprawiasz?
- Zanieś je. - Są spalone…
Wracaj.
- Tak, szef? - To nie są kotlety jagnięce.
Wiem. Dzięki.
Idź.
Szybko.
- Co postanowiłeś? - Nie wiem.
Tak mi pasuje.
Przepraszam. Pana kotlety.
Co to ma być?
Kotlety jagnięce, które pan odesłał.
Nie chodzi mi o kotlety.
- Pytam o to. - Selim?
Włożyłeś palec do jedzenia. To przydrożna knajpa czy co?
- Boże. - Ja zjem.
- Dlaczego? - Mam je odesłać?
Nie. Mówię tylko, że włożyłeś palec do jedzenia.
O to mi chodzi. Boże.
Co to za miejsce? Który to już raz?
- To jakaś tania knajpa? - Uspokój się.
Palce w jedzeniu? I co to za mięso?
Nie zamawiałem przypalonego.
Boże. Prosiłem, żeby były jakie? Powiedz.
- Średnio wysmażone. - I są?
Nie są.
- Poprzednie były. - Boże.
Odesłał je pan.
Kucharz kazał powiedzieć, że powinny być różowe w środku.
- Tak kazał powiedzieć? - Smacznego.
- Proszę cię. - Zawołaj kierownika.
Kazał mi powiedzieć, że mają być różowe w środku.
- Zawołaj go. - Dobrze.
- Tato. - Słucham.
- Musisz? - Widziałaś, co się stało?
- Może jest nowy. - Musisz krzyczeć?
Nie żartuj. Nowy?
Nie zatrudniają tu nowicjuszy.
Nie włożył palca do jedzenia.
- Nie? Boże. - Nie dramatyzuj.
- Mam dość. - Krzyczysz,
- odkąd przyszliśmy. Uspokój się. - Dobrze.
Idzie kierownik.
- Bądź miły. - Boże, cierpliwości.
- Błagam o cierpliwość. - Selim!
Dobry wieczór. Chciał pan ze mną porozmawiać.
Przez pana pracownika
nie możemy spokojnie spędzić tu czasu.
Mam dość jego komentarzy.
Do tego włożył palec w moje jedzenie.
To skandal.
- Tak. - To przydrożna knajpa?
- Ma pan rację. - Kto wie, czego dotykał.
Bardzo przepraszam. Załatwię to osobiście.
Może zaproponuję deser w ramach przeprosin?
Boże, składam reklamacje, a pan o deserze.
Nie zjadłem głównego dania.
Przyniosę państwu menu.
Zaraz wracam.
- Sam przyjmę zamówienie. - Nie o to mi chodzi.
Oszaleję.
İpek, dlatego nie chcę przychodzić.
Spoko. Więcej cię nie zaproszę.
Wszystko przez ciebie. Przed ślubem taki nie był.
Przeze mnie? Nie prowokuj.
Co? Myślisz, że nie widziałam?
- Co to ma do rzeczy? - Jesteś super.
Nie zaczynaj kłótni.
Co za wstyd.
Nie zbliżaj się do tamtego stolika.
Trzymaj się z daleka.
Oddaj go Pelin.
- Nie chodź tam. - Dobrze.
Kazım.
Podejdź tu.
Świetnie ci poszło.
Dziękuję.
Oby tak dalej.
- Dziękuję. - Podaj dania.
Serwis na 11.
Berno, co zrobiłaś? To twoja ręka?
- Nie, paznokieć. - Masz. Wytrzyj.
- Paznokieć? - A jeśli wpadł do jedzenia?
Spokojnie. Powiem szefowi.
Nie, proszę.
Zaraz to zjedzą. Oszalałaś?
Już jedzą.
Cihan.
Szykuj główne dania na 13.
Alergia na gluten.
- Ostrzegam. Uważaj. - Dobrze.
Idź, Berno. Twoja ręka…
Za tobą.
- Za tobą. - Za ile będzie kaczka?
Skwierczy. Będzie gotowa, gdy każesz.
APTECZKA
- Gotowe. - Proszę.
Ja to zrobię.
- Cihan. Ruchy. - Dobra.
Kaczka. Gorąca.
Za tobą. Gorące.
Nakładaj.
Berno, długo tam stoisz.
- Co robisz? Szybko. - Szef…
Sos gotowy?
- Nie. - Zostaw to.
- Dobra. - Masz miejsce na kuchence?
- Tak. - Na dużym palniku?
- Na czwartym. - Czekaj.
- Rozgrzewam - Berno, szybko.
- Chwila. - Za tobą. Gorące.
Za tobą.
Dobra.
- Tak. - Za tobą. Mięso.
Za tobą. Szybko.
- Zamieszaj sos. - Dobra.
Podam je.
Tak.
Dobra. Gotowe.
Jak wyglądam?
Świetnie. Podaj je.
- Stolik 11 chce pogadać. - Za tobą.
- Co? - Idź do 11.
- Berno, przesuń się. - Stolik 11.
Mówię…
- Gdzie twoja koleżanka? - Rozmawia przez telefon.
Bardzo dobre.
Brawo. Bardzo dobre.
Ale sos…
Ktoś się spieszył.
- Spieszył? - Tak.
Dzieciaki w moim programie też tak mówią.
Nie jest zły. Prawie dobry.
Mogłeś uprzedzić, że ona przyjdzie.
- Dlaczego? - Przygotowałbym się.
Przecież się znamy.
Co kombinujesz?
Przyszedłeś tu z krytykiem kulinarnym.
Żeby cię wspierać.
Krytykujesz przy niej moje dania.
Nie dramatyzuj. Tak to jest, gdy masz restaurację.
- Żona wie, z kim przyszedłeś? - Sina!
O co chodzi?
Powiedz.
Mogę zapytać o to samo. Od dwóch miesięcy nie odbierasz telefonu.
Nie piszesz. Co?
Wiesz, co się stało?
Zabrałeś moje 200 000 $ i zniknąłeś.
Przepraszam. Dobry wieczór, panie Renzo.
Nie chcę przeszkadzać. Oglądam pana program.
- Zdjęcie? Dobrze. - Tak, poproszę.
Mógłby pan?
Proszę.
- Super. - Stanę tam.
- Proszę. - Tak.
- Dziękuję. - Zróbmy ten gest.
Dobrze.
Idealnie.
Bardzo dziękuję.
- Proszę. - Miłego wieczoru.
Poprosimy białe wino.
To szef kuchni. Trochę szacunku.
- Proszę poprosić. - Przepraszam.
Znajdź kelnera.
Przyjmą zamówienie.
Sina.
Zostały dwa czy trzy miesiące. Program TV i reszta.
- Oddam, gdy zarobimy. - Nie chcę rat.
- Chcę całość. - Nie mam tyle.
- Pomagałem ci. Nie chcę żałować. - Nie mam kasy.
- Oddałbym. Wszystko zainwestowałem. - Czemu nie zarabiasz?
Powinieneś zbijać kokosy, ale jesteś głupi.
Ale nie szkodzi.
- Potrzebujesz mądrego wspólnika. - Mam ich.
Twoi wspólnicy są idiotami.
- A ty masz lepszych? Nie zaczynaj. - Nie mam takiego kucharza.
Renzo, nie wiem. Nie pomogę ci.
Napisz książkę kucharską, wystąp w reklamie zupy.
Może być jak kiedyś.
Będziesz gotował, a ja stworzę image.
- Będzie tłum gości. - Nie mogę.
Dlaczego?
Czemu dałem ci 200 000 $?
Żebyś znalazł wspólnika.
Dobra, weźmiesz 70%, a ja 30%.
Wywiady w telewizji, media społecznościowe…
Wyobraź sobie recenzje. Nie tylko Nükhet.
Nie mam teraz na to czasu.
- Nie mogę rozważać… - Sina.
Muszę pogadać z Melis. Mam dużo na głowie. Dobra?
- To wymaga czasu. - Nie spóźniłam się?
- Nie. - Jedz, żeby nie wystygło.
- Dobrze. - Smacznego.
- Jest świetny. - Wygląda rewelacyjnie.
Idealny.
Smacznego.
Skąd macie kaczkę?
- Z gospodarstwa w Bursie. - Najlepiej.
Niesamowita.
Gratuluję.
Ale jedno mnie ciekawi.
Jakim cudem nie oszalałeś, pracując pod taką presją?
Wyjaśnię ci.
Prowadzenie restauracji jest trudne, ale jeśli jesteś pewny siebie
i masz dobry zespół,
to poradzi on sobie nawet z przeciętnym szefem kuchni.
Tak. Może być też na odwrót.
Ty zrobiłeś sos?
Nie. Pytałem. Zrobił go sous-chef.
Gratuluję. Pyszny.
Miło mi.
Mówiłam, że nie przyszłam tu do pracy.
Powinnam robić to częściej.
Powinnaś.
Bo pamiętasz tylko to, jakie uczucie wzbudzało jedzenie, nie jak smakowało.
Na przykład fasola na makaronie w sosie pomidorowym w południe.
Albo kanapka z przypalonymi klopsikami po szkole.
- Jesteś taka romantyczna? - Renzo.
Przepraszam. Muszę odebrać.
- Odbierz. - Nie spiesz się.
Skarbie.
Dopiero z tobą rozmawiałam, prawda?
Śpij, skarbie. Będę późno.
Dobranoc.
Dziecko?
Moja mama.
Demencja.
Nie wiedziałem.
Pogorszyło się jej.
- Oby się jej polepszyło. - Dzięki, ale to niemożliwe.
Próbuję spędzać z nią więcej czasu.
Przynajmniej nie czuję się cały czas winna.
Rozumiem.
Przepraszam, że to mówię, ale nie powinnaś czuć się wina.
To choroba. Nic nie poradzisz.
Mogę ci coś powiedzieć?
Po jakimś czasie rozumiesz, że myślisz tylko o sobie.
- Musisz! - Nie, kochany.
Nie musimy. To wybór. Wybieramy to.
Jeśli będziesz miał szczęście i dożyjesz pięćdziesiątki,
zrozumiesz, jakie wszystko jest ulotne.
I gdy zrozumiesz, jak za tobą tęsknią,
że chcieli to powiedzieć, ale bali się, że będziesz zły…
Nie możesz być na to gotowy.
Usmażyłaś mi neurony.
Straciłem ich miliony.
Masz rację.
Wypijmy za usmażone neurony i nasze rodziny.
Przepraszam.
Muszę zadzwonić. Zaraz wracam.
Na zdrowie.
- Który stolik? - Tamten.
Nie wiedzieli?
Nie zamówiłbym go, gdybym wiedział, że jest z winem.
Jest w nim białe wino.
Mamo. Zabrali tatę na operację?
Niedługo go wezmą.
Mogę z nim porozmawiać?
- Poczekaj. Fuat. - Możecie mnie posłuchać?
- To Sina. - Zjadłem risotto.
Nie piję alkoholu. Hej, palancie. Co mówisz?
- Chcę pomóc… - To nie dodawaj wina do mojego risotto.
Tato, zaraz operacja. Wszystko dobrze?
Masz dobry humor?
Jestem w pracy. Nie mogłem przyjechać.
Mama pewnie ci powiedziała.
Jak mam mieć dobry humor? Nie zdrowieję. Wiem, że pracujesz.
Jestem w restauracji.
Chciałem przyjechać, ale mam dużo pracy…
Myślę o tobie i nie mogę się skupić.
Trzymasz się? Wszystko gra?
- Sina! Chodź tu. - Już idę.
- Szybko! - Muszę kończyć.
Mają problem w kuchni. Zadzwonię później.
- Nie powiedziałeś… - Pa.
- O co chodzi? - Kłócą się.
- O co? - Szybko.
- Kto się kłóci? - Goście są źli.
O co?
- Panowie… - Nie było tak?
Czemu dodajecie wina do risotto?
Zaszło nieporozumienie. Doszło do pomyłki…
Słuchaj, gościu. Zapłacicie za to.
Każę was zamknąć.
Tamta suka też się doigra. Spokojna głowa.
Coś się stało?
- Nie podnoś ręki. - Uspokójcie się.
Każdy może się pomylić.
- Tak? - Coś ty za jeden?
- Ömer. Wujek nie odbiera. - Oddzwoni.
A ty co tu robisz?
- Co to za zbiorowisko? - Kim ty jesteś?
- Nie o to chodzi. - Nie podnoś rąk.
Szef Sina przeprasza. On się tym zajmie.
- Zgadza się. - To ostrzeżenie.
Przepuśćcie mnie. Jestem szefem kuchni.
To ja. Chcę wam pomóc.
Powiedzcie, o co chodzi.
Nie wiesz?
- Dopiero przyszedłem. - Nie jesteś szefem?
Zapytaj pracowników, o co chodzi.
- Macie rację. - Powiem.
Nie wiedziałem.
- Dopiero się dowiedziałem. - Drobna pomyłka.
- Załatwmy to. - Wiesz, co ci zrobię?
Poćwiartuję cię.
- Hej! - Pokroję cię na kawałki.
- Cholera! - Uspokój się!
Proszę. To zbędne.
Powiedzcie mi wszystko. Załatwię to.
- Dobra. - Słowo.
Twoi pracownicy nas obrazili. Nie pozwolimy się tak traktować.
Zawołaj ich i zwolnij.
- Tak było. Nie patrz na nich! - Słucham.
Zawołaj ich tu i zwolnij.
- Wtedy ci uwierzę. - No już.
- Pracuję z nimi od lat. - Zlekceważyli gości.
- Widziałem to. - Dobrze.
Nie mam z tym problemu. Chcę pomóc, ale…
Posłuchaj mnie.
- Daję ci szansę. - Dobrze.
Jestem Ömer Topçu.
Nauczysz się szacunku.
Jeśli nie, sam cię go nauczę.
- Nie trzeba. - OK?
- Cicho. - Masz szczęście, że przyszedł.
- Bo bym cię załatwił. - Fatih!
Załatwimy to po naszemu.
- Pan Cengiz do was zadzwoni. - Zachowajmy spokój.
Zobaczycie.
Zapraszamy ponownie. Dziękujemy.
Co to za jedni?
Kto to? Co się stało?
- To drugi raz dzisiaj. - Nie wiedziałem.
- Drugi. Ogarnij to. - Co się stało?
„Dlaczego mnie to spotyka?”
- „Co się stało?” Bez różnicy. - Ale…
- Mają znajomości. - Kłócili się.
- Tak nie można. - Może mają,
ale się kłócili. Może nasi mają rację.
- Powiedz to kontrolerowi. - Jakiemu? To nic.
- Pogadam z Melis. Ona wie. - Wyrzuć ich.
- Mój PR to załatwi. - To zwykła reklamacja.
- Gadaliśmy o tym. - Nie trzeba.
Wiesz, co robić.
- Co za wieczór. - Chodź.
- Muszę wracać do pracy. - Spójrz na mnie.
To twoja restauracja, a moje 200 000 $.
Nie wkurzaj mnie.
Ja pierdolę!
Niech zajmie się sobą.
Kurwa.
- Myślałam, że coś mi zrobi. - Przestań.
- Wszyscy na tył. - Szef.
Chodźcie na tył.
Çekdar, chodź.
Wychodzą.
Berno, co się stało?
Wracajcie do pracy.
- Co się dzieje? - Do pracy.
- Wracajcie do pracy. - Szef?
Co się stało?
- Zawołali mnie. - Ją pytam.
Co się stało?
Zawołali mnie do stolika.
Jednemu smakowało risotto.
Zapytał o składniki. Powiedziałam mu.
- I co? - Ryż, masło, wino.
Zaczął krzyczeć.
Dlaczego? Co się stało?
Nie piją alkoholu.
Wkurzyli się, bo w risotto było wino.
To prawda?
Wkurzyli się przez wino w risotto?
Powiem wam, jak było.
Powiedziałaś, że nie powinni tu przychodzić,
skoro nie wiedzą nic o risotto.
- Miło. - Jak można tak mówić?
- Bez krzyków. - Skąd mam to wiedzieć?
Mówili, że nie chcą alkoholu w jedzeniu?
- Mówili, że nie piją. - Ale…
- Skąd mieliśmy wiedzieć? - Stary…
- Trzeba to wprowadzać. - To wasza praca.
- Nie moja. - Skąd mamy wiedzieć?
- Risotto jest nowe w menu. Nie wiedzieli. - Cholera…
Stary, chcesz… Alkohol, gluten, wszystko.
Poproś swoich ludzi. Oni mają wiedzieć.
Muszą pytać o alergie.
- Też nie wiedziałem. - Ma to być w systemie.
- Skoro nie wiesz… - Chwila.
- …powiedz nam. - Niech ojciec cię stąd zabierze.
Nie wiem dokąd, ale wróć tu,
gdy się czegoś nauczysz. Nie jesteś problemem.
- Sina jest. - Nie.
Od początku nim jesteś.
- Nie rób tego. - Nie dotykaj mnie.
- Dobra. - Zapominasz o listach i zamówieniach.
- Spóźniasz się. - Przestań.
Chwila, Melis.
- Ty mu nie powiesz. - Błagam.
Ja mam to gdzieś. Czekaj. Wiesz, co jest najgorsze? Wydymałeś nas.
- Dość. - Nie przeklinaj.
Nie dotykaj mnie.
- Wydymałeś nas. - Niech mówi.
- Powiem. - Słucham.
- Mieliśmy być sławni. - Çekdar.
- Mieliśmy być nową Nomą. - Proszę.
Tak mi powiedział.
Z tobą u steru nie sprzedalibyśmy nawet hot dogów na stacji.
Nie odniesiemy sukcesu, ale ty sobie ćpasz.
Jesteś ćpającym szefem…
- Nie! - Przestań.
- Ty skurwielu! - Zabiję cię, palancie.
Za kogo ty się masz? Kurwa!
Przestańcie!
Już wystarczy.
- Widzieliście, co zrobił? - Dobra.
Wychodzę stąd.
Çekdar, stój!
Skurwielu…
- Śmiało. - Co robisz?
- Ty skurwysynu. - Co robisz? Przestań!
Trzymajcie go!
Jeb się. Co się tak nakręcasz? Chodź tu.
Zamknij się!
Chodź tu!
Widziałaś, jak udawał?
Przepraszam.
- Przepraszam. To moja wina. - Co się dzieje?
To moja wina. Gadałem z Berno. Nie martw się.
Już załatwione. Gadałem z nią. To ja zapomniałem.
- Wszystko załatwione. - Dobra.
Çekdar cały dzień był o coś zły.
- Ja nic nie zrobiłem. - Przestań mówić.
- Zamknij się. - Dobrze.
Ten pieprzony wujek jest taki ważny?
Groził, że nas zamkną. Mogą coś zrobić? Co wiemy?
Nie wiem. Zrobiło się nerwowo.
Może nie doszłoby do tego,
gdybyś mi pomogła, zamiast kłócić się z Cengizem.
Popatrz na ten bałagan.
Co?
Naprawdę to powiedziałeś?
Melis…
- Naprawdę. - Serio to powiedziałeś?
Gdybym ci pomogła?
Patrz na mnie.
Gdybym ci pomogła?
Sina.
Załatwione?
Co?
Co masz załatwić?
Powiedz, o co chodzi.
Załatwione?
O czym on mówi?
- Wynoś się stąd. - Co się stało?
Nie dotykaj mnie!
- Jeb się, Sina! - Sina!
Panuj nad sobą! Ogarnij się.
- Co ty wyprawiasz? - Nie drzyj się.
Chce zostać moim wspólnikiem.
Dość tego? Co, kurwa? Odwaliło ci?
- Oszalałeś? - Chce, żebym cię zwolnił.
- Co ty gadasz? - Chce być wspólnikiem.
Chce, żebym cię zwolnił.
Tak. Proszę.
Mówię ci to teraz. Nie wiedziałaś.
Posłuchaj, to koniec problemów.
Wszystko będzie dobrze. Byłem trochę…
Od początku było źle. Damy radę. Koniec problemów.
- Wszystko gra. - Sina.
Odchodzę.
- Idę. - Dokąd?
Nie.
Dokąd pójdziesz?
- Mam już tego dość. - Hej. Nie rób tego.
Już koniec problemów.
Będziesz kierowniczką.
- Mamy duży problem. - Przejmiesz listy.
- Zajmiesz się zamówieniami. - Mam już ciebie dość.
- Obiecuję… - Słuchaj.
Czekaj. Niczego nie rozumiesz.
Przepraszam.
Mamy problemy, robi się bałagan,
a ty palisz zioło, żeby myśleć, że jest inaczej.
Ale nie jest. Wszystko jest tak samo.
Gadaliśmy tam. Mówisz to samo.
Tak, rozmawialiśmy.
Każesz mi to powiedzieć? Jak długo mam to znosić?
- Jak długo? - Wiesz, jak ciężko…
- Myślisz o mnie? - Cały dzień próbowałem…
- Jasne, że o tobie myślę. - Nie myślisz.
Bez ciebie nie byłoby to możliwe.
- Słuchaj. - Przysięgam.
Twoje przeprosiny nie mają z tym nic wspólnego.
Myślę, że nigdy się nie ogarniesz, jeśli będę tutaj pracować.
Tak będzie dla nas lepiej.
Pozwól mi odejść.
- Bez ciebie nie dam rady. - Kurwa…
- Tak będzie najlepiej. - Tak.
- Kocham cię. - A ja ciebie. Koniec problemów.
Wszystkie rozwiązaliśmy.
Porozmawiamy o tym.
Idź im pomóc.
Chodź, to nie koniec pracy.
Idź.
- Nie idziesz? - Muszę się przewietrzyć.
Idź.
Tak.
- Wszyscy do środka. - Dobrze.
Winda jedzie na dół.
Piwnica, poziom dziewiąty.
EKSKLUZYWNE RESTAURACJE ŚWIATA 2024
Mamusiu?
Wszystko w porządku?
- Zabrali tatę na operację? - Właśnie teraz.
Wszystko gra? Chciał mi coś powiedzieć?
Mówiłeś, że do niego zadzwonisz.
Wiem, miałem dużo pracy. Nie mogłem. Mówił coś więcej?
Twój tata…
Budził się przez te wszystkie lata i sprawdzał, czy dobrze śpisz.
Kochał cię bardziej niż mnie.
Wiem.
Wszystko w porządku, synu?
Mamusiu…
Strasznie dziś nawaliłem.
- Wszystko było źle. - Synu…
Chciałem do was przyjechać, ale nie wyszło.
Mamy więcej gości niż zwykle.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też, skarbie. Nie smuć się, synku. Proszę.
Nic mi nie jest.
Byłem zły, że nie mogłem przyjechać. Cały dzień o was myślę. To dlatego.
- Przyjadę jutro. - Nie, Sina.
Nie kłopocz się. Nie trzeba. Będzie mi źle, że…
Bardzo was przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Dobra.
Winda jedzie do góry.
Piwnica, poziom drugi.
Szef.
Więcej tego nie rób.
- Wyjdziesz za mnie? - Za wspólne życie.
Tak!
Na podstawie filmu „Punkt wrzenia” Jamesa Cummingsa i Philipa Barantiniego.
Napisy: Kamila Krupiński