Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FUNDUSZ PARYSKI
NIE TEN PARYŻ
- Max. - Hej, siostro.
- Dzień dobry, babciu. - Dobry.
Odbierałyście dziś pocztę?
Nie.
Emily, odebrałaś pocztę?
Znów ogląda The Honey Pot.
- Ej! - Wybierzesz kasę czy kawalera?
Kawalera!
- Masz obsesję. - Ja odebrałam pocztę.
Z Francji.
DROGA DAWN, ZOSTAŁAŚ PRZYJĘTA
Przyjęli mnie.
- Dostałaś się? - Dawn!
Dostałam się!
Twoja matka byłaby taka dumna!
- Marzyła o tym! - Idziesz do szkoły artystycznej w Paryżu!
O rany! Pokaż mi to!
Ale nie mają dla ciebie akademika?
„Wniosek o pomoc finansową został odrzucony.
Czesne i szacowane koszty utrzymania wynoszą 30 tysięcy rocznie”.
Czy twój fundusz paryski to pokryje?
O szczegółach jeszcze pogadamy.
Spóźnię się do pracy. Birdie, odbiorę ci leki.
Max, nie zostaw na chórze swoich nut.
- Tak. - Wychodzę.
Prawie nic nie zjadłaś.
Dzięki, Birdie. Pa!
Odłóż ten telefon. Zjedz śniadanie.
Ale mnie wystraszyłaś.
Wybacz. Widziałam twoją minę. O co chodzi?
O pieniądze.
Oszczędzasz od lat.
Ubezpieczenie nie w pełni pokryło koszty upadku Birdie.
I skorzystałaś ze swojego funduszu paryskiego? Ile masz?
Wystarczy na czesne za pierwszy rok.
Ale nie zostanie mi na samolot, a co dopiero mieszkanie.
Nie mów jeszcze Birdie.
Dobra. Ale ty i mama o tym marzyłyście. Musi być jakiś sposób.
Coś wymyślę.
Podrzucisz mnie do miasta? Muszę skoczyć do marketu.
Wsiadaj.
Dziękuję.
Zamówienie gotowe!
Dzięki.
Proszę, Buck.
Dawn, dałabyś mi jeszcze kiedyś szansę?
Minęły dwa lata, Levi. Odpuść.
Poza tym wiem, że umawiasz się z Tammy z Dairy Queen.
- Gdzie to słyszałaś? - Wszędzie.
Widać warto o mnie gadać.
Wiem, jak pojedziesz do Paryża.
The Honey Pot wybiera się do Paryża i chcemy tam ciebie.
Mam iść na przesłuchanie?
Tak.
Odklejka z mlekiem czy bez?
No weź! Przesłuchują w sobotę w Dallas.
Jeśli cię wybiorą, płacą za występ 20 000 $.
Wiem o tym, bo zeszłoroczna uczestniczka powiększyła sobie za to pośladki.
Dolewkę?
Nie musisz nawet zostawać w programie.
Gdy odpadniesz, będziesz już w Paryżu z kasą na koncie.
Nawet nie oglądam The Honey Pot. Przejrzeliby mnie.
To nie problem. Przygotuję cię.
Wiesz, że Akademia Sztuk Pięknych może rozkręcić twoją karierę.
W zeszłym roku nie dałaś mi pomóc ci z Birdie.
Pozwól mi wysłać cię do Paryża.
- Dobra. - Naprawdę?
Ale tyłka sobie nie powiększę.
W każdym sezonie występuje bogate ciacho, program dzieje się w posiadłości singla.
Tam odrzuca jedną po drugiej,
aż znajdzie swoją prawdziwą miłość — w końcówce z przytupem,
bo wtedy ona decyduje, czy chce jego, czy pieniędzy.
- Ile? - Ćwierć miliona dolarów.
Ktoś by wybrał faceta?
Prawie wszystkie.
Wciąga je wir miłości.
Czym jest ten cały wir miłości?
Wyobraź sobie świat z jednym mężczyzną...
- Posucha. - ...i 20 kobietami.
Jeszcze gorzej.
A każda aktywność ma wywołać ten pierwotny impuls łączenia się w pary.
Przeanalizowałam typowe zachowania uczestniczek.
Żeby od razu cię wywalili, będziesz robić na odwrót.
- Jasne. - Zawsze zarzucają włosami.
I tęsknie patrzą mu w oczy, więc nie spotykaj się z nim wzrokiem.
To bardzo ważne, która pocałuje go jako pierwsza, więc nie zrób tego.
Jasne. Żadnego zarzucania, spoglądania, tęsknienia, ani całowania.
Tak. I nie wiem, dlaczego, ale nikt w tych programach nie je.
Więc opychaj się do woli.
Szaleństwo. Nie powinnam była mówić ci, że wydałam kasę na Paryż.
Wydałaś swój fundusz paryski?
Na co?
Dawn opłaciła twoje rachunki po zeszłorocznym wypadku.
- Nie chciałam cię martwić. - Dawn Francis, to nie była twoja decyzja.
Drugie imię.
Chcesz kontrolować wszystko wokół siebie, poza sobą samą.
- Nieprawda. - Właśnie że tak.
Widzę, jak od lat pracujesz w stodole,
ale nigdy nie wystawiasz swoich dzieł, prawda?
- To nieprawda. - Prawda.
I wydawałaś swoje oszczędności, żeby pokryć coś,
czym mogłyśmy zająć się we dwie.
Bzdurnie!
Boisz się.
Nie.
Wiesz, z czym najstraszniejszym musisz się zmierzyć?
Z wściekłą babcią?
Z okazją.
Można się bać, skarbie, ale nie należy się ukrywać.
Jesteś dobra.
Zapewne możesz być świetna.
Ale by to sprawdzić, musisz się zaangażować.
Dobrze.
Wrzuć mnie do wiru i mnie zgłoś.
Jakie dziewczyny chodzą na te przesłuchania?
Najróżniejsze typy. Jest typ Kopciuszka.
Całe życie marzyłam o znalezieniu swojego księcia.
Mam dość całowania żab. We Francji je jedzą.
Są ostre twardzielki.
Jestem motocyklistką. Szukam miłości na zabój.
Ale tak między nami, chcę z kimś poświrować na luźno.
I te, co chcą dzieciaka.
Przepraszam. Podczas owulacji mi gorąco.
Właśnie jajeczkuję.
Wpisują się w stereotypy. Tak.
- Jakim typem jestem? - Małomiasteczkową laską.
- Nie. - Tak.
Małomiasteczkową laską?
Bez wątpienia.
ETAP PIERWSZY
FIDŻI
ZURYCH
SZUKASZ DZIKOŚCI?
RZYM
Kamera poszła.
Widzę, że jesteś z małej miejscowości?
Tak. 4026.
O rany. Sami kuzyni?
Dlatego chcesz wystąpić w programie? Żeby rozszerzyć pole wyboru?
Totalnie. Poza tym oglądam The Honey Pot
od pierwszego sezonu, kiedy Annika...
Która to była?
...zakochała się w niewidomym pilocie.
Z Wietnamu.
Masz na myśli Danikę. A to był pilot z Nome.
Na Alasce.
- Myślę, że nie masz pojęcia o programie. - Widziałam kilka odcinków.
Masz ściągi?
Co? Gdzie?
Na dłoni.
Cholera.
Ochrona! Kto ją tu wpuścił? To obłęd!
Zgrywam się. Nie musisz tyle wiedzieć o programie.
Opowiedz mi o Dawn Blanton.
Jestem artystką. W każdym razie chcę nią zostać.
- To nie jest twoje główne zajęcie? - Nie. Jestem kelnerką.
Podaję kawę i ciasto ludziom, których znam całe życie.
A co wiesz o Paryżu?
Tylko tyle, że pełno tam świateł, sztuki i...
że to najpiękniejsze miasto na świecie.
Tak jest.
Nie jesteś w żadnej relacji?
- Nie. - Dobrze.
Jeśli mogę być zupełnie szczera,
po prostu bardzo nie chcę utknąć w miejscu dorastania.
Rozumiem.
Dawn, było cudownie. Dziękuję, że przyszłaś.
Tak. Miło było cię poznać.
- Wielka przyjemność. - Będziemy w kontakcie.
- Co to było? - Co?
- Słyszymy cię. - I?
- Spodobała mi się. - Wiesz, co mi by się spodobało?
Uczestniczki z dużymi zasięgami zwiększające tonącą oglądalność.
Trzeba było o tym pomyśleć,
zanim genialnie pozbyłeś się osoby prowadzącej.
Jestem szefem, pamiętasz?
Ty zapomniałeś oznajmić stacji, że Paryż to mój pomysł?
- Powiem im. - Kiedy?
- Powiem im. Czego chcesz? - Żebyśmy wzięli Dawn.
Nie.
Ogromne liczby. Zasięgi na socialach.
Dzięki, że jesteście ze mną od Nashville. Dotarłam do Dallas.
Jestem w biurze castingowym. Patrzcie, ile dziewczyn.
- Przepięknie wyglądają! - Wymiotłam.
- Serio? - Nie.
Czekam w kolejce do The Honey Pot. Przywitajcie się.
Cześć!
Kto to?
Lexie Miller.
Relacjonowała swoją podróż z Nashville na casting.
Ma trylion obserwujących.
1000 kilometrów, 10 godzin i 15 koktajli adaptogenowych później
jestem nakręcona i wolna od trosk.
Chciałam powiedzieć, że jestem wielką fanką twojej techniki konturowania.
Użyłam jej dziś na siostrze.
Tak?
Nieźle. To twoje brwi?
A czyje?
Ty mnie chyba nie followujesz.
Dacie mi przestrzeń, żebym to dokończyła, zanim mnie wezwą? Dziękuję.
Cześć, Lexie. Jesteśmy gotowi.
Życzcie mi powodzenia. Albo, jak mówią we Francji, merde.
- Hej! - Świetna sukienka.
Dziękuję.
Nie mogę z tobą!
Nie jęcz. Ciesz się muzyką.
Ósemka, środkowa łuza.
Nie trafisz.
Jesteś okropna.
- Ty jesteś. Płacz i płać. - Nieważne.
Ureguluję nasz rachunek.
Ładne uderzenie.
- I fajne srebrne ostrogi. - Dzięki.
Zrobiłam je.
Serio? Bardzo spoko.
- Za piwo. - Dziękuję.
Przyjechałeś z Dallas?
Dlaczego tak sądzisz?
Nieskazitelnie czyste buty.
- Drogi kapelusz. - Tak.
Zgaduję: prawnik na weekend w miasteczku, sprawdza ceny na jesienne polowanie.
- Pudło. - Inwestor?
- Nuda. - IT?
Teraz już mnie obrażasz, co?
No dobra.
Może po prostu jestem stąd?
Niemożliwe. Znałabym cię z przedszkola.
Tak? Wparowywałaś do klasy, pobrzękując srebrnymi ostrogami?
Widzisz? Gdybyś był stąd, wiedziałbyś, że w szkole ostrogi są zabronione.
Masz mnie.
Chcesz zatańczyć?
- Dobra. - Dobrze.
Pokażmy im.
- Nieźle jak na barona od nieruchomości. - I jak na bilardową cwaniarę.
Ustaliliśmy już, że jestem genialnym milionerem. A ty?
Prowadzę organizację non-profit.
Świetnie. Jaką?
Moje życie.
Chyba powinienem postawić ci drinka.
Kusisz, ale miałyśmy wychodzić. Muszę rano wstać.
Tak?
A co? Musisz zrobić więcej darmowych ostróg?
I zawieźć babcię na kółko różańcowe.
Z tym trudno dyskutować.
Fajny top. Sexy.
Ręce precz.
- Nie żartuję. - Ja tylko... Ej.
Nie. Przestań.
- Przepraszam. Muszę iść. - Poczekaj.
- Kurde. - W porządku, Em?
Tak.
- Pasują jej te buty. - Tak.
Musisz być dobra w ujeżdżaniu.
Tak. Najlepiej działa kopniak metalowym czubem po żebrach.
Zadziorna jest.
- Gotowa? - Dobrze.
Małomiasteczkowych świń nam nie zabraknie.
W Twin Peaks znajdziemy lepsze.
O Boże.
O kurde.
Kto cię wychował? Przeproś.
- Spokój, ciulu. - Ja go nie lubię.
- Uważasz, że tak można? - Nie znasz mnie.
Znam twój typ. Rozpieszczony, chamski.
Przeproś.
Dobrze, przepraszam.
Wybacz, jutro nadal będę rozpieszczony,
a ty nadal będziesz frajerką znikąd...
Wracajmy.
W porządku.
- Już mnie nie wspierasz? - To paker. Co miałbym zrobić?
Czy ten kowboj wciąż patrzy?
Tak. Bo masz na bucie papier toaletowy.
Ty diable.
Rozmawiam z Dawn Blanton?
Tak, mówi Dawn.
Dobrze.
Dziękuję.
Kiedyś stawałaś na stołku...
Lecę do Paryża!
Upiekłam ci ciastka do samolotu.
- Pamiętaj o piątkowym badaniu. - Nie martw się.
Spełniaj swoje marzenie, skarbie.
Kocham cię.
Kocham cię, Birdie.
Bon voyage.
- Pa. - Pa!
Tutaj. Wezmę to. Dziękuję.
Podoba się wam?
Czujecie to? Kto wygra?
Ja.
Zapozujcie. Szerokie uśmiechy, wszyscy się cieszą, lecimy do Paryża.
Dlaczego? Rachel.
Przepraszam.
Zajmę się tym. Nie.
Poproszę o włosy i makijaż. Jak się masz, Dawn?
Wyglądasz jak zwykle.
Podkreślimy ci oczy i policzki,
w zasadzie całą twarz.
Podpisałaś umowę?
Tak. Robicie reality show czy wysyłacie nas w kosmos?
Wydrukowałaś całość.
- Chłodno. - Wygląda świetnie. Doskonale.
Dobrze, Dawn, chodź ze mną.
Robimy ujęcie do The Honey Pot.
SEZON 16.
Mówi kapitan. Można już przemieszczać się po pokładzie.
Moje panie, potrzebuję waszych telefonów.
Zwrócimy je wam, gdy odpadniecie. Dziękuję.
Chyba raczej: jeśli odpadniemy.
- Dla mnie Wild Turkey, podwójny. - Co to jest?
Rękawiczki nawilżające. Nie, dziękuję. Nawilżam się.
Nie. W tym tygodniu mogę zajść w ciążę.
Spróbujesz?
Noszę bieliznę modelującą.
Zmieszczę tylko miętówkę i może naparstek coli zero.
Daj znać, gdy zmienisz zdanie albo dietetyka.
- Poczęstuję się. - Tak.
- Jestem Jasmine. - A ja Dawn.
Makaronik?
Włóż mi go do ust.
Ale nie całego. Pół.
Nie, ćwierć.
Ładny diadem.
Dzięki. To moje największe osiągnięcie.
Nie gadaj. Moje to zaliczenie menedżera trasy Taylor Swift.
Raju. Oby nasz kawaler był księciem. To książę, prawda?
Założę się, że mieszka w pałacu, takim jak Luwr.
Z Mona Lisą?
Co to za Lisa?
A ty, Dawn?
Ja się cieszę na myśl, że dowiem się, co mnie czeka w Paryżu.
I jestem zupełnie gotowa poznać
przystojnego... Nie — ultraprzystojnego Francuza.
Amatorka.
Za przystojnego Francuza.
- Za niego. - Zdrowie.
- Na zdrowie. - Za Paryż!
Obniżamy pułap. Przygotujcie się do lądowania.
Nadal lecimy.
Dlaczego nic nie widać?
Przyciemniane okna z żelem elektrochromosomowym.
Ustawili je na tryb nocny.
Chcą naszej spontanicznej reakcji podczas wyjścia.
Szkoda. Chciałam spojrzeć na miasto z góry.
Garçon, zabierzesz swoją bagietkę sprzed mojej twarzy?
- Wybacz. - Moje panie.
Wiem, że lot był długi, ale proszę,
wyglądajmy żywiej. W końcu docieramy do Paryża.
Dobrze.
Jesteśmy na miejscu. Gotowość.
O mój Boże.
WITAMY W PARYŻU W TEKSASIE
Do diabła, nie.
Co, do ch...
Cmoknijcie mnie w pompkę.
Zaraz. Czy we Francji jest Teksas?
Czy możesz przejść? Blokujesz wyjście.
Gdzie się podział twój akcent?
Dobrze, mogę się dostosować.
Stań tutaj. Jak twoje wrażenia, Dawn?
Czuję się, jakbym była godzinę drogi od domu.
Jesteśmy w Paryżu, w Teksasie.
Lataliśmy w kółko przez dziewięć godzin?
Masz rację. To nie było zbyt eko.
Ogłosiliśmy paryską edycję programu
i oto jesteśmy. Nikt nie mówił o Francji.
Chcę swoje rzeczy. Swój telefon. I chcę się stąd wynieść.
Uspokójmy nerwy.
A może zostaniesz i dasz temu szansę?
Podpisałaś umowę.
Zrobiliście ze mnie, i ze wszystkich tych dziewczyn, idiotki.
Wracam do domu.
Musisz zostać, dopóki główny bohater cię nie wyeliminuje.
Albo zrzec się honorarium za uczestnictwo.
Zaciśnij zęby, kwiatuszku.
Zrobisz to?
Szanowne panie, kręcimy. Energia.
Paryż!
WITAMY W PARYŻU
KRĘGIELNIA
UŚMIECHNIJ SIĘ
Viva Paryż!
- Co sądzę o kowbojach? - Jednym słowem?
Wiśta wio!
Uprowadzono mnie.
- Dzień dobry paniom. - Cześć!
Witamy w Silver Spur Ranch.
To będzie wasz dom na czas waszego uczestnictwa w programie.
Jutro w południe odbędzie się piknik,
na którym w końcu poznacie waszego bohatera, pana Treya McAllena III.
Ale na razie rozlokujemy was w waszych domkach. Zapraszam.
W domkach?
Chodźmy do domku!
O Boże!
Spójrzcie!
O rany.
Wchodźcie, moje panie.
Zadowolone z zakwaterowania, co?
Tak!
Wiemy, że spakowałyście się do Europy,
więc zadbaliśmy dla was o inspirowane życiem na ranczu stroje.
Czekają w pokoju z upominkami.
Co? Jest tu pokój z upominkami?
Boże.
- O Boże! - Ładna.
Dawn, nie chcesz pójść zobaczyć?
A mogę iść do siebie?
Jasne. Tędy.
Dziewczyno! To moje!
- Wyzywające, ale stylowe. - Więcej nie uniosę.
Ubrań starczy dla wszystkich!
- Przestańcie o nie walczyć! - Zawsze działa.
- To było szaleństwo. - Czekaj, to mój kapelusz!
To było jak pogo
z latającymi wokół cekinami i doczepami.
Jesteśmy współlokatorkami.
Paryż, Teksas. To był szok.
Ale jestem z Chicago, więc dla mnie to nadal nowość.
Ja urodziłam się 100 kilometrów stąd i mieszkam tam całe życie.
Czyli się tu odnajdujesz.
Może mi coś doradzisz.
Pewnie.
Dzięki.
No dalej.
Dawaj.
- Dzień dobry. Przytrzymać go? - Tak. Dziękuję.
Kamień mu się zaczepił.
Mam go. Dzięki.
Wybacz, utknąłem w stodole, przerzucając słomę.
- Co? - Ty!
Co tu robisz?
Rany, jesteś w programie?
Tak, ale nie celowo. Myślałam, że lecę do Paryża we Francji,
a nie do haremu na włościach jakiegoś pana.
- Dobre. - A ty jesteś w programie?
- Czy ja... - To twoje ranczo?
Ty jesteś... kawalerem?
- Mówiłem, nie pracuję w IT. - Niedzielny kowboj.
- Tak bym się nie określił. - Nie. Gordito to prawdziwek.
Gordito?
Mogłem być pulchny jako dziecko.
- Panienko. - Tak.
Trey McAllen. Miło cię poznać.
Dawn Blanton.
Wyrzuć mnie z tego rancza.
- Dopiero przyjechałaś. - Dawn?
- A jeśli nie chcę? - Nie na to się pisałam.
Tu spodoba ci się bardziej.
- Boję się koni. - Duke’a się nie bałaś.
- I ten zapach. - Stój z wiatrem.
Lubię dziewczyny.
Oczywiście. Czeka na ciebie cały harem.
Dawn, chodź na włosy i makijaż.
Włosy i makijaż.
- To się nie wydarzy. - Oczywiście, że nie.
Wiesz, co robić. Miło było cię poznać.
Panienko.
Gdzie jest to dziecko? Nie jestem niańką.
Wygląda świetnie.
Cześć, Dawn. Dzięki, że dołączyłaś. Czemu się nie przebierasz?
Niech facet pokocha mnie taką albo odeśle do domu.
Posłuchaj. Wiem, że jesteś bardzo rozczarowana tematem Paryża,
ale myślę, że Trey cię nie rozczaruje.
Nie przyszłam tu szukać kawalera.
Słucham?
Skłamałam.
Nie jestem z tego dumna, ale potrzebowałam biletu na samolot
i honorarium, żeby rozpocząć studia w Paryżu.
Jeśli szybko mnie wywalicie, jeszcze tam dotrę.
Nie chcę grać na niczyich uczuciach. Zniknę.
Posłuchaj.
Po pierwsze, nie informuj o tym nikogo więcej.
Po drugie, to nie kłamstewko, tylko oszustwo.
A skoro tak, możesz pożegnać się z honorarium.
Stacja może cię pozwać. Pomyślałaś?
Ten program opiera się na wyborze miłości albo kasy.
Dziewczyny są tu dla sławy i pieniędzy.
Tak, ale zdecydowały się zagrać w tę grę.
A nie rolować system dla biletu do Europy. Oto różnica.
Cholera, Dawn. Lubię cię. A nawet ci kibicuję.
Jeśli chcesz się stąd wydostać, zrób to po staremu.
Niech cię rzuci na oczach milionów widzów całego świata.
Zrozumiałaś? Dobrze, że pogadałyśmy. Idź się przebrać.
- Znów się widzimy, moje panie. - Cześć!
To wasza pierwsza grupowa randka.
Dziś odbędzie się eliminacja i dziesiątka z was wróci do domu.
- Dzięki Bogu. - Zróbcie świetne pierwsze wrażenie.
A teraz poznajcie swojego kawalera.
Co u licha?
- Co to było? - Dobra.
O Boże!
KOWBOJ PARYŻ, TEKSAS
Dzień dobry paniom. Witam w Silver Spur Ranch.
Jestem Trey McAllen. Miło mi.
Cześć!
Wiem, że spotkała was wczoraj niespodzianka.
- Oby nie była rozczarowująca. - Nie.
Mój pradziadek założył to ranczo 100 lat temu,
a ja jestem jego dumnym właścicielem. Może to nie Francja, ale dla mnie to raj.
Bardzo się cieszę, że poznam każdą z was.
A więc... Dzięki, Jesus. Proszę za mną, zjedzmy coś.
- Jak się masz? - Świetnie, a ty?
Przesuniemy talerz bliżej Lexie?
Tak.
Super, Oscar, ale jesteś w kadrze.
Wypad z kadru, młotki!
No co? To twój neponabytek.
- Jestem Amber. Aloha. - Miło cię poznać.
Mahalo. Z której jesteś wyspy?
Jestem z Cleveland.
Bardzo fajne lei.
Nawet nie wiesz, jak fajne.
Polubiłem cię. To zabawne. A byłaś na wyspach?
Nie, ale może ty byś mnie zabrał.
- Co robi Dawn? - Je skrzydełko.
Ale kto je w reality show?
- Wyglądasz jak wysoka szklanka mleka. - Dziękuję. Wychowany na farmie.
No dobra.
- Cześć. - Jestem Jasmine.
- Jasmine. - Jak zapach.
- Najsilniej łączy się z pamięcią. - O tobie już nie zapomnę, co, Jasmine?
Proszę.
Pikantne.
- Przepraszam. Do widzenia. - O proszę.
- Jestem Heather. - Heather.
- Duży chłopak. - Tak.
Zgrubienia. Skąd je masz? Nie mów. Chcę to sobie wyobrazić.
- Cześć. - Tak.
- Jestem Eve. - Cześć.
- Oczy jak u noworodka. - Dzięki.
Skoro mowa o dzieciach, poprosiłam o zrobienie symulacji wyglądu naszych.
Dobra.
Ma twoje usta.
Przerażające. Schowaj to.
- Hej, książę. - Cześć.
Cześć. Rodzice nazwali mnie Cindy.
- Cindy. - Ale mów mi Kopciuszek.
Nie muszę być w domu przed północą.
- Żadnej dyniowej karocy. - Nie.
Cześć. Jestem Lexie Miller z Nashville.
Wiesz, że nie byłoby Teksasu bez Tennessee?
I wszystkich ochotników broniących Alamo.
Davy Crockett był moim dziecięcym bohaterem.
Moim też.
Dawn.
Masz trochę kurzu na twarzy. Mogę?
Tak. Czy to...
Już.
Trzymaj ją blisko serca i pamiętaj o Alamo.
Tak, pani.
Wiesz, że przegraliśmy w Alamo?
Słuszna uwaga.
Jasne.
Cześć, Gordito.
Ze wszystkich rancz na świecie wpadłaś do mojego.
I zaraz z niego wypadnę, jak mi pomożesz.
We Francji nie znajdziesz takiego jak ja.
O to chodzi.
Co się dzieje?
Czekaj. To nie ma sensu.
- Hej! - Carl.
Czekaj.
Znacie się?
- Poznaliśmy się w barze przed tygodniami. - Tak.
- To mnie dyskwalifikuje, nie? - Oczywiście.
- Pa, suko. - Dobra.
Niekoniecznie, jeśli to była tylko zwykła rozmowa.
Uprawialiście seks?
- Nie! - Nie.
Trey, czujesz, że to stalking?
Co? Ja go stalkuję?
Nie czuję się stalkowany.
- Ja cię postalkuję. - Jesteś blisko, co?
Tak.
Widziałaś to? Dawn chce Francuza.
Podobno świetnie całują.
Też jestem niezły.
- Może zostać. - Co?
Frank, Spike, nagrajmy coś o tym zbiegu okoliczności.
Dobra. Zaczynamy.
O czym pomyślałaś, gdy zobaczyłaś dzisiaj Treya?
Pomyślałam...
„To ten biedak z baru, z paskudną wysypką
i ciężkim przypadkiem halitozy. Mam nadzieję, że się ze mną ożeni”.
Możemy to wyciąć.
Cześć. Jestem Trey McAllen.
Niezły wianuszek pań, prawda?
Fantastycznie.
Niektóre z nich... przeżywają to bardziej niż inne.
O rany. Jest przepiękny.
Kopciuszek zgubił swój pantofelek.
Może znajdzie go na ranczu.
Dopiero co poznałam Trenta, ale to moja bratnia dusza.
Lexie. Jest niesamowita.
Dopiero się poznaliśmy, ale czuję, że jest moją bratnią duszą.
Dopiero co poznałam Treya...
Eve, to ta, która podkrada się do mnie i szepcze:
„Pragnę twojego dziecka”.
...ale to moja bratnia dusza.
PROVO, UTAH
Dawn. Jest trochę ostra. Lubie ją.
Bratnia dusza — nie.
- Cholera, Dawn. - Co?
Niedostępna. Zdobędę ją.
Amber.
- Przyjmiesz tę ostrogę? - Tak.
- Dziękuję. - Ja też.
Zostały już tylko dwie ostrogi,
a następna trafi do...
Lexie.
Przepraszam.
Czy przyjmiesz tę ostrogę?
Myślałam, że już nie spytasz.
Ostatnia ostroga trafi do...
Dawn.
Tak!
Co robisz? Miałeś mnie wywalić.
Francuzi są przereklamowani. Udowodnię ci to.
Dawn.
- Przyjmiesz tę ostrogę? - Dzięki, ale mam własne.
Weź ją.
Weź.
- Świetnie. - Tak!
Moje panie, to był zaszczyt,
ale jeśli nie macie ostrogi,
wasze rodeo dobiegło końca.
Kolejka, skarbie. Zachowuj się.
Trey. Dziękuję, że mnie wybrałeś.
Nie wierzę.
Udało nam się!
Wiem, że jesteśmy konkurencją,
ale cieszę się, że obie wciąż tu jesteśmy.
Co myślisz o Treyu?
Myślę, że jest wkurzający jak diabli.
- Pomóc ci? - Tak. Dzięki.
A ty co myślisz?
Przystojny. Wydaje się miły.
W moim labie nie ma wielu takich samców.
- A jakie samce są w laboratorium? - Głównie myszy.
Trey nie jest w twoim typie?
Nie powiedziałbym. Po prostu nie tego mi teraz trzeba.
Widzę, że między wami iskrzy.
Mam do czynienia z iskrami na co dzień.
Trzeba je gasić, nim wzniecą pożar.
To proste.
Wyjdźcie z wykroku, składając dłonie w okolicy serca.
A teraz boczna deska z wygięciem.
Fajnie!
Dzięki, Oscar.
Dzień dobry, Dawn.
- Zapowiada się upał. - Cześć.
Dobry jestem.
O tak!
Co u was, drogie panie?
- Cześć! - Gotowe do działania.
Dzisiaj nie zachowamy czystości. Co wy na to?
- Wreszcie mówisz po mojemu. - W porządku. Za mną.
Tak!
- Tak. - Poproszę.
Tak ubrana jesteś bez szans.
Właśnie.
Ciężkie.
Dasz radę.
Świetna robota zespołowa.
Na przerzucanie gnoju się nie pisałam.
Było pięknie.
Czuję z końmi połączenie.
W porządku?
Chyba jestem uczulona na... siano.
- Nie strasz mnie. - Nie wiem, co to było.
Widać, kto tu trenuje.
To było ciężkie? Spróbujcie pierdnąć w tych sukienkach.
Nie wiedziałem, że mamy kózki.
- To może być twój tatuś. - Skąd wzięłaś... Dobra.
Jej zegar tyka.
Dziś jestem o krok bliżej do karmienia piersią.
- Pomóc ci, złotko? - Dziękuję, kowboju.
Umiem poskramiać ogiery.
- Rachel, stanęłaś w końskim gównie. - Nie! Kto to tu zostawił?
- Nie za gorąco ci w tej bluzie? - Nie, ale musimy porozmawiać.
- Chcesz pobyć ze mną na osobności? - Nie.
Nie wiem, jak jest we Francji, ale wolę się pobujać, nim zatańczę walca.
Teraz bujasz się z 10 kobietami.
Bez urazy, ale widać, że coś sobie nadrabiasz. Kobiety to czują.
Będę o tym pamiętał.
Fajnie bujnęło?
Tak. Chodź tu.
Hej.
Wieczorem wyślesz mnie do domu. Jasne?
A jak nie?
Przestań. Oddawaj.
- Obiecaj mi. - Co?
- Mówię poważnie. - Ja też. Oddawaj mój ukochany kapelusz.
Czekaj. W sumie mi pasuje. Chyba go zatrzymam.
To mój szczęśliwy kapelusz. Oddawaj.
- Nie! - Dobra.
Nie! Nie dostaniesz go! Odsuń się.
Myślałeś, że w to wpadnę.
- Tak. - Ale nie.
Mam błyskawiczny refleks.
Na pewno.
Do eliminacji.
- Zabiję go. - Przed czy po pocałunku?
Co?
Jesteście jak naładowane cząstki gotowe wybuchnąć.
Czemu z tym walczysz?
Dochowasz tajemnicy?
Tak.
Dobra.
Przyjęli mnie do szkoły artystycznej we Francji.
Ale muszą mnie wywalić z tego programu, żebym mogła wydać honorarium na czesne.
Teraz to ma sens. Ale czemu poprzestawać na honorarium?
- Jutro wyzwania randkowe. - Nie chcę wygrać randki.
To nie tylko randka. Kasa też. Nawet 20-30 tysięcy.
Dobra. Tego mi siostra nie mówiła. To wszystko zmienia.
Ja nie potrzebuję kasy.
Rejestruję patent na leczenie męskiego łysienia.
Kurczę.
Czyli jesteś tu dla miłości?
Tak.
Myślisz, że Trey to ten facet?
Chyba zbyt się różnimy.
Ale fajnie, że mogę tu być i się dobrze bawić.
Kolektywne interakcje w kontekście społecznym.
Dobra, współlokatorko. Skoro zostaję, wygrajmy jakąś randkę.
Tak!
Drogie panie, zbliżcie się. To ty? To ja? Kto to taki?
- Cześć. - Jak leci?
Witam w dzisiejszym wyzwaniu.
Kto przetrwa na byku najdłużej, wygrywa pięć kawałków w gotówce
i randkę ze swoim wybrańcem. Jedziemy!
Nieźle.
Co ona robi?
- Nic mi nie jest! - Przeżyła!
No i spadła.
Ty z byka spadłeś!
Następna jest Dawn.
Dawaj, Dawn! Dasz radę!
Pokaż, co potrafisz.
Jedziesz!
Dawaj, kowbojko. Dasz radę. Nie odpuszczaj.
Było super.
Dobrze ci poszło.
- Teraz ja, skarbie. - Tak.
- Teraz się zacznie. - Dobra.
Nie szalej, jeśli łaska.
„Nie szalej”.
Niespodziewany obrót spraw.
Czy ja mogę na to patrzeć?
Dalej, Lexie!
Co tu się wydarzyło?
Wygląda na to, że mamy randkę.
Zgadza się.
Lexie wzięła cię na rogi. Zgarnęła pięć tysięcy i randkę.
Kazała mu nie szaleć.
- Panie przodem. - Bardzo tu romantycznie.
Dobrze wyglądają.
W tym roku nie potrzebowaliśmy dublerek.
Wezmę szampana.
O, proszę. Truskawki z bitą śmietaną. Moje ulubione.
Oglądaj. Nie tknie ich.
Pomyśl życzenie. Proszę bardzo.
- Patrzcie go. - Dobra robota, co?
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Miło mieć cię tylko dla siebie.
Prawda?
Jesteś z Nashville.
- To był kojot? - Tańczysz zawodowo, prawda?
Nie lubię kojotów.
Odnoszę ogromne sukcesy jako twórczyni treści i ambasadorka marki.
Lubisz to?
Lubię odnotowywać rekordy zaangażowania widzów. A ty?
Chcę przekształcić to miejsce
w coś ważnego.
- Coś, co będzie trwać i mieć przyszłość. - Masz Wi-Fi i lądowisko dla helikoptera.
Znam kogoś zainteresowanego robotą.
Kto to może być?
Ale z ciebie numer.
Pogrywasz sobie.
Co ty wyprawiasz?
Kark mi zesztywniał od tej przejażdżki.
Na to się nie złapie.
Rozmasować ci go?
Mógłbyś?
- Idiota. - Super.
Jasne. Mam zimne dłonie od szampana.
Nie przejmuj się.
- Robię notatki. Gęste. - Ekran zaparował.
Trey. To jest to miejsce. Dobry Boże.
Nic ci nie jest? Byk nie był taki szybki...
- Trey? - Tak.
Bylibyśmy świetną drużyną. Myślę, że o tym wiesz.
Ale gdybyś nie wiedział...
Co to było?
Hej! Nawet was nie zauważyłam.
Nie, to Dawn!
Bardzo tam ślisko.
- Niech ktoś się tym zajmie. - Tak.
- Dobra. - Pa.
Co się wydarzyło?
Wydarzył się najbardziej romantyczny wieczór w moim życiu.
Aż zjawiła się ta orka.
Raczej rybka bojownik walcząca o terytorium,
zabijająca inne rybki,
by przetrwać w swoim bagienku.
Jest jak zła przyrodnia siostra.
Robi to, co trzeba, żeby wygrać. Szanuję to.
Ale mojej na randce bym ją rozpier...
Podłoga była bardzo śliska.
Witam w dzisiejszym wyzwaniu.
Wszystko, co tu widzicie, pochodzi z naszej farmy organicznej.
Dzisiejsza nagroda to 10 000 $.
I randka ze mną, podczas której ugotujemy swojski obiad.
Więc jeśli macie z kimś jakieś zatargi, to wyzwanie jest dla was.
Pamiętajcie, środek tarczy wygrywa.
Rach-ciach! Zaczynamy?
- Tak. - Rach-ciach.
Przykro mi, Cindy.
Uda ci się.
Tak! Dobre to było.
- Udało mi się. Powodzenia. - Dzięki.
Patrz na to.
Dobra. Dzwonię do prawników.
Heather sama się wyeliminowała. Dawn, jesteś zwyciężczynią tego wyzwania.
Gratulacje.
Następny sezon bez siekier.
Tak.
- Czemu z tobą gadam? - Nie wiem.
Martwić się, że tak dobrze posługujesz się ostrzami?
- Może. - Tak?
Do rzeźbienia używam wielu narzędzi.
Jesteś artystką?
Nie kształciłam się w tym kierunku.
Słuchaj.
Jak jesteś dobra, to tak jest.
Szybkie pytanie.
- Co przygotowujemy? - Sałatkę arbuzowo-miętową.
- Succotash. - Tak.
- I ciasteczka z rozmarynem. - Rany. Bierzemy już ten ślub?
Dobra? To koniec, Carl. Odeślij je.
Hajtamy się. Już po wszystkim.
- Dobra. - Super ci idzie.
- Uspokój się. - Czemu?
Tylko to potrafię przyrządzić.
W porządku. Ja potrafię zrobić tylko kanapkę z grillowanym serem.
Ale umiem coś świetnie wyhodować.
Spróbuj.
Przepraszam. Trochę...
Już.
Ciastka. Wyjmij je. Są gotowe. Musisz je wyjąć.
Boże. Żadnego patrzenia w oczy.
- Co mówiłaś? - Nic.
Gdzie miód?
Tutaj.
Kiepski żart. W spiżarni.
- Dzięki. - Rozejrzyj się.
Miód.
To najsmaczniejszy posiłek, jaki w życiu jadłem. Dziękuję.
Proszę bardzo.
To będzie 10 000 $.
Czek jest na zapleczu.
Jak się dorastało w takim miejscu?
Nie dorastałem tu.
Mogłem spędzać tu tylko wakacje. Mama chciała podróżować.
Tata nie lubił życia na wsi, więc Jesus opiekował się ranczem,
a tata zabrał mnie do miasta.
- Więc jesteś mieszczuchem. - Nie. Mój tata jest.
Ale ja nie.
Chyba nigdy tego nie zrozumie.
Chcesz tu być?
Potrzebuję tu być.
Coś pociąga cię tak, że zrobisz wszystko, by to zdobyć?
Tak.
Co to takiego?
Dokończymy to spotkanie na następnej randce. Muszę iść.
Dlaczego?
- Dziś będzie eliminacja. - Tak.
I nie sądzę, bym miała się pakować?
Mimo to chcesz iść? Chodziło o ten pocałunek z Lexie?
Nie pochlebiaj sobie.
Ale nie mogę uwierzyć, że nabrałeś się na to całe:
„Kark mi zesztywniał od tej przejażdżki”.
Moja babcia pojechałaby na byku z taką prędkością.
- Obiecałam dziewczynom resztki. - Jasne.
Bawcie się dobrze.
- Do jutra, Dawn. - Cofnij się trochę.
Chyba zostaję.
Tak, zostajesz.
Wspaniałe.
Jak się macie, drogie panie?
Dzień dobry!
Witam na obozie kowbojskim.
Po wyeliminowaniu Eve zostałyście w szóstkę.
Przygotowałem dziś dla was wielkie wyzwanie,
warte spotkania ze mną.
Dobrze. A, i 15 000 $.
Zaczniemy od biegu przez opony prowadzącego do labiryntu w workach.
Znajdźcie wiadra na paszę, biegnijcie do przejścia po desce
i idźcie nakarmić świnie, pokochają was za to.
Ruszacie co 5 sekund.
Żeby było ciekawie, połączyliśmy zawodniczki w pary.
Mamy Heather i Kopciuszka,
Jasmine i Amber,
i wreszcie Lexie i Dawn.
Jesteśmy razem.
Nasza robota.
Na desce obowiązuje wolna amerykanka. Każda walczy za siebie.
Wygrywa najszybsza kobieta.
Obóz kowbojski, ruszamy!
- Ej! - Zły dzień, by mieć oczy.
Frank, zrób coś z tym.
Cholera!
Wszystkie panie, zajmijcie swoje pozycje.
Trzy, dwa...
- Oscar. - Start!
- Dawaj, Jasmine! - Dobra!
Jak leci, słodziaku?
Ruszajcie!
Wstawaj!
Chodź.
Dawn, co robisz? Zostaw ją! Bierz tyłek do labiryntu!
Ruszajcie!
Do diabła. Wsiadaj, Cindy.
- Przerażające. - Tak.
Wciąż możemy wygrać!
Dawaj.
- Szybko. - To algorytm losowej myszy.
- Nie wiem, co mówisz. - Ja wiem, dokąd iść.
Chodź.
- Dalej. - Właź.
Dobra.
Dawaj.
- Prosto. Prawo. - W prawo.
Dalej.
- Tędy! - Dokąd idziesz?
Za Jasmine!
- Co ona wie? - Jest geniuszką!
No nie. Nie w tę stronę. Moje kolano.
Zgrajmy się.
Lewa, prawa.
- Lewa! - Którędy?
- Dziewczyno... - Mam wiadro.
Dawaj!
Czemu jesteś taka niemiła? Staram się.
Hej, skarbie!
- To było świetne. - Udało nam się!
- Nie! - Muszę wygrać tę randkę z Treyem.
Tak jest. Dobra robota.
Zapomniałyśmy o wiadrach.
Na desce każda walczy za siebie!
Idziesz na dno.
Ty pierwsza.
Idziesz na dno!
Bierz ją, Dawn!
Mocne uda!
Przez pilates!
Hej, książę.
- Świetnie! - Błotna pułapka! Chodźmy!
Zostaw mnie, ty wieśniaczko!
- Spike, nie zasłaniaj! - Co?
Chodź tu!
Wchodzę!
Dłużej już tego nie zniosę.
To nie jest moje bajkowe zakończenie. Chcę się stąd wydostać.
I chcę cheeseburgera!
To jest rewelacyjne.
Carl, możesz puścić Franka? Psujesz ujęcie.
Przestańcie, dziewczyny!
Właściwie to całkiem sexy!
Spokojnie. Już dobrze.
Chodź. Pozwól mi. Spokojnie, tygrysie.
Zamknij się, Heather.
- Świetnie ci idzie. - Suka.
Ogłaszam Jasmine zwyciężczynią tego wyzwania!
Co?
Oskar, chłopie. Powiedziałeś to z cojones.
- O tym mówię, stary. - Zaczekaj, Dawn.
Najpierw wysłuchałbym świadectwa Dawn i Lexie.
Już żadnych świadectw.
Wracaj tu, Dawn. Wracaj.
Nie naciskaj tego!
Co to jest?
Jest zepsuty. Nie wiem.
Za głośno!
Konie!
Cofnij się!
O nie!
- Boże, konie! - Za wóz!
Dawn, uciekaj stamtąd!
Amber! Uważaj!
Czemu się za mną chowasz? Co się dzieje?
Uspokójcie się!
Co u diabła?
- I pobiegły. - Co tu się stało?
Mój Boże.
Wszyscy żyją?
Trey, nagrajmy wypowiedź...
Nie interesuje mnie teraz program. Muszę ratować konie.
Pojadę tam, Jesus. Weź krótkofalówkę.
Zabierz przyczepę, spotkamy się na miejscu. Co robisz?
Przyda się wam dodatkowa pomoc.
Pozwól mi pomóc.
Zna się na rzeczy.
Tam są.
- To dwa ostatnie, prawda? - Tak.
Mamy Carmen i źrebaka. Przyprowadzimy je.
Dobre wieści. Do zobaczenia.
- Bierzemy je? - Oby nie uciekały.
Dziękuję.
Chodź tu.
Chodź. Tak.
Wracajmy do domu.
Chodź.
Dziękuję ci za tę pomoc.
Jasne.
Konie i reality show nie idą w parze, co?
Nie. W ogóle.
Jak Hollywood cię tu znalazło?
W zeszłym roku coś mojego stało się viralem.
- I tyle? Nic nie powiesz? - To tyle.
- Co to był za viral? - Boże.
Na drzewie utknął kotek, przejeżdżałem obok i...
- O Boże. - Co?
Kowboj ratujący kotka.
- Nie. - Tak. To ty.
Nie.
Że też nie skojarzyłam? Niesamowite.
Gdy przekazałeś go tej zapłakanej dziewczynce...
serce mi się roztopiło.
Gdybym wiedział, że to cię ruszy,
poukrywałbym kotki na całym ranczu.
To bardzo miłe.
Być tutaj.
Jesteś zagadką, wiesz?
Dlaczego?
Raz czuję, że nienawidzisz takiego życia, a potem — że innego byś nie chciała.
Nie nienawidzę go.
Tylko faktu, że innego życia nie znam.
Tak?
To był niezły dzień.
Moja ostatnia ostroga trafia do...
Dawn.
Cindy odpadła.
Przyjmiesz ją?
Zrzekam się wygranych, by zostać.
- Może tak zrobić? - Tak.
Niczego nie wygrała.
Ja...
Kocham cię, Trey. I wiem, że to się może nam udać.
Niczego nie wygrałaś, Cindy.
Ale...
Wygrałam tę koronę, a to wymagało dużego poświęcenia.
Naprawdę go pokochała.
Dobra.
Chodź tu.
Świetnie ci poszło. Niesamowicie.
- Pa, Cindy. - Pa.
Pa, dziewczyno.
Będę tęsknić.
Świrnięta jest.
Produkcja dała mi to przed ceremonią.
- Mam przeczytać? Tak? Dobra. - Tak!
„Obiecujemy, że to wasza szansa
na podróż z Treyem aż do Francji.
Sprawcie, by Trey wybrał dobrze,
bo tylko dwie ostatnie trafią do...
Paryża”.
- Paryża? - Wygląda na to, że polecimy do Paryża!
- Wybacz, skarbie. - Dobrze.
Dziś to musiała być jakaś obława.
Co jest?
Sprytny sposób na niezasłużoną randkę.
Tak, mój plan przepłoszenia koni się powiódł.
Jest w tobie coś podejrzanego.
- Ty nie zaproponowałaś pomocy. - Mam ją na oku.
Wszyscy ją obserwujemy. Na monitorze.
Jeszcze tego nie rozgryzłam, ale obstawiam,
że jedynymi ostrogami, z jakimi wyjdziesz,
będą te na twoich zużytych buciorach.
Wybacz, skarbie.
Baw się dobrze.
Czemu jesteś taki szybki?
- Która godzina? - Prawie szósta. Nie martw się.
- Wiesz, co jest najlepsze w elektrykach? - Co?
Nie wydają dźwięku, gdy się wymykasz. Gotowa?
- Wyrwijmy się stąd. - Tak.
Na razie, Carl.
- Cieszę się, że mogę się stąd wydostać. - Fajnie, że nie ma już kamer.
To dokąd mnie zabierasz?
Nie powiem ci. Mam pewien pomysł.
- Nie powiesz? - Nie.
- Lubię niespodzianki. - Dobrze.
To tutaj?
Przez las prowadzi ścieżynka.
Zabierasz mnie do lasu, żeby mnie zamordować?
Tak. Zapomniałem o pile łańcuchowej.
Zaczekasz?
Następnym razem.
Dobrze. Będziesz świetnym kompostem.
Dzięki.
Uważaj na kroki. Tak.
Oszałamiający widok.
Moje ulubione miejsce.
To moja kryjówka.
Jak znalazłeś to miejsce? Wciąż jesteśmy na ranczu?
Tak, zgadza się.
Zabłądziłem, gdy miałem 12 lat.
I natknąłem się na to miejsce.
Najlepsze, co się nam przydarza, dzieje się niespodziewanie.
Nie mogłem uwierzyć, że cię tu widzę.
Pomyślałeś: „To ta wariatka z baru w ostrogach”?
Nie umniejszaj sobie.
Wariatka, może trochę.
Ostrogi były świetne, ale...
wtedy to ty przyciągałaś wzrok.
Naprawdę.
Bardzo cię lubię.
Ja też cię bardzo lubię.
A wolałabym, żeby tak nie było.
Dobra.
A czemu?
Nie ten czas i miejsce. Program jest do bani.
Że też...
nie mogłam poznać cię w innych okolicznościach.
Wiedziałaś, że następnego wieczora szukałem cię w tym samym barze?
- Serio? - Tak.
Ale cię nie było.
Chodzi o to, że nie mogliśmy się poznać w normalnym życiu.
Ale w tym programie możemy to zrobić.
I się z tego cieszę.
Ja też.
Jest coś między nami, Dawn.
Nie wiem, czemu starasz się udawać, że tak nie jest.
Chyba już nie chcę.
- Co tam? - Cześć.
DROGA DAWN, PARYSKA ASP INFORMUJE...
Że też dorastałam w okolicy, nie wiedząc o tym miejscu.
Jak daleko jest twój dom?
Jakieś 45 minut stąd.
Może pojedziemy?
Teraz?
Czemu nie? Pokaż mi swoją sztukę.
Nie wiem.
- Moja sztuka jest osobista. - A to, co tam zrobiliśmy, nie było?
Racja. Program czeka.
- Jedziemy do mnie. - Chcę do programu.
Chodź.
To tutaj.
Niesamowicie.
- Zrobiłaś to wszystko? - Tak.
Naprawdę?
Przepiękne.
Wyczuwam pewne wibracje. Wyczuwam coś...
Mamy tu drabinę.
Wspinamy się ku górze, a potem coś się psuje...
Co oznacza złote jabłko?
Jabłko symbolizuje niemożliwe marzenie.
Co to za marzenie?
- Nie wyjawia się wszystkich tajemnic. - Nie wyjawiłaś mi żadnej. Jedną.
Chcesz jechać do Francji. Mam pomysł.
Co powiesz na wyjazd do Francji ze mną? Na finał?
- Naprawdę? - Czemu nie?
Dokończ program.
Spędź tam kilka tygodni.
Jeśli wciąż będziemy czuć to samo, a myślę, że tak — wróć ze mną do Teksasu.
Spróbuj. Co ty na to?
Wrócić tu?
Kto tam?
Birdie, to ja.
Dawn?
A to kto?
Trey McAllen. Nie chciałem pani przestraszyć.
Jest z The Honey Pot.
Nie brzmisz jak Francuz.
- Wymianka. - Paryż, Teksas.
To nieoczekiwany zwrot akcji.
Zgaduję, że ty i Dawn dogadujecie się w tym programie?
Myślę, że tak. A ty, co sądzisz?
Maxine, pójdziesz po mleko?
Ja mogę. W oborze z krowami?
Nie, w lodówce.
Rozumiem.
Ciacho.
To twoi rodzice, Dawn?
Tak, to mama i tata.
To jej tatuś, Alex. A to moja córka, Jenny.
Uczyła tu plastyki, zanim odeszła.
Przykro mi.
Byłaby taka dumna, że Dawn zajmuje się sztuką.
Trey to „Kowboj ratujący kotki”.
- Nie wierzę! - To on.
Tak.
O rany.
Przyniósłbyś jajek z kurnika?
- Obok stodoły. - Jasne.
Uważaj na koguta. Nie lubi konkurencji mężczyzn.
Oczywiście.
Miałaś rację.
Nie mówcie przy Treyu o szkole.
Dlaczego nie?
Nie wie, że gdy program się skończy, zamierzam zostać w Paryżu.
Powiem mu w odpowiednim momencie.
Skurczybyk! Zostaw mnie!
- Kogut go dopadł! - Łobuz.
- Przykro mi z powodu twojej ręki. - W porządku. Masz bardzo fajną rodzinę.
- Są świetne. - Polubiły cię.
To dobrze.
Przekonałeś do siebie nawet Maxine, a to niełatwe.
Ona jest fantastyczna, będziemy najlepszymi kumplami.
Tak.
Jest świetna.
Dorastając, spędzałaś dużo czasu z babcią?
Rodzice zginęli w wypadku samochodowym, gdy byłyśmy małe.
Tak, Birdie nas wychowała.
A ty? Masz rodzeństwo?
Boże, nie.
Rodzice ledwo wytrzymali ze sobą, bym się urodził.
Więc nie.
Byłeś samotny?
Przyzwyczaiłem się.
Myślałem, że jeśli będę ciężko pracował
i odbuduję ranczo, to będę miał wszystko, czego chciałem.
I masz?
Idealnie, gdybym mógł się tym z kimś dzielić.
- Muszę ci coś powiedzieć. - To musi poczekać.
Gdzie wy byliście?
- Mamy komitet powitalny. - Wysiadka!
To niedorzeczne.
Zaszczyciliście nas swoją obecnością.
Trey, musisz się przebrać. Masz randkę z Jasmine w fabryce John Deere.
Oczywiście.
Już drugi raz przepadacie bez wieści.
Następnym razem zadzwonią nasi prawnicy.
- Spokojnie, Carl. To był mój pomysł. - Wasze kontakty będą w ramach programu.
Będą z wami kamery, ekipa.
Odbędziecie nierealistyczne, fantazyjne randki z wielkim potencjałem produkcyjnym!
W porządku.
Do następnej eliminacji macie być żwawi i energiczni.
Na razie.
Dawn!
Trey, możemy pogadać?
Zaczekasz z tym chwilę?
Zaufaj mi. Chcesz to usłyszeć.
Dobra.
- Wejdź do środka. - Dobrze.
W końcu wygrałam randkę.
- Jasmine, przyjmiesz tę ostrogę? - Tak!
Dziękuję ci.
Ostatnia ostroga trafi do...
tej, która niespodziewanie otworzyła mi oczy.
A tą dziewczyną jest...
Lexie.
Co?
Lexie?
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Trey.
Nie rozumiem.
Sądziłem, że chcesz się pakować.
O czym ty mówisz? Co to znaczy?
To znaczy, że dostałaś to, czego chciałaś?
- Coś jest nie tak. - Tak.
Zaczekaj!
Ej.
Nie możesz za nim iść.
Idź się spakować.
- Przez ciebie ją wyeliminował. - Wybawiłam go przed tą żmiją.
Przykro mi, Dawn.
Dzięki.
Powiem to. Nie rozumiem tego całego Treya.
Widziałam was i był tobą bardzo zainteresowany.
Myślałam, że coś między nami jest.
Przykro mi, skarbie.
Myślałam, że jest miły. Też jestem zaskoczona.
Cieszę się, że kogut go dorwał.
To kiedy wyjeżdżasz?
Źle zabrzmiało.
Jutro wieczorem. Muszę się zapisać na zajęcia i wynająć mieszkanie.
Przykro mi, że tak szybko.
Ja też.
Ja już zajęłam twój pokój.
Nadal potrzebujesz podwózki do biblioteki, bachorze?
Em mnie zabiera.
Potem pójdziemy na shake’i.
Kochanie, wszystko gra. Jestem z ciebie taka dumna.
Zapanował bałagan, ale znalazłaś sposób,
żeby dostać się do Paryża, we Francji.
To nie byle co.
Teraz twoja kolej.
PARYSKA AKADEMIA SZTUK PIĘKNYCH
Dobrze pracujesz.
Dziękuję.
Mogę?
Przysięgam, że cię nie stalkuję. Księgowość dała mi twój adres.
Byłam w drodze do siebie, gdy cię zobaczyłam, więc — voilà.
Szukałaś mnie?
Pomyślałam, że chcesz wiedzieć, że jutro kręcimy finał.
Nie obchodzi mnie ten program.
Dobra.
Kto jest w finale?
Myślałam, że już nie spytasz. Mamy Jasmine i Lexie.
Ja wciąż kibicuję tobie i Treyowi.
Tęsknisz za upokarzającą chwilą, kiedy wyrzucił mnie z programu?
Nie, byłam tam i wszystko widziałam.
Widziałam też, jak Lexie pokazała mu twój list z akademii.
- Co? - Tak.
Nie omieszkała zaznaczyć, że to dwuletni program.
Myśli, że ciągle go okłamywałam.
Trochę okłamywałaś, Dawn. Troszeczkę.
Miałam swoje powody.
Wiem to. Ale Trey nie.
Ale mógłby.
Jak?
Zrzekniesz się wygranych i wrócisz, tak jak próbowała Kopciuszek.
Chcę wszystko Treyowi wyjaśnić, ale nie zrobię tego przed kamerą.
Jeśli zrobię to przed kamerą, nie uwierzy mi.
Wiesz, że to tak nie działa?
Tak, ale to finał. Pomyśli, że jestem tam dla pieniędzy.
Może tak, może nie. Nie uważasz, że powinien znać całą historię,
zanim podejmie najważniejszą decyzję w życiu? Dawn.
Nie stać mnie na zwrot wygranych.
I tak ledwo mogę się tu utrzymać.
Rozumiem. Łapię.
Gdybyś zmieniła zdanie,
kręcimy jutro wieczorem w Café de L’Homme
i możliwe, że do twojego mieszkania właśnie jedzie piękna suknia.
Jeśli się nie pojawisz, nie zrywaj metek. Trzeba ją zwrócić.
Zostawię je.
Ciekawe. To miasto daje tyle inspiracji,
a jednak ty czerpiesz swoje stamtąd.
Może to wcale nie był nie ten Paryż.
Zastanów się, Dawn.
Załóżmy ci marynarkę.
Czyli tak, jak ustaliliśmy.
Dziewczyny pojawią się na tarasie.
Świetnie. Miejmy to już za sobą.
Daj spokój. Jesteś w Paryżu.
Zaraz oświadczysz się pod wieżą Eiffla.
Obaj wiemy, że nie zamierzam się żenić.
Nie martw się. Lexie zrobi własny sezon,
a Jasmine najwyraźniej zakochała się w Oscarze.
Trey.
Dobra rozmowa.
Gburek gotów. Gdzie jesteś?
Prawie jesteśmy, to za rogiem. Dziękuję, merci.
- Carl? - Tak.
- Dojechałyśmy. - Świetnie.
O rany. Przyszła. Carl.
Zmiana planów. Mamy niespodziewanego gościa.
Ech, niespodzianki.
Dawn?
- Co ona tu robi? - Objedź okolicę.
- Nie wypuszczaj ich, póki nie powiem. - Nie!
Dawn!
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
Przyjmujecie gotówkę?
- I jak długo tu zostaniesz? - Krócej niż chciałam.
Dawn nie może tu być.
Owszem, może.
Oddała swoje wygrane, by spotkać się z Treyem.
Za późno. To finał.
Zamknij się, Carl. Wygrajmy tę nagrodę Emmy.
- Oto, co zrobimy. - Przygotujcie kamery.
- Odsuń się, Carl. - Nie chcę się kłócić.
Dźwięk, mogę prosić? Musimy ją okablować.
- Zwołam ekipę. - Fantastycznie.
Gdzie założyć?
Kostiumy!
- W czym problem? - Pomóż.
- Musimy ją zdjąć. - To nie jest pomoc.
Oddychaj głęboko.
W porządku? Dasz radę.
Trey?
Co ona tu robi?
Przyszłam cię przeprosić i się wytłumaczyć.
Nie ma potrzeby.
Mogłaś mi powiedzieć, że jedziesz do akademii. Uwierzyłbym.
- Nie musiałaś udawać, że ci się podobam. - Nie udawałam.
Czy mógłbyś mnie wysłuchać?
Skłamałbym, gdybym powiedział, że nie myślałem o tobie na okrągło.
Źle to wygląda.
Pojawiasz się w noc finału, na stole jest ćwierć miliona dolarów.
Wiem, jak to wygląda.
Ale nie po to tu jestem.
Potrzebowałam pieniędzy na szkołę,
więc wymyśliłam sobie, że pójdę do reality show.
I się zakochałam.
Serio.
Masz szczęście, Dawn.
Ogromne.
Nie wiem, czy zakochałem się w istniejącej kobiecie.
Gdy zaprosiłem cię do Paryża, zgodziłaś się.
Co zamierzałaś zrobić po przyjeździe?
Zostać.
Właśnie.
Na dwa lata.
Pozwoliłabyś mi oświadczyć ci się przed całym światem,
a potem... chciałaś mnie zostawić?
Nie wiem. Miałam nadzieję, że jakoś to rozwiążemy.
Jak moglibyśmy to rozwiązać, skoro nic mi nie powiedziałaś?
Naprawdę się starałam.
Za słabo.
Rozumiem.
Żegnaj, Trey.
Cięcie.
Dawn! Tu jesteś!
Muszę iść. Przepraszam.
Trey.
- Potrzebuję chwili. - Wiem.
- Serio, Rachel. - Wiem, ale musisz to usłyszeć.
Dawn dosłownie poświęciła wszystkie swoje wygrane, żeby wrócić.
- Oddała tyle kasy? - Tak. Zgodnie z regulaminem.
Potrzebuje pieniędzy na szkołę. Oddajcie jej.
Nie mogę. Przykro mi. Wiedziała, co ryzykuje.
- Musisz to rozwiązać. - Widziałam Dawn.
Płakała.
Co się dzieje? To nieprofesjonalne.
- Dokąd poszła? - Na zewnątrz.
Trey, dokąd to?
Treyu McAllenie, nie waż się za nią iść!
O nie. Lexie?
Nie. Jasmine!
Jasmine! Otwórz te drzwi.
Przepraszam!
- Otwórz, Jasmine. - Nie słyszę.
Możemy prosić o lokalizację?
Dawn!
Dlaczego zwróciłaś pieniądze?
Bo teraz ty też jesteś moim marzeniem. Chciałam, żebyś to wiedział.
Tęskniłem za tobą.
To znaczy, że mi wybaczysz?
Pewnie, że tak.
Posłuchaj. Musisz zostać, dobrze? To twoja szansa.
- Zapłacę za twoją szkołę. - Nie pozwolę ci na to.
Dlaczego musisz być taka uparta?
- Na miejsca. - Zbliża się kawaleria.
- Co z mikrofonami? - Działamy.
To nie może być wybór: my albo Paryż.
Nie!
Użyję siły.
Chyba wiem, jak połączyć jedno z drugim.
Nie zmuszą nas do bycia razem, a, co ważniejsze, nie mogą nas rozdzielić.
Tu jest haczyk. Wygrana nie może być podzielona między nas.
Ale nie ma czego dzielić. Zrzekłam się jej, żeby wrócić.
Nie, jeśli wygrasz cały The Honey Pot.
Zaufasz mi?
Tak.
Dobrze.
Jestem gotów zadać pytanie.
Dźwięk wrócił.
Dawn?
Wiedziałem, że jesteś niezwykłą osobą.
I nie byłem na randce z nikim o większych ostrogach.
Niełatwo to przebić.
Ale rzucasz mi wyzwania, które pokochałem.
I kocham ciebie.
Naprawdę. Tak się cieszę, że odnaleźliśmy się w Paryżu.
Więc muszę spytać.
Weźmiesz pieniądze?
Czy weźmiesz kawalera?
Ja też cię kocham.
Bardzo.
Wezmę pieniądze.
Zuch dziewczyna.
Wstań i mnie pocałuj.
Tak, pani.
Nie mogą tego zrobić. Zhakowali mój program?
Nasz program.
I tak, zrobili to.
To cholernie dobre zakończenie.
Jak będzie wyglądać to nasze nowe życie?
Zacznie się od tego, że dokończysz szkołę w Paryżu.
A ty?
Ten Paryż też uwielbiam.
A ja uwielbiam Teksas.
I mają samoloty.
Myślę, że jakoś to rozwiążemy. Wspólnie.
Też tak myślę.
- Patrzcie. - Ale pięknie.
Klaps.
Klaps!
Poza tym jest smaczne.
Nie jest. Nie próbuj.
Babcia mi je zrobiła, ale...
Umiem zrobić językiem trójlistną koniczynę.
Uważaj!
Boże, co ja robię?
- Mam błyskawiczny refleks. - Czyżby?
Co robisz, Dawn? Zostaw ją! Zabieraj się za świnie.
Czy Paryż jest w... Nie. Nie ta kwestia.
Cieplutko.
Gorąco mi od samego patrzenia.
Rozmawialiśmy o tym, Carl. To moja przestrzeń osobista.
Z każdej strony.
- Gorąco mi od samego patrzenia. - Co za koleś!
- The Honey Pot. - Boże.
Idziesz do The Honey Pot
Ten koń jest taki mały.
- Odwróć mi go. - Zrobicie to?
Nieważne.
Napiwek randkowy.
Wyzwanie randkowe.
Skąd wiedziałeś, że o tym myślę?
To mój syreni śpiew Cindy.
Dodatkowe punkty za obrót.
Nie mogę wskoczyć. Jestem rozczarowana.
Nic z tego nie wypiłem.
Chlust!
Lubię motocykle, tatuaże, facetów z tatuażami z motocyklami.
Heather. Powiem wam coś.
Może być Francuz na dużym skuterze.
Założę się, że rozłożyłaby mnie na łopatki i poskładała z powrotem.
Teraz mamy coś wielkiego, wyjątkowego...
To nie tak.
Jest jakieś słowo, które mam potem powiedzieć.
Mniam, niam, niam.
Ruszajcie!
Przepraszam, podnieciłem się.
Patrz, bez rąk. Samo jedzie.
Cięcie!
Następna! Dalej!
Gdzie mam patrzeć?
Nie znoszę tego.
Trey czeka na mnie!
Hej, koleżko.
Skurczybyk!
Mogę prosić o... alkohol?
Zamienimy się? Oświadczysz mi się?
Tak, wyjdę za ciebie.
Odmówiła!
Napisy: Błażej Bierzgalski