Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Ja cię kręcę.
Ależ piękne ptaszysko.
Super.
Co myślisz o chłopaku Patty?
Nie spodziewałam się go dziś.
Ja też nie. I szczerze mówiąc,
niezbyt się cieszę.
Jednego nie rozumiem.
Co moja córka robi z kimś takim?
Jak możesz tak mówić?
Sprawia wrażenie miłego.
Coś mi w nim nie gra,
widzę to w jego oczach.
W jego oczach?
Jest za idealny. Zbyt poukładany.
Nie podoba mi się to.
- Poukładanie to problem? - Tak.
I nie jest zbyt przystojny.
Tak sobie pomyślałem.
Kogo on ci przypomina? Tego jegomościa.
Bardzo śmieszne.
Czyli to miły, ogarnięty chłopak.
I pewnie co niedzielę chodzi do kościoła.
Kolejna wada.
Dlatego go nie lubicie, bezbożnicy.
Skoro o bezbożności mowa, gdzie Leslie?
Przyjdzie z dziećmi? Gdzie oni są?
Cóż, tak. Nie. Tak.
Chłopacy są ze swoimi dziewczynami,
a Leslie i ja...
Uznała, że pojedzie do Fairfield.
- Uwielbia Fairfield. - Piwo. Zimne piwo.
Zawsze uwielbiała Fairfield. Tommy, w samą porę!
- Cześć, Tommy. - Cześć.
Musisz spróbować naszych nowości.
Robi się.
Tato, wiedziałeś,
że Patty przyjdzie z tym swoim arystokratą?
Właśnie o nim gadaliśmy.
Nie pałamy entuzjazmem.
Jesteście niemożliwi.
Dajmy mu szansę.
To Święto Dziękczynienia.
Cześć, jesteśmy.
O wilku mowa.
Patty, jesteśmy w kuchni.
- Cześć. - Cześć.
- Wesołego Święta Dziękczynienia. - Cześć.
- Rany! - Przepraszamy za spóźnienie.
Piekliśmy placek orzechowy.
To trzecie podejście.
Do trzech razy sztuka. Cudo.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cześć. Jak tam, TJ?
Wesołych świąt. Napijesz się zimnego piwa?
Tato, proszę. Rozmawialiśmy o tym.
To Terrence Joseph
i tak go nazywaj, dobrze?
Wiem, ale to strasznie długie imię.
Nie masz krótszego?
Terrence Joseph.
Nie przejmuj się moim bratem.
Wszyscy z przyjemnością będziemy używać
twojego pełnego imienia.
Dziękuję.
I chętnie napiję się piwa.
Masz, przystojniaku.
Najlepsze piwo McMullenów.
I muszę powiedzieć,
że masz zarąbisty sweterek, TJ.
Miło cię widzieć.
Dziękuję.
Barry, chciałem tylko
podziękować ci, że mogłem przyjechać
i dołączyć do rodziny, mimo tak krótkiej zapowiedzi.
Czy mam mówić na ciebie Finbar?
Mądrala nam się trafił, co?
Ty go namówiłaś?
Nie, tato. To twoje imię.
To moje imię, fakt.
Ale jedyną osobą na świecie,
która mogła nazywać mnie Finbar,
była moja matka.
Barry, ja mówię na ciebie Finbar.
Ja też.
No to trzy osoby na świecie
mogą mówić na mnie Finbar.
Ale witam w naszym domu.
Odwieście płaszcze
i zaraz siadamy do kolacji, dobra?
Brzmi świetnie.
Dziękuję, Barry.
Zaraz wracam.
Serio?
Finbar.
Dobra robota.
Terrence Joseph, witaj.
Zanim zaczniemy tę wspaniałą ucztę,
chciałabym powiedzieć kilka słów.
Wznieśmy toast za to,
co tak naprawdę dziś świętujemy,
czyli za wdzięczność.
Dołączyłam do rodziny McMullenów
i zawsze byłam wdzięczna za to,
że mogę być jej częścią.
Po śmierci Jacka
Barry, ty i Patrick
przyjęliście mnie pod swoje skrzydła
i zawsze czułam się jak w domu.
Thomas, Patricia, wy oczywiście jesteście dla mnie jak własne dzieci
i naprawdę cenię tę rodzinę.
Jestem wdzięczna, że mogę dziś
siedzieć z wami przy tym stole.
Wesołych świąt.
Skoro o wdzięczności mowa...
Chcę coś ogłosić.
Zaręczyłam się z Terrence'em Josephem.
O rany.
Co ty wygadujesz?
Zaręczyliście się?
Od kiedy o tym myśleliście?
Rozmawialiśmy o tym od jakiegoś czasu.
Obyło się bez niespodzianki,
gdy wczoraj poprosił mnie o rękę.
Dla mnie to niespodzianka.
I nieco łamie mi to serce.
Nie dlatego, że się nie cieszę,
ale dlatego, że TJ nie wykazał się przyzwoitością
i nie spytał mnie najpierw o zgodę.
Tato, Terrence Joseph.
- Rozmawialiśmy o tym. - Dobrze.
Terrence Joseph, bądź dziś wdzięczny, że nie jestem tradycjonalistą.
Inaczej bylibyśmy teraz w ogrodzie
w rękawicach bokserskich.
Tato, jeśli chcesz,
mogę skoczyć na górę
i przynieść te rękawice.
Niestety oni nie żartują.
Jestem nieco zaskoczona.
Bo myślałam, że o czymś takim
wcześniej byśmy porozmawiały.
Chcieliśmy zrobić wam niespodziankę.
To się wam udało.
Przypomnisz, jak długo jesteście razem?
Od studiów prawniczych.
Od pierwszej randki
mieliśmy ze sobą dużo wspólnego.
Dużo wspólnych planów.
Celów, które chcieli osiągnąć do pewnego wieku.
Takie nudne obsesje.
Nie chcę źle was nastawiać.
Ale małżeństwo
to nie jest cel do odhaczenia.
Zbyt pochopna decyzja
może wpłynąć na całe życie.
Poza tym oboje jesteście zbyt młodzi.
Spójrzcie na tatę.
Ożenił się zbyt młodo. Dwa razy.
Nie możecie skończyć jak ja.
Wiek nie ma tu nic do rzeczy.
Dziękuję, ciociu Molly.
To kwestia życiowego doświadczenia.
To pogrążyło waszego wujka Jacka i mnie.
Zwłaszcza to, że żadne z nas
nie spało z nikim innym przed ślubem.
To się na nas zemściło.
Dlaczego, jeśli można spytać?
Teraz się odezwał.
To świetne pytanie, Terrence Joseph.
Ich brat, Jack, mnie zdradził.
Wybaczyłam mu, ale nie zapomniałam.
Albo zapomniałam, ale nie wybaczyłam.
Tak czy siak, po jego romansie
postanowiłam się zemścić i sama wdałam się w romans.
- Nie gadaj. - Tak.
I to nie jeden. I wiecie co?
To pokazało mi, że nasz ślub był błędem!
Nie musimy do tego wracać ze szczegółami.
Za to ja...
Nie chcę, żeby inne nieudane małżeństwa
zepsuły radość z tego.
Więc wznieśmy toast
za nowych narzeczonych.
Dziękuję, wujku Pat.
Uczcijmy tę okazję
i początek waszego zobowiązania na całe życie.
Na całe życie. Zapamiętajcie.
Tato, powiesz mu, żeby się zamknął?
Myślę, że on i ciocia
mają dużo racji.
Gdy dwoje ludzi
przyjmuje siebie nawzajem do swoich serc, tak jak wy...
Tej miłości i zaufania
nigdy nie można brać za pewnik.
A czasem tak się dzieje.
Chcę tylko,
żebyście...
Pielęgnowali swoją miłość i radość,
nie pozwólcie im umrzeć i zardzewieć.
Bo nie wiecie, co to za katastrofa.
Powodzenia, młody.
Patty, wyjdź na chwilę, jeśli musisz.
Nie muszę.
Nic mi nie jest.
Chcę dokończyć toast.
Toast za Patty i Terrence'a Josepha.
Bo dziś jest dzień wdzięczności, prawda?
Zwłaszcza...
Za rodzinę.
Co z tobą?
Jak mogłeś się tak rozkleić?
Nie umiesz wznieść toastu,
nie robiąc z siebie widowiska?
Patrick.
Co się dzieje? Wszystko w porządku?
Słuchaj. Gdy byłeś u nas na Wielkanoc,
wyczułeś napięcie między mną a Leslie?
Nie. Tylko takie jak zwykle.
Może łatwiej było to ignorować,
gdy chłopcy mieszkali w domu.
Będę z tobą szczery.
Odkąd wróciliście z Kalifornii,
ona się zmieniła.
To było 15 lat temu.
Chce, żebym się wyprowadził.
Dzieci wyfrunęły z gniazda,
więc ona chce zacząć nowy rozdział.
- Jezu. - A w owym rozdziale
nie ma miejsca na mnie.
Przykro mi.
Co to znaczy? Straciłeś dom?
Na to wygląda.
Miałem nadzieję,
że może mógłbym jakiś czas zostać tutaj.
Tu? Ze mną?
Mam okropne przeczucie,
że nie mówisz o jednej nocy.
Parę tygodni, góra miesiąc.
Żartujesz sobie? Miesiąc?
„Daj temu, kto cię prosi,
i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć”.
- Ewangelia świętego Mateusza. - Ostrzegam cię.
Jeśli będziesz cytować Biblię,
nie zostaniesz tu nawet minuty,
nie mówiąc o miesiącu.
Ja pieprzę.
Wybacz mu, Ojcze.
Nie wie, co czyni.
Twoja ciocia Molly nie ma za pozytywnej opinii
o małżeństwie, co?
Jakby to było beznadziejne przedsięwzięcie,
które nie może się udać
i skończy się zdradą i złamanym sercem.
Myśli tak tylko dlatego, że wujek Jack
był gnojem i ją zdradził.
To nie znaczy, że wszyscy mężczyźni tacy są, nie?
Ale miała rację
co do kwestii,
z iloma osobami spało się przed ślubem.
Żadne z nas nie ma dużego doświadczenia.
Ty jeszcze mniejsze ode mnie.
Nie mam z tym problemu, bo to mój wybór.
Dobra.
Nie przeszkadza ci, że spałaś tylko ze mną?
Nie jesteś ciekawa, jak by było
z innym facetem?
Nie, ale mnie przerażasz, Terrence Joseph.
Powinieneś być tego świadomy.
Ja też się boję, wiesz?
Jestem przerażony
przez twoją ciotkę.
Ale... Nie wiem.
Może ona ma rację.
Może potrzebujesz doświadczenia,
zanim weźmiesz ślub.
Mówisz tak ogólnie
czy konkretnie o mnie?
To i to?
Sugeruję to tylko dlatego,
że nie chcę skończyć
jak twoja rodzina,
z romansami i rozwodami,
bo się nie wyszaleliśmy,
gdy był czas.
Co sugerujesz?
Powinniśmy zrobić sobie przerwę.
Wybacz, myślałem, że jestem gotów,
ale nie jestem.
Może każde z nas
pójdzie na kilka randek...
Z kimś innym. I przekonamy się,
czy jesteśmy na to gotowi, czy nie.
Nie potrzebuję doświadczeń.
- Jestem gotowa. - Nie denerwuj się.
Zróbmy sobie próbny miesiąc przerwy.
Jeśli jesteśmy sobie pisani, poczujemy to.
A jeśli nie...
Oszczędzimy sobie bólu i żalu,
które nękają twoją rodzinę.
Sama to powiedziałaś.
Ciotka Molly była dla ciebie jak druga matka.
Posłuchajmy jej.
Może wie, o czym mówi.
W miłości nie ma półśrodków.
I nie robię próbnych przerw.
Patty, proszę cię.
To dobrze nam zrobi!
Co się właśnie wydarzyło?
Zerwał nasze zaręczyny,
żeby przelecieć inne dziewczyny?
Naprawdę? Dobrze.
Tego się nie spodziewałam.
Ani trochę.
Ale dasz sobie radę, Patty.
Nie będziesz płakać
na środku ulicy.
Jeśli masz płakać, zrób to gdzieś,
gdzie będziesz sama.
Dziękuję.
Czekaj. Molly McMullen?
- Boże, Walter. - To ty?
Kopę lat.
Co u ciebie?
Dobrze.
- A u ciebie? - Dobrze.
Właśnie wracam do domu...
Z kolacji z córkami.
Z jedną właśnie rozmawiam.
- Daj mi chwilę. - Spokojnie.
Kotku, oddzwonię.
Spotkałem starą znajomą.
Zaraz oddzwonię.
Pa.
- Przepraszam. - Skąd.
Chciały się upewnić,
że ich staruszek wrócił do domu.
Ile to lat minęło,
odkąd widziałam ciebie i Cheryl? Rany.
Czyli nie wiesz.
Cheryl zmarła kilka lat temu.
- Rany, tak mi przykro. - Tak...
Rak to świństwo.
- Sama wiesz. - Aż za dobrze.
Pewnie wracasz z kolacji
- u Barry'ego? - Tak.
Od McMullenów nie ma ucieczki.
Co u ciebie słychać?
- Nadal uczysz? - Nie.
Sprzedaję nieruchomości, odkąd, no wiesz.
Potrzebowałem nowego początku,
dziewczynki dorosły, wyprowadziły się.
Ale jaja,
bo akurat szukam agenta nieruchomości,
bo chyba nadszedł czas,
żebym sprzedała rodzinny dom na Long Island.
Mieszkałam w nim z Jackiem, więc...
Jeśli jeszcze go nie wyceniłaś,
możemy się umówić na oględziny...
Byłoby super.
Dobrze. Chcesz może...
Zostawisz mi swój numer?
- Jasne. - Dzięki.
- Gotowe. - Dobra.
- Miło było cię spotkać. - Wzajemnie.
- Odezwę się. - Dobra.
Wesołych świąt.
Przepraszam. Mogę jeszcze kolejkę?
Jasne.
Niech zgadnę. Przeniosłaś się tu z Wisconsin?
Brooklyn jawił się świetlanie,
ale utknęłaś w gównianej klitce
z trzema współlokatorami w Bushwick
i zastanawiasz się, jak trafiłaś tu
w Święto Dziękczynienia?
Nie.
Wybacz rozczarowanie, ale pochodzę stąd.
- Przepraszam. - Serio?
Przepraszam.
Wziąłem cię za hipsterkę, nie tubylca.
- To skąd jesteś? - Carroll Gardens,
niedaleko Coney Island.
No proszę, rodowita brooklinianka.
Nie ma nas już tak wielu.
Też się tu urodziłem,
w Windsor Terrace,
kilka przecznic stąd.
Mogę prosić o tę kolejkę?
To twój chłopak?
Już nie.
To tłumaczy łzy.
Mądrze zrobiłaś, rzucając go publicznie.
W jakim byłby stanie,
- gdybyście... - Proszę.
...byli sami w domu?
Dziękuję, w samą porę.
Jestem Tommy, przy okazji.
Karen.
Cóż...
Miło cię poznać.
- Kolejna porażka? - Noc jest młoda.
Proszę, panie McMullen, Tommy.
Wesołego Święta Dziękczynienia.
- Dzięki, Brian. - Nawzajem.
Za długie i szczęśliwe życie.
Za szybką i bezbolesną śmierć.
Za ładną kobietę, i szczerą.
Za zimne piwo i dolewkę.
Twoja babcia
byłaby z ciebie dumna.
Niech spoczywa w pokoju.
Wiesz, tato, tak sobie myślałem.
Po tym weekendzie w domu
poczułem, że tęsknię za Brooklynem.
Nie podoba mi się, do czego to dąży.
Myślałem, że praca w technologiach jest dla mnie,
ale nie spełniam się w niej kreatywnie.
Chcę iść za głosem serca.
Zanim powiesz kolejne słowo...
Rzuciłeś pracę?
Bo nie pożyczę ci więcej kasy.
Chcę być aktorem.
Aktorem?
A co ty o tym wiesz?
Brałeś jakieś lekcje?
Do tego nie trzeba studiów.
Albo się to ma, albo nie.
Mówiłeś tak o pisaniu.
„Talentu się nie nauczy”.
A kto ci powiedział,
że masz talent?
Nie powtarzałeś nam:
„Znajdź coś, co kochasz,
a nie przepracujesz ani jednego dnia”?
Byłem wtedy młody i idealistyczny.
Zmodyfikowałem tę maksymę.
„Znajdź coś, co kochasz,
wtedy będziesz mieć gwarancję,
że życie cię rozczaruje,
a przez pogoń za tym marzeniem zbankrutujesz.
Ale to nadal lepsze niż praca w korpo”.
Za co chcesz się utrzymać,
goniąc za swoim marzeniem?
Mógłbym pracować z wujkiem Patem.
W browarze.
Pomogę mu z marketingiem,
socjalami i tak dalej, a potem...
Myślałem też,
że żeby zaoszczędzić, mógłbym może
wrócić do domu.
Do domu?
Twoja matka mieszka w Miami
w pięknym, wielkim domu z ogromnym basenem.
- Świetny pomysł. - Nie, tato.
Chcę zamieszkać na Brooklynie, z tobą.
Na Brooklynie ze mną?
Rozpraszam cię?
Bo pomyślałem, że mówisz poważnie,
że chcesz wrócić do domu.
Co mam powiedzieć?
To Święto Dziękczynienia. Mam odmówić synowi?
To dzień szczodrości.
Patowi też wcześniej obiecałem,
że może ze mną zamieszkać...
Witaj w domu, synu.
Serio?
Dzięki, tato.
Ślub odwołany!
Bo ciotka Molly przekonała Terrence'a Josepha,
że potrzebujemy więcej doświadczeń
przed ślubem.
Przykro mi.
Ale szczerze, to nie łamie mi to serca,
bo tak jak ciocia Molly nie do końca byłem przekonany.
Cóż, ja mam złamane serce,
więc okaż trochę współczucia,
zamiast mi docinać.
Patty, jestem ci winien przeprosiny.
Mój występ raczej też nie pomógł.
To był przerażający widok.
Dorosły facet płaczący przy stole.
Też bym się spłoszył.
Ale mam pytanie, Patricia.
Wnioskując po walizkach, zakładam,
że tak jak brat, nie zamierzasz
wrócić do matki na Florydę?
Jak mój brat?
Rzuciłem robotę, więc jakiś czas pomieszkam u taty.
A myślałam,
że gorzej być nie może.
Jestem pewien,
że nie chcesz tego słyszeć,
ale myślę, że tak będzie lepiej.
Czemu tak mówisz?
Bo to jedyny facet, z którym...
Byłaś w związku,
więc to byłaby strata.
Skąd możesz o tym wiedzieć?
TJ mógł o tym wspomnieć, gdy się upił.
Mam nadzieję, że skopałeś mu tyłek
za mówienie tak o twojej siostrze.
Nie ma w tym nic złego.
Jako katolik to pochwalam.
A mnie jako bratu jest cię żal.
A ja chcę wiedzieć, dlaczego uważacie,
że możecie o tym rozmawiać w mojej obecności.
Zróbcie coś dla mnie.
Tommy, do końca wieczoru
chcę od ciebie słyszeć jedynie ciszę.
Mam gdzieś twoją opinię.
Ja wierzę w siłę miłości
i instytucję małżeństwa.
W przeciwieństwie do ciebie, cioci Molly i taty...
Wybacz.
Nie mam problemów z wiernością.
Dobrze powiedziane.
Pan patrzy przychylnie na tych, którzy się poświęcają,
i smuci się nad tymi, którzy tego nie czynią.
Czemu mnie w to wciągacie?
Zdradziłem tylko pierwszą żonę.
Inaczej nie poznałbym waszej matki.
A gdybym jej nie poznał,
nie miałbym dwójki pięknych dzieci.
W tym przypadku
zdrada wyszła mi na dobre.
Tego uczysz dzieci?
To pokręcona logika, ale ma to sens.
Wróćmy do tematu.
Mogę tu zostać?
Słuchaj.
Po rozwodzie z waszą matką
kupiłem ten dom z nadzieją,
że to będzie drugi dom dla nas wszystkich.
Dziś okazuje się, że dobrze zrobiłem.
Nie rozumiem. Czyli mogę?
Oczywiście.
Ale mam zasady.
Nie będę dla was gotować, sprzątać po was
ani robić wam prania.
O te sprawy
możecie prosić Patricka,
który też się dziś wprowadza.
Z przyjemnością to zrobię.
Dziękuję.
No proszę.
Moje dwa dzieciątka wróciły do taty.
No to wznieśmy toast.
Za Perfekcyjną Patty i Tłumoka Tommy'ego.
Witajcie w domu.
Masz chwilę?
Lepiej się zastanów, zanim coś powiesz.
Za kogo ty mnie masz?
Może i jestem klasowym klaunem
i mądralą,
ale w takiej chwili nie będę robił sobie jaj.
- To czego chcesz? - Powiedzieć ci,
że mi przykro.
Wiem, że go kochałaś.
I tyle?
Bez żartów, docinków i idiotycznych komentarzy?
Umiem zachować się poważnie.
Ale muszę cię o coś poprosić.
To będzie dobre.
To nic wielkiego, ale...
Jeśli mamy razem tu mieszkać,
powinniśmy spróbować
się dogadywać, dobra?
Tak.
Więc proszę,
żebyś mnie tak nie oceniała.
No.
Nie oceniam cię.
Martwię się, że twoja impulsywność
i nieprzemyślane decyzje
zafundują ci jedynie rozczarowanie,
zgryzotę, nieszczęście
i nieuchronny upadek.
Warto było spróbować.
Ale wiesz, co zrozumiałem?
To nie ocenianie.
To zazdrość.
Ja zazdrosna o ciebie?
Sam w to nie wierzysz.
Wierzę i rozumiem. Ja jestem zabawny, ty nie.
Jestem duszą towarzystwa,
a ty dziwaczką pod ścianą,
z którą nikt nie chce gadać.
Też bym zazdrościł.
Może jestem taka dlatego, że moja samoocena
nie zależy od ciągłej zewnętrznej walidacji?
To twoje kompleksy sprawiają,
że mi zazdrościsz.
Zawsze mi zazdrościłeś.
Czego miałbym ci zazdrościć?
No nie wiem.
Etyki pracy, stabilności, kochającego związku.
Wiesz, co teraz od ciebie wyczuwam?
Rozczarowanie, zgryzotę, nieszczęście.
Co było ostatnie?
Upadek.
Wynocha!
Bardzo za tobą tęskniłem.
Brzmi jak dobry początek.
Rywalizacji między rodzeństwem.
Aż się robi ciepło na sercu.
Pamiętasz mnie?
- Niestety nie... - Pamiętasz.
Farrell's w Święto Dziękczynienia.
Przez ciebie jakiś biedak płakał do piwa.
No tak.
- Pan tubylec. - Dokładnie.
Kupiłem sobie pizzę
i cię zobaczyłem.
Chciałem się przywitać i spytać, co słychać.
To co słychać?
Jestem w sumie wkurzona.
Czemu? Przeze mnie?
Nie chciałem się narzucać.
Chciałem się tylko przywitać.
Zadanie wykonane. To na razie.
Nie, wybacz. Nie jestem zła na ciebie.
Miałam się spotkać ze znajomymi na lunch
i napisali mi, że jest tam mój były.
Czyli jesteś wkurzona na płaczka, nie na mnie.
Miło mi to słyszeć.
Nagle przyszedł mi do głowy pomysł.
Może wystawisz znajomych?
Zjedzmy lunch razem.
Czemu nie?
Wiesz, że tam czeka cię
niezręczne spotkanie,
po którym będziesz się pytać:
„Co by było, gdybym jednak zjadła lunch z Tommym?
Może to była moja życiowa szansa
na coś wyjątkowego,
a ja dałam jej uciec?”.
To będzie cię dręczyć do końca życia.
Czyli sugerujesz,
że to coś wyjątkowego, co może mnie ominąć,
to ty?
Nie!
My!
Co ty na to?
To tylko lunch.
Piwo, burger. Może nawet śmiech.
Burger?
Pizza to za mało?
Jaka pizza?
Dobry rzut.
Wiesz co...
- Czemu nie? - Tak?
No to chodźmy.
Dobra.
Długo byliście razem?
Jakieś cztery miesiące.
To mój najdłuższy związek.
Pewnie wydawał się dłuższy.
Jak dożywocie.
A czy...
Kochałaś go?
Boże, nie!
- Co? - Co?
Nie.
Nigdy nie byłam zakochana.
Nigdy mi się to nie zdarzyło.
Coś o tym wiem.
Jeszcze nie doświadczyłem tego wyjątkowego uczucia,
o którym tyle się mówi.
Tego „nie mogę przestać o niej myśleć”.
„To dziewczyna moich marzeń”, „miłość od pierwszego wejrzenia”.
Nigdy tak nie miałem.
Koleżanki opowiadały mi
dziwne rzeczy o całowaniu.
Że od samego tylko pocałunku z facetem
miały dreszcze i motyle w brzuchu.
Wtedy wiedziały, że to ten.
A ja na to: „Motyle? Jaja se robicie?”.
„Dreszcze? Pierdolenie”.
Wybacz, Nie wiem, może po prostu nie jestem do tego stworzony.
Nie masz za co przepraszać.
Za zimne serca.
Obyśmy nigdy nie uwierzyli w mrzonkę o prawdziwej miłości.
Nie mówiąc o motylach.
Jebać motyle.
Co...
O Boże, nie!
Boże.
Tato!
To jakaś masakra.
Tato!
Wszystko w porządku?
Jezu! Co tu się dzieje?
- Co się stało? - Coś z kranem.
Cały dzień ciekł
i nie mogłam spać.
Próbowałam to naprawić i nagle wybuchł mi w twarz!
Ciągle się leje.
Wiesz, co martwi mnie bardziej
od tego kranu?
Jest już po południu,
a ty nadal byłaś w łóżku.
Znów nie idziesz do pracy?
Nie, zadzwoniłam, że jestem chora.
Nie jestem gotowa wyjść do świata.
Bo nadal
nie odżałowałaś Terrence'a Josepha?
To oczywiste.
Ale minęły już dwa tygodnie.
Jeszcze cię trzyma?
Dobra. Ty mi nie pomożesz.
- Idę do łóżka. - Pats.
Przepraszam, ale posłuchaj.
Zasługujesz na kogoś lepszego.
Po pierwsze,
nie jest zbyt przystojny.
Ma oczy niegodne zaufania.
Po drugie, miał czelność nazwać mnie Finbar.
I po trzecie, najważniejsze,
to Irlandczyk udający amerykańskiego protestanta.
Proszę cię.
Dzięki za odprowadzenie.
- Jasne. - To nie było konieczne,
ale doceniam gest.
Zrobiłem to z przyjemnością.
Może nie wierzę w miłość,
ale dżentelmenem trzeba być.
Dlatego chcę być z tobą szczery
i powiedzieć,
że świetnie się dziś bawiłem.
Dobra. Ja też.
- Miła niespodzianka. - To dobrze.
Co więcej, chciałbym dodać...
Powtarzasz się, ale mów.
...że cieszę się, że nie straciliśmy szansy
na wyjątkowe doświadczenie,
które zaczyna nas łączyć.
Wyjątkowe? Nie.
Jeszcze do tego nie doszliśmy.
I...
Dziś tego nie zrobimy.
Wiem, słabo, ale możesz do mnie napisać.
Jestem wolna w weekend.
- Tak? - Tak.
Dobra.
- Dobra. - Będę czekać.
- Tak? - Tak.
Jesteśmy blisko... wyjątkowości.
Dobra.
Ja pierdolę.
To nie są żadne motyle.
Jesteś głodny. Musisz coś zjeść.
Moment.
Zjadłeś pizzę i burgera.
Cholera!
- Cholera! - Kurwa.
Nie...
Nie jesteś taki.
Nie ma się czym przejmować.
Hejka. Kto ma ochotę na pączki?
Wujek Pat robi śniadanie.
Tak? Dobry z niego kogut domowy.
Nie wiem, czy wiecie,
ale dziś mijają
dokładnie dwa tygodnie i dwa dni,
odkąd wujek z nami zamieszkał. Czyż to nie wspaniale?
Jeśli jestem obciążeniem,
to powiedz słowo i od razu się wyprowadzę,
- bracie. - Nie.
Wujek Pat nigdzie nie idzie.
Zrobił nam naleśniki. Ty nigdy nie zrobiłeś.
Bo moją specjalnością są pączki.
Przynoszę je wam od dzieciństwa.
I gwarantuję,
że moje pączki są lepsze od tych placków.
No nie wiem, są zarąbiste.
Zrobiłem też pranie. I Finbar...
Proszę na przyszłość,
żebyś nie zrzucał mokrych ręczników ze schodów.
Na półpiętrze nie bez powodu stoi kosz na pranie.
Słyszycie w kuchni jakieś buczenie?
Bo ja je słyszę od około
dwóch i pół tygodni.
Coś jak bzyczenie komara.
Bzyczy i narzeka.
Wy tego nie słyszycie?
Zatkaj uszy, wujku.
Całe życie to ignorujemy.
Nie słuchaj go.
Dokończ to, co mówiłeś o cioci Molly,
zanim Barry pączkarz
ci przerwał.
Uważam, że to wspaniałe,
jak blisko ze sobą jesteście.
Była dla nas matką bardziej
niż prawdziwa matka.
Niska poprzeczka.
Zapomniałem, jaka jest piękna.
Ma w sobie taki blask.
Zauważyliście?
Rozświetla każde pomieszczenie, do którego wchodzi.
Rozświetla?
Nigdy nie widziałem żadnego blasku.
Ty też nie powinieneś.
Wiesz czemu?
Bo to twoja szwagierka.
Już nią nie jest.
Nie wolno mi powiedzieć, że rozświetla pokój?
Nie w moim domu.
Gdy zamieszkasz we własnym jak dorosły,
możesz nawet to wywrzeszczeć.
Tato, jesteś jebanym wariatem.
Thomas, nie popieram takiego słownictwa,
ale zgadzam się z przesłaniem.
Jeśli ktoś tutaj
potrzebuje terapii, to ty.
Kto z nas chodzi na terapię?
Ciocia Molly dała wujkowi Patowi numer do swojego terapeuty.
Że co?
Od kiedy ona chodzi na terapię?
I co ważniejsze, czemu?
Żartujesz?
Twój starszy brat, jej mąż,
zdradził ją i umarł.
Terapia jest właśnie na takie okazje.
To jaką ty masz wymówkę, Patrick?
Tato!
Ciocia Leslie go zostawiła i wyrzuciła z domu.
Tato, tylko nie rób scen.
Mama wysłała nas na terapię
po waszym rozwodzie.
Było super. To nam pomogło.
Co zrobiła?
I czemu pierwszy raz o tym słyszę?
Może z powodu twojej reakcji?
Wujku, byłeś już na wizycie?
Nie. I tak jak wasz ojciec jestem nieco sceptyczny.
Ale po tym ciężkim roku
widzę świat z nowej perspektywy.
Z nowej perspektywy? Może to wyjaśnia,
czemu nagle we wdowie po bracie
dostrzegasz blask.
Boże, znowu to.
Barry, ty się boisz zmian.
Ale twoja córka ma rację.
To już nie lata 90.
Wiesz co, Patrick? Zaczynam myśleć,
że masz zły wpływ na moje dzieci
i nastawiasz je przeciwko mnie.
To mi przypomina o mojej teorii.
Rodzina jest jak
- miska owoców. - Boże.
Jeśli będzie w niej jedno zepsute jabłko,
- spleśniałe... - Tato!
- Co to ma... - To nigdy nie było śmieszne.
Było. Bardzo śmieszne.
Tak, to było śmieszne.
Twój brat ma rację.
To mądry chłopak.
Barry. Mówiłem, lata 90.
Było, minęło.
Musisz iść z duchem czasu.
Dorosnąć.
Dom potrzebuje małego remontu.
Przydałoby się odświeżyć kuchnię.
Myślisz?
Imitacja cegieł średnio się zestarzała, co?
Wyszła z mody jakoś
- w latach 80. - Właśnie.
Wiesz co? Za każdym razem, gdy tu jestem,
wspomnienia aż...
Mnie zalewają.
Z pewnością.
Zamieszkałam tu jako podlotek.
Po nocy poślubnej.
- Czas szybko leci. - Tak.
Trzydzieści lat.
Jak to się stało?
Dobre pytanie.
Czuję się, jakbym nadal miał 20 lat.
A potem patrzę w lustro.
Jebać to.
Próbowałam tu mieszkać
po śmierci Jacka.
Czułam się samotna.
To bolało. Smuciło mnie.
To było ponad 20 lat temu.
Czemu tak długo trzymałaś dom?
Przez Barry'ego i Patricka.
Nie byli gotowi
na sprzedaż rodzinnego domu.
Nie było szans.
Wynajmowałam go, nawet sporo zarobiłam.
Co teraz myślą o sprzedaży?
Nie rozmawialiśmy o tym.
Poleją się łzy.
Zwłaszcza Patricka.
Chcę zacząć od tego,
że to dla mnie wielki krok, doktorze Sabatino.
Mój mi Sal.
Sal?
Nie czuję się z tym dobrze.
Nie chcę się spoufalać.
To zbyt luźne podejście jak na to, o czym chcę porozmawiać.
A jak chcesz rozmawiać?
Jak z lekarzem, a nie jakimś Salem.
Jeśli wolisz mówić mi per doktorze Sabatino,
możemy spróbować.
Ale muszę spytać.
Dlaczego źle się czujesz z tym, że miałbyś mówić mi po imieniu?
To jakby nazywać ojca Dolana
albo ojca McGavina Joe lub Mike.
Tak się nie robi.
Z szacunku.
Czyli jesteś praktykującym katolikiem?
Bardzo wierzącym.
Którego żona chce rozwodu.
To ciężki grzech.
Żona też jest katoliczką?
Niepraktykującą.
Ma problem z pewnymi poglądami Kościoła
na temat kobiet.
Jako były katolik doskonale ją rozumiem.
To mi przypomina pewien żart,
który może ci się spodobać.
Jaka jest najwyższa pozycja,
jaką kobieta może zajmować w Kościele?
Klęcząca.
Wyżej nie zajdzie.
Wybacz, to było nietaktowne.
Powiedz mi, Patrick,
jak mogę ci pomóc?
Niestety...
Sal...
Nie możesz mi pomóc.
Dzięki za twój czas.
No nieźle.
DR SABATINO PSYCHOANALITYK
Żarty o kobietach w Kościele?
To go bawi?
Kogo śmieszą takie żarty?
Tych, co pójdą prosto do piekła.
Patrick?
Patrick!
Patrick McMullen!
Boże, wiedziałam, że to ty.
Susan? Nie wierzę!
Minęło 30 lat i nic się nie zmieniłaś.
Ty też nie.
Gdy cię zobaczyłam w gabinecie Sala,
od razu cię poznałam.
U doktora Sabatino? To też twój terapeuta?
Źle to ująłem.
To było moje pierwsze i ostatnie spotkanie.
Będę musiał sobie radzić jedynie
ze spowiedzią u ojca McGavina.
No tak.
Dobrze wiedzieć, że się nie zmieniłeś.
A ty? Mieszkasz teraz na Brooklynie?
Po tym, jak urodziłam dzieci,
wyprowadziliśmy się z Upper West Side.
Tata nigdy mi tego nie wybaczył.
Mieszkamy teraz tutaj, niedaleko stąd.
Ale teraz, po rozwodzie, wyprowadzce dzieci
i śmierci taty, zostałam sama.
Z podobnego powodu
byłem u tego terapeuty.
Sam jestem w trakcie rozwodu.
Przykro mi.
Ale z czasem robi się łatwiej.
Jeśli ci się poszczęści, może nawet być fajnie.
Chciałabym przegadać tak cały dzień,
ale muszę wracać na sesję.
Możemy kiedyś skoczyć na lunch.
Albo drinka czy spacer, obojętnie.
Zadzwoń do mojego biura.
Nadal mamy ten sam numer, uwierzysz?
Wiesz, w co ciężko uwierzyć?
Nie pamiętam, co jadłem wczoraj na lunch,
ale stare numery?
- Wszystko zakodowane. - Świetnie.
To zadzwoń, jeśli chcesz.
Jeśli nie, to fajnie było cię zobaczyć.
Zastanawiałeś się, czemu Molly nie wyszła za mąż
po śmierci wujka Jacka?
Ani przez sekundę.
Nie obchodzi mnie to.
Nie pamiętam,
żeby kiedykolwiek miała stałego chłopaka.
No i to, jak wspomniała przy kolacji,
że potrzebuję więcej doświadczeń
i partnerów seksualnych?
Może jest uzależniona od seksu?
Bogate życie erotyczne i niechęć do małżeństwa
nie oznacza uzależnienia od seksu.
Przez katolickie wychowanie
oceniasz negatywnie
normalne ludzkie pragnienia i odruchy.
Ale nie dziwi cię, że ona nie ma dzieci?
Nie.
Pomagała tacie z nami.
To nie to samo.
O tacie mówiąc,
czemu on nie ma nowej żony?
Bo dwa razy mu nie wyszło.
Może do trzech razy sztuka.
Nie sądzę.
Myślę, że dobrze mu samemu.
Nie jest mu dobrze samemu.
Bo dlaczego tak chętnie przystał,
żebyśmy się do niego wprowadzili?
Bo jest samotny.
Tata samotny? Akurat.
Cieszy się życiem jak zawsze.
Nie wierzę własnym oczom.
Perfekcyjna i Tłumok razem?
Nie macie pojęcia, jak się cieszę,
że tutaj jesteście.
Teraz czuję się tu jak w prawdziwym domu,
to miód na moje stare serce.
Co ci mówiłam?
Ale mam pytanie.
Nie przeszkadza wam,
że wujek Pat mieszka w piwnicy?
Powiedzcie słowo,
a go wyproszę.
Nie mamy z nim problemu.
I tak sobie myślałem,
jeśli będziecie w domu,
może wieczorem
zjedlibyśmy we trójkę kolację?
Wybacz, tato, mam dziś randkę.
- To wspaniale. - Dzięki.
Pats?
Zakładam, że ty nie masz randki?
To może moglibyśmy
zacząć dekorować choinkę?
Tak, będę w domu, użalając się nad sobą
i lamentując nad życiem,
które mnie ominęło. I się upiję.
Picie na smutno i użalanie się nad sobą.
Kogo wam to przypomina?
- Babcię. - Tak.
Jak mówiłem...
To miód na moje serce.
Może masz rację.
Jeśli tak się jara
kolacją z tobą,
to serio musi być samotny.
Po co ci to?
Lepiej ją odłóż.
Ohyda!
Nie wyszłaś za mąż po śmierci Jacka?
Szczerze, to nie czułam potrzeby.
Moje pierwsze małżeństwo
było dość trudne, więc...
Pamiętam, że mieliście problemy.
Jeden problem.
Zdradził mnie.
- Poważna sprawa. - Owszem.
A jak z tobą?
Zacząłeś randkować czy...
Próbowałem, z fatalnym skutkiem.
Jak to?
To była moja miłość z liceum,
wyobraź sobie. Zaczęliśmy pisać na Facebooku.
Serio?
Ludzie tak robią?
I jak było?
- Po tylu latach. - Czterdziestu.
- Owszem.
Teraz jest koszmarna. I kiedyś też taka była.
Wybacz, jeśli nie wypada,
ale masz piękny uśmiech, gdy się śmiejesz.
Dziękuję.
To w tobie zapamiętałem najbardziej.
Gdy pracowaliśmy razem.
Miałaś śliczny uśmiech.
Walter, czy ty mnie podrywasz?
Co? Nie. Masz ładny uśmiech.
Po prostu.
Dziękuję.
I dzięki za podwózkę.
Widzimy się za tydzień w sprawie umowy.
Dobra.
To była fajna niespodzianka.
Miły facet.
Może za miły?
Boże, wiesz, jak kończą mili faceci.
Najpierw są słodcy, a potem się na tobie uwieszają.
Nie tolerujesz rzepów.
Dobra, zagalopowałaś się.
Nawet nie wiesz, czy jest zainteresowany.
Gdyby był,
to by cię gdzieś zaprosił.
Czemu cię nie zaprosił?
Zaprosiłby cię.
- Halo? - To ja, Walter.
Nadal jestem w aucie,
nie ruszyłem się.
Ale nie siedzę tu jak dziwak.
Po prostu zastanawiałem się, czy moglibyśmy...
Wyjść na randkę?
Dokładnie.
Też się zastanawiałam.
Świetnie. Znam dobrą włoską restaurację.
Może w sobotę?
Świetnie. Albo mogę coś ugotować.
- Jeszcze lepiej. - Super.
- Do zobaczenia. - Dobra.
- Pa. - Pa.
Walter.
Niesamowite, co?
Zawsze mówiłem, że to miasto jest jak wieś,
zwłaszcza Brooklyn.
To co zamierzasz, twardzielu?
Zadzwonisz do niej?
Musisz do niej zadzwonić, wujku.
Macie dużo do przegadania.
Patrz, wygooglowałam ją.
Robi karierę w modzie.
Ma własną firmę.
To była firma jej ojca.
Robili paskudne swetry.
Już nie. Teraz dorównują Donnie Karan.
Boże, patrz na jej mieszkanie.
Rany. Dobra, zgaduję,
że ma tam wolny pokój
i byłoby ci tam wygodniej
niż w mojej piwnicy. Jak myślisz?
Jeśli mnie tu nie chcesz,
powiedz słowo, a się wyniosę.
Obiecujesz?
Rany, nie uwierzycie, kto dzwoni.
Facet, który szuka przygód.
- Odrzucić? - Co mam robić?
- Nie obieraj. - Odbierz.
- Odbiorę. - Rety.
Po kiego kazałeś jej odebrać?
Próbowałem się go pozbyć!
Ona go lubi.
- Słucham. - Cześć.
Chciałem spytać, co u ciebie.
Średnio, szczerze mówiąc.
Naprawdę? U mnie też. Strasznie za tobą tęsknię.
Boże...
Co za ulga, że to mówisz.
To znaczy, że nie szalałeś
i nie zbierałeś doświadczeń?
Co?
Nie do końca.
A ty?
Pewnie, że nie.
Ani jednej randki?
Nie. A co?
- Ty byłeś na jakiejś randce? - No pewnie.
Ale było beznadziejnie. Bo to nie ty.
Bez porównania.
Jak miło to słyszeć.
Wszystkie były dziwne.
Poznałem je przez Bumble.
Serio?
Czyli było ich...
Więcej niż jedna.
Miałeś kilka pierwszych randek?
Czy zdarzyły się też drugie?
Jesteś zła?
Zgodziliśmy się na to.
Nie, ty to zasugerowałeś.
Mówiłam, że mnie to nie interesuje. Nie zgodziłam się!
Ale jestem ciekawa.
Jak było?
No wiesz. Przespać się z inną.
Bo zakładam, że z nimi spałeś.
Nie ze wszystkimi.
Tylko z jedną.
Tato, to kompletny dupek!
Co się stało?
Nie poszło dobrze?
Nie poszło dobrze.
To sukinsyn!
Boże, bałem się,
że ślub jest znów aktualny.
Świetna wiadomość.
Twoja córka przechodzi kryzys.
A ty się cieszysz?
Tak, bo jak ci mówiłem,
nie znoszę tego chłopaka
i nie będę szczęśliwy, póki nie zniknie z jej życia.
Wiesz, jak mógłbyś pomóc?
Pomódl się o to.
Albo jeszcze lepiej.
Zapal w kościele świeczkę.
Zapalę świeczkę w kościele jedynie
w intencji ocalenia twojej duszy.
Też będzie mi miło.
Mój tata jest spoko.
Mamy dobrą relację.
Ale kilka lat temu przeniósł się do Kalifornii
ze swoją nową żoną, więc...
A twoja mama?
Nie wyszła za mąż
i prawie z nikim nie spotykała się po rozwodzie.
Ma podejście,
że żaden nie jest jej godzien.
Ani mnie.
Zapamiętam.
Jestem jej jedynym dzieckiem,
więc bywa nadopiekuńcza.
A ty masz rodzeństwo?
Młodszą siostrę.
Perfekcyjną Patty.
Ale daleko jej do ideału.
Jesteśmy swoimi przeciwieństwami.
Całe życie się kłócimy.
Co zwykle się kończy tak,
że obrywam prawym sierpowym.
Serio się biliście?
Tak.
Gdy w wakacje przyjeżdżaliśmy do taty,
mieliśmy taką tradycję,
że gdy słyszał, jak na siebie krzyczymy,
dzwonił dzwonkiem, dawał nam rękawice
i się boksowaliśmy
w ogrodzie.
I uwierz, trudno facetowi przyznać,
że siostra skopała mu tyłek.
Czyli jesteś kochankiem, a nie wojownikiem.
Taką masz wymówkę.
To nie wymówka.
To raczej...
Moja duma.
- Serio? - Tak.
Zobaczymy.
Jasna cholera.
No nie?
Co to było?
Nie wiem.
Czułeś kiedyś coś takiego?
Ja też nie.
Dobra, powiem to.
Nie szukam chłopaka.
A ja nie szukam dziewczyny.
Wcale. Muszę się skupić na karierze.
Powinienem gonić za marzeniem
na drugi koniec kraju?
Nie mogę się przywiązywać do innych...
- przyjemności. - Czyli się rozumiemy.
To nic poważnego.
Nie, tylko miło spędzamy czas.
Dobra.
Ulżyło mi.
Ale też to czułaś, nie?
Kurwa.
W sumie...
Może miłość nie jest aż taka straszna.
Wszyscy polecają.
Może dam jej szansę?
Po prostu spróbuję.
Dam się temu ponieść.
Nie, co ty gadasz?
Co ty wygadujesz?
Sugerujesz, że się w niej zakochałeś?
Nie!
Nie przesadzajmy.
Wcale tak nie mówię.
- Tato, jesteś w domu? - Tak.
W salonie z wujkiem.
Cześć.
Hej.
No więc...
Wczoraj...
Miałem najlepszą randkę w życiu,
bez dwóch zdań.
Masz sweter na lewą stronę.
I tył na przód.
Nigdy nie czułem czegoś takiego
i nieco mnie to niepokoi.
To dla mnie niezbadany teren.
- Opowiadaj. - Chciałbym.
Nie wiem, od czego zacząć.
Jak mówiłem,
nie wierzę w przeznaczenie,
prawdziwą miłość ani takie bzdury.
Ale to?
To było obezwładniające.
Aż mi wstyd
- o tym mówić. - Jezu, ja pierdolę.
Powinieneś się wstydzić. Posłuchaj siebie.
Wiem. Kurwa.
Nie przeklinajcie, proszę.
A ty, Barry, jeszcze wzywasz imię pana nadaremno.
Wybacz, zapomniałem,
że mieszka z nami święty.
Postaram się z całego serca ładnie wyrażać,
gdy tu z nami jesteś.
Przysięgam na jebanego Chry...
...zantemka.
To nie jest śmieszne. Ani trochę.
Nie jest.
Wiesz, kto jeszcze się nie śmieje?
Kto?
Bóg.
Thomas, nie słuchaj swojego klnącego, cynicznego ojca.
Nie masz się czego wstydzić.
Zakochanie to nieszczęście,
które dotknęło wielu McMullenów.
Ze mną włącznie.
Tego osobnika też.
Miło, że to odziedziczyłeś.
Kolejny romantyk podtrzymuje tradycję.
Chwila. To ona.
- Halo? - Cześć, co tam?
Świetnie. Właśnie mówię o tobie tacie i wujkowi.
Serio? Bo ja właśnie
powiedziałam o tobie mamie.
Zastanawia się, czy jesteś spokrewniony
z facetem, z którym kiedyś była.
- Nie byłam z nim. - Twój tata to Barry?
Niestety tak.
Tato, byłeś z jej matką.
Serio?
- Jak się nazywa? - Jak się nazywa?
Nina Martin.
Nina Martin?
Jaja sobie robisz? Serio?
- Hej. - Idzie tu.
- Zrób coś dla mnie. - Tak.
Pozdrów ją.
- Tata pozdrawia. - Pozdrawia cię.
Cześć, Barry.
Ona się właśnie zarumieniła,
- ale jazda. - Wcale nie! Przestań!
Mam nadzieję, że to nic nie zmienia
między nami.
Coś ty. Ale to zabawne.
Bardzo. Fajnie.
Nadal się widzimy w sobotę?
Pewnie.
- Do zobaczenia. - Super.
No to się widzimy.
Pa.
Niesamowite.
Jakie są na to szanse?
Skąd się znacie?
Z liceum.
- Spoko. - A potem...
- Jeszcze raz, w college'u. - Serio?
- Byłaś z nim? - Nie byłam.
Jak długo?
Nie byliśmy razem.
Ale kilka razy, gdy mieliśmy po dwadzieścia lat.
Kilka razy?
To co robiliście?
Tylko się grzmociliście w latach 90.?
Za kogo ty mnie masz?
I chyba jeszcze
po jej rozwodzie...
- I po tym, jak twoja matka... - Tato, nie!
Spotykaliście się na seks?
Byliśmy przyjaciółmi.
- Przyjaciółmi? - Tak, przyjaciółmi.
Którzy się nawzajem rozbierają...
Czemu tak to ująłeś?
Byliśmy przyjaciółmi.
- Poprzestańmy na tym. - Dobra.
Pójdę już.
- Mamo! - Wychodzę.
Opowiadaj o swoich sekskapadach.
Mam się martwić, że między wami
- zrobi się dziwnie? - Nie, skąd.
- To było dawno temu. - Dobra.
- Nie martw się.
Bo ja serio lubię tę dziewczynę.
Więc proszę, zachowuj się.
Dobra?
Za kogo ty mnie masz? Proszę!
Kto by pomyślał? Nina Martin!
Świetna wiadomość.
Wiem, co myślisz.
Jesteś chorym i zdeprawowanym człowiekiem.
Słyszałeś go.
Zależy mu na tej dziewczynie.
Nie spartacz mu tego.
Nie spartacz?
Jak długo jeszcze musisz tu zostać?
DUKAKIS HYDRAULIKA
Jesteś. Co tam, Sam?
Dzień dobry, panie McMullen.
Muszę pana przeprosić.
Wiem, że miałem być tydzień temu.
Ale przez siostrę latałem
- jak wariat. - Daj spokój.
Robisz mi wielką przysługę.
Chodź.
- Na górę? - Tak.
Tutaj, kolego.
- Jest tu ktoś? - Otwarte.
Nie chce przeszkadzać, ale sprowadziłem hydraulika.
Naprawi umywalkę.
Kończysz już?
Teraz tak.
Sam. Patty. Patty. Sam.
W razie czego wołaj.
Dziękuję.
Wybacz, szybko się uwinę.
Nie wiem, czy słyszałaś ojca.
Jestem Sam.
Sam Dukakis.
Patty, łamiesz mi serce.
Nie pamiętasz mnie?
Mieszkałem na końcu ulicy.
Bawiliśmy się na dworze,
gdy przyjeżdżałaś na wakacje do taty.
Faktycznie. Cześć.
Kiedy to było? Chyba mam sklerozę.
Na to wygląda.
Kiedyś się całowaliśmy, nie?
W ogrodzie pani Warren.
Graliśmy w butelkę.
Wakacje przed liceum?
Wakacje przed liceum, tak.
Najlepszy dzień lata.
Ale to był raczej całus
niż prawdziwy pocałunek.
Cmoknięcie.
Nie czułaś się najlepiej.
Bolał cię brzuch czy coś.
Wspaniałe wspomnienia.
Pamiętam.
Dam ci pracować.
Umywalka się zepsuła. Ale już to wiesz.
Dobra.
Tato?
Mamy problem. Wiesz, kto to jest?
Tak, sam go wezwałem.
Sam Dukakis z drugiego końca ulicy.
Bawiliśmy się razem za dzieciaka.
Pamiętasz?
Chcesz powiedzieć, że jest przystojny,
miły, uroczy
i mieszkał obok z trzema szalonymi siostrami?
Coś sobie przypominam.
Nie wierzę, że to on.
Byłam w nim totalnie zabujana.
W każde wakacje, gdy tu przyjeżdżałam,
spotykałam się z nim
i jego znajomymi, i...
Nikt mnie nie lubił, bo byłam dziwna.
Oprócz niego.
To w czym problem?
To pierwszy chłopak, którego pocałowałam.
Nadal nie widzę problemu.
- Zwymiotowałam na niego. - To problem.
Czemu? Źle całował? Śmierdziało mu z ust?
Nie, graliśmy w butelkę
i ktoś przyniósł piwo.
A ja nigdy wcześniej w to nie grałam
ani nie piłam piwa.
Powinnam była
napić się po pocałunku.
A ja powinienem był
bardziej zwracać uwagę na to,
co robiliście w wakacje.
To co teraz?
Może wróć na górę
i pogadajcie.
Po co?
Bo byłaś w nim zabujana,
a teraz jesteś singielką.
To było 15 lat temu.
I nie jestem singielką, mamy przerwę.
A co teraz robi
Terrence Joseph?
Siedzi i tęskni?
A może planuje
kolejne doświadczenia?
Wracam na górę.
Pats, czekaj.
Może weź kawę.
Będzie mniej dziwnie.
Dobry pomysł.
No dobra.
Po pierwsze, tata ma rację.
Terrence Joseph pewnie właśnie doznaje
kolejnych doświadczeń.
Więc w sumie...
Jebać go.
- Hej. - Hej.
Tata zrobił kawę.
Napijesz się?
Tak, dzięki.
- Właśnie skończyłem. - Super.
Sprawdzisz, czy działa?
Jasne. Proszę.
- Dzięki. - Jasne.
Jasne.
Jak nowy.
Wiem, że trochę późno,
ale chcę cię przeprosić za to,
że cię wtedy obrzygałam.
Nie przejmuj się.
Mam niezłą historię pierwszego pocałunku.
I na pewno nigdy cię nie zapomnę.
To był też twój pierwszy pocałunek?
Bo mój tak.
Ale to nie był jakiś wielki pocałunek.
No nie.
Skończył się, zanim się zaczął.
Widzę, że serio
cię to gryzie,
więc jeśli chcesz mi to wynagrodzić...
Daj się zaprosić.
W sensie, że na randkę?
Tak, na randkę.
Głupio, że pytam?
Nie lubisz hydraulików?
Nie, po prostu...
To skomplikowane, bo...
Wiesz co? Chętnie.
Chętnie pójdę z tobą na randkę.
Dobra.
Super.
- Jesteśmy umówieni. - Jesteśmy.
Super.
Patty! Sam!
Skończyliście już tam?
Idę, tato!
Pójdę już.
Jasne, słuchaj...
Ovelia. Sobota o 20.
- Pasuje? - Tak.
Świetnie.
- Do zobaczenia. - Tak.
- Pa. - Pa.
Opowiedz mi o sobie i Leslie.
Związałem się z nią krótko po naszym rozstaniu
i wyjechaliśmy do Kalifornii.
To wiem.
Nie chciałeś pracować dla mojego ojca.
Nienawidziłeś tych swetrów.
Uciekłeś do Kalifornii. To wiem.
Powiedz mi, kiedy się w tobie odkochała.
Mocne pytanie.
Myślałem, że się spotkamy na pogawędkę
i muffinki.
Często bywasz u doktora Sala, co?
Szczerze mówiąc...
Piętnaście lat temu.
Chciała zostać w Kalifornii.
Wróciliśmy na wschód, bo chciałem,
żeby dzieci były z rodziną.
A jak się teraz czujesz,
gdy ten rozdział jest za tobą?
Dzieci się wyprowadziły, a ty jesteś sam
pierwszy raz od niemal 30 lat.
Niektórzy czuliby się wolni.
Ja się tak czułam.
Wolny? Nie.
Jestem przestraszony i samotny.
Zdezorientowany.
I przede wszystkim
smutny.
Brzmię jak wrak człowieka.
Jasna cholera.
Ciociu, ta jest jeszcze gorsza.
Boże, ale się czepiasz.
Cieszę się, że idziesz na tę randkę.
Nie wiem, czy dam radę.
Dasz. Będziesz wyglądać pięknie,
ale zmień te buty.
Nie chodzi o sukienkę, jak wycięta by nie była.
Tylko o to wszystko.
Jakie wszystko?
Idziesz na kolację.
I tyle.
Jeśli nie zechcesz więcej,
to wrócisz do domu.
Ale nie możesz go wystawić.
Zwłaszcza jeśli jest miły.
Jest miły.
Super! Lubię miłych facetów.
Byle nie za miłych.
Rozumiesz? Jak Terrence Joseph.
Nie miłych do przesady.
Co masz na myśli?
Gdy patrzysz na faceta i wiesz,
że masz do czynienia z Sheldonem.
Nie rozumiem.
„Rób mi tak, Sheldon.
Jesteś bestią, Sheldon. Dosiądź mnie, Sheldon”.
Mam rację?
Nie wiem, o czym mówisz.
Serio?
Kiedy Harry poznał Sally?
Nie?
Boże, czuję się taka stara.
Dobra, spytam inaczej.
Seks z Terrence'em Josephem.
Było okropnie, nie?
Nie.
Nie?
Dobra, to powiem ci coś innego,
o czym nie wiesz,
tak jak nie znasz sceny z klasyka kina.
Ściany w moim mieszkaniu są bardzo cienkie.
Spędziliście u mnie weekend.
Zdobyłam wtedy cenne informacje
sprzeczne z twoim wyznaniem.
Podsłuchiwałaś nas?
Nie, ale próbowałam.
I nic nie słyszałam.
Może próbowaliśmy być cicho,
- żeby cię nie obudzić? - To tak nie działa.
Nie kupuję tego.
Dobry seks to głośny seks.
Usłyszałabym, jak tłumisz
odgłosy rozkoszy.
Nie słyszałam nic.
Tym bardziej się cieszę, że idziesz
na tę randkę i wiem,
że skończycie w łóżku.
- Co? Nie! - Musisz.
Nie! Miesiąc temu byłam zaręczona.
Mam nagle wskoczyć do łóżka komuś innemu?
Terrence'a Josepha to nie powstrzymało.
- Cześć. - Hej.
Mam piwo i pytanie.
- Masz chwilę? - Dla ciebie tak.
Super.
Chciałem tylko...
Tak zapytać,
jak ci idzie
z tą nową dziewczyną.
Tak?
Karen?
Jest dobrze. Jutro mamy ważną randkę.
- Zabiera mnie potańczyć. - Potańczyć?
- Ty? - Tak, ja.
Chodzi na taniec towarzyski
do kościoła ze starymi ludźmi.
Jutro mają imprezę świąteczną.
Dobrze wiesz, że McMullenowie
nie słyną z umiejętności tanecznych.
Jeśli naprawdę ją lubisz,
lepiej przemyśl ten plan.
- Rozumiesz? - Nie martw się.
Umiem się ruszać.
Więc...
To o tym chciałeś ze mną pogadać?
O mnie i Karen?
Tak jakby.
Przejdę do sedna.
Zastanawiałem się,
czy może masz
jakimś trafem numer jej matki.
No tak.
Nie.
Nie mam numeru jej matki.
A nawet gdybym miał, to bym ci nie dał.
Czemu jesteś taki wrogi?
Chcę pogadać z dawną przyjaciółką.
Odnowić znajomość.
Tato, obiecuję ci,
że nie zbliżysz się do jej matki.
Nie zaczynaj znowu.
A co mam zrobić,
jak się do mnie odezwie?
Jest taka możliwość.
- Zignoruj ją. - Ja?
Mam być chamem? Mam ją olać?
Możesz ją tym urazić,
ale zrób to z szacunku to mnie.
Proszę cię, tato.
Postąp słusznie.
Chryste.
Jeśli się odezwie,
to pewnie oddzwonię. Uprzedzam.
Wiesz, o czym Molly chce z nami dziś pogadać?
Zawsze miło jest się z nią spotkać,
co nie?
A gdybyś nie zauważył,
to piekę szarlotkę.
Z przepisu mamy.
I poprosiłem Tommy'ego,
żeby kupił twój ulubiony trunek.
To naprawdę nieuprzejme,
że siedzisz w telefonie
i udajesz, że mnie nie słyszysz.
Przepraszam.
Ale co w naszej długiej historii
22 lat mieszkania w jednym pokoju,
ponad 50 lat bycia braćmi
i miesiąca mieszkania razem w moim domu
zasugerowało ci, że obchodzi mnie,
czy jestem wobec ciebie nieuprzejmy?
Dobra.
No to zastawię stół dla dwóch osób,
a ty rób, co chcesz.
To ty rób sobie, co chcesz,
ja i tak wychodzę.
Nie uwierzysz, z kim pisałem.
Z Niną Martin.
Napisała, że muszę natychmiast do niej przyjść,
bez zwłoki.
Barry, proszę cię!
Nafatygowałem się.
Przełóż spotkanie na jutro.
W ramach prezentu dla mnie.
W ramach prezentu?
Pozwalam ci mieszkać w mojej piwnicy,
a ty chcesz kolejny prezent?
I dziękuję za wino.
Moje ulubione.
Nie wypada iść z pustymi rękami.
Do niej to nie wypada!
Owszem, to nieuprzejme.
I wiesz co?
Nie czekaj na mnie, bo nigdy nie wiadomo.
Może nie wrócę na noc.
Nie możesz tak traktować ludzi!
Zwłaszcza rodziny!
Może już mnie tu nie będzie, gdy wrócisz, Romeo!
Idę.
Dobra.
- Cześć. - Rany.
Czas był dla ciebie łaskawy.
Nadal wyglądasz zajebiście.
Piękny komplement.
Ale dziękuję.
Czy to...
Świetnie.
Wypadało z czymś wpaść.
Zapraszam. Zamknij drzwi.
Zapewne wiesz,
czemu chciałam się spotkać.
Tak.
I chcę ci powiedzieć,
że jestem singlem i jestem zainteresowany.
Rany, czyli w ogóle się nie zmieniłeś.
- Czemu bym miał? - Nie...
Nie.
Chciałam porozmawiać o sytuacji,
w której się znaleźliśmy.
Mam wrażenie, że... Co ty robisz?
- Co u ciebie? - Dobrze. A u ciebie?
- Co ty robisz? - Siedzę sobie wygodnie.
- Barry. - Jak za dawnych lat.
Owszem. Możesz rozsiąść się tam?
- Usiądź tam. - Dobra.
Będę tutaj, jeśli będziesz mnie potrzebować.
Chcę zacząć od tego,
że nie popieram ich związku
i mam nadzieję, że ty też nie.
Nasze zdanie się tu nie liczy,
bo ich w ogóle nie obchodzi.
Są dorośli i zrobią to, co zechcą.
Im mocniej będziesz się sprzeciwiać,
tym bardziej będą tego pragnąć.
Nie uważam tak.
Karen liczy się z moją opinią.
No nie wiem.
Tommy mówi, że za sobą szaleją
i myślę, że powinniśmy
cieszyć się ich szczęściem.
Popierasz to?
Nie mam prawa ich oceniać.
Gdy chodzi o moje dzieci i ich życie miłosne,
z wyjątkiem mojej córki,
to się nie mieszam.
Nie mieszać się? Nie.
To przeciwieństwo mojego podejścia do rodzicielstwa.
Wtrącam się, żebym miała pewność,
że będzie tak, jak chcę.
Nie rozumiem.
Czemu jesteś przeciwko?
Boisz się, że będzie niezręcznie
przez naszą historię?
Dokładnie o to mi chodzi.
Jeśli, nie daj Boże,
zrobi się poważnie...
Będziemy musieli ciągle się widywać.
Myślałem o tym
i to całkiem nęcąca perspektywa.
Ale jeśli chodzi o dzieci,
to nie wybiegajmy w przyszłość,
spotkali się dopiero kilka razy.
Słyszałam, jak ona o nim mówi.
Jest źle.
Nigdy nie powiedziałbym Tommy'emu,
z kim ma się umawiać.
Tak samo nie powiedziałbym tobie, o czym myślę,
odkąd tu przyszedłem.
Wiem, o czym myślisz.
To ci schlebia.
- Serio? - Jeśli chcesz,
mogę wrócić na kanapę
i szepnąć ci to do ucha.
Chcesz tu wrócić?
To całkiem dobry pomysł.
Lepiej zostań tam.
Halo?
Przepraszam za spóźnienie.
- Nie ma sprawy. - Cześć.
Przeproszę w imieniu Barry'ego,
bo on by o tym nie pomyślał.
Miał dziś inne plany.
Będziemy sami?
Tak, chyba że któreś z dzieciaków wróci szybciej.
Nie posiedzę długo,
ale wrócę, żeby pogadać z Patty,
bo chcę usłyszeć od niej pełen raport.
Cóż...
Mnie już pewnie nie zastaniesz.
A co, masz randkę?
Wyprowadzam się.
Dłużej nie wytrzymam
pod jednym dachem z Barrym.
Rany.
To się wiąże z tematem,
o którym chciałem pogadać.
Tymczasowo chciałbym zamieszkać
w naszym starym domu, jeśli nie masz nic przeciw.
Mówiłaś, że aktualnie nikomu go nie wynajmujesz.
Właśnie o tym chciałam dziś
z wami porozmawiać.
Zamierzam sprzedać dom.
Sprzedać?
Czemu...
Czemu chcesz go sprzedać?
Już tam nie mieszkam.
Od dwudziestu lat.
Ale to nasz rodzinny dom.
Mamy tam dużo wspomnień.
Sprzedasz je wraz z domem.
Wiem, ale dla mnie
po zdradzie Jacka
i jego walce z rakiem...
To nie są dobre wspomnienia.
Barry o tym wie?
Nie, chciałam dziś wam powiedzieć.
Jego to nie obejdzie.
On nie ma serca.
To może ja kupię dom?
To może ty kupisz ten dom?
Tak! Problem rozwiązany.
Ale chwila.
To znaczy, że z Leslie to naprawdę koniec?
Nie ma żadnych szans?
Nie. To koniec. Tak będzie lepiej.
Żałuję tylko, że nie zorientowałem się wcześniej.
To było oczywiste od lat. Czarno na białym.
Że mnie nie kocha.
Napisane wielkimi literami.
Przepraszam.
Cześć.
- Hej. - Cześć.
Jesteś.
- Jak tam? - Dobrze.
Pasuje ci?
Tak, jest super.
Pomogę ci z płaszczem.
- Dzięki. - Jasne.
Muszę przyznać, że w tej sukience
wyglądasz wspaniale.
Pożyczyłam od cioci.
Jak dla mnie jest przesadzona,
ale ciocia się na nią uparła.
Miała całkowitą rację.
Tak.
Co u ciebie?
Wszystko dobrze.
W końcu
jestem z tobą na randce.
Lepiej być nie może.
- A co u ciebie? - W porządku.
Ale...
Muszę ci coś powiedzieć,
zanim zajdziemy dalej.
Może pomyślisz,
że jestem okropna, ale chcę być szczera.
W końcu skończyłam szkołę katolicką.
Jasne, rozumiem.
Sam mam za sobą 12 lat w katoliku.
Łączę się w bólu.
Świetnie.
No to słuchaj.
Podać coś do picia?
Proszę kieliszek Cabernet.
Dwa.
- Dziękuję. - Dzięki.
Chciałaś coś powiedzieć.
Nie możemy się więcej spotkać.
Szybko to zepsułem.
Czemu nie?
Tak jakby jestem zaręczona.
Byłam zaręczona,
ale narzeczony chciał zrobić przerwę.
Próbną rozłąkę na miesiąc.
I ten miesiąc mija...
- jutro. - Czekaj.
Jutro wracasz do swojego byłego narzeczonego?
Taki był plan.
Że co?
To czemu się ze mną umówiłaś?
To skomplikowana historia.
W skrócie on chciał przespać się
z innymi, i to zrobił.
A gdy już ma to za sobą,
zrozumiał, jak bardzo mnie kocha.
Gdy już ma to za sobą.
Nie wiem, czy to widzisz,
ale twój były to niezły dupek.
No.
Tak pomyślałam, gdy wyjawił mi swój plan.
- W samą porę. - Dziękuję.
Dobra, chwila.
Tak łatwo się nie wywiniesz.
Musisz mi odpowiedzieć.
Czemu przyszłaś na randkę ze mną w takiej sukience,
skoro jutro wracasz do byłego?
Cóż...
Umówiliśmy się, że oboje
nabierzemy doświadczeń.
Aha. Czyli że ze mną?
Niestety.
Nie pomożesz mi z tym, co?
Przykro mi.
Ale nie mogę,
bo jeśli ze sobą zerwą...
Istnieje duże ryzyko,
że już nigdy się nie zobaczymy.
A tego bym nie chciał.
O to chodzi, Einsteinie.
Właśnie na tym mi zależy.
Nawet jeśli nic z tego nie będzie,
to cieszę się, że spotkaliśmy się po latach.
Jasne.
- Ja też. - Tak.
- Było miło. - Dobrze cię widzieć.
- Ciebie też. - Tak.
Proszę cię.
Widzę twoje myśli.
Mówię ci, że... Tak i nie. Nie.
Odpowiedź brzmi nie.
Zapominasz o szczególe,
że ja też umiem czytać ci w myślach.
I w tej chwili
dokładnie wiem, co myślisz.
O Boże.
- Dobra, jebać to. - Jebać to.
Dobra.
Wiesz co? To wariactwo.
Nasze dzieci...
Wiem, masz rację.
- Ale muszę o coś spytać. - O co?
Sypialnia jest na górze?
Tak, jest na górze.
Bo naszła mnie taka romantyczna myśl,
żeby cię podnieść
i zanieść tam jak niegdyś.
Bolą mnie plecy.
Wyskoczył mi dysk i obawiam się, że...
Jasne. Ja mam problemy z biodrem.
Czyli mamy remis.
- Tak, jesteśmy sobie równi. - To co myślisz?
Idź na górę,
zanim zmienię zdanie.
- Chodźmy. - Idę.
Zaraz się popłaczę.
Tyle mi brakuje.
Czemu chcesz płakać?
- To było piękne. - Wiem.
Ale faceci nie mogą być uroczy, zabawni
i czarujący jak ty. A już na pewno
nie mogą tak tańczyć.
A ty?
Nie znam innej kobiety tak słodkiej i cynicznej,
tak cudownej i okrutnej,
z którą chcę spędzić każdą chwilę.
Co ty pierdolisz? Ustaliliśmy coś.
Żadnych ckliwych związków.
Przepraszam.
Przez ciebie mówię rzeczy,
których nigdy nie zamierzałem.
Wiem, to okropne.
Jakie rzeczy?
Nie zmuszaj mnie.
Bo jestem w tobie tak zakochany, że to powiem.
Czy ty właśnie powiedziałeś, że się we mnie zakochałeś?
- Mam powtórzyć? - Nie.
Bo ja chcę ci powiedzieć, że...
Ja też cię kocham.
Naprawdę? Bo szaleję za tobą.
Chcę ci to powiedzieć, odkąd cię zobaczyłem.
Wiem. Też to poczułam.
Wiesz, co jest gorsze?
- Co? - Mam motyle w brzuchu.
Nie. Mamy przesrane!
Mam nadzieję, że może być. Nic innego nie mam.
- Dzięki. - Proszę.
Dziękuję.
Za...
Za doświadczenie.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Na pewno ci to pasuje?
Nie czujesz się wykorzystany?
Czuję.
Bo mnie wykorzystujesz.
Ale dla ciebie...
Jestem gotów się poświęcić.
- Co? - Czekaj.
Na pewno tego chcesz?
- Wydajesz się... - Zestresowana?
Tak. I niezręczna.
Wyszłam z wprawy.
I się boję.
Chyba znów mnie nie obrzygasz?
- Przynieść miskę? - Bardzo śmieszne.
Nie, po prostu...
To dla mnie nowość.
Chodzi o to,
że w Święto Dziękczynienia ciocia Molly
powiedziała Terrence'owi Josephowi,
żeby spróbował
przespać się z innymi, a on stwierdził,
że tak, to jest dobry pomysł.
Ja nie. A teraz jestem tutaj i...
Czuję, że to dobry pomysł.
- Ale i dziwny. - Patty...
- Nie wiem... - Patty.
- Patty! - Co?
Nie musimy nic robić, jeśli nie chcesz.
Słuchaj.
Podobasz mi się od siódmej klasy.
Możemy posiedzieć i pogadać.
Po prostu cieszę się, że tu jesteś.
To słodkie.
Ale zrobimy to. Zdejmuj koszulę.
- Koszulę? - Tak.
Tak.
To pomogło.
Zabieram cię do sypialni.
Jak dobrze znałeś Jacka?
Gdy razem pracowaliśmy.
Niezbyt. Był trenerem futbolu.
Ja tenisa.
- Jasne. - Mieliśmy niewiele wspólnego.
Jasne.
I trochę się ocenialiśmy.
I szczerze mówiąc,
chyba miał mnie za frajera.
Nie znał się.
- W ogóle. - W ogóle.
Widzisz? On się na niczym nie znał.
Gdy wdał się w romans,
oczywiście się wkurzyłam.
Ale po latach wkurzyłam się na siebie.
Czemu mu wybaczyłam i pozwoliłam zostać?
Katolickie dzieciaki jak my
wierzą, że rozwód to grzech.
Bez wyjątków.
Rozwód jest akceptowalny w przypadku zdrady męża.
Gdy o tym myślę,
to wtedy powinnam była odejść z Kościoła.
Bo wtedy nie miałabym problemu,
żeby wykopać go za drzwi.
Rozumiem cię.
Dziękuję.
Mogę się do czegoś przyznać?
- Aż się boję. - Nie.
Dawno temu,
gdy jeszcze nie byłaś z Jackiem,
gdy zaczęłaś szkołę...
Myślałem, że coś między nami może być.
Tak?
Tak.
Ja też.
- Ale to zaprzepaściłeś. - Ja?
- Tak. - Niby jak?
Była między nami chemia.
Ale pamiętasz tamten dzień?
Skończyłam zajęcia piłkarskie
i szłam na stację,
a ty się zatrzymałeś, żeby mnie podwieźć
- do domu. - Tak.
Tak jak tego drugiego dnia.
Siedzieliśmy w aucie
i gadaliśmy prawie godzinę.
Ale jak to zepsułem?
Dawałam ci tyle sygnałów,
flirtowałam z tobą, dawałam znaki,
robiłam wszystko, co mogłam,
żebyś...
A ty nic. Kompletnie nic.
Nie spróbowałeś mnie pocałować.
Bardzo chciałem.
Ale nie pocałowałeś.
Nie.
Nie umiałem zrobić pierwszego kroku.
Nie byłem zbyt śmiały.
Rozumiem.
A teraz?
Co teraz? Czy jestem śmiały?
Czy chcę cię pocałować?
Nie jesteś śmiały.
Więc...
Nie owijasz w bawełnę.
Ułatwię ci to.
Ale widok.
Kolejna zaleta mieszkania
po tej stronie rzeki.
Za bardzo się chełpisz Brooklińskim pochodzeniem.
Nie da się za bardzo.
Wiesz, co w dzieciństwie
- robiliśmy ze znajomymi? - Co?
Co rano dziękowaliśmy Bogu,
że jesteśmy z Brooklynu.
Wiesz, za co ja
dziś rano dziękowałem Bogu?
Nie, rozmawialiśmy o tym.
- Cóż... - Zaraz powiesz
coś ckliwego.
Mieliśmy umowę.
Dziękowałem Bogu za ciebie.
Tommy, to niesprawiedliwe!
Ustaliliśmy coś.
A skoro ty oszukujesz,
- to ja też. - Dawaj, oszustko.
Pamiętasz, jak mówiłam,
że nie szukam chłopaka?
I nagle zjawiasz się ty
z tymi wszystkimi ckliwymi tekstami?
Przebiję cię.
- Tak? - Zrobię coś
trochę szalonego.
Zniesiesz szaleństwo?
Jeśli mam być szalony z tobą,
to zniosę każdą dawkę.
To dla ciebie wystarczająco szalone?
Dawaj.
Thomas Tanneli McKenna McMullen.
Nigdy nie chciałam mieć chłopaka,
a co dopiero męża.
Ale nigdy nie czułam do nikogo czegoś takiego.
Więc jebać to. Ożenisz się ze mną?
Oczywiście.
Może mały palec?
Dobra.
Jak gangster.
Czuję się jak Henry Hill!
Karen, czemu to zrobiłaś?
Karen, to były wszystkie nasze pieniądze.
- Czemu to zrobiłaś? - Przepraszam, Henry!
I tak je znajdziemy, Henry!
Karen!
Przepraszam.
- Zabawna jesteś. - Jak?
Jak klaun?
No to mamy teraz problem.
Owszem, przyjacielu.
Odkąd rzuciłam palenie,
lody po seksie...
Perfekcja.
Nie mam na co narzekać.
Daj mi potem zapalić cygaro
i to będzie moja najlepsza noc
od lat.
Łatwo cię zadowolić.
- W przeciwieństwie do ciebie. - Co?
Ja...
Nie potrzebowałam tyle czasu.
Nie mówię o tym.
Jednego nie rozumiem.
Jak taka atrakcyjna,
odnosząca sukcesy kobieta
może mieszkać sama w tak dużym, pięknym domu?
Może z wyboru.
Tak?
Tak, jestem zadowolona ze swojego życia.
Naprawdę.
Po prostu...
Niektóre sprawy mi się nie poukładały.
Jakie sprawy?
Związki, małżeństwo i tak dalej.
W tej kwestii nie mam prawa
niczego ci wypominać.
A twoja córka?
Z nią ci się udało.
- Tak. - To bystra dziewczyna,
skoro zauważyła, jak dobrą partią
jest mój syn.
Cóż.
To jedno mi się udało.
Jestem z niej dumna.
Dlatego...
Mimo że było miło,
a było...
- Fantastycznie. - Fantastycznie.
Nie wiem.
Nie popieram ich związku.
Nie mamy się o co martwić.
Spotkali się kilka razy.
Co może się stać?
O Boże.
Boże, to Karen.
Nie możesz zapukać?
Nienawidzi tego.
- Cześć, mamo. - Hej.
Nie możesz normalnie zadzwonić do drzwi?
Jeśli zadzwoniłabym o tej porze,
pewnie byś zignorowała dzwonek.
A jak gwizdnę, to wiesz, że to ja.
Dobra, teraz wiem, że to ty.
O co chodzi?
Mamy wieści.
- Jakie? - Ważne.
Tak ważne, że mam zejść na dół i otworzyć drzwi?
Czy tu mi powiecie?
Nie wiem, zależy,
jak ważne są dla ciebie nasze zaręczyny.
Co wyście narobili?
Karen! Jak mogłaś?
- Przepraszam. - Jak mogłaś?
- Karen... - To z Chłopców z ferajny.
- Czemu się zaręczyliście? - Bo się kochamy.
Zakochanie to nie powód do zaręczyn.
Co ty powiedziałaś?
Cicho bądź.
Mamo, co się dzieje?
- To kot. Co... - Czekaj.
Co się dzieje? Mamo, ktoś tam z tobą jest?
- Nie. - Tak.
Boże, tak. Kto to?
Nie zmieniaj tematu.
- Musimy pogadać. - Tak jest.
Masz klucz?
Tak.
To po kiego gwiżdżesz? Wchodź do środka.
- Pa. - Pa.
Jesteś pijana. Do domu.
Jestem!
Boże, to katastrofa.
Co teraz zrobimy?
Nie rozumiem problemu.
Zaręczyli się!
Jeśli nie jesteś w stanie
teraz z nimi rozmawiać,
to ja mogę zejść i to zrobić.
To w końcu mój syn.
Nie, ty zostań tutaj i siedź cicho.
Żeby było jasne,
mam się tu chować, aż wyjdą?
Przestań robić sobie jaja!
Trochę powagi!
W porządku?
Na pewno?
Tak.
Muszę przyznać.
Nie wiedziałam, że może być aż tak.
Tak, było
niesamowicie.
Teraz pewnie sąsiedzi
- nie dadzą mi żyć. - Czemu?
- Byłam głośno? - Skąd...
Byłam głośno!
Nawet nie zauważyłam.
Nie masz się czego wstydzić.
Po prostu
nie dziw się, jak jutro cała ulica
będzie na ciebie patrzeć.
I tyle.
Wiesz...
Nigdy czegoś takiego nie robiłam.
I było cudownie.
Naprawdę.
Nie wiem, co się teraz robi.
Pewnie powinnam sobie pójść.
Co? Nie.
Nie musisz wychodzić.
Chyba powinnam.
W mojej głowie za dużo się dzieje.
Mam mętlik
i sporo katolickich wyrzutów sumienia.
Muszę to sobie poukładać.
No dobrze.
Jeśli jutro się obudzisz
i uznasz, że twój narzeczony to za duży dupek,
żeby spędzić z nim resztę życia, to...
Zadzwoń do mnie,
chętnie zaproszę cię na drugą randkę.
Naprawdę?
Muszę iść.
To kuchnia.
Pat...
Nadal tu jesteś.
Pójdę schodami.
- Dobranoc. - Życzyłabym ci tego samego,
ale słyszałam, że noc już była dobra.
Nawet nie wiesz jak.
Dowiodłaś, że jesteście nieodpowiedzialni.
I nierozsądni.
- I niesamowity. - I nieodparta.
I ewidentnie niedojrzali.
Jaki macie plan?
Jeszcze żaden.
Ale wiemy, że chcemy być razem na zawsze.
Mogliście to przypieczętować uściskiem dłoni.
Złożyć sobie obietnicę.
Zamieszkać razem. A nie się zaręczać.
Wybacz, mamo, ale to moje życie.
Kochamy się.
Dobra.
To musi być dla ciebie szok,
ale dla nas też.
Żadne z nas nie szukało związku.
Ale nagle poczuliśmy coś wyjątkowego
w tej samej chwili i potem...
Spojrzeliśmy na siebie i wiedzieliśmy,
że dzieje się coś cudownego.
Słuchajcie.
Wiecie, jak to się nazywa?
- Co? - To się nazywa
jednoczesny orgazm.
To znaczy tylko tyle, że się pożądacie.
Jesteście młodzi i atrakcyjni
i ewidentnie macie chemię w łóżku.
Ale wiecie co? To minie!
I co ważniejsze,
świetny seks nie znaczy,
że macie od razu brać ślub!
Na litość boską.
Dorośnijcie.
Fajna bluzka, mamo.
Dziękuję.
Jak świąteczny prezent.
Może zmieni zdanie.
Ale na tyle, na ile ją znam,
a trochę znam, to raczej nie.
Chwila.
Kojarzę to wino.
Coś ty właśnie zrobiła?
Tak, było fajnie i dużo zrozumiałaś.
Nie. Ale to nie ty. Ty taka nie jesteś.
Zasługujesz na to,
skoro słuchasz ciotki z obsesją na punkcie seksu.
Patty, to ty?
- Idę spać. - Czekaj.
Czekałam na ciebie. Opowiadaj.
Boże, jak ty wyglądasz. Ta sukienka, te buty!
- Wiedziałam. - Tak?
A wiedziałaś, że zniszczysz mi plany na życie,
mówiąc Terrence'owi Josephowi,
że potrzebuje większego doświadczenia w seksie?
Wiedziałaś, że twoja rada,
żeby przespać się z kimś,
zrobi mi totalny mętlik w głowie?
Bo właśnie
spotkało mnie coś nieziemskiego.
I jak mam po czymś takim
wrócić jutro do Terrence'a Josepha?
Wiedziałaś to?
Czekaj. Cofnij się trochę.
Do tego nieziemskiego doświadczenia.
- Opowiadaj. - Nie!
Już nigdy nic ci nie powiem.
Nie chcę więcej rad,
sukienek, niczego.
Chcę wrócić do tego, co było.
Przepraszam, słonko.
Kiedyś mi za to podziękujesz. Zobaczysz.
Coś wspaniałego.
Wróciłem na stare śmieci. Stara okolica.
Dom rodzinny.
Niektórzy powiedzieliby, że to krok do tyłu,
ale dla mnie to początek
nowego, świetnego rozdziału.
Nie ma to jak powrót do domu.
Tato, jesteś tu?
Tak, w sypialni.
Jesteś świnia, wiesz?
- Co? - Totalna świnia.
Niby czemu? Co ja znowu zrobiłem?
Serio?
Przespałeś się wczoraj z matką Karen?
I nie zaprzeczaj.
Bo piła to samo wino,
które dla ciebie kupiłem.
To żaden dowód.
Może lubi to samo!
Zawsze miała dobry gust.
Dziś rano powiedziała o tym Karen.
O wszystkim.
Jezu, serio?
Dobra, przyznaję się.
Ale w czym problem?
Znałem ją, zanim ty poznałeś Karen.
Co to za licytacja?
Jesteśmy w podstawówce?
Co mam ci powiedzieć? Ciągnie nas do siebie.
Od zawsze.
A ty byłeś tam na górze,
gdy przyszliśmy.
To jakaś chora sytuacja.
Nie ogarniam tego.
Na swoją obronę powiem,
że doszło do tego, zanim się zaręczyliście.
Gdybym wiedział, że jest tak poważnie,
- nie zrobiłbym tego. - W sensie?
Wiedziałeś, że to poważne,
bo mnie o to pytałeś!
I mówiłem, żebyś zostawił jej matkę.
- Kto się zaręczył? - On.
- Ty się zaręczyłeś. - Boże.
- Kiedy? - Wczoraj w nocy.
- Ona mi się oświadczyła. - Świetnie.
Czyli ten, który nigdy nie był w związku,
nie wierzy w miłość i wyśmiewa małżeństwo
na każdym kroku, jest tym, który jest zaręczony.
Nadal zaprzeczasz,
że mi zazdrościsz?
Co moje zaręczyny
- mają wspólnego z tobą? - Wszystko.
I to dowód na to, że zawsze
musisz być w centrum uwagi.
Nie mogłeś znieść tego, że w tym roku
to mój ślub będzie największym wydarzeniem w rodzinie.
Przepraszam, ale jaki ślub?
Bo wydaje mi się, że Pan Przerażony Zobowiązaniem,
Pan Chcę Kogoś Zaliczyć,
dawno z tobą zerwał.
Świetnie.
To było paskudne.
Smutno mi się na to patrzy.
Musisz przeprosić siostrę.
A ja ciebie.
Przepraszam, Tommy.
Obiecuję ci i daję słowo.
Już nigdy się z nią nie zobaczę.
To powiedziawszy, muszę do niej jechać,
bo zostawiłem tam portfel, więc...
Zostawiłeś u niej portfel?
Zdarza się.
Kawał gnoja z ciebie, tato.
Powiem tylko jedno.
A raczej przypomnę ci, co powtarza wujek Pat.
„Bóg ciągle wystawia nas na próbę”.
A ty, tato, je oblewasz.
Sromotnie.
Nagle jesteś religijny?
Niewiarygodne.
Pozwoliłeś Patrickowi tu mieszkać
i jak się odwdzięcza?
Zrobił z twojego syna świętoszka.
Jak to mówią?
Każdy dobry uczynek zostanie ukarany.
Może ty też jesteś nieco winny.
Naprawdę lubisz Ninę. Od zawsze.
Może to ta jedyna, ale...
Skoro dzieciaki są przeciw, musisz odpuścić, nie?
Tak powinieneś zrobić.
Idź do niej i powiedz, że to koniec.
Barry, wyprowadziłem się.
Dziękuję za twoją gościnność.
Chociaż trudno ją tak nazwać.
Widzisz, co się dzieje, gdy myślisz tylko o sobie?
Znowu musisz prać własne brudy.
Pozdrów dzieci.
Wczorajsza noc...
Otworzyła mi oczy.
Nie.
Nie mówię o nas, tylko o Karen.
Myślę, że masz rację.
- Tak. - Nie mogę się wtrącać.
To jej życie.
W pewnym momencie
trzeba odpuścić i dać im żyć.
Wiem, ale mi się to nie podoba.
To strasznie boli,
że tak dorośli.
Wiem. Bo kim jesteśmy,
skoro już nie rodzicami?
Nie wiem, co ze sobą zrobić.
Jeśli nie opiekuję się Karen...
To co mam robić?
Jeszcze nie jestem na tym etapie,
bo moja dwójka wróciła do domu.
W sumie ci zazdroszczę.
Chciałabym, żeby ze mną mieszkała.
Jestem tu całkiem sama.
Taki duży dom.
A tylko ja.
Całkiem sama w dużym, pustym domu?
- Mam pomysł. - Nie.
Chciałbym jakoś
ci z tym pomóc.
Nie powtórzymy tego. To było jednorazowe.
A dokładniej mówiąc,
to był ostatni raz.
Zakończenie z przytupem.
I zaskoczę cię...
Bo się z tobą zgadzam.
Tak sobie myślę,
że dla dobra dzieciaków
musimy zakończyć naszą relację.
Gdybyś widziała, jak Tommy się wściekł
dziś rano.
Nie chcę ryzykować.
Bo jeśli im się uda,
to będziemy często się widywać.
- Owszem. - Musimy nad sobą panować.
Owszem.
Mnie to pasuje.
To będzie dla mnie
- bardzo trudne... - Założyłam panterkę.
Torturujesz mnie.
Będę szczery.
Musimy to wszystko odwołać.
To za wiele i za wcześnie. To zbyt szalone.
No i ta sprawa z rodzicami.
To zbyt skomplikowane.
Dzięki Bogu, też tak myślę.
Serio?
Co za ulga.
Mógłbyś oddać mi pierścionek?
Jasne.
Dzięki.
- Jesteś smutny? - Nie.
Szczerze mówiąc,
to głównie czuję ulgę.
- Ja też. - Tak?
Ale nadal możemy się spotykać, nie?
Tak.
Nie musimy się po to zaręczać.
Będziemy parą, ale mniej poważną.
Pewnie.
To nie nasza natura.
To nie nasz styl.
- Powaga. - Nie.
No i bardzo cię lubię.
To znaczy,
kocham cię.
Ale nie jestem gotowy
na te całe przysięgi.
Zgadzam się w stu procentach.
Halo, jest tu kto?
Tu jestem!
Pats, co ty robisz? Jest środek dnia.
Czemu jesteś w piżamie?
Mam depresję.
Tak robię, gdy mam doła.
Daj mi spokój.
Dość już zrobiłeś.
Nie rozumiem. Czemu wszystko,
co tu się dzieje, to moja wina?
Może dlatego, że to twoja wina?
Dobra, dam ci spokój.
Nie wierzę.
Halo.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Naprawdę?
Dobrze. Tak.
Nikomu nie powiem.
Obiecuję, nie pisnę jej ani słówka.
Kto to?
Nie uwierzysz. To stary, dobry TJ.
- Co powiedział? - Nic dobrego.
Poprosił mnie o błogosławieństwo.
Chce ci się znów oświadczyć.
Obiecałeś mu, że mi o tym nie powiesz?
Tak, ale uznałem, że wolałabyś
o tym wiedzieć
po tym miesiącu.
Nie chcę, żebyś znów dała się zaskoczyć.
W sumie racja.
Powiedział, kiedy to zrobi?
Tak, zaraz przyjdzie.
Zaraz.
To pewnie on.
- Tak myślę. - Nawet się nie umyłam.
Idę!
Nie musisz się zgadzać.
Prosił o błogosławieństwo,
ale mu go nie dałem.
Możesz to uwzględnić przy decyzji?
Wystarczy!
Co tu robisz?
Siedziałem w pracy
i zrozumiałem, jak wyobrażam sobie swoją...
Naszą przyszłość.
Więc musiałem cię zobaczyć.
O nie...
- Wstań. - Nie chcę.
Proszę cię.
Dlaczego?
Nie wiem, czy powinniśmy
tak od razu wracać do narzeczeństwa.
Chodzi o to, że się z kimś przespałem, tak?
Trzeba było ci nie mówić.
Po części. Ale nie tylko.
Ja też się z kimś przespałam.
I czuję się zdezorientowana.
Myślę, że dobrze nam zrobi
jeszcze chwila przerwy.
Co? Czekaj.
Przespałaś się z kimś?
- Tak. - Ale czemu?
Czemu?
Myślałem, że nie chcesz.
Widać też byłam ciekawa.
Jezu.
Tego się nie spodziewałem.
Ale wiesz co?
Dokładnie to miałaś zrobić.
To dobra wiadomość.
- Tak? - Tak.
To była nasza szansa, żeby się wyszaleć,
jak radziła twoja ciocia.
Tego potrzebowaliśmy.
Ale problem w tym,
że otworzyliśmy te drzwi.
Jak je teraz zamknąć?
To jak z dżinem z lampy.
Pasty do zębów nie wciśniesz do tubki.
Nie skleisz rozbitego jajka.
Nie rozumiem.
Cóż...
Oboje posmakowaliśmy czegoś innego.
To może zmienić gust.
Czekaj.
Lubisz gościa, z którym się przespałaś?
Nie wiem. Może.
Ale wiem, że nie jestem gotowa
na zobowiązanie na zawsze.
Kurwa.
Jestem debilem.
Trochę tak.
Przykro mi.
Na papierze jesteś dla mnie idealny
i masz świetne kwalifikacje
do życia, jakiego zawsze pragnęłam.
Ale czas, żebym poszła za głosem serca,
a nie za rozumem.
Właściwie
to nawet nie muszę iść za sercem.
To...
Inny impuls.
Muszę iść.
Dokąd?
Patty, proszę cię.
Patty!
Cześć.
Jest Sam?
Kogo tu przywiało.
Dziewczyna, która wyje do księżyca.
Miło cię znów widzieć.
Czyli to ona?
To na jej punkcie oszalał.
Mam do ciebie pytanie, księżniczko.
Ładnie to tak wykorzystywać naszego brata?
Nie wiedziałaś, co czuje?
Że jest w tobie zabujany?
Zabujany?
Zabujany!
Od piętnastu lat.
Piętnaście lat, a ona wykorzystuje go tylko do seksu.
Jakby był kawałkiem mięsa.
Kréas.
Spokojnie... Cześć.
- Cześć. - Co tu robisz?
Chciałam porozmawiać.
Jasne.
Poznałaś trzy wiedźmy, moje siostry.
Cathy, Carla, Christine.
Dziewczyny, to Patty McMullen.
Poznałyśmy się.
To byłaś ty, nie?
Dzięki.
Pogadamy na zewnątrz.
Daleko stąd.
- Pożegnaj się. - Pa.
Są nieco nadopiekuńcze
i totalnie szalone.
- Tak. - Więc...
Co tam?
Zerwałam zaręczyny. A raczej nie przyjęłam drugich.
Tak czy siak, zerwaliśmy.
To koniec i to dla mnie wielka sprawa,
bo pierwszy raz w życiu
nie wiem, co będzie dalej.
Nie wiesz tego, ale wszystko planuję.
- Jasne. - Już w dzieciństwie
zaplanowałam sobie całe życie.
Dużo celów, zadań do wykonania,
osiągnięć w określonym wieku, ale...
Nie chcę więcej tego robić.
Chcę po prostu żyć,
wyzbyć się obaw
i zobaczyć, dokąd mnie to zaprowadzi i...
No cóż.
Teraz życie prowadzi mnie do ciebie.
Nawet nie wiesz, jak mnie to cieszy.
- Mogę cię pocałować? - Chodź tu.
ROK PÓŹNIEJ
Mogę powiedzieć...
Jak się cieszę,
że już nie muszę organizować Święta Dziękczynienia?
Patrick, to świetna, nowa tradycja.
Będziemy spotykać się na Long Island,
a ty będziesz mógł gotować.
Zgadzam się,
bo to dla mnie przyjemność.
Ale zanim zaczniemy ucztę,
zmówmy modlitwę.
Nie przeginajmy,
to nie jest święto religijne.
Poza tym umieramy z głodu.
Jezus umarł za ciebie na krzyżu, Barry.
Zwłaszcza za ciebie.
Nie poświęcisz mu w zamian 30 sekund?
Wujku, nie słuchaj go.
Módl się, ile chcesz.
Dziękuję.
To była ulubiona modlitwa waszej matki.
Chwyćmy się za ręce.
To naprawdę konieczne?
Zróbmy to.
Musimy.
- Dawaj. - Dzięki, Molly.
Dziękuję, Molly.
Niech wasz każdy dzień wypełniają miłość i śmiech,
rozgrzewając wasze serca i domy.
Niechaj na waszej drodze zawsze stają dobrzy i oddani przyjaciele,
gdziekolwiek się znajdziecie.
Niech pokój i dostatek błogosławią wasze życia,
a wieczna radość
towarzyszy wam na każdym etapie życia.
By pomyślność sprzyjała wam i bliskim.
Amen.
Czy mogę dodać...
Moja matka, wasza babcia, zawsze mawiała,
że wdzięczność należy się nie tylko za to, co mamy.
Ale też za to, co z tym zrobimy.
- Dokładnie. - Tak.
A to błogosławieństwo...
- Tak. - ...jest zrobione dobrze.
Przestańcie.
Odwracacie uwagę od Jezusa.
Ktoś jeszcze ma jakąś modlitwę od matki?
Moja babcia mawiała:
„Dom jest tam, gdzie się wraca.
Kochać kogoś to rodzina,
a obie te rzeczy to błogosławieństwo”.
W yiddish brzmiało to lepiej.
Dawaj, Walter.
Wszyscy nowi coś powiedzieli.
Twoja kolej.
Dobrze. W duchu modlitwy i wdzięczności
chcę powiedzieć,
że gdy Bóg daje ci drugą szansę...
Nie bierz tego za pewnik.
Ja tego nie zrobiłem.
Też chciałbym coś powiedzieć,
panie McMullen, jeśli mogę.
Panie McMullen? Uwielbiam go.
Proszę, Sam.
Co znaczy mniej więcej...
„Mężczyzna nigdy nie lśni
bez rodziny przy stole”.
Chcę wznieść toast.
Wesołego Święta Dziękczynienia.
Jestem wdzięczna za każdą osobę przy tym stole.
Wiecie, że żadna rodzina nie jest idealna.
Ta nie jest wyjątkiem.
Ale nieźle nam idzie.
Więc wznieśmy toast
za rodzinę McMullenów.
Napisy: Małgorzata Fularczyk