Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bir gün inanılmaz şeyler yapacaksın Zoya Lowe.
Dünyayı değiştireceksin.
- Ne demek bu peki? - Dediğim gibi.
Vücudunun içinde büyüyen bir kara delik var.
Kara delik?
Evet, küçük bir şey.
Fıstık büyüklüğünde, ciğerlerinin arasında.
Bu broşüre bakabilirsiniz...
- Ne yapacağız peki? Sonraki adım ne? - Şey...
Üzgünüm.
Yapabileceğimiz pek bir şey yok. En iyisi eve götürmeniz.
Bunu çok düşünmemeye çalışsın. Olumlu bir şeylerle meşgul edin.
Onu rahat ettirin yeter.
- Rahat ettirelim? - Ne kadar ömrü kaldı?
Söylemek zor. Bilemiyoruz açıkçası.
Bu hızla devam ederse...
Belki bir hafta daha.
Kusura bakmayın. Maçı izliyorlar.
Merhaba anne. Nasılsın?
Seni bugün eve götürüyoruz.
Güzel haber.
Evet.
Harika.
Ayağına dikkat et!
Astronotlarda çok sık görülüyormuş
bir de uzun süre yoğun radyasyona maruz kalanlarda.
Şimdi sırası değil bunların.
Anne, hiçbir belirti var mı?
Kabızlık veya ishal görülebiliyormuş.
Yeni bir CD aldım. Soldiers of de Riddem.
İşte oldu.
Boş ver. Tekerlekli sandalye gerekmez.
Emin misin? Hazır zaten. Üf be. Bir saniye.
Aptal şey.
İyi misin?
İyiyim. Yarın yayınevine gitmek istemiyorum sadece.
Seni görmek istiyorlar.
Gönderdiğimiz son bölüm onları çok heyecanlandırmıştır bence.
O ne?
Hiç.
MODERN DÜNYA TARİHİ
Tabii ki. Sizi zorlamak istemeyiz.
Gönderdiğiniz son bölüm biraz...
Bunu atlatacaksınız. Hiç şüphem yok.
- Zoya'yı tanıyorum. Tam bir savaşçıdır. - Öyle. Teşekkürler.
Ne demek. Biz hazır ederiz.
Kapak örneği de var zaten.
MODERN FİZİĞE GİRİŞ
Bir değişiklik yapmak istemiyorsunuz, doğru mu?
- Evet. - Peki.
Şurayı ve şurayı imzalayın.
Bir de burayı.
MURİS İMZASI
- Çok teşekkürler. - Lafımı olur. İşimiz bu.
Siz rahat olun yeter,
ailecek güzelce vakit geçirin.
Tabii.
Teşekkürler.
Öyle yapacağım.
Yine geldik.
- Annen miydi o? - Evet.
Çok kafana takma. Hep öyle.
Biliyorum.
- Oturabilir miyim? - Olur, tabii.
- Dikkat et ama. - Niye ki?
Aman tanrım.
Teşekkür ederim!
Nasıl bildin?
Bir sır vereyim mi?
- Tabii. - Bunu daha önce de yaptım.
Neyi yaptın?
Bir hap alıyorum. Yarın akşam bir hap alıp bir hafta önceye döneceğim.
- Önceye mi? - Hastaneye.
Bunları daha önce de yaşadım.
- Pek çok kez. - Ne diyorsun sen?
Bu haftayı daha önce de yaşadım diyorum.
Tekrar yaşanacak, her saniyesi, her anı, her günü.
Çünkü hepsini daha önce gördüm.
Uyanıyorum, oradan yayınevine, avukata, sahile.
Annem. Doğum günüm.
Hepsini.
- Kuş bokundan, bocce'ye. - Bocce mi?
Kim bocce oynamak ister?
Hep aynı şey.
Biz... Biz bu konuşmayı daha önce yaptık mı?
Evet. Şey, hayır.
Genelde, her gün aynı insanları görmenle ilgili konuşuyoruz.
Sekiz yıldır burada olmanı. Zamanın nasıl çabuk geçtiğini.
Kimsin sen?
Önemi yok. Fark etmez, çünkü hatırlamayacaksın.
Dediğim hiçbir şeyi hatırlamayacaksın.
Çünkü yarın akşam burnum kanayacak. Kendimi tuvalete kapatacağım.
Bir hap alacağım. Bir hafta önceye döneceğim.
Orada görüşeceğiz. Ve şunu diyeceğim...
-"Dikkat et." - Aman tanrım.
Teşekkür ederim.
- Nasıl bildin? - Şans işte.
- Hem de ne şans. Teşekkürler. - Lafı bile olmaz.
Çok zor.
Ne yapacağını görmek için sabırsızlanıyorum!! - a
MEZUNİYETİN KUTLU OLSUN
Bunu nasıl da görmemişim.
- Gördün. Unutmuşsundur. - Vay! Profesör Dulseberg mü o?
- Evet. Gıcık, yaşlı Dulseberg. - Vay be.
Hatırladığımdan daha da yaşlıymış.
IGE'deki son gün, Avrupa'ya gitmelerinden önce.
Şuraya bak, ihtiyar Mark bile orada.
- Üf. - Ne?
Sanki senin benden önce hiç sevgilin olmadı.
- Olmadı tabii. Birkaç kızla buluştum. - Tabii.
- Yemeğe çıktım. - Öyledir.
Sinema belki.
- Eski ders kitaplarından biri mi? - Evet. Kimya.
Çok tatlı. İsmini hep böyle yazardın kitaplara.
Ve kitaplarına gözün gibi bakardın.
Evet. Hepsi zaman aşımına uğramıştır artık.
KİMYANIN TEMELLERİ
- Sürpriz! - Vay! Çok şaşırdım.
Evet, daha birkaç hafta var
ama seni bir sürprizle neşelendirelim dedik.
- İyi yapmışsınız. - Hediyeler!
- Evet. Getir hadi. - Durun!
- Önce mumları üflesin. - Evet. Mumları üfle.
Yaşasın!
- Dilek tuttun mu? - Evet, dilek tutman şart.
Keşke farklı bir şey yapsaydık.
- Nasıl yani? - Birazdan burnum kanayacak.
- Ne? - İyi misin?
- İyiyim. - Ne oluyor anne?
Yok bir şey. Tuvalete gitmem lazım. Hemen dönerim.
Yine başlıyoruz.
Merhaba anne. Nasılsın?
- Evet. İyi haberler var. - Öyle mi?
- Eve gönderecekler değil mi? - Evet. Öyle. Ne güzel işte.
Ayağına dikkat et.
Kabızlık veya ishal görülebiliyormuş.
Ne arıyorsun?
- Biraz gelişi güzeldi. - Ailenle güzel vakit geçir.
- Daha önce masaj yaptırdınız mı? - Geçen hafta.
Süper. Nasıldı?
Müziği sevmedim. Ellerin de soğuktu.
Geçen hafta Miami'ye geldi.
Ziyaret saatleri dışında burada tutuyorlar.
Sonraki durağı Tampa, Sarasota, ve daha nice yer.
Sonsuza dek yok olmadan önce bu görkemli yaratığı
görmeleri için halka bir şans vermek niyetindeler.
Spoiler vereyim mi?
Gergedan bu hafta ölüyor.
O annen miydi?
Çok kafana takma. O hep öyle.
Oturabilir miyim?
Tanrım. Bu kuşlar hep sıçıyor.
Çok zor yani.
Her gün aynı insanları görmek. Sekiz yıldır buradayım.
Olup biteni takip edemiyorum.
İnsan cidden bilemiyorum... Ne oldu?
- Ben... Yapamam. Yapamam. - Neyi yapamazsın?
- Yapamayacağım. - İyi misin?
- Yardım ister misin? - Hay aksi!
- Çok özür dilerim. Gerçekten. - Çok özür dilerim. Ben...
- Suç bende. - Hayır!
Önüme bakmıyordum. Tamamen benim hatam.
Senin bir suçun yok. Teşekkürler.
- Bu kitapla ne yapıyorsun? - Ben seçtim.
Seni daha önce burada görmedim.
Kitabı nereden buldun?
Burası işte.
Birkaç ay önce gelmiştim.
Aldım öylece. Kimsenin fark edeceğini düşünmedim.
Burada olduğundan haberim bile yoktu.
Yani, buraya pek gelen giden olmuyor.
Büyükannem buraya ilk taşındığında ben sürekli gelirdim.
- Bunlar benim kitaplarım galiba. - Evet, olabilir.
Çoğunu burada oturanlar bağışlamış,
yukarısı tam bir çöplük.
- Peki neden bu kitap? - Bilmem. Anlamaya çalışıyorum.
MDC'ye gidiyorum, üniversiteye. Bir laboratuvarda çalışıyorum.
- Öyle işte. - Laboratuvar mı?
Evet. Profesör Handel'ın öğrencisiyim.
Tanıyorsan...
Şu adamı küçülten makineyi icat edenlerden biri,
nanoskopik adam var ya.
Öyle işte.
- Laboratuvarda çalışıyorsun? - Evet.
Öyle projeler üzerinde değil tabii. Daha basit şeyler.
Aslında, zaman kavramı üzerine çalışıyorum.
- Zaman mı? - Evet. Nasıl işliyor falan.
Nasıl hareket ediyor gibi şeyler.
-"Paula Campos?" - Evet, benim adım bu. Seninki ne?
Zoya. Demek buradasın. Her yerde seni arıyordum.
Hazır mısın?
KUANTUM MEKANİĞİNE GİRİŞ
- Sıçtım. - Çok güzeldi bence.
Yok ya, şu başlangıcı çok zor.
Ne düşünüyorsun?
Ya bir cevap varsa?
Benim için bir çözüm yolu varsa?
- Denemeye değmez mi? - Ne demek istiyorsun?
Princeton'daki çalışmalarımı düşünüyordum,
- yaptığım araştırmaları... - Zoya.
Ne?
Yine mi bu konuyu konuşacağız?
Doktoru duydun. Dediğini duydun.
Yanılıyorsa?
Ya hatalıysa? Belki bilmediği bir şey var?
Belki yapacak bir şey vardır,
- belki ölmem gerekmez? - Ne yapacaksın peki?
Gidip eski araştırmalarını laboratuvarda test mi edeceksin?
Olabilir. Bütün hafta oturmaktan daha iyi.
- Aileni istemiyorsun yani? - Onu demiyorum.
Demek istediğim... Her gün aynı şeyi yapmaktan bıktım usandım!
Bak, sürprizi mahvetmek istemedim.
Sürpriz!
Evet, daha birkaç hafta var
ama seni bir sürprizle neşelendirelim dedik.
İyi yaptınız. Sürpriz oldu.
- Hediyeler de var. - Hediyeler gelsin.
- Hayır. - Hayır mı?
Önce mumları üflemesi lazım.
- Hayır, galiba ben... - Ne oldu?
Hiç. Biraz dışarı çıkmam gerek.
- Neden? Ne oldu? - Ne oldu anne? İyi misin?
İyiyim, biraz temiz hava alayım. Hediye işini sonra yaparız.
- Tamam. - Güzel.
- Olamaz. Burnun kanıyor. - Biliyorum. Önemli değil.
Hemen dönerim.
- Alo? - Paula?
- Evet. Kimsiniz? - Zoya Lowe.
- Dün Carville'de tanışmıştık. - Hatırladım. Nasılsın?
- Ne var ne yok? - Hiç. İyiyim.
Uyanınca gelip seni bulacağım, onu demek için aradım.
Efendim?
Uyandığımda gelip seni bulacağım ve bu işi yapacağız.
- Ne yapacağız? - Muazzam bir şey.
- Ne? - Bilmeni istedim.
Bakın...
- Tamam, yakında görüşürüz. - Ne?
Merhaba anne.
- Güzel haberler var. - Biliyorum. Belgeleri imzalayabilirsin.
Biliyorum. Eve gidebilirmişim. Tamam.
Peki o zaman. Biz hemen döneriz.
Ne maç be.
Yarınki maça biletimiz vardı.
- Süper bir maç olacak. - Evet.
Belki onun yerine sahile gideriz.
Bu ne?
Yangın çıkışı. Biri yanlışlıkla açmıştır.
- Çalışıyor musun? - Nereye gideceksin?
- Güney, 4. Cadde. - Paran var mı?
- Tabii ki. Niye sordun? - Niye mi? Hastane kıyafetiylesin de.
Oraya varınca öderim.
İyi, bin hadi.
Kimse yok mu?
Of, ne yapacağım şimdi?
MIAMI CADDESİ DURAĞI
OMNI LOOP PERONUNA GİDER
Bir dakika!
- Selam. - Merhaba Paula.
Pardon, tanışıyor muyuz?
Bana bir dakikanı ayırabilir misin?
Carville'de büyükanneni ziyarete gelmiştin
ben de bahçede sana çarptım.
- Ne zaman oldu bu? - Dört gün önce. Bilimsel açıdan.
- Tamam. - Adın Paula Campos.
MDC'de öğrencisin.
Dört gün sonra Carville Huzurevi'ne gidip
büyükanneni ziyaret edecek ve bana çarpacaksın...
Pardon, dinle lütfen. Lütfen.
Benim adım Zoya Lowe.
Dört güne seninle tanışıp beş güne öleceğim.
Burnumdan, kulağımdan kan gelecek ve ben öleceğim.
Ölecekmişsin gibi bir hâlin yok.
Göğsümdeki kara delik haricinde aslında çok sağlıklıyım.
Peki, tamam. Buraya niye geldin bilmiyorum ama...
Çünkü... Çünkü beni kütüphaneye götürdün.
Büyükannenle eskiden kitap okuduğunuz yere.
Kitabımı bulduğun yeri gösterdin.
Laboratuvarda zaman üzerine çalışıyormuşsun.
Seninle tekrar bulup birlikte muazzam bir şey yapacağız dedim.
Biliyorum çünkü bunları yaşadım. Sen de oradaydın, dediğim gibi geldim.
Bana inanmalısın çünkü hepsi doğru.
Ger... Gerçek bu.
Peki. Tamam.
Demek olacak şeyleri biliyorsun?
Bu hafta olacakları. Evet.
Kaç parmak var?
Ne?
Güney, 4. Cadde.
Senin adın Paula Campos. Ben de Zoya Lowe.
Lab'da çalışıyorsun. Göğsümde kara delik var.
Gelecekten geldim. Olacakları biliyorum. Kaç parmak var diyeceksin. Sor hadi.
İki. Üç. Şimdi orta parmak. Şimdi de kedin miyavlayacak.
"Bu gerçek mi?" diyeceksin.
Ben de "Evet. Evet öyle" diyeceğim.
Normal ilaç gibi mi alıyorsun?
Evet, öyle.
Ve nasıl olduğunu çözebileceğini düşünüyorsun?
Umarım. Laboratuvarda. Seninle birlikte.
Gurur duydum ama bunu çözmeyi daha önce denemedin mi...
30 yıl önce denedim ama başaramadım.
Anladım. Ne oldu peki?
Bilmem. Hayat.
Başka şeyler çıkıyor. Hayatına devam ediyorsun.
Hayati kararlar aldığını fark etmiyorsun bile.
Geriye bakıp gidecek bir yerin kalmadığını fark edinceye kadar.
Aynı anda birkaç hap almayı denedin mi?
Belki çok daha geriye gidebilirsin yani?
Öyle olmuyor. Bir seferde tek bir hap alabilirim.
Şimdi bir tane alırsam hiçbir şey olmaz.
Ayrıldığım ana tekrar dönene
ve ilaç vücuttan atılıncaya kadar beklemek zorundayım.
Ama bileşenlerine indirgeyebilirsen ince ayarlar yapabilirsin?
Evet. O zaman gerçekten geçmişe gidebilirim.
Her şeyi bırakıp evlenmediğim, senin gibi olduğum yaşlara.
Göğsünde bir kara delik olmadığı zamana.
Hep yapmak istediğim şeyleri yapmak istiyorum.
Bu hapın içinde ne var?
Nasıl çalışıyor?
Ki böylece beş günlük bir ömrüm olmasın.
20, 30, 40 yılım olsun. Koca bir hayatım olsun.
Tamam.
Zaman yolculuğunu çözelim hadi.
Şey, aslında laboratuvar pek o kadar...
Yani, ekipmanlar çok eski.
- Çok iyi değil. - Bir şey olmaz.
Daha iyi yerlerde çalışan tanıdıkların vardır kesin.
Olabilir. Olabilir.
ÜNİVERSİTE DURAĞI
Evet...
Yani...
- Evet. - ...çok mükemmel değil ama, işte.
Nereden başlamak istersin?
Haplar bildiğimiz şeyler gibi davranmıyor.
Yanmıyor, erimiyor, çözülmüyorlar.
Sanki hiç yokmuş gibiler.
Bunun nasıl mümkün olduğunu pek anlayamıyorum.
Sürekli yenileniyorlar gibi.
Var olma süreçleri bir nevi arafta kalmışlar gibi.
O zaman bu yenilenme olayına bir bakabiliriz.
Hayır. Yok. Nasıl bir mutasyon yaşanıyorsa
öyle subatomik bir seviyede ki gözlemlemek imkânsız.
Yapabilseydik bile o sekansı analiz etmemiz gerekirdi.
O yüzden çoğaltalım diyorum.
Princeton'da buna çalışıyordum,
buradakilerde oradaki ekipmanın aynısı.
Aynı ekipman olsa bile
o zaman yaptığın şeylerin aynısını yapmamız gerekmez değil mi?
O zamandan kalan araştırmaların var mı hâlâ?
Yok ama...
Yapmaya çalıştığın şeye ömrümüz yetmez.
Yani... Bence bu delilik. Gücenme ama...
Bence yapmamız gereken bunu analiz etmek.
Biliyorum. Ama bunu yapmak imkânsız.
Dedim ya, yüzlerce kez denedim.
- İnan bana, benim... - İnanıyorum.
Ama imkânsız demek doğru değil çünkü bu şey oluyorsa,
subatomik düzeyde bile olsa, yine de oluyor demek.
Bize farklı bir yol gerek,
bir şey ya da biri.
- Kimin yardım edebileceğini biliyorum. - Kim?
Burada bekle. Hemen geliyorum.
Zoya? Zoya Lowe?
Evet. Zoya Lowe.
Profesör Dulseberg?
Benim. Burada ne işin var senin?
Şey, ben... Laboratuvarı kullanmaya geldim.
- Niye? Ne işin var laboratuvarda? - Bir arkadaşla bir bileşik test ediyoruz.
Çoğaltmayı deneyeceğiz de.
- Bileşik çoğaltacaksınız? - Evet hocam.
Odama gel de biraz konuşalım.
Olur. Burada ders verdiğinizi bilmiyordum.
Öyle. Arkadaşın Mark sağ olsun.
Harrison. Hatırladın mı?
IASA'de şimdi. Muhteşem bir adam.
- Size bu işi o mu ayarladı? - Evet. Evet, inanabiliyor musun?
Anca eş dost sayesinde devlet okulunda öğretmen olabiliyorum.
Ne yapıyor bu be?
Odamı da cehennemin dibine koymuşlar.
Otoparkın orada anasını satayım. Ulaşabilmek için ömrüm geçiyor.
Sigorta yüzündenmiş. İnanabiliyor musun?
Engellilere ayrılan yerlere yakın olmalıymışım. Yaşımdan dolayı.
Gayet iyi görünüyorsunuz.
- 107 yaşındayım. - Vay!
Aslında çok merak ediyorum.
Ne işler çeviriyorsun acaba Zoya Lowe.
Sen kimsin be?
Odamda ne işin var?
- Ben... - Benimle birlikte.
- Ne? - Evet. Öyle.
Merhaba, bu arada.
Şeydeydik, laboratuvarda çalışıyorduk, karşı binadaki.
İyi de odamda ne işin var, niye masamı karıştırıyorsun?
- Haklısınız, özür dilerim. - Öğrenci misin burada?
- Sayılır. - Sayılır mı?
Profesör Handel'a asistanlık yapıyorum.
Tam Zoya Lowe'luk bir hareket. Değil mi?
İstediğin şeyi yapabileceğini sanıyorsun.
- Bir dakika. Bu onun suçu değil. - Kesin değildir.
Seni hatırlıyorum, Zoya Lowe.
Evet, çok iyi hatırlıyorum.
Hatırlıyorum da sen gelmeden önce herkese
ne parlak bir öğrenci olduğunu söylemiştim. Ne parlak!
Sınav sonuçlarını, makalelerini gösterdim.
"Tanrım, ne potansiyel, ne yetenek" diyordum.
Ama yok, öyle değildi.
Hayır sen... Ben özelim diyordun.
Tembeldin. Sabırsızdın.
Sana verdiğim her fırsatı israf ettin.
Seni tanıdığım o dört senede
asla, tek bir kez bile
başarılı olacağına inanmam için tek bir kanıt...
...gösteremedin.
Yanlış yaptın.
- Tamam, özür dilerim... - Olmaz ama.
- Sorun olmaz dedim. - Bana sormadan
- niye gidiyorsun? - Özür dilerim, tamam. Sormalıydım.
- Aptallık ettim. Tamam mı? - Ettin. Bunu yapmamız aptallık zaten.
Yaşlı bir adam bağırdı diye mi? Adam bin yaşında!
- Yarın ölecek zaten. - O mu?
- Evet! - Dedikleri doğruydu.
Doğruydu. Sözlerinde haklı.
IGE'ye, Princeton'a nasıl girdim sence?
Notlarım neden yüksekti? Çünkü tüm cevapları biliyordum.
Yanlış yaptım mı, baştan başlıyordum. Beş gün geriye gidiyordum.
Yüzde yüz haklı. Ben zeki biri değilim.
- Hayır, bu doğru değil. - Beni tanımıyorsun ki.
Niye odasına girdiğimi biliyor musun? Ne aradığımı?
Ne bu?
Hapı nasıl analiz edeceğiz?
- Boş bir kutuyla mı? - Nanoskopik adamla.
Onu küçültmeye başladılar
ama nasıl durduracaklarını bilemediler galiba.
Yani o zamandan beri küçülüyor.
- Göremiyorum ki. - Kimse göremez.
Nasıl düzelteceklerini ya da onu ne yapacaklarını bilemediler.
Çekmecede bırakıp gittiler.
Evet, boktan bir durum. Heba olan bir araştırma.
- Sen de onu mezbahaya mı getirdin? - Et kurutma odası.
Oda sıcaklığında olmaz
çünkü bakteriler var, küf falan var.
Çürümenin olmadığı bir yer gerekiyor
ama donmaması da lazım. Öyle yani. Hem, Luiz de arkadaşım.
Bol şans.
Şunu fişe takabilir misin? Arkada.
Kıyafetinde bir verici var böylece bizimle iletişim kurabilecek.
- Cevap verebiliyor mu? - Evet, şu ekrandan.
ne haber?
- Çok acayip. - Evet.
Handel nasıl kullanacağımı gösterdi
ama sırf onunla konuşmak bile güzel. Çok süper birisi.
Haha aynen
- Neye ihtiyacımız olduğunu biliyor mu? - Hemen söylüyorum.
Kıyafetinde bir de partikül dedektörü var.
- Şey diyordum... - Şey mi...
- Evet. - Vay be.
Hücre yapısını analiz edip
- bulguları aktarır. - Evet.
- Yukarıdan atıver. - Güzel.
Evet.
- Bu kadar mı? - Evet, tamamdır.
Süper. bir saniye
- Ne kadar sürer? - Hiç bilmiyorum.
Yani, zaman onun için çok hızlı akıyor.
Her şeyin çok yavaş aktığı evrenin
diğer ucunda.
O kadar derinlerdeki yüz yıl, bir saniyede geçebilir.
- Bir gün ölecek mi peki? - Bilmiyorum.
Bence sürekli bir küçülme durumunda,
öyle bir an gelecek ki temelli yok olacak.
Evet.
Bu kadar mı?
Ne oluyor?
Tamam. Bir dakika.
Haklıymışsın.
Durmadan değişiyor.
Farklı yapıların içinde sürekli bir döngü hâlinde.
Bu...
- Haklıydım. - Evet. Hem de çok.
Teşekkür ederim.
Bunları nereden bulduğunu sormadım. Hatırlıyor musun?
Evet.
Çok sıradan bir andı.
12 yaşındaydım.
Evin arkasındaki golf sahasında
tek başıma yürüyordum ve...
Orada bana bakıyordu.
Öylece aldın mı?
Şey, üzerinde adım yazıyordu.
ZOYA LOWE
Etrafıma baktım, biri eşek şakası yapıyor sandım.
Ama kimseyi görmedim.
Sonra o sesi duydum, biri fısıldadı,
kafamın içinde.
Ne dedi?
Dünyayı değiştireceğimi söyledi.
Evet.
Pekâlâ...
Dünyayı değiştirme vakti geldi galiba.
Evet.
Belki de.
Bileşikleri test etmek için onları sentezlemeliyiz.
Ya da yine 30 yıl önceki gibi olacak.
En basitten karmaşığa doğru.
Aynı duvarlara toslayıp aynı yerlerde takılacağım.
Hayır olmayacak. Çünkü yanında ben olacağım.
Hazır mısın?
Başka kimsenin bir önemi yok, yalnızca biz varız.
Bunu yapan ikimiziz. Dünya kadar vaktimiz var.
Evet.
Bir açıdan bu beni çok korkutuyor.
Dünya kadar vaktim olup yine de başaramamak.
- Tamam, baştan başlayalım. - Başka bir şey yapmıyoruz zaten.
Merhaba anne.
Başaracağız. Üzerlerinde ismin varmış.
Onları bulmanın bir nedeni olmalı.
Öyle, bir tesadüf ya da yanlışlık değilse tabii.
Belki de bir iz bırakmayacak bir insanım sadece.
Üzülmüyorum ama bazıları benden çok daha iyi diyorum.
- Doğru değil bu. - Peki.
Değil işte!
Senin hakkında onlar da anne babalarına
- aynı şeyi söylüyordur. - Tabii canım.
Bu nereden çıktı, hiç anlamıyorum.
Çünkü onları görüyorum! Aynı sınıftayız!
Çalışlarını seyrediyorum, her gün onlarlayım!
Cypress'taki sınıf değil bu.
Çocuklar eyaletin en iyi piyanistleri.
- Sen değilsin ama? - Değilim. Hem de hiç.
Dört yaşından beri çalan biriyle kıyaslanamam.
Kendine böyle yüklenmeni sevmiyorum.
- Hiç. - Neyi?
Gerçekçi olmamı mı?
Besteci olmak yerine müzik öğretmeni olmanın hiçbir
kötü yanı yok.
Var demedim ki. Dedim mi?
- Bırakmanı istemiyorum sadece. - Bırakmayacağım ki.
Çok güzel.
Söz mü?
- Evet. - Aferin.
Aklına koyduğunu yapabilirsin.
- Unutma. - Biliyorum.
- Bilim insanı olacağım zaten. - Öyle mi?
- Benim gibi mi? - Senin gibi.
Güzel.
Bir dakika!
Aslında laboratuvar pek o kadar iyi durumda değil.
Biliyorum.
Hazır mısın?
Evet.
Alo. Selam, günaydın. Nasılsınız?
Şey, e-postanızı gördüm de, bir sorayım dedim...
Peki. Tamam.
Ne zaman döneceksiniz peki? Tamam. Ben...
Asistanız olmayı özellikle istedim ama bu kadar uzun gideceğinizi bilseydim
o zaman... Tabii. Evet.
Yok, hayır. Tabii anlıyorum. Anlıyorum.
Teşekkür ederim. Size bol şans o zaman.
Anlıyorum, kesinlikle. Tabii. Tamamdır.
Siktir be!
Tamam.
Bir dakika!
Yardım edebilecek birisi olmalı değil mi?
Princeton'da kimse yok muydu?
Kim mesela? Eski sevgilim mi, Dulseberg mü?
Tamam. Projeyi laboratuvara taşıyalım? Faal bir laboratuvara?
Yapabileceğimiz bir şey olmalı.
Aman tanrım! İtfaiyeyi ara!
- Bir şey olmayacak değil mi? - Olmayacak.
Haddimi aşmak istemem ama...
Bu işte çok büyük potansiyel var,
bu haplarda ve sende...
Ama bu çok boktan bir durum değil mi?
Yani, kimse umursamamış, seni desteklememiş...
Yok, aslında pek öyle değildi. Yani daha çok...
Bilmiyorum ya.
Mezun olduğumda
grubum CERN'de iki yıllık özel bir programa davet edilmişti.
Dünyadaki bütün parlak beyinler. Herkes gidiyordu.
Donald şey demişti...
Bu seni mutlu edecekse git.
Bu yüzden mi yani?
Evet, yani haklıydı. İşin bu kısmından pek hoşlanmıyorum.
Bir şeyleri çözdüğün kısım güzel ama geri kalanı sadece...
- Ne bileyim. - Galiba...
Galiba ben giderdim.
Bense yılların araştırmasını ve emeğini bir kutuya attım.
Bir dakika... O araştırmalar hâlâ sende mi?
- Yani... - Nerede!
En son annemin eşyalarının arasındaydı...
Annen nerede?
Burnun...
- Tamam. - Şey mi demek bu...
Evet.
Beni bulacaksın değil mi? Uyandığında yani?
Tabii. Hep buluyorum.
Merhaba anne.
- Zamanda geri götürüyor. - Ve tanışıyoruz?
- Aynı konuşmayı yaptık. - Ne dedim peki?
- En son? - Evet.
Eski araştırmaların duruyor mu,
annen nerede dedin.
Sence gerçekten burada bir şey bulabilecek miyiz?
Yazdığım lise kitabını elinden bırakmadığını düşünürsek, evet.
Belki. Dur! İşte burada. Sandra Lowe. Tamam.
Bir şey çıkacak gibi mi...
Yazdığı psikoloji makaleleri çoğu.
İlginç bir şeyler var mı?
Evet. Yüzyıl ortası çocuk gelişim teorileri ilgini çekerse.
Hiç.
- Dur bakayım. - Bir şey var mı?
Leş kokan bir kutu. Çok güzel.
Of! Resmen bok gibi kokuyor. Tamam.
- Hasiktir. - O ne?
Bir köşe yazısı. Mark'la ilgili.
Mark kim?
Önemli biri değil.
IASA'DEKİ YENİ ARAŞTIRMAYI HARRISON YÖNETECEK
IASA'ye atanmış. O kadar da önemsiz değilmiş.
Evet. Zamanında annem de öyle demişti.
Vay be. Bunu saklamış.
Ama benim hiçbir çalışmam yok.
Geçen hafta Miami'ye geldi.
Ziyaret saatleri dışında burada tutuyorlar.
Sonraki durağı Tampa, Sarasota, ve daha nice yer.
Halkın bu görkemli yaratığı
yok olmadan görmesi için bir şans vermek niyetindeler.
Bayan Lowe?
Kocanız sizi arıyordu.
- Kocam mı? - Çok endişelenmişti.
- Feryat figan bağırıyordu. - Nerede?
Hemen girişte.
Pardon, kocam nerede acaba?
- Buradaki adam mı? - Evet.
Şimdi gitti.
Selam Zoya, ben Donald. Hastanedeyiz. Nereye kayboldun?
Zoya! Nereye kayboldun?
Şu bakıcı kadın
arşivde yoksa yoktur o zaman dedi.
Hey...
Kocanız buradaydı dedi.
Peki.
- Sahiden gitmeyecek misin? - Çok anlamsız bence.
Ama çok iyi bir fırsat demiştin.
Öyle de, yani gidince ne olacak ki?
Dulseberg ve Mark'la iki yıl takılacağım.
Ekipte bir kadın var diye kendilerini modern sanacaklar.
Tanrım. Hiç uğraşamam. Rezillik.
- O kadar da kötü olamaz. - Olur. Biliyorsun.
Avrupa'da olacaksın Zoya. Hep istediğin şeyi yapacaksın,
dünyanın en zeki insanlarıyla beraber.
Bırak biraz yorucu olsun.
Seni özleyeceğim, aptal herif.
Şu an sensiz olmak istemiyorum.
Bunu çözeceğiz. Seni ne mutlu edecekse
onu yapmanı istiyorum sadece.
Onları özlüyorsun.
Öyle galiba.
Yakında göreceksin.
Değil mi? Bu yüzden yapıyoruz bunu,
onlarla olabilmen için.
Galiba.
Galiba falan değil... Öyle.
Buna değecek. Değil mi?
Çok zor bir durum. Onları hep bırakıp gidiyorum.
Geri dönüp her şeyi yeni baştan yapmak çok zor,
uyanınca hep aynı şeyi duymak...
Merhaba anne.
Sanki bir saniye bile geçmemiş gibi.
Güzel haberler var.
Kaybolduğunda neler olduğunu hiç düşündün mü?
Bilmiyorum.
Gidip bir bakayım mı?
Yok canım. Bir şeyi yoktur.
Yani, hayat devam ediyor mu...
Yani, ben...
Benimle birlikte kaybolduğunu düşündüm hep. Onların...
Onların beni salonda beklediğini...
...düşünmedim hiç.
Bugün gergedanın öldüğünü bilmiyordum.
Haklıymışsın.
Sürekli değişiyor ama farklı yapıların içinde.
Evet.
Haklıydım.
Nereden başlayalım? Bileşikleri sentezleyelim diyorum.
- Oradan da teste geçeriz. - Olur.
Bileşikleri sentezleyerek başlamak iyi olabilir bence,
- oradan da teste geçeriz. - Olur.
Bileşikleri sentezleyelim diyordum...
Ne bekliyorduk ki?
Bunu bir daha yapamayacağım galiba.
Her şeyi denedik. Hep aynı noktaya geliyoruz.
Tamam, bu karmaşık bir iş.
Çözmemiz an meselesi...
Hayır, hayır. Her şeyi denedik.
Her tür kombinasyonu denedik.
Sonra onları tekrar denedik. Sonra ben onları unuttum.
Tamam, yardım alalım. Princeton'daki bir arkadaşından mesela.
Kimden?
- Mark. - Tamam.
- IASA'de çalışmıyor muydu? - Mark bize yardım etmez.
- Paula. - Nereden biliyoruz?
Ben... Tüm opsiyonlarımızı zorladığımızı sanmıyorum.
Yapabileceğimiz, deneyeceğimiz bir şey olmalı.
Benim... Benim geri dönmem gerek.
Ailemle birlikte olmalıyım. Ne kadar uzun zaman oldu bilemezsin.
Evet, haklısın. Bilmiyorum. Senin kim olduğunu bile bilmiyorum.
Ben... Ben sadece...
Daireme gelen bir kadınsın sadece,
zaman yolculuğunu çözmek için benden yardım istedin.
Ben de sana inandım.
Senin için işimi tehlikeye attım.
Senin için nanoskopik adamı çaldım be!
- Niye? - Bir tek sen mi
geçmişe dönmek istiyorsun?
- Pardon. - Neyse.
Sorun yok.
Haklıydın. Ailenle ilgili bol şans dilerim.
Merhaba anne.
Sahiden içecek miydin?
Bilmiyorum.
Düşündüm...
Bir kara delik tarafından yutulduğum gözümün önüne gelip durdu.
Bir de...
Gittiğin zamanları düşündüm durdum,
bilmediğim zamanları,
haplardan almamı önerdin mi,
haplardan aldım mı, ben...
- Anlıyorum. - Bilmiyorum.
Bunu neden yaptığını hiç sormadım.
Sırf yardım için yaptığını düşünmek biraz bencillikti sanırım.
Yardım etmeyi istiyorum.
Biliyorum.
Ama kapıyı o yüzden açmıyorsun.
Benim için üzülmene gerek yok.
Peki.
Bu...
Bu çok aptalca.
15 yaşındaydım...
Arabayı aldım.
Almamam gerekiyordu.
Bir çivinin üzerinden geçtim.
Şey sandım... Fark ederler dedim.
Annemler fark eder dedim.
Ama etmediler.
Lastik patladı.
Daha çocukmuşsun.
Öyle galiba.
Bu işi yapacağız. Princeton'a gidip Mark'ı bulacağız.
Seni geçmişe göndereceğiz.
Babamı kaybettikten sonra
geçmişe dönmeyi çok istedim.
- Kaç yaşındaydın? - 12.
Ama hapları, o öldükten bir hafta sonra buldum,
çok uğraştım ama hep bir gün geç kalıyordum.
- Yakın mıydınız? - Evet.
Çok iyi bir babaydı.
Bana şeyler anlatırdı...
Bilim kurgu hikâyeleri, işte, küçük sıradan bir kız
meğer galaksinin kraliçesi falanmış...
- Çok tatlı. - Evet.
Evet.
Her şeyi başarabileceğime inandırırdı beni.
- Çok şey başarmışsın ama. - Öyle mi?
Yani, Mark gibi insanlara bakınca...
Benim hayatım çok sönük kalıyor.
Hiç de bile.
Sanmıyorum.
Hem, geçmişe döneceğiz değil mi?
- İkimiz bu işi düzelteceğiz. - Umarım.
Beni, bu işi başarabileceğime inandıran yegâne insan oldun.
- Sahi mi? - Evet.
Öyle.
Görebiliyorsundur.
Değil mi?
Sanki tüm ömrümüzü birlikte geçirmişiz gibi.
Öyle mi?
Evet.
Öyle.
- Burnun. - Tamam.
Vakit geldi.
Beni yine bulacaksın değil mi?
- Uyan... Uyandığında yani. - Evet.
Her zaman buluyorum.
Merhaba anne.
Gir.
Ne var?
Sizden bir şey isteyecektim.
- Zoya Lowe? - Evet.
Mark Harrison'ı bulmama yardım edin lütfen.
Mark Harrison?
Son konuşmamızda ondan bahsettiniz,
- yakın olduğunuzu biliyorum. - Son konuşmamızda mı?
- Seni çok iyi hatırlıyorum Zoya Lowe. - Biliyorum.
- Ben... - Evet, biliyorum!
Artık biliyorum.
Bir zamanlar hakkımdaki düşüncelerinize çok önem veriyordum
ama artık vermiyorum.
Haklısınız da muhtemelen. Hâlâ sabırsız ve tembelim.
Kendini özel sanan, neyse ne!
Ama uğraşıyorum.
Siz ya da başka biri hakkımda ne düşündüyse düşünsün
ben bu işi yapacağım.
Peki...
Öyle olsun.
Bol şans.
MARK HARRISON 1209 ÜNİVERSİTE SOK. PRINCETON, NJ 08541
- Uzun zaman oldu. - 10 yıl.
1985 MEZUNLARI
- Seni iyi gördüm. - Peki.
- Ne? - Şey... Hiç. Sadece...
Miami'ye döndünüz değil mi?
Oralar nasıl?
İyi. İyidir işte.
Donald, UM'de ders veriyor, post-doktorasıyla uğraşıyor,
- ben de Jayne'le evdeyim. - Anladım.
Evet. Güzel ya. Eve dönmek iyi oldu,
- anneme de yakınız yine. - Of, ben oraya dönemezdim herhâlde.
Avrupa'dan buraya taşınmak bile zor geldi.
Evet. Alışırsın.
Eski araştırmalarına hiç göz atıyor musun?
Yok ya. Donald bütün gün evde yok...
Jayne var bir de, bir manası yok.
Hiçbir zaman bir manası olmadı sanırım.
- Bence oldu. - Onu demek istemedim. Yani...
Şey diyorum...
Çözmenin imkânsız olduğunu bildiğin
bir şey üzerinde çalışmak çok moral bozucu olmalı.
- İmkânsız değil. - Peki.
Kavga çıkarmaya çalışmıyorum.
İyi görünüyorsun sadece. Mutlusun.
- İyi bir anne olacağını biliyordum. - Vay be.
Sen söyleyince aşağılıyorsun gibi geliyor.
İçten bir iltifattı sadece.
Mutlu görünüyorsun.
Mutluyum.
Seni gördüğüme sevindim.
Bir daha şehre gelirsen haber ver.
- Uzun uzun otururur konuşuruz. - Olur, ararım.
- Merhaba. Buyurun. - Merhaba.
Mark Harrison'ın eski bir arkadaşayım da kendisi...
Benim babam olur ama...
Son yıllarda gün geçtikçe zayıf düştü.
- Onunla pek vakit geçiremedim. - Evet, çok şey olmuş...
Evet.
Sanırım en son dört ay önce gördüm.
Pek iyi durumda değildi. Yemiyordu. Uyumuyordu.
Tek yaptığı çalışmaktı.
Onunla konuşmaya çalıştık ama bilmiyorum.
- Çok özür dilerim... - Yok, yok. Önemli değil.
Terapistim bununla ilgili daha çok konuşmamı istiyor,
kabullenmeme yardım edermiş.
Bir anma töreni gibi
bir şey yapmanın iyi olacağını söyledi.
- Ben... Hiç haberim olmadı. - Yok, önemli değil.
- Okuldan mı tanışıyordunuz? - Princeton'dan.
Anladım. Nasıl biriydi o zamanlar?
Çok parlak bir öğrenciydi.
- Çok zeki. - Evet.
Herkes öyle diyor. Çok zekiydi.
Tüm eşyalarını buraya tıktı. Ödülleri, diğer ıvır zıvırı.
Vay.
- Hinckley Ödülü mü? - Evet.
İnsan daha ne ister diyorsun.
Tüm... Tüm çalışmaları bunlar mı?
Öyle sanırım.
Evet.
Bunlar...
Bunlar hep benim çalışmalarım.
Sen daha iyi baş ediyorsun gibi.
Tanrım. Bu benim.
Araştırmamı saklamış. Özür dilerim. Ben...
Buna inanamıyorum.
Ne zamandır bunun üzerinde çalışıyordu?
Bilmem ki. Uzun zamandır. Yıllardır.
Bu odaya girmekten nefret ediyorum.
Şu lafını hatırlıyorum hep,
"Bir gün benimle gurur duyacaksın" derdi.
Bu bok püsürle mi gurur duyacaktım?
Tanrım!
Çok üzgünüm.
Evet. Ben de.
- Çocuğunuz var mı? - Evet. Bir tane. Senin yaşlarında.
O da böyle şeyler üzerinde mi çalışıyor?
Yok, hayır. Piyanist kendisi. Yeni nişanlandı.
Çok güzel. Tebrikler.
Teşekkürler.
ANA BİNA
Hey Zoya. Hastanedeyiz. Nereye kayboldun?
Anne, neredesin? Niye telefonuna bakmıyorsun?
Çok merak ettik. Aç lütfen.
Zoya, hayatım. Aç şu telefonunu lütfen.
Seni çok özledim anne. Seni hiç kaybetmek istemiyorum.
Seni böyle kaybedemem. Böyle olmaz. Lütfen.
Lütfen seni tekrar göreyim.
Hiç aklıma bile gelmezdi... Lütfen, lütfen...
Sana söylediğim son şey sürekli aklımda.
Neden bir şey söylemedin?
Anne, seni kaybedemem ben.
Sensiz ben ne yaparım bilmiyorum.
Ne yapacağımı bilmiyorum.
Tanrım. Geri dön lütfen.
Lütfen, seni çok özledim.
Bir kâbus bu, lütfen geri dön.
Anne, seni çok sevdiğimi bil.
Keşke yüzünü bir kez daha görebilsem. Sesini duyabilsem. Bir şey desen.
Yeter ki sesini duyayım. Lütfen.
Lütfen, keşke eve gelsen.
Anne neredesin? Telefonuna bak.
Seni çok özledim, kaybedemem seni.
Aç lütfen. Mesajlar ulaşıyordur umarım.
Seni böyle kaybedemem. Böyle olmaz.
Lütfen. Lütfen seni tekrar göreyim. Lütfen anne.
Anne, neredesin? Niye telefonuna bakmıyorsun?
Çok merak ettik. Aç telefonunu.
Seni çok özledim anne. Seni kaybetmek istemiyorum. Lütfen...
Bu gerçek olamaz anne.
Aç telefonu lütfen. Seni çok özledim.
Jayne.
Anne.
Çok özür dilerim.
Niye ki? Seni korkuttuk, biz özür dileriz.
Hayır, hiç de bile.
- Korkmadım. - Bayıldın.
Seni çok özledim.
Ayağına dikkat et.
- Biraz müzik açayım mı? - Olur. Ne var?
Yeni bir CD aldım. Nasıldır bilmiyorum.
- Soldiers of de Riddem. - Of!
- Güzele benziyor. Tak bakalım! - Olamaz!
Nasıldır hiç bilmiyorum.
Annem kibarlık yapıyor baba. Dinlemek falan istemiyor.
Güzel bir şey aç.
Bence çok seveceğiz.
Kapağa baksana. Hepsi nasıl mutlu.
- Çok mutlular sahiden. - Müziğe hazırlanın.
Müzikten nefret etmek yasak.
- Morris işi biliyor. - Kaça aldın onu?
1.99 dolar. 2.50'den indirim yaptırdım.
- Güzel bir hayatım oldu mu sence? - Evet. Tabii ki.
Bak...
Böyle konuşma.
Lütfen. Sen iyi misin?
Ölüyorum. İyi olmaktan biraz uzağım.
Şeyi düşünmeden edemiyorum...
Nasıl olurdu acaba?
Yapabileceğim onca şeyi düşünüyorum.
Benim diğer varyasyonlarımı...
Hayatımın, senin, Jayne'in.
Hayatta kaldığım başka bir zaman var mı ki,
göğsümdeki bir kara delik yüzünden ölmediğim?
Olabilir.
Ama belki o zaman tanışamayacaktık.
Jayne olmayacaktı.
Kim bilir?
Çok çabuk büyüdü. Zaman çok hızlı geçti.
Göz açıp kapayana dek.
Bebekliği gözümün önünde.
Minnacıktı. Plaja götürürdük.
Her şey onu nasıl heyecanlandırırdı değil mi?
Evet.
Ama hatırlıyorum da bir gün...
...çok sakindi.
Plaja gittik, ikimiz de öylece uzandık.
Bulutlara bakıp durduk.
Palmiye ağaçlarının tepesine. Okyanusu dinledik.
O ve ben. Minik parmaklarıyla...
Minik parmaklarıyla ellerimi tutuyordu.
Tam bir sessizlik.
O anı milyonlarca kez tekrar yaşadım.
Keşke oraya dönebilsek. Şu anda. Üçümüz.
Dönebilsek neyi farklı yapardın?
Soldiers of de Riddem haricinde bir albüm alırdım herhâlde.
Hadi ama. Bir şey değiştirmez miydin?
Bilmem ki.
Değiştirebileceğim şeyler illa ki var.
Ama seninle olan bu anı kaybetmeyi riske alamam.
Peki ya sen? Ne isterdin?
Daha çok.
Daha çok gün.
*EK - Carville Huzurevi kütüphanesine bağışlanacak
kitaplar listesi
KAÇIRILMAYACAK BİR SERGİ... ŞİMDİ SENİN ZAMANIN
YAŞAYAN SON TEK BOYNUZLU GERGEDAN
KAÇIRILMAYACAK BİR SERGİ... ONA VEDA EDİN
YAŞAYAN SON TEK BOYNUZLU GERGEDAN
Of Anne... Çok güzel.
Bu şarkıyı nereden öğrendin?
- Bilmem. Bir yerden duydum. - Özgün bir parça.
Evet.
Mükemmel.
MIAMI CADDESİ DURAĞI
OMNI LOOP PERONUNA GİDER
Bir dakika!
- Merhaba. - Merhaba.
Sizi tanıyor muyum?
Hayır.
Ama ben seni tanıyorum.
Üzerinde adın yazıyor.
Evet. Bir nedeni olduğunu düşündüm hep.
Benim için yapılmışlar diyordum.
Belki öyledir, öyleydi ya da.
Belki çözdün, geri dönüp
bu hapları kendine verdin ve...
Belki de onları sana verebilmek için buldum.
Al.
Senin olsun.
- Bu ne... - Çalışmamız.
Yaptığımız her şey.
- Bir dakika. Ben... Bunu alamam. - Alırsın. Alacaksın da.
O kadar kafana takma.
Ailen seninle gurur duyardı.
Ne?
Sana şeyi anlattım mı...
Evet. Ben de sana benimkini anlattım. Yerde oturduk.
Geleceği konuştuk.
Şu an hayatın istediğin gibi gitmiyor olabilir
ama o noktaya geleceksin.
Hayatta iyi yerlere geleceksin. Hatta çok iyi yerlere.
Bana ihtiyacın yok.
YAŞAYAN SON TEK BOYNUZLU GERGEDAN HAYATINI KAYBETTİ
ADAM HARRISON'I BUL 1209 ÜNİVERSİTE SOK. PRINCETON, NJ
Hey! Bravo! Yaşasın!
- Dilek tuttun mu? - Tuttum.
- Neydi? - Evet.
- Söylenmez ki! - Söylemem!
- Gerçekleşmez sonra. - Şehir efsanesi o.
Hayır, söylersen olmuyor işte. Evet, hediye zamanı.
- Hayır! - Evet!
- Hediye kabul etmeyi hiç bilemem! - Otur yerine.
Morris'le ikimizin hediyesi. Sevsen iyi olur.
Evet. Sence ne?
Bilmem ki. Ne bileyim.
Hatırlamıyorum...
Tebrikler büyükanne!
- Bunu daha önce açtım mı? - Nasıl yani?
Buralara kadar gelebildim mi?
Adını Zoya koymayı düşünüyoruz.
- Olur mu? - Düşünüyor musunuz, koydunuz mu?
Aman tanrım! Çok sevindim!
Çok iyi bir anne olacaksın.
Anne. Burnun.
- İyi misin? - Buraya kadar.
Buraya kadar.
Bunun için çok teşekkür ederim.
Daha iyi olamadığım için özür dilerim.
Hep yanında olamadım, özür dilerim.
- Anne! - Hayır Zoya. Bir şeyin yok.
Bir şeyin yok. Böyle söyleme. İyileşeceksin.
Biliyorum. İyileşeceğim.
- Seni çok özleyeceğim. - Bundan daha güzel bir hafta olamaz.
- Seni seviyorum anne. - Sizi çok seviyorum.
Bir anda tüm dünya gözünün önünde canlandı.
Geçmiş ve bugün. Her şeyi görebiliyordu.
Küçük bir kız gördü...
Dünyada bir başına yürüyordu.
Tüm geleceğini görebiliyordu.
Arkadaşları ve ailesiyle geçireceği harika zamanları.
Ve tabii yaşadığı zorlukları, mücadelesini ve hatalarını.
Hepsini görebiliyordu.
Ona uzanıp sımsıkı sarılmak istedi
ama yapamadı.
O da kızın önündeki koca bir hayata baktı.
Gözlerinde yaşlarla ona fısıldadı...
Günün birinde inanılmaz şeyler yapacaksın Zoya Lowe.
Dünyayı değiştireceksin.
Altyazılar: PLINT Çeviren: Sarper Aman