Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- [dziewczynka] Tutaj! - [melancholijna muzyka]
Zgadnij, co się stało!
[dziewczynka śmieje się]
[mówi niewyraźnie]
[śmieje się] Przestań!
[kobieta] Co jest, kochanie?
Mamo! Mam błoto na kolanie!
[dziewczynka] Wygląda jak dom!
[śmieją się]
[melancholijna muzyka gra dalej]
NA SPRZEDAŻ
[przez telefon] Mówi Sharon Wright z Szybkich Pożyczek Gotówkowych.
Bardzo proszę o telefon w sprawie zaległych spłat.
Brak kontaktu poskutkuje przekazaniem sprawy do windykacji.
Wolałabym tego uniknąć.
Sharon Wright, Szybkie Pożyczki Gotówkowe.
888-555-0113.
[reporter w TV] Coraz więcej osób w tarapatach finansowych.
Opublikowane dzisiaj dane potwierdzają galopującą inflację,
wzrost czynszów i niepokojące…
Wstawaj, Ken.
Dzisiaj w końcu kupimy dom.
- [Ken] Jeszcze minutka. - Mówisz tak co rano.
[reporter 1 w TV] Według ekonomisty z Uniwersytetu Waszyngtońskiego…
- [Lynette] Wstawaj, mamo. - …walą się fundamenty gospodarki USA,
zwłaszcza rynek pracy i mieszkalnictwa.
Ludzie zarabiają mniej za tę samą pracę.
Z powodu inflacji średnie zarobki spadają.
Wcześniej sto dolarów starczało na wiele.
Teraz zakupy stały się dwa razy droższe.
[reporterka] Według ekonomistów nie tylko żywność podrożała.
Nowe dane pokazują,
że czynsz pochłania zazwyczaj ponad jedną trzecią zarobków.
[reporter 2] Aż 30% Amerykanów nie ma nawet tysiąca dolarów oszczędności.
Konsekwencje mogą być opłakane, m.in. wzrost eksmisji,
utraty pracy i kłopoty psychiczne.
[kobieta jęczy]
Nie patrz tak na mnie.
- Uch… - [pikanie alarmu]
Nie da się spać. Łazisz jak w podkowach.
To nie zasypiaj na kanapie.
[kobieta] Przestań po mnie jechać od samego rana.
O 14.30 u notariusza. Podpiszemy akt z Davidem.
Bądź na czas, jasne?
[kobieta] Nie musisz mi wciąż przypominać.
[Lynette] Eksmituje nas, jeśli nie zapłacimy. Rozumiesz to?
Rozumiesz?
- Cześć, mamo. - [kobieta] Hej.
No chodź.
Mmm. Jak się spało?
- [Ken] Świetnie. - To dobrze.
- [Lynette] Gdzie drugi but? - Co?
Po drodze odbierz czek z banku.
- Dobra, dzięki. - [Lynette] To do 14.30.
Chodź, Ken.
- [wzdycha] - [melancholijna muzyka]
[rozruch silnika]
[spiker] Nadajemy z Portland na częstotliwości 90,7 FM.
Dawajcie nam znać, czy też odczuwacie inflację.
Bez owijania w bawełnę.
Wszystko idzie do góry poza płacami.
Według ostatnich danych…
Cieszy cię kupno domu?
- [Ken] Tak! - Tak?
[Ken] To super.
[Lynette] Wiesz, co to znaczy mieć dom?
Opieka społeczna już nigdy cię nie odbierze.
Tak. I pomaluję pokój na czerwono.
[kobieta w radiu] Jeśli nie masz domu, mieszkasz w motelu
lub masz kłopoty finansowe, ludzie uznają, że to zasłużone.
Ale wystarczy tylko podwyżka czynszu lub przegapiona zmiana w pracy.
[mężczyzna w radiu] Ludzie myślą,
że bezdomni sami zgotowali sobie ten los. Nie.
Ale wystarczy potknięcie, jeden nieopłacony rachunek
i nagle mieszkamy w aucie. Nie ma odwrotu.
[komentatorka] To nie takie rzadkie. Na każdą osobę, która ma dom,
cztery są eksmitowane. Obłęd.
A nikt nie chce najemcy z eksmisją na koncie.
[kobieta 2] Amerykanom już od urodzenia wpaja się nienawiść do biednych.
Nawet biedni gardzą biednymi. Mamy to zapisane w genach.
[mężczyzna 2] Płace spadają, ceny rosną, rynek mieszkaniowy to chaos.
Wiele osób sądzi, że obserwujemy upadek amerykańskiego społeczeństwa.
Zwłaszcza rynku pracy i mieszkalnictwa.
[kobieta 1] „Pracująca bezdomna” powinno być oksymoronem.
A tymczasem mieszkam w aucie i kąpię się na uczelni.
[Lynette] Dasz radę, gdy będę w pracy?
- [Ken] Spytasz o pracę w piekarni? - Tak, przypomnę mu się.
[mężczyzna 3] Pełna zgoda. Dla bogatych Portland to miasto sukcesu.
Szybujących czynszów, inwestycji i luksusowych projektów.
Deweloperzy świętują.
[budująca napięcie muzyka]
[brzęczenie zamka]
[głośny furkot maszyny]
Wielki dzień, co?
[Lynette] Tak. Nie mogę doczekać się, aż będzie po wszystkim.
U mamy dobrze?
[Lynette] Jest w jebanej rozsypce. Jak zawsze.
Mmm.
No dobra. Do pieca.
[piknięcie maszyny]
[potrójne piknięcie]
[szum maszyn]
[brzęczenie zamka]
[Lynette] Przyjechał kierownik. Musisz iść.
- [Ken] Pytałaś go o pracę? - Tak. Nic dla ciebie nie ma.
Syrop na boku?
- Nie, na górze. - Na boku.
- Na górze. - Wczoraj mówiłeś inaczej.
- Wcale nie. - Wciąż zmieniasz zdanie.
- Pięć dolarów. - Nieważne.
- Dziękuję. - Dawaj.
[kobieta] Cześć, Kenny.
- [Lynette] Kończę za trzy godziny. - Dobra.
[głośny furkot maszyny]
[brzęczenie zamka]
[dzwonek szkolny]
[nauczycielka] Ostatecznie różnica między monetaryzmem a keynesizmem…
[trzask otwieranej puszki]
…to ledwie odmienność opinii co do maksymalizacji wzrostu.
Wygląda jak Hillary Clinton.
- [nauczycielka] Siłą napędową jest… - [uczniowie śmieją się]
- [nauczycielka] Powinien być pod opieką. - Wiem.
- Istnieją odpowiednie placówki. - To okres przejściowy.
- [nauczycielka] Nie może tu przychodzić. - Rozumiem.
- Jestem Kenny. - [nauczycielka] Kenny nie może tu być.
Rozumiemy.
- Wciskałam jej kit. - Wiem.
- Nie oddamy cię. - Nie.
- Nigdy. - Nie.
- Kupujemy dom. - Super.
BEZPROBLEMOWE POŻYCZKI
- [Lynette] Dobrze wyglądam? - Tak.
Serio? Oby mama już była.
Strasznie się stresuję.
[Ken] Chcę… Chcę, żebyś była silna.
Bądź sobą i bądź cudowna.
[mężczyzna] Jest.
Przepraszam, David. Utknęliśmy w korku.
- [David] Nie szkodzi. - Dzięki. Eee…
- Pamiętasz Kenny’ego? - Jasne.
- [Ken] Hej. - Cześć.
Mike Gregory, mój notariusz.
- [Mike] Witam. - Dzień dobry.
Dzięki za obniżkę i cierpliwość.
Jasne. Tatę ucieszyłoby, że kupujecie dom.
- Doreen jeszcze nie ma? - Obie musicie podpisać umowę.
Wiem. Niedawno do mnie pisała.
Za chwilę powinna przyjechać.
Mamy mało czasu. Oglądam dom w St. Johns.
Przyjedzie. Zadzwonię do niej.
- [David] Jasne. - [sygnał linii]
[wzdycha]
[David] Stresująca sytuacja. Nie wiem, na co liczyłem.
- Dostały już dość szans. Chyba… - [niepokojąca muzyka]
- [Doreen] Cześć. - Gdzie jesteś?
Mam małe opóźnienie. A ty?
Czekamy u notariusza.
Przekaż, że nie dojadę.
Nie mogę teraz o tym gadać. Wybacz.
- Serio? - Mmm. Muszę kończyć.
- [niepokojąca muzyka] - [David odchrząkuje]
[David] Doreen zaraz będzie?
[niepokojąca muzyka narasta]
- [niepokojąca muzyka gra dalej] - [sygnał linii]
[poczta głosowa] Tu Doreen. Wiesz, co robić.
[poczta] Sharon Wright z Szybkich Pożyczek…
- Tu Doreen. Wiesz, co robić. - 888-555…
- [sygnał linii] - [nakładające się głosy]
[kobieta] Tu Tammy. Denise jest chora. Pracuję do twojej zmiany.
Nie spóźnij się.
- [muzyka cichnie] - [Lynette oddycha nerwowo]
[cicho] O nie. Mamy przejebane.
[szum nadjeżdżającego auta]
[ponaglające odgłosy klaksonu]
Co to?
[Doreen] Auto.
[Lynette] Czyje?
- Moje. Kupiłam je. - [prycha]
W drodze do pracy zobaczyłam, że Mazda zorganizowała wyprzedaż.
- [Lynette] To jakiś żart. - Stało tam to cudo.
Potargowałam się i dobiłam targu.
Zamiast przyjechać do notariusza, kupiłaś nowe auto z salonu?
No tak.
Ile kosztowało?
Eee, wpłaciłam 25 tysięcy, więc rata miesięczna to grosze.
Że co?
- To moje pieniądze. - Wpłaciłaś całą zaliczkę na auto?
Mogę wydawać własną forsę.
- I tak czeka mnie praca do śmierci. - Wiesz, co narobiłaś?
Oszczędzam od wielu lat, więc choć raz się szarpnęłam.
Czemu dzisiaj? Miałyśmy kupić dom.
Idę do domu, napiję się coli,
a potem przejadę się z Kennym.
- Olałaś notariusza dla promocji? - To wyprzedaż.
Wyprzedaż, super. Eksmitują nas, rozumiesz?
Postradałaś zmysły?
Wylądujemy na ulicy. Naprawdę nie łapiesz?
Przepraszam.
Zachowałam się do dupy. Matką też jestem do dupy.
Nie chciałam cię rozzłościć.
Nie powiedziałam ci, bo wiedziałam, jak zareagujesz.
Wybłagałam Davida, by dał nam czas do jutra.
To krętacz.
Wciska nam gówniany kredyt na gówniany dom.
Wszystko się sypie.
[dyszy] Boże. Odbiorą nam Kenny’ego.
- [Doreen] Wiedziałam, że ci odbije. - Kurwa.
Posłuchaj mnie. Mówiłam, że wszystko wyremontuję.
Będzie tu pięknie. Taka okazja się nie powtórzy.
To nasza jedyna szansa.
- Jutro sprzeda dom komuś innemu. - Daj mi spokój.
- Zabiorą Kenny’ego. - Nie mam na to ochoty.
- Daj mi kluczyki. - Nie ma mowy.
- Nie będę o tym gadać! - [Ken] Nie kłóćcie się!
Oddam auto. Wszystkim się zajmę.
- Wyjaśnię, że cię poniosło. - Nie poniosło mnie.
Poniosło. Oddaj kluczyki.
- No dawaj, kurwa! - Hej!
- Dawaj… - [Ken] Nie kłóćcie się!
- Nie lubię, gdy się kłócicie. - [mamrocze]
- [Doreen] Misiu? - [mamrocze]
[Doreen] Masz ochotę na przejażdżkę?
- [Lynette] Boże. - [Ken] Super, mamo.
[Lynette oddycha ciężko]
No dobra.
Ale tu… Mamo, tu chodzi o Kenny’ego.
- [Ken] Ale fajne. - [Doreen] Chodź. Pojedziemy to uczcić.
[Lynette] Wylądujemy na bruku. Zamieszkasz w tej jebanej maździe.
- [Doreen] Chcesz kupić dom? - Zabiorą Kenny’ego.
- Śmiało, ale za własną kasę. - Nie dostanę kredytu.
- Wiesz o tym. - I czyja to wina?
Znów wyląduję na ulicy.
Z każdej pracy wylatujesz,
bo zaczynasz besztać ludzi i rzucać czym popadnie.
[Lynette] Przepraszam. Błagam cię. Nie rób tego.
Błagam cię. Oddajmy to auto.
- Pojadę do salonu. Pogadam z nimi. - [klakson]
Weź spierdalaj.
[Doreen] Podpisałam umowę. Pozamiatane. Odpuść sobie.
Ja pierdolę.
Wiesz co?
Załatwię te 25 tysięcy.
A tobie do reszty odbiło.
Mamie odbiło, Kenny.
Jasne. Pamiętaj, by odebrać Kenny’ego od Mony.
[ponura muzyka]
[klakson]
18.12
[nagranie] Tu David Claremont z Portland Real Estate.
Zostaw wiadomość. Oddzwonię.
Mówi Lynette. Przepraszam za dziś.
Chciałam pogadać. To pilne. Mógłbyś oddzwonić? Dzięki.
[muzyka rockowa z głośników]
- [Tammy] Spóźniłaś się. Już 18.30. - [Lynette] Wiem, Tammy.
- Wiem. Musiałam… - [Tammy] Nieważne.
Mogłabyś choć raz przyjść na czas.
- [Lynette] Coś mi wypadło. - Nie mój problem.
- Wydaj to danie. - [Lynette] Już.
- Cześć, David. - [David] Wycofujesz się?
Nie. W banku coś popieprzyli. Spóźnią się z wydaniem czeku.
Potrzebujemy więcej czasu, bo jutro jest weekend.
Dosyć tego. Byłem cierpliwy.
Wiem o tym. Wiesz, że to doceniam. Proszę o jeszcze trochę czasu.
- Dodatkowy dzień. - Przestań! Masz czas do jutra o 9.
Jeśli nie będę miał kasy, nici z umowy.
- 25 tysięcy do 9.00. - Okej.
- Ostatnia szansa. - Do jutra.
Kurwa. [wzdycha]
- [mężczyzna] Wszystko gra? - Tak.
Nie. Dasz fajkę?
[muzyka rockowa w tle]
- Cody. - Wiem.
[wibracje telefonu]
- Cześć, Scott. - [Scott] Dzwoniłaś?
- Tak. - Masz czas?
Owszem. Mam wolny wieczór.
Tam, gdzie zawsze.
Super. Pasuje mi.
- Za 15 minut? - 30.
Jasne.
[szum wody z kranu]
[melancholijna muzyka]
- [Tammy] Dokąd to? - [Lynette] Muszę…
- [Tammy] Nie ma mowy. - Chodzi o Kenny’ego.
[Tammy] Zawsze się nim tłumaczysz!
19.14
19.15
[posępna muzyka]
[rytmiczna, intrygująca muzyka]
- Cześć. - [Scott] Hej.
Cześć.
- Nie widziałem cię w zwykłych ciuchach. - Mała odmiana.
[śmieje się lekko]
Fajnie wyglądasz.
Zdziwiło mnie, gdy zadzwoniłaś.
- Wiem. - Ale świetnie trafiłaś.
- Mam wolny wieczór. - Cieszę się.
- Dlaczego zadzwoniłaś? - No… Eee…
- Wpadłam na pewien pomysł. - Pomysł? Aha.
Coś sprośnego? [śmieje się]
- Kojarzysz… - Zamówię ci drinka.
- Przepraszam! [pstryka] - [kelnerka] Już.
- [Scott] Dwie tequile z lodem. - Jasne.
- Pomysł. - Chodzi o świetną inwestycję.
Mieszkam w Kenton. Kojarzysz?
- Z wiadomości. [śmieje się] - [Lynette] Jasne, wiem.
Wynajmuję dom.
Gość chce nam go sprzedać za 40 tysięcy poniżej ceny rynkowej.
To naprawdę świetna oferta.
- Jasne. - Mamy jedną szansę.
Kto?
Moja mama i brat.
Och, eee… No to kupujcie.
- Ale zaliczka poszła na… - [kelnerka] Tequile dla państwa.
[oboje] Dziękujemy.
- Zdrowie. - Zdrowie. Tak.
To w czym problem?
Mieliśmy zaliczkę, ale sprawy się trochę posypały.
Zastanawiałam się, czy, eee…
mógłbyś pożyczyć mi trochę pieniędzy.
25 tysięcy dolarów.
[parska] Na dom?
Poprzez swoją firmę. Znasz się na tym.
Żartujesz sobie?
Żartujesz, nie?
Nie mam innej opcji. Po prostu…
potrzebuję pomocy.
- I pomyślałam… - Nie.
- Popytaj w pracy. - Nie.
Może jest jakiś sposób.
Nie zamierzam wchodzić z tobą w żadne interesy.
Jasne.
Posłuchaj. Lubię cię.
Serio. Świetnie się razem bawimy.
[śmieje się cicho]
Ale nie chcę wiedzieć, że mieszkasz z matką i bratem.
Rozumiesz?
Płacę ci za rozrywkę, a nie słuchanie zwierzeń.
Dobra?
Mam dość zmartwień.
[głos stopniowo zanika] Dzieciaki wciąż chcą więcej, za nic nie dziękują.
Jasne.
[niepokojąca muzyka narasta]
- [Scott] W porządku? - Tak.
- Świetnie. - Tak?
- Idziemy do pokoju? - No jasne.
[Scott] No dobra.
[narastający, dysharmonijny ton]
20.28
20.29
[złowroga muzyka]
[muzyka kulminuje]
[muzyka cichnie]
[Scott] Proszę, eee… 500 dolarów.
Plus premia za ostatnie spotkanie.
Było mi z tobą świetnie przez te kilka miesięcy.
Powodzenia z domem.
[dysharmonijna muzyka]
[niepokojąca muzyka]
[Scott] Dobrze, kochanie. Pogadamy w domu.
Ucałuj dzieciaki. Kocham cię.
[pełna napięcia muzyka]
[pełna napięcia muzyka gra dalej]
Dobra.
[rozruch silnika]
Kurwa.
- [pisk opon] - W mordę.
- [ryk silnika] - [mroczna, emocjonująca muzyka]
[wibracje telefonu]
[Scott przez telefon] Widziałaś może w pokoju mój pilot do samochodu?
[ryk silnika]
[robi wydech]
Co ja odpierdalam?
[pełna napięcia muzyka]
[wibracje telefonu]
Cholera.
[wibracje telefonu]
Kurwa.
[Scott przez telefon] Wiem, że zabrałaś moje auto.
Oddzwoń w tej chwili. Serio, kurwa!
- Czekam! - [rozruch silnika]
21.23
21.24
[budująca napięcie muzyka]
[pukanie do drzwi]
[dzwonek do drzwi]
- [Lynette] Hej. - Lyn! [śmieje się] Co tu robisz?
Stęskniłam się za tobą. Myślałam, że to kurier.
- Och! Rozgość się. - Mój Boże.
[kobieta] Oby to było ważne. Zaraz muszę jechać.
- [Lynette] Tu cię teraz trzyma? - To stara kawalerka Roberta.
Radzę sobie. Spójrz na ten widok.
W poprzednim takiego nie miałam.
- Zrób nam jakiegoś drinka. - [Lynette] Dobra.
Czemu zawdzięczam tę niespodziankę?
- [Lynette] Mam prośbę. - [brzęk szklanek]
A-a-a! Nie, to szklanki Roberta. Zabiłby mnie, gdybyś je stłukła.
Weź te znad zlewu.
Chciałabym się z tobą upić, ale ostatnio się spóźniłam.
Bywa jak moja babcia.
Nie powie, o co jest zły,
ale robi minę jak jebana chihuahua robiąca największe gówno w życiu.
Aż mruży oczy.
To naprawdę mnie przeraża.
- Będę tylko chwilę. Kenny czeka. - Nie jesteś jego matką.
- Zgrywasz grzeczną córeczkę? - [Lynette] Odpierdol się.
Za dużo na siebie bierzesz.
Boże, wali od ciebie. A wyglądasz nie lepiej.
[Lynette] Żebyś wiedziała.
Właśnie wróciłam z San Diego.
Musiał załatwić coś w Corona Del Mar.
Wziął dwa pokoje w Hyatcie.
Wciąż się ukrywamy,
choć wszyscy o nas wiedzą. Nawet jego żona.
Ale to już historia na inną okazję.
A do Hyatta już nie wrócimy. Ich łóżka to tortura dla pleców.
Jakby były z kartonu. To oszustwo.
Kiedyś sypiałaś na kanapie, a teraz źle ci na łóżkach w Hyatcie?
Wal się. Zwierzyłam ci się.
Zawsze mnie… [cmoka]
Jesteś taka irytująca.
- Uch. To gówno nie chce zejść. - [Lynette] Pomogę ci.
[kobieta] Otwórz.
- Szybko, muszę lecieć. - Mam problem.
Musisz oddać mi te trzy kawałki.
Doreen przejebała zaliczkę na dom.
- Potrzebuję tej forsy. - [sygnał telefonu]
- [Gloria] Wiedziałam, że to zrobi. - Mówię serio, Gloria.
[Gloria bierze wdech] Spójrz tylko. „Dżiowani wersacze”.
Tak wymawiają to Włosi.
Co myślisz? Dobra na dziś? Nieco wiosenna.
Potrzebuję tych pieniędzy.
- [Gloria] Nie mam na to czasu. - Eksmitują nas.
- Auto czeka. - Nie będziemy…
[Lynette] Będę pieprzyć się z klientami w aucie.
[Gloria] Uch! Psujesz mi jebany nastrój.
- Uch. - [Lynette] Kochana…
[śmieje się] Boże!
Robert ma cię na oku, gdy się przebierasz?
Weź przestań.
Sama go ustawiłam. Chociaż nie pyskuje.
- Co nie, Bobby? - Mój Boże.
Jesteś zazdrosna, bo mam faceta z przyszłością.
W pace.
Ale trochę się stresuję. Chyba już się mu nie podobam.
Załóż mi to.
Współczuję, ale nie chcę o tym gadać. Przyszłam po swoją forsę.
Wyjmij już ten kij z tyłka, co?
Wpadasz bez zapowiedzi i zaczynasz mnie szantażować.
Jak ty pół roku temu, gdy dałam ci na kaucję.
Byłam w areszcie.
To nie było to samo. Tylko twój numer znam na pamięć.
Tak się po prostu złożyło. Wyluzuj.
Spójrz na mnie. Ile przetrwałabym w pace?
- [Lynette] Nie za długo. - Właśnie. No i jasne.
- [prycha] Nie do wiary. - Proszę cię, Gloria.
- Poproś Roberta. - Sama poproś Scotta.
Odmówił.
Już do mnie nie dzwoni. Ukradłaś mi go.
[prycha] I tak to zakończył.
[Gloria] Nieważne. Zgarnęłaś na nim więcej niż 3000 dolców.
Jesteśmy kwita.
[Lynette] To może ci dwaj pozostali?
Kurwa, już się z nimi nie widuję.
A co się nagle zmieniło?
Coś ty, kurwa, z FBI?
Chryste! Wiesz, co by było, gdyby Robert cię usłyszał?
Wróciłabym do tańca na rurze.
- To oddaj mi kasę. - [sygnał telefonu]
- Uch! Auto czeka. Nie mam czasu. - Wyląduję na ulicy.
- [Gloria] Jesteś niewiarygodna. - Zabiorą Kenny’ego.
[Gloria głośno] Uch!
To kiepski moment!
Auto czeka.
Przestań krzyczeć. Proszę o swoje pieniądze.
[Gloria] Nie wyczaruję ci trzech tysięcy w środku nocy!
Wyglądam ci na oddział banku?
Nie mogę być twoim jebanym bankomatem.
Kazałaś mi nie wściubiać nosa. I posłuchałam się.
Może dlatego wszystko ci się jebie.
Zmień nieco to nastawienie.
Uch! No i masz, jebane poczucie winy.
Oddać ci od razu bluzkę i perukę?
Wiesz co?
Przyjaciółki się nie rozliczają.
Kolejnej przysługi na pewno ci nie zapomnę.
[pikanie sejfu]
Robert by się wściekł, gdyby wiedział, że znam kod.
Boże.
Wyleciałabym na zbity pysk.
Masz pięć stów. Więcej nie dam rady.
Nie, potrzebuję trzech tysięcy.
Czemu mi to robisz? Auto czeka!
Dobra. Sama coś wymyślę.
- Podobam mu się, nie? - Jasne.
Podrzucić cię gdzieś?
Muszę odetchnąć. Mogę zostać?
[Gloria] Byłoby super. Czekałam na kuriera.
Dobra. Zamknij na dwa zamki.
- Buziaki. Pa! - [otwarcie drzwi]
- [intrygująca muzyka] - [zamknięcie drzwi]
[pikanie]
[brzęczenie]
[pikanie]
[brzęczenie]
[oddycha głęboko]
22.15
22.16
[niepokojąca muzyka]
Cody.
Cody!
Hej.
Czekałam na ciebie. Mam pytanie.
- Spieszę się na autobus. - To zajmie tylko chwilę.
- Co tam? - Zrobiłam coś durnego.
Wsadziłam kiedyś forsę do sejfu.
- Eee, cyfrowego, na kod. - Jasne.
Trzy razy się pomyliłam i się zablokował.
Wiesz, jak go otworzyć?
- [parska] Wezwij ślusarza. - Już nie pracują.
Potrzebuję tej forsy. Wiesz, jak go otworzyć?
Niby skąd?
- No wiesz… - Co?
- Pomyślałam, że wiesz. - Dlaczego?
Bo masz na koncie odsiadkę.
Kto ci tak powiedział?
- Tammy. - [śmieje się] Jebana Tammy.
- Wiesz czy nie? - Posłuchaj.
To wszystko brzmi kurewsko podejrzanie.
- Po prostu pytam. - Lecę na autobus.
Kurwa!
[klakson]
Cody, dam ci dwieście dolców, jeśli na niego spojrzysz.
Proszę. Dwieście dolców. Po prostu spójrz.
Spójrz na niego.
- Jaki to sejf? - No… To znaczy?
Zwykły sejf z Home Depot.
- Gdzie jest? - W moim mieszkaniu.
Trzy minuty stąd.
Co w nim jest?
Kasa, której potrzebuję.
Pomóż mi.
- Pojedź ze mną i zerknij na sejf. - Masz chłopaka?
- Mm-mm. - Współlokatora? Mieszkasz sama?
Tak.
To dobrze.
To co?
[wzdycha] Dobra.
Zerknę na ten sejf.
- Tak? - Za 400 dolarów.
- 400? - Tak.
- Spoko? - Wsiadaj.
- Pasuje ci? - Tak. W porządku.
[Cody stęka]
[intrygująca, niepokojąca muzyka]
[Lynette] Sejf jest…
Nieźle jak na barmankę.
Dzięki.
Jest tu. [chrząka]
- Co myślisz? - Że w Home Depot takich nie ma.
[Lynette] Eee…
- Otworzysz go? - Niby jak?
Nie możemy, eee, zrobić tego siłą?
Mam się do niego włamać?
Daję ci 400 dolarów.
Żebym na niego zerknął.
Dobra, ale to nic złego. Przecież to mój sejf.
Twój?
- Tak. - Tak jak to mieszkanie?
Tak.
- Na pewno? - Tak.
Serio?
- Należy do współlokatorki. - Mówiłaś, że mieszkasz sama.
Byłej.
Wyniosła się i zostawiła sejf z twoją kasą w środku?
- Tak. - To twoja wersja?
- Tak. - Przestań pieprzyć. Mów prawdę.
To mieszkanie mojej znajomej.
I sejf jej chłopaka. Potrzebuję tej kasy.
Na dzisiaj. Taka jest jebana prawda.
Potrzebuję forsy dla rodziny. [cicho] Dla rodziny, jasne?
Mogłaś mówić od razu.
[zamknięcie drzwi]
Przepraszam. Nie powinnam była kłamać.
Potrzebuję tego.
[Cody wzdycha] Nie wierzę, że znów to robię.
Jedyny sposób…
to przewieźć go, by wywiercić w nim dziurę.
- Dziurę? - Tak.
- Nie można zrobić tego tu? - Obudzisz cały budynek.
- Nie da się po cichu? - Masz wiertło z jebanym tłumikiem?
[prycha] Nie da się. Trzeba go przewieźć.
- I nie będzie tanio. - Ile?
[wzdycha]
Osiemset.
Działamy czy nie?
Mhm.
- Musimy. - Ale masz kasę?
W sejfie.
Lepiej, żebyś nie leciała w chuja.
[Lynette] Mhm.
Zadzwonię.
[wibracje telefonu]
[Scott przez telefon] Rozumiem. Wybacz, że cię wyśmiałem.
Oddaj samochód i razem coś wymyślimy.
[Doreen przez telefon] Nie spóźnij się po Kenny’ego. Mona ma na rano do pracy.
[pełna napięcia muzyka]
[mężczyzna] Wiadomość automatyczna od Rose City Loans.
Termin płatności minął siedem tygodni temu. Konieczne jest…
[Scott] To nie jest śmieszne!
To auto mojej żony. Gdzie ono jest?
Jebana pizda!
Zajebię cię, jeśli je zepsujesz.
TWOJA KONTROLA TWOJE WYBORY
- [pełna napięcia muzyka gra dalej] - [parska cicho]
23.23
23.24
[mężczyzna] Chwileczkę!
Dzięki.
Wyprowadzka?
Tak.
Gentryfikacja. [śmieje się]
- [mężczyzna] Koszmar. - Tak.
- [Lynette stęka] - [wibracje telefonu]
[Lynette] Chwilka.
- [wibracje] - [Cody] Odbierzesz?
- [Lynette] Dokąd jechać? - Na południe ulicą 82.
[pełna napięcia muzyka gra dalej]
W jakim jest stanie?
- [Lynette] Mój dom? - Tak.
Nie za dobrym.
Wymaga remontu. Mam 12 godzin, by zdobyć kasę.
Zalegam z płatnościami.
Mnie samej nikt nic nie wynajmie. [śmieje się] Sam wiesz…
[Cody] Do dupy.
A ty gdzie mieszkasz?
Daleko.
- Na tyle starcza kasa od Tammy. - Hmm.
[Cody] Dwie godziny autobusem.
[Lynette] Masz rodzinę?
[Cody] Już nie.
Ten gość otworzy sejf?
Okaże się.
Weźmiemy tylko tyle, ile jest mi dłużna.
Potem go zamkniemy i…
odstawimy.
- Dokąd? - Do mieszkania.
- Co? - Tak.
To tu.
[niepokojąca muzyka]
[szczekanie psa w oddali]
[szum przelatującego samolotu]
[Cody] Co tam?
[niewyraźne głosy w TV]
[kobieta] Hej, mamo.
Hej, mamo.
Co tam?
[mężczyzna] Kocham cię.
[całuje] Kocham cię.
Nie zostawiaj jej samej i przycisz to gówno.
- Gotowi? - [Cody] Tak.
[mężczyzna] Chodźmy.
- [mężczyzna] Obudź się, Carl. - [Carl stęka]
To twój sejf i zapomniałaś kodu.
Co jest w środku?
Moja forsa.
- [mężczyzna] Twoja? - Tak.
Jasne.
Otwieramy.
Kluczyki.
[mężczyzna] Pomóż mi z bramą, Carl.
Ogarnij się.
No dalej, skurwielu. Mówię serio.
[stukot drzwi garażowych]
[mężczyzna] Przytachałeś go z tą chudą suką?
- Niech mnie. - [Cody] Tutaj.
- [stukot sejfu] - [mężczyzna] Ojej!
Musi być w nim od chuja kasy.
[kopie sejf]
Ja cię pieprzę.
Ciekawe…
[brzęczenie wiertła]
[zgrzytanie metalu]
[mężczyzna] Co to ma, kurwa, być?
[mężczyzna śmieje się]
Nie.
Szukamy dalej.
Wiem, co da radę.
[Carl śmieje się]
[mężczyzna] Zrobię to po staremu.
- Nie rozwalaj go tak. - [mężczyzna] Sklej pizdę.
[Lynette] Przestań.
Kurwa. Muszę go odstawić.
- [Carl śmieje się] - [mężczyzna] I jeszcze raz.
[brzęk zamka]
- [Carl śmieje się] - [mężczyzna] Gotowe.
Ja pieprzę.
Co tu mamy?
- Tak! - [stukot metalu]
[mężczyzna] Uuu!
Co jest, kurwa?
Czyj to był sejf?
Mój.
- [mężczyzna] Twój? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
- To wszystko twoje? - Tak.
Co tu mamy?
Fajne, męskie rolexy.
Dużo kasy i dużo kokainy.
[pełna napięcia muzyka]
- Skąd ją znasz? - Z baru.
Z baru?
- Mhm. - Hmm.
- Carl. - No.
Na chuj mi to przynosicie?
[stukot zamykanych drzwi garażowych]
- Co ty odpierdalasz? - To twoje, co?
Tak, kurwa.
- Chcę tylko kasę. - Tak?
To co tu robi cała reszta?
- To… - [mężczyzna] No co?
- No co? - To… To moje.
Słucham?
- [cicho] To moje. - Wcale nie.
- Dawaj rzeczy. - Czyj to sejf?
- Dawaj. - Jeb się.
- Oddawaj rzeczy! - Kumu to zajebałaś, pizdo?
Znajomej.
- Czyje to jest? - [Cody] Wyluzuj, chłopie.
To sejf znajomej, kurwa.
Znajomej, tak? W końcu gadasz.
Skąd masz ten jebany sejf?
Jest prostytutką i przechowuje go dla biznesmena.
- Nie dowie się. - Skąd wiesz?
- Skąd to, kurwa, wiesz? - Nie obejdzie go to.
- Tak? - To prostytutka, a on jest jej klientem.
Na chuj go tu przywiozłaś? Hmm?
Jebana sucz.
Chcą nas zrobić w chuja, Carl.
[Cody] Co ty odpierdalasz? Odwal się!
- [stękają] - [niepokojąca muzyka]
- [Carl] Oddawaj! - To moja torebka!
- [Carl] Kurwa! - [stukot klucza]
[Carl] Au!
[Carl] Dawaj torebkę!
- Kurwa! - [Lynette] Nie zbliżaj się.
[Carl] Zajebię cię.
[głuchy łomot]
- [Carl dławi się] - [mężczyzna] Carl!
W mordę.
- Kurwa! Słuchaj mnie! - [Carl dławi się]
- O kurwa. - [trzask drzwi]
- [pełna napięcia muzyka] - [mężczyzna] Zabiję cię!
[pies warczy]
[mężczyzna] Już nie żyjesz!
- [Lynette] Szlag. - [szczęk łańcucha]
[mężczyzna] Już po tobie, suko!
[pełna napięcia muzyka gra dalej]
[wycie kobiety w oddali]
[Lynette] Boże.
[głośne wycie kobiety]
- [kobieta] Spierdalaj stąd! - [Lynette stęka]
[łamiącym się głosem] Przepraszam.
[kobieta] Wiej!
[ryk silnika]
- [Lynette] Cody! - [pełna napięcia muzyka gra dalej]
[Cody] Wsiadaj!
- [pisk opon] - [niepokojąca, rytmiczna muzyka]
[niepokojąca, rytmiczna muzyka gra dalej]
- Zaparkuj. - Będziesz spawać?
- Zaparkuj. - Dobra.
[niepokojąca, rytmiczna muzyka cichnie]
[Cody] Wszystko gra?
[Lynette mamrocze]
[Lynette wymiotuje]
- [Lynette krztusi się] - [Cody] Wyluzuj, Lynette.
- [Lynette] Wyluzować? - Tak.
- [Lynette] Aha. - [wibracje telefonu]
[Lynette] Boże. Co ja robię, kurwa?
- [Cody] Mamy kasę, nie? - [wibracje telefonu]
- [Cody] Odbierzesz? - [otwarcie drzwi auta]
[Cody] Napij się.
- Wrzuć nieco na luz. - Na luz?
Żyjemy, nie?
Czyj był ten jebany sejf?
Jakiegoś polityka.
Nie będzie go szukał, bo w środku były prochy.
[Cody] To dobrze.
[wzdycha]
[Cody] Przeliczysz kasę?
- [Lynette] Mogę o coś spytać? - Zależy.
Kiedy wyszedłeś?
Co powiedziała ci Tammy?
- Tammy? - Plotkara.
- Ciekawi cię to? - Owszem. Mów.
- Że siedziałeś za napad. - Mmm.
- Tak? - Mhm.
- To nie wszystko. - To opowiedz resztę.
Wrobili mnie.
- Wrobili cię? - Taka prawda.
Kto cię wrobił?
- Laska. - Laska?
- Tak. - Och.
Wcisnęła mi jeden wielki kit.
[Lynette] Mhm.
Życie, nie?
[spokojna muzyka]
[zgrzyt zamka torby]
[Lynette chrząka]
Jest…
Ile?
Co?
Ile jest forsy?
Jakieś 19 tysięcy.
Dziewiętnaście? Sporo.
Zamierzasz oddać resztę?
Nie.
Potrzebuję tej forsy na dom.
Dzisiaj mieliśmy podpisać umowę.
Będę w dupie, jeśli nie zapłacę do jutra.
Potrzebuję…
by coś mi wyszło.
[łagodna muzyka]
Zraniłam wielu bliskich.
Zrobiłam wiele złego.
[wzdycha] Po prostu…
to zaszło już za daleko.
[Cody cicho] Jasne.
[Lynette] Teraz…
potrzebuję już tylko czterech jebanych tysięcy.
Czterech?
Mmm.
[śmieje się]
Co cię bawi?
Eee…
Nie znasz kogoś… [chrząka]
kto kupiłby mercedesa?
- Masz mercedesa? - Tak.
Należy do gościa z sejfem?
- Nie, do innego. - Innego? Jezu.
To auto jego żony.
Nie zgłosi tego, bo wydałoby się, kto je ukradł.
Mogę ci skołować cztery tysiące.
- Na teraz? - Tak.
Ale muszę go zobaczyć.
- Możesz lecieć w chuja. - Mmm.
Pokaż kasę, a zabiorę cię do auta.
[intrygująca muzyka]
Dobra.
Musimy zajechać do mnie.
[wibracje telefonu]
[Doreen] Gdzie jesteś? Ja pracuję. Mona jest wściekła, Kenny płacze.
Miałaś go odebrać. Boi się, że nie przyjedziesz.
- Kurwa. - Zawsze coś odwalisz.
[muzyka cichnie]
[wzdycha] Wybacz, to się nie powtórzy.
- Nie przejmuj się. - Miałam naprawdę…
- To był… ciężki dzień w pracy. - Mhm.
[Ken] Kocham cię, Mona.
[Mona] Ja ciebie też, Kenny. Do zobaczenia.
Przepraszam cię. To był szalony dzień.
Tammy była dziś nie w sosie.
Wybaczysz mi?
- Tak. - Tak?
Fajnie było?
W aucie jest znajomy. Podrzucimy go w jedno miejsce.
Potem coś zjemy, dobra?
- To obcy? - Nie, to fajny gość.
- [Ken] Na pewno? - Tak.
- [Ken] Na pewno fajny? - Tak.
- Dobra. - Ten jest fajny.
Zachowuj się.
- [Ken] To moje miejsce. - [Lynette] Usiądź z tyłu.
Poznajcie się. Cody, Kenny.
- [Ken] Cześć. - [Cody] Co tam?
[Ken] W porządku.
Cody to twój chłopak?
Nie, po prostu razem pracujemy.
[Ken] Fajnie.
Masz dziewczynę, Kenny?
- Tak. - Nawet dwie.
- Tak. - Mój ziom. Jak im na imię?
Erica i Azica.
- Jedna z nim zerwała. - Złamała ci serce?
Tak. Byliśmy razem przez cały czas,
ale skończyło się na tym,
że ktoś inny nas rozdzielił.
Do dupy. Współczuję.
- Kenny to DJ. - [Cody] Na serio?
- Tak. - [Ken] Tak.
- [Cody] Jaką masz ksywę? - DJ Kenny.
- Na wypasie. - Albo Kenny the Rapper.
- Rapujesz? - Tak.
♪ Powiem tak: joł, joł Cody to jest niezły ziom ♪
♪ Król relaksu z ziomalami Będzie tu się bawić z nami ♪
[śmieje się]
[Lynette i Cody śmieją się]
[Cody śmieje się] Kozackie. Żółwik.
- [Lynette] Mówiłam ci. - Czysty sztos.
Muszę coś puścić.
- [Lynette] Ale… - Jak to działa?
- [Lynette] Trzeba mieć adapter. - Na serio?
Powinnaś się tym zająć.
[I Got 5 On It duetu Luniz z głośników]
- Znasz jakiegoś gościa? - Znam gości od wszystkiego.
[śmieje się]
- [wycie syreny] - Kurwa. Spokojnie.
- [wycie syreny] - [piosenka gra dalej]
[coraz głośniejsze wycie syreny]
- [syrena cichnie] - [piosenka cichnie]
[pełna napięcia, mroczna muzyka]
[pełna napięcia, mroczna muzyka gra dalej]
[wycie syren]
[pełna napięcia, mroczna muzyka gra dalej]
- [Cody] Zamknij drzwi. - [muzyka cichnie]
[wibracje telefonu]
[Doreen] Czemu muszę wciąż dzwonić?
Już druga w nocy. Kenny powinien spać.
Gdzie jesteście? Mona mówi, że przyjechałaś z kimś.
- Co ty wyrabiasz? - [stukanie]
Kurwa.
Przestraszyłeś mnie.
- Otwórz drzwi. - Masz kasę?
Tak. Gitara?
- [rozruch silnika] - [Cody] No dobra.
[sygnał syreny pociągu]
[Cody] To ten?
[Lynette] Tak.
[Cody] Czemu jest otwarty?
- [Lynette] Spanikowałam. - [prycha]
Kurwa. Dziw, że wciąż tu stoi.
- Masz pilota? - W torebce.
Dobra.
Zobaczyłeś auto. Pokaż kasę.
Chcesz cztery tysiące za kradzionego merca?
Tak.
Czy w trakcie tej nocy choć raz pomyślałaś o mnie?
Nawet nie dałaś mi ośmiu stów.
Ale… Zamierzałam ci je dać.
[Cody] Miałaś okazję wcześniej.
Co się stało?
Po prostu…
Mmm.
- Dogadaliśmy się z autem. - Nowa umowa.
Chcę połowę forsy.
Połowę?
- Auto jest warte więcej. - Podzielimy się.
To kradziony mercedes. Wiesz, jakie to ryzyko?
Obiecałeś za niego cztery kawałki.
Masz swoje cztery kawałki!
- Leciałeś w chuja? - Tak. Tak samo jak ty.
- [Ken] Spokojnie. - Podzielmy się.
- Nie tak miało być. - Będzie fair.
- Auto jest warte dużo więcej. - Tak mnie traktujesz?
Chuj z tym autem!
- Potrzebuję tej kasy. - Na co?
- A ja nie? Mam chujową robotę. - Mówiłam ci, na co.
Chuj w twój dom. Chcę wszystko.
- Nie. - Tak.
- Umowa była inna. - Dawaj.
- Dawaj jebaną torebkę. - Jeb się.
- No dawaj, kurwa! - [krzyczy] Zostaw moją siostrę!
- [Lynette] Nie… - Oddawaj, kurwa.
- Zostaw ją. - Mówię serio.
- [Ken] Zostaw moją siostrę. - Morda!
- Nie rób tego. - Dawaj torebkę!
- Potrzebuję forsy! - Oddawaj torebkę!
- [Lynette szlocha] Nie rób tego! - Dawaj ją!
- Przestań. - Dawaj!
- [mamrocze cicho] Czemu to robisz? - Zostaw moją siostrę!
[Cody] Jezu Chryste.
Już dobrze, Kenny. Spokojnie.
Już dobrze.
Sama mnie zmusiłaś.
[Lynette mamrocze]
[dyszy]
[krzyczy] Pierdol się!
[ryk silnika]
[pisk opon]
[łomot]
[Cody kaszle]
[Cody mamrocze] Pierdol się…
[świszczy] Pierdol się, Lynette.
[spokojna muzyka]
[szum silnika]
[Ken] Martwię się o ciebie.
Bardzo.
Czemu… Czemu tak się zachowujesz?
[melancholijna muzyka]
[muzyka cichnie]
[Lynette] Ken?
Naleśniki z syropem.
- Niech syrop będzie na boku. - [kelnerka] Jasne. A dla pani?
[Lynette] Czarna kawa. Syrop na boku.
- [kelnerka] Jasne. - Dzięki.
Tata chodził do tamtego baru i zakumplował się z kelnerem.
Jak mu było? Gadał po litewsku.
Bez przerwy. Jak mu było?
Chyba… Dominykas. Pamiętasz go?
Chciałam pojechać tam na wycieczkę.
Wziąć paszporty i uciec jak najdalej stąd.
Kenny. Spójrz na mnie, Kenny.
Cody nie był dobrym gościem.
Był bardzo zły. Pomyliłam się.
Chciał ukraść dom, w którym mieszkamy całe życie.
Tego byś chciał?
Tęsknię za tatą.
Wiem.
Wiem, ale tata nas porzucił.
[wzdycha] No i…
[Ken] Nadal cię kocham.
Ale nie mogę tego znieść.
- Czego? - Tych gównianych sytuacji.
Wkurzyłam się, bo chciał nas okraść.
- Dlatego się wkurzyłam. - Wiem.
Tata kazał mi cię chronić.
- Jesteś moim starszym bratem? - Tak.
A ja jestem twoją siostrzyczką. Mogę na ciebie liczyć czy nie?
Jestem głową rodziny. Pomogę ci.
Właśnie. Poradzimy sobie razem.
- Tak. - Zrobimy to dla rodziny.
I uda nam się, kurwa. Zdobędziemy tę forsę.
- Dobra. - Tak?
Tak!
[rozruch silnika]
[intrygująca muzyka]
[brzęczenie domofonu]
[kobieta przez domofon] Tak?
Zastałam Tommy’ego?
Eee, kto to?
Lynette ma sprawę.
[Tommy przez domofon] Co, do chuja? Zaczekaj tam.
[szczęk otwieranego zamka]
- No proszę. - Kopę lat, co?
Co cię tu sprowadza?
Wciąż sprzedajesz towar?
- Sklep działa, nie? - Jasne.
[Tommy śmieje się] Wow.
Nie tu.
- Jesteś tym słynnym Kennym? - To ja.
[śmieje się cicho] To ty. Coś ci pokażę.
- [głos z automatu] Jestem Zoltar! - Super.
[Tommy] Tak? Grałeś kiedyś?
- [Ken] Tak. - Chodźmy.
[Tommy] Klasyczny pinball. Bez żadnych żetonów.
To… Znasz zasady?
- [Ken] Tak. - Na bank?
- [Ken] Tak. - Dobra.
[głos z automatu mówi dalej]
[chrząka] Pogadam chwilę z Tommym, dobra?
[stukot łapek flippera]
[pełna napięcia muzyka]
Ja pierdolę. Skąd to masz?
Sam mnie nauczyłeś, by nie paplać na prawo i lewo.
[śmieje się]
Zajebiście.
Kto jest na górze?
Nie twój jebany interes.
- Ale to moja dziewczyna. - Nieźle.
Twoja dziewczyna?
Przyłazisz do mnie w środku nocy i zaczynasz po mnie jechać?
Ty jechałeś po mnie przez pięć lat.
Sama chciałaś tu mieszkać.
Byłam jebanym dzieciakiem z problemami.
Szukałam pomocy.
Nie byłaś dzieciakiem.
- [Lynette] Jeb się. - [Ken] Lyn.
Lyn!
Lyn?
- [Lynette] Co? - [Ken] Wszystko gra?
Tak. Dwie minutki.
- [Ken] Dobrze. - Zaraz przyjdę.
[maszyna wydaje melodyjne dźwięki]
- [Tommy pociąga nosem] - Ile lasek po mnie u siebie trzymałeś?
Już tego nie robię.
Nie zmuszasz lasek, by sypiały z innymi?
Byłam…
Tak nasrałeś mi we łbie, że myślałam, że cię kocham.
Zmuszałeś mnie do czegoś strasznego.
To było dawno temu.
[Lynette prycha cicho]
- [Tommy] Robiłem to, by przetrwać. - Miałam 16 lat.
[ponura muzyka]
Ile mi dasz za ten towar?
To jebane pół kilo. Nie mam tu sześciu kawałków.
Zawsze miałeś gotówkę, kiedy u ciebie mieszkałam.
To znajdź mi kupca.
- Nie. - Dasz radę.
Nie jestem ci, kurwa, nic winien.
[Lynette] Choć tyle byś mógł.
[Tommy] Bierz towar.
[Lynette bierze wdech]
[Tommy] Ale wyglądasz. W chuj mi przykro.
[ciche dźwięki keyboardu]
- Mój gość da ci trzy. - Potrzebuję czterech.
Jest środek nocy. Chcesz więcej? Szukaj dalej.
Podaj mi adres.
Ma na imię Blake. Pamiętasz te domy na wzgórzach?
- Nigdy ich nie zapomnę. - Zadzwoń do bramy.
Ale mam jeden warunek.
Więcej tu nie przychodź ani nie dzwoń. Jasne?
Powinnaś to wziąć.
Trafisz do wyjścia.
Nie wymażesz przeszłości.
Chodź, Kenny.
[Ken] Dobra.
[ponura muzyka]
Wszystko gra.
[ponura muzyka gra dalej]
[niewyraźne głosy]
[Tommy] Wygląda niewinnie. Ale taka nie jest.
[mężczyzna] Miałeś rację, Tommy!
- [Tommy] Co za dzikuska. - [mężczyzna] Ile za nią?
[Tommy] Nie byłaś dzieciakiem.
[echo głosu Tommy’ego] …dzieciakiem. Bądź grzeczna.
Zajmij się moim przyjacielem.
Już zapłacił.
Zapłacił. Postaraj się.
[ponura muzyka gra dalej]
[dysharmonijny ton narasta]
[pełna napięcia muzyka]
- [Ken] Nie podoba mi się tu. - Wiem, spokojnie.
Jesteśmy razem.
[mężczyzna] Będę cię nazywał, jak mi się podoba!
Zachowujesz się jak suka i tak cię nazywam!
[kobieta] Po chuj cię tu zabrałam?
[mężczyzna] Miałbym siedzieć z tobą na chacie, ty parszywa suko?
[przytłumiona muzyka techno]
[Blake] Sypnij w końcu kasą.
[niewyraźny gwar]
- Wrócę tu. - [Ken] Na pewno?
Nie odchodź.
[muzyka gra dalej w tle]
W końcu wyrwałem się od tej okropnej gawiedzi.
- Chcesz drinka? - Nie.
Nie wchodź w butach na dywan. Nie chcę go ubrudzić.
Stanę obok.
Wiedziałaś, że aż 421 000 bakterii
czyha na tylko jednej podeszwie?
- Proszę. - Nie, dzięki.
Stawiam tutaj.
No to opowiadaj…
znajoma Tommy’ego.
Jak to zrobimy?
- Pokazać ci towar? - Nie, ufam ci.
A właściwie Tommy’emu. Jak ci za to zapłacić?
- Przez PayPal? - Nie.
OnlyFans?
- Daję dobre napiwki. - Chcę gotówkę.
Jasne.
Lepiej nie zostawiać śladów.
No to gotówka. Żaden problem.
Mam trochę. Na ile się umówiliśmy?
- Dwa tysiące? - Tommy mówił o trzech.
Za kokę dam dwa.
Teraz już cztery tysiące. Dawaj kasę albo spierdalam.
Cztery tysiące.
Podobno była z ciebie dzikuska.
Że co?
Tak mówił Tommy.
Gdy miałam 16 lat.
Zrobiłaś sobie wspominkowy wieczór?
Kasa, prochy, imprezy do rana?
Wciąż masz w sobie nieco tej dzikości?
Ostrożnie. Chyba wciąż to w sobie masz.
Słuchaj, nie wiem, o co ci chodzi.
Mam gdzieś, co wcisnął ci Tommy. Nie będę się sprzeczać.
Wiesz, o czym mówię. Masz.
Oj, wypadło.
[śmieje się oschle]
[Blake] Śmiało.
Tysiąc.
Dwa.
Twoja kasa.
Jeszcze tam.
Zuch dziewczynka.
I cztery tysiące.
[stukot drzwi]
[szczęk zamka]
- Zejdź mi z drogi. - Nie wadzę ci.
- Odsuń się, kurwa. - Zobacz.
- Nic nie robię. - Odsuń się.
- Uspokój się. - Odsuń się.
- Dobrze. - No odsuń się.
- Odsunę się. - Nie rób tak.
- Uważaj. - Zbastuj.
Nie drap mnie. Płacę za to ekstra.
[Lynette] Przestań tak robić, kurwa.
Zabieraj łapy, kurwo! Myślisz, że możesz mnie kupić?
Masz mnie za jebanego śmiecia?
Masz kasę i możesz robić, co chcesz?
- Kurwa. - Nie kupisz mnie. Łapy precz!
- Kumasz? - Boże. Jebana wariatka.
[warczy] Jebana wariatka?
Zaraz ci pokażę, kurwa!
Zabieraj te jebane łapy!
[głos cichnie] No już!
- [dysharmonijna muzyka] - [niesłyszalne głosy]
[Tommy] Nie byłaś dzieciakiem.
[oddycha ciężko]
[Blake] Cii.
Nie ma pośpiechu.
Prawda?
[mroczna muzyka]
[Lynette] Nie chcę iść z nim na górę.
[Tommy] Zdejmij sukienkę.
- [krzyczy] - [Blake śmieje się]
- Nie podchodź. - Dostałaś kasę.
Cii.
Spokojnie.
Nie!
[Blake jęczy głośno] Kurwa! Jebana dziwka!
[Lynette] Kenny.
- Kenny? - [mroczna muzyka narasta]
Kenny!
[muzyka R&B]
Kenny?
Gdzie jesteś?!
[kobieta] Co jest, kurwa?
[kobieta] To szkło?
Co jest?
- Gdzie mój brat? - [mężczyzna] Odłóż to.
- Zaatakowała mnie. Ukradła mi kasę! - [mężczyzna] Wyluzuj, kurwa.
Nie dotykaj mnie, kurwa!
- [mężczyzna] Brać ją! - Odłóż to, suko!
[zgiełk, krzyki]
[mężczyzna] Przytrzymajcie ją!
- [Ken] Lyn! - Kenny!
- Lyn! Zostawcie moją siostrę! - [kobieta] Powstrzymajcie tę psycholkę!
- [brzęk szkła] - [kobieta krzyczy]
[Lynette jęczy]
- Przepraszam. - [Ken] Nic ci nie jest?
[Lynette] Nie.
Przepraszam.
- Przepraszam. - [kobieta] Co, do chuja?
[Blake] Wypierdalaj stąd.
Mam pieniądze.
Wracamy do domu.
- [Lynette] Wracamy. - Dobrze.
[spokojna muzyka]
[spokojna muzyka gra dalej]
[muzyka cichnie]
NA SPRZEDAŻ
Już po wszystkim. Idź spać.
[Doreen] Udana noc?
- Tak zajmujesz się bratem? - [Lynette śmieje się]
[Lynette] Tak. Musiałam załatwić kasę, którą ty wydałaś na auto.
Całe 25 tysięcy.
Nie mamy czasu. Proszę, ubieraj się.
Pojedziemy podpisać umowę.
[cicho] Proszę.
[szum cieknącej wody]
[Doreen] Nie ruszaj się.
Nawet tata nienawidził tego domu.
Nie ma w nim nic wyjątkowego. Na więcej nie było nas stać.
[Lynette syczy z bólu]
[Doreen] Nie ruszaj się.
Udało się.
Musimy…
Musimy to załatwić, bo stracimy dom.
- Rozumiesz? Błagam cię. - Jestem zmęczona, kochanie.
- Nie chcę o tym gadać. - Ja też jestem zmęczona.
- Bardzo. - Przestań, Lynette.
Nie chcę kredytu ani domu.
- Przestań. - Błagam cię.
- Najchętniej bym go spaliła.
[Doreen] Tak bym zrobiła.
Za dużo wspomnień.
Nigdy nie chciałaś go kupić.
Przez cały ten czas widziałaś…
[szlocha]
jak robię, wszystko, co mogę, a i tak nic nie powiedziałaś.
Nie chciałaś słuchać.
Wcale nie. Kupiłaś sobie auto.
- Nie chciałam, byś się na mnie darła. - O czym ty mówisz?
[cicho] Zmieniłam się. Już się tak nie zachowuję.
- [Doreen] Wiesz co? - Już tak nie robię.
[Doreen] Właśnie wyciągam ci szkło ze skóry.
Nie chcesz ze mną mieszkać.
[słodko-gorzka muzyka]
Nie chcesz, prawda?
Jezu.
[cicho] Nie chcesz.
Nie… [bierze wdech]
Wiesz co? Nie szkodzi.
Znajdź sobie jakieś gówniane mieszkanie.
- Kenny zamieszka ze mną. - Boi się ciebie.
Nieprawda. Kocha mnie.
Tak, ale też boi się ciebie.
Potrzebuje mnie i wie, że bym go nie skrzywdziła.
Tak? To gdzie dziś byliście?
Jestem jego matką.
Zajmowałam się nim, kiedy ciebie nie było na świecie.
Będę o niego walczyć.
[śmieje się]
Żartujesz sobie?
I co powiesz? Że próbowałaś się zabić?
Że sypiasz z facetami za kasę?
Że jesteś agresywna i nie potrafisz utrzymać pracy?
Chciałabyś, co?
Opowiedzieć, jaką masz zjebaną córkę.
Jakoś zapomniałaś o Kennym, gdy uciekłaś do Tommy’ego.
Wtedy mogłam być jego mamą.
Nie waż się.
Miałam 16 lat. Pragnęłam miłości.
- I jak na tym wyszłaś? - Źle, bo nie mogłam…
[łamiącym się głosem] Nie mogłam…
[płacze cicho] Nie mogłam…
Myślisz, że nie wiem…
Że nie wiem, kim jestem?
Nie masz pojęcia.
[cicho] Gdzie byłaś?
Gdzie byłaś?
[płacze] Potrzebowałam cię, gdy on…
Potrzebowałam cię…
Potrzebowałam mamy.
[Doreen] Nie mogę cię ocalić.
Nie mogę ci pomóc. Cholera…
Możesz mnie winić, ale jesteś już dorosła.
Śmiało. Wiń mnie.
[spokojna muzyka]
Jesteś jak dno muszli klozetowej.
Zasysasz wszystko wokół.
Mam tego dość.
Dogadałam się z Moną. Wprowadzę się do niej z Kennym.
Jasne.
[spokojna muzyka gra dalej]
[szum samochodów na ulicy]
[ćwierkanie ptaka]
[wibracje telefonu]
[przez telefon] Cześć, mówi David.
Naprawdę mi przykro.
Zmieniłem zdanie. Przyjąłem wyższą ofertę kupna.
Mieliście mnóstwo cza…
[łagodna muzyka]
- [Ken] Hej. - Hej.
[cicho] Muszę na jakiś czas wyjechać.
Obiecuję, że odwiedzę cię, jak tylko będę mogła.
[Ken] Kocham cię.
[cicho] Ja też cię kocham.
Nie przestanę o tobie myśleć. Nie przestanę cię kochać.
Dobrze?
Jesteś moją młodszą siostrą.
A ja zawsze będę twoim starszym bratem.
- Tak. - Będę cię chronił.
Wiem.
[Ken] Dobrze.
- Idę dalej spać. - Tak?
- Idę spać. - Dobrze.
[śmieje się cicho]
[robi wydech]
- [łagodna muzyka gra dalej] - [odgłos pisania]
[szelest papieru]
MAMA
[Lynette] Mamo.
Pytałaś, co wczoraj robiłam.
Walczyłam.
Dla naszej rodziny.
Tak jak potrafiłam.
Ale dałaś mi do myślenia.
Dziękuję.
Teraz muszę zawalczyć o siebie.
Dbaj o Kenny’ego. Potrzebuje mamy.
Może to szansa, by wszystko naprawić.
Lyn.
[pełna nadziei muzyka]
[muzyka cichnie]
[gra ballada folkowa Come Back Sharon Van Etten]
Napisy: Krzysztof Zając
[piosenka cichnie]