Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
UNIWERSYTET CORNELLA
Nie przejechałem tysięcy mil, by pierwszy poranek w Anglii
przegadać z jakąś mądralą z Weehawken w New Jersey.
Patrzcie!
To ten budynek z tyłu.
Jego zignorujcie, spójrzcie na budynek z tyłu.
Tam będzie studiowała.
Bill Clinton tam studiował.
I ma już pracę w Goldman Sachs.
Absolwenci Oxfordu
zarabiają 25% więcej niż ci po innych uczelniach.
Łatwiej wyszukać „Oxford” na telefonie, mamo.
Oto i ona!
Będziemy tęsknić, Anno.
Wrócę, nim się obejrzycie.
Wyobraźcie sobie.
Piękna Anglia.
Chociaż podobno często tam pada.
Poeta Henry David Thoreau zamieszkał w lesie,
by, jak to ujął, „żyć świadomie”.
Zainspirowana ideą życia według planu,
dużo się uczyłam,
ukończyłam studia z wyróżnieniem
i dostałam pracę na Wall Street.
Odsunęłam ją w czasie,
by cieszyć się rokiem wolności
i studiować poezję wiktoriańską
na Uniwersytecie Oksfordzkim.
To był rok spełniania marzeń.
Wszystko szło zgodnie z planem.
Do czasu.
Dobra.
Twoja uroda zgaśnie i moje zainteresowanie też.
Cześć.
Jestem Anna de la Vega.
Kto znów?
Jakaś Amerykanka.
Piękna twarz, masakryczne buty.
BUDYNEK CLARENDON
Złamas!
Pada, tak?
Nie do końca.
Dzień dobry.
Rybę z frytkami, poproszę.
Plamiaka?
Ziemniaka?
Nie, rybę.
Tak, plamiaka.
Albo dorsza.
Lub kiełbaskę.
Nie jestem...
Po prostu rybę z frytkami?
- Dużą? - Dużą! Tak!
- Osiem pięćdziesiąt, pięć minut. - Super.
SMAŻALNIA RYB
Jamie, w Oksfordzie są lepsze jadłodajnie.
Ta jest w pierwszej trójce. Witam.
Poproszę dwa duże dorsze, purée z groszku,
marynowaną cebulkę i frytki.
„Frytki”?
Powinieneś je jeść?
Boże, masz rację.
W ustach chwila, w biodrach mila, co?
Dwie wielkie porcje frytek proszę.
Proszę nie słuchać tej pani, wciąż się uczy,
jak żyć świadomie.
To nie ja mówię, że nie powinieneś...
Co robisz?
Boże, schowałeś się?
Nie, walczę z niesfornym sznurowadłem.
Schowałeś się przed Jessicą Borne.
To cud, że w ogóle możesz wyjść z domu,
tyle ich było.
Poszła. Pewnie rozpoznała twój samochód.
Wada posiadania rzadkiego auta. Jest jak latarnia morska.
Błąd Bonda.
Mogli mu dać focusa.
O Boże!
To ty!
Ja?
Tak, ty, złamasie.
Ochlapałeś mnie, jadąc.
No...
Cholera!
Ryba z frytkami, skarbie.
Bardzo mi przykro.
Naprawdę.
Mnie też.
- Hej! - Nie!
Jest tutaj!
Chowa się przed tobą.
Nie.
- Jessica! Witaj, skarbie. - Cześć, Jessico.
Witajcie
na Uniwersytecie Oksfordzkim,
w instytucji, która istnieje od setek lat.
Każdego roku poprzez wieki
witano tu nową grupę młodych ludzi.
Wielcy przywódcy, wspaniali naukowcy,
literaccy wizjonerzy,
przekraczali te progi przed wami.
Zapomnicie o imprezach, na których tu byliście,
o poznanych tu przyjaciołach,
ale nigdy nie zapomnicie, czego się tu nauczyliście.
Wasz czas tu jest cenny.
Minie błyskawicznie.
Wykorzystajcie go.
Spokojnie, jesteś na czas.
Tak, po prostu miałam spotkanie w...
Maggie Timbs.
Cześć, Anna de la Vega.
- Amerykanka? - Tak, z Queens w Nowym Jorku.
Dzień dobry. Jestem.
Charlie!
Jak tam wakacje?
Bez miłości.
Biegałem za pięknym wioślarzem z sześciopakiem twardym jak...
To Anna.
- Witaj, nowa. - Znamy się.
Sąsiadka w masakrycznych butach.
Taki czaruś jak ty miał lato bez miłości?
Bez miłości, kochanie, nie bez seksu.
A ten cudowny uśmiech ratuje te buty.
Witam wszystkich.
Boże, to profesor Styan.
To moja idolka.
Dla niej tu jestem.
Mam złe wieści. Zostałam kierowniczką studiów podyplomowych,
co znaczy, że jestem zbyt ważna, by uczyć, przynajmniej w tym semestrze.
Mam świetnego zastępcę.
Jest nim mój irytująco genialny doktorant.
Ja będę was oceniać, on uczyć.
Dla mnie idealnie.
Nie wysługuję się młodzieżą.
Sam chce uczyć.
Jego problem.
No więc chyba...
do zobaczenia.
Zapraszam, Jamie.
Dziękuję.
Witajcie.
Boże, to chyba jakiś żart.
Naprawdę niezłe ciacho.
Ponieważ to moje pierwsze zajęcia,
pomyślałem, że nadam im ton, oferując wam
łapówkę.
To...
olbrzymie ciasto.
Więc...
częstujcie się.
Wolałbym zjeść jego.
Tak.
Pięć lat temu siedziałem tam, gdzie wy.
Weszła profesor Styan i pomyślałem:
„Więc to ona będzie mnie zanudzać przez następne kilka miesięcy”.
Dzień dobry.
To pani.
Dzień dobry.
Witam.
Panie i panowie,
mamy tu studentkę
aż z...
Nowego Jorku.
Nowego Jorku. Witam.
Nie ma pani ciasta. Sprawmy, że poczuje się pani jak w domu.
Mówią, że w Nowym Jorku
wszystko jest większe.
To raczej w Teksasie.
Tam czy siam.
- Podziękuję. - Nie chce pani?
- Nie. - W porządku.
Pani Mackenzie je upiekła w naszej kuchni,
więc to obraza dla uczelni, wszystkich tu i całego Oksfordu.
- Zjem. - Nie będę pani zmuszać.
- To trochę... - Chcę je.
- Wiem, ale... - Nalegam.
Pyszne.
A więc poezja.
Lubiłem poezję.
Ale poezja wiktoriańska?
To dla mojego taty.
Starcy w cylindrach opiewający zagraniczne wojny
może nie są zbyt ekscytujący, ale...
nawet w najśmielszych snach
nie oczekiwałem od twórczości wiktoriańskiej
takiej...
rozpaczy, przerażenia, takiego piękna,
mądrości, pożądania.
Jeśli nie ma pani nic przeciwko,
proszę przeczytać dla nas ten wiersz.
Napisała ją Amerykanka,
wiec chyba wszyscy chcielibyśmy usłyszeć go w oryginalnym akcencie.
„Moja świeca płonie na obu końcach;
Nie przetrwa nocy;
Ale, ach, moi wrogowie I, och, moi przyjaciele —
Daje piękne światło!”
Dziękuję.
To była Edna St. Vincent Millay.
Istnieje wiele różnych interpretacji,
ale osobiście wierzę,
iż chciała powiedzieć, że dobre życie może mieć swoją cenę.
Jednak czyż nie jest warte każdego grosza?
Nic nie trwa wiecznie.
Nasze pasje, miłości, całe życie, może i są ulotne,
ale jeśli się nam przydarzają i całkowicie się na nie otwieramy,
to możemy powiedzieć, że naprawdę żyliśmy.
Poezji można się nauczyć,
ale chodzi o jej spróbowanie.
Należy ją przetestować,
zaangażować się w nią.
Otwórzcie się na nią. Niech zmieni wasze życie.
W tym duchu będę chciał nauczyć was jednej rzeczy.
Kto zgadnie czego?
Jedzenia ciasta?
Przy każdej okazji.
Wyślijcie to e-mailem i umówimy się na dyżur.
Mogę na słowo?
Jest pani moją magistrantką z Ameryki.
A pan nie jest wykładowcą, dla którego tu jestem.
Nie, ale zastępuję profesor Styan,
gdy nie ma na to siły.
Jest bardzo leniwa.
Przykro mi.
Mnie też.
Tamtego dnia...
- Zwykle nie chowam się w smażalniach ryb. - I nie ochlapuje pan ludzi kałużami.
Straszny błąd.
Naprawdę nie zamierzałem inicjować
zawodów mokrego podkoszulka.
Ale wygrałaby pani.
To nie jest odpowiedni temat.
Oczywiście nigdy na żadnym nie byłem.
Kiedyś...
Jestem bardzo dojrzały.
To bardzo pocieszające.
Ja też.
Gratulacje, profesorze Davenport.
Pierwsze zajęcia.
Chcesz ciasta?
Jasne, że nie. Kiedy ostatnio widziałeś, jak jem ciasto?
W moje urodziny?
Anno!
- Hej. - Flirtujesz z wykładowcą pierwszego dnia?
- Co? Nie! Tylko... - Nie, to fajnie.
Masz rower?
- Nie. - Być w Oksfordzie i nie mieć roweru?
Wsiadaj.
Ktoś nam pomoże.
To bezpieczne?
Nie sądzę.
Nie.
Chyba pójdę za tobą.
To musisz być szybka.
Powodzenia.
Maggie!
Idę!
Matko Boska! Boże, tylko nie to.
Cześć, Tom. Wszystko w porządku?
Upuściłem na stopę cholerny podręcznik medycyny.
Auć. Co za ironia.
To jest Anna. Jest z Ameryki.
Anno, co nam pisane? Przyjaźń czy miłość?
Przyjaźń.
Na pewno?
- Na pewno. - Na 100%?
Przyjaźń.
Wow. Zimno.
- Najlepsze są najokrutniejsze, no nie? - Nie zawsze.
Wejdźcie.
- Masz książkę, którą pożyczyłem... - Nie!
Oto ona.
- Księżna. - Fajnie.
Jest taka brytyjska.
- Co jest... dobre? - O tak.
Jeśli brytyjskość cię pociąga, mam idealny wieczór rozrywki.
Witajcie w Magii nagości, programie randkowym,
który odkrywa zakryte.
Zabawne. Klasyczne. Wywrotowe.
Ma rację, Magia nagości jest wywrotowa.
Chodzi mi o Żądania mężczyzny Elizabeth Barrett Browning.
Posłuchajcie.
„Gdy mi udowodnisz, miła, Że kobieca miłość silna,
Będę kochał cię — pół roku — Tak mężczyzna trwa przy boku”.
To jest wywrotowe?
Mówi o infantylizmie męskiej dziwki z XIX wieku.
To genialne.
Idealne dla profesora Davenporta.
Wyślę mu to.
Boże, ta to ma zapał.
Wyszła, zanim pokazali penisy.
Oto i one.
Wyjdź, proszę.
Dobrze!
Lepiej tam bądź, jasne?
- Przepraszam, przyjdę później. - Nie.
Proszę wejść i usiąść.
Co pani sądzi o swojej pracy?
Zawarłam w niej
dobre spostrzeżenia, obserwacje i analizy.
Co pan sądzi o mojej pracy?
„Praca” to właściwe słowo.
W trzech tysiącach słów
zawarła pani sufrażystki,
narodziny feminizmu, polowanie na czarownice w Salem.
Niezwykłe osiągnięcie. Wszystko oprócz tego, co chciałem.
Dobrze...
dopracuję to.
Nie.
Przepraszam.
Zacznijmy od nowa.
Przepraszam.
Dziwny poranek.
Ze wszystkich wierszy w książce czemu...
właśnie ten?
Bo mówi prawdę o mężczyznach.
Czyli mężczyźni są zdolni kochać kobietę tylko pół roku?
Niektórzy tak.
Ale co, jeśli kochają głęboko
przez ten czas?
Myśli pani, że rzeczy mają sens tylko wtedy, gdy trwają wiecznie?
Oczywiście.
Uważam, że wybrała pani ten wiersz,
bo myśli, że mówi coś o mnie.
Co jest rozczarowujące, bo chciałem się dowiedzieć czegoś o pani.
Proszę wybrać inny.
Pierwszy...
który do pani przemówi.
Już?
Super.
„Kochanie,
Bądźmy sobie wierni!
Gdyż w świecie,
Który wydaje się rozpościerać przed nami Jak kraina marzeń,
Różnorodny, piękny, nowy...”
„Nie ma radości Ani miłości, ani światła...”
„Ani pewności,
Ani pokoju,
Ani pomocy w bólu;
Jesteśmy tu jak na mrocznej równinie...”
„Miotani chaotycznymi sygnałami Walki i ucieczki...”
„Gdzie nieświadome armie walczą nocą”.
Szybko, bez zastanowienia:
O czym mówi Matthew Arnold?
Chyba o tym, że życie jest trudne.
Ale chociaż mamy siebie.
Imponujące.
Znalazła pani nadzieję w jednym z najbardziej pesymistycznych wierszy
epoki wiktoriańskiej.
Teraz coś pan o mnie wie.
Dzwonił twój tata...
Boże!
- To moja wina. - Przepraszam.
- Cześć, Cecelio. Kończyliśmy. - Dzień dobry. Tak.
- Dziękuję. - Dziękuję. Tak.
- Do zobaczenia na zajęciach. - Tak.
Anno.
Doszło do nas, że nigdy nie byłaś w pubie.
To prawda.
Haniebne. Wkładaj buty i chodź.
Nie te.
Puby są jak kościoły.
Tyle że uważamy je za święte i wiernie do nich chodzimy.
Za naszą nową koleżankę Annę,
która przebyła 5485 kilometrów,
by studiować na 929-letniej uczelni.
Zdrowie!
- Na zdrowie! - Do dna!
Ale to coś gryzie. Potrzymaj.
Nie w tę stronę.
To twój pierwszy sweter?
Porozmawiamy o Tomie?
Podoba ci się?
Nie, tobie.
Tak, myślę, że jest zarąbisty.
Myślisz, że jest porąbany?
Nie, to jest pozytywne.
Cześć wszystkim.
Miło, że mamy cię w Oksfordzie.
Jesteś naszą nowalijką. Przedstawię cię dostępnym kawalerom.
Jesteś singielką?
Chodź.
Chłopcy z Oksfordu mają błyskotliwe umysły.
- Nie rozumiesz mnie. - Doskonale cię rozumiem.
Mówisz, że wszyscy Amerykanie są głupi.
Nie! Jesteście bezpośredni, naiwni,
co jest urocze.
Do czego tak boleśnie naiwnie podchodzimy?
Do małych rzeczy:
geografii, historii świata,
posiadania broni, wpływu na inne kraje.
I ta wasza celowa celebracja ignorancji.
Spiłeś się, idź do domu.
Oraz absolutna niezdolność rozumienia ironii i sarkazmu.
Dobrze, jasne.
Może udziel mi lekcji na temat ironii.
- Pewnie jesteś świetnym nauczycielem. - Jestem.
Pewnie mógłbym ci pomóc.
Maggs, idę do łazienki.
Do toalety.
- „Do toalety”. - Zmiażdżyła cię.
Hej, Miss Meksyku!
Miss Parytetu!
Słucham?
Jesteś tu, by wypełnić normę,
Ktoś inny pewnie bardziej na to zasługiwał.
Wybaczę ci,
jeśli postawisz mi drinka.
Podzielę się swoim.
Maggs, już pójdę.
To nie miejsce dla mnie.
Stary! Nie.
Nie potrzebuję ratunku.
Jasne, jest pani przerażająca, więc właśnie uratowałem jego.
Odprowadzę panią.
Poradzę sobie z wrednymi ulicami Oksfordu.
Zdziwiłaby się pani.
To gargulce są szczególnie złośliwe w nocy.
Zjadają Amerykanów.
Może je odstraszę bezceremonialnymi pytaniami?
Tak, to działa jak kryptonit na Brytyjczyków.
Nawet na gargulce.
Nie chcę odciągać pana od haremu.
Dziewczyny z haremu cechuje cierpliwość.
Idziemy?
Przynajmniej zapamiętam mój pierwszy raz w pubie.
„Pierwszy raz”?
Nie do przyjęcia.
Dlaczego wybrała pani Oksford?
Mam obsesję bibliotek.
W porządku.
Uwielbiam być otoczona książkami.
Zapach starych książek jest najpiękniejszy na świecie.
Mając dziesięć lat, przeczytałam całego Philipa Pullmana.
Historia dziewczynki przemierzającej to magiczne, wiekowe miasto
utkwiła we mnie i postanowiłam,
że usiądę wśród tych starych, zakurzonych książek i pierwszych wydań.
Zaplanowała to pani, mając dziesięć lat?
Dziesięć i trzy czwarte.
To świetnie.
Rodzice mi powtarzali, że mogę wszystko,
więc było oczywiste, że spróbuję.
To są z pani dumni.
Jeszcze bardziej z tego,
że po powrocie mam już pracę jako analityk finansowy w Goldman Sachs.
A co...
Czym zajmuje się taki analityk?
Głównie grzebie w różnych firmach, ich kontach,
i kompiluje te dane w raporty dla klientów korporacyjnych.
To musi być porywające.
Nie każdego stać na samochód retro z pensji nauczyciela.
Zastanawiam się, co się stało z tą dziesięcioletnią marzycielką.
Znalazła nowe marzenie.
Zarabiać tyle, by nie martwić się o byt.
Pieniądze nie rozwiązują wszystkich problemów.
Tak mówią tylko bogacze.
Nie mam poduszki finansowej.
Więc studia, Oxford, Goldman, kropka.
- Wszystko pani zaplanowała. - A nie należy?
Jeśli chce się żyć świadomie.
Myślę, że życie ma sposoby, by pokrzyżować najlepsze plany.
Naprawdę?
Uważam też, że najlepsze w życiu
są często te najbardziej poplątane okresy.
Jak pan tu dotarł bez planu?
Niech zgadnę.
Podstawówka,
korepetytorzy,
Eton, Oxford.
Potrzebowałem korepetytora?
Korepetytorów.
To noc karaoke.
Śpiewajmy więc!
Potrafi pan lepiej?
Jestem prawie pewny, że tak.
Śpiewa pan, profesorze Davenport?
Grałem w zespole.
Zalew Bakterii.
Mieliśmy dwa występy, więc to była poważna sprawa.
Tutaj.
Czyli postawienie panu drinka zrobi ze mnie fankę?
Tak.
Raczej tak.
No to dwa drinki.
To było okropne.
Dziękuję.
A teraz Yellow Coldplay zaśpiewa:
Jamie Davenport!
Co?
- Gdzie jesteś, Jamie? - Przepraszam, co pani zrobiła?
Załatwiłam panu trzeci występ.
Ale tamte dwa były, gdy miałem 12 lat.
Jamie?
- To miał pan czas, by ćwiczyć. - Grałem na basie.
To powodzenia.
Gdzie ty, Jamie?
Jamie!
- Poważnie, proszę... - Jamie!
Jamie!
Odwagi!
- Nie. - Zna pan tę piosenkę?
O rany.
Uważam, że nie należy żałować tego, co robimy.
Należy żałować tego, czego nie robimy.
Ale pewnie pan żałuje tego karaoke.
Tylko tego,
że nie zaśpiewałem potem Celine Dion.
Tradycją tu jest, że po karaoke idziemy coś zjeść.
Zaraz pani pokażę prawdziwie oksfordzką instytucję.
To noga słonia?
Proszę.
Dziękuję.
Proszę mi zaufać.
Dobre.
Pyszne.
Przyjacielu.
Dzięki, Dimitri.
Bardzo dobre.
Wiem.
Pana kolej.
Dobra,
mistrz w akcji.
- Zaczynamy. - Gotowy?
Aha.
- O nie. - Potrzebuję serwetki.
Nie!
- Tak! - Proszę wytrzymać.
To jest to poplątanie.
No już.
Ale pyszne.
No nie?
Kiepskiego karaoke i kebabów nie było na mojej oksfordzkiej liście życzeń,
ale...
świetnie się bawiłam.
A więc...
wejdziesz na herbatę i racuchy?
Lepiej nie.
Dobranoc, Anno.
Wygłupiłaś się i teraz musisz iść dalej.
Wszyscy tam byliśmy.
Byliście?
Boże, nie! To przenośnia.
Jamie Davenport mógł cię odrzucić,
ale w tym stroju przykujesz uwagę wszystkich.
To albo Ruth Bader Ginsburg.
Seksowna Ruth Bader z lat 60.?
Nie.
Wiesz, tak jest doskonale.
To amerykańskie, pełne mocy.
Zachwycisz wszystkich.
Dziękuję.
Świetnie wyglądasz jako Drakula.
Drakula? To Anthony Bridgerton, proszę cię.
Nie mieli się wszyscy przebrać?
Wonder Woman, uratuj mnie przed tym gościem.
Nie twój typ?
Nie przyszedłem tu gadać o biologii molekularnej.
Napijesz się? Jeśli lord Bridgerton pozwoli.
Masz moje pozwolenie.
I to ma być Halloween?
Czy ktoś w tym kraju jeszcze trochę się stara?
No wybacz.
To nie o tobie. Wyglądasz wspaniale dziwacznie.
A ty jak rozwiązła wybawicielka ludzkości.
Mowa.
Przeleciałbym się twoim niewidzialnym samolotem.
Co?
Niewidzialny samolot.
Wonder Woman ma niewidzialny samolot.
Nie widać go.
To niewidzialny samolot.
Jasne.
Tak.
Zatańczymy?
Lećmy.
Wielkim błędem jest wychylanie się za daleko w tył,
bo to psuje koordynację.
To się zwykle zdarza facetom z rozbudowaną górą.
Ojej.
Zbliżają się regaty?
Nie!
Nie byłoby mnie tu.
Można przegrać o ułamek sekundy.
Wszystko dobrze?
Chodź tu.
Jestem głodna!
Co cię śmieszy?
Boże.
Poważnie?
Nie ruszyłbym tego.
To jak wlać do Rolls-Royce’a olej napędowy.
Zamiast bezołowiówki premium.
- Fakt. - Tak?
Coś sobie wyobrażałam.
Dobranoc.
Dobranoc, Dimitri!
Dobranoc.
Poza tym Wilde był wielkim fanem Keatsa.
Nienawidził tego, że jego listy miłosne sprzedawano.
„Te małe, blade oczy Błyszczą tryumfalnie”.
To tyle na dziś. Dziękuję.
Muszę zwrócić kostium.
Kuby Rozpruwacza?
Nie.
Idziesz, Anno?
Masz chwilę?
Chcę ci coś pokazać.
To coś wyjątkowego.
Myślisz, że nie byłam w Bibliotece Bodlejańskiej?
- To drugi punkt na mojej liście. - Po?
Rybie z frytkami.
Ale czy byłaś w bibliotece wewnątrz biblioteki?
Witaj w Bibliotece Księcia Humfreya.
Uwaga na alarm.
Witaj, Lauro.
- Czeka na ciebie. - Dziękuję.
Oto wewnętrzne sanktuarium.
To Millay.
Pierwsze wydanie.
Pięknie pachnie.
Widziałem cię wczoraj w klubie.
Tak?
Chciałem się przywitać, ale chyba wyszłaś.
Nie mogłem znaleźć ciebie ani wioślarza, z którym byłaś.
Wyszliśmy razem.
Musiałeś to przegapić, byłeś zajęty Cecelią.
Ile ich wydrukowano?
Poszłaś do domu?
Nie.
Jasne.
Racuchy?
Nie.
- Poszliśmy do Dimitriego. - Co?
Większość ludzi nie wie, że wydrukowano 126 egzemplarzy.
Dimitri to nasze miejsce.
„Nasze”?
Znaczy moje i twoje?
Kiedy to wydrukowano,
profesorze?
To...
W...
W 19...
W 1917.
Tak.
W 1917.
Dzięki, Lauro, muszę biec.
Wspaniała książka.
Dokąd idziemy?
Przed siebie.
Do ciebie?
Nie.
To za daleko.
Ile zajmie podniesienie dachu?
Miło się jechało...
do domu.
Nie chcę być zbyt bezpośredni, ale to tylko zabawa, prawda?
Tak.
- Zabawa. - Zabawa.
- Fajna zabawa. - Fajna.
To wszystko, co mam do zaoferowania, więc baw się.
Mogę się dosiąść?
Jasne.
To zabawne, słyniemy z tego,
ale tylko turyści i moja babcia jedzą podwieczorek.
Podobno ty i Jamie jesteście razem.
Nie nazwałabym tak tego.
Po prostu dobrze się bawimy.
Tak, w tym jest dobry.
Ale czy ty też?
Lubimy uważać się za nowoczesne kobiety,
ale jeśli o to chodzi, trudno nam się nie angażować.
Wierz mi, to nie jest warte tego bólu.
Smacznego.
Uzgodniliśmy, że to tylko zabawa.
Zabawa! Świetnie! Fajna zabawa!
Przestań mówić „zabawa”.
Ale to jest zabawa.
I tak wyjeżdżasz, więc to się skończy.
Dokładnie.
Pewnie potrwa jakiś miesiąc lub dwa.
Spoko. Zgadnijcie, który wygląda jak mój były.
- Anno. - Nie, ty pierwszy.
To dla mnie zaszczyt.
Patrzcie, idą na bal.
Ja też chcę.
TATA
Nie, nie jestem...
Świętują 750-lecie, a ty nie chcesz iść?
- Jesteś nudziarzem. - Nie, to bale są nudne.
Poza tym zabiorę cię wszędzie.
- Wszędzie. - „Wszędzie”?
A do ciebie?
Teraz są tam zabójcze pnącza.
- Jasne. - Są takie...
BĘDZIESZ MOJĄ WALENTYNKĄ?
ALE NIE ŚWIĘTYM WALENTYM ZOSTAŁ ŚCIĘTY PRZEZ KLAUDIUSZA II GOCKIEGO
Anno!
Przygotowujesz się do Goldmana Sachsa?
Aha.
Skoncentruj się na tym.
Twoja przyszłość jest zbyt ważna.
Duszkiem!
ŁÓDKI
Są też ludzie z...
Wciąż gapię się na wszystko jak turystka.
To niesamowite, że Shelley, Tolkien i Wilde
spacerowali po tych ogrodach.
Nie mamy tego w moim kraju.
Takiej historii.
Macie inne rzeczy.
Baseball.
Olbrzymie samochody.
Jeśli ci się tu podoba,
to musisz objechać Europę, nim wyjdziesz.
„Objechać”?
Jak Byron.
Musisz zacząć w Paryżu.
- Upijesz się nad Sekwaną. - Jasne.
Potem pojechałbym do Wenecji
i spędził noc na gondoli.
Potem pojechałbym do Grecji
i odwiedził Świątynię Posejdona na cyplu nad Morzem Egejskim.
A potem
usiadłbym
na wspaniałej plaży, by obejrzeć, jak powiedział Tennyson,
„zachód słońca i wieczorną gwiazdę”.
Brzmi to jak plan.
Chyba tak.
I musisz...
musisz iść do dzielnicy czerwonych latarni w Amsterdamie.
Nie jestem taka.
Nie, tam jest...
kościół.
Nasz Pan na Poddaszu.
Ukryte drzwi prowadzą do sanktuarium.
Jest przepiękne.
Zapiera dech.
Pojedziemy razem?
„Razem”?
Nie wiem, profesorze, brzmi to poważnie.
Chcę się tylko zabawić.
Niedługo wracam do kraju.
Tak.
To może zamiast dużej trasy zrobimy małą wycieczkę.
Po mojej okolicy.
Twojej okolicy?
- Ty gdzieś mieszkasz? - Tak.
Zaczęłam już myśleć, że mieszkasz w samochodzie.
Nie osądzaj mnie, wciąż się urządzam.
Rok temu wyprowadziłem się z college’u.
Ciocia zostawiła mi dom.
Wyjechała, nie umarła.
Nie chciało jej się go remontować
i przeniosła się na Chorwację.
Sam zbudowałeś te zabawki?
To modele.
Tak, gdy byłem dzieckiem.
Z tatą i Eddiem, moim bratem.
To nie takie łatwe.
Spędzaliśmy całe dni nad każdym z nich.
Całe noce.
Gdy dorosłem, zaczęliśmy pracować nad prawdziwymi.
Jak ten Jaguar?
Tak, to...
To była ostatnia rzecz, którą zrobiliśmy przed śmiercią Eddiego.
- Boże, przepraszam. - Zabawne.
Każda osoba w rodzinie odgrywa pewną rolę, prawda?
Gdy odszedł zrozumiałem, że nie tylko straciłem...
brata.
Nie umiałem się już komunikować z ojcem.
Rozmawiałaś z nim o tym?
Nie, jesteśmy Anglikami, nie rozmawiamy o uczuciach.
Jasne.
Chyba pierwszy raz mówię komuś,
że nie rozmawiam z tatą.
Jak umarł?
Wróćmy do wycieczki.
Nie widziałaś sypialni.
Wspaniały widok z okna.
Ostrożnie, mam nowe dywany.
Dzień dobry.
Idziesz gdzieś?
Tak, zapomniałem, że coś mam.
Styan dołożyła mi obowiązków.
W pewnym sensie też jestem obowiązkiem,
który Styan ci dołożyła.
Przepraszam.
Maggie pisała o regatach w następny weekend.
Pójdziesz z nami?
Przepraszam, co?
Regaty w przyszły weekend.
Idziesz?
Chyba nie mogę.
Będę bardzo zajęty przez kilka tygodni.
Muszę się skupić na pracy doktorskiej.
Jasne.
Oczywiście.
Pójdę się ubrać.
Świetnie, dziękuję.
Oksford!
Szybciej!
Zatop je, Oksfordzie!
ZNOWU W BIBLIOTECE, WYBACZ.
BAW SIĘ DOBRZE. UPIJ SIĘ.
Będzie?
Nie, uczy się. Nie widziałam go od tygodnia.
Przyszedłby, gdyby mógł.
Jego praca jest ważna, rozumiem to.
- Laura! Cześć. - Cześć!
- Niezła frekwencja. - Chyba są wszyscy oprócz Jamiego.
Choć pewnie widujesz go codziennie i masz już go dość.
Nie widziałam go od tygodni.
Idę znaleźć jakieś piwo w tym tłumie. Chcecie czegoś?
Nie, dzięki.
Dobra.
Pewnie to niewinne nieporozumienie.
Jamie nie sypia z kim popadnie.
Wiedziałaś, że to amant.
Powiedziałaś, że nie chcesz zobowiązań.
Sama o to prosiłaś.
Cecelia mnie ostrzegała.
Z dobrego serca czy grożąc?
Cholera, to drugie.
Jest tu?
Mnie szukasz?
Cześć, Ridley.
Przyszła z wami Cecelia?
Chciała się zaszyć i popracować.
Olała regaty. Powinni ją wyrzucić.
Panie wygrały tak, jak obstawiłem: o 140 metrów.
Wygrałem 500 funtów.
- Boże! - Stawiam wszystkim piwo.
- Chodźmy. - Do baru!
Co chcecie?
Chce widywać się z innymi, okej.
- Jasne. - Ale kłamstw nie toleruję.
- Nie. - Nie.
Nie. Idź wybij jego cholerne drzwi.
- Znam kod. - Nawet lepiej. Wejdź.
Tak!
Niech go szlak!
- Szlag? - Tak.
Niech go szlag!
Jamie?
Idę po kawę.
Chcesz też?
Musisz być wykończony.
Boże.
Nie, Anno, czekaj...
CHEMIOTERAPIA
- Co to? - Wyjdź!
- Jamie... - Wyjdź stąd!
Eddie miał raka.
Próbowali...
wszystkiego.
Nowych terapii i leków.
W końcu miał tego dość.
Ponieważ czas, który zyskał, spędzał, cierpiąc w szpitalu.
Nie żyjesz dłużej, tylko wolniej umierasz.
Mój ojciec
nie akceptuje porażek
i nie mógł zrozumieć, czemu ktoś nie walczy do końca.
Ale są rzeczy, z którymi...
nie wygrasz.
Ciało zwraca się przeciw tobie.
Ja tylko...
nie rozumiem, jak sobie z tym radzisz.
Cóż, mam Cecelię.
Była dziewczyną Eddiego.
Była przy nim cały czas.
Jesteśmy jak rodzina.
Jak twoja mama sobie radzi?
Nie za dobrze, ale jest znakomita.
Nie uważa się za pępek świata, jak mój ojciec.
Nawet gdy Eddie umierał...
wciąż na niego naciskał.
Kłóciliśmy się o to i...
wiele słów padło.
Nieważne.
Teraz ja mam ten problem.
To genetyczne.
To był ostatni z zabiegów.
Może kupię sobie trochę czasu, może nie.
Ale, tak czy inaczej, zdecydowałem, że kończę leczenie.
A...
mój ojciec nie szanuje tego wyboru.
KEBAB U DIMITRIEGO
W celi śmierci to byłby mój ostatni posiłek.
A twój?
Co w tym śmiesznego?
To, że...
dwoje ludzi w tym mieście, którzy chcieli luźnego związku,
skończyli tu.
Nie marnuj na mnie reszty czasu w Oksfordzie.
Widziałem, przez co przechodziła Cecelia.
Nie pozwolę na to.
Dobrze się bawiliśmy.
Bardzo dobrze.
Ale moja choroba to nie zabawa, więc to koniec.
Jak z kebabem.
To, że coś jest ulotne, nie znaczy, że nie ma sensu.
Nie rozumiem, przez co przechodzisz,
ale wiem, że nie musisz być w tym sam.
To jest właśnie to poplątanie.
Ten irytująco genialny mężczyzna powiedział mi,
że to najlepsze chwile.
Nic się nie zmieniło.
Bawmy się dalej.
Tak.
Będziemy.
Nie!
WYGLĄDA NA FAJNE! WYPRZEDANE
Pani profesor.
Jest pani jedną z organizatorek balu na 750-lecie, prawda?
Jestem.
Znam pana pogardę dla wszystkiego, co...
Jak to było?
„Głośni, tandetni, bez klasy w dwornych kreacjach”?
Tak.
Brzmi jak ja, prawda?
Ale...
Mam tylko kilka pytań. Ten chwyt, jaki stosujesz na...
Przepraszam!
Boże! Idziemy wszyscy?
Hej.
Jestem przy tobie.
- Cześć, mamo. - Skarbie.
Wyglądasz nieziemsko.
Dziękuję.
Upiję się i wejdę na pieprzony diabelski młyn.
Poznajcie moją przyjaciółkę Annę.
Słyszałem, że mój syn umawia się ze śliczną Amerykanką.
Też tak słyszałam, ale to mnie nie powstrzymało.
Przepraszam.
Mogę na słowo, lady Davenport?
Oczywiście.
Wybaczcie, to nudne.
Jamie, moglibyśmy może...
Więc co nam pisane?
Przyjaźń
czy miłość?
Nic.
Tom!
Była trzecia opcja.
Hej, Anno,
wyglądasz absolutnie...
Oszałamiająca, prawda?
Szkoda, że bez sukni i szpilek facet cię nie widzi.
Co? Myślałaś, że patrzyłem na Maggie!
Coś takiego!
Nie, z Maggie jesteśmy tylko...
przyjaciółmi.
Tak najlepiej.
Zero zaangażowania, zero bólu.
Witam, Anno.
Napije się pani czegoś?
Tak.
Chętnie.
Moja mama przyjechała z Argentyny z niczym,
a tata jest emigrantem z Kuby.
A ich córka robi magisterkę w Oksfordzie i wkrótce zacznie pracę w Goldmanie.
Wszystko pan wie.
Cóż, Jamie może ze mną nie rozmawiać,
ale na szczęście wciąż rozmawia z matką.
Chcę być całkowicie szczery, Anno.
Zapewnię mu najlepszą opiekę medyczną,
ale musi walczyć.
Nie odzywa się do mnie, więc nie mogę zdradzić mu szczegółów.
Jamie widział, co działo się z Eddiem,
więc pewnie zna te terapie, proszę pana.
Nie wszystkie.
Ich przypadek jest niezwykle rzadki.
Rozmawiałem z ludźmi,
wysyłałem dotacje,
sponsorowałem badania.
Nie wyobrażam sobie, jakie to dla pana trudne.
Jamie myśli, że wie najlepiej, ale...
nie wie.
Wygląda na zdrowego, ale nie jest.
Musi z nami zamieszkać w celu dalszego leczenia i...
pani pomoże nam go przekonać.
Cieszę się, że doszliśmy do porozumienia.
Jamie mówił o wymianie słów,
gdy Edward umarł.
Co pan mu powiedział?
Śmie pani mnie osądzać?
Widziała pani, jak ktoś, kogo pani kocha nad życie, umiera?
Nie wie pani, jak to jest stracić dziecko
i że wkrótce można stracić kolejne.
Co robiłaś?
Zapisywałaś mnie na występ z zespołem?
Rozmawiałam z twoim tatą.
Musisz to rozwiązać.
Anno, wiem, że doskonale zaplanowałaś swoje życie.
Nie naprawiaj mojego.
Niektórych rzeczy się nie da.
Jako twoja przyjaciółka...
Chcesz drinka?
Ja tak.
Przepraszam.
Kochałem futbol i byłem w tym dobry,
ale przez te homofobiczne gadki w szatni...
Nazywali mnie „Pedkręć jak Beckham”,
„Cristiana Ronalda”, „Sabrina, Stara Grymaśnica”...
Zupełnie bez związku z futbolem.
Powinieneś grać
w gejowskiej drużynie college’u. Są świetni.
Z chęcią.
Po meczu moglibyśmy pójść na kolację, obejrzeć film.
Ja?
Nie.
Nie, ja tylko...
Zaraz wrócę, tylko...
Boże, nigdy nikt mnie tak nie obraził.
Paruminutowa rozmowa i już planuje ślub.
Wyglądam na gotowego na związek?
Ja tak naprawdę cię nie znam.
Sam siebie nie znam.
Cześć, Cecilio.
Jamie powiedział mi...
To było jak kraksa w zwolnionym tempie.
Był taki dzielny, ale...
to mnie zniszczyło.
I wciąż we mnie tkwi.
Wychodzę na miasto, flirtuję z jakimś facetem, ale...
to wszystko.
Pewnie zostanę starą panną.
O co chodzi, Tom?
Może mógłbym na chwilę...
Po prostu złapię...
Chcesz zatańczyć?
Nie umiem tańczyć, więc...
No to? Dobrze mi szło.
Tak, ale nic poza tym, prawda?
Bo tańczysz z wytatuowanym...
Tonym,
podczas gdy ty i ja moglibyśmy... no wiesz.
Nauczę cię jazdy na monocyklu.
Podrywasz mnie?
Tak.
Powiesz coś?
Przepraszam.
- Nie chciałem być... - Złamasem?
W porządku.
Anglikom trudno wyrażać uczucia.
Zatańczysz?
W ten sposób?
Nie.
Dużo gorzej.
Uwielbiam twoją mamę.
Dała mi swój numer i powiedziała, żebym zadzwoniła, to się nagardłujemy.
Maggie wyjaśniła mi,
że to nie picie drinków, ale miła rozmowa.
Możesz mnie rozpiąć?
Jasne.
Tylko czuję się trochę...
Jamie! Jam...
Ładne kwiaty?
Są sztuczne.
To tajemnica.
Na szczęście zamieniłem się w dynię dopiero po balu, co?
Bez ironii się nie obejdzie?
Nie.
Nie czuję się źle.
Przeforsowałem się.
Pewnie czuję się
nawet lepiej niż ty.
Może pielęgniarka da ci coś na kaca.
- To powinno pomóc. - Dziękuję.
Ty potrzebujesz czegoś silniejszego.
Whiskey?
Ostatnio piję dużo buckfastu. Znasz to?
Naprawdę?
Może z odrobiną meskalu.
Chyba poproszę o latte.
Profesor Styan poprosiła mnie o omówienie
Przekraczając pas mielizn Tennysona,
jeden z najwspanialszych wierszy o życiu i śmierci, jakie napisano.
Porównuje śmierć do wypłynięcia w morze.
W ostatnich chwilach chce tylko posłuchać delikatnego bicia dzwonu.
Potem może pochłonąć go ciemność.
Zamiast bać się śmierci, przyjmuje ją.
A ja pytam: Dlaczego nie?
Bo to koniec wszystkiego.
Nie zrobisz już tego, czego nie zrobiłeś.
Tak...
ale może nie chodzi o długość życia na Ziemi,
ale o to, co z nim zrobimy.
Chciałbym umrzeć na łodzi.
Nie w smutny sposób, na wesoło.
Na przykład śmieję się i spadam z krzesła.
Ale nie dlatego, że wypiłem za dużo...
Może jednego, może dwa.
Fajnego, takiego ze słomką.
Piña coladę, coś w tym stylu.
Mój chłopak jest tam i dobrze się bawi.
Całuje mnie czule w policzek.
Wciąż się nawzajem kręcimy.
Jestem filantropem.
To chyba ogólnie wiadomo.
Mam ten troskliwy błysk w oku.
Umieram i sektor charytatywny ponosi dużą stratę.
Ludzie są smutni.
Stracili piękność z Oksfordu.
Ale i tak umieram i to jest odpowiedni moment.
Tak, na łodzi.
„Łódź” Tennysona to przenośnia.
Anno!
Mamo, co robisz?
Skończyłam nocną zmianę.
Nadgodziny. Wiesz, że nie mogę odmówić.
Wciąż na nogach,
więc porozmawiam z tobą.
Niedługo wracasz!
Wiem, szybko to minęło.
Nie, mnie się dłużyło.
Widziałam matkę Stephena Delgado.
Co u niego?
Już ma sześciocyfrową wypłatę.
Anno,
chcę o czymś porozmawiać.
Tak?
- Masz urodziny w przyszły weekend. - O Boże!
Więc co zrobimy?
Upijemy się nad Sekwaną,
popływamy w Morzu Egejskim czy...
jedno i drugie?
Możemy jechać, gdzie dusza zapragnie.
- Gdzie? - Gdziekolwiek.
- I robić cokolwiek? - Tak.
Jezu, patrz na drogę!
Jez...
Zdejmij ten zadowolony z siebie uśmiech z twarzy.
Zwolnij, skręcamy!
Boże!
Odrestaurowałem ten samochód.
Ostrożnie.
Daj spokój, jest tak fajnie!
Skup się na drodze.
Czuję się jak Elizabeth Bennett w drodze do Pemberley.
Przejechanie przez ten teren zajmuje jej godzinę. Nagle skręcają i...
O mój Boże!
Dorastałeś tutaj?
Tak.
Tutaj?
Tak.
W tym miejscu?
Tak.
Co za dziura.
- Jesteście! - Cześć.
Piękniejesz z dnia na dzień. Przesadzisz i przestaniemy się przyjaźnić.
- Jak życie? - Jest w anglofilskiej ekstazie.
Cześć, skarbie.
Ojciec kończy coś czytać.
Pokażę ci, gdzie Elżbieta więziła Marię.
- Nie! - Tak.
Jeśli będzie się wywyższał, przypomnij mu, że jego daleki przodek
był szambelanem od odchodów, co oznacza, że podcierał królowi tyłek.
Hej!
Właśnie usłyszałam historię twojego dalekiego przodka.
Opowiada to jako coś negatywnego, ale lord Norris był bardzo wpływowy.
- Mówił, to król nadstawiał ucha. - Nie tylko ucha.
Pokażę ci pokój z gobelinami. Prowadź.
- Niespodzianka! - Niespodzianka!
- Nie! - Obawiam się, że tak.
- Niespodzianka! - Niespodzianka!
Nie lubię niespodzianek.
Popełniłem błąd.
Odwołam imprezę i odeślę wszyst...
To może...
- Tak. - Tak.
- Niespodzianka? - Niespodzianka?
- Tak! - Hurra!
Cześć.
Za Annę!
- Za Annę! - Za Annę!
- Brawo! - Brawo!
Jesteś całkiem niezły.
Byłem kapitanem szkolnej drużyny.
Przegrywaliśmy każdy mecz.
Kto następny?
Solenizantka, mówicie?
- Tak! - Tak!
Nigdy w to nie grałam.
Nie? Dobrze, że masz listę rzeczy, których nigdy nie robiłaś.
Nie mam już tej listy.
- Wszystko zrobione? - Nie.
Po prostu żyję chwilą.
Podoba mi się to.
Dobrze, więc...
Pochylić się?
- Tak. - Boże, znajdźcie sobie pokój.
Mamy pokój.
Spała w nim królowa Elżbieta.
W krykiecie
to coś okropnego.
- Może mam kiepskiego nauczyciela. - Naprawdę?
To było nieprzyjemne. Następny?
Jest!
Jedna butelka wystarczy?
Charlie.
- Wezmę drugą. - Dobrze.
Zaraz wrócę.
- Przepraszam. Nie, proszę. - Proszę.
- Wezmę to. - Będzie wołowina à la Wellington.
Tak. To do ogrodu.
Jamie.
Masz chwilę?
A powinienem?
Dzisiaj?
W porządku.
- Wezmę miotłę. - Zostaw. Luke sprzątnie.
- Nie trzeba. - Zostaw to!
Wysłuchasz mnie?
Chociaż raz.
No więc...
doktor Patel powiedział, że jest nowy lek...
Koniec z lekami.
Już to mówiłem.
Musisz walczyć!
Nie rozumiesz!
Nie spędzę reszty swojego czasu w szpitalu.
Spędzę go w Oksfordzie, robiąc, co kocham i z ludźmi, których kocham.
Nie zgadzam się.
Nie mogę patrzeć, jak...
Twój brat chociaż próbował.
Tak.
W twoich oczach był doskonały.
- Nie faworyzowałem go. - Pamiętasz swoje słowa?
Bo ja pamiętam.
Byłem w rozsypce.
Opłakiwałem mojego syna.
Mojego brata!
James.
Proszę.
Chcę, żebyś żył.
To nie twoja decyzja.
Jamie?
Jak tam urodziny?
Kilka rzeczy można by poprawić.
Albo pogorszyć.
Wieczna optymistka.
Chujowa sytuacja, co?
Tak.
Byłoby mniej chujowo,
gdyby relacja między pewnymi ludźmi się poprawiła.
Zgadzam się.
Tom i Maggie całują się za często.
To wzbudza niepokój.
Wiesz, że musisz robić, co chcę. To miesiąc moich urodzin.
„Miesiąc”?
Jesteś taka amerykańska.
Tak.
Jako że jestem Amerykanką
mogę być bezpośrednia?
Podejrzewam, że zaraz będziesz.
Eddie zmarł tu?
Tak.
Mówiłeś, że odegrał ważną rolę w waszym życiu.
Pamięć o nim nie odgrywa takiej roli?
Nie rozumiesz.
Oczywiście.
Nie jestem stąd.
Wejdę do środka.
Muszę coś zrobić.
Tak?
Mam dla pana prezent.
Dziękuję.
Nie trzeba było.
Ależ tak.
Do zobaczenia na kolacji.
POMYŚL! ŻYCIE TO JEDEN DZIEŃ.
DELIKATNA KROPLA ROSY W NIEBEZPIECZNEJ DRODZE — KEATS
Teraz mój.
No nie!
Przewidywalne, ale nigdy nie masz za dużo dobrych butów.
Zawsze o tobie pomyślę, gdy będę je nosić. Czyli często.
Masz za nami tęsknić tak bardzo, że wrócisz.
Rozważałaś...
opcję zostania?
College, Oxford, Goldman.
Taki jest plan.
No cóż,
Vera Wang chciała zostać łyżwiarką figurową,
Giorgio Armani studiował medycynę,
a Victoria Beckham chciała zostać piosenkarką.
Miau!
Czyj został?
Toma!
- Nie wiedziałem o prezentach. - To przyjęcie urodzinowe, Tom!
Więc zaśpiewasz jej piosenkę. Chodź!
Dobra.
Antonia mówiła, że Jamie i Eddie
podkradali ojcu robione na miarę buty.
Podobno...
William wiedział, że to robili, ale w duszy
był dumny, że podobał im się jego styl.
Szkoda, że go nie poznałam.
Polubiłby cię.
Żałujesz tego?
Cecelia!
Umiesz grać? Pomóż nam.
Tak, idę.
Nigdy nie będę tego żałować.
Co gramy?
- Możesz... - O tak! Dobrze.
Tak.
Wyżej!
Przepraszam.
Anno?
Jak śmiesz! Auć!
Jamie?
William?
Daj spokój! Naprawdę nie...
Co? Nie! Tam!
Hej!
Przepraszam.
Przegapiłem otwieranie prezentów. My tak sobie...
Rozmawialiśmy.
- Potem napiliśmy się. - Tak.
I skończyliśmy go.
Tak. Patrzcie.
A gdzie koła?
Gdzie są koła?
Chyba...
To chyba była twoja działka.
Tak, możesz.
Uwielbiam Tajpej!
Nie.
- Niemożliwe... - Tak.
Nie wierzę ci.
Chciałbym wznieść toast.
Za Annę.
Najlepsze życzenia.
Dziękuję za połączenie Keatsa, samochodów i Eddiego,
by ten wieczór mógł się zdarzyć.
Na zdrowie!
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
I...
za Jamiego,
mojego...
syna.
Mojego chłopca.
Miłość
mojego życia.
Chciałem...
Chciałbym...
Chcę...
Przepraszam.
- Tak! Za Jamiego. - Za Jamiego.
Zdrowie.
Chciałbym przyjąć rolę opiekuna Anny
i zapytać, panie Davenport,
jakie są pana zamiary?
Bo, bądźmy szczerzy, byłeś jebaką.
Przepraszam.
Twoja mama o tym wie, mam nadzieję.
- Oczywiście. - Jasne.
Więcej w nim ognia niż w Noc Ognisk.
Bzykał wszystko, co nie biegło do autobusu. Czasem, co biegło.
Ale wygląda na to, że się uspokoiłeś.
Jednakże chcę gwarancji,
że Anna nie zostanie sama za...
pół roku.
Co w tym śmiesznego?
Wybacz, że cię rozczaruję,
ale nie ma nic bardziej pewnego niż to,
że zostawię Annę.
Mój ostatni rok na medycynie poświęcę na twój przypadek.
Leczenie nieuleczalnych chorób nie może być tak trudne.
Może być dla mnie trochę za późno, ale doceniam to.
Hej, co robimy teraz?
Zabieramy cię do łóżka.
Myślicie tylko o jednym.
Od dziś nie bzykam, bo zasługuję na coś więcej!
- Chodź. - Super.
- Dobranoc, Ceci. - Dobranoc, skarbie.
Do zobaczenia rano.
Tata i ja możemy jeszcze pobawić się samochodem.
Możemy?
Nie.
Nie?
Dziękuję.
Ja też cię kocham.
- Co dalej? - Aha. Ty! Samochód.
I koniec z wygłupami.
- Koniec. - Bo przez ciebie...
Wszystkiego najlepszego, Anno!
Za dwa tygodnie wracasz, mi amor.
Tak.
Co się dzieje?
W porządku.
Poszedł.
Opowiadaj.
Nie wiem, mamo, ja...
Nawet nie wiem, jak...
Po prostu...
nie chcę już tego, co uważałam za ważne.
Wiem, że nie mogę sobie pozwolić na dokonanie złego wyboru, ale...
zostanę tu.
Co?
Nie! Dlaczego? Nie, Anno!
Chcesz zaprzepaścić swoją przyszłość?
Nie!
Przeczuwałam to.
Tak?
Oczywiście!
Bo jesteś marzycielką!
Wybacz, mamo, po prostu...
nie umiem stąd wyjechać.
Nie dowiesz się, czy wybór...
jest dobry, czy zły, dopóki go nie dokonasz.
I nawet wtedy...
Ale liczy się to, że...
ten wybór
jest twój.
Nie chcę was zawieść.
Anno.
Zawsze ci mówiłam, że możesz wszystko.
Nie chodziło mi tylko o to,
że jesteś bardzo zdolna.
Chodziło też o to, że będziemy przy tobie
bez względu na twoje wybory.
Nie jest idealny, ale...
Dziękuję, mamo.
Jutro im powiem, że...
nie zacznę tej pracy.
Kocham cię.
Pa.
Nie zostajesz.
- Jamie... - Nie! Rozmawiałaś z Cecelią?
Tu nie ma przyszłości.
Przyszłość nigdzie nie jest zagwarantowana, ale tu jesteś ty.
Uzgodniliśmy coś, prawda?
Wiem.
Zabawa, ale...
teraz to już coś więcej, nie?
Nie możesz zostać. Nie pozwolę ci!
- Jesteś niedorzeczna. - Nie mów mi, jaka jestem!
Myślisz, że możesz mnie dopasować do swojej wizji,
ale tak nie jest.
Wiem, że nie,
bo nigdy bym ci nie pozwolił na tak głupią decyzję.
Co robisz?
Dokąd idziesz?
W tym domu jest milion pokoi.
Znajdę inne miejsce do spania.
Do widzenia. Tak, oczywiście.
Powodzenia w Ameryce.
Uśmiech.
Nagrywam.
- Masakra. - Nie, jest dobry.
A gdzie Cecelia?
Tak.
Chyba mam dziś randkę.
O Boże!
Ja i Tom możemy dołączyć.
- Wspaniale. - Super.
Anno, może pójdziemy w trzy pary?
Nie.
Wciąż z nim nie rozmawiasz?
To szaleństwo. Nie możesz tak po prostu wrócić do Nowego Jorku.
Wyraził się jasno, nie chce mnie tu.
Kocha cię i nie wie, co mówi.
„W półświetle, w półcieniu Niech mój duch śpi
Nie nauczył się kochać Kto nie uronił łzy”.
To Tennyson.
Ja słuchałem.
Nie rozdają tu tytułów za nic.
Dobra, czas się napić.
Kto idzie na Pimm’sa?
Wybaczcie, nie mogę.
Idę na Oxford United.
Na mecz?
Na randkę.
Do zobaczenia.
To na monocyklach do pubu?
Nie. Chodź, Tom. Anno!
Hej!
Cześć.
Cześć, Lauro.
Przepraszam, proszono mnie o przygotowanie tej książki. Mogę?
Jasne.
WALDEN, CZYLI ŻYCIE W LESIE
Teraz ma inny wydźwięk.
Doszło do mnie, że...
źle to wszystko rozumiałam.
Tamtego pierwszego wieczoru grzecznie chciałeś mi powiedzieć,
że dla Thoreau świadome życie
nie oznaczało planowała wszystkiego,
ale bycie obecnym
w każdej chwili.
Bo następstwo tych chwil to wszystko, co mamy.
Chcę je spędzać przy tobie.
Nieważne, ile ich zostało.
Thoreau miał załamanie nerwowe, gdy to pisał.
Tak. Wiem.
Bardzo tego chcę,
ale to szaleństwo.
I... obawiam się, że będziesz tego żałować.
Nie powinno się żałować tego, co się robi,
ale tego, czego się nie robi.
Mam zaśpiewać?
Zdecydowanie.
Wciąż mi wisisz Celine Dion.
Tak.
Jamie.
Jamie!
Jamie?
Jamie!
Na litość boską.
O Boże.
Hej.
Jestem przy tobie.
No w końcu!
Przepraszam, nie powinienem...
Co z nim?
Nie na taki wynik liczyliśmy.
Walczy z poważnym zapaleniem płuc.
Rak poważnie osłabił jego układ odpornościowy.
To dobry moment, by omówić dalsze leczenie.
Nie.
To on musi podjąć decyzję.
Chyba woli pozostawić sprawy swojemu biegowi i...
powinniśmy to uszanować.
Dziękuję.
Skoro zostałaś, masz czas, by wyruszyć w trasę.
Jedźmy razem.
Pierwszy przystanek:
Amsterdam.
Do serca dzielnicy czerwonych latarni.
Nie jestem taki.
Tam jest kościół.
Ukryte drzwi prowadzą do sanktuarium.
Jest przepiękne.
Zapiera dech w piersiach.
„TERAZ” TWORZY „ZAWSZE”.
I do Paryża.
Upijemy się nad Sekwaną.
Piękne, prawda?
I do Wenecji.
Spędzimy noc na gondoli.
Dziękuję.
Potem pójdziemy do Świątyni Posejdona.
Wysoko na cyplu.
I popływamy w Morzu Egejskim.
I będziemy żyć świadomie,
wysysając soki z życia.
Nawet gdy będzie bardzo poplątane.
Poezji można się nauczyć.
Ale należy jej doświadczyć.
Spróbować, sprawdzić, zaangażować się w nią.
Wpuścić ją i...
niech zmieni wasze życie.
Ponieważ to moje pierwsze zajęcia,
zacznę od zaoferowania wam łapówki.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska