Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ollie, Ado.
Mama idzie.
Chodź, tędy.
Dziewczynki!
Mamo!
Rose!
Mamo, gdzie jesteś?
Mamusiu!
Pomóż nam! Mamo!
WSTRZYMAJ ODDECH
OBSZAR OKLAHOMA PANHANDLE, ROK 1933
Dobry Boże, prosimy Cię, rozgoń burze nad nami.
Rozwiej wzburzony pył.
Dziękujemy Ci za zesłanie Henry’emu tej pracy.
Wędrowców od zła zachowaj.
Poprowadź Henry’ego bezpiecznie do celu podróży.
Pozwól mu zarobić na wykończenie domu.
Na zasiew.
Pomóż mi.
Bym miast tego, co zabierasz, dostrzegała łaski, którymi mnie obdarzasz.
Pomóż zachować Rose i Ollie w zdrowiu.
Nie pozwól, by zaniemogły jak inne dzieci.
Rose, dorzuć trochę siana, kochanie.
Odrobinę.
Musi nam wystarczyć.
Naznacz me ciało ranami, niech krwią spłynie,
jeśli dzięki temu włos im z głowy nie spadnie.
Ucałuj ode mnie Adę.
Zapewnij ją, że odrzucę przyrodzony człowiekowi
popęd do zła, byśmy kiedyś mogli być razem.
ADA JUNE BELLUM ZMARŁA 3 CZERWCA 1928 ROKU
Wszyscy.
WE ŚNIE POGRĄŻONA OCZEKUJĘ TWEGO PRZYJŚCIA
Pamiętasz ją?
Gdy oka zmrużyć nie mogę, oddal troski od serca mojego.
Nagródź mnie snem spokojnym i czarnym jak sama noc.
Amen.
Prosiłam waszego tatę, żeby to zakleił. Nigdy nie ma czasu.
Myślisz, że zobaczy Filadelfię?
Nie, to za daleko na wschód.
Ja bym chciała.
Zobaczyć, jak tam jest.
Może za rok.
Jeśli plony wzejdą.
Zamknij za mną.
Śledź wzrokiem mój palec.
SIWIEC
„Siwiec zamknął swa piękną żonę
i piątkę dzieci w sypialni, po czym żar z ognia zebrał.
Spalić zamierzał sześć duszyczek, lecz los zażądał jednej jeszcze ofiary.
Buchnęły płomienie,
a Siwiec spostrzegł, że dosięgły i jego.
Był bezradny.
Ogień go pochłonął.
Do dziś, podczas burzy pyłowej, wiatr niesie prochy Siwca.
Przychodzi nocą.
Kto nie założy maski, temu wejdzie do płuc
i każe czynić straszliwe rzeczy”.
Zamknijmy się przed nim!
To nic nie pomoże.
- Czemu? - Bo może się zmienić w pył.
Przeciśnie się przez szczeliny
i z powietrzem prosto do płuc.
Tak było z mamą.
- Dostał się jej do płuc. - Nie.
Mama denerwowała się Adą i źle spała.
Możecie jechać ze mną.
Nie chcę, by spały w namiocie. Nie porzucę tego, co nam zostało.
I nie zostawię jej tutaj.
Samej.
Dziewcz...
Czyli Henry’ego ci wywiało w zeszłym tygodniu?
- Wiesz... - Tak?
Zabrał się z większą grupą.
Ostatni na placu boju
- Przepraszam. - To nic.
Trudno nadążyć ze sprzątaniem.
Całą noc tak kaszlał.
To ta epidemia przeziębienia?
Tak myślałam, ale jest coraz gorzej. Według doktora Coxa to zapalenie płuc.
Nie jest zaraźliwe.
Po prostu za dużo pyłu w powietrzu.
Co mamy na to poradzić?
To ciągła walka.
Thomas niedomaga.
Powinni odwiedzić tego uzdrowiciela w Guymon.
Jednemu starcowi odjął artretyzm z palców.
Kości mu wyprostował.
Dobrze, że zabrałaś dziewczynki, Margaret.
Dlaczego?
- Nie słyszałaś o Calabash. - Tatko mówi, że drzwi był zamknięte.
Ale włóczęga jakoś wszedł do domu.
Splądrował spiżarnię. Ponoć jadł suchary obok dziecka.
Nie, Birdie, suchary zjadł najpierw.
Potem wpatrywał się w to dziecko.
Pewnie był głodny.
Głód nie tłumaczy gapienia się na dziecko.
Tylko patrzył.
A już na pewno nie tłumaczy tego, co zrobił później.
Związał ojczulka
i kazał mu patrzeć, kiedy mordował matuchnę i dzieci.
Zarżnął ich jak wieprze.
Nie dość, że tyle obowiązków,
to jeszcze mam licha wypatrywać?
Należy być czujnym.
Zawsze.
Złapali go?
Tego włóczęgę.
Jeszcze nie.
Nie pojmuję.
Nikt nie widział, jak wychodzi.
Rozwiał się na wietrze jako ten pył.
Boże drogi.
Coś takiego.
Dzisiaj nie pojedziesz.
Wybieram się.
- Okrutnie wieje. Burza wisi w powietrzu. - Zawsze wisi.
I niejednego już zabiła, a ten wóz to żadna ochrona, Esther
Wystarczy, żeby Thomas i Jacob nie wychodzili z domu.
Posprzątaj. Zabezpiecz dom.
Pył zawsze znajdzie wejście.
Choćby najmniej spodziewane.
Zeszłej nocy śniło mi się, że...
Nie przestawał kaszleć.
Aż wepchnęłam mu w usta chusteczkę.
Potem znowu i jeszcze raz.
Przepraszam.
Muszę stąd zabrać moich chłopców.
Spokojnie.
Łapcie za powróz albo zgubicie się w burzy!
Gdzie Ollie?
Nie widzę jej.
Chcę do taty.
Wiem.
Gdzie on w ogóle jest?
- Buduje most. - Tak.
Mam pomysł.
Jedna rysa za każdy dzień, kiedy go nie ma.
Co cię przestraszyło?
Tamten pan...
...na zewnątrz.
Jaki pan?
Zostańcie.
Mamo, nie wychodź.
Siwiec?
Wystraszyłaś ją, Rose.
Kazałam ci to wyrzucić, prawda?
Tak.
To powinno zatrzymać pył.
Co się z nim stało?
Z tym włóczęgą, który zniknął.
Na zewnątrz nikogo nie ma.
Rozumiesz?
To... jest zwykła bajka.
Naprawdę.
To, co widziałaś, było jak sen
za dnia.
Zabieram ją.
Opowiesz nam o pszenicy?
Pierwszego roku doskonale się przyjęła.
Kiedy wiał wiatr, źdźbła kładły się i podnosiły jak fale na oceanie.
Któregoś dnia godzinami bawiłyśmy się w chowanego wśród łanów.
Chodź.
Szybko.
Nie widziałam cię, choć byłaś na wyciągnięcie ręki.
Ale słyszałam, jak chichoczesz.
Było cudownie.
Dobranoc.
Mamo, obudź się!
Co się dzieje?
Ollie dobrze widziała. Ktoś tam jest.
Widzisz?
Zaczekajcie tu.
To Jacob.
Syn Esther.
Wóz musiał wywrócić się nocą, podczas burzy.
A gdzie Esther?
Nie wiem.
Pod wozem znalazłem tylko Thomasa.
Tak się bał, że ledwie go wyciągnąłem.
Pewnie zostawiła go tam, szukając Jacoba.
Niezbadane są ścieżki Pana.
Ale mądrze rozdaje On łaski.
Nam zostaje tylko zawierzyć.
Nie bez przyczyny powołał do siebie Jacoba.
Nawet jeśli nie dane nam pojąć Bożych planów.
Na pewne rzeczy wpływu nie mamy.
A na inne – owszem.
Nie można poprzestać na wierze w Boski plan,
bo wszystkich ich czeka śmierć.
Przykryje nas pył.
Tak przemawia duma.
Wolę ją niż grzebanie dziecka.
Próbowałam stąd odejść.
W czasie burzy.
Nie zmienię pogody, Margaret.
Nie sprowadzę deszczu.
Co mam zrobić?
Chwycić za miotłę.
Zdrowa jak młoda klacz.
Nagle zaczęła krwawić.
Nie mogłam zatamować.
Cóż, powietrze suche. Zgaduję, że to jest przyczyną.
Zgaduje pan?
Najpierw Ollie i Ada, a teraz...
Martwię się.
Ada też miała takie krwotoki z nosa.
Esther wspominała, że Thomas choruje od pyłu.
Od powietrza.
Mam na sprzedaż maseczki.
Mogą pomóc.
Zażywa pani coś na sen?
Jeśli mogę coś radzić,
zalecam uszczelnienie domu, noszenie maseczek.
Spokój.
Nie śpisz, mamo?
Nie powinnyśmy spać w jednym pokoju.
Materiału starczy na jedno pomieszczenie.
A jeśli znowu wstaniesz we śnie?
Nie rozumiesz, że pył wdziera się każdą szparą?
Dlatego twój kuzyn, Thomas, choruje, a ty masz krwotoki.
No to chcę stąd wyjechać. Do taty.
Jak ojciec przyśle pieniądze, pojedziemy pociągiem.
Obiecuję.
On twą duszę odnowił
Dostarczyli wam już pocztę?
Spróbujemy wyjechać, gdy dotrze list od Henry’ego.
W takim razie nie słyszałaś, że wstrzymali przejazdy.
Pył tak się nawarstwił, że pociąg w Woodward aż wyskoczył z torów.
Nikt nie uszedł z życiem poza osłem w wagonie towarowym.
Utknęłaś tu z nami.
Rozumiem.
Wiadomo coś o tym włóczędze?
Teraz to już zachodzą w głowę, czy sam ojczulek tego nie zrobił.
Zabił dzieci i na poczekaniu wymyślił sobie tego intruza.
Nasza sąsiadka mówi, że już wcześniej dziwaczał.
Zachowywał się jak nie on.
Same powiedzcie.
Nikt nie widział, jak włóczęga wchodzi ani jak wychodzi.
Załóż podomkę, skarbie.
- Nie zamknęłaś wrót? - Zamknęłam.
Mamy tylko tę krowę.
Przymiera głodem, a zaraz coś ją porwie.
- I pożre. - Uwiązałam ją.
Widać za słabo. No co?
To Siwiec ją zranił.
Przestań.
Nie chcę więcej słyszeć o Siwcu, rozumiesz?
Zajmij się obowiązkami.
Rose.
Zrzuć trochę siana.
Przepraszam za tamtą kłótnię...
Rose!
Kogo widziałaś w stodole?
Mówiłam, Szarego Pana.
Mówiłaś, że to bajki.
Ktoś inny mógł tam...
Zostańcie.
Wychodź albo, Bóg mi świadkiem, spalę to wszystko do gołej ziemi.
Miałyście zostać na dole.
Boimy się.
Odsuńcie się.
Coś ty za jeden?
Jestem brat Wallace Grady.
Nie mam złych zamiarów.
Schroniłem się tu.
Henry mówił, że macie stodołę.
Henry?
Nie poznaje pani jego kurtki?
Zrobiłeś mu coś?
Zapewniam panią, że nie. Jestem sługą bożym.
W drodze na zachód spotkałem go przy pracy.
Brat Henry dał mi to
i poprosił, żebym do was zajrzał.
Nie można było zapukać?
Taki miałem zamiar, wprzódy jednak chciałem odzyskać siły.
Burza mnie złapała przez tę moją niesprawną nogę.
Pomyślałem sobie,
że wyglądam bardzo marnie. Nie chciałem was przestraszyć.
Ty jesteś Rose?
A pani to Margaret.
Henry by mnie uprzedził.
Poczta nie dociera przez awarię kolei.
Proszę stąd odejść. Natychmiast.
Mogę zapracować na swój wikt. Słowo Boże jest teraz każdemu potrzebne.
- Nam potrzebny jest deszcz. - Jedno rodzi drugie.
Wynoś się stąd! Już!
Wasza krowa głoduje, a to znaczy, że i was wkrótce to czeka.
Mylę się?
Mleko w niej wyschło. Mogę z tym pomóc.
- Nic się nie dzieje. - Niedobrze, złotko.
To nic takiego.
Pomóż mi, mamo.
Oddychaj.
Nie podchodź.
- Mogę pomóc. - Mamo.
Muszę tylko jej dotknąć.
Po co?
Nakładam ręce.
Potrafię uzdrowić. Zaprawdę.
Cóż szkodzi, że spróbuję?
Margaret.
Mamo, pomocy!
Puść ją.
Puszczaj!
Coś ty jej zrobił?
Mamo.
Przestało.
Pójdę.
Tylko odetchnę.
Mówisz, że pomożesz nam z krową.
Jak?
Biegusy zaraz nasiąkną wodą. Będzie z nich dużo paszy.
W nocy też mam ją przy sobie i wiem, jak się nią posługiwać.
Rozumiemy się?
Jeśli pozwolę ci zostać, ludzie będą gadać.
Mogę się nie pokazywać,
zostać w stodole.
Uzdrowił mnie?
Nie wiem.
Rose!
Nienawidzę cię, Margaret.
Za te twoje palce.
Taki wymarzyliśmy sobie dom.
Nie widziałam cię w kościele.
Martwiłyśmy się.
Mamo, Thomas tu jest.
Gdzie Esther? Co on tu robi całkiem sam?
- Biedactwo. - Birdie, biegnij po szeryfa.
Aż się serce kraje.
Ona się nim nie zajmuje, Margaret.
Może sprawdź, czy jest tylko zdjęta żalem,
czy to coś poważnego.
Esther, to ja, Margaret.
Esther?
Pamiętasz, jak było ze mną?
Przez długi czas pragnęłam dołączyć do Ady.
Ale musisz myśleć o swoim drugim synu.
O jego zdrowiu.
Ten człowiek się nim opiekuje.
A może to był sen?
Napij się wody.
Chociaż łyczek.
Jak długo tak tu leżysz?
Nie jest zdrowa.
Na pewno?
Wzięłabym chłopca do siebie, ale nie wyżywimy go.
Chodź ze mną, Thomasie.
Margaret.
Dziękuję, że mnie odwiedziłaś.
Nie ma za co. Teraz musisz zająć się sobą.
Co się dzieje?
To tylko na trochę.
Co na trochę?
Aż się trochę nie pozbierasz.
Zabieracie go? Dokąd?
Przede wszystkim się uspokójmy.
To mój syn. On jeden mi został.
Nie jesteś ode mnie lepsza, wiesz o tym?
Nie jesteś. Chociaż zawsze tak myślałaś.
Skończysz jak ja, słyszysz?
Pokażę ci, jak to jest.
Spójrz na mnie. To samo cię czeka.
Widzisz?
Z tobą będzie tak samo. Zobaczysz. I wtedy pożałujesz.
Nie zabierajcie mi go.
„Radujcie się, gdy wobec rozmaitych trudności stajecie,
świadomi, iż wzmaga cierpliwość wiara na próbę wystawiona”.
Piękny.
- To twój? - Należał do mojej matki.
To ona wysłała cię do Kościoła?
Po trosze.
Mój tato był kaznodzieją. Wcześnie zauważył u mnie dar.
I u moich czterech sióstr.
Gdzie teraz są?
Dwie w Teksasie, a dwie zabrała płonica,
kiedy ja głosiłem Słowo.
Ollie zapadła na płonicę. I Ada.
Podczas kwarantanny ani na chwilę nie przestała mnie wołać.
Drapałam w dzielące nas drzwi, aż paznokcie odeszły mi od mięsa.
Doczesne rozstania to brzemię, jakie nosimy.
Rozłąka ma jednak swój kres i czeka nas wspólna wieczność.
Wierzy w to pani?
Muszę.
Nie mam wyboru.
Dobrze, że panią mają.
Nie sądzi pani?
Po odejściu Ady sen nie przynosił mi wytchnienia.
Sprawiał, że robiłam różne rzeczy.
Nie dostarczyli poczty, ale listonosz mówi, że podnoszą się opary.
Boże, któryś jest w niebie, dziękuję ci.
Za ciepłe serca rodziny Bellumów.
Połączyłeś nas przez brata Henry’ego, za co dzięki Ci składam.
Nadal obdarzaj Rose zdrowiem.
Niechaj Twoja opiekuńcza światłość zawsze otula małą Ollie.
Tego wersetu nauczył mnie ojciec:
„Nie zgrzeszył on ani rodzice jego,
ale cierpi dlatego, by tym sposobem okazał się plan Boży”.
Dziękuję za tę strawę.
I jeszcze za to.
Przyszedł dzisiaj?
Czyżby od taty?
- Następny, mała... - Co pisze?
Zostaw!
- Rose. - Ja tylko...
„Dziewczyny moje,
w pierwszej kolejności nadzieję mam, że odszy...”
Odszyfrujecie.
„Odszyfrujecie moje gryzmoły.
Następnie – że te źdźbła trawy nie utracą swojej zielonej barwy,
nim do was dotrą.
Gdy je zrywałem,
lśniły w słońcu jak nic na tym świecie.
Teraz dwa słowa tylko dla mamy”.
No daj.
Macie jakieś tajemnice?
Już, Rose.
Zostaw ją.
To nie wydaje się rozważne.
Kim jesteś?
Rose, czytaj list. Na głos.
„Margaret, u mnie w porządku, ale ktoś zabrał mi kurtkę.
W kieszeni były pieniądze, list i słodkości dla dziewczynek.
Kręcił się tu taki kaznodzieja, szukał noclegu.
Nazajutrz mój współlokator nie wrócił z obiadu.
Znalazłem go. Miał głowę rozbitą jak jajko i stopy pozbawione butów.
Nikt nie wie, jak ulotnił się kaznodzieja. Wyparował”.
Nie skrzywdziłbym was.
- Gdzie pieniądze? - Przepadły.
A twoje?
Przepadły. Puść ją.
Zgoda. W zamian za list.
Zatrzymamy go sobie.
Zainteresuje szeryfa.
Beze mnie pomarłybyście.
Gdyby nie ty, dostałybyśmy pierwszy list.
Mogłyśmy wyjechać!
„Nie zaniechaj gościnności wobec przybyszów.
W niejednym domu anioł bezskrzydły gościł”.
- Anioł. - Uleczyłem ją, czyż nie?
Może teraz to odwrócę? Uczynię ją taką, jaką była.
Uzdrowiłeś? Jesteś szarlatanem.
Może tak samo jak twój ojciec?
Spodobałabyś się mojemu ojcu.
Wynocha.
Już!
Też bym się bał.
Jesteście tu całkiem same.
Nigdy nie wiadomo, kiedy ktoś może nadejść.
Kilka zamków. Trochę sznura?
Żadna przeszkoda dla mnie.
To nie zatrzyma Siwca.
Do zobaczenia.
Mamusiu.
Ollie.
Ty to powiedziałaś?
Co robisz, Esther?
Skończysz jak ja.
Zobaczysz. Zaczerpniesz go z oddechem, a wtedy każe ci czynić straszliwe rzeczy.
Mamo.
Całą noc tu spędziłaś?
SIWIEC
...wniknie przez szczeliny... Wejdzie do płuc... okropne rzeczy...
Margaret.
To się nie skończy.
Mamo! Otwórz nam!
Mamo!
Otwórzcie drzwi! Są zamknięte na klucz!
- Mamo! - Jest tam z wami?
Wypuść nas!
Mamo!
Wyjdźcie stąd! Szybko!
Przewróciłaś lampę?
Nie, to był Wallace.
Jak on to robi?
Całą noc czuwałam.
A drzwi są zamknięte.
Chyba że wchodzi tu inaczej.
Co ty mówisz?
Trzeba było uszczelnić też pod drzwiami.
Przecież Siwiec jest wymyślony. Tak mówiłaś.
Pokazałam Wallace’owi książkę.
A jednak cię uzdrowił.
Prawda?
Wszedł do zamkniętego domu, kiedy stałam na straży.
O to mu chodzi.
Idź po siostrę.
Wsuńcie pod drzwi materiał i nie wychodźcie.
Cześć.
Dobrze wyglądasz.
Co tutaj robisz?
Przyszłam przeprosić.
Za to, co sobie myślałam, i za to, co mówiłam. Przepraszam.
Jesteśmy rodziną. Zapomnimy o tamtym, żeby było jak dawniej? Tęsknię za tobą.
I za dziewczynkami, i...
No wiesz...
Wszyscy się martwią,
bo dawno cię nie widzieli.
Trudno tak w takim słabym świetle.
Ale łatwiej się oddycha.
Może dobrze by było wyjść czasem z domu.
I zdrowe zmysły mogą zawieść, kiedy człowiek tak się kisi.
Warto dać ujście parze, kiedy w środku wrze.
Wiesz, i ja częściej wychodzę.
Modlimy się z kaznodzieją o ład w mojej głowie.
Odwiedzam Thomasa...
Margaret?
Mogłabyś pójść dzisiaj na tańce.
Wierz mi, lepiej nie dawać ludziom więcej powodów do gadania.
Pokaż im, że jest dobrze.
Masz rację.
Trzeba wyjść do ludzi.
Właśnie.
Naprawdę idziemy na tańce?
Esther mówi, że się tam o nas martwią.
Musimy pójść i nadrabiać miną.
Szeryf Bell tam będzie.
Można by mu powiedzieć o Wallasie.
O tym, co się działo.
Bez listu od waszego ojca...
Jeśli szeryf coś sobie dopowie...
Może mi was zabrać. Obiecaj, że o tym nie wspomnisz.
Jaka śliczna.
Ładnemu we wszystkim ładnie.
Nie wychodźcie!
My się mamy świetnie. A wy?
Rose!
Nie mogę oddychać!
Mamo!
Przestań!
Co ty wyprawiasz?
Krzyczałaś! Dusiłaś się! Nie mogłaś oddychać!
Nie, śmiałam się!
Zniszczona.
Może lepiej tu zostańmy.
I tak wszystkich zachwycisz.
Nie chodzi tylko o sukienkę.
Co ty...?
Przestań!
Spokojnie, Rose.
Wasz tata niedługo wróci i ze wszystkim sobie poradzimy.
A teraz muszę tylko pokazać wszystkim, że nic złego się nie dzieje.
Wyglądasz jak okaz zdrowia.
Czujemy się już znacznie lepiej. Dziękuję.
Przepraszam.
- Tak było. - Margaret!
Pozwolisz się porwać?
Z radością.
Jak sobie radzicie?
Trochę zaniemogłyśmy, ale już jest lepiej.
Cieszę się. Udaje ci się zmrużyć oko?
Czemu pan pyta?
Rose coś mówiła?
Co miała mówić?
Nic. Ostatnio co noc ma koszmary.
- Margaret. - Tak?
Twoja...
Coś takiego.
To zwykłe skaleczenie.
Tylko na nodze.
Grajcie dalej.
Wybaczcie.
Co ty z nim robisz?
Z wielebnym Shawem?
Przepraszam. Chciałam, żeby dziewczynki były na tańcach,
ale przez to skaleczenie kręci mi się w głowie.
Margaret.
Może zajrzę do was później z tym uzdrowicielem, o którym mówiłam.
Uzdrowicielem?
Tak.
Z Wallace’em?
Nie.
Nazywa się Everett Lee.
Dobroduszny człowiek. Naprawił mi wszystko w głowie.
Pomaga mi przy obejściu i dał mi nawet to.
Nieważne, jak każe się nazywać.
To on ukrywał się u nas na stryszku, szeryfie.
Groził nam!
Margaret,
nie może być.
Gościsz w domu mordercę.
Henry opisał mi w liście, że twój uzdrowiciel zabił człowieka w...
Nie, to wszystko prawda.
Też go widziałam. Groził nam, że wróci.
Słyszycie?
On nie jest z tego świata.
On...
Zakrada nam się do domu, przewraca w nocy przedmioty,
chce skrzywdzić dziewczynki.
Nic sobie nie robi z zasuw i zamkniętych okien.
Rozpada się na pył.
- Przedostaje się przez szczeliny. - Mamo, wystarczy, chodź.
Wdychasz go z powietrzem.
Każe ci czynić straszliwe rzeczy.
Pewnie teraz mnie obmawiają.
Zastanawiają się, czy...
Czy...
Przecież im powiedziałam.
To bez znaczenia.
Widzieli mnie taką.
Mamo?
Mamo.
Kto to zrobił?
Ty.
Kiedy?
Był we mnie?
Już dobrze.
Zaczekaj.
Też to słyszałaś?
Tak.
A jeśli to ktoś z ludzi?
Załóżcie maseczki. Jak tylko wyjdę, wsuńcie materiał pod drzwi.
Margaret.
Wallace!
Margaret.
Tutaj jestem.
Skończysz jak ja.
Margaret.
Tutaj.
W mieście gadają.
Za tobą.
Mamo!
Co się stało? To Wallace?
Tak, ale zniknął!
Jak to „zniknął”?
Jak w książce!
Uleciał z powietrzem, Rose!
Może być wszędzie!
Wracaj do środka! Szybko!
Mamo?
Wallace?
Ado, przepraszam.
Tak mi przykro.
Wpuść mnie.
Proszę cię.
- Mamo? - Przepraszam.
Bardzo żałuję.
Mamo?
Ty śpisz.
To w twojej głowie.
Znów chodzisz przez sen.
To ja.
Rose.
Mamo, to ja! Obudź się.
Nie strzelaj. To ja, Rose!
Twoja córka!
Nie strzelaj.
Odłóż strzelbę.
Mamo, boję się.
Musisz mi uwierzyć!
Obudź się!
Nie jesteś Rose.
Mamo.
Rose, co ty tu robisz?
Nie dręczy nas Siwiec.
Co ty mówisz?
To wszystko ty.
Znowu robisz to wszystko we śnie.
To ty przestawiłaś krzesła. To dlatego łóżko się zapaliło.
Nigdy więcej nie wolno ci mówić o chodzeniu przez sen.
Nikomu.
Dlaczego to robisz?
Dlaczego?
Żeby was chronić.
Mogłyśmy wyjechać.
- Chciałam, żebyśmy były razem. - Mamo.
Ty, ja
i twoje siostry.
Ada nie żyje!
Nie rozumiesz?
Wy wszystkie jesteście mną.
Wyciętymi kawałkami mnie.
- Ranami, które się nie zagoją. - Boję się ciebie.
Krwawię, gdy dzieje się wam krzywda.
Leżę wciąż żywa w tym grobie,
dusząc się pod ziemią obok twojej siostry.
Zrobiłabym wszystko,
żebyśmy zawsze były razem
jako jedna całość.
Rose!
Ollie!
Przestań! To nie mama, rozumiesz?
Wdychała Siwca.
Zmyślasz!
Ciocia Esther?
Już za późno!
Nie ma dokąd uciec, Rose!
Puść ją!
Mamo!
To nie był Wallace.
Zabiłaś ciocię Esther.
To ją boli, Rose!
Zostaw ją!
Pomocy!
Zabiorą was.
Zabiorą mi was. Proszę cię.
Cześć, fasolko.
Gdzie mama?
Rose, dobrze się czujesz?
Nie jest zdrowa.
Rose.
W porządku.
Zaczekajcie tam na mnie.
Nie martwcie się.
Tylko sobie trochę porozmawiamy.
Nie wiem, co w nią wstąpiło.
To na kojoty.
Podchodzą?
Zawsze się tu kręcą.
Powiedz, nie zaszła tu Esther?
Miała do was zajrzeć.
Mam nadzieję, że nie zgubiła się w burzy.
Dziewczynki są roztrzęsione.
Zdziczały w tym odosobnieniu.
Lepiej je zabiorę.
Zaczekają u mnie na Henry’ego.
Spokojnie.
To tylko na kilka dni.
Dobrze sobie radziłaś.
Zostań tu. Nie patrz.
Powieszą mnie.
Ale można tego uniknąć.
Żebyśmy dalej były razem.
Żeby czekała nas wspólna wieczność.
Położymy się spać, jak co noc,
ale tym razem na dłużej.
Proszę, nie.
Tak trzeba, kochanie.
To jedyny sposób.
Masz prawo się bać.
Już dobrze. Chodź do mnie.
Przepraszam.
Przepraszam cię za wszystko.
Jesteście miłością mojego życia, przecież wiesz.
Jestem taka zmęczona, mamusiu.
Chodźmy spotkać się z Adą. Dobrze?
Opowiesz nam jeszcze o pszenicy?
Opowiem.
Już pierwszego roku doskonale się przyjęła.
Zboże sięgało mi do piersi.
Kiedy tylko zawiał wiatr, pszenica falowała niczym ocean.
Całymi godzinami bawiłyśmy się na tym polu.
Wszystkie razem.
Możemy zjeść lekarstwo z owocami?
Myślę, że to doskonały pomysł.
Ollie!
Mamo!
Próbowałam ją zatrzymać. Przestraszyła się i wybiegła.
Musi być tu z nami.
Może tam utonąć!
Proszę!
Gdzie ona jest?
Przepraszam.
- Co? - Zielone!
WSTRZYMAJ ODDECH
Pamięci DALE'A WASETY i MARKA GADBURY'EGO
Film dedykowany jest Donaldowi Jessemu Joinesowi
Napisy: Kamil Rogula