Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OD GÓRY DO DOŁU
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „SZEWSKA PASJA” EDA MCBAINA
NA PODSTAWIE FILMU „NIEBO I PIEKŁO” AKIRY KUROSAWY
Tak, Gabe. Nie.
To nie ryzyko. To odrodzenie.
Moim największym błędem w życiu
było sprzedanie udziałów w Stackin’ Hits.
Tak.
Wczoraj wszystko zrozumiałem. Pieniądze, wykup, głos.
To nie jest koniec. To szansa na nowy początek.
Gdy Bóg daje Ci szansę na nowy początek, musisz skorzystać.
Nie odmawia się Bogu.
Wykorzystujesz tę szansę.
Tak.
Cokolwiek trzeba zrobić. To ty się znasz.
Dlatego płacę ci 5%. Wpisz tam to, co trzeba wpisać.
Paul odbierze wszystko za godzinę.
Zgadza się. Tak.
Tak jest. Świetnie. Dobra.
Dobrze.
Co za piękny dzień.
Tu jest.
- Dzień dobry, panie King. - Dzień dobry.
- Już wychodzisz? - Mogę zaczekać.
Mam spotkanie, ale mogę zaczekać.
- Też muszę dokądś iść. - Co to za okazja?
Lunch z zarządem Studio Museum w Harlemie.
- Racja. - Zadeklaruję
- pół miliona jak w zeszłym roku. - Możemy z tym zaczekać?
Wiesz, że jestem prezeską.
A może na razie wypiszemy mniejszy czek?
Co się dzieje?
Nic. Po prostu na razie musimy trochę zacisnąć pasa.
- „Na razie”? To nie brzmi dobrze. - Okej.
Zawsze wspieraliśmy młodych, Czarnych artystów.
Jestem pewna, że Thelma
da nam czas na powrót do tematu.
- Tak. - Skoro musimy.
Wszystko jest dobrze.
„Dobrze”. Do kiedy?
Aż sprzedasz Stackin’ Hits?
- Trey, musimy jechać! - Idę!
Twoja matka bardzo mnie tu grilluje.
- Nie mogłem znaleźć opaski. - Mogłeś o niej zapomnieć.
Co ci mówiłem o tych kolorach w moim domu?
To są... Nie chce mi to przejść przez gardło.
- Boston Celtics? - Ta drużyna... Celtics!
Spadam.
Pośpiesz się.
- Idę. - Jedziemy.
- Kocham cię. - Ja ciebie bardziej.
Graj ostro, ale mądrze.
Lubisz hazard?
- Czy uprawiam hazard? Nie. - Uprawiasz?
Założę się, że nie wyłączysz telefonu na pięć minut.
- O ile? - A ile masz?
Za mało.
Ile godzin dziennie patrzysz w telefon?
- Nie wiem. - Okej, zgaduj.
Pi razy oko.
Pewnie jakieś pięć godzin.
Pięć godzin z telefonem, dziesięć godzin śpisz,
trzy jesz
i dwie minuty z dziewczyną.
Nie uważasz, że to za dużo?
- Pięć godzin. - Potrzebuję obserwujących.
Żeby ich mieć, musisz coś oferować. Co im oferujesz?
Tylko pytam. Dokąd ich prowadzisz?
- Do ziemi obiecanej. - Tak?
Jesteś kaznodzieją? Prowadzisz ich do ziemi obiecanej?
A co im przekazujesz? „Nie będziesz słuchał kiepskiej muzyki”?
Rób, co ci mówi ojciec. Wyłącz to.
To nie ziemia obiecana. Jesteśmy na Ziemi. Wyłącz.
- Mam... - Wyłączyć telefon. Tak rzekł David.
Albo dokonam wielkiej pomsty za pomocą srogich kar...
Zdenerwował się. Jest zły.
- Mój syn jest zły. Wkurzył się. - Daj spokój.
Słuchałeś już Suli?
- Kogo? - No weź, tato.
To ta laska, której piosenki wrzuciłem ci na playlistę.
Daj spokój.
Dziewczyny do ciebie piszą, żebym słuchał ich piosenek?
To jedna z zalet. Cóż mogę rzec? Sam się prosiłeś.
Sam się prosiłem, co?
Jaka ona jest? Ta Sula?
Jest świetna. Umie śpiewać.
Sama pisze piosenki.
Wygląda jak jasnoskóra Zendaya.
„Jasnoskóra” Zendaya?
Posłuchaj jej piosenek,
bo mam spotkanko w ten weekend.
- W celach wiadomych? - Nie, nie takie.
Prawdziwe spotkanie biznesowe.
Chcesz, żeby posłuchał, bo umie śpiewać,
czy dlatego, że ci się podoba?
- Jedno i drugie. - Okej.
Posłucham, jak będę miał chwilę.
„Zwalniamy, nawalamy. Drzemiemy, przegrywamy”.
Tak straciliśmy ostatniego artystę i to twoje słowa.
Powiedz mi coś, co mogę jej przekazać.
Posłucham...
gdy będę miał chwilę.
Tato, Stackin’ Hits Records to też moje dziedzictwo.
W tym tygodniu liczy się wasz talent,
nastawienie i umiejętności.
A najważniejsze jest nastawienie.
Nie wchodźcie na salę ze złym nastawieniem.
- Trener Fox trzyma was ostro w ryzach. - Za ostro.
Nie. Tak to jest. Tak powinno być.
- Idzie pan King. Pogadam z nim. - Dobra.
- Dzień dobry, Davidzie. - Co proszę?
- Dzień dobry, panie King. - Dzień dobry, Kyle.
- Tak. - Okej. Tak, okej.
- Siema. - Joł, jak leci?
- Dzień dobry. - Tak jest.
- To moja opaska? - Zostawiłeś ją u mnie.
- To sobie wziąłem. - Okej.
- Jak się pan miewa? - Dobrze.
- W porząsiu. - Cieszymy się na letni obóz.
Zobaczymy, czy przekonamy Treya i Kyle’a, by podawali też do innych.
- Powodzenia. - Gdzie mam położyć sprzęt?
Torby przy trybunach. W tym roku bez telefonów.
- Tak jest. - Dziękuję. I bez biżuterii.
Musimy poćwiczyć kozłowanie, a nie nagrywanie rolek na TikToka.
Schowam do szafki. Odzyskasz na koniec dnia.
Zostaniesz, prawda?
Muszę jechać do biura. Wypadło mi coś.
Paul mnie odbierze.
Obiecuję, że zostanę jutro.
Mówiłeś, że zostaniesz.
Jutro. Obiecuję.
Schowam to do szafki.
- Twój też zamykają? - Pewnie.
- Kocham cię. - Ja ciebie bardziej.
- Masz dwóch dobrych chłopaków. - Tak. Chrześniaka i syna.
- Purpura i złoto. - Każesz mi to powiedzieć.
- Pomarańczowy i niebieski? - Tak.
Mamy 17 zwycięstw w mistrzostwach, wy dwa!
Zielony to mój kolor, kumasz?
- A ty dokąd? - Ile masz z 17?
Trzy. To lepiej niż dwa.
Niech będzie.
O 15 więcej. Spoko.
Hej! Co wy robicie? Na linię końcową!
Wy dwaj, ruchy. Co wy sobie wyobrażacie?
- Przepraszam. - Macie to za cyrk?
- Nie. - Trey, Kyle, biegacie.
Ruchy!
Macie Jordany. Co Michael by powiedział?
- Kim jest Michael? - Kim jest Michael?
Szybciej, ruszać się! Szybciej!
King.
- Tak. - Moja wina. Korki.
Tylko szybko pożegnam się z Kyle’em.
Zobaczymy się z nim, gdy wrócimy.
Szlag!
To jest wszystko, co mi dał.
Powiedział, że dokumenty się zgadzają, a oferta jest z tyłu.
- To wszystko? - Tak. To dziwne
zobaczyć całe swoje życie w formie ciągów liczb.
Czaję.
NYSID #12022001K. To byłem ja w więzieniu.
Wolę pańskie liczby.
Co mówił Gabe?
Powiedział: „David to mój najbardziej stuknięty klient,
- że próbuje to zrobić”. - A ty co myślisz?
- To nie moja bajka. - Nie.
- Nie znam się, to się nie wypowiem. - Dawaj.
Pan jest szychą, ja tylko prowadzę wóz. Stoję z boku.
Nie wymigasz się, mów prawdę.
Mówię poważnie, co myślisz?
Albo się buduje, albo niszczy.
W tym świecie trzeba czasem zaszaleć, by dostać to, co się chce.
Doceniam to.
Nowości czy coś na poprawę humoru?
- Potrzebuję motywu. - Motyw.
- Muzyka z motywem przewodnim. - Motyw.
- Znowu ty? Nie będę się powtarzać. - W porządku, Luther.
- Sześćdziesiąt sekund. - Byle szybko. Dawaj.
Słyszałeś dobre wieści?
Jestem wolna jak ptak
Niczego mi nie brakuje
Nie miej złudzeń
Gdy zabijasz większe bestie To ja śpiewam
Jestem najlepsza w królestwie
A ty jesteś królem
Strażnik braci Ten, który dzieli morze
Potrzebujesz cudu Którym jestem ja
Jeśli dostanę od ciebie Tylko minutę
Tobie podyktuję każdy wers
Jeśli to mój ostatni dech Pokornie proszę
Jego królewską mość Sir Davida Kinga
David.
To jest Marisol Cepeda. Młoda dama z Boogie Down Bronx.
- To spotkanie to spełnienie marzeń. - Miło mi.
Dorastałam przy muzyce Mariah.
Śpiewa i rapuje jak ona. Podwójny talent.
Z której części Bronksu jesteś?
Fordham i Davidson.
- Obyśmy się jeszcze spotkali. - Tak.
- Taką mam nadzieję, panie King. - Mów mi David.
- Byle nie per „pan”. - Mam nadzieję, Davidzie.
To w porządku się stresować.
Fajnie. Lubię ją.
- Trzymam za słowo. - Okej, nie wątpię.
Mam spotkanie. Miło było poznać.
- Dobry, Julie. - Dzień dobry, panie King.
- David. - Hej.
Dostałem wiadomość o tej nowej piosenkarce, Suli.
Tak. Mój syn twierdzi, że będzie gwiazdą.
- Spotkasz się z nią? - Jak będę miał czas.
Stray Dog Enterprises nas wykupi, nim go znajdziesz.
Przekonamy się.
Wiem, co powiesz, nim to powiesz.
„Ta firma to więcej niż tylko branża wodna”.
Bo tak jest.
Są spółką holdingową. Zagranicznym konglomeratem.
Czy obchodzi ich marka Stackin’ Hits Records?
Czy obchodzi ich dziedzictwo?
Skoro nie, to po co ta umowa?
Gdy nas wykupią,
pozbędą się nowych artystów, których próbowaliśmy wypromować.
Wymienią cały nasz katalog na reklamy tamponów i Viagry.
Wycisną ostatnią kroplę z Czarnej kultury i artystycznej rzetelności,
którą budowałem przez ostatnich 25 lat życia.
I nie mówię o... Jak to się nazywa?
AI i IA, i AEIOU.
Czy obchodzi ich muzyka, Patricku? Nasza muzyka?
- AI to przyszłość muzyki. - Tak?
Maszyny, które komponują muzykę bez duszy, bez serca.
- Chcą, byśmy doradzali. - Nie wątpię.
- Davidzie, to dużo pieniędzy. - Wiem, że dużo.
- Wiesz? Doprawdy? - Tak!
Jeśli to zrobimy,
obaj odejdziemy z pokaźną sumą.
W życiu chodzi o coś więcej niż tylko zarabianie pieniędzy.
Chodzi o zasady, etykę. To, co sobą reprezentujesz.
To, w co wierzysz.
Ja wierzę w to, że nazywamy to biznesem muzycznym nie bez powodu.
„Biznes” jest tu słowem kluczowym.
Nie każde pieniądze są dobre.
Wiem, co zrobisz. Zagłosujesz na tak,
gdy dojdzie do głosowania, co?
Tak. Moim zdaniem czas sprzedać wytwórnię.
Zgadzam się. Sprzedaj ją mnie.
- Co? - Sprzedaj ją mnie.
Co to jest?
Dokumenty finansowe.
Prospekt Stackin’ Hits Records.
Poprosiłem, żeby Gabe przygotował ofertę na odkupienie twoich udziałów.
- Chcesz mnie wykupić? - Tak.
To samo dostaniesz od Stray Dog.
Z twoimi udziałami będę kontrolował głosowanie.
Rozumiesz politykę firmy.
- Rozmawiałeś z resztą zarządu? - Nie.
Jeśli nie chcesz im mówić, to po co sprzedawałeś pięć lat temu?
Wtedy myślałem, że to była lukratywna umowa,
a był to kosztowny błąd. Przepraszam.
Od tamtej pory moja firma idzie na dno,
a ja próbuję odzyskać kontrolę.
Staram się siedzieć cicho, bo jeśli powiem Alexowi,
pójdą do Stray Dog i dostaną lepszą ofertę,
a wiesz, że nie dam rady z nimi konkurować.
- Patricku, zgódź się. - Nie.
- Nie. Mam złe przeczucia. - Zgódź się.
Nie musisz mieć dobrych. To kwestia perspektywy,
a przyszedłem do ciebie, bo myślałem, że mamy podobną.
Widocznie się myliłem.
Zgódź się.
Dobijmy targu.
Zgódź się.
- Zorganizujesz kasę przed głosowaniem? - Tak.
Dziękuję, bracie.
Rozumiem cię, ale ty mnie nie. Jeśli zlikwidujemy całe...
- Paczka dla pana. - Jeśli zlikwidujemy całe konto,
to z czym zostaniemy?
To wszystko?
W porządku. Dobra, działaj.
- Działaj. - Będę u siebie.
- Pam, jesteś tu? - W kuchni.
- Co robisz w domu? - Mam dobre wieści.
- Mów. - Odkupuję Stackin’ Hits Records.
Odkupujesz Stackin’ Hits Records?
Na razie pakiet kontrolny.
- Będę mógł zawetować sprzedaż. - Chwila...
Mówiłeś, że ta sprzedaż to dobry pomysł.
Że mógłbyś zwolnić i przestać gnać w wyścigu szczurów.
Że więcej byśmy podróżowali, gdy Trey pójdzie na studia.
- Zmieniłem zdanie. - Co?
Gdy zrozumiałem, że chcę porzucić dokładnie to,
co budowałem całe moje dorosłe życie.
Dlatego nie chcesz, żebyśmy wypisali czek dla Studio Museum?
Dlatego się z tobą ożeniłem. Przepraszam, że ci nie powiedziałem.
Wtedy sam nie byłem pewien.
Przekonywałem Patricka, by głosował na nie,
ale nie miał takiej wizji.
Skąd weźmiemy pieniądze?
Tu jest haczyk. Weźmiemy kredyt pod zastaw mieszkania
i możemy spieniężyć część naszych akcji, obligacji i innych inwestycji.
- Sprzedamy Sag Harbor... - Kredyt pod zastaw domu?
Spieniężysz akcje i obligacje,
by kupić wytwórnię, która ledwo wychodzi na zero.
To jest biznes muzyczny, skarbie.
W tym biznesie jeden hit dzieli cię od bycia na szczycie,
a gdy będę miał pakiet kontrolny Stackin’ Hits Records,
znowu będziemy na szczycie. Gwarantuję.
Ale może czasem nie ma być tak, jak było.
- Może się już nie da. - To znaczy?
Kochanie...
to znaczy...
że może to jest znak,
by rozpocząć nowy rozdział w naszym życiu.
Ja nie chcę go rozpoczynać.
Uważam, że to ryzyko.
Dla nas obojga.
Wszystko, co osiągnąłem w życiu,
wiązało się z ryzykiem. Nawet ty.
Uważasz, że to nie było ryzykowne, gdy zobaczyłem cię na przyjęciu
i zapytałem, czy chcesz drinka? To nie było ryzyko?
Dopiero co zdobyłeś Grammy.
To była twoja impreza, a Quincy Jones właśnie nazwał cię przyszłością muzyki.
Ale się stresowałem. A wiesz dlaczego?
Bo byłaś piękna.
Wciąż jesteś.
Chodź.
- Dobrze, powiedz mi jedno. - Co?
Wciąż to kochasz?
- I to jak. - Mówię o muzyce, Davidzie.
Oczywiście.
Na pewno?
Bo gdy zaczynaliśmy się spotykać,
wychodziłeś ze studia,
zakładałeś słuchawki
i szedłeś piechotą przez Most Brookliński do mojego mieszkania,
i prawie z tobą przez to zerwałam, bo ciągle się spóźnialiśmy.
Ale zawsze ci wybaczałam,
bo przychodziłeś taki podekscytowany.
Och, opowiadałeś o nowym artyście albo zespole, który odkryłeś.
Już tak nie robisz.
A gdy mówisz o pracy...
Ciągle powtarzasz, że branża się zmieniła,
że Internet sprawił, że coraz ciężej być na bieżąco,
ale nigdy nie mówisz o samej muzyce.
A jako twoja kochająca, milcząca partnerka
nie mogę dłużej milczeć.
Zawsze będę cię kochać i wspierać,
ale nie mogę milczeć.
- Odbierzesz? - Telefon?
- Myślałem... - Porozmawiamy później.
- Dobrze. Obiecuję. - Trzymam za słowo.
Tak.
Pam.
Ktoś ma Treya.
- Jak to ktoś ma Treya? - Ktoś ma Treya.
Chyba został porwany.
- Jak to? - Nie wiem.
Powiedzieli, że oddzwonią. Mówili, że chcą pieniędzy.
Paul!
- Mają oddzwonić. Paul. - Co się dzieje?
Ktoś właśnie zadzwonił i powiedział, że porwał Treya.
- Co? - Zadzwoń do Kyle’a.
Kurde.
Halo?
- Tak. - Szlag. Poczta głosowa.
David King, ulica Front 30.
Ktoś porwał naszego syna.
Tak. King. Trey King. T-R-E... T-R...
Tak. Dobrze.
Dobrze się czujesz?
POLICJA
Chwileczkę.
Już idę.
Dzień dobry. Jestem detektywka Dillon.
- Mogę wejść? - Proszę.
Możecie się tu rozstawić.
Możecie używać stołu, tylko przestawcie świeczniki.
A kwiaty na lewo od kominka.
- To wszystko? - Tak. Wchodźcie.
Wchodźcie. Rozstawimy sprzęt w jadalni.
Trey to świetny dzieciak.
Młoda gwiazda.
Nie szuka kłopotów. Zawsze robi swoje.
Wspiera mojego syna, Kyle’a, odkąd zmarła jego matka.
Moja żona.
- Co mogę powiedzieć? - Prawdę?
Widzieliśmy się już gdzieś?
Nie wiem, może w Junior’s.
Lubię ich sernik.
Nie. To nie to.
Państwo King, jestem detektyw Bridges.
Wydział ds. poważnych przestępstw.
Będę prowadził śledztwo w sprawie porwania.
Detektyw Higgins powiedział mi,
że porywacz przekazał państwu instrukcje przez telefon.
Tak, tak. Zażądał...
17,5 miliona we frankach szwajcarskich.
W nieoznakowanych banknotach...
Przepraszam, w banknotach po 1000 franków...
- Mówił, że jeszcze dziś zadzwoni. - To wszystko?
- Tak. Rozłączył się. - Dostaną je.
Ile zechcą, o ile Trey wróci cały i zdrowy.
- Oczywiście. - Prawda, Davidzie?
- Tak, i... - Mój syn ma wrócić do domu.
- Rozumiem. - Czy ktoś wysłał Ebony Alert?
Tak, Ebony Alert, Davidzie.
To „system uruchamiany na potrzeby Czarnej młodzieży
w razie zaginięcia w podejrzanych okolicznościach
lub w przypadku podejrzenia porwania”.
Z całym szacunkiem, pani King, wszyscy wiemy o systemie Ebony Alert.
Póki co nie jest regulowany prawnie w stanie Nowy Jork,
ale zapewniam, że traktujemy poważnie porwanie Treya i wszystkie porwania.
Znajdziemy pani syna.
Zeskanowałam zdjęcie Treya i wysłałam do specjalnego wydziału śledczego.
Jest przekazywane do Centrum Zagrożeń do spraw Amber Alert,
by potem zostać wysłane do patroli.
Teraz...
często porwań dokonują osoby
ze szczegółową wiedzą na temat rodziny.
Pytam o to, by sprawdzić...
Twierdzi pan, że zrobił to ktoś z naszego otoczenia?
To chce pan powiedzieć? Przepraszam.
- Nie. - Nie ma tu nikogo takiego.
- Na pewno? - Na pewno.
Próbuję zrozumieć, jak zamierzacie znaleźć naszego syna.
Staramy się go znaleźć najszybciej jak to możliwe.
- Dziękuję. - Wszyscy chcemy tego samego.
Z całym szacunkiem,
człowiek o pańskiej pozycji nie przywykł do słuchania innych,
ale musi nam pan zaufać.
I proszę robić to, co mówię.
Dla dobra Treya.
„TERAZ JEST TEN CZAS” PRKR
Panie King, gdy zadzwoni porywacz,
proszę zachować spokój.
Wiem, że targają panem emocje, ale to ważne, by zachować zimną krew
podczas rozmowy.
Rozumiem.
- Pracownicy na hali LIU. - Jest tam Kyle? Mój syn.
- Proszę. - Dzwoniłem do niego...
Jest na obozie. Wiele się tam dzieje.
Denerwuje mnie pan. Proszę dać mi pracować.
Przystojniak z niego.
Jest też dobry.
Zauważyła pani jakieś zmiany ostatnio?
Coś, co mogłoby martwić?
Martwić?
Jest w wieku, gdy może zacząć się zadawać z niewłaściwymi ludźmi.
Pamiętam, gdy miałam 17 lat.
Nie, jest wspaniałym synem.
Trey to mądry chłopak.
Nikt nie twierdzi inaczej.
Zrobiło się poważnie.
- Hej. - Tak.
Pracownicy LIU znaleźli zieloną opaskę przy boisku koszykówki.
Co? Należy do Treya, Davidzie.
Higgins, skontaktuj się z Centrum Zagrożeń w centrali
i ustal, czy są jakieś nagrania z okolicy
- hali LIU. - Robi się.
Detektywko Bell, sprawdźcie tablice rejestracyjne i auta z okolicy.
Państwo King,
wszystko, co zobaczymy i uzyskamy, należy traktować jako wskazówki,
aż będziemy w stanie ułożyć wszystkie elementy układanki.
- Możemy... - Dobrze. Okej.
- Jasne. - Dziękuję. Chodź.
Powiem, co wiem.
- Słuchamy. - Kazałem im biegać za karę...
- Dobra! - ...i zobaczyłem, że Trey utyka.
Nie ma czasu na kontuzje. Chodź.
Kazałem mu usiąść i schłodzić kostkę.
- Rozciągnij to. Porozciągaj się. - Tak.
- Widział go pan później? - Mam tu setkę dzieciaków.
Mógł się wymknąć przed lunchem.
- Rozumiem. - Nic mu nie jest?
O ile nam wiadomo to nic.
A Kyle?
Nie ma powodów do niepokoju.
Okej.
- Dam wam mój numer. - Pewnie.
Dajcie mi znać, gdy czegoś się dowiecie.
Póki co tylko zbieramy informacje.
Trenerze, jestem fanem.
Mogę dostać autograf?
Jeśli to nie kłopot.
- Pewnie, funkcjonariuszu Boltonie. - Bolton.
Pan też sobie życzy?
- Nie, dziękuję. - Fan Celtics.
Tak, już rozumiem.
- Dziękuję. Miłego dnia. - Dziękuję.
Proszę mnie informować.
- Będziemy dawać znać. - Dobrze.
Larry Bird.
Tak.
Z ostatniej chwili.
Policja potwierdziła, że Trey King,
siedemnastoletni syn założyciela Stackin’ Hits Records, Davida Kinga,
został porwany.
Znacie Davida Kinga jako założyciela i pomysłodawcę wytwórni,
która zdominowała rynek na początku lat 2000.
SYN DAVIDA KINGA PORWANY
Choć już nie jest „twórcą królów”,
David wciąż jest facetem z głową na karku,
który ma najlepszy słuch w tej branży.
Pracował nad rozwojem ponad 50 zdobywców nagrody Grammy.
Pochodzi z Bronksu i jest znany jako oddany mąż i ojciec,
oraz filantrop.
Dlatego fala miłości i wsparcia nie jest zaskoczeniem
w tej niefortunnej sytuacji.
Pomódlmy się
za bezpieczny powrót naszego brata, Treya Kinga.
WZROST: 178 CM WAGA: 75 KG
Skończyliśmy?
Nie wiem. A skończyliśmy?
Detektywie, pojadę szukać syna.
Nie uważamy, że byłoby to w najlepszym interesie wszystkich zaangażowanych.
- „My”? - Tak. My.
Jesteśmy jego ojcem?
Nie możecie zakazać mi szukania syna. Jestem aresztowany?
- Nie. A powinien pan być? - A pani powinna?
Znamy pańskiego kuratora sądowego.
Nie chce pan, byśmy zadzwonili.
Już nie jestem na warunkowym. Dzwońcie.
Jezu Chryste. Niech pan da spokój. I usiądzie.
Proszę?
Odwalcie się ode mnie.
Zastanawiamy się, czemu Kyle się nie odezwał.
- „My”? A co wy, z Francji? - Oui.
Ogromna fala miłości...
Chwila. Kto tam?
- Paul. - Wejdź.
Całe zwy...
Sępy.
Robią cyrk z waszej prywatnej sprawy.
Usiądź.
Chodzi o umowę, Paul. Mogę na nią narzekać, gdy...
gdy otwieramy szampana i... wiesz.
Dzwoniłem do znajomych.
No i?
Żeby sprawdzić, czy na mieście coś słyszeli.
Rozumiem.
- Nie rób nic głupiego. - Jestem wyluzowany jak DJ Kool Herc.
Jak kto?
Dlatego cię uwielbiam. I doceniam.
Wiesz o tym.
- Potrzebuje pan czegoś jeszcze? - Nie teraz.
- To drobiazg. - Wiem.
Po tym, co pan zrobił dla mnie i Kyle’a, cały czas spędzony z Treyem,
ta rodzina, czuję się, jakby zaginął mój syn.
Zrobię wszystko, by go odnaleźć, rozumie pan?
- Aż za dobrze. - David!
David!
- Tak? - David! Skarbie, znaleźli go!
Znaleźli go.
Znaleźli go i wiozą go do domu.
O Boże, dziękuję.
- Dziękuję! - Nasi chłopcy są bezpieczni.
Wyluzowany.
- Jak Kool Herc. Mówiłem. - Kool Herc.
Mówiłem.
- Mówiłem. - Tak.
Mówiłeś.
Bez wątpienia.
- Gdzie on jest? - Kyle!
Gdzie on jest? Gdzie mój syn? Trey!
Trey, mój...
Trey! Kochanie!
Mój synek. Mój syn.
O Boże! Dziękuję, Boże. Dziękuję.
- Gdzie jest Kyle? - Pokaż się.
- Tak mi przykro. - Dlaczego?
- Gdzie jest Kyle? - Tak mi przykro.
- Co się dzieje? - Tak mi przykro.
- Przykro mi. - Panie Christopher, zaszła pomyłka.
- Gdzie jest Kyle? - Zaszła pomyłka.
Pomyłka? Co takiego? Gdzie jest mój syn?
- Porywacz go ma. - King!
- Moment! - Porwał Kyle’a przez przypadek.
Chwila, nie...
Trey mówił, że Kyle miał jego opaskę, gdy wychodzili.
Uważamy, że porywacz ich pomylił.
Pomylił? Nie. Chwila, moment.
- Trey! - Proszę pana...
- Odpierdol... - Co się dzieje?
- Aresztujecie mnie? - Proszę się cofnąć.
- Aresztujecie mnie? - Nikogo nie aresztujemy!
- Podajcie paragraf! - Panie Christopher...
- Aresztujecie mnie? - Niczego nie podam!
Nie, panie Christopher,
- nie aresztujemy pana! - Zgadza się!
Puśćcie go. Zostawcie go.
Sukinsyny.
Z Kyle’em nie cierpimy obiadów na obozie, więc...
wymknęliśmy się, by coś zjeść.
Ja chciałem pizzę, a on kanapkę ze sklepu.
No to dobra.
„Wezmę kawałek pizzy i spotkamy się tutaj”.
- Więc się rozdzieliliście? - Tak.
Gdy poszedłem do sklepu...
Chwilę na niego czekałem.
Wszedłem, nie widziałem go. Zniknął.
Czemu nikomu nie powiedziałeś?
Myślałem, że wróci.
Nie mieliśmy telefonów...
- Czekałeś 30 minut? - Nie chciałem go zostawić.
- Nie wiedziałem, co robić. - Nie szkodzi.
Nie miałem pojęcia, że wyniknie z tego problem.
- Nic mu nie będzie? - Nie.
- Nic mu nie będzie. - Pam, może wystarczy.
- Też tak myślę. - Zróbmy przerwę.
Trey, nic więcej nie widziałeś?
- Paul, wystarczy. - Dokończymy później.
Panie Christopher, mamy jego zeznania.
- Od tego zaczniemy. - Gdzie jest mój syn?
- Szukamy go. - Potrzebuję chwili.
- Chodź. No chodź. - Moment.
Przysięgam na grób mojej żony!
- Przysięgam na grób mojej żony! - Joł!
Idź stąd.
Jak się czujesz?
Mów prawdę.
Nie wiem.
W porządku.
Zawołaj, gdybyś czegoś potrzebował.
- Kocham was. - Już dobrze.
Kyle’owi nic nie będzie?
Mam nadzieję.
Ale jeśli coś się stanie...
zapłacimy okup, prawda?
Wielu dobrych ludzi ciężko pracuje,
żeby do tego nie doszło.
Ale ty...
Kochanie, nie martw się tym. Odpoczywaj, okej?
Jeśli będziemy jego jedyną szansą.
Państwo King, zejdźcie! Telefon!
Szybko! Na dół.
Wciąż dzwoni. Weźcie krzesła.
Proszę posłuchać uważnie.
Proszę trzymać go na linii, mówić powoli, skupić się, wciągnąć go w rozmowę.
Może popełni błąd i da nam wskazówkę.
Musi wiedzieć, że ma nie tego dzieciaka.
Dla porywaczy to jest interes.
Mają coś, czego chcesz i chcą, byś zapłacił.
- Niech mu pan powie. - Panie King, telefon.
Proszę odebrać.
Okej. Spokojnie.
Halo.
King David. A to dopiero.
- Słucham? - Mam twoją pełną uwagę, co?
Wreszcie mnie słuchasz.
- Tak, słucham. - Dobrze.
- Masz nie tego chłopaka, co? - Tak słyszałem.
I wiem, by nie ufać pracownikom.
Ale na szczęście
nigdy nie chodziło o chłopaka, a o ciebie.
Dobra, ale skoro chodzi o mnie,
to nie oczekuj, że zapłacę 17,5 miliona dolarów
za czyjegoś syna, skoro chodzi o mnie.
To jego krew będzie na twoich rękach.
- To jak? - Nie, stary. Daj spokój.
Kolego, to nie są negocjacje. To dzień sądu.
- Nie jesteś Bogiem, teraz jestem nim ja! - Dobra, posłuchaj.
Bóg da ci to, czego chcesz? Bóg da ci to, czego potrzebujesz.
Pytanie brzmi, czego ci trzeba? Jak mogę ci pomóc?
Nie jestem Bogiem, ale mogę pomóc.
- Ty pomożesz mnie? Nie. - Tak. Nie słuchasz.
Nie. Nie ma mowy.
- Już na to za późno. - Posłuchaj.
Puść go, a dopilnuję, by ci to uszło płazem.
Nie chrzań. Jak myślisz, z kim rozmawiasz?
Mogę to zrobić. Mam taką władzę w tym mieście.
Pomogę ci, to zaczniesz od nowa.
- Zaczniesz od nowa. - Na to już za późno.
- Nigdy nie jest za późno. - I wiesz co?
Ogarniaj to. 17,5 miliona dolarów
w banknotach po 1000 franków szwajcarskich w starym czarnym plecaku
albo ten gnojek zginie. Nie ściemniam.
To nie jest mój syn. Pomóż mi.
Rano zadzwonię ze szczegółami, pizdo!
Nie mam...
Pizda!
- Namierzyliście go? - Jednorazówek się nie da.
- Dlaczego? - Nie mają identyfikatorów...
- Nie namierzycie? - ...ani karty SIM.
Jest 2025 rok, a wy...
Wszyscy oglądacie Prawo i porządek. Co jest, kurwa?
Co to ma, kurwa, być?
Możecie mi powiedzieć, czemu się uparł na franki szwajcarskie?
Nie mam zielonego pojęcia.
Hej. Nim mnie przeniesiono do poważnych przestępstw,
byłam w przestępczości zorganizowanej.
Konfiskata aktywów, pranie pieniędzy.
Chodzi o rozmiar.
Paczka będzie ważyć około 16 kg w banknotach po 1000 franków,
a nie 175 kg jak w przypadku banknotów studolarowych.
Jak pan King miałby dostarczyć plecak ważący 175 kg? Nie dałby rady.
Jeden banknot o nominale 1000 franków to wartość dziesięciu studolarówek.
Szlag, gdzie ty studiowałaś, co?
Spelman College. Mekka Czarnych kobiet.
- Tak? - Paul.
Wejdź. Wchodź.
Możemy...
- Możemy porozmawiać? - Jasne.
Nie umiesz kłamać, więc przejdź do rzeczy.
Groził, że zabije Kyle’a, prawda?
Zabije mojego syna, tak?
Wie pan, jak bardzo się starałem.
Jest dla mnie wszystkim.
Nie mam nic. Tylko jego.
Chcą 17,5 miliona dolarów.
Bridges twierdzi, że możemy odzyskać pieniądze. Przysięgam...
Przysięgam, że to tylko pożyczka.
Twierdzisz, że ją spłacisz?
Wynagrodzę to panu.
Skąd weźmiesz pieniądze? Nigdy nie widziałeś takiej sumy.
Nie umiesz liczyć do 17,5. A co tu mówić o milionach.
- Załatwię to. - Jak?
Pan nie...
Nie poczuwa się pan do odpowiedzialności?
Za co? Za błąd porywacza?
Nie chcieli Kyle’a, tylko Treya. Im nie chodziło o mnie.
Chcieli dopaść pańskiego syna.
Nie chcieli mojego syna, tylko mnie. Chcą mnie,
a ty oczekujesz, że zapłacę za błąd jakiegoś porywacza.
Nie zrobię tego.
Zrobiłby pan dla Treya.
Tak.
Powiedz, co mogę zrobić.
- Stackin’ Hits. - Co z wytwórnią?
- Znam wszystkie umowy. - Jakie umowy?
Żaden ze mnie Warren Buffett, ale wiem, że jest dość kasy na stole.
A patrzyłeś pod stół? Nikt nie patrzy pod stół.
Wszyscy widzą to, co na stole.
Skoro liczysz moje pieniądze, to policz wszystkie, Paul.
Wiesz, ile ludzi są mi winni? Ilu ludziom płacę?
Wiesz, jakie mam podatki?
Widzę wszystko, co pan robi.
I nigdy nie przestanę dziękować za to, co pan dla mnie zrobił.
Ale nigdy o nic nie prosiłem.
- Nie musiałeś. - Zgadza się.
Wszystko mi pan dał z własnej woli.
Ale teraz proszę o wszystko.
- Proszę o życie. - Nie prosisz o życie.
Prosisz o 17,5 miliona dolarów.
Ludzie właśnie to ciągle robią.
- „Da mi pan to?” - Proszę pomóc mojemu synowi.
Mam płacić. „Produkuj hity. Zapłać za to.
Daj mi to. Daj mi tamto.
Połóż to na to, a potem jeszcze dołóż tamto,
i jeszcze to, i tamto”.
Widzisz to?
Wiele razy myślałem, żeby wyciągnąć zawleczkę.
Nie znalazłem w sobie siły.
To wszystko, co mam.
Sprawdź, czy jest tu coś dla ciebie.
Otworzę.
Przepraszam, że przeszkadzam. Pan Bethea czeka na pana na dole.
Mówi, że dzwonił kilka razy, ale bez skutku, więc mnie wysłał.
Okej.
Jak się ma Trey? A Pam?
Dobrze, biorąc pod uwagę okoliczności.
Porywacz wciąż liczy na okup.
Twierdzi, że jeśli nie zapłacę, zabije syna Paula.
Pomyłka warta 17,5 milion dolarów.
- Wciąż masz zapłacić? - Tak.
Nie dam rady.
Jak możesz nie zapłacić?
Jak zapłacę, to nici z naszej umowy.
Będę musiał sprzedać Stackin’ Hits. To zbyt wiele.
Raczej nie masz wyboru.
Mam wybór. To moje pieniądze.
Co powiedzą ludzie, gdy poświęcisz syna Paula,
by odkupić wytwórnię?
- Nie wiem. To skomplikowane. - Szlag.
Złożoność nic nie znaczy dla przeciętnego Kowalskiego.
Wiesz, jak jest, gdy unieważnią artystę.
- Tak. - Gdy zwęszą to media społecznościowe,
a możesz być pewien, że zwęszą fakt,
że porzuciłeś syna Paula,
szlag trafi całą markę. Wszystko.
Wszyściutko. To koniec.
Będziesz skończony.
Pozamiatane. Kaplica. Nara.
- Nie wiemy tego. - Nie? Jesteś pewien?
To znaczy, masz rację, ale...
Nie wierzę, że to powiem, ale...
Wiesz, jak szybko zmieniają się tematy w wiadomościach.
Za tydzień będą mówić o czymś innym.
- Będzie nowy cykl. - Davidzie.
Historia o nowej wojnie...
- Co? - Czy ty się słyszysz?
Wiem, jak to brzmi, ale staram się myśleć praktycznie.
Chcesz podjąć takie ryzyko?
Chcę, żebyś postąpił właściwie.
Dziękuję.
- Prześpij się. - Tak.
Jak myślisz, co powiedzą ludzie, jeśli nie zapłacimy okupu?
Myślę, że ważni dla nas ludzie zrozumieją naszą decyzję.
A opinia publiczna?
Patrick mówi, że jeśli nie zapłacimy,
krytyka, jaka na mnie spadnie, zniszczy resztki mojej kariery.
No to mamy rozwiązanie.
To znaczy?
Byłeś gotów ryzykować bezpieczeństwem rodziny dla wytwórni.
Czemu teraz miałoby być inaczej?
Ale to nie ma nic wspólnego z tamtym.
Teraz wszystko jest połączone.
Chodzi o ciebie. O Stackin’ Hits.
O Kyle’a, Treya, Paula.
Davidzie, to mnóstwo pieniędzy.
To praktycznie wszystko, co mamy.
Prawie.
Co zrobimy?
Nie wiem.
Ja też nie.
Cokolwiek to jest, ogarniemy to razem.
Jak się ma Trey?
Pyta o ciebie.
- Tak? - Tak.
Kocham cię.
MEDIA NA WYNOS
TREY KING WRABIA KOLEGĘ, BY GO PORWANO ZAMIAST NIEGO!
Trey.
Proszę.
Jak się czujesz, mistrzu?
Jak dureń.
Nie mów mamie, ale boli mnie kostka
od biegania za karę po boisku.
To nic poważnego, ale...
Trochę pobolewa.
Zostanie to między nami.
Chcę przeprosić za to...
że powiedziałem, że zostanę oglądać, jak grasz, a jednak pojechałem.
- To teraz bez znaczenia. - Nie, to ma znaczenie.
Chcę, żebyś wiedział, że wszystko, co robię, wszystko,
robię dla ciebie...
dla twojej matki, dla nas.
Rodzina jest najważniejsza.
Niezapłacenie okupu za Kyle’a jest najlepsze dla wszystkich?
Dla mnie, mamy i wujka Paula?
Jak to ma zadziałać, tato?
Trudno to teraz zrozumieć,
ale to nie jest takie proste.
Tylko bardziej skomplikowane.
Ale wujek Paul ma rację. To nasza wina.
Nieprawda. To nie jest nasza wina...
Na pewno nie wujka Paula.
Pierwsza strona New York Daily News, The New York Post.
Media społecznościowe, TikTok, IG, wiadomości głosowe, artykuły.
Ludzie piszą, że to ja powinienem był zostać porwany.
- Synu, mówiłem... - Tato, nie rozumiesz.
Media na wynos, Czarny Twitter mnie atakują.
Nie słuchaj tych bzdur. To trucizna.
- To śmieci. - To jest wszędzie.
Nie rozumiesz.
To nie jest tylko kiepska recenzja płyty, którą można zignorować.
To też trzeba zignorować.
Nie mogę.
Moi przyjaciele będą uważali, że to przeze mnie go zamordowano.
- Daj spokój. - Wiesz, co to znaczy?
Jak mam wrócić i skończyć liceum?
Jaka uczelnia mnie przyjmie, tato?
Musimy coś wymyślić.
Dobrze, ja...
Nie wiem, synu.
- Jak to nie wiesz? - W tej chwili...
- Wiesz wszystko i znasz wszystkich. - Tak, ale teraz...
Nie, tato. Wiesz! Zapłać pieprzone 17,5 miliona!
To tylko pieniądze!
Będziesz klął do ojca?
Okazywał brak szacunku?
W moim własnym domu.
Rozumiem.
Wyjaśnijmy coś sobie.
W tym domu jest jeden mężczyzna i właśnie na niego patrzysz.
Jeśli jeszcze się tak do mnie odezwiesz,
to skopię ci ten chudy tyłek, który jest na moim utrzymaniu.
Rozumiemy się?
Powtórzę.
Słyszysz mnie?
- Słyszę. - Tak?
Tak jest.
Tak?
- Tak jest. - Dobrze.
David King.
Mój ojciec, człowiek z najlepszym słuchem w branży...
ale z najzimniejszym sercem.
Trzeba naprawić te drzwi.
CZŁOWIEK ROKU
NIECH ŻYJE KRÓL
Co ty byś zrobił, James?
A ty, Stevie?
Jimi?
Aretho, co byś zrobiła?
Co z tym zrobisz?
Nie wiem.
Coś wymyślę.
Staram się.
Straciłem syna.
Co mu powiem?
Co mam mu powiedzieć? Gadacie ze sobą, a ja z nim nie mogę.
Mój synu. O rety.
Przepraszam.
Tak. Chwileczkę.
Tak, proszę.
Przepraszam. Tak?
- Przeziębienie. - Jak się pan trzyma?
W porządku?
- Tak. - Rozumiem.
W czym mogę pomóc?
Dyskutowaliśmy o planach na jutro.
- Tak? - Tak...
Mógłby pan powiedzieć porywaczowi, że zapłaci pan okup?
Zyskalibyśmy trochę czasu.
W porządku. Okej.
Negocjujcie.
Tak zrobimy. Dzięki.
„Tak zrobimy. Dzięki”.
Paul.
Mów, Trey.
Zapłacimy. Zapłacimy okup.
Mów głośniej. Co powiedziałeś?
Zapłacimy okup, wujku.
Mówisz poważnie?
Jestem poważny jak stan przedcukrzycowy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Niech ci Bóg błogosławi.
Dziękuję.
Przytul mnie.
Dziękuję.
Detektywie.
Jutro rano...
Pójdę do banku...
i zobaczę, co da się zrobić.
- Dobrze. - Coś jeszcze?
Nie, wszystko dobrze.
Szkolono nas do tego.
Sprowadzimy Kyle’a do domu.
I odzyskamy pieniądze.
Chodźmy spać. Wszystkim nam się to przyda.
Tak.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Do dzieła.
Halo?
Joł. Masz siano?
Jak wolisz? Luzem czy w snopkach?
To nie czas na żarty.
Wiesz, o czym mówię. O okupie. Gdzie są pieniądze?
- Mam je. - No jasne.
O 11.00 wsiądź do linii metra nr 4 w Borough Hall
w stronę Manhattanu.
Pierwszy wagon. Weź telefon. Wyślę ci wskazówki.
Co z Kyle’em? Muszę go zobaczyć.
Zobaczysz. W swoim czasie.
Zluzuj, brachu.
I przy okazji,
do okupu dorzuć bransoletkę Cartiera żony.
Skąd o niej wiesz?
Bo nią świeci w internecie. Wiesz, że się lubi chwalić, nie?
Popisuje się na czerwonym dywanie.
Nic już nie jest prywatne.
Nie możesz tak robić.
Daj spokój. Zapłacę ci.
Zapłacę ci okup, ale to...
To prezent na 15. rocznicę ślubu. Prosto z serca.
Nie kontrolujesz sytuacji!
Nie ty tu rządzisz, tylko ja!
Stary, tchórzliwy czarnuchu!
I to tyle.
Czy ktoś uważa, że on jest na tyle głupi, by dokonać wymiany w metrze?
Może na stacji.
Ale chce, by pan King był w ruchu.
Może wcale nie chodzi o metro?
A jaka to różnica?
- Dla nas duża. - Tak.
Jaki jest plan?
Okup wsadzimy do czarnego plecaka wyposażonego w lokalizator.
Możecie go śledzić przy użyciu iPhone’ów.
Namierzymy porywacza, gdy pan King przekaże mu plecak
i od razu go zgarniamy.
Cały czas będę przy panu Kingu.
Zespół będzie nadzorował resztę pociągu.
Rozlokujemy patrole samochodowe między stacją Borough Hall
a następującymi stacjami:
Wall Street,
Union Square, Grand Central,
ulica 59., 86., 125., 149., 161.,
Yankee Stadium, aż do ostatniej stacji Woodlawn.
Dzięki temu możemy wkroczyć, gdyby na powierzchni coś się działo.
Pan Christopher pojedzie z zespołem.
Gdy znajdziemy i zabezpieczymy Kyle’a,
zostaniecie przewiezieni w celu obserwacji i omówienia zdarzeń.
Bezpieczeństwo zawsze jest najważniejsze.
Kolejnym priorytetem są pieniądze.
Zaczynamy.
Dajmy Kingom chwilę.
- Hej. - Tak?
Nie zgrywaj bohatera.
Wróć do domu, okej?
- Spadam. - Kocham cię.
Ja bardziej.
Idziemy.
Dobra.
Proszę się nie martwić. Uda się.
Ten, tutaj.
Pojedzie pan ze mną i detektywką Bell.
Uwaga na głowę.
SEZON 2025 KUP BILETY!
WYJŚCIE EWAKUACYJNE NIEUPRAWNIONE UŻYCIE ZABRONIONE
Weszli do metra.
Usiądź tam.
To linia metra nr 4, kierunek Manhattan.
Kolejny przystanek: Bowling Green.
Proszę odsunąć się od drzwi.
DOBRZE, ŻE NIENAWIŚĆ NIE JEST TOLEROWANA*
*[NIE DOTYCZY RED SOX]
Włącz syrenę! Jedźmy! No dalej, do cholery!
ULICA 42.
Do boju, Yankees!
Boston jest do dupy!
Do boju, Yankees!
Boston jest do dupy!
Do boju, Yankees!
Boston jest do dupy!
Wyjechali ze stacji Ulica 149. Wciąż jadą na północ.
PARADA PORTORYKAŃSKA
Panie i panowie, pohałasujcie trochę!
Wielkie brawa dla pięknej,
idealnej i nieskazitelnej Rosie Perez!
A teraz brawa dla mojego przyjaciela,
przystojnego i utalentowanego Anthony’ego Ramosa!
Brawa dla legendarnych...
Niemających sobie równych Eddie Palmieri Salsa Orchestra!
Raz, dwa, raz, dwa, trzy, cztery!
Do boju, Yankees!
- Halo? - Przejdź na koniec wagonu.
- Przejdź między wagony. - Między wagony?
- Weź ze sobą plecak. - Między wagony?
Tak. Co, kurwa? Ogłuchłeś?
Jesteś jakiś niedojebany. Czego nie rozumiesz?
- Pośpiesz się. - Idę.
Wychodzi z wagonu.
PORTORYKO
Okej, jestem. Mam go teraz zostawić?
Nie! Kiedy ci powiem.
- Co? - Zostaw plecak, gdy ci powiem.
- Tak, ale... - Jesteś blisko.
- Gdzie jest Kyle? - Najpierw zostaw plecak.
Chcę zobaczyć Kyle’a.
Do boju, Yankees!
Widzę plecak.
Róg River Avenue i ulicy 157. Jedzie w stronę stadionu.
Macie pieniądze? Nic nie widziałem.
- Nie martw się! Mamy nadajnik GPS! - Plecak mi spadł!
Mamy nadajnik GPS!
- Ruchy! - Policja, rozejść się!
Boston zaciągnął hamulec awaryjny!
Z drogi!
Nienawidzę parad! Z drogi!
Wynocha z drogi!
Daj mi tę flagę! Wypierdalać stąd!
Złaź z samochodu!
Z drogi! Kurwa!
O cholera!
Zamienili się.
Jadę za nim. Jest na skuterze.
KAPITAN DRUŻYNY
UTRATA SYGNAŁU GPS
Szlag! Kurwa mać!
Obiecuję, że odzyskamy pieniądze.
- Skąd pan wie? - Wiem.
Też chciałbym to wiedzieć.
- Bridges, jesteś? - Jestem z panem Kingiem.
Straciłem skuter z oczu. Nie widzę go.
Mam skurwysyna.
Dajcie mi tu dodatkowe jednostki!
Potrzebuję ludzi pieszo, już!
Mam cię, sukinsynu! Mam cię!
Mam cię, pizdo!
Tak, lepiej uciekaj!
Kurwa!
Z drogi!
Z drogi! Wynocha!
Z drogi! Łapać go!
Skuć go! Jaja sobie robicie?
Dawaj mi ten plecak! Dawaj go!
Na kolana!
Co? Żarty sobie stroisz? Tampon?
Uważasz, że to zabawne, co?
Masz okres, sukinsynu?
Spierdalaj!
Eddie!
- Bridges. - Mów, Higgins.
- Bridges, jesteś? - Gdzie jest plecak?
W plecaku nie było pieniędzy.
Powtarzam, w plecaku nie ma pieniędzy.
- Co, kurwa? - Szlag.
- Hej. - Hej.
- W porządku? - Tak.
Tak. Jak się ma Kyle?
Jest poobijany.
Policjanci znaleźli go przy Yankee Stadium
i wysłali do szpitala na obserwację.
Zatrzymają go tam na kilka dni.
Dobrze. To dobrze.
- Obyśmy mogli go zobaczyć. - Tak.
- A jak ty się masz? - Dobrze.
- Co z pieniędzmi? - Powiedzieli...
że nad tym pracują.
- Widziałeś wiadomości? Internet? - Nie.
Jesteś wszędzie. Nazywają cię superbohaterem.
Czarną Panterą Boogie Down Bronksu.
Cholera.
- Nie podoba ci się to? - Nie. W sumie...
Poprawnie napisali imię.
Pójdę na górę się przebrać. Do zobaczenia.
- Dobrze. - Kocham cię.
A pokój, w którym byłeś związany?
Może dźwięk? Czułeś jakiś zapach?
Czułem coś dziwnego.
Czułem zioło. Marihuanę.
Słyszałem muzykę,
dużo muzyki. Rap.
W czyimś pokoju? Klubie?
To był inny pokój, inne mieszkanie.
Związali mnie w wannie.
Słyszałem ją z przerwami.
Coś szczególnego?
Nie bardzo.
Cały czas leciała jedna piosenka, której nigdy nie słyszałem.
Brzmiała...
Kyle.
Coś jeszcze?
Spokojnie. Nie śpiesz się.
Możemy zrobić przerwę?
Jeszcze tylko trochę.
- Spróbujmy, Kyle. - Przepraszam.
- Nic więcej nie pamiętam. - Okej.
- Jeszcze trochę. - Detektywie,
może sobie zrobić krótką przerwę?
Wiem, że to trudne,
ale z każdą sekundą, kiedy ich nie szukamy,
- uciekają dalej. - Nie słyszeliście mnie?
Jak to jest, że gdy Trey potrzebował odpoczynku, tuliliście go do snu?
Słyszałem pana, panie Christopher.
Niech pan przestanie być wrzodem na tyłku.
Dobrze, że to szpital. Mają na to maści.
- Potrzebny ci krem na hemoroidy? - Jestem przygotowany.
- O tak? - Wszystkim przyda się przerwa.
Czy mój syn może spędzić chwilę ze swoim ojcem
na osobności? Proszę.
- Chodźcie. Dajmy im chwilę. - Dziękuję.
Chodź. Partnerze.
Chodź. Idziemy.
Bridges.
Już dobrze.
KRÓL LIST PRZEBOJÓW
Wejdź, Gabe.
David.
Gabe.
- Rozmawiałeś z Michelle? - Z Michelle, Barrym, Lindsey.
Ze wszystkimi wierzycielami i ich partnerami.
No i?
Podziwiają to, co zrobiłeś,
ale nie chcą ponosić odpowiedzialności.
- Co chcesz powiedzieć? - Nagranie znane na całym świecie.
Plecak, 17,5 miliona dolarów, upuściłeś go w pociągu.
Okej. I co z tego?
Umowa zależała od tego, że za te pieniądze
odkupisz pakiet kontrolny Stackin’ Hits Records.
- Zgadza się. - Umowa jest nieważna.
Nieważna? Znajdę pieniądze, by zapłacić odsetki.
Znajdę je. Wiesz o tym.
- Umiem kombinować. - Zazwyczaj.
- Tak. Zazwyczaj byś mógł. - Zazwyczaj?
Tak, ale to nie jest zwyczajna sytuacja. To naruszenie umowy.
- Naruszenie umowy? - Tak. Albo oszustwo.
Oszustwo? Miałbym pójść do więzienia?
- Do więzienia. - Więzienia.
Szlag. Gabe. Mów.
To dlatego, że twoi inwestorzy
wynegocjowali klauzulę dotyczącą wykorzystania wpływów.
Ich inwestycja musi zostać wykorzystana
w konkretnych, określonych celach.
Czyli w celu odkupienia Stackin’ Hits Records.
Chcą odzyskać pieniądze.
- Kiedy? - Za dwa tygodnie.
- Dwa tygodnie? - Mówię wyraźnie.
- Dwa tygodnie? - Dwa tygodnie.
- Po tym czasie
rozpoczną proces windykacji.
Twój penthouse,
twój dom w Sag Harbor,
obrazy Basquiata i wszystkie pozostałe.
Postąpiłeś słusznie i...
To nie fair.
Postąpiłem słusznie, ale czuję się źle.
Jak mam się poczuć dobrze? Zrób coś.
- Wiem. - Gabrielu.
- Wiem. - Nie mogę tak skończyć.
Mężczyzna nie kończy, jak zaczął.
Mężczyzna musi coś osiągnąć.
Dwa tygodnie.
- Tak? - Przepraszam, że przeszkadzam.
Alex i Patrick chcą porozmawiać.
Wpuść ich.
Pan King panów prosi.
Na waszą dwójkę czekałem.
Bo waszym fanem się stałem.
W związku z tym, co się stało przez ostatnich kilka dni,
zacząłem inaczej patrzeć na umowę ze Stray Dog.
Wiem, że jako jedyny się sprzeciwiałem, ale zmieniłem zdanie.
Zróbmy to.
Rozumiem. Dałbym ci znać, gdybym wiedział wcześniej,
ale kot jest w worku, a worek jest już w rzece.
Kto jest gdzie? Co ty mówisz?
Jest martwy w wodzie.
Jak to martwy?
Po twojej niefortunnej sytuacji
ja też zmieniłem zdanie.
Powiedziałem Stray Dog Enterprises, że nici z umowy.
Wycofałeś się z umowy? Dlaczego?
Trafiliśmy na pierwsze strony gazet, bo jesteś bohaterem.
Wzrosła sprzedaż każdego artysty z naszego katalogu.
Tak jak zawsze mówiłeś:
„Uwaga jest jedyną prawdziwą walutą”.
Nie wiesz? Jesteś...
Jesteś „Czarną Panterą z Da Boogie Down Bronksu”.
CZARNA PANTERA Z BRONKSU!
Dobra. Łatwizna.
Zadzwonię do Stray Dog, pogadam z nimi osobiście.
Zaczekajmy, aż zobaczymy, co będzie.
Kto wie, ile pieniędzy zostanie na stole?
Ile pieniędzy... Potrzebuję tych pieniędzy.
I to migiem. Potrzebuję ich na wczoraj. Potrzebuję ich natychmiast.
Rozumiem.
Co za ironia.
Nie potrzebowałeś ich, gdy próbowałeś sabotować umowę
- dwa dni temu. - Alex!
Rozumiem.
Powiedziałeś mu, Patricku?
Nie pozostawiłeś mi wyboru.
Gdy pojawiła się informacja o Treyu, Alex do mnie zadzwonił
- z pytaniem, co myślę. - O czym?
O uwadze, jaką otrzymujemy.
Czyli wy dwaj dyskutowaliście o uwadze, jaką otrzymywaliśmy,
bo mój syn został porwany.
Przestań. To nie tak.
A jak? Dobrze, że nie zginął. Nie oberwał kulki w głowę.
- Bylibyśmy bogaci. - Davidzie!
- Ładny dom w Hamptons. - Przestań!
- Co? - Nie bądź taki zadufany w sobie!
Stałeś w swoim domu i przekonywałeś mnie,
że zła prasa po śmierci Kyle’a minie.
To co innego. Mówiłem...
Głośno myślałem. Wiesz, że próbowałem coś wymyślić.
Ja też. Dlatego zadzwoniłem.
Nie wiedziałem, czy coś się zmieniło.
- Dlatego wbiłeś mi nóż w plecy? - Nie.
Próbowałem chronić siebie.
Bo w tym biznesie nikt inny tego nie zrobi.
Alex!
A niech mnie.
Spocznij. Zajmę się tym.
Dobra. Byle szybko.
Przepraszam.
- Muszę wiedzieć, co wie. - Co jest?
- Chcę mu coś puścić.
Panie King, próbujemy uzyskać nowe informacje.
Rozumiem.
Czy to tę piosenkę słyszałeś?
- Skąd pan wiedział? - To on, prawda?
- Co? - Nazywa się Yung Felon. Jest raperem.
Miałem jego piosenkę na playliście od syna.
To ten sam głos. To on dzwonił.
Nie byłbym taki pewien. Ci wszyscy raperzy brzmią podobnie.
- Chyba go już widziałem. - Co?
- Podszedł do mnie. - Pamięta pan gdzie i kiedy?
Pamiętam jego twarz. Coś z nim było nie tak.
Chciał się z panem spotkać.
Pamięta pan nazwisko?
Ludzie ciągle do mnie podchodzą.
- Nie wchodzę z nimi w dyskusje. - To mógł być porywacz.
Tak, ale identyfikacja rapera nie jest dowodem.
Mówię wam, że to on. Mam najlepszy słuch w tej branży.
Wiem, co słyszę. Słyszę desperację. To on.
Wiem, że to jego słyszałem.
KTO TO? NIE MÓW, ŻE PYTAŁEM
- To on. To ten głos. - Może.
Nikt temu nie zaprzecza.
Chwila. Mamy nagrania, prawda?
- Tak. - Niech technicy
porównają te głosy.
Niech użyją AI, nie?
Tak, możemy to wysłać. Ale to może trochę potrwać.
Nie potrzebuję AI, bo ja to wiem.
- Znam muzykę. Wiem, że to on. - A wie pan, co ja znam?
Pracę policjanta. Wiem, jak to się odbywa.
Możemy wrócić do przesłuchiwania Kyle’a?
A potem wrócimy do pańskiej wskazówki. W odpowiedniej kolejności.
Proszę. Błagam pana.
- Taki mamy protokół. - Proszę.
- Dziękujemy za wizytę. - Dzięki.
- Dziękujemy, panie King. - Dzięki.
King.
- Uważa pan, że to on? - Ja to wiem. Słyszę.
- Wiem, że to on. - Pieprzyć ich.
Jedźmy po pańskie pieniądze.
- Ale gdzie go znajdziemy? - Ulice to wiedzą.
Widziałeś, co wysłałem?
To na pewno on?
Gdzie?
Dobra. Jestem ci winien przysługę.
- Gdzie jest? - Mam go. Forest Avenue 804.
- Stare sąsiedztwo. - To on.
A to co?
Ubezpieczenie.
Taka forma polisy na życie.
Gdzie jesteś? Jestem tu. Nie widziałem go.
- Masz stówę. Pilnuj auta. - Robi się.
Doceniam to. Będę miał na nie oko.
- W czym mogę pomóc? - Jak się pani ma?
O mój Boże.
Znam pana.
Widziałam pana w telewizji. Z tego porwania, prawda?
- Tak. - Policja odzyskała pieniądze?
Zaczekam w aucie.
- Wszystkiego dobrego. - Dziękuję.
- Mogę wejść? - Tak. Jestem Rosa. Proszę.
Położyłam dziecko spać.
- Archie nazwał go pańskim imieniem. - Archie?
Jego pseudonim to Yung Felon.
Ale nie lubię nazywać go „młodym przestępcą”.
Mówię mu, że jeśli będzie tak robił,
to będzie starym przestępcą.
- Gdzie jest? - W studiu.
W zasadzie tam mieszka od dwóch tygodni.
Boże. On oszaleje.
- Wręcz ochujeje. - Czemu tak mówisz?
Jest pan dla niego bogiem.
Śledzi pana w mediach.
Słucha podcastu. Ogląda wszystkie wywiady.
- Wie o panu wszystko. - Naprawdę?
Od lat mówi, że King David przybędzie i go odkryje,
i zmieni nasze życie. Nawet ja w to uwierzyłam.
Zajmuje się muzyką, odkąd wrócił do domu z więzienia.
Mówił, że tylko muzyka
dawała mu nadzieję w pierdlu, poza mną.
Powinnam do niego zadzwonić. Sztos.
Nie, chcę mu zrobić niespodziankę.
Pojadę do studia. Gdzie ono jest?
Zaraz za rogiem. Trinity Avenue 333.
W piwnicy są czerwone drzwi.
- Okej. - Jest tam teraz.
To bardzo ładna bransoletka.
Kupił mi ją wczoraj.
- Wczoraj? - Tak.
Nie wiem, skąd ją wziął i nie pytałam,
- ale to nie Cartier. - Mogę zrobić zdjęcie?
Chciałem kupić taką żonie...
- Boże. Tak, proszę. - ...na rocznicę ślubu.
To mój lepszy profil.
Dziękuję.
Widziałam pańską żonę. Jest piękna.
Szczęściarz z pana.
Dziękuję.
Masz rację.
Cieszę się, że pan tu jest, bo Archie dziwnie się zachowuje.
Ostatnio jest nieswój.
Chyba traci nadzieję.
A przez długi czas to było jedne, co miał.
Jestem świeżo upieczoną mamą, a pan zjawia się w naszym domu,
mam wrażenie, że to znak.
Zmienił pan życie wielu ludzi na lepsze.
Bóg jest super.
Daj mi to coś.
- To coś? - Ten pistolet.
A to co?
Chaos.
Szlag.
Jak to robimy?
- Pójdzie pan za mną? - Ty nie wchodzisz.
- Jak to? - Sam się w to wpakowałem.
I sam się wydostanę. Ty nie wchodzisz.
Chwila, moment. Idę z panem.
Jesteśmy tu razem.
Widział pan, co zrobili Kyle’owi.
Nie będę kłamał. Chcę mu zrobić krzywdę.
- Spotkajmy się z przodu. - Będę czekał.
UWAGA NA PITBULLA
Co jest, kurwa?
Policja czeka na mnie na zewnątrz?
Jak mnie znalazłeś?
Nie było trudno cię znaleźć. Słyszałem twoją piosenkę.
Okej, i co z tego?
- Masz potencjał. - Potencjał?
Wypierdalaj stąd. Głuchy jesteś?
Moja muza jest zajebista. Jest na fali.
To więcej niż potencjał. To już widać.
Moi kumple z ulicy, z gangów.
Pokazują, czym jest prawdziwa miłość, miłość z dzielni.
To jest moja widownia. Więcej mi nie trzeba.
Chcesz większej widowni? To sobie policz.
Mówisz o 50 osobach.
Kochają cię.
Płacą ci?
Dają ci pieniądze? Tak czy nie?
Nie muszą mi nic dawać. Mam kasę.
Ile? 17,5?
- Dokładnie. - Na pewno?
- Tak. - Siedemnaście i pół?
- Franków. - Myślisz, że z nimi wyjdziesz?
- Zobaczysz. - Kto cię tego nauczył?
Kto powiedział, że jesteś do niczego? Kto ci złamał serce?
- Gdzie twój ojciec? - Pieprzyć go.
Zrobił to, co ty, co?
Będziesz od niego lepszy?
Będziesz siedział dłużej?
Dekady? Długie lata? Tego chcesz?
- Co chcesz, żebym ci powiedział? - Nieważne, czego ja chcę.
Ważne, czego ty chcesz? Dać ci radę?
Radę? Dobra.
Czemu, kurwa, nie? Słucham.
W refrenie dodaj trochę ad-libów.
Inaczej ułóż partie wokalne. Coś w stylu...
Gdzie jest moja kasa?
Mam tu pistolet w dłoni
Nabój na pewno cię dogoni
Coś takiego. Jak Nazir w 1993, 1994.
Stary, to, co ty gadasz...
Nie. To ma brzmieć tak...
Też nie jestem goły Znam parę sztuczek ze starej szkoły
Mam tu dziewięć milimetrów, młody
To kolejny powód By ze mną nie zadzierać
Mogę ci zapłacić
Nie chcesz przeze mnie głowy stracić
To jest teraz, kurwa, bitwa?
Jestem brutalem
Jestem jak Budda Ja dodaję gazu
Ze mną do windy Nie wsiadasz od razu
Ale czasem rap Przypomina mi hazard
Sprzedawałem Bally I Cazale z czarnymi oprawkami
Ale teraz wolę inne rzeczy TEC i Beck
No dawaj. Zaprezentuj się.
Muszę nakarmić ulicę Moją kobietę i noworodka
Nie chcę wrócić I znowu siedzieć, łapiesz?
Więc rób to jak należy.
Z godnością.
Znalazł się, pierdolony raper.
Nie jestem raperem.
- Ja daję szanse. - Szanse?
Joł, spóźniłeś się.
Dałem ci szansę, żebyś dał mi szansę. Podpuściłeś mnie.
Już nie trzeba. Spoko. To koniec.
Wiem, jak to jest ryzykować wszystkim, co masz, bo czegoś chcesz.
Znam to uczucie.
Nie mieć nic, a pragnąć wszystkiego.
- Poznałem twoją kobietę. - Co, kurwa?
Byłem w twoim domu
i doceniam, że twój syn nosi moje imię.
Szlag! Durna suka za dużo gada.
- Czemu „suka”? - Kurwa.
- Czemu „suka”? - Szlag.
Popełniłem błędy. Duże. Jak my wszyscy.
- Chcę ci pomóc. - Pomóc? Co ty pieprzysz?
Wiesz, gdzie mieszkam. Ja wiem, gdzie ty mieszkasz.
I co? Co zrobisz? Co?
- Co? - Jesteś pusty w środku.
Jesteś samotny.
Jesteś cichy.
Jesteś zraniony. To chcę poczuć.
To chcę zobaczyć. To chcę wiedzieć.
Chcę wiedzieć, co jest w środku.
Pieprzyć to, co pokazujesz.
Kim jesteś?
Wiesz, co jest porąbane?
Nie masz pojęcia, jak długo o tym marzyłem.
Ty i ja w studiu. Tak jak teraz.
Gdy wyszedłem z pierdla,
stałem pod biurami Stackin’ Hits,
studiami, widziałem spotkania.
Obserwowałem Treya w mediach społecznościowych.
Widziałem, gdzie chodzicie jeść.
Miałem nadzieję, że na ciebie wpadnę.
Że poświęcisz mi czas.
Że mnie wysłuchasz.
Chodziłem Mostem Brooklińskim
i patrzyłem na twój taras.
Dumbo Olympia.
Mówiłem, że wiem, gdzie mieszkasz.
Nie gadam bzdur.
A dowiedziałem się jedynie, że masz najgorszy słuch w branży.
Ale teraz mnie słyszysz, prawda?
I co teraz? Co teraz zrobimy?
Nie zaplataj rąk. Co teraz zrobimy?
Co? Zezłościłeś się?
Widzę twoje łokcie i gnata.
Masz swój pistolet, a ja mój.
Co chcesz zrobić?
To sprawa między tobą i mną.
Pokaż, co potrafisz.
Wiesz co? Manifestacja to suka.
Nigdy nie lekceważ mocy modlitwy.
King!
Moje oko. Mam szkło w oku!
Idź po pieniądze!
Dorwij gnoja! Dorwij sukinsyna!
Mam szkło w oku.
Puść mnie! Puszczaj!
Co ty robisz? Puść mnie!
Co robisz? Puszczaj!
- Powinienem cię puścić. - Nie chcę tu być.
- Puszczaj! - Co?
- Daj mi umrzeć! - Gdzie moja kasa?
- Daj mi umrzeć! - Nie ma mowy, twój syn nosi moje imię.
Właź tutaj.
Dawaj!
- Joł, Higgins! - Detektywko Bell.
- Co jest? - Boże, litości.
Kiedy moi ludzie zrozumieją,
że zawsze najpierw szukamy pod łóżkiem?
Nie pytaj mnie o swoich ludzi.
Uważaj sobie, synu.
„Synu”.
Proszę.
Wchodźcie. Nie wstydźcie się.
- Jak się masz? - Tak, jak można się spodziewać.
Ile razy prosiłem o kuloodporną szybę?
Jednooki jest królem w świecie ślepców.
To prawda.
Ale patrzy się trzecim okiem.
Racja, Cyklopie.
Mam nadzieję, że wiesz...
że chcę, żebyś wrócił do pracy.
Doceniam to.
Ale myślę, że nadszedł czas, bym znalazł coś nowego...
dla siebie i Kyle’a.
Dlatego odmówię.
Rozumiem.
- Tak. - Aż za dobrze.
- Nic panu nie jest? - Tylko kilka siniaków.
Wszystko dobrze.
Nie miałem szansy ci podziękować.
To nic takiego. Zrobiłbym to znowu.
Może pan na mnie liczyć.
A ty na mnie.
Tato, widziałeś?
Cztery z dziesięciu najlepszych piosenek na liście Billboard Hot 100
to piosenki artystów Stackin’ Hits.
Jakby znowu był 2004 rok.
- 2004. - Tak.
- Nie. - Cztery z dziesięciu, nieźle.
Całkiem nieźle.
Paul, zdrowiej. Dajmy im chwilę.
Dobrze.
Tak. Kyle, daj nam chwilę.
- Dwie minuty. - Tak.
- Zawsze. - Na zawsze.
I dzień dłużej.
- No dobra. - Tak.
- Pozostań Czarny. - Tak jest.
NIEWINNY
Uwolnić Yung Felona!
Chodź. Z drogi. Ruchy.
Jestem niewinny!
- Odejdźcie. - Nic nie zrobiłem.
- Wynocha stąd. - Uwolnijcie mnie! Tak.
Nic nie zrobiłem.
- Jestem niewinny. - Idziemy.
- Ruchy, gwiazdo. - Pokój!
SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA YUNG FELONA
ŻĄDAMY SPRAWIEDLIWOŚCI
- Dawaj. Idziemy. - Pokój i miłość.
- Ruchy. - Pokój i miłość!
Tylko Bóg może mnie teraz sądzić.
Uwolnić Yung Felona!
- Uwolnić Yung Felona! - Pożegnaj się z fanami.
Uwolnić Yung Felona!
- Idziemy. - Nic nie zrobiłem.
Dziękujemy, że pan przyszedł.
Adwokat Yung Felona i prokurator
właśnie skończyli omawiać warunki ugody.
Nie będzie procesu.
Czyli żadnej apelacji? Medialnego cyrku?
Prosił tylko o rozmowę z panem.
- Ze mną? - O to poprosił.
- Ile lat dostanie? - Dwadzieścia pięć.
Za mało.
Król David.
Kopę lat. Miło cię widzieć.
- Znowu. - Co mogę dla ciebie zrobić?
W sumie jest na odwrót.
Ja chcę zrobić coś dla ciebie.
- Tak? - Jasne.
Dam ci zaszczyt
podpisania ze mną kontraktu.
To lukratywna umowa.
Mój prawnik wkrótce się z tobą skontaktuje.
Słucham?
Jestem najczęściej odtwarzanym artystą na świecie.
- Serio? - Ponad miliard odtworzeń od aresztowania.
Nie tylko w Stanach, ale na świecie.
Doprawdy?
Jakim cudem o tym nie wiesz?
Joł, to jest popierdolone.
Musisz być na bieżąco? Co ty robisz?
Odrób pracę domową.
Joł, nie będę kłamał, to jest odjechane.
Popierdolone, przysięgam.
Wiesz, jak długo czekałem na tę chwilę?
Całe życie.
Odkąd byłem dzieckiem, chciałem być jak ty.
Byłeś naszym idolem.
To było szaleństwo. Nawet moja mama mówiła, że wyglądam jak ty.
- Mógłbyś być moim ojcem. - Może.
Jesteś z tej samej dzielnicy.
Szlag, zgadza się.
Rapuję od wieków.
Odkąd byłem młody.
Nikogo to nie obchodziło.
Nawet moja laska mówiła, że to nic wielkiego.
W końcu postanowiłem się poddać.
Zawsze próbowałem się z tobą skontaktować.
Ty byłeś na szczycie, a ja na dnie.
Mówiłem, że pociągnę cię za sobą.
A potem nagle...
jak magia. Abrakadabra.
Każda wytwórnia mnie chce,
chce podpisać ze mną kontrakt, biją się o mnie.
Przedstawiają mojemu prawnikowi porąbane oferty
i umowy, o których można marzyć. Ale ja powiedziałem: „Pieprzyć to”.
Chcę podpisać kontrakt z tobą.
Chcę być w Stackin’ Hits Records. Razem z tobą.
Słuchaj. Jeśli będziesz moim producentem,
tak jak Pharrella czy Timbalanda...
Razem będziemy jak...
Weezy i Birdman, słowo.
Podpisane, zapieczętowane, dostarczone. Jestem twój, jeśli chcesz.
Zaskoczyłem cię nawiązaniem do Steviego Wondera, co?
Nie słuchałeś całej piosenki.
Nie jesteś światłem mojego życia.
Ja...
Odchodzę ze Stackin’ Hits.
Co? Ty jesteś Stackin’ Hits.
Otwieram własną wytwórnię. Coś mniejszego.
Coś, nad czym będę miał kontrolę i będę mieć więcej czasu dla rodziny.
Ale co ważniejsze, albo tak samo ważne, więcej czasu...
by skupić się na muzyce, by...
Wrócić do muzyki.
Skupianie się na muzyce i powrót do muzyki?
Co jest ważniejsze od pieniędzy?
Zbankrutujesz.
Tak.
Uwaga jest jedyną prawdziwą walutą.
Podpisanie ze mną kontraktu byłoby największym wydarzeniem w historii muzyki.
Przemyśl to.
Nie każde pieniądze są dobre.
Daj spokój. Nie patrz na mnie,
jakbym był szaleńcem albo frajerem.
Gram w grę, którą wy wymyśliliście.
Płyń na fali, nim będzie za późno.
Nie jestem zainteresowany.
Nie?
Nic nie zrobię z twoją muzyką. Nie jest dla mnie.
Nie chcesz zobaczyć mnie na szczycie?
Zazdrość z ciebie wyłazi.
Pierdol się, staruchu. Pierdol się.
Przemyśl to.
Nikogo nie obchodziłeś przed porwaniem.
Wszyscy o tobie zapomnieli.
Ocaliłem ci karierę. Ja sprawiłem, że wróciłeś.
Ja to zrobiłem. Yung Felon.
Nikt inny. Pierdol się!
Powinienem był porwać twojego syna. I strzelić...
Masz szczęście.
Dlatego jesteś na mojej liście odwiedzających!
Pierdol się! Pierdol się, sukinsynu!
Beze mnie jesteś niczym! Pierdol się!
Odpierdolcie się ode mnie!
Amen.
- Poradzimy sobie? - Tak.
Poradzimy sobie, będziemy poza zasięgiem wzroku.
Wszystko jest w porządku.
Mówię poważnie.
- Ja też. - To nie czas na żarty.
- Damy siebie radę? - A James Brown daje radę?
Albo Barry White? Czy Al Green?
Weź!
- A Aretha Franklin? - Aretha Franklin?
A Trey King?
Trey King?
Więc...
Miło poznać.
- Moja żona, Pam. - Cześć.
Mój syn, Trey. Trey mówi, że będziesz kolejną gwiazdą.
Miło mi was poznać.
To jest mój pianista, Ric’key.
- Jak leci, Ric? - Miło was poznać.
„Sula...”
ARTYSTKA/PIOSENKARKA
„Sula Janie Zimmie”.
Zgadza się. Moja matka uwielbiała Toni Morrison i Zorę Neale Hurston.
The Bluest Eye to moja ulubiona powieść.
Pochodzisz z oczytanej rodziny.
Nie bardzo. Mój tata ciągle się gdzieś toczył. Jak kamień.
Gra słów zamierzona.
Pochodzę z muzycznej rodziny.
Piosenkarze, kompozytorzy, muzycy.
Napisałam piosenkę, którą zaraz zaśpiewam.
Okej. Masz pseudonim artystyczny?
Sula, litera C, Sing.
Co oznacza C?
„Potrafi”.
Dobra, Sula Potrafi Śpiewać.
Obyś faktycznie potrafiła.
Zaraz się przekonasz.
Przekonajmy się.
Dawaj.
A teraz wszyscy...
Amen. Sula...
Widzę, że potrafisz...
śpiewać.
Jaki tytuł ma ta piosenka?
„Highest 2 Lowest”.
Sula, wierzysz w siebie?
- Tak. - A we mnie?
- Tak. - Wierzysz, że odniesiesz sukces?
- Tak. - Wiesz, że nadejdą trudne czasy?
Bo nadejdą.
Trudne czasy są skutkiem dobrych.
Trudne czasy są skutkiem sukcesu i pieniędzy.
A potem następuje chaos.
Poradzisz sobie z chaosem? Z pieniędzmi?
Poradzisz sobie z sukcesem? Z porażką?
Z kochankami? I z memami?
Ze wszystkim, co cię czeka?
To pytanie do ciebie. Poradzisz sobie z tym?
Tak.
Wierzę ci.
- Trey? - Jutro pójdziemy do studia.
- Gotowa? - Panie King, urodziłam się gotowa.
Chwila. Musimy pogadać o mojej działce.
- To ja ją odkryłem. - Twojej działce?
Porozmawiaj ze swoim synem.
Wrócimy do tego, gdy będę współprezeską...
zarządu nowej wytwórni.
- Rodzinna firma. - Podoba mi się. Rodzinna firma.
„Highest 2 Lowest”.
Bierzmy się do pracy.
Napisy: Agnieszka Otawska