Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SANTO ANDRÉ, SÃO PAULO
Drugi lutego,
rocznica pierwszej randki.
2 LUTEGO 2008 ROKU
Jesteśmy sobie bardzo bliscy.
I szczęśliwi.
Kocham go bezwarunkowo.
Eloá i Lindemberg,
na zawsze razem.
OSIEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Pragnę zemsty.
Wielu ludzi za to zapłaci.
Wielu ludzi będzie cierpieć i łkać.
POLICJA
13 PAŹDZIERNIKA 2008 ROKU 21.00
Policja zadzwoniła do mnie z telefonu mojego męża.
Przestraszyłam się.
Zapytałam, czy miał wypadek,
czy nic mu nie jest i czy może rozmawiać.
Usłyszałam, że nic mu nie jest,
ale moja córka jest zamknięta w mieszkaniu.
Została uwięziona przez swojego chłopaka.
SPRAWA ELOI: PORWANIE NA ŻYWO
13 PAŹDZIERNIKA 2008 ROKU 14.00
W dniu porwania
kiedy wróciłem do domu,
pukałem do drzwi…
Krzyczałem, dobijałem się, ale nikt nie otwierał.
Pomyślałem, że siostra śpi.
„Nie, to niemożliwe”.
Gdy przyjechałem, zobaczyłem Douglasa
siedzącego przy wejściu do budynku.
„Eloá zniknęła”. „Co?”
Wtedy on krzyknął ze środka: „Odsuńcie się, bo was zastrzelę!”.
Rozpoznaliśmy go.
„Lindemberg, to ty?”
„Jestem w środku i wyjdę tylko, gdy będę martwy.
Zabiję Eloę.
Zabiję też chłopaków i Nayarę”.
W środku znajdowali się moja siostra, Nayara, Victor i Iago.
Gdy dowiedziałem się, że są w środku,
nie mogłem w to uwierzyć.
Nie wierzyłem, że to się działo.
PIĘĆ GODZIN NIEWOLI
Obiecałem mu, że nie zadzwonię na policję.
Ojciec Victora martwił się o niego, bo zniknął na cały dzień.
Zatrzymał radiowóz i poprosił o pomoc.
Gdy tam dotarłem, wiedziałem, że to problematyczna dzielnica.
Mniej niż 300 metrów stamtąd
znajdowało się kilka dziupli narkotykowych.
Sierżant Atos wszedł na górę,
a my ostrzegliśmy go, że Lindemberg zamierza strzelać.
Lindemberg zobaczył radiowóz
i bardzo się zdenerwował.
„Zabroniłem wam dzwonić na policję. Zabiję ich wszystkich”.
Zadzwoniłem, zacząłem negocjować, a on przeklinał.
- …moja dziewczyna, ta suka… - Nie jestem twoją dziewczyną.
Zamknij się!
Zamknij pysk!
Kazałem mu się uspokoić i próbowałem załagodzić sytuację.
Mówiłem, że jeszcze nie zrobił niczego złego
i może ich bezpiecznie wypuścić.
Był niestabilny.
Raz był spokojny i rozmawiał ze mną jak z przyjacielem,
a raz się denerwował.
Wtedy policja postanowiła wezwać wyspecjalizowaną jednostkę GATE.
GATE to eksperci.
Gdy ludzie mają problem, wzywają policję,
a gdy policja ma problem, wzywa GATE.
W większości przypadków GATE osiąga dobre wyniki.
Przybyli negocjatorzy i po rozmowie z Atosem
nakreślili sytuację.
Jednostka taktyczna szukała dogodnych pozycji,
bo mogła wkroczyć do akcji w każdej chwili.
Snajper albo zabija, albo poważnie rani napastnika.
Praca negocjatora polega na tym,
by dać porywaczowi do zrozumienia,
że najlepszą opcją jest negocjacja.
Lepiej jest iść do więzienia niż umrzeć.
Sprawa Eloi była niebezpieczna,
bo w grę wchodziły zaburzenia emocjonalne.
Taki stan sprawia, że wszystko odczuwa się podwójnie.
Jednostka GATE przyjechała furgonetką w gotowości.
Wszedłem do furgonetki i tam kontynuowałem negocjacje.
Czego chcesz? Powiedz mi, a ci pomogę.
- Czego chcę? - Tak.
Chcę zabić Eloę, zabić siebie i uwolnić Barbie.
Podczas negocjacji
chciał rozmawiać z mamą Eloi, jego teściową.
Zgodziłem się.
Powiedział, że gdy z nią porozmawia,
wypuści Eloę.
Przywieźli ją. Przeszliśmy przez ulicę.
Miałem kuloodporną tarczę,
więc nas nią zasłoniłem.
Podali mi telefon, a on powiedział:
„A nie mówiłem, że zrobię coś szalonego?
Nie wierzyła mi pani”.
Odparłam: „Wierzyłam, ale myślałam, że zrobisz coś sobie.
Synu, nie rób tego.
Na miłość boską.
Wypuść dziewczyny i zejdź.
Pójdę z tobą. Nie zostawię cię choćby nie wiem co”.
Ale on się zmienił.
Powiedział: „Nie.
Jeśli nie jest moja, będzie niczyja.
Nie wyjdzie żywa”.
DZIEWIĘĆ GODZIN NIEWOLI
Kazałem mu ją wypuścić, ale on się nie zgodził.
Mimo obietnic zmienił zdanie.
Byłem pierwszym reporterem
na miejscu zdarzenia spośród tłumu ludzi.
Wszyscy mieszkańcy osiedla
stali już na zewnątrz.
Zrozumiałem,
że to wyjątkowa sytuacja.
Skupiłem się na analizie zaistniałego porwania
i osób w nie zamieszanych.
Kim jest Eloá?
Jaki jest Lindemberg?
Jakby były postaciami fikcyjnymi.
Raz zabrałem ich do São Caetano.
Pokłócili się, a on przerwał kłótnię.
Zawsze przychodził z Eloą.
Był spokojny i cichy. Nie sprawiał problemów.
- Łobuzował? - Nie.
Taka jest miłość, prawda? Ci, co kochają, wiedzą, jak jest.
Są razem od prawie trzech lat.
To ważne wydarzenie.
Lindemberg poprosił mnie o chodzenie.
PRAWDZIWE WPISY Z PAMIĘTNIKA ELOI
Liso powiedział, że jestem kobietą jego życia
i chce się ze mną ożenić.
Nie sądziłam, że pokocham kogoś tak, jak kocham jego.
Mówiła mi wszystko,
ale nie przyznała się, że się zakochała.
Wiedziała, że na to nie pozwolimy.
Gdy przyszedł z nami porozmawiać,
powiedziałam mu, że Eloá ma zaledwie 12 lat.
To nastoletnie zadurzenie.
Zaakceptował wszystkie warunki: żadnych randek,
zakaz wychodzenia,
odwiedziny tylko w domu.
Polubiłem go,
bo był wobec mnie szczery.
Traktowałem go jak syna.
Robiłem dla niego, co mogłem.
Nie był karany.
Był dzieciakiem, pracował.
Nie był rabusiem ani seryjnym mordercą.
Nic z tego. Nie mogliśmy go zastrzelić.
Po prostu nie chciał stracić swojej ukochanej.
Ludzie robią niewyobrażalne rzeczy w imię miłości.
Przestępca z niezachwianą motywacją często dopuszcza się drastycznych czynów.
Trzymałem się swojej strategii.
Nie zostawiałem go samego,
by nie miał czasu na myślenie i działanie.
Wydzwaniałem do niego,
by nie miał szansy odpocząć.
W końcu stwierdził, że go przekonałem i że wypuści jedną osobę.
Widzimy,
jak policja kręci się wokół budynku,
w którym jest Lindemberg.
Poruszenie i napięcie unosi się w powietrzu.
ZAKŁADNIK
Odrabialiśmy lekcje z geografii.
Mieliśmy pójść do mnie,
żeby odrobić lekcje,
ale Eloá zaprosiła nas do siebie na lunch, mówiąc, że nikogo nie ma w domu.
Po jakiś 20 minutach od przyjścia
przyjechał Lindemberg.
Nie spodziewał się nas tam.
Nayara i Iago byli parą,
więc stał się podejrzliwy.
Pomyślał,
że mnie łączy coś z Eloą.
Myślałem, że mnie zabije.
Powiedział, że będzie tylko gorzej i teraz zacznie się terror.
Powiedział, że naboi wystarczy mu na miesiąc.
O wszystko ją obwiniał.
Że zmarnowała mu życie,
że została zdzirą przez ten pieprzony komputer i Internet.
Gdy chciał zobaczyć, co dzieje się na zewnątrz,
łapał Nayarę i celował jej bronią w twarz.
Groził, że ją zabije, jeśli zrobimy coś głupiego.
Nayara miała silną osobowość.
Lindemberg obwiniał Nayarę.
Uważał, że to przez nią Eloá nie chciała do niego wrócić.
ELOÁ ZBLIŻYŁA SIĘ DO NAYARY, GDY ZERWAŁA Z CHŁOPAKIEM
Eloá powiedziała, że do niego wróci,
jeśli tylko nas wypuści.
On jej nie wierzył.
„Po wszystkim nie wrócisz do mnie,
wrócisz do swoich kolegów”.
W pewnym momencie straciłem przytomność.
Gdy się ocknąłem, Eloá mną potrząsała.
„Obudź się, Vitinho”.
Kazała mu mnie wypuścić, bo źle to wszystko znosiłem.
Po kilku minutach rozkazał mi pójść do salonu.
„Wypad”.
Victor wyszedł i schodził po schodach. Poszedłem po niego.
Zadzwoniłem i spytałem, czy strzelił.
Powiedział, że tak. „Ale dlaczego?”
„By udowodnić, że nie jestem dobry i że się co do mnie mylicie”.
DZIESIĘĆ I PÓŁ GODZINY NIEWOLI
Dałem mu 20 minut na uspokojenie
i zgodnie z moją strategią zadzwoniłem ponownie.
Po jakichś dwóch godzinach powiedział,
że wypuści kolejną osobę.
Lindemberg wypuścił dwóch chłopców.
Nayara, przyjaciółka byłej dziewczyny, nie wyszła, gdy się dowiedziała,
że sprawca planuje zabić Eloę, a potem siebie.
Bardzo uderzyły mnie słowa Victora:
„Widzisz, co robi twój przyjaciel?”.
Poczułem się przez to okropnie.
Był mi naprawdę jak brat.
Byliśmy blisko. Zawsze graliśmy razem w piłkę.
Gdy zrozumiał, że zdobył moje zaufanie,
zaczął o nią wypytywać.
Pytał, co u siostry,
czy ma chłopaka i czy ich zapoznam.
Potem zaczęli być parą.
STARSZY BRAT ELOI
Zawsze uważałem ich związek za kiepski pomysł.
Mieszkaliśmy w jednej społeczności, więc wszyscy się znaliśmy.
Dzieciaki tam umierały od narkotyków, trafiały do aresztu…
Te same dzieciaki grały razem w gałę i ping-ponga.
Nigdy się z nimi nie zadawałem.
Nie kumplowałem się z nimi.
Lindemberg z nimi przesiadywał i nie podobało mi się,
że taki ktoś spotyka się z moją siostrą.
Zaniepokoiłem się, gdy wypuścił chłopaków.
Ciężko byłoby mu utrzymać ich jako zakładników.
Ryzykowałby życiem,
bo mogliby połączyć siły
i spróbować mu coś zrobić.
Teraz był tylko z dwoma dziewczynami.
Dzwoniłem do niego i rozmawiałem.
Spytałem, czy mogę podejść, ale nie pod same drzwi.
„Chcę cię tylko zobaczyć i porozmawiać”.
„Chcesz mnie zobaczyć?
To patrz, stoję w oknie”.
Spytałem, czy celuje we mnie.
„Nie. Jesteś gliniarzem, a boisz się broni?”
Odparłem: „Celujesz we mnie”, a on: „Nie celuję”.
Kula trafiła w kolumnę i prawie uderzyła mnie w twarz.
Spytał, czy nie mam na sobie kamizelki.
„A co, jeśli trafisz w twarz?” „Umrzesz”.
I się rozłączył.
To nie miała być szybka sprawa.
18 GODZIN NIEWOLI
Nadajemy na żywo z miasta Santo André,
gdzie 22-letni Lindemberg
przetrzymuje dwie nastolatki.
Gdy wstał dzień, pojawili się dziennikarze.
Zaczęło się robić tłoczno.
Gdy tam dotarłem, miejsce było przygotowane.
Teren był zabezpieczony, media były z tyłu,
a policjanci kręcili się w tę i we w tę.
Utrzymywaliśmy kamerę stale nakierowaną na mieszkanie,
aby niczego nie przegapić.
Wiedzieliśmy, że porywacz i zakładniczki się pojawią.
Ze środka nie byli świadomi skali tego, co działo się na zewnątrz.
Dowiedzieli się dopiero, gdy zaczęto to relacjonować w telewizji.
Znów przelatujemy nad miastem Santo André,
gdzie 22-latek trzyma dwie dziewczyny jako zakładniczki.
Jestem tu z Domingosem Pereirą,
przyjacielem i kolegą z pracy Lindemberga.
Domingos twierdzi, że Lindemberg jest spokojny i cichy.
Jak zachowywał się w pracy?
Był uczciwy. Nigdy nie opuszczał pracy.
Z czasem Lindemberg zauważył, że jest głównym bohaterem cyrku,
który stworzył, popełniając przestępstwo.
Miał publiczność w postaci mediów,
a „kobieta jego życia”
występowała jako główna bohaterka tej sztuki,
którą zainscenizował.
Oddano jeszcze jeden strzał.
To czwarty strzał Lindemberga.
Policjanci zbliżają się, by zbadać sprawę.
Lindemberg oddał strzał,
bo nie spodobał mu się komentarz
pewnego reportera, co zainteresowany potwierdził.
Wtedy byliśmy pewni,
że Lindemberg to nie zwykły Kowalski.
To przestępca,
który chce udowodnić swoją przewagę.
Niestety
ludzie uwielbiają słuchać o tragediach.
Na miejscu roiło się od ludzi, taśm policyjnych
i radiowozów.
Nigdy nie widziałem tyle policji.
Nie wierzyłem w to.
Wszyscy są spięci.
Mieszkańcy nie mogą wyjść do pracy ani wyjechać z garażu.
Cała dzielnica była zablokowana.
Na litość boską, Liso.
Wypuść Eloę.
Na litość boską, Liso.
27 GODZIN NIEWOLI
Minęły ponad 24 godziny,
a on wciąż je przetrzymywał.
Wszystko zaczęło wymykać się spod kontroli.
Postanowili mnie zastąpić.
Po pierwsze, bo nie robiłem postępów,
po drugie - byłem zmęczony i musiałem odpocząć.
Kapitan Giovanini,
ówczesny dowódca GATE, przejął negocjacje.
Ma dobry punkt obserwacyjny i wszystko widzi.
Ma broń i dużo amunicji.
Zagraża życiu dwóch osób.
Sytuacja jest bardzo skomplikowana.
Posłuchaj, Liso, nie utrudniaj sobie życia.
Stary, nie boję się was.
Przyszedłem tu, wiedząc, że nie wyjdę z tego żywy.
Ależ skąd. Wyjdziesz.
Obchodzą was tylko dwie dziewczyny.
- Chcę, żebyście wszyscy wyszli żywi. - Mnie macie gdzieś.
Wiedziałem, że umrę, zanim tu wszedłem.
Gdybym miał cię gdzieś, już dawno bym wszedł.
Sam sobie to zrobiłem.
Zawarłem układ z samym sobą: wchodzę żywy, wychodzę martwy.
Porywacze działają według schematu i zawsze czegoś chcą.
On nie chciał niczego.
Chciał tylko spędzić z nią więcej czasu.
Nic się nie zmieniało. Staliśmy w miejscu.
Obecnie największa obawa to upływający czas.
Policyjna strategia zmęczenia napastnika zdaje się nie działać.
Wciąż nie wiadomo, w jaki sposób chłopak zdołał się oprzeć
naciskom ze strony policji.
Chłopak był trudny.
Myślał, że jest panem sytuacji.
Musiałem mu pokazać, kto tutaj rządzi.
Odciąłem zasilanie i zasięg.
Wyłączenie zasilania to był zły znak.
Policja nie posunęła się naprzód w negocjacjach.
Zaostrzyła środki.
Osobom w mieszkaniu się to nie spodoba.
On poczuje presję.
Włącz to pieprzone światło.
Proszę, a ty nie masz wyboru, bo będzie tylko gorzej.
Dla kogo? Nie dla ciebie, pięknisiu.
Nie dla przyjaciółek.
Dziewczyny ucierpią. Ich rodziny ucierpią.
Zbeształ policję i…
się wpienił.
Nie mogliśmy ufać facetowi, który był nieprzewidywalny
i działał pod ogromną presją mediów.
Poprosił moją siostrę, żeby zadzwoniła.
Powiedziała: „Mamo, proszę. Ufasz mi?”.
„Oczywiście, kochanie”.
Cieszyłam się, że z nią rozmawiam.
Wszystkie negatywne myśli
nagle wyparowały.
Odparłam: „Oczywiście, że ci ufam”.
„Mamo, to poproś ich, by włączyli prąd. Błagam.
Poproś, żeby go włączyli”.
Bez wahania kazałam mężowi poprosić ich o przywrócenie zasilania.
Mąż się zdenerwował i powiedział, że nie możemy ich o to prosić.
A on się rozłączył.
Zabiję dziewczynę i siebie.
I co ci to da?
- Wiem, ale… - To nikomu nie pomoże, Liso.
Zabiję ją i nawet nie usłyszycie.
Zwiążę ją i dźgnę.
Nie muszę strzelać, by ją zabić.
Mówił wprost:
„Jeśli nie włączycie prądu, zabiję je”.
32 GODZINY NIEWOLI
Czasem słyszałem:
„Jest w zasięgu wzroku. Mogę strzelać?”.
„Nie, nie możesz”.
Dobry wieczór, na razie policja obstaje przy negocjacjach.
Chce doprowadzić sprawcę na skraj wyczerpania
i pokonać go przez zmęczenie.
Co wtedy? Mogę przywrócić zasilanie.
Musisz mi coś dać w zamian, a na razie tego nie zrobiłeś.
W ostatnich godzinach porywacz zaczął wykazywać oznaki zmęczenia.
Był w potrzasku.
Siły pomiędzy nami były wyrównane,
a on to widział.
Lindemberg poinformował ojca jednej z nastolatek,
że uwolni jego córkę.
Liczymy, że nastąpi to wkrótce.
Krążyły plotki,
że negocjowano wypuszczenie jednej z ofiar.
Wówczas nie mieliśmy zbyt wielu informacji.
Widzimy, jak wychodzi.
To szczęśliwe zakończenie dla Nayary,
którą przetransportują do miejscowego szpitala.
Wierzyłem w policyjną strategię.
Myślałem, że ją wyprowadzi albo poprosi nas,
Tinę, mnie lub Douglasa,
abyśmy weszli po nią na górę.
Gdy Nayara wyszła,
czuliśmy, że sprawa się pogarsza.
Obawiałem się, że Lindemberg naruszy
integralność fizyczną Eloi.
Bałem się, że ją zgwałci
albo zrobi coś podobnego.
43 GODZINY NIEWOLI
Oto transmisja na żywo z helikoptera.
Wzrosła liczba wozów prasowych
wokół osiedla, na którym doszło do uprowadzenia.
Według zeznań Nayary czwórka nastolatków była więziona i bita.
Największe telewizje zapewniły sobie dobre warunki.
Wynajęły mieszkania.
Każdy działał na własną rękę i zapanował lekki chaos
wśród gapiów, mediów i policji.
Publiczność była ciekawa, a ci, którzy mówili o sprawie
lub relacjonowali ją non-stop,
mieli oglądalność.
Ludzie nie opuszczają okolicy,
licząc na pozytywne zakończenie sprawy.
Lindemberg i Eloá są tam.
Kupiliśmy dodatkowy telewizor,
by nie przegapić żadnych szczegółów sprawy,
którą pewna stacja relacjonowała 24 godziny na dobę.
To było jak reality show.
Dziś widzimy różnicę w rozmieszczeniu posiłków wokół budynku.
Wczoraj był tu jedynie wóz ratunkowy…
Dziennikarze przemykali bocznymi uliczkami, do innych mieszkań
i od budynku do budynku.
Chowali się na małym wzgórzu, wypatrując sensacji.
To zakłócało operację.
Nasze strategie taktyczne
zostały spalone przez reporterów
i ogólną medialność sprawy.
Nasza obecność w takiej sprawie nie utrudnia pracy.
Policja mówi tak, gdy traci kontrolę,
bo wówczas łatwiej jest zrzucić winę na kogoś innego
i trzymać prasę na dystans.
Wyganiali nas, bo rzekomo im przeszkadzaliśmy.
Czy było ciężko? Tak.
Czy narzekaliśmy? Tak.
Więc musieli nas odciąć.
Choć odgrodziliśmy kawał terenu,
kamery w helikopterach wysoko nad nami
miały tak mocne przybliżenie,
że były w stanie uchwycić nasze odznaki.
Kamery były wszędzie.
Nie było żadnych granic.
Media zaś nie otrzymywały żadnych odpowiedzi.
Na nasze pytania policjanci odpowiadali, że ciężko pracują.
Ale ile minęło godzin?
Wątpię, a zwłaszcza w tej sprawie,
by policja miała zdefiniowaną strategię działania.
Dwaj gliniarze używali szklanek jako urządzeń podsłuchowych.
Słyszeliśmy bicie, przeklinanie, przesuwanie mebli…
Mogliśmy wkroczyć w każdej chwili.
Zastanawiałem się, dlaczego policja tam nie wchodzi
i dlaczego snajperzy nie podejmują działań.
Mieli snajperów.
Jeden przesiadywał cały dzień i noc
w tej samej pozycji i…
Czemu nie strzelał?
To absurd.
Istny absurd.
Opinia publiczna bardzo utrudniała.
Mówiono o nim w telewizji,
że żaden z niego przestępca.
Do 13.30. w poniedziałek Lindemberg był zwykłym człowiekiem.
Po kłótni z dziewczyną
zdobył broń i poszedł się z nią skonfrontować.
Miał wsparcie prasy, która relacjonowała wydarzenia na zewnątrz
i wpajała mu, że jest dobrym człowiekiem,
który tylko się rozzłościł.
Władze bały się krytyki
za wydanie rozkazu zabicia Lindemberga,
który nie był przestępcą, choć więził dwie koleżanki.
Jednostka GATE jest bardzo ostrożna.
Działa subtelnie.
Ta sprawa musi zakończyć się szczęśliwie
w tym sensie, że nikomu nie stanie się krzywda.
Podczas negocjacji mówiono,
że nie mogą go zabić, bo gubernator ma go
za dobrego, ale załamanego, człowieka.
Powtarzano, że przecież ma stałą pracę.
„DOBRY CHŁOPAK” ZAPŁACIŁ RACHUNKI PRZED WŁAMANIEM DO MIESZKANIA EKS
Ludzie romantyzują zbrodnie namiętności.
To społeczeństwo tworzy tę narrację.
To żadna nowość.
Ten proces trwa od bardzo dawna.
Jak myślisz, dlaczego to zrobił?
Nie wiem. Chyba z miłości.
Dziś zadałabym kolejne pytanie:
„Czy tak wygląda miłość?”.
„KOCHAŁ JĄ TAK BARDZO, ŻE POSTRADAŁ ZMYSŁY”
Został niejako oczyszczony z zarzutu bycia kryminalistą
i uznany za nieszczęśliwie zakochanego.
„Nie zrobił krzywdy tym, których wypuścił.
Nie jest taki zły”.
Doskonale pamiętam grupkę młodych kobiet wykrzykujących:
„Lindemberg, gdzie jesteś? Przyszłam tu dla ciebie”.
Spójrz na okno!
- Patrzcie! - Lindemberg!
O cholera!
Ludzie wykrzykujący jego imię przed budynkiem
to wynik powstałego cyrku
i roli, którą przyjął.
Myślał: „Jestem ważny, mam kontrolę, a ona tu zostanie”.
Miał się za gwiazdę.
Lindemberg Alves kilkukrotnie pojawił się w łazienkowym oknie.
Zaraz strzeli.
Gdy nie patrzył,
Eloá otworzyła okno i pokazała, że nic jej nie jest.
Wtedy usłyszeliśmy krzyki Lindemberga.
Zamknij to jebane okno!
A co z Eloą?
Czy jej wysłuchano?
Czy kiedykolwiek miała okazję wyrazić
lub pokazać, co naprawdę czuje?
To przestępca stał się bohaterem.
O niej wiedzieliśmy niewiele.
Wiedzieliśmy, że ma 15 lub 16 lat.
Że była z nim przez jakiś czas,
a potem przerwała ten związek.
Gdy zaczęli się spotykać, ona miała 12 lat, a on 19.
Miała 12 lat, więc była…
ledwo nastolatką.
Była dzieckiem.
Ale gdy trochę dojrzała,
dotarło do niej,
że to jej nie służy i chce się rozstać.
On miał ją za swoją własność i nie pogodził się z tym rozstaniem.
Kiedyś chciałam z nią gdzieś wyjść,
ale powiedziała, że jej chłopak jest zazdrosny,
więc przez niego nie wychodzi z domu.
Pamiętam, jak zerwali pierwszy raz.
Udawał przy mnie, że płacze.
Kazał mi przekazywać jej prezenty.
Prosił mnie o przysługi.
Wbijałem jej więc do głowy,
że musi do niego wrócić.
Kiedy się rozstali, stał się jeszcze bardziej zazdrosny
i zaczął ją śledzić, gdy szła do szkoły.
Pojechałem po nią do szkoły.
Obserwowałem ją.
Zobaczyła motocykl i się przestraszyła.
Gdy zaparkowałem, spojrzałem na nią i zapytałem, co ją wystraszyło.
Dobrze wiedziałem co.
Gdy tylko widziała motocykl,
bała się, że to on.
Jezu, dopomóż mi.
Przechodzę próbę i mam ochotę się poddać.
Panie, pomóż mi.
Opiekuj się mną.
Chodziła już na trzy kursy.
Dopiero zaczynała życie.
Jej tata zawsze ją zawoził i odbierał ze szkoły.
Pewnego dnia musiał pracować, więc pojechała autobusem.
Uderzył ją w plecy i ją spoliczkował.
Wróciła zapłakana.
Zapłakana.
Gdy tylko o tym usłyszałem, poszedłem prosto do jego domu.
Przypomniałem mu, że zerwali,
a moja siostra nie chce z nim być.
Spojrzał mi w oczy i powiedział, że jej nie uderzył.
Gdy powiedziałem, że to zrobił,
on zarzekał się, że to nieprawda.
Mówił, że Eloá przesadza i kłamie.
Twierdził, że nie zrobił jej krzywdy.
Obiecał nam to.
Obiecał.
Ja już mu nie wierzyłam,
ale mój mąż tak.
Chciał ze mną porozmawiać.
Byłem z funkcjonariuszami GATE
i gdy wybrali numer,
podali mi słuchawkę.
Wspominał dzień, w którym go odwiedziłem.
Powiedział, że wciąż go za to nie przeprosiłem.
Byłem…
w szoku.
Negocjator GATE kazał mi go przeprosić.
Powiedziałem, że jeśli to jest powód, to przeproszę.
Niech no tylko zejdzie na dół, a chętnie go przeproszę.
Nie sądziłem, że coś takiego
mogło go tak urazić.
Zrobiłem to, co każdy brat.
On odpowiedział: „Teraz to już za późno.
To ja tutaj rządzę, a ty co?”.
Nakręcał się, więc kazano mi się rozłączyć.
47 GODZIN NIEWOLI
Trzeci dzień porwania i zero postępów.
Policja dwukrotnie dzwoniła do Lindemberga.
Rozmowy trwały kilka sekund,
a on nie stawiał żadnych żądań.
Nie chciał rozmawiać i się rozłączał.
Zadzwonili do mnie i kazali sobie pomóc w negocjacjach.
Sami nie dawali rady.
Utknęli w martwym punkcie.
Stali w miejscu.
GATE postąpiła słusznie.
Dostrzegli silną przyjaźń pomiędzy Lindembergiem
a bratem Eloi.
Dzieciak mógł pomóc.
- Mimo że był dzieckiem? - To nie stanowiło problemu.
Nie kwestionowałam tego.
Liczyłam na dobry wynik.
Robiliśmy wszystko…
co nam kazano.
Giovanini do niego dzwonił.
Warknął: „Czego chcesz?” i był dość agresywny.
Powiedziałem, że to ja.
„Kto?”
„Nie poznajesz mojego głosu? Tu Douglas”.
Uspokoił się.
Wiesz, że zawsze byłem po twojej stronie i pomagałem ci ją odzyskać.
Dziękuję.
Proszę, żebyś wziął pod uwagę naszą przyjaźń.
Wiedziałem, że poprosisz, żebym ją wypuścił.
No to…
Nie, zapomnij o niej.
Mówię o sobie, o tobie i o naszej przyjaźni.
To dla mnie najważniejsze.
Powiedz, czego chcesz.
Wyjdźmy gdzieś.
Nic ci się nie stanie.
Jestem z tobą.
Wyjdziemy gdzieś i poznamy nowych ludzi.
Nie ma czasu. Pójdę do więzienia. Tam mnie zabiją.
Zlinczują mnie.
Nie pójdziesz. Masz prawnika.
Wierzyłem, że wszystko naprawię.
Byliśmy tak bliskimi przyjaciółmi,
że naprawdę tak myślałem.
Policja powiedziała,
że chce rozmawiać z Douglasem,
a Douglas to zrobił.
Był na ich zawołanie.
Pies jest w korytarzu?
Wypuszczę ją na schody. Jeśli jej nie zabierzesz, umrze z głodu.
Tutaj nie wróci.
- OK. - Wypuszczę dwa psy.
Już idę.
Był dzieckiem.
Wracając, mój syn mógł zostać postrzelony.
Mógł być kolejną ofiarą, bo sprawca był niepoczytalny.
Musiałem czytać, co zapisywali na kartce przede mną.
Nie mogłem mówić, co chciałem, tylko czytać z kartki.
Chodźmy gdzieś, Liso.
Co ty na to?
Podejmę decyzję za kilka godzin.
Pospiesz się i chodźmy.
Muszę się zastanowić. Nie myślę trzeźwo.
Twoja siostra mnie wkurzyła.
Chciałem tam wejść…
i po prostu go zatłuc.
Ale nie mogłem tego powiedzieć.
Rozłączam się, bo twoja siostra coś odwala.
Zamknij mordę. Daj mi porozmawiać.
Chcę usłyszeć, co ma do powiedzenia.
Zamknij się!
Wyluzuj, olej ją.
Rozłączę się, jeśli zacznie mówić.
Masz mi coś do powiedzenia, a ona przeszkadza. Mów.
Powiedz jej, że proszę, by była cicho.
To bardzo smutne.
Jesteś po drugiej stronie słuchawki.
Słyszysz, jak twoją siostrę krzywdzi ktoś,
kogo miałeś za najlepszego przyjaciela.
Tego nie da się opisać.
To coś, czego nigdy nie zapomnę.
Nigdy mu tego nie wybaczę.
Nigdy.
Zdecydowałeś?
Myślę.
Dobra, to myśl.
Gdzie Adriano?
Koło mnie.
- Daj go. - Dobra.
Halo, Liso?
Mam żądanie.
Tak? Czego potrzebujesz?
Ona chce coś zjeść.
- Ty też? - Nie, ja zjem to, co tu jest.
Tak?
Ona potrzebuje czegoś zdrowego, bo inaczej się pochoruje.
Chciał, żebym wszedł na górę
i przyniósł coś do jedzenia.
Giovanini zapytał go, jak mamy to zrobić.
50 GODZIN NIEWOLI
Schodzi?
To bardzo napięta chwila.
Z okna wypuszczono sznur ze związanych prześcieradeł.
Oczekiwania są wysokie. Może zejdzie na dół.
Nikt nie wie dokładnie, co się teraz stanie.
Byłam po drugiej stronie,
gdy ktoś krzyknął: „Eloá w oknie!”.
Od razu tam pobiegłam.
Córeczko!
Mamo, spokojnie.
Krzyczałam, żeby zeszła, bo myślałam, że chce uciec.
Kazała mi się uspokoić.
Córeczko!
- Córeczko! - Uspokój się.
Skarbie, zejdź!
Spokojnie, niech nikt się nie zbliża.
Spokojnie.
Uspokójcie się, proszę.
Próbowała się kontrolować, ale trzęsły jej się ręce.
Widzieliśmy, że trzęsą jej się ręce.
To jedzenie.
To w tym momencie
relacja nabrała nowego wymiaru.
O sprawie Eloi mówiła już cała Brazylia.
Zaczęliśmy szukać coraz to nowszych informacji,
aby ujawnić coś,
czego nie ujawniły jeszcze inne stacje.
Jedno pytanie: czy czuła się źle?
Nie wiem, nie było mnie tu.
Wiem tyle, co z TV.
TRAGEDIA ELOI PODBIJA NOTOWANIA
Wszyscy zaczęli trywializować powagę sytuacji.
Ludzi interesowało to, co jedli na lunch,
jak się kąpali,
bo media o tym mówiły.
Niestety wszystkie media chciały zabłysnąć na swój sposób.
Według policji wysłano ryż, fasolę,
stek i frytki, o które poprosił Lindemberg.
Zdaje się, że ludzie…
niemal nie chcieli, żeby to się kończyło.
Liczę na szczęśliwe zakończenie.
Ze ślubem między nim a dziewczyną, którą kocha.
To było hipnotyzujące
w negatywnym znaczeniu.
Jak mijanie wypadku samochodowego.
Nie lubisz widoku krwi, ale nie możesz się oprzeć.
Zaczęliśmy zdawać sobie sprawę, że to delikatna sytuacja.
Minęła pierwsza noc,
potem druga i kolejna,
i nic się nie zmieniło, a policja nie weszła.
Co mieliśmy nagrywać? Nieruchomy budynek?
To dzielnica przestępcza.
Dziennikarze nie byli w niej bezpieczni nocami.
Uzbrojeni przestępcy zaczęli grasować
między widzami tego strasznego spektaklu.
Dilerzy narzekali,
że przez obecność policji tracą dużo pieniędzy.
Mówili: „Panie reporter,
pozbądźcie się go albo my to zrobimy.
Pozbądźcie się glin albo my to zrobimy”.
Chcieli go zamordować.
Mogli to zrobić, a on się ich bał.
Policja też się bała, że do tego dojdzie.
58 GODZIN NIEWOLI
Pewna stacja telewizyjna postanowiła zadzwonić do mieszkania.
Potem nastał chaos.
Wróciłem do stacji zmęczony.
Wszyscy byli wycieńczeni.
Spotkałem dwie producentki,
które powiedziały,
że porozmawiały z Lindembergiem.
Ta informacja mnie zszokowała.
Spytałem, co nagrały.
Powiedziały, że nic.
Kazałem im złapać za kamerę i ustawić ją przede mną.
Chciałem nagrać moją rozmowę z nim.
Kto mówi?
Cześć, jesteśmy przyjaciółmi rodziny.
Powiedz nam, czy wszystko w porządku.
Ale kto mówi?
Luiz Guerra. Jak się masz?
- Jesteśmy przyjaciółmi… - To Luiz Guerra.
Jestem reporterem i dzwonię w imieniu rodziny.
Twoja mama bardzo się o was martwi.
Jesteś reporterem?
Tak. Chcemy sprawdzić, co u was.
Martwimy się.
Byłem zdenerwowany.
Byłem spięty i zmęczony
po tylu godzinach, ale…
widziałem, że mogę zmienić bieg wydarzeń.
Mógł pociągnąć za spust i zapytać, czy nagrywam.
Zagrozić, że ją zastrzeli.
- Nadajesz na żywo? - Nagrywamy to.
Wyemituję, co tylko zechcesz.
Naszą rozmowę też?
Porozmawiajmy. Chcę ci pomóc.
Chcę ci pomóc i powiedzieć,
że kapitan gwarantuje ci nietykalność.
Nie martw się, synu.
Nikt ma się nie zbliżać do budynku.
Jeśli ktoś się zbliży…
Gdy kapitan zadzwonił dzwonkiem,
prawie zastrzeliłem Eloę.
Gdyby wszedł,
już byśmy nie żyli.
Dzwonienie do porywacza
i przeprowadzanie z nim wywiadu
w ramach nowej ekskluzywnej relacji
to przestępstwo.
Chwila, ona coś powie.
Daj ją do telefonu.
Dzień dobry.
Tu Luiz Guerra od Soni Abrão. Jak się masz?
Kto mówi?
Luiz Guerra, reporter od Soni Abrão. Jak się masz?
Dobrze.
Wykazała się ogromną siłą, mówiąc, że ma się dobrze.
Jej głos drżał.
Było słychać, że wcześniej płakała.
Zacząłem czuć powagę sytuacji.
On nie żartował.
Chcesz coś przekazać swojej mamie?
Chciałabym wiedzieć, jak się ma moja rodzina.
Nic im nie jest.
- Wszystko… - Proszę ich ode mnie ucałować.
- Możesz… - I przekazać, że ich kocham.
Możesz powtórzyć?
Chcę powiedzieć mamie, że ją kocham.
Tacie też.
Kocham ich.
Kapitulacja porywacza może nie wchodzić w grę
po tym, jak udzielił wywiadu stacji telewizyjnej.
Od tamtej pory porywacz przestał odbierać połączenia.
Jaki interes publiczny przyświeca przeprowadzaniu wywiadu z Lindembergiem,
podczas gdy on przetrzymuje Eloę?
Ta rozmowa odmieniła Lindemberga
i wyraźnie go umocniła.
Wyrządziła ona ogromną szkodę w prowadzeniu sprawy.
Niezmierzoną.
66 GODZIN NIEWOLI
Dziś emocje sięgnęły zenitu
w mieszkaniu w Santo André w regionie ABC w São Paulo.
Lindemberg przyprowadził Eloę do okna w łazience.
Telefon znów się odezwał,
a negocjacje zostały wznowione.
Nie chcę jej już. Nigdy więcej.
Nienawidzę jej.
Co musi zrobić, żeby wyjść?
Musi być grzeczna i wyrozumiała, a taka nie jest.
Dlaczego nie jest wyrozumiała?
Gdy do niej mówię, krzyczy i wpada w szał.
- Mówi, że chcę ją uderzyć. - Bijesz mnie.
Powiedział, że jest zmęczony i że się podda.
Giovanini kazał mu zebrać broń
i wrzucić ją do toalety.
Zgodził się wyjść.
Powiedział, że broń zostawi w łazience
i wyjdzie, trzymając Eloę za rękę.
Potem podejdzie do Nayary,
ją też złapie za rękę i zejdą razem,
a następnie złapie się mnie i się podda.
Lindemberg obiecał zakończyć porwanie,
jeśli Nayara wróci do mieszkania.
Tymczasem wszyscy na dole są pełni nadziei.
Ponowne wrzucenie Nayary w wir negocjacji
to było strategiczne i skoordynowane posunięcie
naszego dowódcy, Sekretarza Bezpieczeństwa Publicznego i prokuratora.
- Cześć, Nayara. - Jak się masz?
- Już ci lepiej? - Tak. Jesteś spokojny?
Jestem.
Naprawdę zrobisz to, o czym mówiłeś?
- Tak. Ufasz mi? - Tak.
Cześć, kochana.
- Wejdziesz na górę? - Tak, kochana.
Spotkamy się przed drzwiami.
- Nie wpuszczaj policji. - Dobra.
- Żadnej policji. - Porozmawiam z nimi.
- A wszystko będzie dobrze. - Tak.
Tak jak obiecywałam od początku.
- Dobrze, pa. - Pa. Kocham cię.
Postanowiono, że jednostka taktyczna nie zainterweniuje,
a Nayarę poinstruowano, by rozmowę z Lindembergiem
poprowadziła piętro niżej.
Wchodząc, spojrzałem w górę
i zobaczyłem go w oknie łazienki.
Był z Eloą.
Zatrzymałem się tam, gdzie powinienem…
i stamtąd nie miałem z nim kontaktu, bo Nayara zabrała telefon ze sobą.
Widziałem policjantów,
ale Nayarę straciłem z pola widzenia.
Nagle zobaczyłem…
jak jeden z policjantów woła mnie do siebie,
więc podszedłem.
Potem rozpętał się totalny chaos.
Pułkowniku, czy wysłanie Nayary było błędem?
Matka się zgodziła.
Była z oficerami jednostki GATE.
Uwolnili ją i wysłali z powrotem.
Teraz obwiniają nas za swoją głupotę.
Żaden nastolatek nie powinien być tak narażany.
Według dowództwa operacji Nayara nie jest zakładniczką,
bo sama postanowiła tam wrócić.
Zrobiła coś, czego się nie spodziewaliśmy.
Stawiliśmy czoła tej sytuacji tak jakby moje dziecko…
Mam troje dzieci.
…jakby to moje dziecko miało być w środku.
Postawiłbym swoje dziecko na jej miejscu.
NIE POPEŁNILIŚMY BŁĘDU ZROBILIBYŚMY TO SAMO DRUGI RAZ
Powrót Nayary do mieszkania to zwrot, którego się nie spodziewaliśmy.
GATE przeszła do historii jako pierwsza jednostka,
która zwiększyła liczbę zakładników.
Weszłam do środka i go uspokoiłam.
Już jest spokojny, dobrze?
Podjął decyzję.
- Dobrze? - Dobrze.
Proszę się nie martwić. Będzie dobrze.
Ufam ci, Liso.
Waszej trójce nic się nie stanie.
Tak jak mówiłam.
Jak mówiłam w telewizji,
cała wasza trójka wróci bezpiecznie do domu.
Nie przejmuj się.
Dobrze?
Zejdziemy za kilka minut.
Dobrze.
Proszę się nie martwić.
- Jestem spokojna. Pa. - Pa.
Skoro do tej pory nie dotrzymywał słowa,
to czy zrobi to teraz?
Wielokrotnie obiecywał, że wypuści Eloę.
Zarzekał się, że ją wypuści w zamian za ochronę.
Nigdy nie dotrzymał słowa.
76 GODZIN NIEWOLI
Czas płynie i nic się nie zmienia. Oczekiwania rosną.
Nayara wciąż jest w mieszkaniu.
Rodzina wciąż czeka.
Matka Eloi, Cristina, jest w tym mieszkaniu i oczekuje na informacje.
Widzowie szaleją na punkcie takich spraw.
Bądźmy szczerzy,
to niesamowita historia.
Policja wysłała zakładnika w niewolę,
a porywacz oszukał wszystkich funkcjonariuszy.
Kolega z Globo mnie zbeształ, mówiąc: „Spójrz, co narobiłeś.
To twoja wina”.
A potem Zelda Mello zrobiła dokładnie to samo.
Wypuszczę ją tak jak innych.
Nie uprzedzę nikogo i nie ostrzegę.
Po prostu to zrobię.
Widzowie byli ciekawi, więc stacje prześcigały się
w kolejnych wywiadach z porywaczem.
Jeśli nie będą współpracować, ja też nie.
Żałujesz, że to zrobiłeś?
Niczego jeszcze nie żałuję.
Ona sobie na to zasłużyła.
Jeśli zrobią coś głupiego,
i ona, i ja umrzemy.
Jakim prawem Lindemberg,
trzymający dziewczynę na muszce,
udziela w ogóle wywiadów?
To był istny cyrk.
Nie jestem tym, za kogo mnie macie. Nie chcę gnić w więzieniu.
Stał się gwiazdą.
Lindemberg był wówczas gwiazdą.
Mówił na żywo, co mu się podobało.
Nasz zespół produkcyjny nawiązał kontakt z Lindembergiem.
Nie będzie już działać pochopnie.
Rodziny mogą być tego pewne.
Jako matka chciałam z nim porozmawiać,
ale nie odbierał.
Gdy dzwoniłam, nie podnosił słuchawki,
ale z mediami rozmawiał.
Bóg jeden wie,
przez co przechodziliśmy.
Gdy Lindemberg się zorientował, że media są po jego stronie,
przestał negocjować z policją
i zaczął wykorzystywać swój czas antenowy.
Stacje cieszyły się wysoką oglądalnością,
a on coraz bardziej zastraszał policję.
Niegdyś istniejący trójkąt
między Lindembergiem, policją i prasą,
uległ rozpadowi.
Karty rozdawała tylko jedna ze stron
i był nią Lindemberg.
95 GODZIN NIEWOLI
Południe.
Koszulka São Paulo FC
zawisła w oknie mieszkania.
Ku naszemu zaskoczeniu,
kilka godzin później menedżer São Paulo FC
i ówczesny radny
zjawił się na miejscu, by pomóc w sprawie.
Apelujemy, aby wszystko skończyło się dobrze.
Chłopak może zaufać policji.
Policjanci nie są tu, by go ukarać, ale by go chronić.
Jasne było, że sprawy wymknęły się spod kontroli
i każdy chciał znaleźć rozwiązanie.
Ktokolwiek by to zrobił, zostałby okrzyknięty bohaterem.
Sytuacja się pogorszyła.
Minęło już pięć dni, a wciąż byliśmy w kropce.
Źle się odżywialiśmy,
więc zasłabłem.
Sanitariusze w porę zauważyli,
że dostaję zawału serca.
Powiedział, że jego życie się nie liczy
i że liczy się tylko uratowanie Eloi.
NIE PRZECHODZIĆ
Negocjacje stały w miejscu,
więc policja uciekła się do poprzedniej taktyki.
We wtorek wyłączono zasilanie.
Tym razem Lindemberg i dziewczyny zostali bez jedzenia.
Wyrzucili plecak przez okno, prosząc o obiad,
ale na ich prośbę nie przystano.
Martwiłem się o rozwiązanie sprawy,
bo Lindemberg nie wykazywał
żadnych oznak współpracy.
Nie możemy się włamać.
W środku jest troje dzieci. Jak mielibyśmy to zrobić?
Nie był dzieckiem.
Zrozumcie to.
Trzymał zakładników.
Nie jestem w stanie pojąć, dlaczego ludzie romantyzują przestępców.
97 GODZIN NIEWOLI
Około 14.00.
rozpoczęły się negocjacje w sprawie dokumentu
gwarantującego nietykalność Lindemberga w momencie kapitulacji.
Proszę mu przekazać,
że jestem prokuratorem,
i gwarantuję mu nietykalność fizyczną
oraz pozytywne zakończenie sprawy.
Prokurator wystąpił w telewizji,
aby ten uwierzył.
Sporządzono i podpisano dokument,
a następnie dostarczono go za pomocą liny.
Czy ta sprawa jest bliska zakończenia?
Tak sądzę.
Nawet jeśli zdoła się przespać,
jest wyczerpany emocjonalnie.
Opamięta się,
i wierzę, że za parę godzin się podda.
Odpowiedział bardzo zdenerwowany,
że wysłano mu dokument, którego nie rozumie.
Mówił, że to bezużyteczne bazgroły.
Nie przekonał mnie.
Jeśli bał się śmierci, powinien był się poddać.
Policja nie zabiłaby go na oczach prasy.
100 GODZIN NIEWOLI
Najdłuższy przypadek niewoli
w stanie São Paulo trwa już setną godzinę.
Około piątego dnia
Lindemberg diametralnie zmienił swoje zachowanie.
Słyszę,
jak aniołek mówi mi: „Nie rób tego”,
a diabełek: „Zrób to. Nie odpuszczaj”.
Jest i anioł, i diabeł.
Diabeł każe mi się nie poddawać,
a anioł mnie powstrzymuje.
Jestem rozdarty.
Jestem bez uczuć, bez serca.
Jestem człowiekiem bez serca.
Chcę cię prosić o przysługę.
Każ im tu wtargnąć.
Policjanci podeszli do mnie
i powiedzieli,
że bił ją cały wcześniejszy dzień.
Byłem…
Kręciło mi się w głowie.
Nie rozumiałem, dlaczego nie mogą wejść i położyć temu kres.
Jestem wdzięczny za wszystko, co zrobiłeś,
ale nadszedł czas, abyś się zastanowił.
- Powiedz im… - To gadanie samobójcy.
Powiedz, że jesteś zmęczony,
to ktoś zajmie twoje miejsce
i wyda rozkaz, aby tu wejść, a ja wszystko zakończę.
Nie dało się już
z nim rozmawiać i negocjować
w logiczny sposób.
Jasno powtarzał,
że dopnie swego i zabije Eloę,
a potem siebie.
Wiedzieliśmy zatem,
że jeśli w mieszkaniu padnie strzał,
jednostka wkroczy do akcji.
Wyznaczyliśmy zespół, który miał wejść do mieszkania.
Policja umieściła materiały wybuchowe przy drzwiach.
Wszystko było gotowe.
Prokurator i prawnik chłopaka
przyjadą na konferencję prasową.
Szykowała się konferencja prasowa z pułkownikiem
i dowódcą całej operacji.
Czym prędzej się tam udaliśmy.
Media czekały, aby przeprowadzić wywiad.
Proszę o cierpliwość.
Muszę ustawić sprzęt,
aby poprawnie przeprowadzić akcję.
Napięcie sięgało zenitu.
Nie usłyszeliśmy żadnych nowych informacji.
Niczego się nie dowiedzieliśmy.
- Dalej. - Wchodzicie?
Wszyscy biegają.
Lindemberg! Na miłość boską!
Liso!
Wysadziliśmy drzwi, które były zabarykadowane stołem,
a stół zastawiony regałem na książki.
Weszli do środka!
Nie widziałem go.
Ukrył się za kolumną.
Przed budynkiem dużo się dzieje!
Właśnie wyszła Nayara.
Widzimy, jak wypuszcza dziewczyny.
Boże! Gdzie jest Eloá?
Gdzie jest Eloá?
Boże!
Doszło do strzelaniny.
Postrzelił ją.
- Postrzelił ją? Leży na podłodze. - Na podłodze?
Widziałem to.
Nayara wyszła, zakrywając dłonią usta,
cała zakrwawiona.
Potem zjawił się policjant z moją siostrą
w swoich ramionach.
Przepraszam.
Gdy Eloá odjechała na noszach, nieprzytomna,
przez krótką chwilę
Brazylia zrozumiała,
jak wielką pomyłką była sprawa Eloi.
Dopadli go.
Ten facet z przodu to Lindemberg.
Czy to nie on?
Lindemberg wychodzi. To ten w czerwonym.
Wychodzi w kajdankach.
Trzymaj go!
17 PAŹDZIERNIKA, 22.00 SZPITAL MIEJSKI W SANTO ANDRÉ
To mój syn Ronickson
powiedział mi, że została postrzelona.
Postrzelił ją dwa razy.
Pytałem go, czy go zastrzelili,
a on odpowiedział, że nie,
że postrzelił Eloę dwukrotnie.
Załamałem się i chyba zemdlałem.
Operacja Eloi dobiegła końca.
Dziewczyna przeżyła.
Wkrótce lekarze, którzy ją operowali,
wygłoszą oficjalne oświadczenie.
Lekarze podeszli do nas i powiedzieli,
że zrobili co w ich mocy
i że jest w rękach Boga,
ponieważ postrzelono ją w głowę.
Zrobili wszystko, co tylko mogli.
Wtedy ja…
upadłam na ziemię,
bo nie wiedziałam, że trafił ją w głowę.
Powiedzieli, że jest w śpiączce.
Zabrali mnie…
Zabrali mnie do niej.
Zrobiło mi się niedobrze. Powtarzałam, że jestem z nią,
ale byłam załamana.
Zabrali mnie stamtąd.
Tragiczny koniec porwania pozostawił dręczącą wątpliwość:
czy policja popełniła błąd?
Nie było rozkazów.
Jednostka boczna usłyszała strzały i weszła do środka.
Fábio, czy policja naprawdę zareagowała na strzał oddany przez chłopaka?
Nascimento, śledczy muszą ustalić, czy pierwszy był wystrzał,
czy do strzelaniny doszło w wyniku włamania policji.
Tuż po wyjściu ze szpitala Nayara składa zeznania
przed prokuraturą i komendantem policji.
Nayara!
Według zeznań Nayary
Lindemberg nie strzelił przed wybuchem.
Czy skłamała?
Nie skłamała. Była ofiarą.
Była w kryzysowej sytuacji.
To piętnastolatka,
która z łatwością mogła się pomylić.
Może być teraz zdezorientowana.
Akcję jednostki GATE zapoczątkował strzał oddany przez Lindemberga.
Nie mam co do tego ani cienia wątpliwości.
Nie ma dowodów
w postaci dźwięku podobnego do wystrzału
na 12 minut przed wybuchem.
Najpierw był wybuch,
a potem strzały.
Taka jest prawda.
Stworzono pewną narrację,
aby oczyścić państwo z zarzutów.
Gubernator stanu przeprosił rodzinę Eloi,
broniąc środków powziętych przez zespół negocjatorów.
GATE to doświadczona jednostka.
To odważni funkcjonariusze.
Bardzo dobrze przygotowani.
W sprawę Eloi zaangażowano snajperów,
którzy mieli wiele okazji
na powalenie porywacza,
i nigdy nie otrzymali rozkazu. Dlaczego?
Jak się mają rodzice?
Na tyle dobrze, na ile mogą.
Są wstrząśnięci.
Nowy raport medyczny o stanie zdrowia Eloi…
- Eloá Pimentel… - Eloá Cristina da Silva…
- W stanie krytycznym. - Walczy o życie.
Daje oznaki życia, oddycha…
- Zrobiono nowe badanie… - Kolejna operacja.
Jej stan się nie poprawia.
Stan zdrowia dziewczyny jest krytyczny.
Moja żona powiedziała, że to koniec.
„To koniec.
Eloá nie żyje”.
Byłam zdruzgotana.
Nie wiedziałam co robić.
Chciałam umrzeć.
Ale przytulili mnie moi chłopcy,
Ronickson i Douglas,
i zrozumiałam, że mam jeszcze dwójkę dzieci.
Powiedziałem…
„To koniec”.
Ludzie przybyli z daleka, aby złożyć kondolencje.
Cała Brazylia zatrzymała się na czas pogrzebu Eloi.
PRZYJACIÓŁKA ELOI
Obwiniałem się za to wszystko.
Nie wiedziałem, co powiedzieć.
Brakowało mi słów.
Nie mogłem przestać się obwiniać,
więc tylko przyglądałem się w milczeniu.
Jak to jest czekać na swoje dziecko sto godzin?
Dla nas sto godzin to pięć dni.
Dla matki to wieczność.
Dla niej sto godzin trwa w nieskończoność.
Te sto godzin zostanie z nią do końca życia.
Sprawa przekroczyła wszelkie granice.
Stała się produktem.
Aż nagle się zakończyła.
Wszyscy odjechali,
ale rodzina tam została.
Dla nas show się skończyło.
Wyjechaliśmy.
Spakowaliśmy lampy
i odjechaliśmy.
Czy tego właśnie chcemy?
Czy to jest pożądane przez społeczeństwo zachowanie?
Jako dziennikarze, jako społeczeństwo,
jako policjanci, czy tego właśnie chcemy?
Ludzie do dziś obwiniają mnie za śmierć Eloi.
Zrobili ze mnie kozła ofiarnego.
Zapewniam ciebie i wszystkich widzów,
że każdy dziennikarz zrobiłby to samo.
Wszedłem na miejsce zbrodni i pokazałem je widzom.
13 LUTEGO 2012 R. PROCES LINDEMBERGA
Minął mnie, śmiejąc się.
Śmiał się wszystkim w twarz.
Tak więc…
nie czuł skruchy.
Oczywiście, istnienie prawnego terminu kobietobójstwa
nie powstrzymałoby Lindemberga,
ale zwiększa świadomość społeczeństwa.
Moim zdaniem wciąż w wolnym tempie,
ale na tyle, by dowieść,
że akty przemocy
wobec kobiet to poważny problem.
Wszyscy z niecierpliwością czekają
w i przed sądem w Santo André.
Oskarżyciele i obrońcy oczekują
na decyzję ławników.
Skazać go.
- Na jak długo? - Jak najdłużej.
Zniszczył moją rodzinę.
Teraz…
jakoś sobie radzimy.
Dajemy radę.
Ale rana wciąż jest żywa.
Jak by to było, gdyby Eloá…
Nawet nie poznała mojej córki.
Więc?
Dwudziesty pierwszy czerwca, urodziny Ronicksona.
Mam nadzieję, że spędzi je z nami w São Paulo.
Rodzina bardzo za nim tęskni.
Piąty sierpnia, urodziny mojego młodszego brata,
Evertona Douglasa, którego bardzo kocham.
Liczę, że to będzie szczęśliwy dzień.
W 2008 roku…
po pierwsze, pojadę na plażę,
po drugie, trochę odpocznę,
po trzecie, znajdę pracę,
a po czwarte,
zaręczę się z Lisem.
Lindemberg Alves został skazany na 98 lat więzienia.
Udało mu się skrócić wyrok do 39 lat
i obecnie odsiaduje karę w półotwartym więzieniu.
W 2018 roku rząd São Paulo
miał zapłacić Nayarze Rodrigues za straty moralne, materialne i estetyczne.
Rodzina Eloi nie otrzymała odszkodowania od władz publicznych.
Po sprawie Eloi Departament Bezpieczeństwa Publicznego w São Paulo
wprowadził surowsze procedury
ograniczające udział prasy w negocjacjach z porywaczami.
Rodzina postanowiła oddać narządy Eloi.
Siedem osób otrzymało
jej serce, płuca, trzustkę, wątrobę, nerki oraz rogówki.
Napisy: Paulina Iwaniak