Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kurwa.
Nazywam się Doyle.
Lord Doyle.
Jestem staczającym się hazardzistą.
Graczem w szczęśliwych rękawiczkach...
wyrzuconym na brzeg Makau...
hazardowej stolicy wszechświata.
Miasta cudów
na ziemi ocalonej od morza.
Ale ja nie wierzę już w cuda.
A za kilka dni moje obecne życie dobiegnie końca.
Kuźwa.
PROSZĘ NIE PRZESZKADZAĆ
Nie gra pan dzisiaj u nas?
Nie dzisiaj, Kai. Praktycznie was oskubałem.
Jeśli wygram więcej od Royale, będą płacić ci z dołu.
Zamów mi samochód.
Najmocniej przepraszam,
ale wszystkie hotelowe limuzyny są dziś zajęte.
Wszystkie?
Wezwać panu taksówkę?
Nie trzeba. Wieczór jest przyjemny. Chyba się przejdę.
Mogę?
Muszę tylko raz dużo wygrać, Kai, i obsypią mnie limuzynami.
Proszę spróbować w kasynie Rainbow. Może dostanie pan kredyt.
Lordzie Doyle!
Kwota rośnie, co?
Szybka spłata byłaby korzystna dla wszystkich.
Oczywiście.
Mój bankier w Londynie natychmiast prześle brakującą sumę.
- Lordzie! - Choć jest sobota.
Banki w kraju są zamknięte. Jutro niedziela, w poniedziałek święto.
Mój opiekun wróci do pracy we wtorek rano.
Po południu naszego czasu. Czy tak pasuje?
Całkowite saldo w wysokości 352 000,64 HK$
musi być spłacone we wtorek do południa, lordzie Doyle.
Inaczej będę musiał powiadomić policję.
Wtorek w południe.
Ma pan trzy dni.
W Makau jestem gwai lo.
Obcym duchem,
spowitym w niewidzialność.
Tutaj ledwo istnieję.
Tutaj mogę być kimkolwiek chcę.
Bakarat punto banco to najszybsza gra karciana na świecie.
W jednym zakładzie można wygrać lub przegrać miliony.
A przewaga kasyna w wysokości raptem 0,9 sprawia,
że książę gier karcianych może w mgnieniu oka zmienić nasze życie.
Zasady są proste.
Gracz, który postawi najwięcej, dostaje dwie zakryte karty.
Najlepszy układ wygrywa.
Karty od 2 do 9 mają wartość nominalną.
Dziesiątki i figury nie mają żadnej.
Najwyższy wynik to dziewięć.
Dziewiątka wygrywa! Gracz bierze wszystko.
Witamy w Rainbow. Podać kieliszek szampana?
Nie chcę żadnego taniego. Przynieś mi Cristal.
Dobrze mówi pan po chińsku.
Palę też chińskie papierosy. Takie, które zabijają.
Nazywam się Dao Ming.
Naprawdę? Lord Doyle.
To zaszczyt pana poznać, lordzie.
Grał pan już w bakarata?
Raz czy dwa. Głównie w Monte Carlo.
Co to za starucha?
- To Babcia. - Babcia?
Tak ją nazywamy. To ostra graczka.
Jej mąż się zabawia, a ona wydaje jego kasę.
- Dla nas to dobry układ. - Ostra graczka?
Podobno widzi duchy.
Oby nie zdradziły jej, jakie są karty.
Dziewiątka wygrywa.
- Śmierć na gilotynie. Dlatego to kocham. - To wyjątkowa gra.
Gwai lo kompletnie zawala.
Pechowo wygląda.
Mój kantoński jest słaby. Co powiedziała?
Babcia pana wita.
Strzaskam mu jaja jedną ręką.
- Lord musi być bogaty. - W rękawiczkach grają milionerzy.
Żeby pokonać Babcię, trzeba więcej zer. I zero rozumu.
- Szczęście ją opuści. - Ale świat duchów nie.
Sranie w banię.
Babcię chroni tylko portfel męża. Dwadzieścia tysięcy.
- Trzydzieści. - Trzydzieści pięć.
Pięćdziesiąt.
Chce pan kredyt?
Kredyt?
Dwadzieścia tysięcy dolarów na 15% plus prowizja.
Pięćdziesiąt na dziesięć.
Dwadzieścia pięć na 12.
Umowa stoi.
Pożyczasz mu, kurwa, pieniądze?
Patrz na tego złamasa. To pechowiec.
Co powiedziała?
Że jesteś kiepskim hazardzistą.
To tym bardziej powinniście otworzyć mi linię kredytową.
Walić kredyt! Ty lichwiarko.
- To cię załatwi! - To moja sprawa.
- Jakiś problem? - Nie.
Rachunek w barze. Proszę go uregulować, a zajmiemy się kredytem.
Oczywiście.
Zamierza uciec.
Albo proszę zamówić kolejną butelkę,
ja pójdę do toalety, a potem obedrę ją żywcem ze skóry.
Poczeka tu pani?
Oczywiście.
Dziękuję.
Nie rób tego, kurwa. Ten drań nie wróci.
Durna pizda.
To zagubiona dusza.
Kurwa.
Dziś jest pierwszy dzień Święta Duchów.
Mieszkańcy miasta przynoszą ofiary dla zmarłych, żeby je spalić,
składając hołd niespokojnym duszom.
Dziękuję.
Czemu pożyczyłaś mu pieniądze?
- Dao Ming. - Przykro mi.
To przez ciebie mój mąż nie żyje!
Chwileczkę. Hej!
Chcę mojego męża!
Dao Ming!
Zabiłaś mojego męża!
Dao Ming!
Taxi!
Dao Ming!
Dokąd jedziesz?
- Wisisz mi 300 $ za szampana. - Nie mam tyle przy sobie, wybacz.
Dziękuję.
Czekaj. Chciałbym ci to wynagrodzić.
Co powiesz na kolację i tańce?
Jakoś się dogadamy.
Nienawidzę hazardzistów.
Stoję na statystycznym rozdrożu.
Według wszelkiego prawdopodobieństwa muszę zacząć wygrywać.
Ono cię nie uratuje.
Nie tym jest życie? Statystycznym nieprawdopodobieństwem?
Życie jest tajemniczym darem.
Słuchaj, wplątałem się w to przez granie.
Ze wsparciem dzięki graniu się wyplączę.
Posłuchaj.
Miałem złą passę. Prosiłem swoich wierzycieli, ale...
wieści się rozchodzą.
Jestem w kropce.
Dziękuję.
Był twoim klientem?
Ten, który skoczył?
To nie twoja wina.
Jeśli ktoś chce rzucić się z budynku, ma do tego prawo.
Trwałe rozwiązanie tymczasowego problemu.
Pomyślałam, że jesteś dystyngowany,
kiedy zobaczyłam cię w tych żółtych rękawiczkach.
Nigdy nie widziałam w kasynie nikogo w rękawiczkach.
Prosto z Savile Row.
To rękawiczki na szczęście.
Ale ty nie masz szczęścia.
Mam propozycję.
- Obustronnie korzystną... - Nie, dziękuję.
- Chociaż posłuchaj. - Nie.
- Dam ci połowę... - Ty posłuchaj. Koniec kredytów.
Dla ciebie, dla kogokolwiek. Rezygnuję.
Z czego?
Z życia?
Wierz mi, sam prawie się poddałem.
I to nie raz.
Domyślam się,
że miał dług, więc masz go i ty.
To nie moja sprawa, ale z każdych kłopotów są lepsze wyjścia niż samobójstwo.
Jak pożyczka innemu nałogowcowi?
Nie nadymaj się tak.
Jako brokerka w luksusowym kasynie dostawałabyś prowizję.
Zarabiasz na lewych kredytach i nielegalnych zakładach.
Chcesz, to sobie pójdę. Zabij się.
Ale nie udawaj, że jesteś lepsza ode mnie.
Może i jestem gwai lo, ale wciąż mam duszę.
I to chyba nie bardziej zagubioną niż twoja.
Nie powinnam była dawać mu kredytu.
Powinnam była odmówić, ale tego nie zrobiłam.
Jak się nazywał?
Znam wielu. Wszyscy jesteście tacy sami.
Ja nie jestem.
Co cię wyróżnia? Poza lordowskim tytułem?
Szczęśliwe rękawiczki.
Prosto z Savile Row?
Tak.
To obchody Święta Duchów.
Za tydzień będzie Dzień Duchów.
Wtedy ludzie palą ofiary dla zmarłych.
Muszę stąd wyjechać.
Ty też.
Dokąd?
Nie jedź za mną.
Miałem nadzieję, że... trochę zostaniesz.
Czeka mnie duża wygrana.
Spłacę wtedy nie tylko swoje długi.
Twoje też.
Naprawdę.
Głowa do góry.
To się zawsze kończy.
I kiedy złapię wiatr w żagle,
nie zapomnę o tobie.
Obiecuję.
A lord nigdy nie łamie danego słowa.
Straciłam już ostatnią szansę.
Nie przestawaj.
Teraz dam z siebie wszystko.
Lord nigdy nie łamie danego słowa.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Lord Doyle.
Słucham?
Proszę mówić mi Freddy.
Dzięki.
Pierwszy raz w Makau?
- Słucham? - Pani pierwszy raz tutaj?
Tak.
- A ty? - Ja bywam tu często.
Brzmi ekstra.
Byłbym wdzięczny, gdyby usunęła pani tamto zdjęcie.
- Co? - To, które zrobiła pani w windzie.
- To selfie? - Tak. Na którym jestem.
Nie miałam pojęcia.
Głupio mi prosić, ale moja prywatność...
jest dla mnie ważna.
Dlaczego?
Chyba się nie ukrywasz?
Skąd. Nie ma w tym żadnej tajemnicy.
Po prostu każdy prawdziwy hazardzista ceni dyskrecję.
- Taki mamy kodeks. - Czyżby?
- Właśnie tak. - Rozumiem.
Bo w sumie wyglądasz, gdyby ktoś mnie pytał...
trochę zbyt szpanersko jak na kogoś, kto nawiał.
- Jak ma pani na imię? - Betty.
- A nazwisko? - Grayson.
Dobra, Betty Grayson.
Kim jesteś? Czego chcesz?
- Dobrze wiesz. - Pieniędzy?
- Sprawiedliwości. - Tak?
Dobrze.
Pożycz mi 500 $, a dostaniesz swoją sprawiedliwość.
Pocieszny jesteś.
Chcesz mieć moje zdjęcie? Oto warunki.
- Warunki? - Czemu nie?
Spieprzyłaś sprawę. Zdybałem cię i próbowałaś prysnąć.
A teraz cała w nerwach grasz na zwłokę,
udając angielską turystkę na wczasach.
Liczysz na szansę na kolejną fotkę,
żeby przekazać ją do jakiejś lichej agencyjki,
która wysłała cię tu chuj wie po co.
Pewnie by mi zagrozić.
Tyle że w kasynach nie wolno robić zdjęć,
więc nie masz już szans, chyba że mi zapłacisz.
No już, Betty, nie wymądrzaj się, tylko zabul.
Chcę 500 $, i to już.
Zgrał się pan do suchej nitki,
panie Reilly?
Hej!
Przepraszam.
- Kurwa! - Reilly!
Wygrywałam już z lepszymi niż ty.
Oddaj mi torebkę.
- Gdzie mój telefon, do cholery? - Najpierw 500.
- Telefon. - Najpierw kasa, potem zdjęcie.
Dziękuję.
A mój telefon?
Mieliśmy umowę.
Moje zdjęcie jest warte więcej. Usiądź, odpręż się i podziwiaj,
jak zmienię 500 w dziesięć patyków.
Patrz i ucz się, Betty.
- Masz i daj mi spokój. - Nie. Mieliśmy umowę.
Oferuję ci odpowiednik 10 000 $. Weź to.
Nie mogę.
Pewnie, że możesz.
Nie stać cię na odmowę.
To twoja wymarzona oranżeria. Wakacje na Karaibach.
Nowa kuchnia. Porządne ciuchy.
Nie zamierzałeś oddać mi telefonu, co?
Czy to nie lepsze?
Nie każdy jest taki jak ty.
Czekaj!
Ja pierdolę...
Posłuchaj. Popełniłem w przeszłości kilka błędów, tak?
Kto nie popełnił? Ale próbuję zacząć od nowa, rozumiesz?
Cokolwiek o mnie myślisz, nie jestem przestępcą.
Ukradłeś naszej klientce sporą sumę.
I twoje ewidentne uzależnienie od hazardu cię nie usprawiedliwia.
Nie jestem uzależniony od hazardu, jasne?
Co powiesz na kolację i tańce?
To co? Może jakoś się dogadamy.
Że co proszę?
Zapraszam cię na tańce, Betty.
Jak śmiesz!
- Miej coś z życia! - Odwal się.
Weź chociaż te 500, które ci wiszę.
Zatrzymaj je. I tak przepuścisz wszystko na kolejną partię bakarata.
Cholerni hazardziści.
Kurwa.
Kończy ci się para?
Może kończy mi się para, ale... wciąż mam jaja.
Jasne. Nie na długo.
Kolejna dziewiątka dla Babci.
Jednak nie masz tyle szczęścia, co?
Powinienem...
Powinienem się zbierać.
Dao Ming!
Gdzie byłaś? Gdzie...
Cztery punkty dla gracza.
Osiem dla bankiera.
Gwai lo traci wszystko.
Panie Reilly?
Jak już się pan domyślił,
Strick and Garland to brytyjska firma zarządzająca majątkiem.
Wolą nie oddawać spraw w ręce policji, więc zatrudnili moją firmę,
by znalazła pana Reilly’ego
w związku z kradzieżą 957 000 £ z konta klientki w Wielkiej Brytanii.
- Cynthia. - Blithe.
Wolałem Betty.
Ślad urwał się w Manili.
Tak? To...
to ekscytujące.
Koniec gierek, panie Reilly.
Właśnie to dostałam.
- Co to jest? - Dobrze pan wie co.
Kopia niedawno wydanego aktu zgonu. Wie pan to, bo to rzekomo pański akt.
Sporządził go filipiński urzędnik z Manili parę tygodni temu za gotówkę.
Rozumiem. Czyli wyglądam tak jak ten...
nieboszczyk, pan...
- Reilly. - Reilly.
Zostałam upoważniona, żeby zaproponować panu układ.
Albo skradzione pieniądze w ciągu 24 godzin
wrócą na konto Strick and Garland,
albo deportują pana do Wielkiej Brytanii i usłyszy pan zarzuty.
Deportują?
Mam już zdjęcie.
Kiedy wszystko zostanie potwierdzone,
Londyn przekaże pańskie akta policji.
Chyba że będzie pan współpracować.
Ma pan 24 godziny, panie Reilly.
Lubisz swoją pracę?
Ciężko harujesz, a masz co najwyżej tanie buty i nędzną emeryturę państwową.
Co to za życie, nie?
Ukradł pan te pieniądze bezbronnej staruszce.
Nie, obrzydliwie bogatej i samolubnej...
Która powierzyła panu zarządzanie jej portfelem.
Jeśli wybaczy mi pan te słowa, panie Reilly,
widzę w panu rasowego przestępcę.
Co gorsza, człowieka, któremu dziecinna duma
uniemożliwia jakiekolwiek odkupienie.
To widzisz, tak?
A ta kreacja lorda Doyle’a?
Jest żałosna.
Wyświechtana i amatorska.
Doyle?
To nawet nie jest nazwisko z wyższych sfer.
Nawet to pan zawalił.
Ma pan czas do jutra w południe.
Dao Ming?
Dao Ming!
Potrzebuję pomocy.
Lippett!
- Proszę pana! - Przepuśćcie mnie!
- Lippett! - Proszę pana!
Lippett! Zostawcie mnie!
Dajcie mi przejść!
Napij się czegoś. Robisz scenę.
Muszę wyjechać z Makau.
Za trzy godziny wypływa statek do Hongkongu.
Zdążysz sobie golnąć.
Wisisz mi osiem kawałków. Nie mam czasu. Oddawaj.
- Co się stało? - Już!
No dobra.
Proszę.
- To tylko dwa. - Więcej nie mam.
- Jak płacisz za dziewczyny? - Są na kredyt.
Na litość boską, uspokój się. Postawię ci drinka.
Potrzebuję całej sumy.
Daj spokój. Co powiesz na kolację i tańce? Jakoś się dogadamy.
To mój tekst, sukinsynu! Nie leć w chuja!
Uspokój się, człowieku. Wyglądasz okropnie.
Poczujesz się lepiej po dobrym posiłku i paru kieliszkach Douro.
Ja płacę.
No już. Zaszalejmy ostatni raz.
Na mój koszt.
Co z tobą?
Nie jesteś chyba chory?
Zawsze byłeś za miękki na tę grę, Reilly.
Nie doceniłeś okrucieństwa angielskich klas wyższych.
Za naszymi okazałymi domostwami kryją się dekady morderstw i intryg.
A bardzo drogie szkoły prywatne
wzmacniają te geny, szkoląc nas na skończonych drani.
Co powiedziałeś?
Słucham?
Reilly. Nazwałeś mnie Reilly.
Skąd znasz moje nazwisko?
To byłeś ty.
Powiedziałeś tej agencji, gdzie mnie znaleźć.
Zakablowałeś mnie, kurwa.
Niestety, musiałem dać jej jakiś ochłap.
Zapłaciła ci? Zaproponowała pieniądze?
Amnestię.
Swoje ślady też muszę zatrzeć, staruszku.
Bądź wdzięczny, że sam cię nie szantażuję.
Jest takie chińskie wyrażenie.
Martwy dla wstydu.
Jestem martwy dla wstydu.
Tobie też to radzę.
To życie raczej nie jest dla ciebie.
W głębi duszy jesteś miłym Irlandczykiem z klasy robotniczej,
którego całkowicie to przerasta.
Co zamierzasz zrobić?
Nie wiem.
Na litość boską, nie działaj pochopnie.
Wszyscy o tym myśleliśmy.
O samobójstwie.
Nawet ja, wierz lub nie.
Znasz dowcip o hazardziście, który budzi się w zaświatach
i dochodzi do siebie w luksusowym kasynie?
Szampan, wszędzie dziewczyny,
wygrywa każde rozdanie, raz za razem, nie może przegrać.
W końcu zwraca się do gracza obok i mówi:
„Nie sądziłem, że trafię do nieba.
Myślałem, że czeka mnie to drugie”.
A gracz obok mówi...
„To jest to drugie”.
Rozchmurz się.
Wygrana zabije cię o wiele szybciej niż przegrana.
Oskubałeś mnie, staruszku.
Obawiam się, że ty płacisz.
Następny przystanek w Hongkongu jest ostatni.
Prosimy opuścić pokład.
- Mogę prosić jeszcze szampana z sokiem? - Oczywiście.
Dziękuję.
Przynieść panu rachunek?
Poproszę kawior i bliny.
Oczywiście.
Kurwa.
Która jest godzina?
Południe.
Chciałby pan zapłacić?
Jeszcze nie.
Poproszę...
martini z wódką i twistem oraz odrobiną Angostury.
Dosłownie kropelką.
Musi pan uregulować rachunek, zanim zamówi pan kolejnego drinka.
Naprawdę?
Tak, proszę pana.
To może przyniesie mi pani wódkę i wtedy ureguluję rachunek?
- Raczej nie, proszę pana. - Dlaczego?
Bardzo mi przykro.
Rozumiem.
- Wszystko dobrze? - Przyjmujecie karty?
Tak.
Cześć.
Powiedz, że to ty.
Myślałem...
Myślałem, że już cię nie zobaczę.
Czy tak postąpiłby lord?
Być może, gdyby był lordem, który zapomniał portfela.
Albo nie lubił opłacać takich błahostek jak rachunki.
- Musiałem zostawić pieniądze w Makau. - Głuptas z ciebie.
- Czasem tak robię. - Czyżby?
Tak, jestem zapominalski.
- Taką mam cechę. - Rozumiem.
Co ty tu robisz? To dopiero przypadek.
To nie przypadek.
Masz gorączkę.
Co byś powiedziała, gdybym...
powiedział ci, że...
mam właśnie zawał serca?
Cześć.
Hej.
Jak się tu znalazłem?
Zabrałam cię z pogotowia. Przespałeś dwa dni.
Chryste.
Jaki dziś dzień?
Czwartek.
Kurwa, muszę iść.
Dokąd?
Do Makau. Spóźniłem się dwa dni.
Jeśli nie oddam pieniędzy, to mnie aresztują.
Jeśli teraz wrócisz, to umrzesz.
Jak to umrę?
Hazard prawie cię zabił. Ostrzegałam cię, ale nie słuchałeś.
Jeszcze nie umarłem, prawda?
Jeśli nie przestaniesz, umrzesz.
Jest szansa na martini?
To dziedziczne.
Co takiego?
To uzależnienie od hazardu, o którym wspominałaś.
Tak samo jak picie. Odziedziczyłem je po pokoleniach mężczyzn z mojej rodziny.
Żółte rękawiczki też po nich odziedziczyłeś?
Zrobiono je w Chinach, nie na Savile Row.
Co to jest?
Twój numer?
To test.
Jaki test?
Zobaczysz.
No już, wskakuj!
Zagrajmy w grę.
Zadamy sobie po jednym pytaniu.
I musimy powiedzieć prawdę.
Prawdę?
Przed czym uciekasz?
Ukradłem dużo pieniędzy bogatej staruszce.
No i...
to przed prawdą uciekam.
Nie jestem tylko nałogowcem. Kłamcą i złodziejem też.
Oszustem.
Nigdy tego nie przyznałem.
Tak bardzo chcę choć raz...
choć jeden raz...
uwolnić się od wstydu.
Dobrze.
Moja kolej.
Czemu chcesz mi pomóc?
Dlatego, że ty i ja...
jesteśmy tacy sami.
W wiosce, w której dorastałam...
uważano, że dziewczynki przynoszą pecha.
Dlatego kiedy tylko podrosłam,
ukradłam rodzicom pieniądze,
żeby uciec i mieć lepsze życie.
Tydzień później mój ojciec zmarł z powodu złamanego serca.
Pracowałam i pracowałam,
i codziennie
odkładałam trochę pieniędzy.
Myślałam, że jeśli zaoszczędzę dość, by na zawsze zmienić życie mojej matki,
to mi wybaczy.
Ale ona je odsyłała.
Słyszałeś o buddyjskim piekle?
Naraka.
Kraina głodnych duchów
jest dla ludzi napędzanych chciwością.
Mają wielkie usta i cienkie szyje.
Nieważne, ile zjedzą i wypiją,
nigdy nie będą syci.
Myślisz, że tam zmierzamy?
Dla ciebie nie jest za późno.
Potrzeba cudu, by zmienić kogoś takiego jak ja.
Dao Ming?
Dobra.
Dziewiątka wygrywa.
- Dziękuję. - Na razie.
Lord Doyle.
- Tak. - Spóźnił się pan.
- Przepraszam. - Cztery dni.
Zatrzymała mnie przyjaciółka.
Z przykrością informuję, że...
Wszystko tu jest: 353 000 HK$. Możecie zatrzymać resztę.
Przelicz, śmiało.
Wyślij butelkę szampana.
Przepraszam za nieporozumienie.
W takim razie poproszę Dom Pérignon, 1990.
Nienawidzę szampana.
Dla ciebie nie jest za późno.
Jest pan świadomy statystycznego nieprawdopodobieństwa
siedmiu dziewiątek z rzędu?
Szansa na wyrzucenie awersu po pięciu rewersach wciąż wynosi 50-50.
Siedem dziewiątek to coś niesłychanego.
Nic nie poradzę, że mam szczęście.
To nie szczęście.
I muszę niestety powiedzieć, że mamy na to dowód, lordzie Doyle.
Zarzucacie mi oszustwo?
Członek mojego zespołu oglądał pana na monitoringu
i przysiągł, że widział stojącą za panem postać.
Postać?
Przysiągł, że ją widział. Wielu kolegów mu wierzy.
O czym ty w ogóle mówisz?
Centrala twierdzi, że doczepił się do pana duch.
Du...
- Co? - Takie rzeczy się zdarzają.
Proszę, żeby nie grał pan już w kasynie.
Chciałbym zobaczyć to nagranie.
- Obawiam się, że to niemożliwe. - Opowiadasz mi o duchach.
Moi wspólnicy są przesądni. Mój personel także.
Przykro mi, ale tak już jest.
Stanowisko mojej organizacji jest jasne.
Nie jest pan tu już mile widziany.
W takim razie zabiorę swój zwyczaj gdzie indziej.
Ani gdziekolwiek indziej w Makau.
Słucham?
Wszystkie kasyna w Makau dostały pańskie nazwisko i zdjęcie.
Polecono im powiadomić policję.
Jeśli naruszy pan zakaz, zostanie pan aresztowany.
Obaj wiemy, o co tu chodzi.
Zwycięzcy was płoszą.
Jak twoje szczęście, gwai lo?
Jesteś w końcu martwy dla wstydu, Reilly?
Dla ciebie nie jest za późno.
Alfredzie, potrzebuję jeszcze jednego rozdania.
Oferuję ci ponad osiem milionów HK$ za jedną partię bakarata.
Nie mów mi, że chcesz odmówić.
Jeśli przegram, to dowiedzie, że nie ma ducha.
Jeśli wygram, opuszczę Makau na zawsze.
Tak czy siak, ty zyskasz.
Musisz pozwolić mi zagrać.
Wszystko.
Reilly!
W co ty, do cholery, pogrywasz?
Miałeś przelać te pieniądze cztery dni temu.
- Słuchaj, Cynthia... - Przestań.
Twoja dobra passa stała się wiralem.
Pozwoliłam ci na tyle, ile mogłam. Dzwonię na policję.
Mam tylko na trzy czwarte długu.
A ukradłem nie tylko staruszce.
Jeśli zadzwonisz teraz, nie dostaniesz tyle, ile potrzebujesz.
Po prostu...
pozwól mi na ostatnią partię.
Potem zapłacę tobie i wszystkim innym.
Dobrze?
Przysiągłem spłacić wszystkie długi, a lord nigdy nie łamie danego słowa.
Przestań z tym lordem. Daj mi, co masz...
Cynthio, posłuchaj mnie.
Dorastaliśmy na szarych, mżystych wyspach. W domach, w których się nie przelewało.
Oboje...
zjedliśmy dość tłuczonych ziemniaków
i przeżyliśmy dość nijakich dni na przedmieściach.
Dokonaliśmy w życiu całkowicie różnych wyborów, tak.
Te wybory doprowadziły nas do tej chwili.
O co ci chodzi?
Mamy moc...
mamy moc zmienić swoje przeznaczenie.
Chyba się nie upiłeś?
Zaraz wygram więcej pieniędzy w bakarata niż jakikolwiek człowiek w historii.
Co zrobisz z częścią dla Strick and Garland, zależy od ciebie.
Ale na twoim miejscu prysnąłbym do Manili,
upozorował własną śmierć za cenę taniego pokoju
i spełnił swoje najdziksze marzenia.
Jest pan złym człowiekiem.
- Do zobaczenia w sali balowej. - Słucham?
Zapraszam cię na tańce,
Betty.
- Pański Cristal. - Dzięki.
Cygaro, lordzie Doyle?
Lordzie Doyle, pewien dżentelmen chciałby z panem zagrać.
Nazywa się książę Lorenzo de Firenze.
Przyleciał z Monte Carlo. Zgodzi się pan?
Lord Doyle.
Wasza Wysokość.
Podobno ma pan szczęście.
- Każdy ma kiedyś szczęście. - Co za mądry człowiek.
Czy ma pan dość szczęścia, by postawić wszystko na jedno rozdanie?
Tego właśnie oczekuję.
W takim razie postawię tyle samo.
Dwójka i dziewiątka.
Modulo dziesięć.
Liczy się cyfra jedności. Doyle zdobywa punkt
i zyskuje prawo do kolejnej karty.
Książę zdobywa siedem punktów.
Osiem.
Wynik to dziewięć punktów.
Lord Doyle wygrywa.
Mogę spytać, co zrobisz z pieniędzmi?
Zamierzam spłacić długi.
Wierzysz w cuda?
Teraz tak.
Oto 957 000 funtów w dolarach hongkońskich
według kursu z godziny 10.00.
W czym tkwi haczyk?
Nie ma haczyka.
Nie okantuj mnie, Reilly.
Rozumiesz?
Cokolwiek planujesz, jakikolwiek szwindel czy bujdę,
nie okantuj mnie.
Jest tam dodatkowe 50 kawałków. To nie łapówka.
To prezent.
Miej coś z życia.
Reilly?
Tak?
A co z tymi tańcami?
Udało się panu, lordzie.
Dzięki, Kai. Mówiłem, że muszę tylko raz dużo wygrać.
Zawsze wiedziałem, że da pan radę. Limuzyna czeka.
Dziękuję.
Dokąd, lordzie Doyle?
Poproszę do Rainbow.
Nienawidzę cygar.
Czekałam na pana, milordzie.
Wiedziałam, że nie oprze się pan ostatniemu zakładowi.
- Nie przyszedłem tu grać. - Nonsens. To kasyno.
Hej. Może zakład boczny? Trzy karty do szóstki.
Mówi pani poważnie?
Śmiertelnie.
Ale taki zakład ma szanse 100 do jednego. Jeśli wygram, będzie pani musiała...
Byłaby mi pani winna...
Moje kieszenie są pełne.
Wszedł pan z pięcioma walizkami, wyjdzie pan z 500.
Proszę usiąść.
Przynieś mu zimnego szampana i dobre cygaro.
Skończyłem z hazardem.
Bzdura.
Na zawsze.
Skoro nie przyszedł pan grać, to co tu pan robi?
Przyszedłem do Dao Ming.
Dao Ming? Już tu nie pracuje.
Wie pani, gdzie ją znajdę?
Nigdzie.
Ona nie żyje.
Że co?
Utopiła się.
Utopiła się?
Pierwszej nocy Święta Duchów. Przy świątyni.
Nie mogła się utopić.
To niemożliwe. Byliśmy razem. Siedziałem z nią do rana.
Przykro mi. To prawda.
Wszystkie jej rzeczy odesłali do Chin.
Nie było nawet tyle, by zapłacić za kremację.
Hej.
Widziałem ją. Byłem...
Byłem z nią. Byłem...
Byłem z nią.
To co z tym zakładem?
Wszystko na jedno rozdanie?
Nie.
Te pieniądze są dla niej.
Dao Ming!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI LAWRENCE’A OSBORNE’A
BALLADA O DROBNYM KARCIARZU
Napisy: Marzena Falkowska