Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Merda.
Chámome Doyle.
Lord Doyle.
Son un desbaldidor empedernido.
Un xogador cun par de luvas da sorte.
Varado nas costas de Macau.
A capital universal do xogo.
Unha cidade de milagres
nunha terra rescatada do mar.
Pero xa non creo nos milagres.
E, dentro duns días, a miña vida de agora deixará de existir.
Merda.
NON MOLESTAR
Hoxe non vai xogar, lord Doyle?
Esta noite non, Kai. Non quero deixar o hotel sen un peso.
Se sigo gañando no Royale, non van ter con que pagarche.
Pídeme un coche.
Descúlpeme, lord Doyle,
pero seica todas as limusinas están ocupadas.
Todas?
Pídolle un taxi?
Dá igual, hai bo tempo, irei dando un paseo.
Podo?
Só necesito un golpe de sorte e caeranme as limusinas do ceo.
Probe o Rainbow Casino, se cadra alí fíanlle.
Lord Doyle!
FACTURA
Vai sumando, non?
O mellor sería saldar a débeda canto antes.
Por suposto.
O meu banqueiro de Londres faralle a transferencia inmediatamente.
- Lord Doyle! - É sábado.
Os bancos pechan en Reino Unido. Mañá é domingo, o luns é festivo...
O meu xestor volve o martes a primeira hora.
Pola tarde na nosa hora. Vaille ben?
O importe total, 352 000,64 dólares de Hong Kong,
debe estar pago antes do martes a mediodía, lord Doyle.
Ou terei que informar a policía.
O martes a mediodía.
Ten tres días.
En Macau son un gwailo,
un fantasma estranxeiro,
son invisible.
Aquí apenas existo.
Aquí podo ser quen queira eu.
O bacará punto e banca é o xogo máis rápido do mundo.
Pódense gañar ou perder millóns nunha aposta.
E cunha vantaxe do 0,9 % para o casino,
o príncipe dos xogos de cartas pódeche cambiar a vida nun momento.
As regras son sinxelas.
Danse dúas cartas cara a abaixo ao xogador coa aposta máis alta.
A man máis alta gaña.
Do dous ao nove, o número é o valor.
Os deces e as figuras non valen nada.
A puntuación máis alta é o nove.
Gaña o nove!
Todo para ela.
Benvido ao Rainbow. Quere unha copa de champaña?
Si, pero non quero un barato, póñame Cristal.
Vexo que fala ben chinés.
Tamén fumo cigarros chineses. Deses que matan.
Chámome Dao Ming.
Si? Lord Doyle.
É un honor coñecelo, lord Doyle.
Xa xogou ao bacará?
Algunha vez. Sobre todo, en Montecarlo.
Quen é a vellouca?
- É a Avoa. - A Avoa?
Non dicimos o seu nome, é boísima.
O marido mocea mentres ela lle gasta os cartos.
- A nós vennos ben. - É boísima, logo?
Din que ve espíritos.
Esperemos que non lle digan as cartas.
Gaña o nove.
Morte por guillotina, encántame.
Non hai nada igual.
O gwailo non dá unha.
Ten cara de gafe.
Teño o cantonés oxidado. Que dixo?
Dálle a benvida.
Voulle esmagar os collóns cunha man.
Un lord terá moitos cartos.
Por iso xogo con luvas.
Para gañarlle á Avoa cómpren moitos millóns e nada de siso.
Acabaráselle a sorte.
- Se a acompañan os espíritos, non. - O carallo.
O que a acompaña é a carteira do marido. Vinte mil.
- Trinta. - Trinta e cinco.
Cincuenta.
Quere crédito?
Crédito?
Vinte mil dólares estadounidenses ao 15 % máis comisión.
Cincuenta mil ao 10 %.
Vinte e cinco ao 12 %.
Feito.
O que, ho, vaslle prestar cartos?
Míralle a cara. Acabóuselle a sorte.
Que dixo?
Que non sabe xogar.
Pois máis motivos para abrirme a liña de crédito.
O carallo! Es unha usureira.
- Vaste arruinar. - Iso é problema meu.
- Algún problema? - Non.
A conta do bar. Páguea primeiro e despois miramos o do crédito.
Por suposto.
Vai liscar.
De feito, por que non pides outra botella
e esfóloa viva ao volver do servizo?
Esperas por min?
Claro.
Grazas.
Non o fagas, ho. O cabrón non che volve.
Parva de merda.
É unha alma en pena.
Hostia.
Hoxe comeza o Festival dos Fantasmas Esfameados.
Residentes de toda a cidade traen ofrendas que se queimarán polos mortos
para honrar e calmar os espíritos inquedos.
Grazas.
Por que lle prestaches cartos?
- Dao Ming. - Síntoo.
O meu home morreu pola túa culpa!
Espere. Ei!
Devólvemo!
Dao Ming!
Mataches o meu home!
Dao Ming!
Taxi!
Dao Ming!
A onde vas?
Débesme 300 dólares do champaña.
Non levo cartos comigo, síntoo.
Grazas.
Espera. Gustaríame compensarcho.
E se imos cear e bailar?
Poderiamos chegar a un acordo.
Odio os xogadores.
Estou nunha encrucillada estatística.
Poida que siga perdendo, pero, por probabilidade, tócame gañar.
A probabilidade non te salvará.
Así é a vida, non? Unha improbabilidade estatística.
A vida é un agasallo misterioso.
Metinme neste enredo xogando.
Co apoio adecuado, sairei xogando.
Mira.
Tiven mala sorte. Probei cos de sempre, pero...
correu o conto.
Estou nun pequeno apuro.
Grazas.
Era cliente teu?
O tipo que saltou.
Non é culpa túa.
Se se quere tirar do edificio embaixo, é cousa del.
É unha solución permanente a un problema temporal.
Parecíchesme moi distinguido
cando te vin no casino coas luvas amarelas.
Nunca vira ninguén con luvas nun casino.
O melloriño de Savile Row.
Son as miñas luvas da sorte.
Serán da mala sorte.
Teño unha proposta.
- Vénnos ben aos dous... - Non me interesa.
- Ao menos, escoita. - Non.
- Douche a metade... - Non hai máis crédito.
Nin para ti nin para ninguén. Non podo máis.
Con que?
Coa vida?
Eu tamén estiven a piques de tirar a toalla.
Máis dunha vez.
Supoño que...
che debía cartos e agora débelos ti.
Non é cousa miña, pero, sexa como sexa, hai mellores solucións ca suicidarse.
Prestarlle cartos a outro ludómano?
Baixa eses fumes.
Se foses intermediaria nun bo casino, levabas comisión,
pero vives de liñas de crédito sospeitosas e apostas ilegais.
Se queres, marcho e déixote suicidarte, pero non me fales como se foses superior.
Serei un gwailo, pero teño alma.
E, polo que vexo, non máis en pena que a túa.
Debín denegarlle o crédito.
Dicirlle que non, pero non o fixen.
Como se chamaba?
Coñecín moita xente, sodes todos iguais.
Eu non.
Que tes de distinto, á parte de seres un lord?
As luvas da sorte.
O melloriño de Savile Row?
Exacto.
É o Festival dos Fantasmas Esfameados.
Logo será o Día dos Fantasmas,
cando se queiman ofrendas para os mortos.
Teño que marchar.
Ti tamén deberías.
A onde?
Non intentes seguirme.
Esperaba que...
quedases un pouco.
Vou ter un golpe de sorte.
E, cando o teña, saldarei as miñas débedas e as túas.
En serio.
Ánimo.
Todo pasa.
Cando chegue o meu momento,
non te esquecerei.
Prométocho.
Un lord sempre cumpre a súa palabra.
Acabáronseme as oportunidades.
Sigue.
Vento en popa, vou con todo.
Un lord sempre cumpre a súa palabra.
Ola.
- Ola. - Lord Doyle.
Desculpe?
Pode chamarme Freddy.
Grazas.
Primeira vez?
- Desculpe? - É a primeira vez que vén?
Si.
- E vostede? - Non, eu vou e veño.
Que emocionante.
Non quero ser groseiro, pero agradeceríalle que borrase a foto.
- Como? - A que me acaba de facer no ascensor.
- O selfie? - Si, no que saio eu.
Non me decatara.
Desculpe a molestia, é que valoro moito...
a miña privacidade.
Por que?
Non andará escapado, non?
Non, para nada. Non hai gran misterio.
É que calquera xogador de ben valora a discreción.
- Vai implícito. - Ai, si?
- Si. - Entendo.
Porque, a primeira vista, pareceume algo...
ostentoso para andar escapado.
- Non me dixo como se chama. - Betty.
- Que máis? - Grayson.
Vale, Betty Grayson.
Quen é? Que quere?
- Sabe ben o que quero. - Cartos?
- Xustiza. - Xustiza?
Vale.
Se me presta 500 dólares, terá a xustiza que lle pete.
Lord Doyle, é tremendo.
Quere a foto? Xa sabe as condicións.
- Condicións? - Si, claro.
Cagouna. Pilleina in fraganti e quixo escapar de min.
Agora aguanta a reprimenda
e agarda facendo a turista solitaria nun todo incluído.
Espera poder facerme outra foto
para mandarlla á axencia de detectives de mala morte
que a enviou aquí para o que sexa que veña facer.
Supoño que ameazarme.
Non deixan facer fotos nos casinos, non?
Así que non ma fará se non me paga.
Veña, Betty, achante e pague.
Quero 500 dólares estadounidenses.
Está sen un can, non?
Señor Reilly?
Ei!
Desculpe.
- Merda! - Reilly!
Gañeilles a homes mellores ca vostede.
Devólvame o bolso.
- Onde raio está o meu móbil? - Primeiro os 500.
- Déamo. - Primeiro os cartos, a foto despois.
Grazas.
Que pasa co meu móbil?
Tiñamos un trato.
A miña foto vale máis de 500. Agora sente, reláxese
e mire como os converto en 10 000.
Mire e aprenda, Betty.
- Para que me deixe en paz. - Ese non era o trato.
Ofrézolle o equivalente a 10 000 dólares, acépteos.
Non podo.
Claro que pode.
Non pode rexeitalos.
Son a galería que quería, vacacións no Caribe, cociña nova, roupa...
Non pensaba devolverme o móbil, non?
Non prefire isto?
Non todo o mundo é coma vostede.
Espere!
Manda carallo.
Sei que cometín erros no pasado. Como todo o mundo.
A cuestión é que intento empezar de cero, sabe?
Non sei o que pensa, pero non son un delincuente.
Rouboulle unha cantidade importante a unha clienta.
E a súa evidente ludomanía non é escusa.
Non son ludómano, entende?
E se imos cear e bailar?
Si? Poderiamos chegar a un acordo.
Desculpe?
Estouna convidando a bailar, Betty.
Como se atreve?
- Goce un pouco! - Quite de aí.
Polo menos devólvolle os 500.
Quede con eles. Xa os queimará na próxima man de bacará.
Non vos soporto.
Merda.
Estás perdendo o alento?
Quedarei sen alento, pero aínda me quedan collóns.
Si, ho. Por pouco tempo.
A Avoa suma outro nove.
A sorte non estaba do teu lado.
Pois...
Debería ir indo.
Dao Ming!
Onde estabas?
Onde...?
O xogador suma catro.
A banca suma oito.
O gwailo perde todo.
Señor Reilly?
Como puido deducir,
Strick and Garland é unha empresa de xestión de patrimonio do Reino Unido.
Á marxe da investigación policial, contratou a Huntsworth Investigations
para localizar o señor Reilly polo roubo de 957 000 libras esterlinas
da conta dunha clienta.
- Cynthia. - Blithe.
Prefería Betty.
Perdémoslle a pista en Manila.
Si? Que...
emocionante.
Acabouse o xogo, señor Reilly.
Acaba de chegarme isto.
- Que é? - Sabe ben o que é.
É a copia dun certificado de defunción.
Sábeo porque é seu ou pretende selo.
Obtívoo dun funcionario filipino hai un par de semanas a cambio de cartos.
Entendo. E opina que me parezo...
ao falecido.
O señor...
- Reilly. - Reilly.
Teño autorización para propoñerlle un trato.
Ou devolve o importe roubado
á conta de Strick and Garland nas próximas 24 horas
ou solicitarei que o deporten para que o xulguen.
Vanme deportar?
Teño a fotografía.
Tras as comprobacións pertinentes,
Londres enviará o seu expediente á policía.
A non ser que coopere.
Ten 24 horas, señor Reilly.
Gústalle o traballo?
Tanto choio para acabar
con pouco máis ca uns zapatos baratos e unha pensión ridícula.
Iso é vida?
Roubou eses cartos dunha anciá indefensa.
Non, unha anciá egoísta e podre de cartos...
Que confiou en vostede para xestionar a súa carteira.
Se me permite o atrevemento, señor Reilly,
vexo un delincuente de arriba a abaixo.
Aínda peor: un home cuxo orgullo infantil lle impide optar á redención.
Iso ve?
E o número de lord Doyle?
Patético.
É vulgar e trapalleiro.
Doyle?
Non soa nin refinado.
Nin niso acertou.
Ten ata mañá, a mediodía.
Dao Ming?
Dao Ming!
Preciso a túa axuda.
ILLA LAMMA
Lippett!
- Señor! - Déixeme pasar!
- Lippett! - Señor!
Lippett! Non me toquen!
- Señor! - Déixenme!
Tómalle unha. Vaia espectáculo.
Teño que saír de Macau.
Dentro de tres horas sae un barco a Hong Kong.
Aínda queda tempo.
Débesme 8000. Non teño tempo de discutir. Paga.
- Que pasou? - Xa!
Vale.
Toma.
- Hai só 2000. - Non teño máis.
- Como pagas as mulleres? - Con crédito.
Por favor, cálmate e invítote a unha copa.
Precísoo todo.
A ver, ho. E se imos cear e bailar? Poderiamos chegar a un acordo.
Esa frase é miña. Non me tomes o pelo!
Cálmate, meu. Tes unha pinta horrible.
Estarás mellor despois dunha boa cea e dunhas copas dun Douro decente.
Invito eu.
Veña, a arrancadeira.
Pago eu.
Que che pasa?
Non estarás enfermo, non?
Este xogo é demasiado para ti, Reilly.
Subestimabas a ferocidade das clases altas inglesas.
Tras as nosas casas fidalgas hai xeracións de asasinatos e misterios.
E os colexios privados carísimos
fortalecen os xenes ensinándonos a ser uns auténticos cabróns.
Que dixeches?
Perdón?
Reilly. Chamáchesme Reilly.
Como sabes o meu nome?
Fuches ti.
Dixécheslles onde atoparme, non?
Vendíchesme, cabrón.
Precisaba algo para distraela.
Pagouche? Ofreceuche cartos?
Amnistía.
Eu tamén teño un pasado, vello amigo.
Tes sorte de que non te extorsione eu.
En chinés din así:
morto para a vergoña.
Estou morto para a vergoña.
Deberías probar.
Aínda que non sei se che acae.
No fondo, es un bo home irlandés de clase obreira
nun mundo que lle vén grande.
Que vas facer?
Non o sei.
Por favor, non te precipites.
Todos o pensamos.
O suicidio.
Ata eu, aínda que non o creas.
Sabes a do xogador que chega ao alén,
esperta nun casino suntuoso,
con champaña e mulleres por todas partes, e gaña todo.
Unha tras outra. Non dá perdido.
Xírase cara o xogador do lado e dille:
"Non contaba con vir ao ceo. Pensaba que acabaría no outro sitio."
E o outro vai e dille...
"Este é o outro sitio."
Anímate.
Gañar mátate máis rápido ca perder.
Deixáchesme abaneando, meu.
Vas ter que pagar ti a cea.
Última parada: porto de Hong Kong.
Deben baixar todos os pasaxeiros.
- Desculpe, pódeme poñer outra mimosa? - Claro.
Grazas.
Tráiolle a conta, señor?
Caviar e blinis, por favor.
Por suposto.
Merda.
Desculpe, que hora é?
Son as 12, señor.
Quere pagar a conta?
Aínda non. Quería...
un martini con vodka, casca de limón e un toque de angostura.
Só un chorriño.
Ten que pagar a conta antes de pedir outra copa.
Si?
Si, señor.
E se me trae o vodka primeiro e así xa pago todo xunto?
- Non vai ser posible. - Por que non?
Síntoo moito.
Entendo.
Está ben?
Aceptan tarxeta?
Si.
ILLA LAMMA
Ola.
Dime que es ti.
Pensaba...
Pensaba que non te volvería ver.
Así se comporta un lord?
É posible se o lord esqueceu a carteira.
Ou non atende asuntos tan triviais como pagar a conta.
- Debín deixar os cartos en Macau. - Que descoido.
- Ás veces pásame. - Si?
Si, sonche esquecedizo.
- É un trazo do meu carácter. - Entendo.
Que fas aquí? Vaia casualidade.
Non é casualidade.
Estás ardendo.
Como quedarías se che...
dixese que...
me está dando un infarto?
Boas.
Ola.
Como cheguei aquí?
Tróuxente de urxencias. Levabas dous días durmindo.
Miña nai querida.
Que día é?
Xoves.
- Hostia, teño que marchar. - A onde?
A Macau. Levo dous días de atraso.
Se non pago, vanme deter.
Se volves agora, vas morrer.
Como que vou morrer?
O xogo case te mata. Aviseite, pero non me fixeches caso.
Pero non morrín, non?
Se segues así, ha de matarte.
Non terás para un dry martini?
É hereditario.
O que?
O problema co xogo do que falabas.
E coa bebida.
Herdeinos dunha longa estirpe de homes da familia.
As luvas amarelas tamén eran dos teus antepasados?
Vin que están feitas en China, non en Savile Row.
Isto que é?
É o teu número?
É unha proba.
Que tipo de proba?
Xa verás.
Veña, métete.
Propóñoche un xogo.
Cada un pode facer unha pregunta.
E temos que dicir a verdade.
A verdade?
De que escapas?
Roubeille unha fortuna a unha vella rica.
E...
escapo da verdade.
Son adicto e, ademais, mentireiro e ladrón.
Unha fraude.
Nunca o recoñecera.
Devezo por, ao menos unha vez,
aínda que só sexa unha,
non sentir vergoña.
Vale.
Tócame.
Por que me axudas?
Porque ti e eu...
somos iguais.
Na vila onde me criei...
dicían que as nenas daban mala sorte.
Tan pronto tiven a idade suficiente,
roubeilles cartos a meus pais
para poder escapar e ter unha vida mellor.
Unha semana despois, meu pai morreu co corazón roto.
Traballaba sen parar
e, todos os días,
ía apartando cartos.
Pensaba que, se aforraba o suficiente para cambiarlle a vida a miña nai,
podería perdoarme.
Pero sempre mos devolvía.
Oíches falar do inferno budista?
Naraka.
O reino dos fantasmas esfameados
é para a xente que se move por cobiza.
Teñen a boca enorme e o pescozo fino.
Por moito que coman ou beban,
nunca están satisfeitos.
Pensas que é o que nos espera?
Ti aínda estás a tempo.
Faría falta un milagre para cambiarme.
Dao Ming!
Vale.
Nove, gaña o xogador.
- Grazas. - Adeus.
Lord Doyle.
- Si. - Acabóuselle o prazo.
- Desculpen. - Hai catro días.
Entretívenme cunha amiga.
Lamento comunicarlle que...
Está todo, os 353 000 dólares de Hong Kong.
Quede co cambio.
Veña, cónteo.
E súbanme champaña.
Desculpe o malentendido.
Pois que sexa Dom Pérignon, do 90.
Odio o champaña.
Aínda estás a tempo.
É consciente da improbabilidade estatística
de sacar sete noves seguidos?
A probabilidade de sacar cara tras cinco tiradas segue sendo do 50 %.
Sete noves é algo inaudito.
Teño sorte, que lle vou facer.
Non é sorte.
E, síntoo, pero temos probas que o demostran, lord Doyle.
Acúsame de tramposo?
Alguén do equipo estaba vendo as cámaras de seguridade
e xura que viu unha silueta detrás de vostede.
Unha silueta?
Xúrao. E moitos colegas creno.
De que raio me fala?
A central asegura que ten un fantasma pegado.
Un...?
- Como? - Non sería a primeira vez.
Debo pedirlle que non volva xogar no casino.
Gustaríame ver o vídeo.
- Non será posible. - É unha historia de fantasmas, Alfred.
Os meus socios son supersticiosos e o persoal tamén.
Síntoo, pero é así.
A posición da organización é clara.
Xa non é benvido aquí.
Pois irei onde me queiran de cliente.
Nin en ningún outro lugar de Macau.
Desculpe?
Todos os casinos de Macau recibiron o seu nome e fotografía
coas instrucións de avisar a policía.
Se se pasa da raia, deterano.
Os dous sabemos o que pasa.
Non soportan que gañe.
Sénteste con sorte, gwailo?
Por fin estás morto para a vergoña?
Aínda estás a tempo.
Alfred, preciso xogar outra man.
Ofrézolle máis de oito millóns por unha única man de bacará.
Non me creo que o vaia rexeitar.
Se perdo, demostrarei que non hai fantasmas.
Se gaño, marcho de Macau para sempre.
Sae gañando igual.
Ten que deixarme xogar.
Todo.
Reilly!
A que raio está xogando?
Debía transferir o importe hai catro días.
- Mire, Cynthia... - De Cynthia nada.
O seu golpe de sorte fíxose viral.
Acabóuseme a paciencia, vou chamar a policía.
Só teño tres cuartos do que lle debo, e non roubei só a anciá.
Se chama agora a policía, non conseguirá o que precisa.
Mire...
Déixeme xogar unha man.
E despois poderei pagarlle. E aos demais tamén.
Vale?
Xurei pagar todas as miñas débedas e un lord sempre cumpre a súa palabra.
Pare coas parvadas, déame o que teña.
Cynthia, escóiteme.
Medramos en illas grises e chuviosas.
En casas nas que pasamos penurias.
E...
inchabámonos a puré de pataca
e vivimos días aburridos no arrabalde.
Si, tomamos decisións vitais moi distintas,
pero leváronnos a este momento.
De que fala?
Temos o poder de...
cambiar o destino do outro.
Non estará borracho.
Vou gañar máis cunha única man
do que gañou calquera persoa antes no mundo.
O que elixa facer con eses cartos, a parte de Strick and Garland,
é cousa súa.
Eu de vostede, iría directa a Manila
e finxiría a miña morte polo prezo dun hotel barateiro.
Cumpriría os meus soños máis disparatados.
É mala persoa, señor Reilly.
- Vémonos no salón de baile. - Como?
Invítoa a bailar,
Betty.
- O seu Cristal. - Grazas.
Un puro, lord Doyle?
Lord Doyle, un cabaleiro quere xogar contra vostede.
O príncipe Lorenzo de Florencia.
Veu en avión desde Montecarlo. Acepta?
Lord Doyle.
Alteza.
Din que ten sorte.
Como todos algunha vez.
Un home sabio.
Ten tanta sorte como para apostalo todo a unha única man?
Non espero menos.
Daquela igualo a súa aposta.
Dous e nove.
Módulo de dez: réstase dez á puntuación.
Doyle suma un, o que lle dá dereito a outra carta.
O príncipe Lorenzo suma sete.
Oito.
Puntuación total: nove.
Gaña lord Doyle.
Podo preguntar que fará cos cartos?
Penso saldar as miñas débedas.
Cre nos milagres?
Agora si.
Son 957 000 libras esterlinas
en dólares de Hong Kong ao cambio das 10:00 da mañá.
Cal é a trampa?
Non hai.
Non me engane, Reilly.
Quedoulle claro?
Maquine o que maquine, estafa, charlatanería, o que sexa,
non me engane.
Deixeille 50 000 de máis, non é un suborno.
É un regalo.
Goce un pouco.
Reilly?
Si?
E o baile?
Conseguiuno, lord Doyle.
Grazas, Kai. Só necesitaba un golpe de sorte.
Sempre souben que o conseguiría. Espérao a limusina.
Grazas.
A onde, lord Doyle?
Ao Rainbow, por favor.
Que noxo me dan os puros.
Estaba esperando por vostede, milord.
Sabía que non podería resistirse a unha última aposta.
- Non vin xogar. - Parvadas, estamos nun casino.
E se facemos unha aposta paralela?
Seis con tres cartas.
Non o dirá en serio.
Claro que si.
As probabilidades son dunha entre cen. Se gaño...
tería que...
Deberíame...
Teño cartos a esgalla.
Chegue con cinco maletíns e marche con 500.
Sente.
Póñalle unha copa de champaña fresco e un bo puro.
Deixei o xogo.
Vaia parvada.
Para sempre.
Se non veu apostar, a que veu?
Vin ver a Dao Ming.
Dao Ming? Xa non traballa aquí.
Onde a podo atopar?
Non pode.
Está morta.
Como?
Afogouse.
Como que se afogou?
A primeira noite do Fantasma Esfameado. Onda o templo.
Non pode ser.
É imposible. Estivemos xuntos ata o amencer.
Síntoo, é a verdade.
Mandaron todas as súas cousas a China.
Non tiña nin para pagar a incineración.
Escoite.
Vina, estaba...
Estaba con ela, non...
Estaba con ela.
Que me di da aposta?
Todo a unha man?
Non.
Estes cartos son para ela.
Dao Ming!
ILLA LAMMA
BASEADA NA NOVELA DE LAWRENCE OSBORNE
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez