Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mam największego pecha w historii.
DENVER, KOLORADO
W sklepie trzymaj dystans, jasne?
Moja siostra zawsze pilnuje odstępu,
żeby mój pech na nią nie przeszedł.
Życie z takim niefartem to ciężka sprawa.
Wymaga przewidywania.
Rozglądaj się. Hamuj!
Mama mówi, że przesadzam.
Nie ma jednak pojęcia, że szykuje się coś fatalnego.
Nie wierzycie? No to patrzcie.
Ale to dopiero jutro.
Dzisiaj mam inne zmartwienia.
O jasny gwint!
O Boże!
I kiedy wydaje się, że gorzej być nie może…
Mój prius!
…życie wyprowadza mnie z błędu.
Mia!
Witaj w domu, mamo.
ALEKSANDER: OKROPNA, STRASZNA, NIEZBYT DOBRA, BARDZO ZŁA WYCIECZKA
- Mogę coś powiedzieć? - Nie. Masz szlaban dożywotnio.
To nie była moja wina.
To prawda. Nie widziałem tego hydrantu. Wyskoczył nam.
Karzesz mnie za jego pecha?
- No właśnie. - Nie zrzucaj winy na niego.
- To ty nawaliłaś. - I ja. Bo też tam byłem.
Ciągle mu się coś takiego przydarza. Kto prawie wysadził dom dziadka?
Od tamtej pory nie podchodzę do butli gazowych.
Mam od nich ciarki.
- Właściwie to twoja wina. - W jaki sposób?
Bo odkąd dostałam prawko, cały czas pracujesz.
Jestem pisarką-podróżniczką.
Niby jak mam pracować z domu?
Mało ci, że skazujesz mnie na życie w busie?
Kluczyki.
Wieki dramat z powodu odrobiny wody.
- O nie! - Nic ci nie jest?
Wytrzymaj!
O kurczę.
Telefon.
Ale to tydzień zapro.
Nie wiem, co do mnie mówisz.
Nie potrzebuję wakacji z rodziną,
tylko wakacji od rodziny.
- Kurczę. - Nie krzycz na mamę!
Przepraszam, babciu.
Mamo, dopiero wróciłaś. Potrzebujesz drzemki albo kawy?
Do swojego pokoju, już.
Wedle życzenia.
To najniebezpieczniejsza podróż świata.
Co ta mama wyprawia?
Kochanie?
Coś ci przywiozłam.
Zobacz.
Dzięki.
Masz pojęcie, ile w tamtym roku było wypadków kolejowych?
Otóż 2178.
Skarbie, znowu snujesz mroczne wizje.
Tylko przezorność nas ocali.
Synku.
Będzie fajnie. Obiecuję.
Od lat nie byliśmy na wspólnych wakacjach.
Może warto oszczędzać.
Widziałaś ceny benzyny?
Wydawca pokrywa wszystkie koszty.
Może pomożesz mi przy korekcie.
- Masz dryg… - Ale, mamo…
…do ortografii i sprawdzania faktów.
No pięknie.
Już po nas.
Tak, mamy ostatnio mniej klientów, ale ludzie uwielbiają naszą kuchnię.
Świetnie, Frank, ale musisz też zarabiać.
Recenzja nie była taka zła. Chwalili wyrafinowany smak
i kulinarny kunszt.
A akapit dalej:
„W menu Franka Garcii brakuje duszy”.
To tylko jedna recenzja.
Jedna, od której wszystko zależało.
Mamy takie straty… Przykro mi, nic z tego.
Przegadajmy to.
Rachunki same się nie zapłacą. Jesteś genialnym kucharzem, ale to koniec.
- Kończę. Mam spotkanie. - Co? Nie.
Brett, zaczekaj.
Widziałeś, jak Mia urządziła auto?
- To jej robota? - Owszem.
- Nikomu nic się nie stało? - Nie.
- Zabrałam jej telefon. - A tydzień zapro?
Dlaczego nikt mnie nie wtajemnicza w takie rzeczy?
Nie może dostać „zapro”, jak wróci?
Zostałaby jako ostatnia bez zaproszenia na bal,
a to byłaby katastrofa.
Katastrofa?
Masz rację. Nie zabije jej to. Chyba.
Dobra, nieważne. Jak restauracja?
- Dobrze. - Tak?
W porze obiadowej były tłumy.
Naprawdę?
Czyli coś drgnęło? Świetnie.
- No. - No.
To gdzie ten wypasiony wehikuł?
Musisz go zobaczyć.
Jest… Już jest!
Tym będziemy podróżować?
O tak.
Tego się nie spodziewałam.
- Chodźcie tu, szybko! - No proszę.
- Klasa, co? - Jacht wśród kamperów.
- Ale to jest… - Kolosalne.
Właśnie!
A myśleliście, że wpakuję was do byle autobusu.
Czy on ma przepisową wysokość?
Witajcie, nazwisko rodziny.
- Co tu się dzieje? - Magia.
Wszystko tu krzyczy „uwaga!”.
Mój Boże, skarbie!
- Ale odjazd. - Nierealne.
A to co? Kto to wie.
Ale ładne.
Zobacz tutaj.
Co to jest?
Lepiej nie dotykaj. Nie wiemy, jak to działa.
Dzień dobry!
Nazywam się Missy McGill. Państwo Garcia, jak mniemam.
Tak, to my.
Powitalna kawa gratis.
Dziękujemy.
- Jest pyszna. - O nie, nie.
Witam na pokładzie pathwindera XR, najnowocześniejszego kampera świata.
To piękny pojazd i wspaniale wygląda na waszym podjeździe.
Jak wypada w testach bezpieczeństwa?
Młody entuzjasta motoryzacji. Od razu do rzeczy. Dobra.
Nietypowe pierwsze pytanie.
Tak się składa, że Pathwinder XR to najbezpieczniejszy z kamperów.
Widzisz?
O 50% mniej łatwopalny niż poprzedni model.
Ale nie testujcie.
Pokazać wam resztę?
Masz minę na „nie”, ale ciekawość zwycięży, co?
Oto wasza przestrzeń sypialna.
- Sześcioosobowa. - Czad.
Ale w praktyce zmieści się więcej.
Proszę.
Materac dmuchany.
Twardy, prawda?
- Chwila! Zrobię zdjęcie do czasopisma. - Pewnie.
Uśmiech.
Pamiętamy o najmłodszych.
Nintendo Switch.
Mówię biegle językiem młodzieży. Czy jak tam siebie nazywacie.
To bezpieczne?
W sensie emocjonalnym?
Tutaj możecie odzyskać poczucie sprawczości.
Ja korzystam.
- Można na tym sprawdzić horoskop? - Tak! Jest też Spotify.
Podkręcamy tempo, moje panie!
Prowadzę też zajęcia zumby.
Zaimprowizujemy jakieś zajęcia?
- W sumie… - Nie.
Lidia chodzi na zumbę.
Dokąd poszłyście?
Coś źle powiedziałam?
Udanej podróży wam życzę. Tylko bądźcie grzeczni.
- Pamiętajcie, wyruszamy o 6.00. - Nie o 6.05.
Lepiej, żeby mama nie musiała cię budzić.
Świetnie. Po co spać, kiedy można się nudzić.
Skończ już.
Aleks, i jak ci się podoba?
Wysoki, łatwo o wywrotkę.
Dobra. Może przydasz się do czegoś i przyniesiesz walizki?
Głupi strych.
Czemu Mia nie może?
Jest starsza.
Zawsze pod górkę.
Alejandro Damian Morales?
1905?
To zęby?
Co tam, tato?
Chodź na kolację.
Mogę tu poczekać, aż sobie nie pójdzie?
Wiesz, że twój dziadek to nie żaden upiór?
Chyba z nami nie jedzie?
Mój tata uwielbia takie wycieczki.
Ale nie. Będzie pilnował domu i Clyde’a.
Wyrazy współczucia.
Aleksandrze!
Cześć! Qué pasa, Mufasa?
Dawaj grabę.
Ostatnio prawie mi ją złamałeś.
Urazy nadgarstka należą do…
Ćmoje-boje. Gotowy?
No to już. Szast. Prast!
Góra czy dół? Nie pamiętam.
- Trzymaj prosto. - To przypomina przemoc.
Przejdźmy do finału.
Wymyślmy inne przywitanie.
Trzeba cię zahartować, niño.
Przybyłem! Trzeba mnie nakarmić.
- Cześć, tato. - Cześć, mija. Jak leci?
- Niezły wózek sobie sprawiłaś. - No.
Jakby go opchnąć, byłoby na wypadzik do Vegas.
Potrzebujemy rodzinnych wakacji.
To żadne wakacje. Przez tydzień będziemy obsługą autobusu.
Cześć, dziadku.
Cześć, mija.
Sarka bardziej niż zwykle.
Obiła mi samochód, więc zabrałam jej telefon.
A tydzień zapro?
No co ty.
To dokąd ruszacie na tę przygodę?
Do hotelu Four Seasons w stolicy Meksyku.
Dzieci będą zachwycone.
Na pewno.
Abuelo, twój dziadek nazywał się Alejandro?
Tak miał na imię.
Nie za suchy ten chicharrón?
Nie spodziewałam się gości. Dostałeś porcję psa.
Czemu nie chcesz rozmawiać o Alejandrze?
Mijo, patrz w talerz.
Alejandro. To ten od klątwy?
- Klątwy? - Teraz to już musisz opowiedzieć.
Skoro teraz tu mieszkam, wolałabym znać ciążące na domu klątwy.
W domu nie ma żadnych klątw.
Opowiem im. Rodzina powinna znać swoją historię.
Nie, tato. Będzie miał po tym koszmary.
Jak mu nie powiem, pójdzie w ślady ojca,
któremu śmierdzi chicharrón.
Jest to argument.
- Wstydzisz się swojej kultury. - Nieprawda.
Tak? Więc dlaczego to ja uczę go hiszpańskiego?
Uczy się języka?
Nie. Oglądanie Caso Cerrado to nie jest nauka.
Jasne, że jest.
A Mii nie w smak była quinceañera.
- To tradycja. - Tradycja?
Raczej patriarchalny relikt czasów kolonizacji.
Nie chcę mieć zdjęć w falbaniastej kiecce.
Masz prawo, kochanie. Słuchajcie,
szanujemy nasze dziedzictwo kulturowe.
Jedziemy do Meksyku, żeby odnaleźć nasze korzenie.
Tak. Zapuściły się w Four Seasons.
- Viva! - Więc…
…wyjaśni ktoś, co na strychu robi przeklęta figurka?
- Co to? - Pierwszy raz ją widzę.
Bajerancka.
- Boże! Czemu…? - Zostaw!
- Bo co się stanie? - Uspokójmy się.
Spokój!
Opowiedz, skoro chcą.
No to opowiem.
Mój abuelito
uprawiał kukurydzę
w małym pueblecito o nazwie Soledad.
Choćby nie wiem jak się starał, co roku jego plony obumierały.
Postąpił więc jak każdy zdesperowany Meksykanin.
Udał się do brujas.
W Soledad żyły trzy siostry.
Odwiedzało się je tylko w największej potrzebie.
Wręczyły mu magiczny posążek zapewniający pomyślność.
Był jednak jeden warunek.
Po wszystkim ten głupiec miał go zwrócić.
Jego gospodarstwo rozkwitło. Życie stało się piękne.
Pieniądze płynęły strumieniem.
Wreszcie mógł obdarować swoją rodzinę.
Kupił dzieciom łyżworolki, deskorolki, iPady
i dmuchany zamek na urodziny.
Nie oparł się jednak pokusie.
Zatrzymał posążek, licząc na dalsze szczęście.
W rezultacie zaczęło go ono coraz szybciej opuszczać.
Musiał spalić całą uprawę, ale ogień był nienasycony.
Próbował go ugasić, ale bezskutecznie.
Następnego ranka miasto zmieniło się w zgliszcza.
Wszyscy obwiniali Alejandra. Nazywali go przeklętym.
Wiele razy mówiłem ojcu, żeby to wyrzucił.
Twierdził, że próbował,
ale nijak nie mógł się go pozbyć.
Może to faktycznie klątwa.
A ty jak myślisz?
Mam imię po facecie, który spalił swoje miasto?
Masz imię z charakterem.
Tak jak Voldemort. Albo Darth Vader.
- Czemu tak mnie nie nazwałaś? - Zadowolony?
Kto, ja? Proponowałem Zacarías, Zacatecas, Zorro.
Byle daleko od litery „A”.
- Nie nazwę dziecka „Zorro”. - To jakiś absurd.
Brujería, mal de ojo, chupacabra.
Meksykańskie przesądy.
No nie wiem, tato. To tłumaczy całe jego życie.
Co to robi w naszym domu?
A jak zrobi ten numer z pożarem?
Ale z ciebie dzieciuch.
- Nie jestem dzieciuch. - Jesteś.
Przestań. Mia, nie pomagasz.
Nie jestem dzieciuch!
Dobry Boże.
- Problem z głowy. - No i dobrze.
To nie było rozsądne.
Aleks.
Jeśli ktoś tu jest przeklęty, to tylko ja.
MEKSYK
Zwróć go, głupcze.
- Musicie odwołać wyjazd. - Tak uważasz?
Ma to coś wspólnego z pewną klątwą?
Zapomniałem wziąć tego, jak mu tam.
Tego stamtąd.
Tak.
- Mia! - Idę!
Nie zmieniłem zdania. Nie jadę.
Ale my jedziemy. Jak chcesz, zostań z dziadkiem.
Co? Nie chcę z nim zostawać.
Co mówisz? Kawalerski weekend?
Obejrzymy wrestling, obalimy kilka piwek.
Wiesz, że on nie żartuje?
- Lubisz walki kogutów? - Co?
Mój kumpel Javier ogarnie temat.
- I upieczemy kozła. - Mamo, słyszysz to?
Kto w dzisiejszych czasach piecze kozły?
Kochanie, on nie chce jechać, bo boi się klątwy.
Mówię wam, że stanie się coś złego.
Aleks, ta klątwa
to… legenda. Zmyślona historyjka.
Nie wierz w to. Obiecuję, że nic ci nie grozi.
Nie przekonałeś mnie.
No dobra.
To miała być niespodzianka, ale skoro…
- Racja, niespodzianka. - No.
Mamy na trasie jedynego na świecie zmumifikowanego kosmitę.
Prawdziwego kosmitę?
- Nie spodobałby ci się. Zbyt czaderski. - Oj tak.
- Nie ma co. - Lepiej zostań.
Spędzisz czas z abuelo i psem. Obejrzysz walkę kogutów.
- No dobra. - Aleksander.
Klątwy nie istnieją.
Zagęśćcie ruchy.
Im wcześniej wyjedziemy, tym szybciej wrócimy.
Zrobiłem ci minikawkę.
Już mi cały stres schodzi. Wrzucaj lodówkę.
Tak jest.
Do imprezobusu.
Witamy w NOWYM MEKSYKU, Krainie Oczarowania
Sergio dał mi zapro z orkiestrą w tle.
Kocham cię.
Hej, kotku.
O Boże. Nie śpisz?
- Jak drzemka? - Świetnie.
Myślisz, że to błąd?
- Ale co? - Ta podróż.
Dzieci nie są zachwycone.
Żartujesz? To będą wakacje ich życia.
Sama nie wiem, co mówię.
Chyba rzucę tę robotę.
Restauracja prosperuje, więc chyba sobie poradzimy.
- Całkiem rzucić? - Tak.
„Rzucić” to takie dosadne słowo. Uwielbiasz tę pracę.
Nawet ja ją uwielbiam.
To dobra praca jest. I ty jesteś w tym dobra.
Doceńmy to, co mamy.
Mam poczucie, że dzieci mnie potrzebują.
Wszystko przegapiam.
Myślą, że byczę się w hotelach,
a tymczasem psioczę w artykułach na kiepską obsługę.
Gdybym odeszła, mogłabym wreszcie napisać przewodnik.
Miałabym więcej czasu. W domu, z dziećmi.
- Jesteś głodna? - Co?
- Chcesz coś zjeść? - Nie…
- Zrobię ci smoothie. - Nie trzeba…
Powinnaś coś zjeść. Żebyś nie zasłabła.
- Dobra, ale bez udziwnień. - To się nazywa „witaminy”.
Kafarem go! Potrzebujesz imiennego zaproszenia?
Zaraz weźmie i…
Poszedł.
- Cześć, Val. - Cześć. Ja tylko tak kontrolnie.
Znalazłeś karteczkę?
„Nie paraduj w samej bieliźnie”.
Powodzenia.
Voilà, bon appétit.
Spoko.
To jak to działa?
Robisz tak.
- Luksusik. - Luksusik.
I jeszcze jedno: nie karm psa byle czym.
Ma schudnąć.
Nie karmić byle czym.
Jasne.
SUCHAREK - MUMIA KOSMITY
Wreszcie. Prawdziwy kosmita.
O nie!
To powinno tak iskrzyć?
„Błąd systemu. Zresetuj z poziomu głównego interfejsu”.
GŁÓWNY INTERFEJS
- Witaj. - Już, już.
Co ty robisz?
Rozlałem napój i coś się zepsuło.
Mama będzie miała przez ciebie kłopoty.
Wszystko dobrze?
Jest super.
Zaraz doświadczycie nieziemskiej przepyszności.
Ślinka cieknie.
Weź to teraz napraw.
„Byle co” to również tortille.
Tortille? Co złego ci to zwierzę zrobiło?
Kto się bawi guzikami?
Nie mogę wyłączyć wycieraczek.
Co?
O Boże! Niech ktoś to zatrzyma!
Zostań!
Witaj.
- Nie. - Aleksander, co kliknąłeś?
Nie wiem!
- Wyłącz to! - Nie umiem!
Mia, wyłącz muzykę!
O Boże. Nie, nie!
Niech to się zamknie!
Pomóżcie ktoś!
Val, co się tam dzieje?
Słyszysz mnie?
Już w porządku.
Mój telefon!
Nie podnoś głosu na ojca.
- Teraz się podnosisz? - Brawo, mamo. Normalnie wakacje życia.
Nikt nie ucierpiał?
- Zależy od definicji cierpienia. - Val, jesteś tam?
- Val! - Może wybuchnąć…
Czekaj tam, mija, już jadę.
- Jesteście cali? - Żyjecie?
- Nikomu nic się nie stało? - Jak tam?
Chyba tego nie uszkodziliśmy?
Wygląda stabilnie.
Całkiem… O nie.
No i masz.
Dlaczego jest kowbojem?
Dobry.
Wracaj mi tu.
Jestem abuelo z naprzeciwka.
Mogę wam zostawić Clyde’a na parę godzin?
Ale siadamy do obiadu.
Co za przypadek. Mam tu domowe menudo.
- Co…? - Żołądek wołowy. Odgrzany nawet lepszy.
Jadę szukać mojej rodziny,
więc będę wdzięczny za pomoc. Dzięki.
- A pies jest na diecie. - Ale…
- W sumie… - Clyde?
- Wyglądam, jakbym się bił. - Ale ten drugi wygrał.
Tak. Mamy ubezpieczenie.
Chyba to obejmuje.
Można tak to ująć.
Wjechaliśmy w gigantycznego kosmitę kamperem wartym pół miliona.
I już jest o czym pisać.
Mamo, słuchaj…
Wiem, to mało zabawne.
- Mamo. - Przepraszam.
Ile doliczyć za obcego?
Boże! A nuż Caden zaprasza mnie w tej chwili na bal.
Jeśli Sandra już ma partnera, to chyba…
A ty tu czego?
- Tak tylko… - Tuptaj stąd.
Zanim pech cię tu znajdzie.
Pa.
Źle to wygląda.
Co powiedział wydawca?
A jak myślisz?
Będą musieli zapłacić za naprawę, o ile to się naprawi.
Żartujesz? To był bunt maszyn.
- Widzisz? - Kiepsko.
- Jest źle? - No.
Płacą wypadkowe?
Raczej nie rodzinie.
Ale ewidentnie obwiniają mnie, bo skasowali mi artykuł.
- Nie. - Tak.
Jeszcze jeden powód do rzucenia tej pracy.
- No nie wiem. - To co teraz?
Wracajmy do domu, zanim znów stanie się coś złego.
Wyjątkowo się z nim zgadzam.
Wracajmy do domu, proszę was.
Przepraszam. Chciałam, żebyśmy mieli fajne wspólne wakacje.
W porządku.
Chyba widziałem tu wypożyczalnię aut.
Może zdążymy wrócić na kolację.
O Boże, jak tu nie wierzyć w cuda.
Znaczy, a to pech.
Chodźcie, zbierzmy nasz majdan.
Raz, dwa…
- Moje plecy! - A niech tu leży.
UŻYWANE AUTA VICENTEGO
Zabrałeś dmuchany materac?
Drzemka uderza znienacka.
Pilnujcie rzeczy.
Mia.
Czekajcie, Lidi… Mia!
Co to jest botanica?
Botánica. Sklep zielarski.
Może mają krwawnik na moje stopy.
- Nie dają mi żyć. - Mamo, byłaś pielęgniarką przez 20 lat.
Nie sądzisz, że to brujería?
Lekarstwo to lekarstwo.
Chcę też kupon lotto.
Ekstra. Wróciła do hazardu.
Brujería w sensie… wiedźmy?
Babciu!
Nie tak szybko.
Biorąc pod uwagę niedawne incydenty, może powinniśmy unikać wszelkich brujas.
To tylko lecznicze zioła.
Czy one zawsze są zepsute?
Będziesz mieć przerąbane.
- Jaki ty jesteś upierdliwy. - Caden zaprosił cię już na bal?
Weź się odczep. Nie twoja sprawa.
Tylko pytam.
To chyba znaczy „nie”.
To znaczy, że jeśli teraz dzwoni do naszych drzwi,
nie zastanie mnie, bo tkwię z tobą na odludziu.
Słyszałeś?
Ktoś ma zasięg. Pomóż mi.
Masz to pod kontrolą.
- Demoniczna małpa. - Złaź ze mnie!
Zabrałeś to ze sobą?
Nie. Wytropiła nas. Pamiętasz, co mówił dziadek?
Jego tata próbował ją wyrzucić, ale zawsze wracała.
Halo.
Nie, mówi jego córka. Coś przekazać?
- Podnieś to. - Dobra.
Tak.
Boję się, boję się.
Przekażę na pewno.
- Kto to był? - Właściciel lokalu.
- Chce zamknąć restaurację taty. - Na zawsze?
- To naprawdę jakaś klątwa. Co robić? - Nie wiem.
Ale chyba wiem, kto może nam pomóc.
OTWARTE
Pięknie pachnie.
Moja mama była fanką.
Dobrze więc.
Ubóstwiam historie rodzinne.
Ten sklep przekazała mi matka.
Nie pozwoliła mi realizować się w Nowym Jorku.
Myślałam, że to dla was za niskie progi.
- Nie ma tu nic ciekawszego. - Też prawda.
No proszę. Zgodne co do centa.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
Dużo zdrowia.
Niczego nie zepsuj.
Też cię kocham.
- Jest pan prawdziwą wiedźmą? - Nie zadawaj takich pytań.
- A jest pan? - Tak się składa, że owszem.
Z dziada pradziada. Inaczej po co malowałbym paznokcie?
To świetnie, bo szukamy eksperta.
No to znaleźliście. Pozwólcie, że zgadnę.
Problemy finansowe.
A u ciebie problem na problemie.
Tyle ich jest, że aż nie wiem ile.
Ale najbardziej potrzebujesz…
eliksiru miłości.
Eliksiru?
Nalewka z wodą różaną.
Żeby ten twój przystojniaczek się odezwał.
- Skąd pan o nim wie? - Mia! Skup się.
Dobra, już.
- Mamy poważny problem. - Twoje włosy.
- Nie. - To jeden z wielu.
- Co? Nie. Nasza rodzina jest przeklęta. - Z powodu tego.
- Nie! Wyjdźcie stąd. - Prosimy!
Nie będziecie mi się tu włóczyli.
Czas na was, jasne?
- Zabierzcie swoją czarną magię. - Dobra!
Zapłacimy.
Mówisz za siebie?
Mia, proszę cię.
Inaczej tata straci restaurację.
- Nie ma mowy. Sio. - Mam pięć dolców.
Dziesięć.
- Zgoda. - Znajcie moje wielkie serce.
Chodźcie ze mną. Wszyscy są mile widziani.
Zapraszam do biura.
Tak to nazywam ze względów podatkowych.
Nasz prapradziadek dostał to w Meksyku.
Miał zwrócić posążek jakimś brujas.
Ale okazał się tak jakby chciwy.
Podstawowa zasada, prawda?
Kiedy wiedźma prosi o zwrot,
lepiej jej posłuchaj.
Wasz dziadek filmów nie oglądał?
To chyba było przed filmami.
Typowy facet. Zawsze szuka wymówek.
- Mam rację? - Wiadomo.
Przede wszystkim: kości policzkowe - maestria.
O nie.
To artefakt starszy nawet
od Kelly Clarkson.
- Kelly Clarkson to bruja? - No chyba.
Kiedy wasz dziadek postanowił zignorować ostrzeżenie tych uroczych dam,
sprowadził okrutne mal de ojo
na całą waszą rodzinę, co oznacza…
Jak to odkręcić?
Pamiętam coś o…
To było lata temu. Słyszałem opowieści.
Dwadzieścia. Znaczy, 20 dolców.
- Zapłaciłam już dziesięć. - To za diagnozę.
A to za odczynienie. Wiecie, inflacja i tak dalej.
To nie są tanie rzeczy.
Daj mu 20. Szybko.
Dobra. Odczynienie. Słucham.
Musicie to za brać tam, skąd pochodzi.
- Z powrotem do Soledad. - Wracamy już do domu.
Może jeszcze jakoś ich przekonamy.
Dawaj, idziemy.
- To też jest lek. - Tak, tak.
A napiwek gdzie?
Zwolnijcie trochę.
Co wy robicie?
Pomyśleliśmy, że może… ten Meksyk ma sens.
Mało tego,
chcemy jechać do Soledad, poznać nasze korzenie.
Pięć minut temu chcieliście wracać.
Zrozumieliśmy, jak ważne jest rozumieć swoje pochodzenie.
- Serio? - Serio?
Że niby nie obchodzi nas nasza kultura?
Ależ skąd.
- Jak zeszłoroczny śnieg. - Kulturalna się znalazła.
A jednak nas obchodzi. I to bardzo.
Tak, na pewno.
Prawda, Aleksander?
Tak. Kultura - ważna rzecz.
Widzicie?
To dlatego, że z wami zamieszkałam.
To trochę zbyt śmiały wniosek.
Naprawdę doceniamy tę zmianę frontu,
ale bogowie wakacji przemówili.
Nie jedziemy do Meksyku.
Mogę cię prosić?
Na sekundę.
Zróbmy to.
- Co? - Jedźmy do Meksyku.
- Nie. - Czemu?
Oni naprawdę chcą jechać.
Kiedy ostatnio chcieli robić coś z nami?
Może to znak.
Ostatni znak kosztował twoją gazetę pół bańki.
- Boże. - Kolejny uśmiech losu.
Tu jest… wspaniale.
Mam wątpliwości.
Mnie już wszystko swędzi.
Może to nie pathwinder XR,
ale nie o luksusy tutaj chodzi.
Co nie, Mia?
Co nie?
- Właśnie. - Co to za zapach?
To chyba z dywanu.
Tak pachną radosne rodzinne wspomnienia,
które zrodziły się w tym kamperze.
Albo dywan.
Tu jest genialnie. Jakoś tak… przytulnie.
Taki styl vintage, nie?
Totalnie vintage.
Jesteś tego pewna?
Sam zobacz.
Te ich miny.
Meksyku, nadciągamy.
- Odbierz, Val. - Tu poczta głosowa Val. Nagraj się.
Noż…
Co robisz?
- Skarbie, twoja głowa blokuje sygnał. - Wiesz, że to tak nie działa.
Zero zasięgu.
Mama Tina WTORKI PEŁNE TACO
Zaraz…
O mój Boże!
- Płyty CD! - Wieki ich nie widziałem.
Co na nich jest?
- Fleetwood Mac. - Pas.
- Dwight Yoakam! - Jak możesz lubić country.
Kocham. George Strait, Garth Brooks, Brooks & Dunn.
- Sheryl Crow. - To nie country.
Jak nie, jak tak. Mott The Hoople.
Nie rób tak!
Myślisz, że jest na nas zły?
Od stu lat nie widział domu, więc raczej.
Czekaj.
- Tylko go… - Co ty wyprawiasz?
Schowam go w bezpiecznym miejscu.
Tylko masz mi go później oddać.
Muzyka z Forresta Gumpa.
No działaj.
johnny mnie zaprosił!!
Działa!
każda ma parę?!
Serio nikt mnie nie zaprosi?
Pytanie brzmi inaczej.
Spytaj siebie lepiej, dlaczego tak ci na tym zależy.
Nie wiem.
Myślałam, że śpisz.
Nie spałam od 1986.
Spróbuj nie pić kawy przed snem.
Kiedy zrezygnowałaś z quinceañera, zadałaś mi cios.
Chciałam uszyć ci sukienkę.
Ale przede wszystkim
quince to obrzęd przejścia.
Do czego?
Nie jesteś już dziewczynką.
Jesteś kobietą.
Tę zmianę powinno się uczcić.
Dziękuję.
Dlatego dziwnie się patrzy, jak czekasz na znak od jakiegoś chłopaka.
Bo nie wiem, gdzie się podziała ta kobieta.
Znalazłam.
- Pokaż. - Nie.
Nie gadaj.
I fala. Dawaj.
- Co to jest? - Skąd się to wzięło?
O mój… Kochanie.
Wlazł na mnie.
- Nie hałasuj. - Jestem cicho.
- Zatrzymaj się. - Nie mam gdzie.
- Natychmiast. - Nie.
O nie.
- Przesuń mu ogon. - Po co?
Żeby mnie nie spryskał.
Delikatnie.
O Boże.
Skarbie…
O Boże, o Boże…
- Co ty wyrabiasz? - Sam mi kazałeś.
I co teraz?
Może mu pośpiewamy.
- Co zrobimy? - Mówię ci.
Dobra.
Nie przerywaj.
Pięknie, kiciu.
USŁUGI - ATRAKCJE
Muszę do toalety.
Wstrzymuj.
Ale ja muszę!
Boże!
Będę rzygać!
Nałykałem się tego!
Wyżera mi gardło.
Boże drogi!
Mój telefon!
Ktoś telefon wyrzucił.
Myślisz, że jest ich więcej?
- Idź zobacz. - Nie!
Dusi mnie.
- Mam to we włosach. - A ja - w ustach.
Śmierdzi gorzej niż nasze szkolne WC.
- Wam też wypala żołądek? - Zjedź tutaj.
- Połknąłem robaka. - Parkuj!
Wypuść nas stąd.
Wysiadamy, już!
Przepraszam, mamo.
Espérate. Już idę!
- Dalej czuję ten smak. - Jak to cuchnie.
Wszystko tym przesiąkło!
Sprawdzę, czy mają pastę.
Weź mi ostre cheetosy. I dezodorant.
Mają państwo dezodoranty?
- Tam. - Dzięki.
- Mieliśmy mały wypadek… - Nie trzeba.
Chicharrones.
Bingo.
t-shirty 2 w cenie 1
Bez marudzenia.
- Tylko takie mieli. - Dobij mnie.
Musimy to uwieczniać?
Tak.
- Już. - Okej.
Tato, daje ci spod pachy!
Już sprawdzam.
Będzie pamiątka.
Udało się? Bo muszę siusiu.
Poczekaj! Jeszcze raz.
Stańcie bliżej. Udawaj, że lubisz swojego brata.
Hej, vato.
Szukam mojej rodziny.
Jadą dużym zielonym jakby autokarem.
Byli tutaj?
Mają ze sobą przeklętą małpę?
Małpę?
- Posążek? - Tak!
Tak.
Palę już trzecią wiązkę szałwii.
Zostawili tu złą energię.
A w którą stronę pojechali?
Jestem uzdrowicielem,
a nie jasnowidzem. Szanujmy się.
Dzięki wielkie, uzdrowicielu-jasnowidzu.
Chwileczkę.
Wspominali coś o Sol…
„Sol” jak „Solamar”.
„Solamar” jak „Sal y limón”, mój ulubiony smak chipsów.
- Soledad. - Soledad! Do tego zmierzałem.
- Jechali do Soledad. - Po co?
Niewyraźnie mówię?
Chcą odczynić klątwę. No przecież.
Żegnam!
Dość tej zabawy w ciszę.
- Przegrałaś. - Nie, to ty przegrałeś.
A ja wygrałam.
Nie tak szybko.
Babcia wygrała.
Gratulacje, babciu.
Babciu?
O Boże!
Nie ma jej tam!
- Co? - Nie ma jej z tyłu.
To gdzie jest?
Francisco!
- Zrobiliśmy ją w Kevina? - Tak troszkę.
Nic jej nie będzie. Raz-dwa tam wrócimy.
A jak ją ktoś porwie? Albo wąż ją ukąsi?
Co ze mnie za syn!
Czemu to jest takie długie?
Nie zmieścisz się, kotku?
Jeszcze trochę, tato.
Masz całą pustynię do dyspozycji.
Sukces.
Spisałeś się.
Ciekawe, kto tu ma pierwszeństwo.
Ruszcie się.
Aha.
Może da się je objechać.
Aleks, synku, masz jeszcze tę mapę?
- Paranoja popłaca. - Mapa.
To coś jak twój telefon, tylko bez Wi-Fi.
I myślisz, że pokieruje cię lepiej niż satelita.
Zapominacie, że żyję z podróżowania.
Mam doskonałe wyczucie kierunku.
Odwróć mapę.
Przecież wiem.
Dopiero ją rozkładam.
Jeśli to jest ta droga, to możemy pojechać tędy.
Zawróćmy tu.
Może je przeczekamy.
Krowy?
W końcu się ruszą.
W myśl powiedzenia „szybki jak krowa”.
Słuchaj, mama tam czeka. Nie chcę się zgubić.
Nie zgubimy się. Mam wrażenie, że mi nie ufasz.
- Tego nie mówię. - Więc ufasz mi?
- Czytałaś ją odwrotnie. - Dobrze, czekamy. Masz rację.
Skoro tak mówisz, to czekamy, aż sobie pójdą.
- Zawrócę. - Dobry pomysł.
Git.
Ruszam.
Zróbcie miejsce, krowy.
Móóówię coś!
DROGA ZAMKNIĘTA
Bez telefonów jednak żyło się trudniej.
Wiesz…
Chyba przejedziemy.
- Co? - Strasznie głupi pomysł.
- Bez urazy. - Chcesz przejechać przez rzekę?
To raczej strumyk. Nie sądzisz?
Sądzę, że to pełnoprawna rzeka.
Zobacz, tam widać drogę.
- Przejedziemy. - Babcia poczeka.
Nie chciałaby, żebyśmy utonęli.
To maleństwo da radę.
Może lepiej zawróćmy.
To nie jest właściwa droga.
- Pojechałabym tędy. - Przejedziemy.
- Nie, skarbie. - Nie, nie.
Będzie dobrze.
Jedziemy.
Widzicie?
Płyciutko.
Dobrze idzie.
A to gorzej.
- Co gorzej? - No gorzej.
- Rzeka nas niesie. - To już nie strumień?
Utoniemy na pustyni.
Coś się dzieje.
O mój Boże!
Kochanie!
Źle to wygląda.
Wyciągnę nas z tego.
Dryfujemy!
Opanujemy to. Zachowajmy spokój.
Pomocy!
Co to było?
Chyba zatrzymaliśmy się na kamieniu.
Udało się. Będzie dobrze.
Co mówiłeś?
Co robimy?
Wszyscy na górę.
Trzymam cię.
Nie wszyscy naraz!
Kapitan pierwszy opuszcza pokład?
Pchaj!
- Pchajcie. - Przecież pchamy.
O cholercia.
- Chodź, dopłyniemy do brzegu. - A jeśli ktoś nie umie pływać?
Val!
Masz 50 strojów kąpielowych.
Co to? Przesuń się.
Pchaj.
To weźcie.
Dasz radę, mamo.
- Dobra, już. - Raz, dwa, trzy.
Ciągnijcie.
- Złap ją. - Trzymacie?
Mamo?
Frank!
Dlaczego puściłaś?
To niemożliwe. Nie można być aż tak przeklętym.
Klątwa. Mia, gdzie dałaś posążek?
Mamo, szukaj pod zlewem.
- Musisz go wziąć. - Co?
- Zostawiliśmy go w domu. - Jest tutaj!
- Zielona małpa. - Wyrzuciłem go.
Odnalazł nas tutaj.
Mamo, proszę cię!
Cicho.
Macie szlaban na telewizję.
- Dożywotni? - Dożywotni.
- Żyjesz? - Upuściłeś mnie.
- Sama spadłaś. - Nie umiem pływać.
Zaraz wracam.
- Aleks! - Nie!
Błagam!
Prawie.
- Zwariowałeś? - Nie, tato, puść mnie!
- Widzę, że tak. - Nie!
Ale klątwa!
Masz go?
Przykro mi.
To co teraz?
Aleks, chodź.
Już tego żałuję.
Nie tak szybko.
No dobrze. Odbijam.
Faktycznie twardy.
Jednak klątwa.
Wreszcie nadużyłaś ich gościnności, co?
Gdzie oni są?
Co ty tu robisz?
Val zadzwoniła. Słyszałem tylko wrzaski.
Aż zasięg uciekł.
Godzinami próbowałem się dodzwonić. I nada.
Przyjechałem, bo martwię się o rodzinę.
Wsiadaj.
No co? Nie radzę czekać tu do zmierzchu.
Potrafię o siebie zadbać, starcze.
Twoja wola.
Ale jak ktoś zapyta, co wyryć ci na nagrobku,
powiem: „Wolała umrzeć samotnie niż pojechać z prawdziwym Meksykaninem”.
Naprawdę myślisz, że te orły i węże,
które sobie wydziarałeś, robią z ciebie Meksykanina?
Tak.
Słyszę te bzdury, które kładziesz do głowy Aleksandrowi.
O byciu twardzielem, przeklinaniu, biciu się.
To nie jest nasza kultura!
Woli to niż słuchać o kulinariach.
Może nie zauważyłeś, ale ten chłopak się ciebie boi, Gilbercie.
Może spróbuj z nim czasem porozmawiać.
Zaczekaj, idę!
Nie wiem, za jakie grzechy tak mnie pokarało.
Nie jesteś pierwszym kociakiem na tym rumaku.
Vamos, princesa.
Mów do mnie dalej „princesa”, a wypadniesz z siodła.
Nie utrzymam się!
- Zaraz zlecę! - Ostrzegasz czy obiecujesz?
Gilbert!
- Pomożesz? - Już.
O nie! Robaki. Widzę robaki. Chodźmy stąd.
O Boże.
Sępy krążą nam nad głowami.
Aleks.
Co ci strzeliło do głowy?
- Mogłeś utonąć. - I co z tego?
Straciłem posążek.
- Czeka nas wieczna klątwa. - Dość tych bredni o klątwie.
Po co wyjąłeś go ze śmietnika? Gościu, fuj.
Sam nas wytropił. Prawda, Mia?
Pojawił się znikąd. Chora akcja.
Widzisz?
Koniec tematu posążka. To nie jest właściwa chwila.
A kiedy będzie?
Jak nas zrzuci z urwiska?
Mówiłam ci sto razy. To tylko legenda.
Nieprawda. Klątwa istnieje.
Zniszczyliśmy dwa kampery.
Zgubiliśmy babcię. Jak to w ogóle możliwe?
A tata straci restaurację!
Jesteśmy przeklęci!
O czym on mówi?
Dzwonił właściciel. Powiedział, że zamyka twój lokal.
Zamyka…
Frank, to prawda?
Kiedy chciałeś mi powiedzieć?
Słuchaj… Przepraszam cię.
Wiem, jak się cieszyłaś na ten wyjazd.
Nie chciałem ci go zepsuć.
Bardziej się nie da.
Mogłeś powiedzieć.
Kiedy? Po spryskaniu przez skunksa?
Kiedy zgubiłaś mamę?
Nie zgubiłam jej.
To wszystko moja wina.
Widzisz, co zrobiłeś?
Kochanie, przyznaję, ten dzień był okropny.
- Ale to nie twoja wina. - Mama ma rację.
Tylko twoja!
- Moja? - Tak.
Może nie ty mnie okłamałeś i wpakowałeś nas do rzeki?
„Płyciutko”.
„Zwykły strumyk. Nie sądzisz?”
Bo tam wyżej to był strumyk.
Jesteśmy tu tylko przez twój durny artykuł.
Mój artykuł wpakował nas do rzeki?
To zawdzięczamy temu,
że nie umiesz obsługiwać mapy.
- Nikt tego nie umie. - Każdy to umie.
Ej, pacany! Mówię coś.
Prosiłem, żebyśmy nie jechali…
ale nigdy mnie nie słuchacie!
Udajecie, że to wszystko jest normalne, ale nie jest.
To nie jest normalne!
I to wy zwariowaliście!
Aleks.
Daj mu chwilę.
- Mia, pójdziesz za nim? - Idę.
- Val… - Nie.
Aleks!
Odejdź.
Zostaw mnie.
Daj spokój.
Powiedziałem coś.
Wróciłeś po tę małpę jak ostatni głupek.
Ale też jak niekiepski twardziel.
Wyglądałem jak avenger?
Nie przesadzałabym.
Jak teraz przełamiemy klątwę?
Nie odwieziemy posążka do Soledad.
Już się nie uda.
Tak długo żyjemy już z tą klątwą.
Gorzej już chyba nie będzie, co?
Mamo? Tato?
Mamo!
Tato!
Pomocy!
- Aleks! - Mia!
Prr!
Uważajcie.
Chcecie wody?
Picie.
Mia!
Aleks, Mia!
Tutaj są!
Co się stało?
Uważajcie na konia.
Kto to?
Chyba chce nam pomóc.
Potrzebujecie pomocy?
- Kochanie. - Hola.
Ładnie.
- Wypadło mi słowo… - Mam na końcu języka. Jesteśmy muy…
Taki długi wyraz.
Zgubo-tros.
Zgubo-tros?
Wy tak na serio?
- Sama spróbuj. - Brzmi hiszpańsko.
- Bardzo. - Wcale.
To może… casa?
- Casa? - Właśnie nie casa.
Daleko od casa.
- Casa… - Nie, powiedz o rzece.
Rzeka… Właśnie.
- Jak będzie „starożytna klątwa”? - Mnie pytasz?
Potem my pływać.
Przyszliście popływać?
Zgubo-tros!
Przestań to powtarzać.
Zgubiliśmy się.
Wjechaliśmy samochodem do rzeki.
Dobrze mówisz po hiszpańsku, ale chyba nie chodzi ci o „rzekę”.
Tak. Wjechaliśmy do rzeki.
A tata mówi, że to moja siostra źle jeździ.
- Czemu pokazuje na mnie? - Nic nie rozumiem, ale to zabawne.
Jestem Lupe.
Aleksander.
Może napijcie się wody, odpocznijcie trochę
i pozbądźcie się tego paskudnego zapaszku.
Dziękujemy.
- Dobry pomysł. - Słyszałam „casa”.
W tej chwili każda casa dobra.
- Co powiedziałem? - Nie wiem.
- Musisz popracować nad koniugacją. - I wy jesteście po studiach?
- Dokąd idziemy? - Nie mam pojęcia.
- Tu jest… - Cudownie.
Fajne miejsce.
Zobaczcie.
Pięknie tu.
Chavo.
- Frank, Val, Al… Aleks? - Val, miło mi.
- Y Mia. - Frank.
Mogę jakoś pomóc?
Będę wdzięczny.
Angielski słyszę.
To ułatwia sprawę.
- Świetnie gotuje. - Ale kaktusa dotąd nie przyrządzałem.
Nopales to podstawa naszej kuchni.
Waszej, czyli…
No wiecie, tutejszej.
Meksykańskiej.
Jesteśmy w Meksyku?
Mama naprawdę nie zna się na mapach.
- Świetna wiadomość. Dotarliśmy. - Dobrze jest.
A jak wrócimy?
Nasze paszporty zatonęły.
Hola, hola.
Chwileczkę.
Jesteście tu nielegalnie?
- Formalnie… Właściwie… - Znaczy…
- Mamy dokumenty. - Tylko…
- Jesteśmy stąd… - Teraz stamtąd.
Ale nasza społeczność jest stąd.
To nie tak…
Wkręcam was.
To ci się udało.
W ogóle nas to nie obchodzi.
Tych po drugiej stronie to obchodzi.
- Proszę. - Słodkawe takie.
Dwa tacos dla ciebie.
Boże, wygląda pysznie.
Tak jest.
Miałeś rację!
Odjechane smaki.
Pierwszy raz jem takie nopale.
Częściej powinieneś tak gotować. Genialne, tato.
Niebo w gębie.
To jest twój właściwy smak.
- Mówisz? - Smak nowej restauracji?
GDZIEŚ W MEKSYKU
Mówi, że Soledad jest 30 minut drogi stąd.
Masz.
Gil.
Jedz.
Nie, dzięki.
Wiesz, nie tego się spodziewałem.
- Ale że co? - Meksyk to takie większe Bakersfield.
Przecież już tu byłeś, nie?
- Gil. - Co?
Pierwszy raz jesteś w Meksyku, prawda?
Tyle lat!
Pocha to, pocha tamto.
„Jestem z barrio.
Jak prawdziwy Meksykanin”.
A przerosła cię krótka podróż.
Kiedy miałem 18 lat, zrobiłem coś durnego i nie mogłem potem wyrobić paszportu.
Kiedy po wielu latach się udało,
Dulce zmarła. Świeć, Panie, nad jej duszą.
Zostałem z dwiema córkami.
Pracowałem zawsze na dwóch, trzech etatach i zwyczajnie…
Nie złożyło się.
- Zawsze chciałem, ale… - Mój ojciec mawiał:
„Lepiej późno niż wcale”.
Val nic o tym nie wie.
I się nie dowie.
To dobrze.
Ale ja już wiem.
I będę wiedzieć…
już zawsze.
Siadaj na motor, vieja.
No pewnie, kozy mnie nienawidzą.
Przepraszam cię.
Trudno przyznać się przed rodziną do porażki.
To nie jest porażka.
Owszem, jest.
Gdyby nie ty i twoja praca, kto wie, co by było.
Tylko że moja praca nie pozwala mi być z wami.
Wszystko mnie omija.
Wspólne chwile z tobą i dziećmi.
Jesteś świetną mamą.
Jak, skoro nigdy mnie nie ma?
Jesteś, kiedy trzeba.
Dziękuję.
To co, wracamy do domu?
Pomysł dobry, ale nie mamy paszportów.
Znajoma w Departamencie Stanu wisi mi przysługę.
Elegancko, mamo.
Wtyki na wysokim szczeblu.
Mam trochę znajomości.
Wszystko fajnie, ale przypominam, że nie mamy transportu.
Chavo.
Furgonetka?
Pomóżmy im.
Jesteś pewna?
Dobrze.
Nie wiem, czy wam to pasuje,
ale mam taki stary wóz.
Wybieram się do Albuquerque,
żeby go tam sprzedać.
Ale jeśli chcecie mnie wyręczyć…
To w sumie po drodze.
- Tak? - Jasne.
W tamtą stronę.
- Dziękuję wam. - Z nieba nam spadacie.
Trzeciego pojazdu nie zezłomujemy, słowo.
Nie ma opcji.
Będziemy na niego chuchać. To automat, nie?
Oto i on.
Tęsknię za pathwinderem XR.
A ja za tamtym kamperem.
Dźwignia ma luzy, a hamulce trochę się zużyły.
I kierownica lekko odbija.
Takie tam detale.
Jest cały twój.
Rany, jak oni cuchną.
Dzieci odstraszyły wszystkie zwierzęta.
Cześć. Tu poczta głosowa Lidii.
Zostaw wiadomość.
Wciąż nic?
Poradzi sobie. Nie znam silniejszej i bardziej niezależnej kobiety.
Masz rację.
Zatrzymaj się.
- Co? - Tak, tutaj.
Mia, na drugą stronę.
Z tamtej jest bardziej fotogeniczna.
- Gotowi? - Co mówimy?
- Czekaj, moje włosy. - Mówimy „Queso”.
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
Queso!
Zrobiło się?
Niebieski. Ulubiony waszego taty.
Skarbie.
Twój ulubiony.
Niebieski smak.
Daj, wyciągnę.
Dzięki.
Masz?
Mam.
Ale jak?
O nie! Demoniczna małpa!
To już jest przesada.
Nie wierzę.
Aleks!
Otwórz, to zwykły plastik.
Nie, ten jest inny.
- Rozerwiesz. - Od dołu trzeba.
Odjeżdża!
- Co się dzieje? - Hamujcie!
- Aleksander! Mia! - Wciśnij hamulec!
O Boże. To chyba próbuje nas zabić.
Zaciął się!
- Hamulec! - Kochanie, szybciej!
- Ale… - Szybciej.
- Rzuć paleta. - Słusznie.
Pas!
Hamulce nie działają.
Chavo nie żartował.
O Boże!
Nie zamykaj oczu, jak prowadzisz!
- Wezwij pomoc. - Okej.
- Chcę do mamy! - Ja też!
- Karnet na siłownię? - Obowiązkowo.
Trzymaj się!
O Boże!
Urwisko?
Zostaje nam modlitwa!
No dobra.
Chodź.
Mia?
Wyłaź.
Dzięki Bogu!
Mamo!
- Żyjecie? - Jak wy…?
Nic mi nie jest.
To musiało być straszne.
Dobra robota.
To była mistrzyni kierownicy w akcji!
Możesz pożyczać samochód, kiedy chcesz.
Dzięki, ale przerzucam się na Ubera.
- Żyjemy. - Żyjecie.
Nie!
Czy to jest…?
Jak to się…?
Niemożliwe.
Dość tego.
Zakończę klątwę tu i teraz!
- Tato, stój! - Frank.
Posążek…
nie wraca do nas przez przypadek.
To byłoby jak dostać piorunem
i zostać pogryzionym przez rekina tego samego dnia.
On coś o tym wie.
Alejandro coś sobie przywłaszczył.
Nieważne, czy wierzymy w klątwę,
bo tak czy owak wypada to oddać.
Tęskni za domem.
Tak, kochanie, ale póki co nie wiemy nawet, gdzie jesteśmy.
Ja wiem. Patrzcie.
Soledad.
Czy ja widzę…?
To tutaj?
- Nie wierzę. - Ruszajmy.
To jednak daleko.
Bardzo daleko.
Znak taki malutki.
A to wzgórze…
Będzie co najmniej…
SOLEDAD MEKSYK
Czy ty to widzisz?
- No. - Tak wygląda zwykły dzień w Meksyku?
Mam nadzieję.
Nic nie rozumiem. Miasteczko spłonęło.
Nie widzę zgliszcz.
Czekajcie.
Słyszycie?
Nie, Aleks.
Musimy biec?
Przepraszam! Przepuśćcie mnie.
- Mówię ci, Gilbert… - Babcia!
Aleks!
Gdzie cała reszta?
O mój Boże!
- Mama! - Mijo!
- Przepraszam. Nie wiem, jak to się stało. - Ja wiem.
- Zapomniałeś o mnie. - Nie, to…
W porządku.
Byłam w dobrych rękach.
Dzięki, tato.
Jestem bohaterem.
- Tak już mam. - Chyba musimy iść tam.
Gdzie?
Zobaczcie.
Idźcie za mną.
O Boże.
No nieźle.
Pożar chyba pomógł im znaleźć wodę.
Tak było.
Dobry wieczór.
- Chętnie poznamy tę historię. - Zdecydowanie.
Nie jesteśmy stąd.
W 1905 roku ogień pochłonął miasteczko Soledad.
Lecz kiedy usunięto gruzy,
spod nich wyłoniło się podziemne źródło.
Zaczęto butelkować wodę i dalej już poszło.
Od tamtej pory woda to życiodajna siła Soledad.
Co za szkoda,
że Alejandro nie mógł tego zobaczyć.
Znacie już legendę Alejandra?
Właściwie to był mój abuelo.
Jesteście potomkami Alejandra Damiana Moralesa?
Tak.
I mamy tu posążek, który zabrał.
Zwracamy go.
Za mną.
Przepraszam, pani burmistrz.
Ci państwo podają się za rodzinę
Alejandra Damiana Moralesa.
Witajcie.
Macie prawdziwy posążek?
Śmiało.
Jest w naszej rodzinie od ponad stu lat.
To prawda.
Może i tak.
Po co jej ten napój?
Zaraz, co pani robi?
Dlatego lepiej ograniczać słodkie napoje.
Wisicie nam nowy posążek.
Przykro mi, to nie jest relikt, który zabrał Alejandro.
- A ja wam mówię, że jest. - Oczywiście.
Prawdziwy posążek od ponad wieku stoi w naszym ratuszu.
Że co?
Jak to?
To całkiem bez sensu.
Ale jak?
Nie jesteśmy przeklęci.
I Alejandro też nie był?
Nie jesteśmy. Powinni nam tylko zabrać prawo jazdy.
- Prawda. Furgonetka nam wybuchła. - Zadzwonię do Chava.
Wolne?
Wiesz co?
Jesteś przeklęty.
Twoja klątwa to rodzice, którzy cię nie słuchają.
Przepraszamy.
Mówicie tak, żeby mnie pocieszyć.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Skunks. Wybuchająca furgonetka.
Jak to nazwać, jeśli nie klątwą?
To się nazywa „życie”, synku.
Ta podróż dowiodła tylko tego, że zawsze coś może się popsuć.
Ale zwykle się nie psuje.
Nie chcę, żebyś zauważał tylko to pierwsze i martwił się tym,
bo wtedy przegapisz wszystko, co fajne.
Masz w sobie magię, młody.
Pokazałeś to,
porozumiewając się z Lupe.
I zabierając materac.
Twój pech nas ocalił.
Jesteś wyjątkowy, słońce.
Proszę nie zapominać o mnie.
Dla mnie też zróbcie miejsce.
No dobra.
- Ktoś tu okrutnie śmierdzi. - Ciekawe kto.
- Wszyscy. - Nie ja.
- Mamo. - Tak?
Za rok też pojedziemy na takie wakacje?
Proszę.
Prosimy, mamo.
- Teraz to już wam odbiło. - Zgódź się.
- Ja też chcę. - Tak!
Dobrze, za rok też pojedziemy.
Ale zamartwianie się bierzemy na siebie.
Od tego są rodzice.
A teraz zmieńmy ciuchy.
Od kogoś tu zajeżdża.
PLAC MORALESA
Mówiłem, że to będzie niezła jazda.
Powrót do domu był problematyczny, ale przynajmniej zwiedziliśmy Soledad.
Pani burmistrz załatwiła nam hotel.
Chyba było jej głupio, że zniszczyła posążek.
Dalsza droga minęła raczej spokojnie.
Ale dziś nauczyłem się czegoś ważnego:
jeśli wszędzie spodziewasz się pecha, na pewno go znajdziesz.
O mój Boże.
Mamo, bal.
- Bal. - Jest prześliczna.
Naprawdę?
Cześć.
Pójdziesz ze mną na bal?
Zapraszasz mnie?
Byłoby super.
Rewelka. To co, widzimy się.
A to co za uśmiech?
- Zaprosiłam go. - Naprawdę?
- Zaprosiłam. - Zaprosiła go!
O rany.
- Dziadku? - Co?
Ty płaczesz?
Nie. Sí.
Bo wiesz…
Jestem bardzo szczęśliwy, mijo.
- Chodź, viejo. - Dokąd?
Nauczę cię tańczyć jak Meksykanie.
Jedną kieckę kupiła y todo Frida Kahlo.
Co ja widzę.
Oni tańczą razem?
Razem?
Bez kłótni.
- Może się siłują. - Możliwe.
Chodźcie tu.
- Co? - Tańczymy!
Dawaj, Aleks.
Ale w rodzinie najlepsze jest to,
że pomaga ci zobaczyć także tę dobrą magię,
która zawsze jest blisko.
Wystarczy się na nią nie zamykać.
Napiszę wreszcie tę książkę.
Jak ją nazwiesz?
ALEKSANDER: OKROPNA, STRASZNA, NIEZBYT DOBRA, BARDZO ZŁA WYCIECZKA
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Dlaczego?
Cicho. Dość tego.
Macie szlaban na telewizję.
- A Gotowe na wszystko? - Na to też.
Nie uśmiechamy się teraz. Powaga.
Powaga na planie, proszę.
- Bez uśmiechu. - Przepraszam.
Tędy dojedziemy. Zaufaj Mocy.
Tak każe obyczaj.
Nie zgubiłam jej.
Specjalnie ją zostawiłam.
Mam to pod kontrolą!
Damy radę.
- Nie pokazuj podbródka. - Co?
- Czemu? - To drażni skunksy.
Śpiewaj mu.
Tylko to znam.
- Robimy to na miejscu. - Dobra.
Mamy wiadro. Fabrykę. Wannę.
Mamy…
Przestań!
- Jak pan może. - No wiesz…
- Mia! - Spokojnie.
Z włosami jakoś się ułoży.
To z kampera?
W kamperze nie uprawiamy kawowca.
Ale ziarna pochodzą z dobrego źródła.
Miały bardzo udane życie.
Dokąd poszłyście?
Coś źle powiedziałam?
To są moje rytmy!
Trzy, dwa, jeden.
Chyba za dużo kawy.
Napisy: Kamil Rogula