Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[tajemnicza muzyka]
[wygwizduje melodię]
Bądź cicho.
Zaczekaj. Przynieś resztę, gdy napiszę.
Jasne. Capisce.
[głęboki oddech]
[mężczyzna] Masz to?
Co to ma być?
To kilo, a nie 30.
Najpierw kasa.
[pokrzykiwanie i szczęk talerzy w tle]
[policjant] Jesteśmy przed restauracją. Podejrzani są w środku.
[dramatyczny ton]
Ruszamy!
[żywa muzyka rockowa]
[policjant 1] Oddział A: lewo. Oddział B: tył.
[policjant 2] Przyjąłem.
- [policjant 1] Kod? - [policjant 2] 1490.
[policjant 2] Lewo!
[dowodzący] Dobra. Znacie zasady. Łapiemy bandziorów,
a potem idziemy na drinka.
[muzyka rockowa gra dalej]
[brzęk kasy]
[mężczyzna] Pora na resztę.
[policjant] Broń!
[strzały w oddali]
- Co się dzieje? - [policjant] Atakują.
- [wyje z bólu] - Nie!
[policjant 1] Napastnik rozbrojony.
Policja!
W kamizelkę. Żyję.
[policjant 1] Idziemy!
Na podłogę!
- Ręce na widoku! - Zamknij się!
[policjant 1] Gdzie te prochy?
[policjant 2] Sporo brakuje. Gdzie reszta?
[muzyka cichnie]
[nerwowa muzyka]
[mężczyzna] Nie!
Spokojnie.
Wyluzuj, powoli.
Masz.
Bierz. Nie strzelaj.
Cholera!
[rozruch silnika]
- [dramatyczna muzyka] - [pisk opon]
[muzyka cichnie]
WCZEŚNIEJ TEGO DNIA
[brzęk sygnału wiadomości]
[po angielsku] Panie i panowie. Mówi do was kapitan Conny Rundkvist.
Zbliżamy się do lotniska Sztokholm-Arlanda.
Mam nadzieję, że mieli państwo udany lot.
Do zobaczenia wkrótce.
Dziękuję.
[alarm]
- [system] Za nisko. Teren. - [po szwedzku] Jaki teren?
- Teren? - [dramatyczna muzyka]
- Zwiększ wysokość. - Staram się!
Zwiększam wysokość. Robię, co mogę!
I nic się nie dzieje!
Rozbiłeś się.
A ty masz…
gówno zamiast mózgu.
- Co robisz? - Rozbiłem się.
- Włóż buty. - Dobrze.
Durna gra.
Jesteś gotowa.
Jedźmy do mamy i Tomasa.
Nie, jedziemy do szkoły.
Zapomniałam stroju na wuef.
Rany, coś poradzimy.
No dobra.
[spokojna, pogodna muzyka]
[rozruch silnika]
[Conny] Hej. Niedługo masz urodziny.
Marzysz o czymś szczególnym?
- O kamieniu. - Kamieniu?
- Mhm. - [parska] Stać mnie na coś więcej.
Kamień wystarczy.
Pytam poważnie. Co chciałabyś dostać?
- Na pewno nie… - Nie wiadomo.
- Powiedz. - No dobrze. Konia.
Konia? Nie!
To… poważna sprawa.
Koń to obowiązek.
Zobaczymy…
Będzie dobrze.
[muzyka gra dalej]
[puka]
[muzyka cichnie]
- Hej, mamo. - Cześć, misiu!
- [Conny] Poszła po strój na wuef. - Jasne.
Możemy odebrać Julię wieczorem?
- Aha? - Jedziemy do mamy Tomasa.
- Obok jest stadnina koni. Julia marzy o… - [trzaśnięcie drzwi auta]
Nie.
Odbierzcie ją jutro. Zgodnie z umową.
Cześć, Conny. W porządku?
Tomas.
Cześć.
- Wyglądasz na padniętego. - Skonanego.
Leciałem z Toronto.
Jak ekologicznie.
- Taka praca. - Mhm.
- Nie odbieramy dziś Julii. - O nie! Szkoda.
Niedaleko domu mamy jest stadnina koni.
Słyszałem. Straszna szkoda.
Ale to kiepska pora.
- Julia byłaby zachwycona. - [Julia] Czym?!
Niczym, kochanie. Chodź do auta.
Do jutra.
- [Conny imituje dźwięk rysowania auta] - Co robisz?
Żartuję.
- [szef] Chcesz więcej pracować? - [Conny] Tak.
Wezmę dodatkowe zmiany. Potrzebuję pieniędzy.
Kasyno online?
Co? Nie!
Chcę wykupić lekcje jazdy konnej.
Kumam. „Jazda konna”.
Naprawdę. Dla córki.
Jasne. „Dla córki”.
- Tak, dla córki. - Mhm.
Zobaczymy. Przenieś frytkarki na front.
Frytkownice.
- Co? - To frytkownice.
- Nieważne. - Mhm.
Przenieś je.
[żywa muzyka popowa]
SPRZEDAWCA
[muzyka cichnie]
Przepraszam, ktoś tu pracuje?
Yyy. Tak, chyba Ali.
Już tu był. Miał wrócić za chwilę.
- Kwadrans temu. - Rany.
- Zgłosić zaginięcie? - Nie trzeba.
Jasne. [śmiech]
Pracują tu sami idioci.
No cóż…
- Te pewnie będą najlepsze. - Mm.
- Mogę coś poradzić? - Mhm.
Te są o wiele lepsze.
Tak słyszałem. Wytłumiają hałasy.
Sam takie mam.
[głośno] Co?
Sam takie mam. Polecam.
O! Powinni cię zatrudnić.
- Lepiej nie. - [oboje się śmieją]
Conny!
- Idealnie. - Co?
Conny!
- Wołam cię. - Nie słyszałem.
Załatwiłem ci nadgodziny na dostawie.
Yyy… Wybiorę te.
- Pomógł pani? - Tak, był świetny.
Szybki.
Montaż 50-calowego telewizora.
[pukanie]
- [Conny] Dzień dobry. - Witam. Co za szybkość.
- Niedługo muszę wyjść. - Żaden problem.
Zrobiłabym to sama, ale kalibracja pewnie jest trudna.
- No cóż… - A nie?
Nie, ale już tu jestem.
Stary telewizor. Zobaczmy.
- DM Tech. - Trochę wstyd.
Fakt.
W porządku.
[radosna muzyka popowa]
USTAWIENIA
- [stłumiona muzyka ze słuchawek] - Muszę już iść.
[głośna muzyka w słuchawkach]
[stłumiona muzyka]
Przepraszam.
- Halo! - [Conny] Zapomni pani o tym starociu!
Oj, przepraszam. Nie zauważyłem pani.
Zakradłam się.
Albo i nie. Ale jestem.
- W porządku? - Tak.
To zupełnie odmieni doświadczenie oglądania telewizji.
4K, Dolby Atmos.
I jeszcze jedno. Może pani podłączyć komórkę,
by ustawić wygaszacz ekranu lub galerię obrazów.
Świetnie. Muszę już iść.
- Wrócę za pół godziny. - Dobrze.
- Zostawię pana. - [Conny] Jasne.
- Ufam panu! - Co?
- Mhm. - Mhm.
[muzyka gra dalej]
[muzyka cichnie]
[tajemnicza muzyka]
Kochanie! Halo?
[odgłosy muzyki w słuchawkach]
Nie uwierzysz, co się stało!
[oddycha niespokojnie]
[brzęk w oddali]
[pełna napięcia muzyka]
[głośna muzyka w słuchawkach]
[stłumione odgłosy szamotaniny]
- [stłumiona muzyka] - [cichy stęk]
[głośna muzyka]
[muzyka cichnie]
[mroczna muzyka]
- Co? - [charczy]
Mój telefon.
- Telefon? Co? - [łoskot w oddali]
- Halo. - [dramatyczny ton]
[szczęk zamka]
[mroczna muzyka]
[kobieta oddycha niespokojnie]
[kobieta] Nie!
[huk grzmotu]
[dramatyczna muzyka]
POKÓJ PRZESŁUCHAŃ
[muzyka cichnie]
[otwarcie drzwi]
To ty.
Cześć.
- Co tu robisz? - Pracuję.
A ty?
Chcą mnie przesłuchać.
- W porządku, zobaczmy. - [zamknięcie drzwi]
To moje…
- Co? - Krzesło.
Przesłuchanie Conny’ego Rundkvista. Obecni: Helena Malm.
Oficer Diana Wilson.
- I Jorma Heikkonen. - Heikkinen.
Fińskie.
Heikonnen też, ale…
Tak.
W porządku.
[tajemnicza muzyka]
[Conny] Yyy…
Przyjechałem do niej w celu montażu telewizora.
Yyy… Musiała wyjść z domu,
a ja zostałem, by dokończyć.
Chciałem wziąć narzędzia
i zobaczyłem mężczyznę na ziemi.
Mówił coś o telefonie.
Wtedy usłyszałem jakiś hałas.
Złapałem za śrubokręt.
To było głupie, ale byłem przerażony.
- A potem… - [pukanie]
Świetnie.
Przepraszam. Chcę pomówić z…
moim klientem, Connym Rundkvistem.
Tak.
- W tej chwili. - W porządku.
Przydzielono mnie do ciebie jako twojego adwokata.
Lub ciebie przydzielono do mnie.
Nie, mnie do ciebie. Rozumiesz?
- Przydzielono. - Tak.
- Masz doświadczenie? - W czym?
W takich sprawach.
No tak.
Oczywiście, że tak. Tak.
Mhm. Świetnie.
- Jesteś niewinny, prawda? - Oczywiście.
Oczywiście.
- Co? - Nieważne.
Pracuję bez względu na winę.
[tajemnicza muzyka]
- Dziwne. - [Helena] Co?
Spotkałam go wczoraj.
Jasne.
Kupowałam słuchawki. Pracuje w Elgiganten.
Nie wyglądał mi na kogoś, kto za godzinę miałby zabić.
[ironicznie] Nie wyglądał ci?
- Nie. Wydawał się miły. - A więc co się stało?
Było tak. Conny tam przyjechał. Mimmi otworzyła, a potem wyszła,
więc postanowił coś ukraść.
Ale po chwili wrócił jej mąż i przyłapał go na gorącym uczynku.
- Tak. - Tak, albo…
Ale…
Tak. Nie. Może.
Chyba już są gotowi.
[Conny] Nie rozumiem.
Mogę już iść do domu?
No cóż…
Obiecuję, że będzie dobrze.
Świetnie. Co za ulga.
[dramatyczna muzyka]
[sędzia] Sąd uznaje Conny’ego Rundkvista
winnym zabójstwa Luki Stojkovica.
Skazany zostanie przewieziony i osadzony w więzieniu Gränges.
Podpis.
Pierwszy raz?
- Tak. - [strażnik] Ruchy, Conny.
[więzień] Mała rada.
Celuj w jabłko.
- Jabłko? - [strażnik] Idź.
[sędzia] Jako że morderstwo było brutalne…
[skrzypienie i głośny trzask]
…skazany spędzi w więzieniu 18 lat.
[szczęk zamka]
[gwar więzienny w tle]
[więzień] Będziesz stać tak cały dzień?
[wszyscy cichną]
[wszyscy wracają do rozmów]
[nerwowa muzyka]
Wiem, że go użyłeś.
O czym ty gadasz? Nie użyłem go.
Posłuchaj mnie!
[stęki, odgłosy walki]
[więzień] Dowal mu!
Aaa!
- Co? - Nic!
[energiczna muzyka]
[więzień] No dawaj!
- [odgłosy walki] - [więźniowie pokrzykują]
Musse, starczy.
[sygnał alarmu]
Kto to zrobił?
- No kto? - [cisza]
[alarm cichnie]
Mam widelec wbity w dłoń i nie wiem…
co z tym zrobić.
[brzęk otwarcia drzwi]
[Julia] Cześć.
[Ayla] Usiądź.
Dobrze cię widzieć.
Dziękuję.
Tomas na nim jest.
Chciałeś wydrukowane. Tylko takie było.
Jasne.
Yyy… Niedługo wyjdę, kochanie.
Nie zrobiłem nic złego.
- Nie powinienem tu być. - Mhm.
Mój prawnik, Hasse, złoży apelację.
Niedługo znów będziemy się widywać.
Na pewno?
Oczywiście.
Obiecuję.
[melancholijna muzyka]
- Tu będziesz pracować. - W porządku.
Super.
- [alarm w tle] - [strażnik] 2-2 na siłownię. Bójka.
Zaraz wrócę. Zaczekaj.
Tak, już idę.
[alarm cichnie]
[z echem] Halo!
[otwarcie drzwi]
[nerwowa muzyka]
- Co ci odbiło? - Użył tunelu.
- [mężczyzna] Wiem. A po co nam tunel? - [Musse] By uciec.
- [mężczyzna] Właśnie. A potem? - [Musse] Wiejemy do Wenezueli.
- [mężczyzna] A jak to zrobimy? - Camilla załatwiła samolot.
- Kto będzie pilotem? - Sam.
- A gdzie on jest? - W izbie chorych.
- Dlaczego? - Bo jest durniem.
Nie, Musse! Bo ty go sprałeś.
- Tak, bo jest durniem. - [stęka]
- Wyszedł tunelem do jakiejś laski. - [mężczyzna] Boże!
Za trzy dni wiejemy. Jak teraz wylecimy z kraju?
- [Musse] Wymyślimy coś. - [mężczyzna] Ćśś. Ty coś wymyślisz.
- Ty. - Ja?
Niby jak? Nie cofnę sprania go.
Załatw to albo tu zostaniesz. Jasne?!
[dramatyczna muzyka]
Kurwa!
[brzęk otwarcia zamka]
Usiądź, Conny.
Odrzucili apelację.
Co?
Tak.
Zrobiłem, co mogłem.
Wybacz, jeśli dałem ci fałszywą nadzieję.
Cześć.
Niestety czasami życie jest cholernie nie fair.
Nie mogę uwierzyć.
Był tam ktoś jeszcze. Znokautował mnie.
Jasne.
- Zabito go nie bez powodu. - Bez wątpienia.
- Luka wspomniał o telefonie. - Tak.
Znaleziono ten telefon?
Nie.
W takim razie…
moglibyśmy znów złożyć apelację, gdyby się znalazł?
Nie znalazł się.
A ktoś go szuka?
Policja przeszukała miejsce zbrodni.
- Nie było tam telefonu. - A ty?
Szukałeś go? Masz mi pomagać.
[parska] Nie.
To znaczy, owszem, mam ci pomagać.
Do licha, szybko ci zleci.
Masz pracę.
Co ci dali? Pranie?
Rozumiem. To nie twoja wina.
Zrobiłeś swoje. To tyle.
[pełna napięcia muzyka]
[odgłos spuszczania wody]
[chrząka] Dokąd to?
Do pracy.
- W pralni. - Pierwsza zmiana jest o 13.
Do tego czasu jest tam pusto?
Mówię niewyraźnie?
- Nie, bardzo wyraźnie. - Świetnie.
[pełna napięcia muzyka gra dalej]
[świst przeciągu]
No to jedziemy.
Chyba idzie na wprost.
[krzyczy] Co, do cholery?
[tajemnicza muzyka]
[sygnał metra]
W mordę.
[dyszy]
[dramatyczna muzyka]
Linia numer 12 do Åkeshov odjeżdża za cztery minuty.
- Nie widziałeś mnie. - Jasne.
- Nie wolno chodzić po torach. - Jasne.
[muzyka cichnie]
- [stęka] - [nerwowa muzyka]
[szczęk zamka]
Powieś kurtkę.
[muzyka narasta]
- Kawy? - Poproszę.
Do licha.
- [kobieta] Zamówiłaś jedzenie? - [Mimmi] Jest w lodówce.
[kobieta] Co?
W lodówce!
[muzyka przycicha]
[dramatyczny ton]
- Cześć. - Aaa!
[stęka z bólu] Czekaj! Posłuchaj! Aj!
Jestem… [stęka]
Wszystko wyjaśnię. Nie bij mnie…
[Conny stęka]
- Nie zabiłem twojego męża. - Jak wszedłeś?
Chcę znaleźć mordercę twojego męża.
Tego, który naprawdę to zrobił.
Dlatego tu jestem.
- [dzwonek telefonu] - [gwar biura]
Helena.
Przyjrzałam się sprawie Luki.
- Mhm? - Mm.
Jeśli to nie Conny Rundkvist zabił Lukę Stojkovica,
stoi za tym ktoś inny.
Nic ci nie umknie.
Tak.
Ale czemu ktoś miałby mordować Lukę?
Na końcu mówił coś o telefonie.
Jego morderca chciał go znaleźć.
- Kłamiesz! - Nie.
Musisz mi zaufać.
Zginął z powodu czegoś, co było na jego telefonie.
[Diana] Spójrz. Sprawdziłam go.
Miał 53 lata i żonę.
Pracował niedaleko Bamboo Bamboo.
- Tak. - No wiesz!
Rozbiliśmy tam gang kokainowy.
Nie ma informacji, skąd dostaliśmy cynk.
Przyjrzę się temu.
- [Jorma] Co tam? - Rozmawiamy.
- Dobra robota. - Dzięki.
To moja ostatnia szansa. Masz jego telefon?
Nie, zniknął. Nie wiadomo, gdzie jest.
Zadzwoń do mnie, jeśli go znajdziesz.
Jedzenie jest gotowe.
Dobrze. Dziękuję.
Kim jesteś?
Jestem tu, bo…
To ty.
Zamordował Lukę!
Nie, to Marko.
- Marko? - Tak, kuzyn Luki.
Ten z Australii?
Tak.
- Owszem. - Tak. Przyleciałem.
- Dobrze cię widzieć, Marko. - Ciebie również.
Starsza pani.
- Cudownie. - Miła niespodzianka.
Zrób więcej kawy, Sonja.
- Mieszka w Australii. - Tak.
- Za nim długa podróż. - Tak.
[oddalające się głosy]
Jak mogę zaufać, że…
[dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
Co, u licha?
[pełna napięcia muzyka]
[muzyka cichnie]
- Czy to było aby mądre? - Nie.
Skorzystałeś z tunelu.
- Posłuchaj. Jestem nowy i… - To ty posłuchaj!
- Czas się pokręcić. - Nie, czekaj!
Przestań!
Zapierdolę cię!
Czekaj! Wyłącz ją!
Dostaniesz nauczkę za podsłuchiwanie!
[strażnik] Halo!
- Dobry. - Co tu robisz?
Odgrywam sobie scenki.
Nie możesz tu być. Masz terapię.
Idę.
No już!
[stłumiony] Wyłącz pralkę!
Czekaj!
- [dramatyczna muzyka] - Wyłącz ją!
No dobra, wchodzę. Dzięki za przypomnienie.
[warkot pralki, chlupot wody]
Musse!
- Hej! - Co jest?
Co?
Nic. A co?
Wydajesz się spięty.
Wcale nie.
Jestem bardzo zrelaksowany.
- [dramatyczna muzyka] - [Conny] Ach!
Nie możemy się wychylać.
Nie rób głupstw, bo cię przeniosą.
Czyja to?
Nie wiem. Nowego.
Co ty odwalasz?
[Conny stęka]
[kaszle]
To ty?
[tajemnicza muzyka]
Tak.
[gwar i śmiechy w tle]
Nie wygląda na pilota.
Nie oceniaj po okładce.
- A ja wyglądam na zbira? - No.
Dobra, zły przykład.
Ale ten gość to pilot.
- Czemu jest cały mokry? - A bo ja wiem?
[nerwowa muzyka]
Pewnie kojarzysz rabunek w Farście.
- Sto milionów w gotówce. - Nie.
Tak, coś mi świta.
- To wasza robota? - Tak.
- [śmieją się] - [Conny] Wow!
[więzień] Moja kobieta będzie czekała na lotnisku Arlanda.
Załatwi nam samolot.
Niech mnie, sprytnie.
To pieprzony geniusz.
- Wiejemy w czwartek. - W czwartek?
Brzmi świetnie.
Na pewno?
[śpiew ptaków]
[dzwonek telefonu]
- Mówi Ayla. - Tu Conny. Jest Julia?
Cześć. Co to za numer?
- Chcę jej złożyć życzenia. - Jasne.
Julia, chodź!
Cześć.
Wszystkiego najlepszego!
Tata!
Chciałbym ci zaśpiewać, ale nie wolno nam.
- Dziwne. - Strasznie.
Co zrobić?
- Dostałaś jakieś prezenty? - Tak, dużo.
Co dostałaś?
Muszę kończyć.
Zaczekaj.
- Halo? - Hej.
- Coś się stało? - Nie, nic.
- Akurat wychodzimy. - Jasne. Dokąd?
Julia zobaczy swojego konia.
Jasne… Że co?
Ja i Tomas kupiliśmy jej źrebaka.
Kupiliście jej konia?
[strażnik] Śniadanie!
- Tak. Daj spokój. - Czemu to ukryła?
- Muszę kończyć. - Zaczekaj.
Halo?
[strażnik] Śniadanie!
[pukanie]
Śniadanie.
Jasne. W tej chwili?
- Tak, chodź. - Dobrze.
[wzdycha]
[tajemnicza muzyka]
[pukanie do drzwi]
- Dzień dobry. Helena Malm. - Dzień dobry.
- Możemy porozmawiać? - Jasne.
[program po angielsku w TV]
- Program randkowy? - Tak.
Warto planować.
Po prostu sobie leci.
Żeby nie było cicho.
Jasne.
ŁĄCZENIE Z TV
Jakieś postępy w śledztwie?
Nie, sprawa zamknięta.
- [smutna muzyka] - Aha.
Ale sprawdzamy tropy.
Czasami…
Jak to ująć?
…pomija się wspólników skazanego.
- W porządku. - Jak się pani czuje?
W porządku. [śmieje się lekko]
- Pogrzeb był piękny. - Rozumiem.
- To dobrze. - Tak.
[Helena] To proces.
Mam jeszcze jedno pytanie.
- Czy znalazła pani komórkę Luki? - [muzyka staje się mroczna]
Słucham?
Znalazła pani komórkę Luki?
[dramatyczny ton]
- Coś się stało? - Nie. Po prostu…
Hmm?
Nie znalazłam telefonu.
Już go tu szukaliście. Po co wam on?
To dowód w sprawie.
Zamkniętej.
Yyy…
Proszę na siebie uważać.
Wzajemnie.
[dzwonek telefonu]
Mówi Jorma.
Tu Helena. Potrzebuję podsłuchu.
- [nerwowa muzyka] - [Jorma] Na kogo?
Na Mirjam.
Stojkovic.
Załatwione.
- [Diana] Co się dzieje? - No co się dzieje?
- Co? - [przedrzeźnia] Co?
- Hej. - [więzienny gwar]
- Spoko? - Mhm.
[telefon wibruje]
[nerwowa muzyka]
Idę siku.
- Ayla, nie dzwoń na ten numer. - [Mimmi] Kto?
Mówi Mimmi. Znalazłam telefon Luki.
Wiem, kto i dlaczego go zabił.
To jakiś obłęd.
- Coś się stało. - Co?
Gdzie Conny?
- Policjantka? - Tak.
Nazywa się Helena Malm.
Znajdź go i przyjdźcie.
Była u mnie. Nie chcę tego filmu.
- Co robić? - Wezmę go.
Musimy się spotkać.
W zatłoczonym miejscu. Yyy…
Pod centrum handlowym.
- Nie wiem, kiedy… - Teraz.
[dramatyczny ton]
Zamykaj cholerne drzwi.
Fałszywy alarm.
[muzyka cichnie]
Conny!
Co robisz?
A jak myślisz?
Robię pranie.
Norinder chce z tobą pogadać. Chodź.
Jasne.
Wiejemy za dziesięć minut.
- A nie w czwartek? - Nie jęcz.
Słuchajcie. Mamy załatwiony samolot, ale musimy działać szybko.
- [pełna napięcia muzyka] - [Norinder] Najpierw włączymy alarm.
Znajduje się przy celi Pettera, a ten na pewno nas wyda.
Na bank.
Hej! To był Norinder.
- Wtedy zaczynasz, Musse. - [głośny łoskot]
[wycie alarmu]
Przebierzemy się w tunelu.
Cholera, brakuje telefonu.
[Conny] Dziwne. Nie ma go w tamtej torbie?
[Norinder] Na parkingu będzie auto.
- Conny, ty prowadzisz. - Ja?
Tak, ty.
- Żaden problem. - Dobra.
[muzyka gra dalej]
- [Norinder] W środku będzie wszystko. - To znaczy?
- [przeładowują broń] - Jedź.
Pojedziemy na lotnisko. Będzie tam czekać moja kobieta.
[pisk opon]
[muzyka cichnie]
[gwar biura w tle]
Mimmi Stojkovic dzwoniła na jakiś telefon na kartę.
- Kiedy? - Pół godziny temu.
[nerwowa muzyka]
- Pół godziny? - Tak.
- Był problem z naszym systemem. - [Helena] Miałeś jedno zadanie!
To takie trudne? Z drogi!
- Co się stało? - Nic.
Strasznie się wściekła.
Wcale nie. Lubi mnie.
[Mimmi] Była u mnie. Nie chcę tego filmu.
[Conny] Wezmę go. Musimy się spotkać.
[Mimmi] W zatłoczonym miejscu. Yyy…
Pod centrum handlowym. Teraz.
[pełna napięcia muzyka]
GDZIE JESTEŚ?
Nikt nas nie rozpozna w Wenezueli?
Jeden gość, Franzén, zgolił sobie brwi.
Nikt go nie rozpoznał.
To najlepszy sposób, by zmienić wygląd.
Albo polać twarz kwasem.
[Musse] Wtedy zmiana będzie już trwała.
- [Musse] Dokąd jedziesz? - Co?
- Źle pojechałeś. - Serio?
- Zatrzymać się? - Nie zatrzymuj się!
Masz jechać na lotnisko!
- Zaraz gdzieś zawrócę. - [Norinder] Zgłupiałeś?
- Conny! - [klakson]
[ludzie pokrzykują]
- Co, do licha? - Nie masz prawka?
Wyjechał mi. Nie mogłem nic zrobić.
- Cofaj. - [Conny] Nie mogę.
- Utknąłem. - Cofaj!
Utknąłem!
- Cofaj! - Zobaczę, co się dzieje.
Do chuja!
[stęka z irytacji]
- [Conny] Jak jeździsz? - Stoję na parkingu.
- Nie umiesz parkować? - [Norinder] Spokojnie.
Dogadamy się. Wina leży pośrodku.
[kierowca] To oceni policja.
- Nie. - Nie ma mowy!
- [kierowca] Co ty robisz? - [Conny] Nie ma innych uszkodzeń.
- Co się dzieje? - Nic. Tylko to!
- Hej! - Masz problem z telefonami?
Chcesz się bić?
Zobaczę, czy mamy lewarek. I…
klucz francuski.
- Cześć. - Hej.
Coś ty powiedział?
Yyy… Albo kupię sobie nowy.
[Norinder] Musse, do licha. Do auta!
- Yyy… Ubezpieczenie to pokryje. - Właśnie.
[kierowca] Musimy jechać do Jönåker.
Conny!
[Conny] Hej.
- Jesteś niewinny. - Wiem.
- Masz telefon? - Jasne.
To jakiś obłęd.
Nagranie wyświetliło się na TV, kiedy w pokoju siedziała Helena.
Pokażę ci. Obłęd!
[muzyka metalowa z głośników]
[muzyka cichnie]
[pełna napięcia muzyka]
Kurwa!
Co? Nie!
Rozładował się.
- Nie zdążyłam go naładować. - Typowe.
- [klakson] - [pisk hamulców]
Helena powala jakiegoś gościa, a potem zabiera mu narkotyki.
Wtedy podnosi wzrok i widzi Lukę.
Rusza w jego stronę i film się kończy.
- Jasne. Musisz uważać. - Wyjadę stąd.
Świetnie.
- Nie idź z tym na policję. - Wiem!
- Uważaj! - [pieszy stęka]
[pieszy] Co jest?
- Pokażę go adwokatowi. - Świetnie. Powodzenia!
[kobieta] Co ty wyprawiasz?!
[ludzie pokrzykują z oburzeniem]
Uważaj!
- Ej! - Wybacz.
[dramatyczna muzyka]
Jedź!
[Helena] Policja! Stój!
[Helena] Z drogi!
[pisk opon]
- Wsiadaj! - [Conny] Aj!
Kurwa!
[muzyka cichnie]
Gdzieś ty był?
Mówiłem, że idę poszukać lewarka.
Zatkajcie te jebane jadaczki!
Mamy 55 minut i kaput, więc klapa na ryj!
Nic nie zrozumiałem.
Ja też nie, ale zamknij się!
Kiedyś mój klient rzucił: „Chcę najlepszego obrońcę”.
Bez namysłu odparłem:
„Paolo Maldini jest zajęty, ale ja też daję radę”.
- [parska śmiechem] - [sygnał wiadomości]
Paolo to inny rodzaj obrońcy.
PRZYJEDŹ NA LOTNISKO!
Bo to… piłkarz.
[sygnał wiadomości]
PS. TU CONNY!
- [sygnał wiadomości] - Tak…
Całkiem fajny sport. Słuchajcie, musimy kończyć.
Yyy…
Ale…
wszystkim się zajmiemy.
WIADOMOŚCI
[Musse] Co robisz?
Nic.
Daj telefon.
- Dlaczego? - Bo ja tak mówię. No już!
Fakt, wyśledzą nas.
[dramatyczny ton]
[Musse] Coś knuje!
[syrena policyjna]
Co jest?
[nerwowa muzyka]
- To twoja sprawka? - Co?
- Dałeś znać policji. - [Conny] Po co?
[Norinder] Musse, nie!
[pisk opon]
[Helena] Kurwa!
- [wygłuszone] Co miałem zrobić? - Nie strzelać do policji!
- Mieli nas złapać? - Zamknijcie się, durnie!
Nic nie słyszę!
[nerwowa muzyka]
Do wszystkich jednostek.
Zbiegły z więzienia Gränges, Conrad Rundkvist,
jedzie vanem na północ.
Musicie mnie odebrać.
[patrol] Mam po nią jechać?
[patrol 2] Zjechali w stronę lotniska Arlanda.
[syrena policyjna]
[klakson]
[Norinder śmieje się]
Tęskniłam za tobą.
A ja… za tym.
Cześć.
[śmieją się]
[Norinder] Żartuję.
[Camilla] Co tak późno?
- Spytaj tego drania. - Jesteś tym pilotem?
Tak. Choć niepokoi mnie ten boczny wiatr.
Ale taki jest plan.
[Norinder] No dobra. Chodźmy.
[nerwowa muzyka]
[Norinder] Super!
[Norinder śmieje się w tle]
Cholera jasna.
Siadaj i lecimy.
- No siadaj. - Dobra.
[pełna napięcia muzyka]
[Hasse] Paragonu nie trzeba.
[pikanie kokpitu]
[pikanie cichnie]
Dasz radę?
Co?
- Wiesz, co robisz? - Jasne, że tak.
[ryk silnika]
[śmieją się]
Idź na tył i zapnij pasy.
Mam cię na oku.
Zdrówko.
[kontroler ruchu] Przerwijcie start.
Czemu jedziemy tak wolno?
[kontroler ruchu] Opuśćcie pas startowy.
- Słyszycie? - [alarm]
Wszystko w porządku. Niedługo startujemy.
[dramatyczna muzyka]
[stęka]
Cholera.
[głuchy łoskot]
Zwiał!
[energiczna muzyka]
Dajcie znać, gdy zobaczycie Conny’ego.
- Po skosie. - [policjant] Tak jest!
Wy dwaj tu zostańcie.
To ja pójdę za nią.
[dramatyczna muzyka]
[alarm]
Kochany!
Idę po pieprzonego pilota!
[silnik cichnie]
[ogłoszenie przez głośniki w tle]
[Conny] Hasse!
Ten człowiek chyba pana woła.
[Conny] Hasse!
Znalazłem. Mam dowód!
[niesłyszalne]
Jesteś za bramkami. Nie słyszę!
[niesłyszalne]
To policjantka, była jatka.
Rymuje się.
Nic nie słyszę.
Przyjdę. Nie!
Przyjdę do ciebie.
Tak, zostanę…
Dobrze, zostań.
[przeładowanie broni]
Conny.
Zaufałem ci, draniu.
Byłeś mi jak brat.
- [huk wystrzału] - [stęka]
- Policja! - Na ziemię!
[ludzie krzyczą]
Na ziemię! Nie ruszać się!
Nie ruszać się!
- [policjant] Tam jest! - [Jorma] Bierzcie go!
- Szybko! - [Norinder] Conny!
[nerwowa muzyka]
Rundkvist! Stój!
Stój, bo strzelę!
[ludzie krzyczą]
Stój! Przewrócisz się!
[śmiechy]
Mamy go.
Do licha!
Stój! Uwaga!
[muzyka przycicha]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
Nie poszło, co?
Nie.
[kaszle]
[dusząc się] Jabłko…
Weź to. Wyceluj w niego.
[Musse kaszle]
- Nie ruszaj się! - Tomas!
Jak mogliście kupić jej konia?
- Co? - No jak?!
Do cholery!
- Hasse! - [Helena] Policja!
- [dramatyczna muzyka] - Stój!
- Spokojnie. Wyjmę telefon… - Broń!
- Strzelaj! - Mam…
- [Conny wyje z bólu] - [krzyki]
[policjant] Proszę zachować spokój.
[muzyka cichnie]
- Ale z ciebie świnia. - Co zrobić?
Spokojnie, będzie dobrze.
[Diana] Karetka!
- Mój telefon. - [Diana] Co?
Mój telefon…
Jak to?
[słabo] Wszystko jest na telefonie.
[smutna muzyka]
[muzyka cichnie]
Cześć. Ten Conny…
- Operują go. Wyliże się. - Dobrze.
- Chcę z nim pogadać. - Po co?
Coś tu nie gra.
Po postrzeleniu kazał mi sprawdzić telefon,
ale żadnego nie miał. Gdzie się podział?
Zobaczcie, co znalazłam.
Przeczytajcie.
Luka pracował obok Bamboo Bamboo.
Podczas nalotu znaleźliśmy tylko kilo koki.
Ale był tam komputer, którym przelano kasę.
40 milionów koron w bitcoinach za kilogram? [parska]
Ile kilo kosztuje na ulicy?
- Milion. - Półtora.
- Racja. - Właśnie.
To już się zdarzało.
Nalot w Helsingborgu rok temu. Sporo kasy, mało towaru.
- Właśnie. - Luka ukradł towar.
- Dlatego go zabito. - Nie, Diana.
Rozumiem, że takie teorie bardzo cię ekscytują.
Pogadam z nim.
- Nie, sprawa zamknięta. - No dobrze.
Co robił na lotnisku jego adwokat?
- To bez sensu. - Diana!
Nie gadaj z nim.
- W porządku. - Tak.
Rozumiem.
Dziękuję.
[tajemnicza muzyka]
[przez telefon] Tak.
- [piknięcie mikrofali] - Tak.
[otwarcie drzwi]
[chrząka] Hej. Gdzie są moje ubrania?
W szafce.
Jest tam mój telefon?
[piknięcie mikrofali]
Dobra.
[położna] Niestety nie.
Na pewno?
Zajmę się tym.
Jadę do szpitala.
Podam ci morfinę.
Już.
[muzyka cichnie]
Dzień dobry.
- Hej, złotko. - Hej, tato.
Cześć, moja słodzinko.
Muszę powiedzieć ci coś ważnego.
Mówiłem ci wcześniej o apelacji, prawda?
Mhm.
Niestety ją odrzucili.
Więc zostaniesz w więzieniu?
Tak, jakiś czas.
Boże, będziesz miała…
[smutna muzyka]
Jak nazwiesz konia?
- Przepraszam. - Co?
Nie zatrzymamy go. Trudno się nim zajmować.
Czemu tak mówisz, kochanie?
Nie chcę, byś się smucił.
I żebyś był zły na Tomasa.
- Nie wolno wam tu być. - To moja córka!
[policjant] Nieważne.
- Pada śnieg! - [policjant] Jak miło.
- [Ayla] Chodźmy coś zjeść. - Dobrze.
[Julia] Jak długo będzie w więzieniu?
[muzyka w telefonie]
[położna] Jeszcze trochę morfiny.
Na lepszy sen.
Już.
[telefon dzwoni]
Oddział 85, mówi Ruben.
Nazywam się Kerstin. Pracuję w policji.
Dzień dobry.
Chcę pomówić z kolegą, który jest u was na oddziale.
- Jak mu było? - Chodzi o Linusa?
- Właśnie. - Chwileczkę.
- Dzięki. - Linus!
- Linus. - Z tej strony Kerstin… Kleve.
- Otrzymałam twoje zgłoszenie. - Jakie zgłoszenie?
Rozmawiam z Linusem Hammarem?
- Nie, jestem Linus Ottosson. - Ottoson?
No cóż, też ładnie.
[koniec połączenia]
[niepokojąca muzyka]
Widziałeś to?
Tak.
[nerwowa muzyka]
[klakson]
Jedź, do cholery!
[pisk opon]
[nerwowa muzyka gra dalej]
[Helena] No cóż.
Co ci mogę powiedzieć?
Ani trochę mnie to nie cieszy.
Nie tak to miało się skończyć.
- [Ruben] To ta impreza z rakiem. - Tak, ta z…
- Czołem. - Cześć.
- Hej. Conrad Rundkvist? - [Ruben] Sala piąta.
Byłeś w złym miejscu, w złym czasie.
Co robisz?
Kazali mi go przesłuchać. Opierałam się, ale byli nieugięci.
To tutaj, prawda?
[muzyka narasta]
Cześć.
[muzyka cichnie]
Nie wiem, czy mnie pamiętasz. Diana.
Może ktoś już z tobą rozmawiał,
ale chciałam cię zapytać, co stało się na lotnisku.
Kazałeś mi sprawdzić telefon.
Jestem niewinny.
Jak…
Harrison Ford.
W tym filmie. Jak on się nazywał?
- Ale nie miałeś telefonu. - Indiana Jones.
Mhm.
Co takiego było na tym telefonie?
Gdzie się podział? Stałeś tam.
Helena cię postrzeliła.
[mroczna muzyka]
Zabiłeś Lukę?
Wiesz, kto zabił Lukę?
Halo!
[wzdycha] Boże, zalali cię morfiną.
[wzdycha] Wrócę kiedy indziej. Dzięki.
Boże.
Poprawię to. Co ty tu masz?
Cyjanek sodu!
[cicho] Ktoś tu jest?
[przeładowuje broń]
[muzyka cichnie]
Hele…
- [pełna napięcia muzyka] - [odgłosy walki]
- [radosna muzyka] - Całkiem zabawne.
- [pełna napięcia muzyka] - [odgłosy walki]
[triumfalnie] Aha!
- [dyszą] - [przeładowuje broń]
Ups.
Twoją broń też mam?
- Jesteś chora. - [muzyka przycicha]
- Czemu mnie postrzeliłaś? - Że co?
To trochę zaboli.
[wyje z bólu] Cholera jasna!
Co to było?
A teraz najtrudniejsze.
Strzelę do ciebie w samoobronie. I to z twojej broni.
Z mojej?
Z mojej.
[mroczna muzyka]
[stęka z bólu]
Helena, proszę cię.
- Rzuć broń! - W końcu. Aresztuj ją.
Jestem z policji.
To rzuć broń.
To ja jestem z policji.
Chciała mnie zabić. Postrzeliła się moją bronią!
- Prawie by mnie zabiła. - To jakiś jej wariacki wymysł.
- Aresztuj ją. - Ale…
To rozkaz!
Celuje we mnie z dwóch broni. Zrób coś!
Natychmiast…
[Diana krzyczy]
Co ty zrobiłaś?
[Helena] Nie.
- Co ty zrobiłaś? - Ja?
Właśnie zastrzeliłaś policjanta.
- Odbiło ci. - Teraz ja muszę zastrzelić…
- [głuchy łoskot] - [Helena stęka]
[pełna napięcia muzyka]
- [stęka] Chwila. Co teraz? - Musimy uciekać.
To niezbyt dobry…
[stęka] Jestem…
- No dobra. - Żyjesz?
Diana!
Stój!
[stęka] Conny, jesteś cały?
- [Diana] Wstawaj, szybko. - Nic nie czuję.
- [Helena] Czekajcie! - [piknięcie otwarcia auta]
[pisk opon]
[muzyka cichnie]
- Nigdy bym jej nie podejrzewał. - Wiem. Czemu to zrobiła?
Boże.
Co nie?
Spotkała się z nim prywatnie, nim go aresztowaliśmy.
[policjant] Do wszystkich jednostek, poszukujemy Conrada Rundkvista
oraz funkcjonariuszki Diany Wilson.
- Są uzbrojeni. - Zamknij się!
[radio cichnie]
[nerwowa muzyka]
Kurwa.
Oj!
- [policjantka] To ona. - [policjant] Są!
- Patrz, jak jeździsz. - Zamienimy się?
[syrena policyjna]
Kurwa mać!
- Trzymaj się. - Co?
Trzymaj się. Będzie dobrze.
[ryk silnika]
[wycie syren oddala się]
Diana. Przyznaj, że nie masz planu.
[telefon dzwoni]
Diana.
Wysłuchaj mnie, Josef.
Coś ty zrobiła?
Nic, jestem niewinna.
Obiecuję. Helena kłamie.
Wróć, pogadamy.
Nie z Heleną.
Jest tam?
Gdzie jesteś?
Z Conradem Rundkvistem?
- Zmuszasz mnie do… - Cholera.
No dobra, wyrzuciłaś telefon.
Jasne, że tak.
- Co teraz? - Nie wiem. Co ja, przewodnik?
Z chęcią wysłucham pomysłów.
Ale jesteś policjantką.
- Musimy się gdzieś ukryć. - Mm.
Zjeść, przespać się i zabić Helenę.
Jasne.
Czemu o niej nie powiedziałeś?
Próbowałem.
Niestety byłem otumaniony, bo wcześniej mnie postrzeliła.
- Twoja koleżanka. - Mhm.
Wiem, dokąd możemy iść.
- Znam pewną kryjówkę. - Kryjówkę?
Tak, kryjówkę, chodź.
Nie używaj tego słowa.
[dramatyczna muzyka]
Czekam na dobre wieści.
Zauważyliśmy ich na blokadzie,
ale zawrócili i uciekli.
To ma być pieprzona dobra wieść?
[policjantka] Było ciężko.
Ciężki to jest postrzał w ramię. Zróbcie coś!
Z kim rozmawiasz? Jest tam ktoś? Halo?
Nikogo nie ma na linii.
Co wy odwalacie?
Złapcie ich!
Chcę wiedzieć, gdzie są!
- [trzask drzwi] - [muzyka cichnie]
[Diana] Przytulnie.
[Conny] Może być.
[dziennikarka] Wracamy do szpitala,
gdzie około godziny 19 doszło do strzelaniny.
Morderca Conrad Rundkvist przebywał na oddziale
po aresztowaniu na lotnisku.
Cholera. Wszędzie nas rozpoznają.
Rundkvist otrzymał pomoc od policjantki Diany Wilson.
- Czemu wybrali to zdjęcie? - Musimy się przebrać.
I przefarbować włosy.
Rozmawialiśmy z Heleną Malm, policjantką ranioną w strzelaninie.
To smutne.
Pracowałam z tą młodą kobietą.
Powinnam to przewidzieć. To moja wina.
Dostrzegałam czerwone flagi. Była emocjonalna i impulsywna.
Co za…
Nie ma w tym grama prawdy?
Co? Jasne, że nie.
W każdym kłamstwie jest trochę…
Wyłącz to.
[Helena] Dla mnie to…
- [TV gaśnie] - Oj. Krwawisz.
Policja apeluje o informacje, ale i wzmożoną ostrożność.
[mroczna muzyka]
To do ekranów ledowych, ale może się nada.
Teraz to takie oczywiste.
To Helena ukradła kokainę, a nie Luka.
Luka to nagrał i dlatego go zabiła.
Czy one mogą być toksyczne?
Potrzebujemy tego nagrania.
Czysta.
Jasne.
Dzięki.
POLICJA
[Helena] Dzień dobry.
[rozmowy przez radio w tle]
Mam nadzieję, że nie spaliście. Podejrzani na pewno nie spali.
Status?
Było kilka tropów, ale wszystkie fałszywe.
- Wszystkie? - [sygnał wiadomości]
Imponujące, biorąc pod uwagę, że…
Och.
Yyy… Muszę iść.
Potem dokończymy. Pracujcie.
[brzęk golarki]
- Dzień dobry. - [Conny] Dzień dobry.
Fajny garniak.
[Conny] Dzięki. Mojego szefa.
Będzie tu za pół godziny, więc musimy się zbierać.
- Co robisz? - Nie mogą nas rozpoznać.
Oj.
Czemu zgoliłeś brwi?
To najlepszy sposób, by zmienić wygląd.
- Jasne. - A co?
Tak dziwnie wyglądam?
Nie, jest super. W miarę.
Czoło biegnie aż do oczu. Dalej, niż to zwykle bywa.
- Nikt cię nie pozna. - Super.
- Mhm. - Gdybyś też chciała…
Nie.
[energiczna muzyka]
- Co? - Mam pomysł.
- [pikanie] - [szczęk zamka]
- Już przyszedł? - Tak.
- Ten pomysł ma związek z brwiami? - Zobaczymy.
[mężczyzna] Halo?
Jest tu ktoś?
[muzyka przechodzi w dramatyczną]
USŁUGI MONTAŻOWE
[muzyka gra dalej]
- [muzyka cichnie] - Zobaczmy.
[Diana] Jesteś pewien?
Wszystkie te telewizory mają terabajtowy dysk twardy,
na którym zapisują się kopie tego, co oglądasz.
Można wgrywać, ile się chce, a i tak starczy miejsca na…
Conny.
- Nie sprzedajesz mi go. - No tak.
[śmieje się]
[mężczyzna] Bierz. Nie strzelaj.
[łoskot upadku]
- [mroczna muzyka] - Zobacz. To ona.
[Diana] To jakiś obłęd.
[Luca] Cholera!
- Beknie za to! - Mhm.
Dobra. Przegraj nagranie.
[muzyka cichnie]
- Na co? - No…
Wyciągnij je jakoś.
Jest na dysku twardym, integralnej części telewizora.
Musiałbym przerwać obwody. Nie mogę go ot tak wyciągnąć.
To puśćmy je w TV i nagrajmy.
Nie mam telefonu.
Ty też pozbyłaś się swojego.
- Hmm? - Mhm.
Co robimy?
[pełna napięcia muzyka]
- [Diana] Ja będę mówić. - To mój adwokat.
[Diana] Dzień dobry. Zastaliśmy Hansa Innermana?
Yyy…
- Nie, dzisiaj go nie będzie. - [Diana] A gdzie jest?
Nie mogę powiedzieć.
- [Conny] A może pan zadzwonić? - Nie dam wam jego numeru.
Co pani wyrabia?
Rux Hotel! I po co się kłócić?
To on. Hasse!
- [Diana stęka] - Hasse!
- Conny. - No chodź.
[mroczna muzyka]
To Helena.
[Diana] Widzisz torbę?
Przydzielony adwokat.
Teraz rozumiem. To przez niego odrzucono apelację.
- Pieprzony… - Skup się!
- Auć. - Wybacz.
Chcą sprzedać towar.
[Conny] Jesteś pewna?
Nie, ale zaraz się dowiemy. Chodź.
[pełna napięcia muzyka gra dalej]
Dziesiąte piętro.
[reklama] Zapraszamy na bufet śniadaniowy.
Hasse i Helena. Nie kumam.
Hasse to adwokat. Helena to policjantka.
On wydaje klientów, a ona ich łapie.
Potem ich okradają. Bo co zrobią bandziory?
Nie zgłoszą policji, że skradziono im 30 kilo koki.
- Bystrzaki. - Trupy.
- [piknięcie karty] - [rozmowy w tle]
1001.
Potrzebujemy karty.
Chodź.
- [Conny] Co robimy? - Sprzątnę mu kartę.
[Conny] Niby jak?
- Coś zaimprowizujemy. - [Conny] Czekaj.
- Przepraszam! - [pracownik] Tak?
Dzień dobry. Yyy…
- Mamy pytanie. - O bufet śniadaniowy.
Już dawno jest zamknięty.
Tak, ale czy są tam dania keto?
Słucham?
- Keto. Taka dieta. - Gdzie masz brwi?
No cóż.
Mąż napił się wina.
Nie ma to jak wino do lunchu.
Keto to dieta bez węglowodanów.
To bufet. Każdy wybiera to, co chce.
Pewnie już taki widzieliście?
Owszem. Cztery razy.
Co robisz?
Cztery razy!
- Co się dzieje? - Łapy jej chodzą.
[pracownik] Właśnie widzę.
Oj!
Zaplątała mi się twoja karta do windy.
Muszę już iść.
Jesteście fajni, ale stuknięci.
- Mhm. - Na razie.
Keto? Powaliło cię?
To ty go złapałaś za policzki!
Uciekną nam!
Wiem o tym! Co robimy?
- [tajemnicza muzyka] - [zamknięcie drzwi]
To było zajebiste. [chichocze]
[Diana] No dobra.
- Wejdź, popilnuję TV. - Ty wejdź.
Zepsujesz tę chwilę?
Nie.
Dobra, wejdę.
Super.
[piknięcie otwarcia drzwi]
- [rozmowy w tle] - [niepokojąca muzyka]
[Hassa, po angielsku] Postanowiłem wybrać coś
z ładniejszym widokiem.
Będzie pan zadowolony. Jak zawsze.
Wszystko jest w porządku.
- [po szwedzku] Co widziałeś? - Są tam. Dokonują transakcji.
Widziałem torby z towarem i kasę.
Czas, by pies zamerdał ogonem.
Że co?
Może ktoś wyda nas policji.
Dzień dobry. Podobno macie tu basen.
- Na trzecim… - Przepraszam.
Oj!
- Hej. - [recepcjonistka] Chwileczkę.
Dzień dobry.
To my.
- Co? - Policja nas ściga.
- Jasne. - Nie oglądasz wiadomości?
Nie mam wiadomości.
Nie masz?
- Jesteśmy mordercami. - Tak.
- Wy? - Tak.
Więc wezwij policję.
Raczej nie.
To my to zrobimy. Oddaj! Nie!
[sygnał połączenia]
[wybiera numer]
Numer ratunkowy. Co się stało?
[pełna napięcia muzyka]
Rux Hotel!
[wycie syren]
Gdzie Helena, do licha?
Wszyscy do Rux Hotel!
Tu radiowóz 7190. Przyjąłem.
Teraz wiesz, dokąd jedziemy.
[tajemnicza muzyka]
[po angielsku] To towar najwyższej jakości. Jak zwykle.
Jego czystość jest na niezmiennym poziomie.
- Niczego nie… - Przepraszam.
[Hesse] Może pan…
- Tak? - Helena.
Mamy Conny’ego i Dianę.
Świetnie. Gdzie są?
[Josef] W Rux Hotel.
Jedziemy tam. Gdzie jesteś?
Halo?
Akurat jestem w pobliżu, więc…
- Widzimy się na miejscu. - Halo!
- [po angielsku] Dobrze? - Tak.
To nic takiego.
Muszę załatwić jedną sprawę i zaraz wracam.
W porządku.
Pewnie sprawy prywatne.
Problemy małżeńskie.
Może pan…
[dramatyczna muzyka]
Są! Mówiłam, że to zadziała.
Stójcie! Są tam.
- Podobno byli… - Mam nowe informacje.
Chodźcie, są tam. Ruchy!
Nie! Co się dzieje? Odciąga ich stąd.
[Diana] To Josef.
- Pokażmy mu TV. - Dobra.
[wzdycha]
[po angielsku] A więc…
pieniądze.
- Pieniądze? - Tak.
[śmieje się]
Fajnie nosić razem sprzęt RTV.
To miłe.
- Może… - I dziwne. [śmieje się]
[mroczna muzyka]
[łoskot]
- [Conny i Diana] Cholera! - Ruchy!
Wisisz mi 50 milionów.
[Josef] Gdzie są?
Mieli być tutaj. Sprawdźmy wyżej.
Są tam.
Eee. To raczej nie oni.
- To oni, idziemy! - Jorma!
Nie będę spokojny! Wszystko zniszczyłeś!
Zgarnęli Norindera. Był dla mnie jak ojciec.
[po angielsku] Bez pośpiechu, ale może…
- [telefon wibruje] - …byśmy się sprężyli?
- Zamknij się. - Jasne.
[sygnał połączenia]
No odbierz!
Odkryłeś, że nie jestem pilotem. Musiałem wiać.
Obiecuję, że zdobędę kasę.
Kłamiesz!
[Jorma] Policja!
Rzuć broń!
Na podłogę!
[huk wystrzałów]
[policjant] Strzela!
Kryć się!
Strzela! Chce uciec!
[po angielsku] Świetnie. Miło robić z panem interesy.
Boże.
- Nie za dobrze. - Wiem.
Nie mamy TV.
Policja poszła w złą stronę, a oni uciekają.
- Hasse nie ucieknie. - Conny!
Conny!
Yyy… Sprawdzę tylko…
[pełna napięcia muzyka]
[Diana] Yyy…
[Hasse] Witam ponownie. Przepraszam.
[Conny] Z drogi!
Hej!
Conny!
[Conny] Z drogi! Dziękuję.
Chryste!
Policja!
Ręce do góry!
[po angielsku] Pod ścianę! Ręce do góry!
[Diana] Josef. Idealnie.
Wezwaliśmy cię. Helena za tym stoi!
Rozumiecie?
Mam dowód na telewizorze. Postrzelonym, ale uwierz mi.
Josef.
Niech mnie puszczą.
Josef!
[pełna napięcia muzyka gra dalej]
[Conny] Stój!
Hasse, stój!
Hasse!
[stęka z bólu]
Czekaj!
Uwaga!
Przepraszam!
[Hasse stęka]
Nie! [stęka]
Taczka? Do cholery!
[obaj stękają]
Conny.
Przestań!
Co ty wyprawiasz? Nie możesz…
[obaj stękają]
Czekaj!
[dramatyczny ton]
Dość tego.
Koniec gry.
„Koniec gry?”
Zaleciało taniochą, ale wiesz, o co chodzi.
Miałeś…
[Hasse stęka]
…siedzieć w więzieniu.
Zniknę.
Już się nie spotkamy.
Przegrałeś.
A ja triumfuję.
[policjanci] Broń!
Na ziemię!
Ręce za plecy! Rzuć broń!
Leż! Pokaż ręce!
[trzask drzwi]
- [brzęk talerzy] - [nerwowa muzyka]
Conny!
Jesteśmy kwita.
- [Diana] Ale z ciebie… - [Jorma] Taką mam pracę.
- [Diana] Nie rozumiesz? - Nieważne.
- Nie. - [Diana] Myślisz, że to ja?
Dobra robota, Jorma.
Mam dowód, Helena.
Wiem, co zrobiłaś. Wszyscy się dowiedzą…
[brzęk wyładowania]
- [Josef] Oszalałaś? - [Helena] Co?
- [Josef] Co ty wyrabiasz? - Trochę ją poraziłam.
- To bardzo poważna sprawa. - Zgadzam się.
Ale to morderczyni policjantów.
Nie mogłam się powstrzymać. Zalazła mi za skórę.
- [Josef] Coś ty sobie myślała? - [Helena] Nie myślałam. Czekam na windę.
SERWEROWNIA
[pełna napięcia muzyka]
[zamknięcie drzwi]
[pikanie komputerów]
- Było coś keto? - Co? Nie.
Tak. Napchałem się.
Co robisz?
Muszę… coś zrobić.
To zajmie dwie minuty. W porządku?
Jasne.
To świetnie.
Halo?
Nie wolno panu tu być!
Olej ją, jest głupia.
Ciężka? Pomóc wam?
Pomożesz mi trzymać telewizor?
Jasne.
[pukanie]
Co pan robi?
- Winda. - [recepcjonistka] Proszę wyjść!
Winda.
Co się dzieje?
BRAK SYGNAŁU
To długa historia.
Pracuję w Elgiganten.
Biedaczka. Czeka ją ciężki los.
Uwolnienie skazańca, morderstwo, handel towarem.
- Diana coś mi powiedziała. - Nie wątpię.
O tobie.
[pełna napięcia muzyka]
Gotowe.
Nie wiem, co robisz, ale wygląda spoko.
WYKRYTO SMART TV
- [pukanie] - Otwierać! Policja!
Spoko, pomogę ci.
[policjant] Otwierać!
- [pikanie] - Klawo.
[muzyka narasta]
[mężczyzna] Bierz.
[policjant] Wyważymy drzwi!
- Mogę też… - To też dobry pomysł.
[piknięcie otwarcia drzwi]
- Policja! Na ziemię! - [Conny] Czekajcie!
[Luka] Cholera.
Spójrz na mnie.
[policjanci] Na ziemię!
Nie ruszać się!
Spójrz na mnie, Josef.
- Kocham cię. - Cicho bądź.
- Josef! - [szczęk kajdanek]
- Nie. - Zajmiemy się tym potem.
Wszystkim się zajmiemy. Będzie dobrze.
Spokojnie.
- Jestem z nim. - Ta, jasne!
[patrol] Tu 9270. Możecie powtórzyć?
Helena Malm aresztowana?
[patrol 2] Zgadza się, 7080.
Helena Malm to nasza główna podejrzana.
[epicka muzyka]
Uważaj, jestem ranna. Dam radę iść sama.
Josef!
- Nie gadaj z nią! - [muzyka przycicha]
- Hej. Jak się masz? - Dobrze.
Mogłem cię posłuchać.
Owszem.
[epicka muzyka]
- Wsiadaj. - Jasne.
[Josef] Na jaw wyszły nowe informacje.
[muzyka cichnie]
- [łagodna muzyka] - [okrzyki i śmiechy dzieci]
WIĘZIENIE
- [rżenie konia] - [chłopiec] Spójrzcie!
[chłopiec 1] Koń. Biegnie w naszą stronę!
[epicka muzyka]
To nie twój tata?
Tak.
[chłopiec 2] Czemu nie staje?
Uwaga!
- [dzieci piszczą] - Z drogi!
[koń rży]
Spokojnie!
- Tato, zeskocz! - [Conny] Stój!
Prr!
- [dzieci piszczą] - Aj!
Kupiłeś konia?
Nie, pożyczyłem od znajomej.
Tamtej.
POLICJA
- Dzięki. - Jasne.
- [dziewczynka] Pospiesz się. - Już idę. Czekajcie!
Tatę boli kość ogonowa, ale poza tym żyje.
[dziewczynka] Co to takiego?
Dobrze poszło.
- [śmieją się] - Tak.
[energiczna piosenka popowa]
[matka] Co ty wyrabiasz?
Jeździsz na koniu między dziećmi?
- Mogę wyjaśnić. - Nie umiesz? Nie jeździsz.
- Miałem problem. - Będziesz siedzieć.
- Serio. - Jasne.
Obyś miał dobrego adwokata.
[piosenka gra dalej]
No to…
[piosenka cichnie]
klops.
[wybuchają śmiechem]
[piosenka gra dalej]
Napisy: Krzysztof Zając