Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Danie? - Cokolwiek?
- Co zechcę? - To może…
- Szparagi. - Lasagne.
- Pizza. - To…
Ciasto czekoladowe z cukrem kokosowym.
Jajka sadzone z frytkami.
- Wegańska surówka. - Codziennie jem pizzę.
- Krewetki czosnkowe. - A lody mogą być na osobnym talerzu?
Żółtko powinno być ugotowane na twardo.
- Z kaszą bulgur. - I jak najwięcej mięsa.
Nie znoszę, gdy się stykają.
- Całe. - Wołowina, świnina, drób.
I kurkuma.
Przedmiot…
- Cokolwiek? - Więc…
Ten długopis.
- Scyzoryk. - Siekiera?
- Dildo. - Sztylet.
Wiem, żartowałam.
Jakiś piękny obraz.
Gwarantuje mi pan, że codziennie dostanę pizzę?
Oczywiście.
Chodzi o to, że jeśli nie, to mogę się bardzo zdenerwować.
Jak bardzo?
Wie pan, dlaczego tu jestem?
Tu jest napisane, że próbował pan podpalić dom rodziców,
kiedy spali.
No właśnie tak bardzo.
Za grosz, kurwa, wstydu nie macie? Sukinsyny!
Na co się gapisz?
- Dwudziesty pierwszy! - To ten, który się chowa.
Ten z 21.
Zjadł mięso z pizzy i polędwiczki wieprzowe!
Pierwszy dzień i już namąciliście!
Dwudziesty pierwszy!
Hej! Nie!
- Nie! - Zasrani nowicjusze.
Ile razy mamy ci to powtarzać?
Że mogę zjeść tylko moje danie?
Albo to, na które dobrowolnie się z kimś zamieniłeś. Tak.
Takie jest Prawo.
Mówisz o Prawie, które ktoś, kto zjadł moje danie, miał głęboko gdzieś?
Jutro się tym zajmiemy.
Ale nie możesz jeść do woli jak jakiś Barbarzyńca.
O nie.
Barbarzyńcy to ci z 21, którzy zjedli mój posiłek.
Chyba przynajmniej mam prawo zjeść…
Masz prawo, abyśmy my, Lojaliści, chronili twoje danie. Tak.
Pracujemy nad tym.
Jeśli wy, Lojaliści, tak sobie ze wszystkim radzicie,
to będziemy mieć problem.
Nie jest to łatwe, ale od początku rewolucji solidarności
każdego miesiąca dziura jest sprawiedliwsza.
A z pomocą wszystkich
Prawo wkrótce dotrze do najniższego poziomu.
Nie rozumiesz, że jeśli zjesz posiłek zamówiony przez kogoś innego,
ta osoba poczuje się skrzywdzona
i upoważniona do zjedzenia czegokolwiek?
To z kolei stopniowo zaszkodzi coraz większej liczbie osób.
Wywoła koszmarny efekt domina, zostawiając ludzi pod nami bez jedzenia.
Skończyłeś?
Słuchaj, bęcwale. Tak będzie, jeśli zjesz to skrzydełko z kurczaka.
„Bęcwale”?
- To patrzcie, co ten bęcwał robi. - To prawda. Tak będzie.
Jasne. Łatwo ci mówić.
Nikt nie zjadł twoich cuchnących krokietów.
Chcesz jednego?
Dobra.
Ale jutro nie chcę kolejnej niespodzianki, jasne?
Dobra. Jedz szybko, zanim zjedzie platforma.
Administracja nie pozwala przechowywać jedzenia.
Karzą nas za to, ale tylko raz. Chyba rozumiesz.
Rozumiem.
A czemu nie ukarzą tych skurczysynów z poziomu 21, którzy zjedli moją pizzę?
To my wymyśliliśmy zasadę zjadania własnych dań, nie Administracja.
Pamiętajcie, że w tym miesiącu macie szczęście, że trafiliście na 24.
W przyszłym możecie skończyć dużo niżej.
Ale wasze zachowanie pierwszego dnia jest godne podziwu.
Szanujcie innych i pilnujcie porządku na poziomie.
Nie dajcie się dziurze złamać.
„Nie dajcie się dziurze złamać”.
Jak masz na imię?
Zamiatin.
Perempuán.
Tak naprawdę moim ulubionym daniem były
krokiety z szynką, które robił mój były.
Ale teraz to już niemożliwe.
Tęskni pani za nim?
Czego pani szuka w dziurze?
Czasu.
Potrzebuję czasu, by zapomnieć o tym, co zrobiłam.
Czterdziesty czwarty!
- Czterdziesty czwarty! - Czterdziesty czwarty.
Czterdziesty czwarty.
Czterdziesty czwarty!
Przekażcie dalej tym u góry!
- Czterdziesty czwarty! - Przekażcie!
Łańcuch komunikacji został zerwany na poziomie 44
i nie wiemy, czy poniżej jedzenie zostało sprawiedliwie rozdzielone.
Wiemy, że już od poziomu 21 tak nie było.
Ile jest poziomów?
Trzysta trzydzieści trzy.
To nieważne, ile jest poziomów.
Ważne, żeby jedzenie dotarło do wszystkich.
Jutro nasi towarzysze z poziomów 19 i 20
zjadą na poziom 21, żeby bronić twojej pizzy.
A ci z poziomów 42 i 43 zjadą na 44, żeby ludzie niżej też mogli jeść.
Tak to działa.
A teraz lepiej się cofnijcie.
Bo co? Nie możemy nawet tu sobie stać?
Co pan wtedy czuł?
Kiedy prawie zabiłem rodziców?
Przepraszam. Chwileczkę.
Tu jest napisane, że próbował pan podpalić swój pokój,
ale po pół minuty się pan rozmyślił.
Spłonęły tylko kosz na śmieci, autobiografia, którą pan pisał,
i parę pustych pudełek po pizzy.
Przyjmij do wiadomości, patafianie,
że wysłali mnie tutaj, bo się mnie boją.
Gdzie moje jedzenie?
Gdzie moje…
Co się dzieje?
Ludzie z poziomu 21 nie odpuszczają.
Obawiam się, że zostaną ukarani tylko raz.
- Kto następny? Ty i ty. Do dzieła. - Skurczy…
Tak!
No dalej, 22!
Jazda!
Są na platformie.
Jeśli nie zatrzymają ich na 22,
to nam przyjdzie ich spacyfikować.
I tobie też.
Jak to nam?
Nie przyszedłem się tu bić. Nie było mowy o walce.
Wybaczam im. Koniec tematu.
Wyłamcie pręty z ramy łóżka!
Masz. Szybko!
- Co robimy? - Nie wiem.
Révolution solidaire!
Rusz się, do cholery!
Hej!
- Co tam się dzieje? - Mamy walczyć.
O jedzenie. Z tymi nad nami.
Nous?
Wy, tam u góry! Słyszycie mnie?
Dam wam moją pizzę. Nie ma sprawy.
Ale nie róbcie mi krzywdy. Proszę.
- Hej! - Cholera.
Gorąco!
La plateforme.
Jedzenie! Musimy pozbyć się jedzenia! Pomóż nam!
Ale zimno.
Zamrożą nas.
Ale zimno!
Zimno.
Gotowe.
Nic nie zostało.
Gotowe.
Dobra robota.
Odważnie.
Nadal jest nieprzytomny?
Tak.
Chcesz trochę pizzy?
- Chcesz, draniu? Chcesz? - Przestań!
Ten łajdak wyrządził wiele krzywd.
Przez niego nikt dziś nie będzie jadł.
Ale my w ten sposób nie postępujemy.
Nie.
Wy postępujecie w sposób wyrafinowany.
Co?
Sądzisz, że tylko on jest za to odpowiedzialny?
Wczoraj mogłem zjeść cokolwiek innego.
Jedzenia było dużo, ale mi nie pozwoliliście.
Więc to nasza wina?
Mówię tylko, że dając ludziom czasem trochę wolności…
Nie! Tu fermes ta gueule, maintenant!
Nie.
Wolność nie ma nic wspólnego z jedzeniem do woli.
Nic. Okej?
Nie żyje.
Nie! Enculé de merde! Fils de pute de merde!
To było bardzo odważne.
Dość!
Co z nim zrobimy?
Wy nic.
Zjadę z nim na dół, aż znajdę jakiegoś Namaszczonego.
„Namaszczonego”…
Namaszczeni to osoby, które miały szczęście poznać Mistrza.
To on stworzył podwaliny Prawa.
Namaszczeni mają je mądrze egzekwować…
Zaraz.
Mistrza?
Niektórzy zwą go
Mesjaszem
albo Hidalgiem.
Nikt nie wie, czy nadal żyje.
Ani czy w ogóle istniał.
Dawno temu,
zanim tu trafiłem, Mistrz wysłał przesłanie pełne nadziei.
Podobno przeżył cały miesiąc bez jedzenia
na jednym z najniższych poziomów,
medytując.
Kolejnego miesiąca znów obudził się na poziomie,
na który nie docierało pożywienie.
Ukroił ciało z własnego uda…
i nakarmił potrzebujących.
Swoich Namaszczonych.
Od tamtej pory miesiąc za miesiącem
oni głosili po całej dziurze jego przesłanie solidarności,
broniąc sprawiedliwego podziału żywności.
I razem osiągniemy ten cel.
Nawet jeśli polecą przez to głowy.
Świetnie, Robespierre.
Ale ja nie jadłem od dwóch dni.
I chcę moją pizzę!
Jesteś tego pewien, Robespierre?
A może twój Mistrz wolałby, żebyś ją pokroił
i nakarmił nią potrzebujących?
Zresztą jest już ugotowana.
Kanibalizm jest zakazany przez Prawo,
od kiedy Mistrz dał nam przykład swym poświęceniem.
Codziennie wymyślasz nową zasadę, Robespierre.
Dania tych, którzy wczoraj zginęli.
- Muszę je wyrzucić. - Wyrzucić?
Prawo zezwala tylko na jedno danie.
Ale dlaczego?
Arbitralny podział resztek przynosi korzyści tylko nielicznym.
Nikt nie szanuje prawa, które pozwala na nierówności.
Ale wcale nie musi być arbitralny.
Sami byśmy je zjedli!
Dobra, alors…
Małże, torreznos i pieczona jagnięcina.
Jesteście teraz strażnikami dań tych, którzy zginęli nad wami.
Musicie się codziennie upewnić, że są w nienaruszonym stanie,
i pozbyć się tego źródła niezgody.
Możecie się zamienić, ale wtedy musicie wyrzucić swoje danie.
Okej.
Uwierz mi, na dłuższą metę tak jest lepiej.
Śmierć towarzyszki nie może być nagrodą.
Allez!
Jaką karę dostanie?
Surową.
Ale sprawiedliwą.
Obym znalazł jakiegoś Namaszczonego przed barierą na poziomie 44.
Niewielu ich już zostało.
Przestrzegaj Prawa
i egzekwuj je.
Wierzysz w to wszystko?
To ostatni dzień.
Pokaż, co potrafisz.
Mam raczej umysł ścisły.
Nie jestem taki głupi, jak się zdaje.
Całe życie poświęciłem matematyce.
Ale zrezygnowałem.
Dlaczego?
Dlatego.
Pierwiastek kwadratowy z minus jeden.
Rozwiązanie tego pierwiastka
w matematyce nazywa się jednostką urojoną.
Urojoną.
Pewnego dnia zrozumiałem, że jeśli akceptujemy rozwiązanie,
które nie odzwierciedla fizycznej rzeczywistości
w naszym wszechświecie,
nie mogę już więcej wierzyć w matematykę…
Ani w nic innego.
Rzuciłem pracę i moje badania na uniwersytecie.
I porzuciłem rodzinę.
- Zostawiłeś przez to rodzinę? - Wprowadziłem się do rodziców.
Masz dzieci?
Tak złe są rzeczy urojone?
A ty? Masz dzieci?
To, co urojone, nie istnieje…
i do niczego się nam nie przyda.
Jaka jest twoja historia, Perempuán?
Potrzebuję czasu, żeby…
sobie wybaczyć.
W tym miesiącu jedzenie dotarło do poziomu 175!
- Dotarło do 175! - Musimy to uczcić!
Słyszysz? 175.
Chodź.
- Po co? - Zatańczymy.
Zatańczymy?
Kompletnie ci odbiło.
Zgoda.
Poziom 179. Cannelloni i słodko-kwaśna wieprzowina.
U nas pizza i krokiety.
Niektórzy pod nami nie chcą współpracować.
Zjedzą wszystko, co dostaną, kiedy tam dotrze.
- Jakie masz danie? - Zamówiłam deser. Pantxinetę.
Dobrze będzie czasem zjeść deser.
Nie widzisz, gdzie jesteśmy?
System działa coraz lepiej. Nie możemy teraz zwątpić.
Sto sześćdziesiąty dziewiąty!
Jakieś wieści z góry?
Łańcuch został zerwany na 169. Tylko tyle wiemy.
Mam nadzieję, że koledzy Robespierre’a egzekwują Prawo, dając im po mordach.
Prawo jest miłością. Prawo jest wolą.
Prawo jest miłością w rękach woli.
Nie pozwólcie się oszukać głupcom, bowiem w dziurze mieszka miłość.
Nęka ich samotność i bezradność, lecz Prawo…
Prawo jest dla wszystkich.
W zeszłym miesiącu był na 165 i nie jadł nic przez 25 dni.
Pieprzony czubek.
Mam nową towarzyszkę. Wyżej jest więcej nowych.
Niżej też.
Czyli w zeszłym miesiącu wielu zmarło.
Byliśmy nowi i nauczyliśmy się przestrzegać Prawa.
Nauczyliśmy się przestrzegać Prawa na poziomie 24.
Wszyscy zostaliśmy wybrani.
Wszyscy wstąpimy na szczyt.
Zmartwienia są niczym cienie, które przychodzą i odchodzą.
Nie zamieszka w nas smutek żaden.
Mieszkają w nas siła i miłość.
Patrzcie. Ujrzyjcie światłość Mistrza, która ogarnia każdego z nas.
Nawet jeśli dom nasz zniszczony zostanie ogniem i mieczem,
jego niewidzialny dom trwać będzie.
Jego niewidzialny dom trwać będzie.
Lecz wy, wy nie pojmujecie jeszcze jego prawdziwego znaczenia.
On jest ostoją wszystkiego.
On jest magiem.
On jest życiem
i dawcą życia.
On jest płomieniem gorejącym
w sercu każdego człowieka i w środku każdej gwiazdy.
Patrzcie. Ujrzyjcie światłość Mistrza, która ogarnia każdego z nas.
Jeśli wola ustanie, by wykrzyczeć „dlaczego”,
wówczas wola przestanie istnieć i nie zostanie wypełniona.
Widzi Prawo, lecz go nie pojmuje.
On jest płomieniem gorejącym w środku…
Przestań, do cholery!
To znak, na który czekaliśmy!
To Namaszczeni uwalniają dziurę od Barbarzyńców.
- Bez strachu. - Niepotrzebnie.
Nie mogli zjechać i chronić jedzenia?
I zostawić przestępców na górze?
To samobójstwo dla pozostałych.
Prawo. Prawo to władza,
surowość i porządek.
Ten, który jest prawy, prawym pozostanie.
Ten, który jest nieczysty, nieczystym pozostanie.
Zamkniesz się w końcu?
Gdzie to było?
Zbyt wysoko.
Musimy wytrzymać jeszcze wiele dni.
Musimy znaleźć i zniszczyć zdrajców.
Śmierć będzie piękna.
Śmierć przypieczętuje naszą prawdziwą miłość.
Czyńcie tu dobro,
a odtąd będzie wam to wynagrodzone.
Czyńcie tu dobro, a odtąd będzie wam to wynagrodzone.
Dobre wieści.
Zostały tylko blokady na poziomach 169 i 168.
Ci Barbarzyńcy próbują sabotować komunikację,
ale Namaszczony stojący na czele wyzwolenia prosi,
byśmy byli silni.
Nie jednooka, tylko zezowata! Cholera!
Słuchajcie. Prosi o zidentyfikowanie kulawego gościa i zezowatej kobiety,
którzy w zeszłym miesiącu nażarli się jak świnie na 176.
I jakiegoś olbrzyma, który znęcał się nad towarzyszem na 98.
- Dwudziesty czwarty! - Co z 24?
Tamten grubas! Zjadł torreznos!
I jakiegoś grubasa, który na 24 zjadł dania swoich zmarłych towarzyszy.
Co za sukinsyn.
- Na którym poziomie byliście? - Na 46.
A ty?
Na 74.
Dobra.
Nie martw się. Nikt nie wie, że byliśmy na 24.
Widzieli nas.
Kiedy jedzenie do nas dotrze, będziemy mogli zjeść tylko nasze dania.
Albo te, na które się zamienimy. Ja zamówiłem pizzę.
A ja krokiety.
Umrę, jeśli nie będę się dobrze odżywiał.
Kiedy tu dotrą, trzeba będzie się podporządkować.
Ale potem zrobimy, co będzie konieczne.
Ukarzą nas.
Nie, nie jest pan tu dlatego, że się pana boją.
Rzucił pan szkołę w wieku 16 lat.
Wszystkie pana biznesy upadły.
Żona i dzieci wyrzuciły pana z domu.
A pana rodzice też zaczynają mieć pana dość.
Zaproponowali tu panu miejsce, bo sądzą, że potrzebuje pan…
dyscypliny.
Dyscypliny?
A niby po co?
Dyscypliny,
żeby skończył pan z tymi żałosnymi próbami zwracania na siebie uwagi.
- Co robisz? - Popełniłem wiele błędów.
To dobre dzieciaki.
Niezbyt bystre - mają to po matce.
Nie mam do nich żalu.
Co ty wygadujesz?
Zjadłem cudze jedzenie.
Nie zbliżaj się.
Nie powinienem był go zjeść.
Nie zbliżaj się.
- Nie zbliżaj się! - Dyscyplina!
Nie chcę cię ze sobą pogrążyć.
Ani żeby cię ukarali za pomaganie mi.
Odwiedź moje dzieci, gdy wyjdziesz.
Powiedz im, że zawsze je kochałem
i że przynajmniej mój koniec…
nie był kłamstwem.
Mam nadzieję, że nie cierpiał.
Że zginął od razu.
Hej.
Na górze chyba wszystko w porządku.
Nie znaleźli Barbarzyńców.
Tutaj mamy paellę i smażony ryż z dodatkami.
Ja krokiety.
My surówkę wegańską i stek wołowy z sosem pieprzowym.
Do 71 są sami Lojaliści albo nowicjusze. Zobaczymy, jak się zachowają.
Mamy szczęście. Jesteśmy na dobrym poziomie.
Raz dziennie zjeżdża platforma.
Mamy kilka minut, żeby zjeść zamówione danie.
Co wybrałaś?
- Śliwki. - Więc tylko to zjesz.
Chyba że się z kimś zamienisz.
To twój przedmiot?
Moja poduszka.
Bez niej nie mogę spać.
Niektórzy nowoprzybyli odmówili przestrzegania zasad.
Wygląda na to, że są dwie przeszkody: jedna na 46 i druga wyżej.
Ale nad nimi jest Namaszczony, więc wkrótce ich spacyfikuje.
Jutro zjesz.
- Barbarzyńca na 54! - To ten z drugiego!
- Barbarzyńca! 54! - Barbarzyńca na 54!
Udawał, że jest jednym z nas,
ale go rozpoznali, więc zaatakował swojego towarzysza.
To ten z drugiego!
Ten sam. W zeszłym miesiącu był na drugim. Ci z pierwszego nie dali sobie z nim rady.
Mówili, że skurwiel żarł jak świnia, dopóki nie zwymiotował.
Jutro go spacyfikujemy. I załatwione.
Zjadę z wami.
Nie ma takiej potrzeby.
- Nie damy mu uciec. - Nie, ale zasada jest jasna.
Najpierw cztery osoby z poziomów bezpośrednio powyżej.
- Byłem na czwartym i widziałem go! - Dorwijmy go!
Mój towarzysz zmarł przez takich parszywców jak ten pod nami,
który w zeszłym miesiącu na drugim obżerał się jak świnia.
Bez poszanowania Prawa giną ludzie.
Im wyżej, tym większa odpowiedzialność.
Rozumiesz?
Rozumiem twój gniew.
Właśnie przez takich ludzi wszystko się pieprzy.
Pierdol się!
Tak! To Dagin Babi.
Namaszczony to Dagin Babi!
To Dagin Babi.
Namaszczony to Dagin Babi.
Jesteśmy uratowani. On nie bierze jeńców.
Nie pozwolimy mu uciec.
- Gdzie się wybieracie? - Po sprawiedliwość.
Nie wy!
- Co, do diabła? Nie możecie. - W sześcioro lepiej.
To wbrew Prawu. Możecie zerwać łańcuch komunikacji.
Z trzystopniową przerwą łańcuch może dalej działać.
Schodźcie. My zjedziemy.
Nie. Nie zejdziemy.
Sami zdecydujcie: zjeżdżacie z nami czy zostajecie, żeby nie zerwać łańcucha?
Ty zjedź. Ja będę chronił łańcuch.
Potrzebujemy wsparcia, żeby zabić tę świnię. Rozkazy z góry.
Ty sukinsynu. Zamknij się.
Dziewczyny, nie chcę kłopotów. Już to odkładam.
Nie!
Ty suko!
Przestań.
Nic złego nie zrobiłem.
Pozwól mi iść własną drogą.
Tkwię tu już od ponad półtora roku.
Proszę.
Jadłem, bo chciałem nabrać sił.
Proszę. Ja tylko chcę przetrwać, tak jak i wszyscy.
Nie!
Nie! Musimy zjechać w dół.
- Nie! - Daleko nie ucieknie.
Nie o niego mi chodzi.
Nie jesteś nowa w dziurze, prawda?
Siedzę tu od pół roku.
Pierwszego dnia
moja towarzyszka…
Kekasih…
wyjaśniła mi…
Prawo i…
zrozumiałam je.
Jest niesprawiedliwe,
bo chroni tylko to danie, które wybieramy przy wejściu do dziury.
Ale…
od czegoś trzeba było zacząć.
Zawsze stosowałyśmy się do Prawa.
Jadłyśmy tylko nasze posiłki,
a kiedy zaszła potrzeba, brałyśmy udział w akcjach pacyfikacyjnych.
Ale pewnego razu…
spotkałyśmy młodego chłopaka.
Był niedożywiony i umierający.
Wzięłyśmy jedzenie jakiegoś zmarłego i dałyśmy mu więcej, niż mu przysługiwało.
Kilka dni później…
zjawił się Namaszczony.
Dagin Babi.
Dagin Babi jest najsurowszym z Namaszczonych.
Z miesiąca na miesiąc staje się gorszy. Dużo gorszy.
Postanowił, że nasza kara będzie przestrogą dla innych.
Za złamanie Prawa.
Kekasih stawiła opór
i wydłubała mu oczy.
Dagin Babi rozkazał przywiązać ją nagą do platformy
i wysłać bezbronną na niższe poziomy.
Kazali mi patrzeć,
jak zjedli ją żywcem kilka poziomów niżej.
W dziurze nigdy nie będziemy bezpieczne.
Nie wszyscy Namaszczeni tacy są.
W zeszłym miesiącu jeden z nich zjawił się w samą porę,
ratując wielu przed śmiercią głodową.
A jak według ciebie udało mu się zejść na twój poziom?
Musimy dalej pomagać.
Musimy być sprawiedliwsze.
Musimy wytrzymać,
dopóki stąd nie wyjdziemy.
Jeszcze do ciebie nie dotarło?
Stąd nikt nie wychodzi.
Tutaj nikt nie przeżyje.
Mamy tylko jedno wyjście.
Uciec.
Uciec podczas interwału.
Podczas czego?
Pod koniec każdego miesiąca reorganizują dziurę.
Używają do tego gazu,
czegoś w rodzaju sewofluranu.
- Wtedy to zrobimy. - Ale…
Jak zachowamy przytomność?
Szukam go każdego miesiąca.
Niestety bez skutku.
Ale jeśli go znajdziemy, będziemy miały tylko jedną szansę.
I właśnie dlatego
musimy dalej jechać w dół.
A czego szukamy?
Nie!
Znak rozpoznawczy Dagina. Teraz albo nigdy.
Dagin Babi i jego banda pewnie zjeżdżają na platformie,
ale była blokada na 46.
Zatrzymają się tam, by zastosować Prawo.
To nasza szansa. Musimy dziś zejść.
Twój plan jest szalony. A jeśli się nie uda?
Nie wiem, czy się uda. Ale wiem, co będzie, jeśli Dagin Babi do nas dotrze.
Zabierzemy go ze sobą?
Zabijcie mnie!
Schodźcie.
Słyszałem o was niezwykłe rzeczy.
Wiem, jak zażarcie chciałyście się przyłączyć do pacyfikacji,
choć was nie dotyczyła.
Dziś w nagrodę,
jedząc wasze posiłki, możecie wypić tyle wina, ile chcecie.
Jedzcie, nie wstydźcie się.
To nie tylko wasze prawo. To obowiązek.
Do obrony Prawa potrzeba nam silnych mężczyzn i kobiet.
Smacznego.
Puść ją! Kurwa mać!
Puść mnie!
- O co chodzi? - Zostaw mnie.
- O co chodzi? - Please.
Musimy przestrzegać Prawa
i je egzekwować.
Zawsze.
Bez wyjątków.
Znacie zasadę kolejnej czwórki?
Jasne, że tak.
W takim razie odpowiedzcie,
dlaczego, do chuja, pozwoliliście im przyłączyć się do pacyfikacji?
Słucham?
Ja…
Ja im mówiłem, że to nie w porządku.
Ale ich nie powstrzymałeś.
Nie, ale utrzymałem pozycję, żeby nie zerwać łańcucha komunikacji…
Tak. Nawet ślepiec widzi, jak wielkiej odwagi wymagał twój czyn.
Mam pomysł. Dziś już na to za późno.
Ale jutro ty też możesz wypić tyle wina, ile zechcesz.
Podczas twojej ostatniej wieczerzy.
Potem zostaniesz stracony za podwójne zaniedbanie obowiązków.
Podwójne zaniedbanie? Ja…
Tak, podwójne.
Pierwsze: nie zjechałeś na dół.
I drugie: pozwoliłeś zjechać im.
Ty też im pozwoliłeś,
dlatego stracisz rękę.
A co z nią? Dlaczego ja tak, a nie ona?
Sam przyznałeś, że ją oszukałeś.
Nie wiedziała, że łamie Prawo.
Ale pomyślałam, że wsparcie się przyda.
Prawa się nie interpretuje, tylko przestrzega!
To, co jest wyjątkiem dla prawych, jest wymówką dla nieuczciwych.
Popełniłaś wykroczenie.
Stracisz rękę.
Nie możesz karać tych, którzy bronią Prawa.
Nie, mylisz się. Ci, którzy łamią Prawo, nie bronią go.
Co więcej, ci, którzy tak postępują,
wcześniej czy później zaczną naginać Prawo do własnych potrzeb.
Słuchaj uważnie.
Wielu ludzi zginęło albo wiele straciło, aby móc tu dzisiaj być.
Ja straciłem oczy.
Twoja koleżanka też powinna znać to uczucie.
Ale wygląda na to, że niczego cię to nie nauczyło.
To już drugie wykroczenie.
- Podzielisz los twojej byłej towarzyszki. - Ty draniu!
Taka samowola jest niedopuszczalna.
Zabijamy, by w przyszłości nikt już nie zabijał.
Tam poniżej jest wielu Barbarzyńców i tylko strach ujarzmia bestie.
Terror jest naszym przesłaniem.
Jeśli pozwolisz jej żyć, ucieknie.
Mów, synu.
Mają plan.
Powiedz jaki.
Słyszałem, jak rozmawiały o ważnych sprawach.
Myślały, że śpię,
ale tak nie było.
Bo wiem, że to najlepszy sposób, aby się czegoś dowiedzieć.
I ona powiedziała jej o miejscu,
w którym raz za razem ten świat powstaje na nowo.
Powiedziała jej, że jeśli zjedzą psa, mogą się wybudzić i uciec.
Chciały mnie porwać, ale ja nie jadam psów.
Spokojnie, synu.
Nikt nie zje żadnego psa.
Pierwszy miesiąc w dziurze?
Dzień dobry, sąsiedzi.
Kolejny miesiąc w dziurze.
U nas ma być morlesz i kawior, ale nie zamieniamy się na byle co.
- Ciekawe, co mają ci żebracy. - Nie rozmawiaj z nimi.
Poziom 73. Gdzie moje jedzenie? Jestem głodny!
Jebani Lojaliści.
- Kim jesteś? Przedstaw się. - Sam się, kurwa, przedstaw.
Z tymi pod nami też nie.
Rozmowa mnie męczy.
Ściśle przestrzegałem Prawa, ale miesiąc temu na 203
nikt nie przyszedł mi z pomocą.
Jaki przedmiot wybrałeś?
Chciałem nim kroić chleb.
W domu kupuję krojony.
Ale tutaj nic nie wiadomo.
Mogę zobaczyć?
Mamy tylko jedno wyjście.
Uciec podczas interwału.
Ale jak zachowamy przytomność?
Szukam go każdego miesiąca.
Musimy dalej jechać w dół. Musimy znaleźć Psa.
- Hej! - Patrzcie na tego faceta! Co za świnia!
- Przestań! - Musimy przestrzegać Prawa!
Co ty robisz?
Zaraz, chwileczkę! Tak nie można!
Zejdę tam i porachuję ci kości.
- Nie możesz deptać jedzenia. Świnie! - Lepiej chodź ze mną.
Schodź, do cholery.
Słyszysz? No ogłuchła.
Na pewno, bo nie słyszy, co do niej mówię.
Złaź stamtąd.
Idziesz?
Oczywiście.
No dawaj.
Sam niczego nie osiągniesz.
Jeśli chcesz przeciwstawić się Lojalistom, musisz działać jak oni - w grupie.
- Zejdź i przestrzegaj Prawa! - Spokój.
Oddam życie w jego obronie.
- Jesteś tego pewien? - Posłuchaj.
Nikt nie powinien ograniczać naszej wolności.
Jesteśmy wystarczająco dorośli, by sami o sobie decydować.
Jagnięcina jest zajebiście dobra.
To Barbarzyńcy!
To pieprzeni Barbarzyńcy!
To Barbarzyńcy! Zasrani Barbarzyńcy!
Jeśli chcecie przeżyć kary i tortury, wchodźcie.
Jutro zjedzie tu jakiś Namaszczony.
Połączymy nasze siły z resztą Lojalistów i zlikwidujemy was wszystkich po kolei.
Słyszycie mnie?
Powinniśmy go uciszyć.
…i dobrze o tym wiecie.
- My tak nie postępujemy. - Pieprzeni Barbarzyńcy!
Urodziliśmy się wolni, a ci Lojaliści nienawidzą wolności.
Dlatego nienawidzą nas! Bo jesteśmy wolni i tak już pozostanie!
Nie zabronią nam robić tego, na co mamy ochotę.
Pełno tu jedzenia. Czemu nie możemy jeść do woli?
Całe życie marzymy o wolności.
Właź. Patrz, ilu nas jest.
Bo siedzimy tu od dawna i mamy więcej praw niż oni.
Za pieprzoną wolność!
Jedzcie!
Dalej, wsiadajcie.
- Tam jest wolność. - Właźcie.
Nikt mnie do tego nie zmusi.
Chcą nas stłumić, ograniczyć.
Nadszedł czas!
Za wolność!
Dobra. Zostaniemy tutaj.
Jest nas dość.
Zostajemy tutaj, wolni mężczyźni i kobiety.
Namalował go na ścianie swojego domu.
Potem przeniesiono go na to płótno.
Czyż nie jest cudowny?
To oryginał.
Tak się cieszę, że w końcu coś robimy z tymi ohydnymi sekciarzami i ich Prawem.
Ale najpierw musimy się zorganizować.
Przyjaciele i przyjaciółki,
witajcie w moich skromnych progach.
W twoich gównianych progach.
- Jest jedną z nas. - Myślę, że tutaj…
Zamknij się, dziwolągu.
Ale masz maniery.
Ty patrz na siebie.
Wyśmienite dania i wykwintne wina
Dostaniemy dziś do skosztowania
Najlepsze przysmaki
Znajdą się na naszym stole
A po słodkim, puszystym deserze
Czas na dobrą kawę
Po słodkim deserze czas na dobrą kawę
I na miłość
Co jest, do cholery? Wstawać.
Wstawać. Ja pierdolę!
Już tu zjeżdżają!
- Musimy się przygotować! - Skurwysyny!
Gotuj broń!
- Kurwa. - Trzeci dzień.
Tam jest, sukinkot.
Do końca miesiąca już nic nie zjecie.
Owszem - platforma zjedzie codziennie,
ale będzie pusta, bez jedzenia.
A gdy będziecie wygłodniali i wycieńczeni,
wtedy do was zjedziemy i was wykończymy.
- Ty sukinsynu! - Zjedź i walcz!
Tych śmierdziuchów pod nami też skażesz na śmierć?
Nie, tam pod nami pełno jest sukinsynów waszego pokroju.
Właśnie. Co z nimi? Też skażesz ich na śmierć?
Wiem, że to bardzo wysoka cena,
ale obrona Prawa jest jej warta. Słuchajcie uważnie.
Jeśli się poddacie, tylko prowodyrzy tego niedorzecznego buntu poniosą karę.
Słuchajcie, towarzysze!
Towarzysze, słuchajcie! Proponuje nam jakieś wyjście.
- I w miarę rozsądne. - Z drogi, dziadu.
- Bydlak. - Cholera!
Ślepiec blefuje! Nie skaże swoich ludzi na śmierć.
A jeśli się mylisz?
Co będziemy jeść?
To co robimy?
A może zjedziemy
i zjemy jego ludzi?
Słyszałeś, ślepy skurwielu?
Zjedziemy na dół i zjemy tych pod nami!
Po latach ciężkiej pracy
nadeszła moja wielka noc.
Moja czwarta wystawa.
Dzieliłam ją z czołowymi artystami.
Wystawiłam serię rzeźb przedstawiających brutalność zwierząt.
Przyszedł mój chłopak razem z synem, żebym go wreszcie poznała.
No i…
Dzieci nie mogą usiedzieć w miejscu.
Przynajmniej nie on.
Jedną z moich prac
był straszny pies.
Okrutny.
Przerażający.
Zamiast pazurów miał ostre brzytwy, zwrócone w kierunku widzów.
Długo tak nie pociągniesz.
Jeśli nie zjesz, umrzesz.
Mówili, że jest niebezpieczny.
Ale dla mnie właśnie to ryzyko i zuchwalstwo
czyniły go naprawdę wyjątkowym.
Odmówiłam wyznaczenia strefy bezpieczeństwa.
Dzieciak ciągle biegał wokoło.
Aż w końcu się potknął.
Jeden z pazurów…
Jedno z ostrzy…
wbiło mu się w oko.
Mam nadzieję, że nie cierpiał.
Że zginął od razu.
Prawnicy świetnie się spisali.
Sędzia uznał, że to był wypadek.
Ubezpieczyciel zapłacił.
Stałam się jedną z najbardziej cenionych artystek mojego pokolenia.
Wszystkie dzieła z serii o brutalności zwierząt
sprzedały się za miliony.
Zwłaszcza pies.
Barbarzyńcy!
W kostki!
Niech rozpocznie się rewolucja!
- Musimy się przygotować. - Przygotujcie się!
Barbarzyńcy! Teraz!
Obraz…
Dlaczego jest taki ważny?
Ty.
Dokończ to, co zaczęłaś. Dalej.
Jesteś bezbronny,
a ja mam nóż.
Ale mam lepszy pomysł.
Mogłabym opatrzyć twoje rany
i do końca miesiąca karmić cię twoim własnym ciałem.
Kroiłabym ostrożnie, żeby utrzymać cię przy życiu.
Wtedy stałbyś się godzien swego Mistrza.
Ale nie zrobię tego.
Nie użyję swojej wyobraźni, aby kogokolwiek torturować.
Już nie musisz.
I tak już skazałaś nas wszystkich.
Mówili, że ten pies to ryzyko,
ale ja nie odpuściłam.
Gdybym mogła cofnąć czas
i go ocalić…
Ale nie może pani.
Czego pani szuka w dziurze?
Czasu.
Potrzebuję czasu, żeby sobie wybaczyć.
Muszę uciec…
by zapomnieć o tym, co zrobiłam.
Odchodzę.
Chcesz iść ze mną?
Nie.
To był najlepszy miesiąc w moim życiu.
Jesteśmy więźniami samych siebie.
I od tego
nie ma ucieczki.
Gdy poczujemy gaz,
wtedy to zrobimy.
Ale jak zachowamy przytomność?
Jeśli się uda, wezmą nas za martwe.
Ale się obudzimy.
Damy im się wynieść górą
z innymi zwłokami, a potem…
musimy improwizować.
A jeśli się nie uda?
Umrzemy.
Muszę uciec.
Gdybym mogła cofnąć czas…
Muszę uciec.
Gdybym mogła cofnąć czas i go ocalić…
Muszę uciec.
…i go ocalić.
Tylko one mogą wrócić na górę.
Nie zostawię go.
Twoja podróż dobiegła końca,
ale on
dostanie kolejną szansę.
„Razem stąd wyjdziemy i razem udamy się na pielgrzymkę.
Obu nam dopisze takie samo szczęście”.
Twoja podróż dobiegła końca, ślimaczku.
To ona jest przesłaniem.
Ona jest przesłaniem.
Ty…
Co ty tu robisz?
Napisy: Anita Danielewska