Downloaded from YTS.MX
- [เสียงเด็กๆ เล่นกันดังก้องอยู่ไกลๆ] - [ดนตรีช้าบรรเลง]
Official YIFY movies site: YTS.MX
- หนึ่งมื้อเหรอ - อะไรก็ได้ใช่ไหม
- ทุกอย่างเลยเหรอ - งั้น…
- หน่อไม้ฝรั่ง… - ลาซานญา
- พิซซ่า - เอาเป็น…
เค้กช็อกโกแลตอุ่นๆ ใส่น้ำตาลมะพร้าวนะ
ฉันขอเป็นไข่ดาวกับเฟรนช์ฟรายส์ละกัน
- สลัดวีแกนไขมันต่ำ - ปกติผมกินพิซซ่าทุกวัน
- เอากุ้งกระเทียมแล้วกัน - แล้วไอศกรีมวานิลลา
ใส่จานแยกมาด้วยจะได้ไหม
ส่วนตรงไข่แดงฉันขอสุกๆ เลยนะ
- โรยข้าวสาลีเมล็ดแตก - หน้าที่เนื้อเยอะที่สุด
ฉันไม่ชอบให้คนอื่นสัมผัสอาหารก่อนฉันกิน
- ไข่ต้องไม่แตกนะ - เนื้อวัว หมู แล้วก็ไก่
ใส่ขมิ้นด้วย
หนึ่งอย่างเหรอ
- ได้หมดเลยเหรอ - เอ่อ…
เอิ่ม…
ปากกาน่ะ
- มีดโกนแล้วกัน - ขวานล่ะ
- ขอดิลโด้ - กริชแล้วกัน
[หัวเราะเบา] รู้น่า แค่หยอกเล่น
ขอภาพวาดสวยๆ ก็แล้วกัน
[ชายหัวโล้น] รับประกันได้ไหมว่า จะได้กินพิซซ่าทุกวัน
[ผู้สัมภาษณ์ชาย] รับรองครับ
[ชายหัวโล้น] บอกก่อนนะว่า ถ้าไม่ได้อย่างที่พูดผมจะหัวเสียพอตัวเลย
[ผู้สัมภาษณ์ชาย] เอ่อ…
คุณหัวเสียแค่ไหน
รู้สาเหตุที่ผมต้องมาอยู่ที่นี่ใช่ไหม
- [เสียงเปิดสมุด] - [ผู้สัมภาษณ์] อืม…
ในนี้ระบุว่าคุณพยายามจุดไฟเผา บ้านพ่อแม่ตัวเอง
ตอนที่พวกเขากำลังหลับอยู่
หัวเสียประมาณนั้นแหละ
[เสียงดังวาบขึ้นและแผ่วลง]
(ชั้น 24)
[ผู้หญิง 1 ชั้นบน] ไม่ละอายใจบ้างหรือไง ไอ้เหี้ยนี่
- เออ มึงนั่นแหละมองหาพ่อมึงเหรอ - [ผู้ชาย 1] ชั้น 21
[ผู้ชาย 2] เฮ้ๆ ไอ้นั่นน่ะ
- ไอ้ที่มันแอบอยู่ชั้น 21 น่ะ - [ผู้หญิง 2] เฮ้ย ไม่ต้องแอบเลย
[ผู้ชาย 2] แม่งแดกเนื้อบนพิซซ่า กับหมูซะเหี้ยนเลย ไอ้เหี้ยเอ้ย
[ผู้หญิง 2] ไอ้ชั้น 21 เพิ่งมาวันแรกมันก็เอาแล้วว่ะ
[ผู้ชาย 2] ไอ้ชั้น 21
[เสียงถ้วยชามกระทบกัน]
- [ชายฝรั่งเศส] เฮ้ย อย่านะ อย่า - [หญิงร่วมห้องขัง] อย่า
- [ชายฝรั่งเศส] ไอ้พวกคนใหม่ๆ นี่แม่ง - ต้องให้พวกกูบอกอีกกี่รอบกัน ฮะ
ที่ว่ากูแดกได้แค่จานของตัวเองน่ะเหรอ
หรือไม่ก็จานที่มีคนเต็มใจแลกกับจานของมึง ใช่
มันเป็นกฎ
[เสียงหัวเราะหึๆ]
แล้วแบบนี้ไอ้คนที่แดกของของกูไป มันก็ไม่สนไอ้กฎส้นตีนที่ว่านี่เลย
เรื่องนั้นค่อยว่ากันพรุ่งนี้ แต่มึงจะทำตัว เหมือนพวกกบฏที่แดกตามใจชอบไม่ได้
[ชายหัวโล้น] ไม่ใช่เลย
ไอ้พวกชั้น 21 นั่นแหละที่เป็นพวกกบฏ มันแดกของของกู
งั้นอย่างน้อยกูก็มีสิทธิ์จะกินอะไรที่…
มึงมีสิทธิ์กินจานของตัวเอง ที่พวกสาวกอย่างพวกกูรักษาเอาไว้ให้แค่นั้น
พวกกูทำกันแบบนี้
ถ้าสาวกอย่างพวกมึงทำอะไรเหี้ยๆ กันแบบนี้
กูบอกได้เลย พวกมึงกับกูคงได้มีปัญหากันแน่
[หัวเราะ] มันไม่ง่ายหรอก แต่ตั้งแต่เริ่ม การปฏิวัติเพื่อผลประโยชน์ส่วนรวม
ในหลุมนี่ก็แฟร์ขึ้นทุกเดือนเลย
ถ้าทุกคนร่วมมือร่วมใจ ช่วยกัน กฎนี้ก็จะส่งต่อถึงชั้นสุดท้าย
ไม่เห็นเหรอว่า
ถ้ามึงไปแดกจานของคนอื่น แล้วเขาจะแดกอะไร
เขาก็จะทำเหมือนกับมึง คิดว่าตัวเอง
จะแดกอะไรก็ได้ จะทำอะไรก็ได้ ทีนี้คนต่อไปก็ซวย
แล้ว… แล้วยังไงต่อล่ะ
มันก็จะเกิดหายนะเป็นทอดๆ ทีนี้พวกข้างล่าง ก็จะไม่เหลืออะไรให้แดกสักอย่างเดียว
จากนั้นพวกเขาก็ต้องอดอาหาร ตายห่ายังไงล่ะ
พล่ามจบรึยัง
[ผู้หญิง] ฟังฉันให้ดีนะ ไอ้ง่าว
ถ้ามึงกินปีกไก่นั่น มันก็จะเป็นแบบนั้น
ไอ้ง่าวงั้นเหรอ
ดูเอาแล้วกันว่าไอ้ง่าวทำอะไรได้
[หญิงร่วมห้องขัง] ใช่ มันจะเป็นแบบนั้น
แน่ละ เธอก็พูดง่ายสิ
ไม่มีใครเขาขโมยกินโครเก้เหม็นๆ ของเธอไปนี่
เอาไหมล่ะ
[เสียงสูดดมแรง]
ก็ได้
แต่พรุ่งนี้ไม่เอาเซอร์ไพรส์อะไรแล้ว ได้ยินนะ
ได้ รีบแดกซะก่อนที่แท่นมันจะไปนะ
พวกผู้ดูแลไม่ให้เก็บอาหารไว้ที่ชั้นตัวเอง
ไม่อย่างงั้นโดนลงโทษแน่ แล้วก็เคยเกิดขึ้นแล้ว เข้าใจใช่รึเปล่า
กูรู้แล้ว
แล้วทำไมเขาถึงไม่ลงโทษไอ้หัวควยชั้น 21 ที่มันกินพิซซ่าของกูไปล่ะ
กฎที่ว่ากินแค่ของตัวเอง เป็นพวกกูที่ตั้งกันขึ้นมาเอง
ไม่ใช่พวกผู้ดูแลอะไรหรอก
จำไว้นะ มึงน่ะโชคดีแล้ว ที่เดือนนี้ได้ตื่นขึ้นมาบนชั้น 24 น่ะ
แต่ว่าเดือนหน้าอาจจะได้อยู่ต่ำกว่านี้ก็ได้
สิ่งที่มึงทำวันแรกคือสิ่งที่น่ายกย่องแล้วละนะ
คือมึงให้เกียรติคนอื่น รักษาความเรียบร้อยดีอยู่แล้ว
อย่าให้หลุมมันทำลายมึงได้เชียวล่ะ
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
"อย่าให้หลุมมันทำลายแกได้" งั้นเหรอ
[เสียงแท่นเคลื่อนลง]
นายชื่ออะไร
ซามิอาติน
ฉันเปเรมปวน
[พูดเบา] เปเรมปวน
[เสียงไอ]
[เปเรมปวน] บอกตามตรง เมนูโปรดฉันคือโครเก้แฮม
ที่แฟนเก่าเคยทำ
แต่ตอนนี้ มันหากินไม่ได้แล้วละ
[ผู้สัมภาษณ์หญิง] ไม่คิดถึงเขาเหรอ
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ผู้สัมภาษณ์] คุณมองหาอะไรจากหลุมนี้
เวลา
ฉันอยากได้เวลาเพื่อลืมสิ่งที่ทำไป
[เสียงวาดบนผนังปูน]
[เสียงโกนหัว]
- [เสียงน้ำก๊อก] - [เสียงครางในคอ]
[เสียงถอนใจ]
[เสียงไอ]
[เสียงกระแอมกระไอ]
[เสียงถอนใจ]
[ผู้ชาย 1 ชั้นบน] สี่สิบสี่
[เสียงสัญญาณดัง]
- [ผู้ชาย 2] 44 - [ผู้ชาย 3] 44
[ผู้ชาย 4] สี่สิบสี่
- [ผู้ชาย 5] 44 - [ชายพูดเกาหลี] 44
[ผู้ชาย 6] สี่สิบสี่
- [ชายพูดเกาหลี] 44 - [ผู้ชาย 7] 44
[ชายฝรั่งเศส] โอเค 44
- [ผู้หญิง 1] ชั้น 44 - [ผู้หญิง 2] จัดการมันเลย
จัดการแม่งเลย
- อย่าปล่อยให้มันรอด - [ผู้ชาย 8] ไอ้ 44
ไอ้ชั้น 44 น่ะ มันตัดห่วงโซ่การสื่อสารของพวกเรา
ตอนนี้ก็เลยไม่รู้ว่าหลังจากชั้นนั้นแล้ว จะได้แบ่งอาหารกันอย่างยุติธรรมรึเปล่า
แต่ถ้าถัดจากชั้น 21 ก็รู้ใช่ไหมล่ะ
หือ
ที่นี่มีทั้งหมดกี่ชั้น
333 ชั้น
[เสียงครืนครั่นข้างล่าง]
จะมีกี่ชั้นมันก็ไม่สำคัญหรอกน่า
ที่สำคัญคือต้องแบ่งอาหารให้พอสำหรับทุกคน
พรุ่งนี้สหายเราจากชั้น 19 และ 20
จะลงไปคุ้มกันพิซซ่ามึงให้ที่ชั้น 21
และคนจากชั้น 42 กับ 43 ก็จะลงไปชั้น 44
คนที่อยู่ข้างล่างลงไปจะได้มีกิน
เราทำกันแบบนี้
ทีนี้ก็ถอยไปได้แล้ว
[เสียงจากข้างล่างดังขึ้น]
มันทำไม ยืนตรงนี้ก็ไม่ได้หรือไง
[เสียงดังแหวกอากาศขึ้นมา และผ่านขึ้นไปอย่างเร็ว]
[ผู้สัมภาษณ์] แล้วมันรู้สึกยังไงบ้าง
[ซามิอาติน] ตอนที่เกือบฆ่าพ่อแม่น่ะเหรอ
[ผู้สัมภาษณ์] ใช่ สักครู่นะ
- ขอเวลาเดี๋ยว - [เสียงเปิดสมุด]
ที่ระบุไว้คือ คุณพยายามเผาห้องตัวเอง
แต่ 30 วิผ่านไป คุณก็ได้ไอเดียใหม่
คุณเลยไปเผาถังขยะ เผาอัตชีวประวัติที่กำลังเขียน
แล้วก็เผากล่องพิซซ่าเปล่าสองกล่อง
ถ้างั้นก็น่าจะรู้นะ
ว่าที่เขาส่งผมมาเพราะเขากลัวผมไง
[ซามิอาติน] ♪ แล้วของของฉันอยู่ไหน ♪
[เสียงกดจุดไฟแช็ก]
[ผู้ชายชั้นบน] อะไรของแม่งวะเนี่ย
- [ผู้หญิงชั้นบน] น่ารำคาญฉิบหายเลย - ♪ แล้วของของฉันอยู่ไหน ♪
- หนวกหูว่ะ - เลิกแหกปากได้แล้ว
♪ แล้วของ… ♪
[เสียงแท่นดังครืนครั่น]
[ผู้หญิง] เกิดอะไรขึ้น
ไอ้เจ้าคนบนชั้น 21 มันรั้งแท่นเอาไว้
สงสัยว่ามันจะโดนลงโทษแค่ทีเดียวสินะ
- [เสียงอึกทึกตึงตัง] - [เสียงกระแทกกับแท่น]
- [เสียงสัญญาณ] - [เสียงแท่นเคลื่อน]
[เสียงผู้หญิงร้อง]
[พวกกบฏ] เร็วเข้า มึงอะ มึงนั้นแหละ เอาเลย
[ผู้ชาย] ไอ้เย็ดแม่นี่แม่ง
[ชายฝรั่งเศส] เร็วเข้า 22
[หญิงร่วมห้องขัง] เร็วเข้า จัดการมันเลย
พวกมันลงมาพร้อมกับแท่นเลยอะ
ถ้าหากว่ามันหยุดที่ชั้น 22 ไม่ได้
พวกเราก็ต้องช่วยกันกำราบพวกมันแล้วละ
พวกมึงก็ด้วย
[เสียงหอบ]
หมายความว่ายังไง
กูไม่ได้มามีเรื่องกับใคร ไม่เห็นมีใครบอกว่าต้องสู้
กูยกโทษเรื่องเมื่อวานให้ จบแค่นั้นละ
ไปหักโครงเตียง เอาท่อนเหล็กมาเร็วเข้า ไปสิวะ
[เสียงเหล็กโครมคราม]
ได้แล้ว เร็ว
- เอาไงดี - ฉันไม่รู้
[ตะโกนภาษาฝรั่งเศส]
- [เสียงสัญญาณ] - [เสียงหอบถี่]
[เสียงแท่นเคลื่อนลง]
[ดนตรีจังหวะระทึกบรรเลง]
[เสียงร้องขณะต่อสู้กัน]
[เปเรมปวน] รีบไปเอามาสิ
[เสียงผู้ชายร้องเจ็บปวด]
- [เสียงหอบดัง] - [เสียงเหล็กโครมคราม]
[ผู้ชายชั้นล่าง] เฮ้ยๆ
- [เกิดอะไรขึ้น] - พวกมันอยากให้เราสู้
- ฮะ - แย่งอาหารกับไอ้พวกข้างบนนั่นน่ะ
[พูดภาษาเกาหลี]
- [เสียงเหล็ก] - เฮ้ย ไอ้ข้างบนได้ยินไหม ได้ยินไหม
กูยกพิซซ่าให้ ไม่เป็นไรเลย กูยกให้
อย่าทำอะไรกูเลยนะ ขอร้อง
- [เสียงแท่นเคลื่อน] - [เสียงหอบ]
- เฮ้ย! - [เสียงสัญญาณ]
[ดนตรีระทึก]
[เสียงตะโกนจากชั้นบนดังต่อเนื่อง]
[เสียงร้องลั่น]
[เสียงถ้วยชามแตกระเนระนาด]
[ผู้หญิงชั้นบน] ไม่นะโว้ย ลงไปให้หมด ไม่
- [เสียงกรีดร้อง] - [เสียงแก๊สโหม]
[ดนตรีระทึกหนักขึ้น]
[เสียงหายใจแรง ร้องลั่น]
[เสียงกรีดร้อง]
[เสียงร้องคราง]
[เสียงชายฝรั่งเศสร้องคราง]
[เสียงเปลวไฟโหมลุกไหม้]
[ดนตรีระทึกหนักขึ้น]
[เสียงชายฝรั่งเศสคราง]
[เปเรมปวนครางดัง]
[เสียงการต่อสู้]
[เสียงครางดัง]
[เสียงเนื้อสดๆ ถูกย่าง]
[เสียงครางลั่น]
[เสียงกัดฟันออกแรง]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[เสียงเปเรมปวนออกแรงตี]
[เสียงร้อง]
[เสียงคราง]
[พูดภาษาฝรั่งเศส]
เราต้องกำจัดอาหาร ช่วยหน่อยเร็วเข้า
[เปเรมปวนร้องดัง]
[ชายฝรั่งเศส] หนาว หนาว
มันจะทำให้เราหนาวตาย
เร็วเข้า
[แผดเสียง]
เร็วเข้า
[เปเรมปวน] ช่วยกันเร็วเข้า
[เสียงไอ]
- [เสียงแท่นเคลื่อน] - [เปเรมปวนร้องดัง]
[ชายฝรั่งเศส] หมดแล้ว
ไม่เหลืออะไรแล้ว
- [เสียงหอบ] - [ดนตรีแผ่วลง]
- [เสียงแท่นหยุดข้างล่าง] - [เสียงถอนหายใจแรง]
[เปเรมปวน] จบแล้ว
[เสียงถอนหายใจ]
เก่งมาก
พ่อพระเอก
- [เสียงถ่มน้ำลาย] - [แผดเสียง]
มันยังไม่ฟื้นเหรอ
ใช่
[ซามิอาติน] อยากกินพิซซ่าไหม
เอาพิซซ่าหน่อยไหมล่ะไอ้สำออย
พอได้แล้ว
ไอ้พวกเหี้ยนี่มันก่อเรื่องไว้มากก็จริงหรอก
วันนี้มันทำให้ไม่มีใครได้กิน
แต่ว่าพวกเราก็ไม่ทำกันแบบนี้อยู่ดีนั่นแหละ
[ซามิอาติน] ไม่
สิ่งที่พวกมึงทำลงไปน่ะมันมากเกินไปแล้ว
ฮะ
จริงๆ นี่อาจจะไม่ใช่ความผิดมันเลยก็ได้นะ
เมื่อวานกูแดกอย่างอื่นแทนก็ได้
อาหารมีตั้งเยอะ แต่มึงกลับไม่ให้กูแดกอะไรเลย
เป็นความผิดพวกกูงั้นเหรอ หือ
กูแค่จะบอกว่าถ้ามึงให้อิสระกับคนอื่นบ้าง
[ตะโกนดัง] ไม่ ไม่ มึงหุบปากมึงไปเลย
ไม่
- ไม่งั้น… - อิสรภาพไม่เกี่ยวกับการยัดห่าตามใจชอบโว้ย
ไม่เลย โอเค้!
[เปเรมปวน] เธอตายแล้ว
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ตะโกน] ไม่ แม่งอะไรวะเนี่ย ไอ้เหี้ยแม่งเอ๊ย ไม่จริง
[ร้องไห้โฮ]
[สะอื้นไห้]
[เสียงเนิบ] มึงกล้าหาญมากแล้วละ
[เสียงร้อง]
พอแล้ว
[ดนตรีตึงเครียด]
จะเอายังไงกับมันดี
เธอไม่ต้องทำอะไรหรอก
ฉันจะลงไปพร้อมกับเขา จนกว่าจะเจอผู้ที่ถูกเจิม
[ซามิอาติน] ผู้ที่ถูกเจิม
พวกเขาโชคดี ที่มีโอกาสเคยได้เจอกับพระอาจารย์
คนที่เป็นคนสร้างกฎนี้ขึ้นมา
และเป็นคนที่นำใช้กฎนี้อย่างชาญฉลาด
[ซามิอาติน] เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน ว่ายังไงนะ
พระอาจารย์งั้นเหรอ
[เสียงกดน้ำ]
บางคนก็เรียกเขาว่า
พระผู้ไถ่
ไม่ก็ขุนนางน่ะ
ไม่มีใครรู้ว่าเขายังอยู่รึเปล่า
มีตัวตนจริงไหมก็ไม่รู้
[เสียงถอนใจ]
[ชายฝรั่งเศสถอนใจแรง]
[เสียงสูดจมูก]
เมื่อนานมาแล้ว
ก่อนฉันจะเข้ามาที่นี่ พระอาจารย์ท่านเคยได้ส่งสารแห่งความหวัง
ใครต่อใครพูดกันว่า เขาอดอาหาร
อยู่ชั้นล่างสุดได้หนึ่งเดือน
เขานั่งสมาธิ
เดือนต่อมาก็ตื่นมาชั้นบน
ที่อาหารไม่เคยลงไปถึงเลย
เขาก็เลยเฉือนเนื้อต้นขาของตัวเอง
เป็นอาหารให้ผู้ที่จำเป็นต้องกิน
ผู้ที่ถูกเจิม
นับจากนั้นมา เดือนแล้วเดือนเล่า
เขาเผยแพร่คำสอน เรื่องความสามัคคีกลมเกลียวไปทั่วหลุมนี้
ปกป้องความเป็นธรรมในการแจกจ่ายอาหาร
และนั่นคือสิ่งที่เราจะทำให้สำเร็จไปด้วยกัน
แม้จะต้องมีการฆ่าแกงกันก็ตาม
ช่างหัวแม่งเหอะ โรเบสปิแอร์
คือกูไม่ได้แดกอะไรมาสองวันแล้วตอนนี้
[ตะโกน] และกูต้องการพิซซ่า
[เสียงแท่นแหวกอากาศกลับขึ้นไป]
มึงแน่ใจเหรอ โรเบสปิแอร์
ว่าพระอาจารย์มึงจะดีใจ ที่มึงเฉือนเนื้อเธอเป็นชิ้นๆ
แล้วเอาไปแบ่งให้กับคนที่หิวโหยพวกนั้น
สุกพอดีเลยด้วยนะ
[โรเบสปิแอร์] ตั้งแต่พระอาจารย์ แสดงการเสียสละให้เห็น
ก็มีการตั้งกฎ ห้ามกินเนื้อคนด้วยกันเองอย่างเด็ดขาด
ดูเหมือนมึงจะสร้างกฎใหม่ ขึ้นมาทุกวันเลยนะ โรเบสปิแอร์
[เสียงถอนใจ]
[เสียงออกแรงดัน]
[เสียงหมุนติ้วในอากาศ]
[เสียงกระแทกอย่างต่อเนื่อง]
[เสียงตกกระแทกพื้น]
[เสียงชิ้นส่วนร่างกายและของเหลวตกลงพื้น]
[เสียงรุมทึ้ง เสียงจกกิน เสียงเคี้ยว]
[เสียงสัญญาณ]
[ดนตรีจังหวะเคาะเบาๆ ต่อเนื่อง]
[เสียงสูดดมช้าๆ]
[เสียงกัด เสียงเคี้ยว]
[พวกกบฏหายใจสั่นระรัว]
[ซามิอาตินหัวเราะเยาะเย้ย]
[เสียงหัวเราะ]
[ดนตรีเครียด]
[เสียงน้ำในชักโครก]
จานนี้มันเป็นของคนที่ตายเมื่อวานนี้
- กูต้องโยนมันทิ้ง - จะทิ้งทำไม
กฎไม่อนุญาตให้เรากินเกินหนึ่งจาน
ทำเพื่ออะไร
การแจกจ่ายของเหลือตามอำเภอใจ เป็นการให้อภิสิทธิ์แค่กับคนกลุ่มน้อย
และไม่มีใครเคารพกฎ ที่ก่อให้เกิดความไม่เท่าเทียม
ก็ไม่ได้แจกมั่วตามอำเภอใจสักหน่อย
เราแดกของพวกนั้นได้นะเว้ย
[เสียงน้ำชักโครก]
โอเค ทีนี้
หอยแมลงภู่ แคบหมู แล้วก็แกะอบ
ตอนนี้หน้าที่ของพวกมึงก็คือ การคอยดูอาหารของพวกคนข้างบน
จะต้องดูทุกๆ วัน ว่ามีคนกินจานพวกเขาไปแล้วหรือยัง
และเอาพวกอาหารที่เหลือไปทิ้งซะ
ถ้าอยากกินก็สามารถเปลี่ยนจานได้
แต่ก็ต้องทิ้งของตัวเอง เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนด้วย
[เสียงถ้วยชาม]
โอเค
เชื่อฉันนะ มันจะดีในระยะยาว
ไม่ควรมีใครมองความตายของเพื่อน เป็นรางวัลหรอกนะ
[พวกกบฏหายใจถี่แรง]
[ตะคอก] ไปกัน
- [เสียงออกแรงยก] - เขาจะโดนลงโทษยังไง
[พวกกบฎออกเสียงฮึดฮัด]
โดนโทษหนักเลยละ
แต่ก็เป็นธรรม
[เสียงออกแรง]
- [เสียงร้อง] - ชู่
ชู่
หวังว่าจะเจอผู้ที่ถูกเจิมก่อนที่จะไปถึงชั้น 44
เหลือไม่กี่คนแล้ว
- [เสียงสัญญาณ] - [เสียงแท่นเคลื่อน]
จงเคารพกฎ
และบังคับใช้มัน
[ดนตรีเครียดบรรเลง]
[เสียงเคี้ยวดัง]
- [ดนตรีจังหวะเคาะต่อเนื่อง] - [เสียงสัญญาณ]
- [เสียงน้ำ] - [เสียงกดชักโครก]
[เสียงเคี้ยวดัง]
[ดนตรีจังหวะเคาะต่อเนื่อง]
[พูดสื่อสารกัน ไม่มีเสียง]
[พูดไม่มีเสียง]
[ดนตรีจังหวะเคาะต่อเนื่อง]
[ดนตรีค่อยๆ แผ่วลง]
[เสียงแท่นครืนครั่นอยู่ไกลๆ]
[ดนตรีเคว้งคว้าง]
[เสียงครืนครั่น]
[ซามิอาติน] เธอเชื่อที่มันพูดไหม
วันนี้วันสุดท้ายแล้ว
แสดงฝีมือหน่อยสิ
ฉันเป็นสายวิทย์มากกว่า
ฉันไม่ได้โง่เหมือนหน้าตาฉันหรอก
ฉันทุ่มเททั้งชีวิตให้กับคณิตศาสตร์บริสุทธิ์
แต่ว่าเลิกแล้ว
เพราะอะไร
[เสียงถ่านขูดขีดกับผนัง]
เพราะเจ้านี่
สแควร์รูทของลบหนึ่งนี่แหละ
ผลเฉลยของสแควร์รูทนี้
ในทางคณิตศาสตร์สรุปแล้วเรียกว่า เป็นจำนวนจินตภาพ
อยู่ในจินตนาการ
วันนึงฉันก็สรุปได้ว่า ถ้าเรายอมรับ คำตอบที่มันไม่ตรงกับความเป็นจริง
ตามรูปธรรมของจักรวาลของเรา
ฉันคงจะเชื่ออะไรในคณิตศาสตร์
หรือแม้แต่สิ่งใดๆ…
ไม่ได้อีกแล้ว
[เสียงกระแอมกระไอ]
ฉันลาออกจากงานที่มหาลัย จากการสืบสวนของฉัน
[เสียงดนตรีอึมครึม]
แล้วทอดทิ้งครอบครัวตัวเอง
- ทิ้งครอบครัวเพราะเรื่องนั้นเหรอ - ฉันกลับไปอยู่บ้านพ่อแม่
แล้วมีลูกไหม
จินตนาการมันไม่ดียังไง
[เสียงครางเบาๆ]
เธอล่ะ มีลูกบ้างไหม
จินตนาการมันไม่มีอยู่จริง
แถมมันยังไร้ประโยชน์
แล้วเรื่องของเธอล่ะ เปเรมปวน
[เปเรมปวน] ฉันแค่ต้องการเวลา
ยกโทษให้ตัวเอง
[ผู้หญิงชั้นล่าง] เออนี่ อาหารลงไป ถึงชั้น 175 แล้วนะพวกเรา
[เสียงผู้ชายโห่ร้องยินดี]
- [ผู้หญิง] ชั้น 175 - [เสียงปรบมือ เป่าปาก]
- ชั้น 175 - ได้ยินไหม ชั้น 175
[เสียงเป่าปาก ปรบมือ]
มา
- มีอะไร - มาเต้นรำกัน
เต้นรำเนี่ยนะ
จะบ้าหรือไง
[ดนตรีคลาสสิก เพลง "Sleeping Beauty Waltz" บรรเลง]
[เสียงครางในคอ]
[เสียงดนตรีวอลตซ์บรรเลงเร้าใจขึ้น]
ก็ได้
[ดนตรีเร้าใจยิ่งขึ้น]
[ดนตรีจบลง]
[เสียงหญิงชายเอ็ดตะโรดังแว่วอยู่ไกลๆ]
[เสียงหายใจแรงอย่างกังวล]
[เสียงเอ็ดตะโรกันต่อเนื่อง]
[ผู้หญิง 1 ชั้นบน] ชั้น 179 คานเนลโลนีกับหมูผัดเปรี้ยวหวาน
[เปเรมปวน] นี่พิซซ่ากับโครเก้
[ผู้หญิง 2] พวกข้างล่างบอกว่า จะไม่ให้ความร่วมมือ
มันจะกินทุกอย่าง ที่ไปถึงมัน
เธอเลือกอะไร
- ฉันสั่งของหวาน แพนซิเนต้า - [เสียงซามิอาตินไอดัง]
ได้กินของหวานตอนกลางวันบ้างก็คงดี
[ซามิอาติน] ไม่เห็นเหรอว่าเราอยู่ชั้นไหน
ระบบน่ะมันมีพัฒนาการทุกเดือน
- สงสัยไปก็เท่านั้น - [ผู้ชาย 1] 169
[ผู้ชาย 2] ชั้น 169
ข้างบนมีข่าวอะไรบ้างไหม
- ห่วงโซ่มันขาดไปที่ชั้น 169 - เราไม่รู้อะไรเลย
[ซามิอาติน] หวังว่าพวกโรเบสปิแอร์ จะยังบังคับใช้กฎนั่น
และเล่นงานพวกนั้นอยู่นะ
[ผู้ชายชั้นล่างพูดเพ้อ] กฎก็คือความรัก กฎก็คือความมุ่งมั่น
กฎคือความรักภายใต้ความมุ่งมั่น
อย่าให้พวกโง่มาทำให้สับสน
เพราะว่าในหลุมนี้ยังมีความรัก
มันแค่เหงาและไร้หนทาง
แต่ยังมีกฎ
กฎสำหรับทุกคน
[ผู้หญิงชั้นล่าง] เมื่อเดือนที่แล้ว เขาอดอาหาร 25 วันที่ชั้น 165
ไอ้งั่งอีกแล้ว
[ผู้หญิง 1 ชั้นบน] ฉันได้เปลี่ยนเมต เขาบอกว่าข้างบนมีอีกหลายชั้นเลย
ข้างล่างด้วย
แปลว่าเดือนที่แล้วคนตายเยอะมาก
เราเองก็เป็นคนกลุ่มใหม่ และได้เรียนรู้ที่จะเคารพกฎแล้ว
แต่ตอนนั้นเราเรียนรู้ที่จะเคารพกฎที่ชั้น 24 นะ
[เสียงสัญญาณ]
[เสียงแท่นเคลื่อน]
[เสียงถ้วยชาม]
[ชายเพ้อ] เราทุกคนคือผู้ได้รับเลือก
เราทุกคนจะก้าวสู่ความยิ่งใหญ่
ความเสียใจเป็นเพียงแค่เงา ที่ผ่านเข้ามาและผ่านไป
เราปราศจากความเศร้า มีเพียงความเข้มแข็ง
- และความรักเพียงเท่านั้นเอง - [ซามิอาตินไอ]
ดูสิ จงมองแสงสว่างที่พระอาจารย์ ส่องลงมาถึงพวกเรา
- [ดนตรีเครียด] - [เสียงไอ]
ต่อให้บ้านของเราจะถูกไฟและดาบทำลาย
บ้านล่องหนของเขาจะยังคงอยู่
บ้านล่องหนของเขาจะยังยืนหยัด
พวกแก พวกแกยังไม่รู้ซึ้ง ถึงความหมายของสิ่งนี้หรอก
เขาคือศูนย์กลางของทุกหนแห่ง
เขาคือพ่อมด
เขาคือชีวิต
และเป็นผู้มอบชีวิต
[เสียงกดไฟแช็ก]
เขาคือไฟที่ลุกโชนในหัวใจของมนุษย์
เขาคือแสงที่อยู่ใจกลางหมู่ดาราและนภา
ดูสิ จงมองแสงสว่างที่พระอาจารย์ส่งมา
หากความมุ่งมั่นนั้นต้องหยุดลง
เพราะความกังขาที่เกิดขึ้น
ความมุ่งมั่นนั้นก็จะต้องยุติลง และล้มเหลว
เรามองเห็นกฎ แต่ไม่อาจเข้าใจ
- เขาคือไฟที่ลุกโชน - [เปเรมปวน] หยุดสักทีได้ไหม
[เสียงไอ]
[เสียงกลั้นไอ]
[เสียงอาเจียนเลือดกระจาย]
[ดนตรีหลอน]
[ผู้หญิง 1] มันคือสัญญาที่เราเฝ้ารอ
[ชายเพ้อ] ช่างน่าปิติและปราศจากความกลัว เขาคือไฟที่ลุกโชน
- ในหัวใจของมนุษย์ - [ผู้หญิงชั้นบน] ไม่จำเป็นเลย
แทนที่จะทำแบบนั้น ทำไมมันไม่ลงมาคุ้มกันอาหารเราล่ะ
[ซามิอาติน] แล้วก็ช่างพวกที่ไม่เคารพกฎข้างบน
แบบนี้ก็เหมือนคนอื่นฆ่าตัวตาย
- [เสียงไอ] - [ชายเพ้อ] กฎ กฎคือพลัง
ความเข้มงวด และระเบียบ
คนที่เที่ยงตรงก็ควรรักษามันไว้
คนทุจริต ก็จงทุจริตต่อไป
หุบปากสักทีโว้ย
[เสียงไอรัวๆ]
[เปเรมปวน] แท่นอยู่ไหนแล้ว
[ผู้หญิงชั้นบน] อยู่ชั้นบนๆ โน่น พวกเรายังต้องรออีกหลายวันเลยละ
[เสียงไอหนัก]
[ชายเพ้อ] เราต้องตามหาและทำลายคนทรยศ
ความตายจะงดงาม
ความตายจะผนึก
ความรักที่แท้จริง
จงทำความดี
แล้วหลังจากนี้ เจ้าจะได้รับรางวัล
[เสียงแท่นแหวกอากาศกลับขึ้นไป]
[ชายเพ้อ] จงทำความดี
แล้วหลังจากนี้ เจ้าจะได้รับรางวัล
[ผู้หญิงชั้นบน] ฉันมีข่าวดีจะบอก
ตอนนี้เหลือพวกขัดขวางแค่ชั้น 169 กับ 168 แค่นั้น
ไอ้พวกกบฏเหี้ยนั่น มันตั้งใจจะทำลายการสื่อสารของเรา
แต่ผู้ที่ถูกเจิมอยากให้เราเข้มแข็งไว้
พวกเราต้องช่วยกัน ไม่อย่างงั้นเราเสร็จมันแน่
[ซามิอาตินหายใจหอบแรง]
ฟังฉันนะ เขากำลังขอให้เราตามหาตัว
ผู้ชายที่พิการกับผู้หญิงที่ตาขวาง ที่กินเยอะๆ บนชั้น 176
กับไอ้ผู้ชายร่างยักษ์ ที่ทำร้ายเมตผู้ชายบนชั้น 98 นั่น
พวกแม่งตัวแสบทั้งคู่ เหี้ยจริงๆ
แล้วไอ้ชั้น 24 ล่ะ
[ผู้หญิงชั้นไกลๆ] ไอ้อ้วนนั่นน่ะ หาตัวแม่งให้เจอ เร็ว!
ไอ้อ้วนที่ตอนอยู่ชั้น 24 ก็กินอาหารของสหายที่ตายไปแล้ว
คนอะไรมันจะสารเลวสัตว์นรกได้ขนาดนั้น
แล้วนี่มาจากชั้นไหนล่ะ
ชั้น 46 น่ะ
[เปเรมปวน] เธอล่ะ
- ชั้น 74 - เจ๋ง
เจ๋ง
[เปเรมปวนพูดเบา] ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครรู้ว่าเราเคยอยู่ชั้น 24
[ซามิอาติน] มันเห็นเราแล้ว
พออาหารมาถึง เรากินได้แค่เมนูของตัวเอง
หรือจานที่เราแลกได้
ฉันสั่งพิซซ่าไป
ฉันสั่งโครเก้
[เสียงหัวเราะขื่นๆ]
[เสียงไอ]
ถ้าไม่เลือกกิน ฉันต้องตายแน่ๆ
วันที่แท่นมาถึง เราจะทำตัวดีๆ ก่อน
หลังจากนั้นเราจะทำสิ่งที่ต้องทำกัน
เราจะโดนลงโทษ
[เสียงถอนใจ]
[เสียงครางเบา]
[ดนตรีตึงเครียด]
[ผู้สัมภาษณ์ชาย] ไม่ คุณไม่ได้มาที่นี่ เพราะพวกเขากลัว
คุณลาออกจากโรงเรียนตอนอายุ 16
พอทำกิจการอะไรก็เจ๊งหมด
เมียกับลูกๆ ก็เฉดหัวออกจากบ้าน
แถมพ่อแม่ก็ยังเอือมระอาคุณเต็มที
คุณได้มาอยู่ที่นี่ เพราะพวกเขาคิดว่าคุณจะต้องโดน…
ดัดนิสัย
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
ดัดนิสัยเหรอ
[เสียงปึงปัง]
[เสียงตบโต๊ะ]
[ซามิอาติน] ดัดนิสัยเพื่ออะไร
[ผู้สัมภาษณ์ชาย] ดัดนิสัย
ให้คุณเลิกเรียกร้องความสนใจจากคนอื่น อย่างน่าสมเพชไงล่ะ
[เสียงหายใจหอบสั่น]
[เสียงไอ]
[เสียงจุดไฟแช็ก]
- ทำอะไรน่ะ - [ซามิอาติน] ฉันเคยทำผิดพลาดมาเยอะ
พวกเขาเป็นเด็กดี
ไม่ได้หัวดีอะไร พวกเขาเหมือนแม่หมด
ฉันไม่เคยแค้นใจ
- [เปเรมปวน] หมายความว่ายังไง - ฉันกินจานที่ไม่ใช่ของฉัน
ถอยออกไปซะ
ฉันไม่น่ากินมันเข้าไปเลย
ถอยออกไปซะ
[ตะโกนก้อง] อย่าเข้ามา! ดัดนิสัย!
ฉันไม่อยากให้เธอล้มไปกับฉัน
เธอไม่ควรโดนลงโทษเพราะมาช่วยฉัน
[เสียงเปเรมปวนหายใจหอบสั่น]
ออกไปแล้วฝากดูลูกๆ ฉันหน่อยนะ
บอกเขาว่าฉันรักเขาเสมอ
บอกเขาว่าอย่างน้อยจุดจบฉัน
ก็ไม่ใช่คำโกหก
[เสียงเปเรมปวนสะอื้นไห้เบาๆ]
[ดนตรีเศร้าหนักหน่วงขึ้น]
[เสียงไฟลุกโพลง]
[เสียงสะอื้นไห้]
[เสียงร้องไห้]
[เสียงไฟลุกพรึ่บ]
[เสียงไฟโหมแรง]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เสียงผู้หญิงร้องเพลงเศร้า]
[กรีดร้องไม่มีเสียง]
[เสียงลูกไฟระเบิด]
[เสียงไฟโหมแรง]
[เสียงครืนครั่น]
[เปเรมปวน] ฉันคิดว่าเขาคงไม่ทรมานหรอก
[เสียงวาบดังขึ้นและแผ่วลง]
เขาตายคาที่เลย
(ชั้น 51)
[เสียงแท่นเคลื่อน]
[เสียงคนชั้นอื่นพูดคุยกันไกลๆ]
[ผู้หญิงชั้นบน] หวัดดี
ตอนนี้เหมือนข้างบนจะดูดีอยู่นะ
แต่ยังไม่เจอตัวพวกกบฏสักคน
รอบนี้เป็นปาเอยา กับข้าวผัดไข่
[เปเรมปวน] ฉันโครเก้ [ชายพวกสาวก] สลัดวีแกนไขมันต่ำ
สเต๊กอ็องเทรอโกต ซอสพริกไทยดำ
จนถึงชั้น 71 ทุกคนเป็นสาวกไม่ก็คนใหม่
รอดูกันว่าจะทำตัวยังไง
[เสียงคนชั้นอื่นตะโกนโหวกเหวก]
[เสียงเปิดก๊อกน้ำ]
[เปเรมปวน] พวกเราโชคดีนะ
51 เป็นชั้นที่ดี
ยังไงก็มีอาหารลงมากับแท่นทุกวัน
เราจะพอมีเวลากินเมนูที่ตัวเองเลือก
เธอเลือกอะไรไป
นี่ [เสียงดีดนิ้ว] นี่
[เสียงผู้ชายชั้นอื่นเอ็ดตะโร]
- เธอเลือกอะไรไป - ลูกพลัม
งั้นเธอก็กินได้แค่นั้น
นอกจากเธอจะแลกกับจานอื่น
นั่นของที่เลือกเหรอ
หมอนฉันน่ะ
ถ้าไม่มีมัน ฉันนอนไม่หลับ
- [เสียงกดไฟแช็ก] - [เสียงสัญญาณ]
[ผู้หญิง 1 ชั้นบน] พวกหน้าใหม่บางคน ก็ไม่เคารพกฎ
เหมือนจะมีตัวขัดขวางอยู่สองคน คนนึงอยู่ที่ชั้น 46
อีกคนสูงกว่านั้น
แต่ข้างบนมีผู้ที่ถูกเจิม
คงใช้เวลากำราบไม่นานนักหรอก
[เสียงจานชาม]
พรุ่งนี้ก็ได้กินแล้ว
[เสียงกดไฟแช็ก]
[ผู้หญิง 2 ตะโกน] มีกบฏๆ ชั้น 54 มีกบฏ
- [ผู้ชายชั้นล่าง] จัดการแม่งสิวะ - [ผู้หญิง 3] ชั้น 54 มีกบฏ
[ชายพวกสาวก] ชั้น 54 มันมีกฎอยู่นะ
มันตอแหลว่ามันเป็นพวกเดียวกันกับเรา
แต่พวกเขาจำมันได้
- แถมมันโจมตีเมตใหม่มันด้วย - [ผู้หญิง] คนจากชั้นสอง มันมาจากชั้นสอง
[ชายพวกสาวกผมบลอนด์] หมอนั่น คนจากชั้นสอง เดือนที่แล้วมันอยู่ชั้นสอง
คนจากชั้นหนึ่งกำราบมันไม่ได้
เขาบอกว่ามันกินแบบยัดห่าจนอ้วกทุกวันเลย
ไอ้ฉิบหายนี่แม่งเอ๊ย เหี้ย
[ชายพวกสาวกไว้เครา] พรุ่งนี้ พวกฉันจะลงไปกำราบมัน
- แล้วจบเรื่อง - ฉันจะลงไปด้วย
[ชายพวกสาวก] ไม่ ไม่จำเป็นเลย
จะให้ไอ้เวรนั่นรอดไปไม่ได้
มันไม่รอดหรอก และกฎก็ชัดเจนอยู่แล้ว
กฎข้อแรกบอกเอาไว้ มันจะต้องเป็นสี่คนจากชั้นบนเท่านั้น
[ผู้ชายชั้นไกลๆ] มันอยู่ชั้นไหน มันเป็นใคร
[ผู้ชายชั้นไกลๆ] อย่าให้รู้นะโว้ย ไอ้เหี้ย
เมตฉันต้องตายอยู่ข้างล่าง ก็เพราะไอ้คนเลวๆ แบบมันนี่แหละ
ไอ้คนที่ยัดห่าที่ชั้นสองเมื่อเดือนที่แล้ว
ถ้ามันไม่เคารพกฎ คนอื่นก็ตาย
ยิ่งอยู่สูงยิ่งต้องมีความรับผิดชอบ
เข้าใจไหม
[ดนตรีเครียดบรรเลง]
[เพื่อนร่วมห้องขัง] ฉันเข้าใจที่เธอโกรธ
คนพวกนี้นี่แหละที่ทำทุกอย่างพัง
[เสียงกดไฟแช็ก]
[เสียงครืนครั่น]
[เสียงกดไฟแช็กรัวต่อเนื่อง]
[ดนตรีเครียดเร่งรัว และหยุด]
[เสียงกดไฟแช็กต่อเนื่อง]
[เสียงกดไฟแช็กเร็วขึ้น]
[เสียงกรีดร้องไกลๆ]
[ดนตรีหลอน]
[ผู้ชาย 1] ไปตายซะ [หัวเราะเยาะ]
[ผู้หญิง 1] ใช่ๆ คือดากิน บาบี
ผู้ที่ถูกเจิมคือดากิน บาบี เฮ้
ดากิน บาบีไง
คือดากิน บาบี
พวกเรารอดตายแล้ว
เขาไม่ไว้ชีวิตใครแน่นอน
- [ผู้หญิงชั้นไกลๆ ตะโกน] ดากิน บาบี - [ผู้ชาย] ดากิน บาบี
ดากิน บาบี
- [เสียงสัญญาณ] - [เสียงแท่นเคลื่อน]
[ดนตรีช้าบรรเลง]
[เสียงหญิงชายชั้นไกลๆ ตะโกนโหวกเหวก]
[เสียงกลองจังหวะกระชั้นเร้าใจ]
[เสียงเหล็กโครมคราม]
เราปล่อยให้มันรอดไปไม่ได้
[เสียงพวกผู้ชายชั้นอื่นเอ็ดตะโร]
[เสียงถ้วยชามแตก]
ทำบ้าอะไรของพวกแกน่ะ
ความยุติธรรม
[เสียงสัญญาณ]
[เสียงแท่นเคลื่อน]
อะไรวะนั่น เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ
- หกย่อมดีกว่าสี่ - แต่มันผิดกฎนะ
เธอจะทำให้ห่วงโซ่การสื่อสารเป็นภัย
ว่างแค่สามชั้น ห่วงโซ่การสื่อสาร ก็ยังอยู่รอดได้อยู่แล้วละน่า
ลงไป พวกฉันจะไปเอง
ไม่ พวกฉันไม่ลงเด็ดขาด
[เปเรมปวน] เลือกเอานะ
จะเสี่ยงชีวิตกับพวกฉัน หรืออยู่นี่แบบไม่ทำลายห่วงโซ่ห่านั่น
เธอลงไปด้วยก็ได้ ฉันจะอยู่รักษาห่วงโซ่
[เสียงถอนใจ]
[เสียงสัญญาณ]
[ชายพวกกบฏ ชั้นล่าง] มาสิ พวกเหี้ยหน้าไหนมันจะทำไมกู
แน่จริงพวกมึงลงมาเลย
กูจะจับปาดคอ…
[เปเรมปวน] เราต้องเพิ่มจำนวนคน มากำราบมัน คำสั่งจากด้านบนน่ะ
[ชายพวกกบฏ] ยังไม่ลงมาอีก ลงมาสิวะ…
[เสียงสัญญาณ]
[ดนตรีเครียดบรรเลง]
[ชายพวกกบฏ] ส้นตีน หุบปาก หุบปากพวกมึงไปเลย
- [ผู้ชาย 2] อย่า! - [ชายพวกกบฏ] ลุยแม่งเลย
[เสียงต่อสู้ ถ้วยชามแตก]
[เสียงผู้ชายร้องลั่น]
[เสียงต่อสู้กันอุตลุต]
[เปเรมปวนแผดเสียง]
[แผดเสียง]
[เสียงผู้ชายร้องคราง]
สาวๆ ฉันไม่อยากมีปัญหา ฉันยอมวางแล้ว
[เสียงสัญญาณ]
[เพื่อนเปเรมปวน] ไม่! ไม่!
[แผดเสียง]
อีดอกเอ๊ย
[เปเรมปวนคราง]
[เปเรมปวนแผดเสียง]
[ชายพวกกบฏคราง]
- [เสียงร้อง] - [เสียงคราง]
[เสียงคราง]
[แผดเสียง]
- [เสียงหอบ] - เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนๆ
เดี๋ยว
- ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ - [แผดเสียง]
[ชายพวกกบฏ] ฉันขอพูดให้จบก่อน
ฉันติดอยู่ที่นี่มาปีครึ่งแล้ว
- [แผดเสียง] - [หอบคราง]
ได้โปรดเถอะ
ฉันจำเป็นต้องกินเพื่ออยู่รอด
- [แผดเสียง] - ได้โปรด ฉันขอร้อง
ฉันก็แค่อยากมีชีวิตอยู่รอดเหมือนคนอื่นเขา
[เสียงร่ำไห้ครวญคราง]
[เสียงหายใจหอบ]
[เสียงสะอื้นไห้เบาๆ]
[เสียงโกรธฮึดฮัด]
[เสียงสัญญาณ]
[เสียงคราง]
ไม่ อย่า
- ไม่ เราต้องลงไปเรื่อยๆ - [เปเรมปวน] อย่า
เขาไม่ไปไกลหรอกน่า
[เสียงร้องไห้]
[เพื่อนร่วมห้องขัง] มันไม่ใช่เพราะเขา ไม่ใช่เขา
ไม่ใช่เขานะ
[เสียงปัดเศษถ้วยชาม]
[เสียงหอบ]
เธอไม่ได้เพิ่งลงหลุมเดือนแรกใช่ไหม
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[เสียงฉีกผ้า]
[เพื่อนร่วมห้องขัง] ฉันอยู่ที่นี่มาหกเดือน
[เสียงถอนใจ]
[เสียงถอนใจแรง]
วันแรกที่เข้ามา
เมตชั้นเดียวกับฉัน
เกกาซีห์
อธิบาย…
[เสียงหายใจแรง]
กฎให้ฉันฟัง
ฉันก็เข้าใจ
กฎมันไม่ยุติธรรม
เพราะมันปกป้องแค่อาหารที่เราเลือกไว้แค่นั้น
แต่ว่า…
มันเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี
พวกฉันเคารพกฎกันเสมอ
กินอาหารแค่ส่วนของตัวเอง
ยามจำเป็นพวกเราก็ไปกำราบคนอื่นๆ กันบ้าง
แต่วันนึง
[ดนตรีอึมครึม]
เราเจอชายหนุ่มคนนึง
ขาดสารอาหารจนจะตายอยู่รอมร่อ
เราเอาเมนูของคนตายมา
เพิ่มอาหารให้เขามากกว่าที่เขาสมควรจะได้รับ
หลายวันหลังจากนั้น
ผู้ที่ถูกเจิมก็มา
[เสียงหายใจสั่น]
ดากิน บาบี
ดากิน บาบีคือ… ผู้ที่ถูกเจิมที่เคร่งที่สุด
เขาเคร่งขึ้นทุกเดือน เคร่งขึ้นมาก
เขาตัดสินใจเชือดไก่ให้ลิงดู
ให้พวกเรากลัว
โทษฐานที่ทำผิดกฎ
[เสียงหายใจสะอื้น]
เกกาซีห์ขัดขืน และ…
[เสียงสั่นสะอื้น] เธอถูกควักลูกตา
[เสียงสะอื้นไห้]
ดากิน บาบีสั่งให้จับเธอแก้ผ้า
มัดไว้กับแท่น แล้วก็ส่งเธอลงไปชั้นล่าง
แบบไร้หนทางสู้
[เสียงสะอื้นไห้]
พวกมันบังคับให้ฉันดู
พวกมันกินเธอทั้งเป็นที่ชั้นล่างๆ
[เสียงสะอื้นไห้]
[ดนตรีช้าบรรเลง]
อยู่ในหลุมนี้ไม่มีวันปลอดภัยหรอก
[เสียงสะอื้น]
ไม่
ผู้ที่ถูกเจิมไม่ได้เหมือนกันหมดทุกคน
เดือนที่แล้ว
ก็มีคนนึงมาช่วยคนที่ใกล้อดตายเอาไว้เยอะเลย
เธอคิดว่าเขาไปที่ชั้นเธอได้ยังไงกันล่ะ
เราต้องช่วยคนอื่นต่อไป
เพื่อความยุติธรรม
เราต้องอดทนจนได้ออกไปจากที่นี่
[เสียงขำขื่นๆ] เธอไม่เห็นงั้นเหรอ
ไม่มีใครได้ออกไปไหน
ไม่มีใครรอดชีวิต
[ดนตรีตึงเครียดอึมครึมบรรเลง]
[เสียงกรีดร้องชั้นบนไกลๆ]
แต่เรายังมีสิ่งที่พอทำได้
หนีออกไปไง
[กระซิบ] หนีออกไปตอนที่มีช่องโหว่
อะไรนะ
ทุกๆ สิ้นเดือน
เวลารีเซ็ตหลุมใหม่
ที่นี่จะ… เขาจะใช้แก๊ส
แก๊สที่เขาใช้คือยาสลบซีโวฟลูเรน
เราต้องหนีกันไปตอนนั้นแหละ
แล้วเรา… ต้องทำยังไงให้ไม่หลับล่ะ
ฉันลองหาอยู่ทุกเดือนเลย
แต่จนตอนนี้ก็ยังไม่เจอวิธีไหน
แต่ถ้าเราเจอขึ้นมาจริงๆ ละก็ เราจะมีโอกาสเดียว
เพื่อให้สำเร็จ
เราต้องลงไปเรื่อยๆ
[เปเรมปวน] เราต้องมองหาอะไร
[เสียงแท่นแหวกอากาศกลับขึ้นไป]
[เสียงผู้ชายครางอยู่ชั้นบนไกลๆ]
[เสียงสัญญาณ]
[เสียงครางโหยหวน]
- [ผู้ชายถูกมัด] ไม่ๆ ไม่ๆ - [เสียงกระดูกหัก เสียงร้องลั่น]
- [เสียงผงะ] - [เสียงเลือดตกกระจายที่พื้น]
การลงโทษของดากิน นี่แหละ โอกาสเรา
[เสียงหายใจสั่น]
[เสียงแท่นเคลื่อนข้างบน]
ดากิน บาบีกับคนของเขา พวกมันจะต้องลงมาพร้อมกับแท่น
แต่ว่าโดนชั้น 46 ขัดขวางเอาไว้
พวกนั้นจะหยุดกลุ่มนี้จากการใช้กฎ
นั่นแหละโอกาส เราจะต้องลงไปวันนี้เลย
[เสียงสัญญาณ]
- [เปเรมปวน] แผนเธอมันบ้ามากนะ - [ผู้ชาย] บ๊ายบาย
- ถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ - ฉันไม่รู้หรอกว่าจะสำเร็จไหม
แต่ฉันรู้ว่าถ้าดากิน บาบีมาถึงจะเป็นยังไง
- [เสียงสัญญาณ] - [เสียงแท่นเคลื่อน]
- [เสียงคราง] - ไอ้พวกเหี้ยมันต้องเจอแบบนี้
[เสียงร้องคราง]
[เสียงกลองจังหวะระทึก]
แล้วไม่ต้องพาเขาไปด้วยเหรอ
[เสียงสัญญาณ]
[เสียงกลองรัวระทึก]
[เสียงถ่มน้ำลาย]
[เสียงร้องครางของผู้ชายถูกมัด]
[เสียงกลองรัวต่อเนื่อง]
[ผู้ชายชั้นบน] ขนลุกว่ะ
[เสียงสัญญาณ]
[เสียงแท่นเคลื่อน]
- [เสียงหายใจเฮือก] - [บาบี] ลงไป
[เสียงชายถูกมัดใต้แท่นร้องคราง]
มีคนเล่าเรื่องพิเศษๆ ของแกให้ฉันฟังมานาน
ใช่ เรื่องความมุ่งมั่น ที่จะเข้าร่วมขบวนการกำราบ
แม้จะไม่เกี่ยวกับตัวเอง
เพื่อเป็นรางวัล
งั้นวันนี้แกจะได้ดื่มไวน์ ได้เท่าที่ต้องการตอนกินข้าว
[บาบี] มาเร็วไม่ต้องเหนียมอาย
การกินไม่ใช่แค่สิทธิ์ มันคือหน้าที่
เราต้องการชายหญิงที่แข็งแกร่งมากพอ เพื่อปกป้องกฎของเรา
[เสียงผู้ชายใต้แท่นครวญครางต่อเนื่อง]
กินตามสบาย
[เสียงสะอื้น]
[เสียงสูดจมูก]
- [เสียงผิวปากเรียก] - [เสียงชายพวกสาวกพูดจอแจ]
- ปล่อยฉันนะ - ล็อกมันไว้
- [เสียงฮึดฮัด] - [เสียงสัญญาณ]
[เปเรมปวน] ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน
ปล่อยฉันนะ
[ชายพวกสาวก] อย่าดิ้น อยู่นิ่งๆ
[บาบี] เราต้องปฏิบัติตามกฎ
และบังคับใช้มัน
ตลอดเวลา
ไม่มีข้อยกเว้น
แกรู้กฎสี่คนจากชั้นบนใช่ไหม
ใช่ แกรู้อยู่แล้ว
ถ้าแกรู้อยู่แก่ใจ
งั้นบอกฉันที ทำไมถึงให้พวกนี้ มาร่วมขบวนการกำราบได้
[ชายพวกสาวกไว้เคราพูดอู้อี้] ฉันไม่ได้ให้มา พวกมันตามมากันเอง
[บาบี] ว่าไงนะ
[ชายพวกสาวกผมบลอนด์] ผม… ผมบอกแล้วว่ามันไม่ถูกต้อง
แต่แกก็ไม่ได้พยายามหยุดพวกมัน
ใช่ แต่ผมก็ยืนหยัด เพื่อให้ห่วงโซ่การสื่อสารไม่ขาดหายไป
งั้นเหรอ ขนาดคนตาบอดยังเห็น ว่าแกกล้าหาญแค่ไหน
ฉันคิดออกแล้ว วันนี้คงไม่ได้แล้ว
แต่ว่าวันพรุ่งนี้แกสามารถดื่มไวน์ ได้เท่าที่แกต้องการ
พร้อมกับได้กินอาหารเป็นมื้อสุดท้าย
หลังจากนั้น แกจะโดนประหาร โทษฐานละเลยหน้าที่ทั้งสอง
[พูดอึกอัก] อะไรนะ ละเลยหน้าที่ทั้งสอง
- ผมก็… - ใช่ ละเลยสองสิ่ง
ข้อแรก แกไม่ลงมาตอนถึงตาตัวเอง ข้อที่สอง
แกปล่อยให้เจ้าพวกนี้ลงมา
[เสียงชายไว้เคราฮึดฮัดพยายามจะพูด]
แกปล่อยให้พวกนี้ลงมา
แกจะต้องเสียแขนไป
[เสียงดิ้นฮึดฮัด]
[ชายไว้เครา] แล้วเธอล่ะ ทำไมฉันโดน แต่ทำไมเธอไม่โดนด้วยเล่า
แกบอกฉันว่าเธอโดนแกหลอกไม่ใช่เหรอ
เธอไม่รู้ว่าเธอทำผิดกฎสักหน่อย
[หญิงตาขวางพูดอ่อยๆ] ฉันก็แค่คิดว่า คนยิ่งเยอะก็จะยิ่งดี
[ตะคอก] กฎ มีไว้ให้ทำตาม
ไม่ใช่คิดเอง
[เสียงหายใจสั่น]
[บาบี] ข้อยกเว้นของความเที่ยงตรง คือข้ออ้างของคนทรยศ
เธอทำผิดกฎ
ก็ต้องเสียแขน
แกจะลงโทษคนที่เคารพกฎไม่ได้
ไม่ๆ ไม่ๆ เธอผิดแล้ว
เขาคือคนที่ทำผิดกฎซะเอง
คนแบบมัน ที่ทำอะไรแบบนี้
สักวันมันก็จะตีความกฎเพื่อตัวมันเอง
รู้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น
มีคนต้องตายและสูญหายไปมากกว่าจะมาถึงวันนี้
ฉันต้องเสียดวงตา
[เปเรมปวนครางเฮือก]
ส่วนเพื่อนเธอเอง ก็น่าจะรู้ว่าการสูญเสียมันรู้สึกยังไง
[เสียงสะอึกสะอื้น]
ถึงจะดูเหมือนว่าเธอไม่เคยได้บทเรียนเลย
ใช่
เธอทำผิดกฎครั้งที่สองแล้ว
เธอเองก็ควรโดน แบบเพื่อนเก่าของเธอเหมือนกันนะ
[เปเรมปวนร้อง] ไม่ ไอ้เหี้ย
[บาบี] ไม่มีใครทำตามอำเภอใจ ไม่มีเลยสักนิด
เราฆ่าเพื่อสร้างอนาคต ที่จะปราศจากการฆ่าแกงกัน
ข้างล่างมีพวกกบฏมากมาย
และมีเพียงความกลัวที่ปราบอสูรได้
ความกลัวนั้น ก็คือสาร
[เสียงวาบดังขึ้นและแผ่วลง]
[เด็กหนุ่ม] ถ้าปล่อยตัวไป เธอหนีแน่ๆ
[ตกอยู่ในความเงียบงัน]
[บาบี] พูดเลยลูก
พวกเธอวางแผนกัน
พูดต่อเลย
[พูดติดๆ ขัดๆ] ผมได้ยิน พวกเธอคุยกันเรื่องสำคัญ
แต่เธอคิดว่าผมหลับน่ะ
แต่ผมเปล่า
เพราะผมรู้ว่าการตื่น มันดีที่สุดสำหรับการเรียนรู้
เธอพูดกัน เรื่องสถานที่
ที่มีการสร้างโลกใบใหม่
แล้วก็พูดด้วยว่า
ถ้าพวกเธอกินหมา พวกเธอจะตื่นจากฝัน
และหนีออกไปได้
แล้วก็อยากลักพาตัวผมไปด้วย แต่ว่าผมไม่กินหมา
[เสียงพวกสาวกพากันหัวเราะ]
- ชู่ - [ทุกคนหยุดหัวเราะ]
ใจเย็นก่อนลูก หือ
ไม่มีใครกินหมาหรอก
[เสียงก้องเซ็งแซ่]
[เสียงร้องไห้ครวญคราง]
[เสียงกรีดร้อง]
[เสียงสัญญาณ]
[เสียงกรีดร้องต่อเนื่อง]
[เสียงร้องลั่น]
[เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง]
[เสียงกรีดร้องโหยหวน]
[เสียงกระดูกหัก]
[ดนตรีระทึก]
[เสียงร้องโหยหวน]
[ดนตรีมืดมนบรรเลง]
[กรีดร้องไม่ได้ยินเสียง]
[ดนตรีมืดมนบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงเด็กๆ เล่นกันสนุกสนาน]
[เสียงเด็กๆ อื้ออึงในดนตรีทำนองเศร้า]
[เสียงเด็กหญิงกรีดร้อง]
[เสียงเด็กชายร้องสะอึกสะอื้นเบาๆ]
[เสียงเด็กๆ ร้องระงมแว่วๆ]
[เสียงค่อยๆ แผ่วหายไป]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
(ชั้น 72)
[เสียงคนชั้นอื่นคุยกันจ้อกแจ้ก]
เพิ่งลงหลุมมาเดือนแรกเหรอ
[เสียงน้ำไหล]
[เสียงปิดก๊อก]
[ผู้หญิง 1 ชั้นบน] อรุณสวัสดิ์ทุกคน
เดือนใหม่ในหลุมแล้ว
มีปลากะพงแดงกับคาเวียร์ด้วย
แต่เราไม่แลกฟรีๆ อยู่แล้วเนอะ
มาดูกันซิว่าพวกขอทานนี่มีอะไร
- อย่าคุยกับคนข้างบน - [ผู้ชาย 1 ชั้นล่าง] เราอยู่ที่ชั้น 73 นะโว้ย
ไหนอาหารกูวะ กูหิว
ไอ้พวกสาวกเหี้ยเอ๊ย
- [ผู้ชาย 1] มึงเป็นใคร บอกชื่อมาดิ - [ผู้ชาย 2] แล้วมึงเป็นใคร บอกมาสิโว้ย
- [ผู้ชาย 1] เดือนที่แล้วอยู่ชั้นไหน - อย่าคุยกับคนข้างล่างด้วย
ฉันพูด แล้วก็เหนื่อย
[ผู้ชาย 2 เอ็ดตะโร] อยู่ชั้น 203 ไม่มีใครลงไปช่วยกูเลย
ไม่มีเลย ไอ้พวกห่าเหวเอ๊ย…
[เอ็ดตะโรต่อเนื่อง]
[เปเรมปวน] คุณเอาอะไรเข้ามา
[ตรีมากาซี] ฉันเอาเข้ามาไว้หั่นขนมปังน่ะ
ตอนอยู่บ้านฉันซื้อแบบหั่นแล้ว แต่ที่นี่
ไม่รู้สิ
ขอยืมได้ไหม
[เสียงเพื่อน] แต่เรายังมีสิ่งที่พอทำได้
หนีออกไปตอนที่มีช่องโหว่
[เปเรมปวน] แล้วเราต้องทำยังไงให้ไม่หลับล่ะ
[เพื่อน] ฉันลองหาอยู่ทุกเดือน
เราต้องลงไปเรื่อยๆ พวกเราจะต้องตามหาหมาที่จมน้ำ
[เสียงสัญญาณ]
[ดนตรีตึงเครียด]
[ดนตรีจังหวะเคาะต่อเนื่อง]
[เสียงแท่นหยุด]
- [ผู้หญิงชั้นบน] ดูหมอนี่ สกปรกฉิบหาย - เฮ้ย ทำอะไร
เลิกมูมมามได้แล้ว ต้องเคารพกฎนะเว้ย
[เสียงดื่มกินอย่างมูมมาม]
[ผู้หญิงชั้นบน] เฮ้ๆ จะไปไหนน่ะ
ทำแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย ฉันจะลงไปจัดการแก
ห้ามเหยียบอาหารเด็ดขาด ที่นี่ทุกคนต้องเคารพกฎ
คุณไปด้วยกันกับฉันสิ
[ผู้หญิงชั้นบน] พวกเวร ลงไปเลยนะ หูหนวกหรือไง
- หูหนวกแน่ๆ - [ผู้ชาย] อีเวร
อีเวรนี่หูหนวก เพราะมันไม่เข้าใจที่ฉันพูด
- ลงมาจากแท่นเดี๋ยวนี้ - ไปไหม
ก็เห็นอยู่
[เสียงสัญญาณ]
[ดนตรีหลอน]
เข้ามาเลย
เราจะไม่ไปไหนคนเดียว
ถ้าอยากเผชิญหน้ากับพวกสาวก เราก็ต้องทำตัวให้กลืน
เกาะกลุ่ม
[เสียงสัญญาณ]
- ลงมาซะ ทำตามกฎด้วย - ใจเย็น
ฉันจะปกป้องกฎด้วยชีวิตของฉัน
- [เปเรมปวน] อยากทำแบบนั้นจริงเหรอ - [ชายแว่น] ฟังนะ
อย่าให้ใครมาจำกัดอิสรภาพเรา
เด็ดขาด เราโตจนไม่ต้องให้ใครมาชี้นิ้วสั่งแล้ว
[เสียงเรอ]
- แกะนี่อร่อยเป็นบ้าเลย - [เสียงสัญญาณ]
[ผู้ชายชั้นบน] พวกกบฏกำลังลงไป ไอ้พวกนั้น พวกมันเป็นกบฏ
พวกมันเป็นกบฏ ไอ้พวกกบฏ ไอ้พวกเหี้ย
[เสียงแท่นหยุด]
[เปเรมปวน] ถ้าอยากจะรอดจากบทลงโทษ และการทรมาน
ก็ขึ้นมา
[ผู้ชายชั้นบน] พรุ่งนี้ผู้ที่ถูกเจิมจะลงมา
พวกสาวกทุกคนจะมารวมตัวกัน เราจะลงไปฆ่าแก
ทีละคน
ได้ยินไหมวะ
เราต้องต่อต้านอีกฝั่ง
[ผู้ชายชั้นบน] จะฆ่าพวกแกให้หมด ไอ้พวกเวร
ที่นี่เราไม่ได้ทำกันแบบนั้น
[เสียงหัวเราะ]
[ผู้ชายแว่นดำ] เราเกิดมาอย่างอิสระ
และพวกสาวกมันเกลียดอิสรภาพ มันถึงได้จงเกลียดจงชังพวกเรา
เพราะเราเป็นอิสระ
และจะเป็นแบบนี้ตลอดไป
และมันไม่มีสิทธิ์ที่จะมาห้ามเราทำตามใจชอบ
อาหารมันมีตั้งมากมาย
ทำไมจะกินสิ่งที่อยากกินไม่ได้
เราเฝ้าฝันถึงอิสรภาพมาทั้งชีวิต
ขึ้นมาสหาย ไปจัดการเรื่องนี้กัน
เพราะพวกเราอยู่ที่นี่มานาน
เรามีสิทธิ์มากกว่าพวกมันแน่นอนอยู่แล้ว
[หนุ่มผมยาว] แด่อิสรภาพของเรา
กินกัน กินกัน
เร็ว ขึ้นมาเร็วเข้า
- อิสรภาพอยู่แค่เอื้อม - มาเร็วเข้า
ไม่มีใครบังคับกูขึ้นไปไหนได้
[ชายแว่นดำ] มันอยากกดขี่เรา
บีบบังคับเรา
เวลานี้แหละ เพื่ออิสรภาพ
เพื่ออิสรภาพ
เพื่ออิสรภาพ!
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[พูดแผ่ว] พอแล้ว เราจะอยู่ที่นี่
คนพอแล้วละ
ทุกคนลงไปได้เลย [เสียงเคี้ยว] เราจะอยู่ที่ชั้นนี้
[เสียงพวกกบฏพูดจ้อกแจ้ก]
[เสียงดนตรีช้าบรรเลง]
เขาน่ะวาดผนังบ้านของตัวเอง
แล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็เอามาใส่แคนวาสนี่
เจ๋งใช่ไหมล่ะ
ต้นฉบับเลยนะ
ฉันดีใจมากๆ เลย ที่ในที่สุด
เราก็ทำอะไรกับพวกสาวกพวกนี้ กับกฎของมันสักที
แต่เราต้องจัดระเบียบกันใหม่ซะก่อน
เพื่อนทุกคน สหายที่รัก
ยินดีต้อนรับสู่บ้านเล็กๆ ของฉันนะ
ขี้ก้อนเล็กๆ สินะ
[พวกกบฏพากันหัวเราะ]
[ชายแก่] เธอคือสหายเรา
- ฉันคิดว่าบริเวณนี้น่าจะเป็น… - หุบปากไป อีโง่
[ชายแก่] สถุลจริงๆ
[หนุ่มผมยาว] ปัดโถ่เอ๊ย มึงมันผู้ดีตายห่าแหละ
[เสียงกีตาร์โปร่งบรรเลง]
[ตรีมากาซีร้องภาษาฝรั่งเศส] ♪ อาหารเลิศรส ♪
♪ เหล้าองุ่นชั้นดี เราได้ลิ้มชิมรส ♪
♪ ให้สุขสมอารมณ์หมาย ♪
♪ ในวันนี้ ♪
♪ เลิศล้ำชั้นหัวกะทิ เรียงรายพร้อมเสิร์ฟ ♪
♪ ปรุงมาอย่างดี ♪
♪ ตามติดด้วยของหวาน หวานมันละมุนลิ้น ♪
♪ กาแฟหอมกรุ่น ♪
♪ แล้วเราก็ ♪
♪ ร่วมรักกัน ♪
♪ กาแฟหอมกรุ่น ♪
♪ แล้วเราก็ ร่วมรักกัน ♪
- [หญิงแก่หัวเราะ] - [ทุกคนปรบมือตามจังหวะ]
[เสียงดนตรีจังหวะเต้นรำสนุกสนาน]
- [ดนตรีจบ] - [เสียงกรน]
[เสียงถ้วยชามตกลงมาแตก]
[เสียงแท่นเคลื่อน]
[ชายแว่นดำ] อะไรวะเนี่ย เฮ้ย ตื่นสิ
ตื่นเร็ว ไอ้พวกเหี้ยเอ๊ย
แม่งเอ๊ย พวกมันลงมากันแล้ว
ไปเตรียมตัว เร็วเข้า
[พวกกบฏเอ็ดตะโรโห่ร้อง]
[เสียงสัญญาณ]
[เสียงถ้วยชามหล่นแตกระเนระนาด]
[เสียงกดชักโครก]
[เสียงแท่นเคลื่อน]
[เสียงถ้วยชามแตกระเนระนาด]
[เสียงกดชักโครก]
[พวกกบฏส่งเสียงดุดันพร้อมกันเป็นจังหวะ]
ลงมา
[ส่งเสียงปลุกใจ]
[เสียงแท่นหยุด]
- เหี้ยเอ๊ย พวกมันอยู่ไหน - [บาบี] วันที่สาม
ดูไอ้สารเลวนั่นสิ
[บาบี] เดือนนี้พวกแกจะไม่ได้กินอะไรอีกแล้ว
แท่นจะลงมาทุกวัน ใช่
แต่จะเป็นแท่นเปล่า ไม่มีอาหาร
วันไหนที่พวกแกหิวโหยจนร่างกายอิดโรย
พวกฉันจะลงไปจัดการพวกแกทุกคน พวกผู้ไร้ศรัทธาต้องสาป
- ไอ้เหี้ย หน้าส้นตีน - ลงมาสู้กันสิโว้ย
มึงจะลงโทษไอ้พวกข้างล่างให้ตายด้วยหรือไง
ไม่ คนของมึงก็อยู่ข้างล่างอีกเพียบเลย ไอ้เหี้ย
ใช่ แกจะทำยังไงกับพวกมันแก จะลงโทษมันจนตายด้วยเหรอฮะ
ใช่ มันเป็นราคาที่ต้องจ่าย แต่ก็คุ้มกับการปกป้องกฎของเรา
ฟังฉันให้ดี
ถ้าพวกแกยอม
จะมีแค่ผู้นำการกบฏไร้สาระนี่ที่ถูกทรมาน
อย่าพูดพล่ามโว้ย
ฟังนะ เหล่าสหาย เหล่าสหาย ฟัง
- มันเสนอทางออกให้เราแล้วนะ - แถมสมเหตุสมผลด้วย
ไม่ต้องพูดมากแล้ว พวกขี้ขลาด อย่าไปฟังมัน
[เสียงสัญญาณ]
[พวกกบฏส่งเสียงเอ็ดตะโร]
ไอ้บอดเนี่ยแม่งก็พูดไปเรื่อย มันไม่ทำคนของตัวเองตายหรอก
แล้วถ้าแกคิดผิดล่ะ ฮะ
เราจะกินอะไรกัน
เอายังไงล่ะ
[ตรีมากาซี] หรือว่าเราจะ…
[ทุกคนเงียบ]
ลงไปกินคนของมันดีไหมล่ะ
[เสียงหัวเราะ]
ได้ยินไหม ไอ้บอดเหี้ย
พวกกูจะลงไปแดกไอ้พวกข้างล่างแม่งให้หมดเลย
[พวกกบฏส่งเสียงเฮ หัวเราะชอบใจ]
[เปเรมปวน] หลังทุ่มเทมานานหลายปี
ในที่สุดก็ถึงคืนของฉัน
มันเป็นงานจัดแสดงครั้งที่สี่
ฉันจัดร่วมกับศิลปินทรงอิทธิพลกลุ่มนึง
ฉันจัดแสดงรูปแกะสลัก ที่แสดงถึงความโหดร้ายของสัตว์ต่างๆ
แฟนฉันมาหาฉัน
วันนั้นเป็นวันที่เขาพาลูกชายมาหาฉัน
[ถอนใจแรง]
เด็กมันก็ซนตามประสาเด็ก
อย่างน้อยก็คนนี้
[เสียงวาบดังขึ้นและแผ่วลง]
งานนึงของฉัน…
คือหมาที่ดุร้าย
โหดเหี้ยม
อัปลักษณ์
กรงเล็บคมเหมือนกับมีด และหันหน้าเข้าหาผู้ชม
[เสียงถุยออก]
เธอไปต่อแบบนี้ไม่ได้
ถ้าเธอไม่กิน
เธอตายแน่
คนก็เตือนแล้วว่ามันอันตราย
แต่สำหรับฉัน ความเสี่ยงความกล้านั้น
คือสิ่งที่ทำให้มันพิเศษ
ฉันปฏิเสธไม่ให้กั้นรักษาความปลอดภัย
เด็กมันก็วิ่งไปเรื่อย
จนสะดุดเข้า
กับเล็บเล็บนึง
ไอ้คมมีดอันนั้น
ก็ทะลุตาเขา
ฉันคิดว่าเขาคงไม่ทรมานหรอก
เขาตายคาที่เลย
ทนายทำหน้าที่ได้ดีมาก
ผู้พิพากษามองว่าเป็นอุบัติเหตุ
บริษัทประกันจ่ายเต็ม
และฉันก็ได้เป็นศิลปินที่มีมูลค่าสูงสุดในรุ่นของฉัน
ชิ้นงานความโหดร้ายของสัตว์ขายหมดทุกชิ้น
รวมมูลค่าหลายล้าน
โดยเฉพาะรูปปั้นหมานั่น
[ชายแว่นดำ] พวกกบฏ!
[ตะโกน] เล่นงานข้อเท้า
เล่นข้อเท้า
พวกเรา มาปฏิวัติกันเถอะ
[พวกปฏิบัติส่งเสียงดุดัน ฮึกเหิม]
[ชายแว่นดำ] ลุยแม่งเลย
พวกกบฏ ลุยแม่งเลย!
[เสียงต่อสู้ตะลุมบอน]
[แผดเสียง]
[เสียงร้อง]
[เสียงต่อสู้อย่างดุเดือด]
[กรีดร้อง]
[กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง]
[เสียงคราง]
- [เสียงฟันฉับ] - [เงียบกริบ]
[ดนตรีช้าบรรเลงโหยหวน]
- [เสียงสู้กันต่อ] - [แผดเสียง]
[เสียงร้อง]
[เสียงคราง]
[เปเรมปวนฮึดฮัด]
[เสียงคราง]
[คราง]
[เงียบเสียง]
[พูดแผ่ว] ภาพวาดนั่น
ทำไมมันถึงได้สำคัญนัก
[แผดเสียง]
[บาบีร้องคราง]
[เสียงตะลุมบอนค่อยๆ เบาลง]
[กรีดร้องไม่มีเสียง]
[เสียงใบมีดครูดกับพื้น]
[เสียงแท่นเคลื่อน]
[ดนตรีช้าแผ่วเบา]
[เสียงใบมีดครูดกับพื้น]
[เสียงบาบีร้องครวญคราง]
[เปเรมปวนครางในคอ]
[บาบี] แก…
[เสียงแผ่ว] สานต่อสิ่งที่เริ่มไว้ซะ เร็วๆ สิ
แกไร้ทางสู้ ส่วนฉันมีมีด
แต่ฉันมีไอเดียดีกว่านั้น
ฉันจะรักษาแผลแก
แล้วเอาเนื้อแกมาให้แกกิน ในวันที่ยังเหลืออยู่ได้นะ
ฉันจะเฉือนให้อย่างดี แกจะได้ไม่ตายไง
แบบนั้น แกจะได้มีค่ากับพระอาจารย์
แต่ฉันไม่ทำหรอก
ฉันจะไม่ใช้จินตนาการของฉันทรมานใคร
[บาบี] ไม่จำเป็น
แกลงโทษพวกฉันไปแล้ว
[เสียงร้องคราง]
[เปเรมปวน] คนบอกฉันว่าหมามันอันตราย
แต่ฉันก็ยังดันทุรัง
ถ้าฉันย้อนเวลากลับไป
ช่วยเขาได้
แต่คุณทำไม่ได้
คุณมองหาอะไรจากหลุมนี้
เวลา
ฉันแค่ต้องการเวลายกโทษให้ตัวเอง
ฉันต้องหนีออกมา
เพื่อลืมสิ่งที่ทำไป
[เสียงแท่นแหวกอากาศกลับขึ้นไป]
[เสียงออกแรงผลัก]
ฉันจะไปแล้ว
- คุณจะไปกับฉันไหม - [ตรีมากาซี] ไม่
นี่เป็นเดือนที่ดีที่สุดของฉันเลยละ
[ตรีมากาซี] เราต่างเป็นนักโทษของตัวเราเอง
ยังไงซะ
เราก็ไม่มีวันหนีพ้น
[เสียงใบมีดกระทบพื้น]
[เสียงฉีกผืนผ้าใบ]
[เสียงร้อง]
[เพื่อน] พอเราเริ่มได้กลิ่นแก๊ส
เวลานั้นแหละ
[เปเรมปวน] แล้วเราต้องทำยังไงให้ไม่หลับล่ะ
[เพื่อน] ถ้าทุกอย่างไปได้สวย มันจะคิดว่าเราตายแล้ว แต่เราไม่ได้ตาย
เราจะให้มันพาเราออกไปทางชั้นบน พร้อมกับศพ แล้วก็…
[เสียงลมหายใจแผ่วเบา]
จากนั้นค่อยคิดต่อ
[เปเรมปวน] แล้วถ้ามันไม่ใช่แบบนั้นล่ะ
เราก็ตายไง
[ดนตรีในห้วงภวังค์]
[เสียงเด็กเล่นกัน]
[เสียงดนตรีช้าโหยหวน]
[เสียงหวูดดังวาบขึ้น]
[เสียงเปียโนพลิ้วไหวในภวังค์เงียบ]
[กระซิบไม่มีเสียง]
- [เสียงหายใจในหน้ากากกันแก๊ส] - [เสียงก็อกแก็กในความเงียบ]
- [เสียงเศษถ้วยชามกระทบกัน] - [เสียงดนตรีช้าล่องลอย]
[ดนตรีดังวาบขึ้นและแผ่วลง]
[เสียงฉีดพ่น]
[ดนตรีหลอนวังเวง]
[เสียงลมหายใจในหน้ากาก]
[ดนตรีตึงเครียด]
(ชั้น 332)
[ดนตรีกระชั้นขึ้น]
(ชั้น 333)
[ดนตรีเครียดเร่งจังหวะกระชั้น]
[ดนตรีแผ่วลง]
[ดนตรีหลอน]
[เสียงก้อง] ฉันต้องหนีออกมา
ถ้าฉันย้อนเวลากลับไป
ฉันต้องหนีออกมา
[เสียงก้อง] ถ้าฉันย้อนเวลากลับไป
ช่วยเขาได้
[เสียงก้อง] ฉันต้องหนีออกมา
มาช่วยเขาได้
[เสียงกระแทก]
[ดนตรีหลอนหยุด]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เสียงกระแทก]
[เสียงกระแทกดังลั่น]
[ดนตรีหลอน]
[เสียงใบมีดครูดพื้น]
[ดนตรีหลอนยิ่งขึ้น]
[เสียงร้องผวา]
- [เสียงสัญญาณ] - [เสียงแท่นเคลื่อน]
[เสียงแท่นสัมผัสพื้น]
[ดนตรีค่อยๆ แผ่วเงียบลง]
[เสียงฝีเท้าขยับเข้ามาใกล้]
[เสียงลมหายใจรวยริน]
[เสียงครางเบาๆ]
[ผู้หญิง] มีแค่พวกนั้นที่ขึ้นไปได้
ฉันไม่ทิ้งเขาไว้แน่
[ผู้หญิง] ทางเดินของเธอจบลงแล้ว แต่ว่าเขา
เขาจะยังมีโอกาส
[ดนตรีค่อยๆ ดังขึ้นช้าๆ]
[เสียงเศษถ้วยชามกระทบกัน]
[เสียงดนตรีช้าค่อยๆ ดังขึ้น]
[เสียงแท่นแหวกอากาศกลับขึ้นข้างบน]
[เสียงหายใจรวยริน]
[จังหวะชีพจรเต้นต่อเนื่อง]
[ดนตรีหลอน]
[เสียงแท่นหยุด]
[ตรีมากาซี] เราจะออกไปด้วยกัน เดินทางไปด้วยกัน
เราทั้งสองคนจะได้มีทั้งโชค และมีชะตาเดียวกัน
การเดินทางของนายจบลงแล้ว เจ้าหอยทาก
[โกเร็ง] เธอคือสารของเรา
เธอคือสารของเรา
[ดนตรีหลอน]
[เสียงแท่นเคลื่อนผ่านอากาศ]
[เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา]
[เปเรมปวนพูดแผ่ว] คุณ…
คุณมาทำอะไรที่นี่
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[เสียงเพลงเศร้าบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]