Downloaded from YTS.MX
[gwar głosów w oddali]
Official YIFY movies site: YTS.MX
[niepokojąca muzyka instrumentalna]
- Danie? - Cokolwiek?
- Co zechcę? - To może…
- Szparagi. - Lasagne.
- Pizza. - To…
Ciasto czekoladowe z cukrem kokosowym.
Jajka sadzone z frytkami.
- Surowa wegańska sałatka. - Co dzień jem pizzę.
- Krewetki czosnkowe. - A lody mogą być na osobnym talerzu?
Żółtko powinno być ugotowane na twardo.
- Z kaszą bulgur. - I jak najwięcej mięsa.
Nie znoszę, gdy się stykają.
- Całe. - Wołowina, wieprzowina, drób.
I kurkuma.
Przedmiot…
- Cokolwiek? - Więc…
Mmm.
Ten długopis.
- Scyzoryk. - Siekiera?
- Dildo. - Sztylet.
Wiem, żartowałam.
Jakiś piękny obraz.
[ogolony] Gwarantuje mi pan, że codziennie dostanę pizzę?
[ankieter] Oczywiście.
[ogolony] Chodzi o to, że jeśli nie, to mogę się bardzo zdenerwować.
[ankieter] Eee…
Jak bardzo?
Wie pan, dlaczego tu jestem?
- [szelest kartek] - Mmm.
Tu jest napisane, że próbował pan podpalić dom rodziców,
kiedy spali.
No właśnie tak bardzo.
[niepokojąco zniekształcony dźwięk]
[mężczyzna] Za grosz, kurwa, wstydu nie macie? Sukinsyny!
Na co się gapisz?
- [mężczyzna 1] Dwudziesty pierwszy! - [mężczyzna 2] To ten, który się chowa.
Ten z 21. Zjadł mięso z pizzy i polędwiczki wieprzowe!
[kobieta] Pierwszy dzień i już namąciliście!
[mężczyzna 1] Dwudziesty pierwszy!
[brzęk naczyń]
- [Francuz] Hej! Nie! - [kobieta 1] Nie.
- [Francuz] Cholerni nowicjusze. - Ile razy mamy ci to powtarzać?
Że mogę zjeść tylko moje danie?
Albo to, na które dobrowolnie się z kimś zamieniłeś. Tak.
Takie jest Prawo.
[parska ironicznie]
Mówisz o Prawie, które ktoś, kto zjadł moje danie, miał głęboko gdzieś?
Jutro się tym zajmiemy.
Ale nie możesz jeść do woli jak jakiś Barbarzyńca.
[ogolony] O nie.
Barbarzyńcy to ci z 21, którzy zjedli mój posiłek.
Chyba przynajmniej mam prawo zjeść…
Masz prawo, abyśmy my, Lojaliści, chronili twoje danie. Tak.
Pracujemy nad tym.
Jeśli wy, Lojaliści, tak sobie ze wszystkim radzicie,
to będziemy mieć problem.
[mężczyzna 3 parska] Nie jest to łatwe, ale od początku rewolucji solidarności
każdego miesiąca dziura jest sprawiedliwsza.
A z pomocą wszystkich
Prawo wkrótce dotrze do najniższego poziomu.
Nie rozumiesz, że jeśli zjesz posiłek zamówiony przez kogoś innego,
ta osoba poczuje się skrzywdzona
i upoważniona do zjedzenia czegokolwiek?
To z kolei stopniowo zaszkodzi coraz większej liczbie osób.
Wywoła koszmarny efekt domina, zostawiając ludzi pod nami bez jedzenia.
Skończyłeś?
Słuchaj, bęcwale. Tak będzie, jeśli zjesz to skrzydełko z kurczaka.
[szeptem] „Bęcwale”?
- To patrzcie, co ten bęcwał robi. - [długowłosa] To prawda. Tak będzie.
Jasne. Łatwo ci mówić.
Nikt nie zjadł twoich cuchnących krokietów.
Chcesz jednego?
Dobra.
Ale jutro nie chcę kolejnej niespodzianki, jasne?
Dobra. Jedz szybko, zanim platforma opadnie.
Administracja nie pozwala przechowywać jedzenia.
Karzą nas za to - ale tylko raz. Wiesz, o co chodzi…
[robi wydech] Wiem.
A czemu nie ukarzą tych skurczysynów z poziomu 21, którzy zjedli moją pizzę?
To my wymyśliliśmy zasadę zjadania własnych dań, nie Administracja.
Pamiętajcie, że w tym miesiącu macie szczęście, że trafiliście na 24.
W przyszłym możecie skończyć dużo niżej.
Ale wasze zachowanie pierwszego dnia jest godne podziwu.
Szanujcie innych i pilnujcie porządku na poziomie.
Nie dajcie się dziurze złamać.
„Nie dajcie się dziurze złamać”.
- [głośny brzęczyk] - [brzęk naczyń]
Jak masz na imię?
Zamiatin.
Perempuán.
[szeptem] Perempuán.
[ogolony kaszle]
Tak naprawdę moim ulubionym daniem były
krokiety z szynką, które robił mój były.
Ale teraz to już niemożliwe.
[ankieterka] Tęskni pani za nim?
[melancholijna muzyka]
Czego pani szuka w dziurze?
Czasu.
[szeptem] Potrzebuję czasu, by zapomnieć o tym, co zrobiłam.
[skrobanie noża]
[plusk wody]
[kaszle]
[kaszle, jęczy]
[robi ciężki wydech]
- [mężczyzna] Czterdziesty czwarty! - [brzęczyk]
- [mężczyzna 1] Czterdziesty czwarty! - [krzyki w różnych językach]
- [mężczyzna 2] Czterdziesty czwarty. - [krzyki w różnych językach]
[po francusku] Czterdziesty czwarty!
[kobieta] Czterdziesty czwarty! Przekażcie dalej tym u góry!
- [mężczyzna 3] Czterdziesty czwarty! - Przekażcie!
Łańcuch komunikacji został zerwany na poziomie 44
i nie wiemy, czy poniżej jedzenie zostało sprawiedliwie rozdzielone.
Wiemy, że już od poziomu 21 tak nie było, hmm?
Ile jest poziomów?
Trzysta trzydzieści trzy.
- [dudnienie w oddali] - To nieważne, ile jest poziomów.
Ważne, żeby jedzenie dotarło do wszystkich.
Jutro nasi towarzysze z poziomów 19 i 20
zjadą na poziom 21, żeby bronić twojej pizzy.
A ci z poziomów 42 i 43 zjadą na 44, żeby ludzie pod nami też mogli jeść.
Tak to działa.
A teraz lepiej się cofnijcie.
[ciche dudnienie]
Bo co? Nie możemy nawet tu sobie stać?
[pogłos narasta]
[głośne dudnienie platformy]
[ankieter] Co pan wtedy czuł?
[Zamiatin] Kiedy prawie zabiłem rodziców?
[robi wydech] Przepraszam.
- Chwileczkę. - [szelest kartek]
Tu jest napisane, że próbował pan podpalić swój pokój,
ale po pół minuty się pan rozmyślił.
Spłonęły tylko kosz na śmieci, autobiografia, którą pan pisał,
i parę pustych pudełek po pizzy.
Przyjmij do wiadomości, patafianie,
że wysłali mnie tutaj, bo się mnie boją.
- [Zamiatin] ♪ Gdzie moje jedzenie? ♪ - [klikanie zapalniczki]
[kobieta] Zamknij się, zjebie!
- [kobieta 1] Ale upierdliwiec! - ♪ Gdzie moje jedzenie? ♪
[niewyraźne krzyki]
♪ Gdzie moje… ♪
[dobiegający z góry łomot]
[kobieta] Co się dzieje?
Ludzie z poziomu 21 nie odpuszczają.
Obawiam się, że zostaną ukarani tylko raz.
[rozlegający się echem łomot]
- [dudnienie platformy] - [brzęczyk]
- [przeciągły krzyk] - [mężczyzna] Kto następny?
- Ty. Do dzieła. - [mężczyzna 1] Skurczy…
- Tak! - [Francuz] No dalej, 22!
[kobieta 1] Chodźmy!
Są na platformie.
Jeśli nie zatrzymają ich na 22,
to nam przyjdzie ich spacyfikować.
I tobie też.
[dyszy]
[zacina się] Jak to nam?
Nie przyszedłem się tu bić. Nie było mowy o walce.
Wybaczam im. Koniec tematu.
Wyłamcie pręty z ramy łóżka!
[stukot metalu]
Masz. [sapie] Szybko!
- Co robimy? - Nie wiem.
Révolution solidaire!
[powarkiwanie]
[krzyki]
[Perempuán] Rusz się, do cholery!
[pełna napięcia muzyka]
- [krzyczy ze złością] - Hej!
- Co tam się dzieje? - Mamy walczyć.
O jedzenie. Z tymi nad nami.
- Nous? - [mówi po koreańsku]
Wy, tam u góry! Słyszycie mnie?
Dam wam moją pizzę. Nie ma sprawy.
Ale nie róbcie mi krzywdy. Proszę.
[dudnienie platformy]
- Hej! - [mamrocze] Cholera.
[pełna napięcia muzyka narasta]
[dobiegające z góry krzyki]
[brzęk naczyń]
- [mężczyzna jęczy] - [kobieta krzyczy] Gorąco! Gorąco!
- [piszczy] - [syk gazu]
[oddycha z trudem]
[jęczy w agonii]
[Francuz krzyczy]
[wrzeszczy]
[muzyka przyspiesza]
[krzyczy gniewnie]
- [trzask kości] - [wyje]
[jęczy z bólu]
- [brzęczyk] - [Francuz] La plateforme.
[zacina się] Jedzenie! Musimy pozbyć się jedzenia! Pomóżcie nam!
- [krzyczy gniewnie] - [Francuz] Ale zimno.
[zacina się] Zamrożą nas.
Ale zimno! [krzyczy]
Zimno.
- [dudnienie platformy] - [krzyczy]
[Francuz] Gotowe.
Nic nie zostało.
- [dyszą] - [muzyka cichnie]
[dudnienie platformy]
- [robi wydech] - [Perempuán] Gotowe.
[Francuz] Dobra robota.
Odważnie.
- [krzyczy gniewnie] - [złowrogi ton]
Nadal jest nieprzytomny?
Tak.
[Zamiatin] Chcesz trochę pizzy?
- [krzyczy] Chcesz, draniu? Chcesz? - Przestań!
Ten łajdak wyrządził wiele krzywd.
Przez niego nikt dziś nie będzie jadł.
Ale my w ten sposób nie postępujemy.
[Zamiatin] Nie. [cmoka z dezaprobatą]
Wy postępujecie w sposób wyrafinowany.
Co?
Sądzisz, że tylko on jest za to odpowiedzialny?
Wczoraj mogłem zjeść cokolwiek innego.
Jedzenia było dużo, ale mi nie pozwoliliście.
Więc to nasza wina?
Mówię tylko, że dając ludziom czasem trochę wolności…
[krzyczy] Nie! Tu fermes ta gueule, maintenant!
Nie.
Wolność nie ma nic wspólnego z jedzeniem do woli.
Nic. Okej?
[Perempuán] Nie żyje.
Nie! Enculé de merde! Fils de pute de merde!
[stęka, krzyczy]
- [melancholijna muzyka] - [szlocha]
To było bardzo odważne.
[krzyczy ze złością]
Dość!
[pulsująca, pełna napięcia muzyka]
Co z nim zrobimy?
[Francuz] Wy nic.
Zjadę z nim na dół, aż znajdę jakiegoś Namaszczonego.
[Zamiatin] „Namaszczonego”…
Namaszczeni to osoby, które miały szczęście poznać Mistrza.
To on stworzył podwaliny Prawa.
Namaszczeni mają je mądrze egzekwować…
[Zamiatin] Zaraz.
Mistrza?
[plusk wody]
Niektórzy zwą go
Mesjaszem
albo Hidalgiem.
Nikt nie wie, czy nadal żyje.
Ani czy w ogóle istniał.
[melancholijna muzyka]
[stęka]
Dawno temu,
zanim tu trafiłem, Mistrz wysłał przesłanie pełne nadziei.
Podobno przeżył cały miesiąc bez jedzenia
na jednym z najniższych poziomów,
medytując.
Kolejnego miesiąca znów obudził się na poziomie,
na który nie docierało pożywienie.
Ukroił ciało z własnego uda…
i nakarmił potrzebujących.
Swoich Namaszczonych.
Od tamtej pory miesiąc za miesiącem
oni głosili po całej dziurze jego przesłanie solidarności,
broniąc sprawiedliwego podziału żywności.
I razem osiągniemy ten cel.
Nawet jeśli polecą przez to głowy.
Świetnie, Robespierre.
Ale ja nie jadłem od dwóch dni.
I chcę moją pizzę!
[dudnienie platformy]
Jesteś tego pewien, Robespierre?
A może twój Mistrz wolałby, żebyś ją pokroił
i nakarmił nią potrzebujących?
Zresztą jest już ugotowana.
[Francuz] Kanibalizm jest zakazany przez Prawo,
od kiedy Mistrz dał nam przykład swym poświęceniem.
[naśladuje francuski akcent] Codziennie wymyślasz nową zasadę, Robespierre.
[głośny łomot]
[niepokojąca, eteryczna muzyka]
[lepki chlupot]
[dzikie powarkiwanie]
[szum platformy]
[rytmiczna, niepokojąca muzyka]
[Zamiatin chichocze drwiąco]
- [chichocze dalej] - [więzień stęka]
[muzyka spowalnia]
[chlupot]
To dania osób, które wczoraj zginęły.
- Muszę je wyrzucić. - Wyrzucić?
Prawo zezwala tylko na jeden posiłek.
Ale dlaczego?
Arbitralny podział resztek przynosi korzyści tylko nielicznym.
Nikt nie szanuje prawa, które pozwala na nierówności.
Ale wcale nie musi być arbitralny.
Sami byśmy je zjedli!
[spuszczanie wody]
Dobra, alors…
Małże, torreznos i pieczona jagnięcina.
Jesteście teraz strażnikami dań tych, którzy zginęli nad wami.
Musicie się codziennie upewnić, aby były w nienaruszonym stanie,
i pozbyć się tego źródła niezgody.
Możecie się zamienić, ale wtedy musicie wyrzucić własny posiłek.
Okej.
Uwierz mi, na dłuższą metę tak jest lepiej.
Śmierć towarzyszki nie może być nagrodą.
[więzień oddycha gwałtownie]
Allez! [stęka]
Jaką karę dostanie?
[więzień stęka]
Surową.
Ale sprawiedliwą.
- [więzień stęka] - [brzęk naczyń]
[jęczy]
[ucisza]
Obym znalazł jakiegoś Namaszczonego przed barierą na poziomie 44.
Niewielu ich już zostało.
[brzęczyk]
Przestrzegaj Prawa
i egzekwuj je.
[pulsująca, niepokojąca muzyka]
[głośne przeżuwanie]
[brzęczyk]
[rytmiczna, niepokojąca muzyka]
[spuszczanie wody]
[przeżuwa głośno]
[rytmiczna, niepokojąca muzyka]
[niesłyszalna rozmowa]
[niepokojąca muzyka narasta]
[muzyka przechodzi w złowrogą]
[dudnienie w oddali]
[pogłos dudnienia platformy]
[Zamiatin] Wierzysz w to wszystko?
[spokojna, eteryczna muzyka]
To ostatni dzień.
Pokaż, co potrafisz.
[muzyka cichnie]
Mam raczej umysł ścisły.
Nie jestem taki głupi, jak się zdaje.
Całe życie poświęciłem matematyce.
Ale zrezygnowałem.
Dlaczego?
[skrzypienie kredy]
Dlatego.
Pierwiastek kwadratowy z minus jeden.
Rozwiązanie tego pierwiastka
w matematyce nazywa się jednostką urojoną.
Urojoną.
Pewnego dnia zrozumiałem, że jeśli akceptujemy rozwiązanie,
które nie odzwierciedla fizycznej rzeczywistości
w naszym wszechświecie,
nie mogę już więcej wierzyć w matematykę…
Ani w nic innego.
[kaszle, chrząka]
Rzuciłem pracę i moje badania na uniwersytecie.
I porzuciłem rodzinę.
- Zostawiłeś przez to rodzinę? - Wprowadziłem się do rodziców.
Masz dzieci?
[pulsująca, melancholijna muzyka]
Tak złe są rzeczy urojone?
[Zamiatin stęka z bólu]
A ty? Masz dzieci?
To, co urojone, nie istnieje…
i do niczego się nam nie przyda.
Jaka jest twoja historia, Perempuán?
[Perempuán] Potrzebuję czasu, żeby…
sobie wybaczyć.
[kobieta] W tym miesiącu jedzenie dotarło do poziomu 175!
- Dotarło do 175! - [mężczyzna 1] Musimy to uczcić!
Słyszysz? 175.
[wiwaty i oklaski w oddali]
[mężczyzna 1] Sto siedemdziesiąt pięć!
Chodź.
- Po co? - Zatańczymy.
Zatańczymy?
Kompletnie ci odbiło.
[walc z baletu Śpiąca królewna Piotra Czajkowskiego]
[stęka]
Zgoda.
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[mężczyzna w oddali] Nie!
[krzyki i szlochanie]
[kobieta] Poziom 179. Cannelloni i słodko-kwaśna wieprzowina.
[Perempuán] U nas pizza i krokiety.
[kobieta 1] Niektórzy pod nami nie chcą współpracować.
Zjedzą wszystko, co dostaną, kiedy tam dotrze.
- Jakie masz danie? - Zamówiłam deser. Pantxinetę.
[mokry kaszel]
Dobrze będzie czasem zjeść deser.
Nie widzisz, gdzie jesteśmy?
System działa coraz lepiej. Nie możemy teraz zwątpić.
[mężczyzna] Sto sześćdziesiąty dziewiąty!
Jakieś wieści z góry?
Łańcuch został zerwany na 169. Tylko tyle wiemy.
Mam nadzieję, że koledzy Robespierre’a egzekwują Prawo, dając im po mordach.
[prorok] Prawo jest miłością. Prawo jest wolą.
Prawo jest miłością w rękach woli.
Nie pozwólcie się oszukać głupcom, bowiem w dziurze mieszka miłość.
Nęka ich samotność i bezradność, lecz Prawo…
Prawo jest dla wszystkich.
[kobieta 1] W zeszłym miesiącu nie jadł nic przez 25 dni - na 165.
Pieprzony czubek.
Mam nową towarzyszkę. Wyżej nowych jest więcej.
[kobieta 1] Niżej też.
Czyli w zeszłym miesiącu wielu zmarło.
Byliśmy nowi i nauczyliśmy się przestrzegać Prawa.
My nauczyliśmy się przestrzegać Prawa na poziomie 24.
[brzęczyk]
[dudnienie platformy]
[brzęk naczyń]
[pełna napięcia muzyka]
[prorok] Wszyscy zostaliśmy wybrani.
Wszyscy wstąpimy na wysokości.
Zmartwienia są niczym cienie, które przychodzą i odchodzą.
Nie zamieszka w nas smutek żaden.
Mieszkają w nas siła i miłość.
Patrzcie. Ujrzyjcie światłość Mistrza, która ogarnia każdego z nas.
[muzyka narasta]
[echo głosu proroka] Nawet jeśli dom nasz zniszczony zostanie ogniem i mieczem,
jego niewidzialny dom trwać będzie.
Jego niewidzialny dom trwać będzie.
Lecz wy, wy nie pojmujecie jeszcze jego prawdziwego znaczenia.
On jest ostoją wszystkiego.
On jest magikiem.
On jest życiem
i dawcą życia.
On jest płomieniem gorejącym
w sercu każdego człowieka i w środku każdej gwiazdy.
Patrzcie. Ujrzyjcie światłość Mistrza, która ogarnia każdego z nas.
Jeśli wola ustanie, by wykrzyczeć „dlaczego”,
wówczas wola przestanie istnieć i nie zostanie wypełniona.
Widzi Prawo, lecz go nie pojmuje.
On jest płomieniem gorejącym w środku…
Przestań, do cholery!
[kaszle]
[pogłos szumu]
[kobieta] To znak, na który czekaliśmy!
[kobieta 1] Namaszczeni uwalniają dziurę od Barbarzyńców.
- Bez strachu. - Niepotrzebnie.
Nie mogli zjechać i chronić jedzenia?
I zostawić przestępców na górze?
To samobójstwo dla pozostałych.
Prawo. Prawo to władza,
surowość i porządek.
Ten, który jest prawy, prawym pozostanie.
Ten, który jest nieczysty, nieczystym pozostanie.
Zamkniesz się w końcu?
[kaszle]
[kobieta] Gdzie to było?
[kobieta 1] Zbyt wysoko.
Musimy wytrzymać jeszcze wiele dni.
[prorok słabym głosem] Musimy znaleźć i zniszczyć zdrajców.
Śmierć będzie piękna.
Śmierć przypieczętuje naszą prawdziwą miłość.
Czyńcie tu dobro,
a odtąd będzie wam to wynagrodzone.
[dudnienie platformy]
[szeptem] Czyńcie tu dobro, a odtąd będzie wam to wynagrodzone.
Dobre wieści.
Zostały tylko blokady na poziomach 169 i 168.
Ci Barbarzyńcy próbują sabotować komunikację,
ale Namaszczony przewodzący wyzwoleniu prosi, byśmy byli silni.
[w oddali] Nie piegowata! Zezowata, do kurwy!
Słuchajcie. Prosi o zidentyfikowanie kulawego gościa i zezowatej kobiety,
którzy w zeszłym miesiącu nażarli się jak świnie na 176.
I jakiegoś olbrzyma, który znęcał się nad towarzyszem na 98.
- [kobieta w oddali] Dwudziesty czwarty! - Co z 24?
[kobieta w oddali] Tamten grubas! Zjadł torreznos!
I jakiegoś grubasa, który na 24 zjadł dania swoich zmarłych towarzyszy.
Co za sukinsyn.
- Na którym poziomie byliście? - Na 46.
- [Zamiatin dyszy] - [Perempuán] A ty?
Na 74.
Dobra.
[Perempuán] Nie martw się. Nikt nie wie, że byliśmy na 24.
[Zamiatin] Widzieli nas.
Kiedy jedzenie do nas dotrze, będziemy mogli zjeść tylko nasze posiłki.
Albo te, na które się zamienimy. Ja zamówiłem pizzę.
A ja krokiety.
[śmieje się słabo, kaszle]
Umrę, jeśli nie będę się dobrze odżywiał.
Kiedy tu dotrą, trzeba będzie się podporządkować.
Ale potem zrobimy, co będzie konieczne.
Ukarzą nas.
[pulsująca, ponura muzyka]
[ankieter] Nie, nie jest pan tu dlatego, że się pana boją.
Rzucił pan szkołę w wieku 16 lat.
- [niepokojąca, rytmiczna muzyka] - Wszystkie pana biznesy upadły.
Żona i dzieci wyrzuciły pana z domu.
A pana rodzice też zaczynają mieć pana dość.
Zaproponowali tu panu miejsce, bo sądzą, że potrzebuje pan…
dyscypliny.
[melancholijne tony]
Dyscypliny?
[stęka]
A niby po co?
[ankieter] Dyscypliny.
Żeby skończył pan z tymi żałosnymi próbami zwracania na siebie uwagi.
[oddycha ciężko]
[kaszle]
- [kliknięcie zapalniczki] - [trzask płomienia]
- Co robisz? - [Zamiatin] Popełniłem wiele błędów.
To dobre dzieciaki.
Niezbyt bystre - mają to po matce.
Nie mam do nich żalu.
Co ty wygadujesz?
Zjadłem cudze jedzenie.
Nie zbliżaj się.
[trzask płomienia]
Nie powinienem był go zjeść.
Nie zbliżaj się.
- Nie zbliżaj się! - Dyscyplina!
[szeptem] Nie chcę cię ze sobą pogrążyć. Ani żeby cię ukarali za pomaganie mi.
Odwiedź moje dzieci, kiedy wyjdziesz.
Powiedz im, że zawsze je kochałem
i że przynajmniej mój koniec…
nie był kłamstwem.
[narastająca melancholijna muzyka]
[trzask płomieni]
[bezgłośnie krzyczy]
[chór eterycznych głosów]
[bezgłośnie krzyczą]
[niskie dudnienie]
[Perempuán] Mam nadzieję, że nie cierpiał.
[muzyka cichnie]
Że zginął od razu.
[niewyraźne głosy w oddali]
[niepokojąca muzyka instrumentalna]
[z akcentem argentyńskim] Hej.
Na górze chyba wszystko w porządku.
Nie znaleźli Barbarzyńców.
- Mamy paellę i smażony ryż z dodatkami. - [Perempuán] Ja krokiety.
[mężczyzna] My sałatkę wegańską i stek wołowy z sosem pieprzowym.
Do 71 są sami Lojaliści albo nowicjusze. Zobaczymy, jak się zachowają.
[plusk wody]
[Perempuán] Mamy szczęście. Jesteśmy na dobrym poziomie.
Raz dziennie zjeżdża platforma.
Mamy kilka minut, żeby zjeść zamówiony posiłek.
Co wybrałaś?
- Ej. Ej! - [pstryka]
Co wybrałaś?
- Śliwki. - Więc tylko to zjesz.
Chyba że się z kimś zamienisz.
To twój przedmiot?
Moja poduszka.
Bez niej nie mogę spać.
[dudnienie platformy]
[Argentynka] Niektórzy nowi odmówili przestrzegania zasad.
Wygląda na to, że są dwie przeszkody: jedna na 46 i druga wyżej.
Ale nad nimi jest Namaszczony, więc wkrótce ich spacyfikuje.
Jutro zjesz.
[złowrogi ton]
[klikanie zapalniczki]
- [kobieta] Barbarzyńca na 54! - [mężczyzna] To ten z drugiego!
- [kobieta] Barbarzyńca! 54! - [Anglik] Barbarzyńca na 54!
Udawał, że jest jednym z nas,
ale go rozpoznali, więc zaatakował swojego towarzysza.
To ten z drugiego!
Ten sam. W zeszłym miesiącu był na drugim. Ci z pierwszego nie dali sobie z nim rady.
Mówili, że skurwiel żarł jak świnia, dopóki nie zwymiotował.
Jutro go spacyfikujemy. I załatwione.
- Zjadę z wami. - [mężczyzna] Nie trzeba.
- Nie damy mu uciec. - Nie, ale zasada jest jasna.
Najpierw cztery osoby z poziomów bezpośrednio powyżej.
- Byłem na czwartym i widziałem go! - Dorwijmy go!
Mój towarzysz zmarł przez takich parszywców jak ten pod nami,
który w zeszłym miesiącu na drugim obżerał się jak świnia.
Bez poszanowania Prawa giną ludzie.
Im wyżej, tym większa odpowiedzialność.
Rozumiesz?
[pulsująca, pełna napięcia muzyka]
[towarzyszka] Rozumiem twój gniew.
Właśnie przez takich ludzi wszystko się pieprzy.
[kliknięcie]
[kliknięcia zapalniczki przyspieszają]
[pełna napięcia muzyka narasta]
[kliknięcia zapalniczki]
[kliknięcia przyspieszają]
[kobiecy krzyk]
[mężczyzna] Pierdol się!
[Argentynka] Tak! To Dagin Babi.
Namaszczony to Dagin Babi!
To Dagin Babi.
Namaszczony to Dagin Babi.
Jesteśmy uratowani. On nie bierze jeńców.
[mężczyzna] Pierdol się!
[wiwaty i oklaski]
[rechot]
[dudnienie platformy]
[dramatyczna, rytmiczna muzyka]
Nie pozwolimy mu uciec.
[krzyki w oddali]
- Gdzie się wybieracie? - Po sprawiedliwość.
Nie wy!
[brzęczyk]
[pełna napięcia muzyka]
- Co, do diabła? Nie możecie. - W sześcioro lepiej.
To wbrew Prawu. Możecie zerwać łańcuch komunikacji.
Z trzystopniową przerwą łańcuch może dalej działać.
Schodźcie. My zjedziemy.
Nie. Nie zejdziemy.
Sami zdecydujcie: zjeżdżacie z nami czy zostajecie, żeby nie zerwać łańcucha?
Ty zjedź. Ja będę chronił łańcuch.
[brzęczyk]
[odgłosy kłótni w oddali]
[łomot]
Potrzebujemy wsparcia, żeby zabić tę świnię. Rozkazy z góry.
[odgłosy kłótni w oddali]
- [pełna napięcia muzyka narasta] - [brzęczyk]
[mężczyzna] Ty sukinsynu. Zamknij się.
- [wycie] - [krzyczy niewyraźnie]
[krzyczy wściekle]
Dziewczyny, nie chcę kłopotów. Już to odkładam.
- [brzęczyk] - [krzyczą]
Nie! [krzyczy]
- [krzyczy] - Ty suko!
[pełna napięcia muzyka narasta]
[krzyczy wściekle]
[muzyka uspokaja się]
Przestań.
- Nic złego nie zrobiłem. - [krzyczy]
Pozwól mi iść własną drogą.
Tkwię tu już od ponad półtora roku.
- [warczy] - Przestań. [dyszy]
Proszę.
- Jadłem, bo chciałem nabrać sił. - [krzyczy]
Proszę. Ja tylko chcę przetrwać, tak jak i wszyscy.
[szlocha]
[warczy]
[brzęczyk]
[śmieje się]
Nie!
Nie! Musimy zjechać w dół.
- Nie! - Daleko nie ucieknie.
Nie o niego mi chodzi.
[dyszy z trudem]
Nie jesteś nowa w dziurze, prawda?
[cicha, złowroga muzyka]
[odgłos darcia materiału]
[dyszy, jęczy]
Siedzę tu od pół roku.
Pierwszego dnia
moja towarzyszka…
Kekasih…
wyjaśniła mi…
Prawo i…
i zrozumiałam je.
Jest niesprawiedliwe,
bo chroni tylko to danie, które wybieramy przy wejściu do dziury.
Ale…
od czegoś trzeba było zacząć.
[cicha, poruszająca muzyka]
Zawsze stosowałyśmy się do Prawa.
Jadłyśmy tylko nasze posiłki,
a kiedy zaszła potrzeba, brałyśmy udział w akcjach pacyfikacyjnych.
Ale pewnego razu…
spotkałyśmy młodego chłopaka.
Był niedożywiony i umierający.
Wzięłyśmy jedzenie jakiegoś zmarłego i dałyśmy mu więcej, niż mu przysługiwało.
Kilka dni później…
zjawił się Namaszczony.
Dagin Babi.
Dagin Babi jest najsurowszym z Namaszczonych.
Z miesiąca na miesiąc staje się gorszy. Dużo gorszy.
Postanowił, że nasza kara będzie przestrogą dla innych.
Za złamanie Prawa.
Kekasih stawiła opór
i wydłubała mu oczy.
[wypuszcza powietrze z drżeniem]
Dagin Babi rozkazał przywiązać ją nagą do platformy
i wysłać bezbronną na niższe poziomy.
Kazali mi patrzeć,
jak zjedli ją żywcem kilka poziomów niżej.
[szlocha]
W dziurze nigdy nie będziemy bezpieczne.
[szlocha]
Nie wszyscy Namaszczeni tacy są.
W zeszłym miesiącu jeden z nich zjawił się w samą porę,
ratując wielu przed śmiercią głodową.
A jak według ciebie udało mu się zejść na twój poziom?
Musimy dalej pomagać.
Musimy być sprawiedliwsze.
Musimy wytrzymać,
dopóki stąd nie wyjdziemy.
Jeszcze do ciebie nie dotarło?
Stąd nikt nie wychodzi.
Tutaj nikt nie przeżyje.
[melancholijna muzyka]
[krzyk w oddali]
Mamy tylko jedno wyjście.
Uciec.
Uciec podczas interwału.
[szeptem] Czego?
[szeptem] Pod koniec każdego miesiąca reorganizują dziurę.
Używają do tego gazu,
czegoś w rodzaju sewofluranu.
- Wtedy to zrobimy. - Ale…
Jak zachowamy przytomność?
Szukam go każdego miesiąca.
Niestety bez skutku.
Ale jeśli go znajdziemy, będziemy miały tylko jedną szansę.
I właśnie dlatego
musimy dalej jechać w dół.
A czego szukamy?
[dudnienie platformy]
[płaczliwe jęki w oddali]
Nie! Aaa!
[lepkie uderzenie]
[chlupot]
Znak rozpoznawczy Dagina. Teraz albo nigdy.
Dagin Babi i jego banda pewnie zjeżdżają na platformie,
ale była blokada na 46.
Zatrzymają się tam, by zastosować Prawo.
To nasza szansa. Musimy dziś zejść.
Twój plan jest szalony. A jeśli się nie uda?
Nie wiem, czy się uda. Ale wiem, co będzie, jeśli Dagin Babi do nas dotrze.
[skrzypienie platformy]
- [śmieje się] - [mężczyzna jęczy]
[pełna napięcia, rytmiczna muzyka]
Zabierzemy go ze sobą?
[brzęczyk]
[muzyka narasta]
[mężczyzna jęczy z bólu]
Zabijcie mnie!
[brzęczyk]
[Dagin Babi] Schodźcie.
[muzyka cichnie]
[związany mężczyzna szlocha]
Słyszałem o was niezwykłe rzeczy.
Wiem, jak zażarcie chciałyście się przyłączyć do pacyfikacji,
choć was nie dotyczyła.
[związany mężczyzna szlocha]
Dziś w nagrodę,
jedząc wasze posiłki, możecie wypić tyle wina, ile chcecie.
Jedzcie, nie wstydźcie się.
To nie tylko wasze prawo. To obowiązek.
Do obrony Prawa potrzeba nam silnych mężczyzn i kobiet.
Smacznego.
- [gwiżdże] - [krzyczą]
Puść ją! Kurwa mać!
- Puść mnie! - [brzęczyk]
[krzyczy] Puść mnie! Zostaw mnie!
- [mężczyzna] O co chodzi? - [towarzyszka] Zostaw mnie.
[Anglik] Please.
Musimy przestrzegać Prawa
i je egzekwować.
Zawsze.
Bez wyjątków.
Znacie zasadę kolejnej czwórki?
Jasne, że tak.
W takim razie odpowiedzcie,
dlaczego, do chuja, pozwoliliście im przyłączyć się do pacyfikacji?
- [mężczyzna mówi niewyraźnie] - [Dagin Babi] Słucham?
Ja…
Ja im mówiłem, że to nie w porządku.
Ale ich nie powstrzymałeś.
Nie, ale utrzymałem pozycję, żeby nie zerwać łańcucha komunikacji…
Tak. Nawet ślepiec widzi, jak wielkiej odwagi wymagał twój czyn.
Mam pomysł. Dziś już na to za późno.
Ale jutro ty też możesz wypić tyle wina, ile zechcesz.
Podczas twojej ostatniej wieczerzy.
Potem zostaniesz stracony za podwójne zaniedbanie obowiązków.
Podwójne zaniedbanie? Ja…
Tak, podwójne.
Pierwsze: nie zjechałeś na dół.
I drugie: pozwoliłeś zjechać im.
Ty też im pozwoliłeś,
dlatego stracisz rękę.
A co z nią? Dlaczego ja tak, a nie ona?
Sam przyznałeś, że ją oszukałeś.
Nie wiedziała, że łamie Prawo.
[kobieta] Ale pomyślałam, że wsparcie się przyda.
[pełna napięcia muzyka]
Prawa się nie interpretuje, tylko przestrzega!
To, co jest wyjątkiem dla prawych, jest wymówką dla nieuczciwych.
Popełniłaś wykroczenie.
Stracisz rękę.
Nie możesz karać tych, którzy bronią Prawa.
Nie, mylisz się. Ci, którzy łamią Prawo, nie bronią go.
Co więcej, ci, którzy tak postępują,
wcześniej czy później zaczną naginać Prawo do własnych potrzeb.
Słuchaj uważnie.
Wielu ludzi zginęło albo wiele straciło, aby móc tu dzisiaj być.
Ja straciłem oczy.
[Perempuán jęczy]
Twoja koleżanka też powinna znać to uczucie.
Ale wygląda na to, że niczego cię to nie nauczyło.
To już drugie wykroczenie.
- Podzielisz los twojej byłej towarzyszki. - [Perempuán] Ty draniu!
[Dagin Babi] Nic nie dzieje się samowolnie. Absolutnie nic.
Zabijamy, by w przyszłości nikt już nie zabijał.
Tam poniżej jest wielu Barbarzyńców i tylko strach ujarzmia bestie.
- Terror jest naszym przesłaniem. - [muzyka cichnie]
[złowrogi ton]
[chłopak] Jeśli pozwolisz jej żyć, ucieknie.
[Dagin Babi] Mów, synu.
Mają plan.
Powiedz jaki.
Słyszałem, jak rozmawiały o ważnych sprawach.
Myślały, że śpię,
ale tak nie było.
Bo wiem, że to najlepszy sposób, aby się czegoś dowiedzieć.
I ona powiedziała jej o miejscu,
w którym raz za razem ten świat powstaje na nowo.
Powiedziała jej, że jeśli zjedzą psa, mogą się wybudzić i uciec.
Chciały mnie porwać, ale ja nie jadam psów.
[ciche śmiechy]
[wszyscy śmieją się]
- [ucisza] - [śmiechy cichną]
[pełna napięcia muzyka]
Spokojnie, synu. Mmm?
Nikt nie zje żadnego psa.
[stłumione krzyki]
[brzęczyk]
[stłumione krzyki]
[lepkie uderzenia]
[niesłyszalne krzyki]
[melancholijna muzyka]
[niepokojąca muzyka instrumentalna]
[stłumione krzyki dzieci]
[muzyka cichnie]
[krzyki cichną]
[intrygująca muzyka]
Pierwszy miesiąc w dziurze?
[plusk wody]
[plusk ustaje]
[kobieta] Dzień dobry, sąsiedzi.
Kolejny miesiąc w dziurze.
U nas ma być morlesz i kawior, ale nie zamieniamy się na byle co.
- Ciekawe, co mają ci żebracy. - Nie rozmawiaj z nimi.
[mężczyzna] Poziom 73. Gdzie moje jedzenie? Jestem głodny!
Jebani Lojaliści.
- [mężczyzna 1] Kim jesteś? Przedstaw się. - [mężczyzna] Sam się, kurwa, przedstaw.
Z tymi pod nami też nie.
Rozmowa mnie męczy.
[mężczyzna] Ściśle przestrzegałem Prawa, ale miesiąc temu na 203
nikt nie przyszedł mi z pomocą.
[Perempuán] Jaki przedmiot wybrałeś?
[metaliczny zgrzyt ostrza]
Chciałem nim kroić chleb.
W domu kupuję krojony.
Ale tutaj nic nie wiadomo.
Mogę zobaczyć?
[towarzyszka] Mamy tylko jedno wyjście.
[szeptem] Uciec podczas interwału.
[Perempuán] Ale jak zachowamy przytomność?
[towarzyszka] Szukam go każdego miesiąca.
[echo głosu] Musimy dalej jechać w dół. Musimy znaleźć Psa.
[brzęczyk]
[rytmiczna, niepokojąca muzyka]
- [kobieta] Hej! - Patrzcie na tego faceta! Co za świnia!
- [chłopak] Przestań! - Musimy przestrzegać Prawa!
Hej! Co ty robisz?
Zaraz, chwileczkę! Tak nie można!
Zejdę tam i porachuję ci kości.
- Nie możesz deptać jedzenia. Świnie! - Lepiej chodź ze mną.
Schodź, do cholery.
Słyszysz? No ogłuchła.
Na pewno, bo nie słyszy, co do niej mówię.
Złaź stamtąd.
Idziesz?
Oczywiście.
[brzęczyk]
[pełna napięcia muzyka]
No dawaj.
Sam niczego nie osiągniesz.
Jeśli chcesz przeciwstawić się Lojalistom, musisz działać jak oni - w grupie.
[brzęczyk]
- Zejdź i przestrzegaj Prawa! - Spokojnie.
Oddam życie w jego obronie.
- [Perempuán] Jesteś tego pewien? - Posłuchaj.
Nikt nie powinien ograniczać naszej wolności.
Jesteśmy wystarczająco dorośli, by sami o sobie decydować.
[beka] Jagnięcina jest zajebiście dobra.
[mężczyzna] Barbarzyńcy!
To pieprzeni Barbarzyńcy!
To Barbarzyńcy! Zasrani Barbarzyńcy!
Jeśli chcecie przeżyć kary i tortury, wchodźcie.
[mężczyzna] Jutro zjedzie jakiś Namaszczony.
Połączymy nasze siły z resztą Lojalistów i zlikwidujemy was wszystkich po kolei.
Słyszycie mnie?
Powinniśmy go uciszyć.
[mężczyzna] …i dobrze o tym wiecie.
- My tak nie postępujemy. - [mężczyzna] Pieprzeni Barbarzyńcy!
[mężczyzna w okularach] Urodziliśmy się wolni, a ci Lojaliści nienawidzą wolności.
Dlatego nienawidzą nas! Bo jesteśmy wolni i tak już pozostanie!
Nie zabronią nam robić tego, na co mamy ochotę.
Pełno tu jedzenia. Czemu nie możemy jeść do woli?
Całe życie marzymy o wolności.
Wchodź. Patrz, ilu nas jest.
[mężczyzna w okularach] Bo siedzimy tu od dawna i mamy więcej praw niż oni.
Za pieprzoną wolność!
[śpiewająco] Jedzcie!
Dalej, wsiadajcie.
- Tam jest wolność. - Wsiadajcie.
Nikt mnie do tego nie zmusi.
[mężczyzna w okularach] Chcą nas stłumić, ograniczyć.
Nadszedł czas!
Za wolność!
Dobra. Zostaniemy tutaj.
Jest nas dość.
Zostajemy tutaj, wolni mężczyźni i kobiety.
[melancholijna muzyka]
Namalował go na ścianie swojego domu.
Potem przeniesiono go na to płótno.
Czyż nie jest cudowny?
To oryginał.
Tak się cieszę, że w końcu coś robimy z tymi ohydnymi sekciarzami i ich Prawem.
Ale najpierw musimy się zorganizować.
Przyjaciele i przyjaciółki,
witajcie w moich skromnych progach.
W twoich gównianych progach.
[śmiechy]
- Jest jedną z nas. - Myślę, że tutaj…
Zamknij się, dziwolągu.
[senior] Ale masz maniery.
- [rudy] Ej. Ty patrz na siebie. - [pełna napięcia muzyka]
[brzdęk gitary]
[Trimagasi po francusku] ♪ Wyśmienite dania i wykwintne wina ♪
♪ Dostaniemy dziś do skosztowania ♪
♪ Najlepsze przysmaki ♪
♪ Znajdą się na naszym stole ♪
♪ A po słodkim, puszystym deserze ♪
♪ Czas na dobrą kawę ♪
♪ Po słodkim deserze czas na dobrą kawę ♪
♪ I na miłość ♪
- [rytmiczne oklaski] - [muzyka na akordeonie]
[pełna napięcia muzyka]
- [złowrogi ton] - [chrapanie]
- [głośny szum] - [brzęk szkła]
Co jest, do cholery? Wstawać.
Wstawać. Ja pierdolę!
Już tu zjeżdżają!
- Musimy się przygotować! - [kobieta] Skurwysyny!
[przyspieszony szum]
[brzęczyk]
[melancholijna, pełna napięcia muzyka]
[brzęczyk]
[krzyczą rytmicznie] Uch, uch, uch!
- [mężczyzna w okularach] Gotuj broń! - [brzęczyk]
[krzyczą rytmicznie] Uch, uch, uch!
- [krzyczy] - Uch, uch, uch!
[krzyki cichną]
- Kurwa. - [Dagin Babi] Trzeci dzień.
Tam jest, sukinkot.
[Dagin Babi] Do końca miesiąca już nie zjecie.
Owszem - platforma zjedzie codziennie,
ale będzie pusta, bez jedzenia.
A gdy będziecie wygłodniali i wycieńczeni,
wtedy do was zjedziemy i was wykończymy.
- Ty sukinsynu! - Zejdź i walcz!
Tych śmierdziuchów pod nami też skażesz na śmierć?
Nie, tam pod nami pełno jest sukinsynów waszego pokroju.
Właśnie. Co z nimi? Też skażesz ich na śmierć?
Wiem, że to bardzo wysoka cena,
ale obrona Prawa jest jej warta. Słuchajcie uważnie.
Jeśli się poddacie, tylko prowodyrzy tego niedorzecznego buntu poniosą karę.
Słuchajcie, towarzysze!
Towarzysze, słuchajcie! Proponuje nam jakieś wyjście.
- I w miarę rozsądne. - Z drogi, staruszku.
- Bydlak! - [brzęczyk]
[krzyczy niewyraźnie]
[niski szum]
Ślepiec blefuje! Nie skaże swoich ludzi na śmierć.
A jeśli się mylisz?
Hę?
Co będziemy jeść?
To co robimy?
[cisza]
[Trimagasi] A może zjedziemy
i zjemy jego ludzi?
[złowrogi ton]
Słyszałeś, ślepy skurwielu?
Zjedziemy na dół i zjemy tych pod nami!
[śmiechy, okrzyki poparcia]
Po latach ciężkiej pracy
nadeszła moja wielka noc.
Moja czwarta wystawa.
[krzyczy niesłyszalnie]
Dzieliłam ją z czołowymi artystami.
Wystawiłam serię rzeźb przedstawiających brutalność zwierząt.
Przyszedł mój chłopak razem z synem, żebym go wreszcie poznała.
No i…
Dzieci nie mogą usiedzieć w miejscu.
Przynajmniej nie on.
[niski, złowrogi ton]
Jedną z moich prac
był straszny pies.
Okrutny.
Przerażający.
Zamiast pazurów miał ostre brzytwy, zwrócone w kierunku widzów.
[seniorka szepcze] Długo tak nie pociągniesz.
Jeśli nie zjesz, umrzesz.
[Perempuán] Mówili, że jest niebezpieczny.
Ale dla mnie to właśnie to ryzyko, to zuchwalstwo
czyniły go naprawdę wyjątkowym.
Odmówiłam wyznaczenia strefy bezpieczeństwa.
Dzieciak ciągle biegał wokoło.
Aż w końcu się potknął.
Jeden z pazurów,
jedno z ostrzy…
wbiło mu się w oko.
[lepkie mlaśnięcie]
Mam nadzieję, że nie cierpiał.
Że zginął od razu.
Prawnicy świetnie się spisali.
Sędzia uznał, że to był wypadek.
Ubezpieczyciel zapłacił.
Stałam się jedną z najbardziej cenionych artystek mojego pokolenia.
Wszystkie dzieła z serii o brutalności zwierząt
sprzedały się za miliony.
Zwłaszcza pies.
Barbarzyńcy!
[mężczyzna] W kostki!
W kostki!
[brodacz] Niech rozpocznie się rewolucja!
- [rudy] Musimy się przygotować. - Przygotujcie się!
[niewyraźne krzyki]
[krzyczą rytmicznie] Uch, uch!
[przytłumiony dźwięk]
Barbarzyńcy! Teraz!
[krzyczy wściekle]
[cios nożem]
[cisza]
[melancholijna muzyka]
- [ponowne krzyki] - [intensywna, rytmiczna muzyka]
[Perempuán jęczy, stęka]
[intensywna, rytmiczna muzyka narasta]
[cisza]
[słabo] Obraz…
Dlaczego jest taki ważny?
[Perempuán stęka]
[stłumione krzyki]
[ciosy nożem]
[dźwięk zwalnia i cichnie]
[bezgłośny krzyk]
[metaliczny brzęk]
[melancholijna, eteryczna muzyka]
[dudnienie platformy]
[metaliczny brzęk]
[mężczyzna jęczy]
[Dagin Babi jęczy]
[jęki]
[oddycha ze świstem]
[drżącym szeptem] Ty.
Dokończ to, co zaczęłaś. Dalej.
Jesteś bezbronny,
a ja mam nóż.
Ale mam lepszy pomysł.
Mogłabym opatrzyć twoje rany
i do końca miesiąca karmić cię twoim własnym ciałem.
Kroiłabym ostrożnie, żeby utrzymać cię przy życiu.
Wtedy stałbyś się godzien swego Mistrza.
[stęka z wysiłku]
Ale nie zrobię tego.
Nie użyję swojej wyobraźni, aby kogokolwiek torturować.
[Dagin Babi] Już nie musisz.
I tak już skazałaś nas wszystkich.
[jęczy]
[stęka z bólu]
Mówili, że jest niebezpieczny,
ale ja nie odpuściłam.
Gdybym mogła cofnąć czas
i go ocalić…
Ale nie może pani.
Czego pani szuka w dziurze?
Czasu.
Potrzebuję czasu, żeby sobie wybaczyć.
[melancholijna muzyka]
Muszę uciec…
[ciche dudnienie]
…by zapomnieć o tym, co zrobiłam.
[dudnienie platformy]
[Perempuán jęczy]
[stęka]
Odchodzę.
Chcesz iść ze mną?
Nie.
To był najlepszy miesiąc w moim życiu.
[metaliczny brzęk]
Jesteśmy więźniami samych siebie.
I od tego
nie ma żadnej ucieczki.
[metaliczny stukot]
[Perempuán pociąga nosem]
[stęka]
[pełen napięcia ton]
[towarzyszka] Gdy poczujemy gaz,
wtedy to zrobimy.
Ale jak zachowamy przytomność?
[towarzyszka] Jeśli się uda, wezmą nas za martwe.
Ale się obudzimy.
Damy im się wynieść górą
z innymi zwłokami, a potem…
będziemy improwizować.
[drgający, narastający szum]
[Perempuán] A jeśli się nie uda?
Umrzemy.
[melancholijna muzyka narasta]
[krzyki w oddali]
[pogłos dudnienia]
[chór eterycznych głosów]
[niesłyszalne głosy]
[pogłos niskiego dudnienia]
[melancholijna muzyka]
[syk respiratora]
[eteryczna muzyka]
[brzęk szkła]
[cichy szum]
[eteryczna muzyka narasta]
[pełna napięcia, pulsująca muzyka]
[szum odkurzacza]
[pełna napięcia muzyka narasta]
[muzyka przechodzi w eteryczną]
[ciche tony narastają]
[nagły ton]
[syk respiratora]
[rytmiczne pulsowanie]
[melancholijne dźwięki]
[echo głosu Perempuán] Muszę uciec.
Gdybym mogła cofnąć czas…
Muszę uciec.
Gdybym mogła cofnąć czas i go ocalić…
Muszę uciec.
…i go ocalić.
[łomot]
[muzyka cichnie]
[niepokojąca muzyka instrumentalna]
[pogłos łomotu]
[drgające, narastające dudnienie]
[muzyka narasta]
[metaliczny brzęk]
[muzyka przechodzi w crescendo]
[krzyczy]
[brzęczyk]
[pogłos łomotu]
[muzyka cichnie]
[zbliżające się kroki]
[świszczące oddechy]
[kobieta] Tylko one mogą wrócić na górę.
Nie zostawię go.
Twoja podróż dobiegła końca,
ale on
dostanie kolejną szansę.
[cicha, melancholijna muzyka]
[brzęk naczyń]
[muzyka narasta]
[dudnienie platformy]
[muzyka przechodzi w rytmiczną]
[brzęk naczyń]
[Trimagasi] „Razem stąd wyjdziemy i razem udamy się na pielgrzymkę.
Obu nam dopisze takie samo szczęście”.
Twoja podróż dobiegła końca, ślimaczku.
[Goreng] To ona jest przesłaniem.
Ona jest przesłaniem.
[dudnienie platformy]
[muzyka przechodzi w melancholijną i rytmiczną]
[Perempuán szepcze] Ty…
[zbliżające się ciche kroki]
Co ty tu robisz?
[chór eterycznych głosów]
[muzyka przechodzi w pulsującą]
Napisy: Anita Danielewska
[muzyka cichnie]