Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
อรุณสวัสดิ์ เพิ่งเลยหกโมงมาเล็กน้อย
วันอาทิตย์ที่ 11 กรกฎาคม
วันที่จะถูกจารึกในประวัติศาสตร์ ว่าเป็นวันที่อังกฤษโค่นอิตาลี
ในนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลยูโร
แฟนบอลอังกฤษนับล้านตื่นขึ้นมาเช้านี้
ด้วยความหวังว่าในที่สุด ในที่สุด
ทีมฟุตบอลชายจะได้ชูถ้วยรางวัลใหญ่ เป็นครั้งแรกนับจากปี 1966
ผู้ชมโห่ร้องยินดี เพราะรอบชิงชนะเลิศกําลังจะเริ่มแล้ว
อังกฤษพาบอลขึ้นไป และเฮิร์สลุยเข้าไปคนเดียว
มีคนลงไปที่ข้างสนาม พวกเขาคิดว่าเกมจบแล้ว
ตอนนี้เลย สี่ประตู
(อังกฤษ 4 เยอรมนีตะวันตก 2)
บ็อบบี้ มัวร์รับถ้วยรางวัลจากสมเด็จพระราชินี
ถ้วยที่ใช้สัญลักษณ์สีทอง ที่บ่งบอกถึงความเป็นเลิศระดับสากล
เราได้ถ้วย
เอ อาย แอดดิโอ เราได้ถ้วยแล้ว
หลังจากรอมานาน ในที่สุดอังกฤษก็เข้ารอบชิงชนะเลิศ
และเป็นนัดแข่งที่บ้าน ที่เวมบลีย์
สนามกีฬาเวมบลีย์ เป็นสนามฟุตบอลที่โด่งดังที่สุดในโลก
มันคือบ้านของฟุตบอล บอกแค่นี้จบ
เวมบลีย์มีความสําคัญในฐานะสนามกีฬา ในฐานะสถานที่ทางประวัติศาสตร์
สถานที่ในตํานานที่คุณต้องไปเยือนสักครั้ง
คนทั้งโลกจับจ้องมาที่เวมบลีย์
มันสําคัญมากๆ ที่ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ
ในที่สุด ชีวิตนี้ของผมก็ได้เห็น อังกฤษเข้ารอบชิงชนะเลิศ
คว้าแชมป์กลับบ้าน
บรรยากาศที่คนทั้งประเทศกําลังตื่นเต้นยินดี
อังกฤษ
เรามีทีมที่ยอดเยี่ยม ทีมคนรุ่นใหม่ ทีมที่ทุกคนทุ่มเท ทีมที่มีแต่คนเก่ง
และคนทั้งประเทศก็ปลื้มกับทีมนี้มาก
ลุยเลย อังกฤษ
ผมเชื่อว่าเราจะคว้าแชมป์กลับบ้าน รู้ไหม เราทุกคนเชื่อ
เรากําลังจะสร้างประวัติศาสตร์
พระเจ้า เราจะชนะ
เราจะชนะฟุตบอลยูโร
แถมยังเป็นชัยชนะที่เวมบลีย์ บ้านเกิด
มันคือความเงียบและความสงบก่อนเกิดพายุ
เริ่มแล้ว ปาร์ตี้ครั้งสําคัญในชีวิตคุณ
อย่าให้ฉันกลับบ้านเลย
ผู้คน สนุกเต็มที่
อย่าให้ฉันกลับบ้านเลย
เมากันให้เละไปเลย นึกออกไหมครับ
พวกเขาปีนขึ้นไปบนเสาไฟ ปีนเสาสัญญาณไฟจราจร
ผู้คนคึกมากขึ้นเรื่อยๆ
มันแบบ ดุเดือดมาก
มีแก้วแตกทั่วทุกที่ เหมือนอยู่ในนิยายสงครามล้างพิภพ
(โกลาหลทั่วทุกที่)
หลายคนดื่มหนัก อัดโคเคนเพียบ
มีหลายพันคนที่มาโดยไม่มีตั๋ว
ก่อเป็นลูกระเบิดที่พร้อมจะตูมทุกเมื่อ
รู้ตัวอีกทีผมก็ได้ยินทางวิทยุ "บุกรุก"
สนแค่ได้เข้าไปในสนาม
พวกเขาบุกเรา
เรามีคนน้อยกว่า แฟนบอลเยอะมาก เรามีคนน้อยกว่า
มันเป็นเกมที่ใหญ่ที่สุด ของฟุตบอลอังกฤษในรอบ 55 ปี
และเหตุร้ายพร้อมจะเกิดทุกเมื่อ
เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง
อะไรวะเนี่ย
(The Final: บุกเวมบลีย์)
ดูนี่ สกายสปอร์ต
ผมกําลังลุกเป็นไฟ เอาละ
นี่คือทีมชาติอังกฤษ
ซึ่งสะท้อนตัวตนของประเทศนี้
คู่แข่งอะไรกัน อาร์เซนอล-ท็อตนัม ว่าไหม
ไม่ใช่คู่แข่ง
ดูสิ แหม
ผมตื่นเต้นกับความเป็นหนึ่งเดียวกันนั้น
และมันไม่ใช่แค่เรื่องที่ว่า
มีผู้เล่นผิวดําจํานวนมากในทีม
ฟิลลิปส์ได้บอล
เขาผ่านกองหลังไปหนึ่ง และอีกหนึ่ง
และส่งต่อให้สเตอร์ลิง
แต่เป็นเรื่องที่ว่า พวกเขายังหนุ่มแน่น มีชีวิตชีวา
ผูกพันกับชุมชน
พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่คนรุ่นใหม่
รู้สึกผูกพันด้วย ทั้งชายและหญิง
อังกฤษขึ้นนําในกลุ่ม และยังไม่เสียเลยสักประตู
เราทํามาได้ดีมาก
เราทําได้หลายประตู จากสเตอร์ลิง, ซากา และแฮร์รี เคน
ความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าปีนี้แหละเราจะชนะ
ชอว์ได้บอล เขาส่งต่อให้กรีลิช
แฮร์รี เคน
อังกฤษสอง เยอรมนีศูนย์
เราชนะเยอรมนี แล้วคุณก็ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ
และอังกฤษได้จุดโทษในช่วงต่อเวลา
ที่อาจทําให้พวกเขาผ่านเข้ารอบสุดท้าย
นี่เป็นโอกาสของพวกเขา
ในที่สุดคําสาปก็โดนทําลาย
อังกฤษผ่านเข้ารอบชิงศึกใหญ่ เป็นครั้งแรกนับแต่ ปี 1966
(เวลา 08:00 น.)
(อีก 12 ชั่วโมงเริ่มแข่ง)
(อังกฤษ)
(เอสเซกซ์)
มือ
สัมผัสมือ
ยื่นออกไป
ดูวิดีโอนั่น วันที่แข่งนัดชิง
เพื่อนผมบอกว่า "ใช่ วันนี้จะเป็นวันที่ดี"
สวีท แคโรไลน์
(แม็กซ์ แฟนบอลอังกฤษ)
ไม่มีช่วงเวลาไหนดีไปกว่านี้แล้ว
ดีมาก
คว้าแชมป์กลับบ้านนะ หนุ่มๆ
ทุกคนอยากมีชีวิตอยู่ถึง วันที่ประเทศตัวเองชูถ้วยรางวัลนี้
โดยเฉพาะที่เวมบลีย์
(ยอร์กเชอร์)
นี่เป็นโอกาสที่จะได้เห็นบางสิ่ง ที่ไม่ได้เกิดขึ้นมา 55 ปีแล้ว
นี่คือประวัติศาสตร์ และคุณก็อยากจะเห็นมันกับตา
ตั๋วหายากยิ่งกว่าทองคํา
(ฉันเอา)
(ฉันให้สี่พัน)
(ดีเอ็มมาหน่อย)
(ตลาดมืดขายแปดพัน)
ผมเป็นหนึ่งในคนโชคดีที่อยู่ในสถานะ จ่ายไหว ราคากว่า 600 ปอนด์
สําหรับตั๋วดูการแข่งฟุตบอล
ในหลายเว็บไซต์ พวกเขา ขายกันอยู่ที่หลายพันปอนด์
(แปดพันเจ็ดร้อยห้าสิบ เสนอราคา)
มันยิ่งกว่าแพงไปแล้ว นี่มันเหลวไหลสิ้นดี
ผมไม่เคยมีตั๋วนัดชิง
แต่ไม่มีวันหรอกแม้แต่หนึ่งในล้าน
ที่มีแข่งชิงแชมป์บอลยูโรในสนาม ซึ่งอยู่ห่างบ้านผมสามชั่วโมง แล้วผมจะดู
อยู่ที่บ้าน
ฟุตบอลเป็นส่วนสําคัญในชีวิตผมมาตลอด
มันมาพร้อมความสนุก ความสุข
เมื่อเป็นอังกฤษลงแข่ง
ทุกอย่างจะยิ่งสนุก
เป็นความตื่นเต้นที่เราทุกคนมีร่วมกัน
ว้าว นึกออกไหม
มันอธิบายยาก คุณแค่รู้สึกได้
ผมไม่มีความคิดอื่นในหัวเลย
นอกจาก "ฉันจะไม่พลาดแมตช์นี้แน่"
นี่คือ ทอล์กสปอร์ต
ผู้จัดการแกเร็ธ เซาธ์เกต บอกกับทอล์กสปอร์ตว่า
เขารู้ว่าผู้ชมทั่วประเทศตื่นเต้นสุดขีด
เวลาคุณขับรถผ่านผู้คนและพวกเขาบีบแตร
และธงโบกสะบัดอยู่บนหลังคารถ
ใครล่ะที่จะไม่สังเกตเห็นทั้งหมดนี้
ธงชาติอังกฤษโบกสะบัดอยู่รอบตัวผม
คว้าแชมป์กลับบ้าน
- คว้าแชมป์กลับบ้าน - ใช่
แกเร็ธ เซาธ์เกต คนทั้งประเทศอยู่ข้างคุณ
มันแทบจะเหมือนฝัน
ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันกําลังเกิดขึ้น และเรากําลังไปที่นั่น
แต่เราก็กําลังไปจริงๆ
ผมรอให้พ่อตามารับผมไปด้วยกัน
เราเปิดวิทยุ และได้ยินเสียง บรรยากาศที่น่าตื่นเต้น
แล้วมันก็เริ่มเป็นความจริงมากขึ้น
(เซ็นทรัลลอนดอน, เบรนต์ครอส, ฮาร์โรว์, เอดจ์แวร์)
คว้าแชมป์กลับบ้าน
คุณมุ่งหน้าไปลอนดอน
และคุณก็รู้ว่าทุกคนในรถคันอื่นๆ กําลังจดจ่อ
กับแมตช์ที่คุณกําลังจะไปดู
(ฉันรอวันนี้ตั้งแต่ฉันห้าขวบ)
เฮ่ๆ สู้เว้ย อังกฤษ
(ลุยโลดอังกฤษ ทุ่มสุดตัวโว้ย)
(รักทีมอังกฤษชุดนี้ และผู้จัดการที่มีฝีมือ)
จะไม่ให้คิดถึงประสบการณ์ของตัวเอง ในการเชียร์ทีมอังกฤษก็คงไม่ได้
รวมถึงการอกหักที่เลวร้ายตลอดมาก่อนหน้านี้
อังกฤษตกรอบฟุตบอลโลกแล้ว
เยอรมนีตะวันตกผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ
ด้วยการเตะลูกโทษ
การแข่งขันแมตช์ใหญ่ครั้งแรก ที่ผมจําได้คือที่เม็กซิโก ปี 1986
หลบฮอดเดิลจากกลางสนาม
บอลลอยกลับขึ้นไป และมาราโดนาก็ทําประตู
และผมจําได้ แม่ผมค่อนข้างเคร่งศาสนา เราเป็นครอบครัวคาทอลิก แม่บอกว่า
"ไปสวดภาวนากันเถอะ ใครจะไปรู้ได้ ไปสวดมนต์กัน"
ผมจําได้ว่าไปที่บันได คุกเข่าตรงบันไดขั้นล่าง
แล้วก็พูดอะไรที่นึกออก "วันทามารีอา" หรือ "พระบิดา" นี่แหละ
นั่นคือเหตุผลที่อังกฤษโกรธจัด
เพราะมาราโดนาชกบอลด้วยมือซ้าย
ผมจําได้ว่าผมสิ้นหวังมาก
ความคิดหลายอย่างโผล่ขึ้นมา "พระเจ้า
ถ้าผมกลับไปหาเด็กคนนั้น ที่กําลังสวดมนต์อยู่ตรงบันไดได้
ผมจะบอกเขาว่า 'นี่ ไม่เป็นไรหรอก เพราะตอนที่นายโตขึ้น
อังกฤษจะได้เข้ารอบชิงบอลยูโรที่เวมบลีย์'"
"นายจะมีตั๋วและได้ไปดู และเราจะชนะ"
นี่คือทอล์กสปอร์ต
แกเร็ธ เซาธ์เกต กล่าวว่าเขารู้ดีถึง ความร้ายกาจของอิตาลีในคืนนี้ที่เวมบลีย์
ระหว่างการเตรียมพร้อมขั้นสุดท้าย
ฟอร์มการเล่นที่ผ่านมาสุดยอดจริงๆ
ผมหมายถึง เสมอแค่สามครั้ง และแทบจะไม่แพ้เลย
จาก 30 นัดหลังสุด ต้องยกเครดิตให้กับทั้งทีมเลย
(เซาธ์ลอนดอน)
สําหรับผม ฟุตบอลคือความรัก ฟุตบอลคืออารมณ์
ทําให้คนมารวมตัวกัน
ผมมาจากทางใต้ของอิตาลี สถานที่ที่เรียกว่าบรินดีซี
ซึ่งอยู่ในปูลียา ตรงส่วนที่เป็นส้นรองเท้าบู๊ท
ผมมาอยู่ที่ลอนดอนในปี 1993
เวลาผมคิดถึงมายา ลูกสาวผม
และการที่เธอเป็นลูกครึ่งอังกฤษกับอิตาลี
และผมก็ภูมิใจที่เป็นอย่างนั้น
แต่ผมอยากให้เธอรู้สึก เป็นอิตาเลียน มีรากเหง้าของอิตาลี
และสําหรับผม ฟุตบอลเป็นหนทางที่จะทําอย่างนั้น
ผมพร้อมจะใช้เงินเท่าไหร่ก็ได้เพื่อชมนัดชิง
และผมก็มีความสุขและภูมิใจมากด้วย
ที่ผมกําลังจะมอบของขวัญนี้ให้มายา ลูกสาวผม
วันหนึ่งพอมองกลับไป เธอจะพูดได้ว่า
"โอ้ ฉันเคยอยู่ที่นั่นกับพ่อ ที่เวมบลีย์ ในนัดชิงชนะเลิศ"
ผมอยู่ที่ฮิลตัน ซึ่งอยู่ตรงข้ามสนามกีฬา
และพอผมเดินมาถึงตรงหัวมุม ผมเห็นซุ้มประตู
ทันใดนั้นเองผมก็ตระหนักว่าผมมาที่นี่ทําไม
ผมกําลังจะทําอะไร ผมกําลังจะเดินเข้าไปในสนามกีฬาขนาดใหญ่
ผมกําลังจะดูแลงานสําคัญนี้ แล้วผมก็เริ่มตื่นเต้น
คุณรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย
คุณตึงเครียดแบบเตรียมพร้อมซึ่งดี
เพราะคุณรู้ว่ามีอะไรรออยู่
รู้ว่าวันนี้ยิ่งใหญ่แค่ไหน
คุณไม่ได้ลงเล่นในสนาม
แต่คุณรับผิดชอบเรื่องการดูแลความปลอดภัย
และนี่คือสนามกีฬาที่มหัศจรรย์
สนามกีฬาที่ดีที่สุดในโลก
ผมบอกทีมของผมว่า "รู้ไหม
พวกคุณมีอภิสิทธิ์ที่พวกคุณได้อยู่ฝั่งนี้ของรั้ว
จัดงานสุดอัศจรรย์ที่กําลังจะเริ่มขึ้น"
"นี่เป็นยิ่งกว่าเรื่องส่วนตัว นี่คือเรื่องระดับชาติ"
"เราคือสนามกีฬาเวมบลีย์"
"เราพร้อมสําหรับงานนี้แล้ว"
(เวลา 10:30 น.)
(อีกเก้าชั่วโมงสามสิบนาทีเริ่มแข่ง)
แม่ผมมาส่งที่สถานีที่จะไปดูบอลแล้วก็พูดว่า
"อย่ามีเรื่องนะ ขอให้สนุก รักลูก" ผมก็บอก "ได้เลยแม่"
ซูเปอร์ ซูเปอร์แจ็ค! ซูเปอร์ ซูเปอร์แจ็ค!
ทุกคนตื่นเต้นกันสุดขีด ดูหน้าทุกคนก็รู้
คนบนรถไฟคงเกลียดเรา เราไม่สนหรอก เราอยากสนุก
วันนี้เป็นวันสําคัญ มันจะเกิดขึ้นอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ฉันรู้ ฉันมั่นใจ ฉันคืออังกฤษจนวันตาย
สวีท แคโรไลน์
ผมตั้งตารอที่จะได้ไปเวมบลีย์ ผมพร้อมจะจ่าย
เงินที่ผมหาได้ทั้งเดือนเป็นค่าตั๋วแมตช์นี้
และผมก็คิด "ถ้าฉันพกเงินไป 2,000 ปอนด์
และเอาไปอวดต่อหน้าใครสักคน
ใครละจะกล้าพูดว่า 'ไม่เอา'"
ตั๋วขายกันเป็นพันปอนด์
และผมก็คิดว่า ผมจ่ายเงินเป็นพัน เพื่อดูอังกฤษแข่งไม่ไหวแน่
บอกตามตรง ผมอยากไปปาร์ตี้ที่นั่นมากกว่า
แฮร์รี่ แม็คไกวร์
เขาดื่มวอดก้าและดื่มเยเกอร์
หัวเขาโคตรบวม
บ้าฉิบเลยพวก
มีแต่คนดื่ม เสียงโห่ร้อง
เสียงร้องเพลง สีหน้ามีความสุข สีแดงและขาวเต็มไปหมด
แทบรอให้ถึงไม่ไหว
ฉันอยากอยู่ที่นี่ ดื่มเบียร์คุณให้หมด
อย่าให้ฉันกลับบ้านเลย
รู้สึกภูมิใจจริงๆ ที่ได้เป็นคนอังกฤษ และเป็นหนึ่งเดียวกัน
คว้าแชมป์กลับบ้าน คว้าแชมป์กลับบ้าน
กําลังมาแล้ว คว้าแชมป์กลับบ้าน
คว้าแชมป์กลับบ้าน
พอโผล่มาที่ชั้นบนสุดของบันได
มองไปที่ถนนเวมบลีย์เวย์ทั้งเส้น
ผมพูดได้แค่ว่า "ว้าว"
อย่าให้ฉันกลับบ้านเลย
ยังเช้าอยู่ ประมาณสิบโมงครึ่ง
ไม่คิดว่ามันจะจอแจขนาดนี้ แต่ก็เหมือนปาร์ตี้ขนาดใหญ่ริมถนนดี
สวีทแคโรไลน์
ไม่มีช่วงเวลาไหนดีไปกว่านี้แล้ว...
ดีมากๆ
ตอนผมไปถึงที่นั่น มันแบบว่า
"ว้าว ฉันอยู่ในรอบชิงกับอังกฤษที่นี่ ที่เวมบลีย์"
มันเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนมีความสุข
ผมเคยทํางานหลายอย่าง แต่ไม่เคยทํางานในสนามฟุตบอลเลย
หรือในเกมฟุตบอลมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกของผม
ผมอยากเป็นแฟนบอลมากกว่า
ผมอยากได้ตั๋ว แต่เรากําลังพูดถึงเงินหลายพันปอนด์
ผมจ่ายไม่ไหว เมื่อทํางานเป็น รปภ.อย่างนี้
โชคไม่ดีที่เราไม่มีเงินให้ฟุ่มเฟือยขนาดนั้น
สายคล้องยูโร ปี 2020
คุณจะหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
มันเป็นสิ่งที่มีค่าและควรเก็บไว้ จะได้บอกกับลูกๆ ผมว่า "พ่อเคยอยู่ที่นั่น"
"พ่ออยู่ที่นั่นในนัดชิง" เพราะพวกเขาอาจจะไม่เชื่อ
พวกเขาอาจจะพูดว่า "พ่อโกหก พ่อโกหก"
ผมเปล่า ผมอยู่ที่นี่ นี่คือหลักฐาน ผมมีเครื่องพิสูจน์
ถ้าอังกฤษได้แชมป์ยูโร ผมอยากอยู่ด้วย
ผมอยากได้ยินเสียงกู่ตะโกน
อย่างน้อยผมก็อยากวิ่งออกไปดูพวกเขาชูถ้วย
การได้ดูอังกฤษแข่งรอบชิง จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว
เอาละ คุณรู้สึกยังไงบ้างครับ ขอตรงๆ นะ
คุณตื่นเต้นแค่ไหนตอนนี้ นี่คือรายการยูโรเกมเดย์ไลฟ์
ในศึกอังกฤษปะทะอิตาลี ที่สนามกีฬาเวมบลีย์สุดอลังการ
คว้าแชมป์กลับบ้านไหม
อังกฤษต้องชนะแน่ คว้าแชมป์กลับบ้าน
สองต่อหนึ่ง อังกฤษชนะ
ตามนั้น ใครทําประตูสุดท้ายได้
ฉันคิดว่าเคนกับสเตอร์ลิง
วันนี้อังกฤษชนะสองต่อหนึ่ง
สู้ๆ อังกฤษ
ลองดูกัน
มาถึงแล้ว รอบชิงชนะเลิศ ต้องเป็นวันที่น่าจดจําแน่
เป็นเวลาห้าสัปดาห์
ที่ฉันอยู่ในค่ายฝึกซ้อมกับทีมชาติอังกฤษ
รายงานสดทางวิทยุ วันแล้ววันเล่า
ในฐานะผู้ประกาศข่าวกีฬา ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่กว่านี้อีกแล้ว
ดังนั้น เมื่อโอกาสมาถึง มันเลยเป็นอะไรที่เหลือเชื่อมาก
- อยากให้ผมร้องเพลงเหรอ - ทําไมล่ะ สนุกด้วยกัน
มีแต่เพื่อนกันทั้งนั้นในเต็นท์ของเดลี่ยูโรส์นี่
เราทํางานกันด้วยดีตั้งแต่แรก
ยื่นมือออกไป
สัมผัสฉัน
สัมผัสคุณ
สวีทแคโรไลน์
ฉันว่าบางทีคุณก็ต้องเตือนตัวเองเหมือนกัน
ว่าหนุ่มๆ พวกนี้ยังเด็กกันอยู่เลย
ฉันรู้ว่าพวกเขาเป็นผู้ชาย แต่ก็ยังเป็นเด็กอยู่
บูกาโย ซากา คือวัยรุ่นคนหนึ่ง เขาต้องตื่นมาในเช้านี้
สวมชุดทีมชาติอังกฤษ และแบกความหวังของคนทั้งประเทศไว้บนไหล่
คือเราจะบอกว่า เขายิงประตูได้มากกว่าผมอีกตอนซ้อม
เราทําได้ดีตอนซ้อมยิง เขายิงไป... กี่ลูกนะ
- ฤดูกาลนี้นายยิงไปกี่ลูกล่ะ - ใช่ ฉันเห็นด้วยกับนาย
แต่คุณรู้สึกได้เลยว่า
คุณอยู่ต่อหน้ากลุ่มคนที่พิเศษมากๆ
ฉันจําได้ถึงความรู้สึกนับถือ ที่ฉันมีต่อมาร์คัส แรชฟอร์ด
เขามีบรรยากาศรอบตัวที่เปล่งประกายออกมา
เด็กในอังกฤษกว่า 1.3 ล้านคน จะสามารถขอรับบัตรกํานัล
ค่าอาหารโรงเรียนฟรีตลอดช่วงปิดเทอมฤดูร้อน
จากแคมเปญที่นําโดย นักฟุตบอล มาร์คัส แรชฟอร์ด
ความสามารถที่จะยืนหยัดในสิ่งที่พวกเขาเชื่อ
บอกอะไรมากมายเกี่ยวกับทีมนี้
พวกเขามีภารกิจ นั่นคือการเป็นแชมป์บอลยูโร
แต่ฉันคิดว่าภารกิจของพวกเขาไปไกลกว่านั้นมาก
นั่นก็คือการทําให้คนทั้งประเทศภาคภูมิใจ
มีความสุขและรุ่งโรจน์
(เวลา 11:30 น.)
(อีกแปดชั่วโมงสามสิบนาทีเริ่มแข่ง)
ขอเดชะองค์พระคุ้มราชินี
ต่อให้คุณไม่มีตั๋ว ก็คิดอยากมาที่เวมบลีย์
และได้เป็นประจักษ์พยาน เห็นบรรยากาศแบบนี้ โอกาสแบบนี้
ผมรู้เลยว่าทําไมคุณถึงอยาก อยู่ที่เวมบลีย์ในบรรยากาศแบบนี้
นี่คือปาร์ตี้ที่แท้จริง
ผมเป็นคนแรกจากทีมงานเบรนต์เคาน์ซิลที่ไปถึง
และผมก็ตัดสินใจว่าสิ่งที่ผมจะทํา คือเดินไปรอบๆ พื้นที่นั้น
ที่เรารับผิดชอบและทําความเข้าใจ การทํางานและดูว่าต้องทําอะไรบ้าง
เวมบลีย์
เห็นได้ชัดว่าผู้คน
ลงจากรถไฟและรถใต้ดิน โดยพกเครื่องดึมมึนเมามาเพียบ
ร้านที่ขายแต่เหล้าในพื้นที่รอบๆ ขายดีเป็นเทน้ําเทท่า
นั่นคือคิวที่รอซื้อของที่เทสโก้
โคตรยาวเลยเนอะ
อังกฤษ
คนดื่มเหล้ากันหนักมาก
แต่การแข่งขันจะเริ่มก็โน่นสองทุ่ม
อย่าให้ฉันกลับบ้านเลย
ฉันไม่อยากไปทํางาน
ฉันอยากอยู่ที่นี่ ดื่มเบียร์ให้หมด
อย่าให้ฉันกลับบ้านเลย
คุณไปดูฟุตบอลไม่ได้หรอกถ้าไม่มีเบียร์
ก็อาจจะได้ แต่มันไม่สนุก
มันเหมือนคุณไม่ต้องใช้รองเท้าวิ่ง เพื่อจะไปวิ่งก็ได้ แต่มันช่วยได้
ทํานองเดียวกับคุณไม่ต้องดื่มเบียร์ เพื่อจะให้สนุกก็ได้ แต่มันก็ช่วยได้
มันทําให้อะไรๆ น่าสนุกขึ้น
- พูดตัวเอส - เอส
- พูดตัวซี - ซี
- พูดตัวโอ - โอ
มาเต้นดิสโก้กันเถอะ
ผู้คนพร้อมจะสนุก
และนี่คือโอกาสที่จะได้ เป็นส่วนหนึ่งของบางสิ่งที่เยี่ยมยอด
โควิดทําให้คนต้องกักตัวมาพักใหญ่
และหลายคนก็อยากจะปล่อยผี
อย่าพาฉันกลับบ้าน
อย่าให้ฉันกลับบ้านเลย
ฉันไม่อยากไปทํางาน
ช่วงล็อกดาวน์ ผมใช้เวลาส่วนใหญ่
หมกตัวอยู่บนเตียง ทุกวัน
และมันดูดเอาชีวิตผมไปหมด
ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับ ความหดหู่
โดนขังอยู่ในบ้านของตัวเองมานาน
เราเป็นมนุษย์นะ
เราต้องอยู่ข้างนอกสิ
แน่นอนว่ามันคือสาเหตุของโรคซึมเศร้า
ผู้คนรู้สึกกดดันมาก
พวกเขาพร้อมที่จะ ปลดปล่อยเต็มที่
แฮร์รี่ แม็คไกวร์
เขาดื่มวอดก้า เขาดื่มเยเกอร์
หัวเขาโคตรบวมเลย
หนึ่งในวันที่ดีที่สุดในชีวิตเราเลย เราไม่มีตั๋วด้วยซ้ํา
- เรามาที่นี่เพื่อมาสนุกกัน - แม่นึกว่าผมอยู่ที่กอริง
ผมมาที่เวมบลีย์ แล้วก็ คุ้มค่ามาก
ถ้าผมถูกจับได้ ถ้าแม่เห็นคลิปนี้ ผมขอโทษ
(ที่เวมบลีย์เวย์บ้าสุดๆ)
(มีคนโชว์ไอ้จ้อนด้วย)
(ขอให้สุดยอดไอ้จ้อนชนะ อิตาเลียน / วัฒนธรรมอังกฤษ)
คุณจะออกไปที่ถนนเวมบลีย์เวย์กับเพื่อนๆ ทุกคน
ดื่มเป็นชั่วโมงท่ามกลางแสงแดด ก่อนการแข่งนัดชิงครั้งประวัติศาสตร์
และทุกคนก็พูดว่า
"ขอบใจมาก กว่าจะไปถึงฉันก็เมาแอ๋แล้ว"
(ไม่ยักรู้ว่าพลุไฟกลับมาแล้ว!)
(ทุกคนเตรียมตัว)
(ร็อคเก็ตแมนดูเปลี่ยนไปนะปีนี้)
(เขาคือไดนาไมต์)
หนึ่ง สอง สาม สี่ แฮร์รี่ แม็คไกวร์
ผู้คนกระเหี้ยนกระหือกับงานนี้
"ยะฮู้" นึกออกไหม "มาเมาปลิ้นกันเถอะ" นั่นแหละ
คว้าแชมป์กลับบ้าน
คนทั้งประเทศชื่นชมยินดีที่ อังกฤษทําได้ดีมากกว่าจะมาถึงจุดนี้
สําหรับผม ทุกอย่างเป็นเพราะแกเร็ธ เซาธ์เกต
เมื่อคุณติดทีมชาติอังกฤษ แปลว่าคุณคือผู้เล่นคุณภาพ
มันคือการดึงสิ่งที่ดีที่สุดจากทุกคนออกมา
มันคือการตัดสินใจครั้งใหญ่ว่าเขาจะทําอะไร
จะมีกองหลังสามคนหรือจะยึดสี่คนไว้ แต่เราต้องไว้ใจเขาแล้วตอนนี้
(อีสต์ลอนดอน)
ช่วงเช้าวันนั้น ความคิดผมฟุ้งซ่านมาก
แบบ "ว้าว นายจะได้ดูอังกฤษ เล่นนัดชิงในศึกครั้งสําคัญ"
"ครั้งนี้เราจะชนะหรือว่าปล่อยหลุดมืออีก"
ความทรงจําแรกๆ ของผมคือ การดูไมเคิล โอเวน ยิงประตูให้อังกฤษ
และได้ยินพ่อพูดอยู่ข้างๆ ผม
"ส่งบอลสิ ทําอะไรอยู่ ส่งบอล"
ไมเคิล โอเวน วิ่งอยู่ที่กองหลังอาร์เจนตินา
แล้วก็เป็นไมเคิล โอเวน
พ่อผมบ้าไปเลย พี่สาวผมบ้าไปเลย
แม่ผมตะโกนใส่เราจากในครัว "ลุกออกจากโซฟา"
หลังจากนั้น ที่หน้าบ้านก็เต็มไปด้วย ธงอังกฤษทุกทัวร์นาเมนต์
คนที่ไม่ใช่คนขาวที่อาจขับรถเข้ามาหน้าบ้านเรา
คงคิดว่า "นี่มันพวกพรรคขวาตกขอบ" แต่เราคือครอบครัวคนเอเชีย
พอผมโตขึ้น ผมก็ปรับตัวเข้ากับความจริงมากขึ้น
ว่าผมไม่ใช่คนอังกฤษ ในความเห็นของบางคน
สําหรับหลายๆ คน นั่นหมายถึงคนขาว
ดังนั้น ถ้าผม "ไม่ใช่คนอังกฤษ" ผมจะเชียร์ทีมอังกฤษทําไม
ผมเกิดที่มิดแลนด์ ทําไมผมจะไม่เชียร์ทีมอังกฤษล่ะ
แต่เมื่อพูดถึงทีมนี้ ภูมิหลังทั้งหมดเหล่านี้
และความเป็นหนึ่งเดียวของทีม
มันให้ความรู้สึกว่านี่คืออังกฤษที่เป็นหนึ่งเดียวกัน
ผมตื่นเต้นที่จะได้ไปเวมบลีย์
เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้
(เวลา 11:45 น.)
(อีกแปดชั่วโมงสิบห้านาทีเริ่มแข่ง)
เราอยู่ที่เสากั้นถนนตรงเวมบลีย์เวย์ ร้องเพลง ตะโกนคําขวัญปลุกใจ อะไรทํานองนั้น
แล้วผมก็เห็นรถบัสคันนั้น สิ่งแรกที่ผมคิดคือ
"ได้เวลาให้ฉันเฉิดฉาย"
และพวกเขาก็เร่งเร้าผม "ใช่ ขึ้นไปเลย"
มีคนโยนเครื่องดื่มให้ผม ผมก็รับไว้
ทุกคนเชียร์ตอนผมดื่ม และถ้าผมไม่รับไว้ พวกเขาจะ...
(เหตุการณ์สดๆ ร้อนๆ)
มีคนถ่ายวิดีโอผมเยอะมาก ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนดัง
ผมคิด "นี่มันเจ๋งไปเลย"
บ้ากันให้สุดไปเลย
หลังจากนั้นไม่นาน หลายคนก็เริ่มขึ้นมาบนรถบัส
ผมก็คิดว่า "ฉันลงดีกว่า"
"ฉันได้สนุกแล้ว ฉันจะให้คนอื่นสนุกบ้าง" แต่ผมก็สนุกต่อ
คว้าแชมป์กลับบ้าน
- คว้าแชมป์กลับบ้าน - คว้าแชมป์กลับบ้าน
ทุกคนพูดว่า "คุณยิ้มตลอดเลย"
ผมก็บอก "ใช่ คุณต้องมีความสุขสิ สนุกเข้าไว้"
"ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง"
อังกฤษจนวันตาย
ฉันรู้ ฉันแน่ใจ ฉันคือใคร
ตัวผมและทีมผมอยู่ประจําภาคพื้น
งานของเราคืออยู่กลางฝูงชน
ความปลอดภัยของประชาชน ทั้งภายในสนาม
และนอกสนามในหลายชั่วโมงก่อนเริ่มแข่ง
คือสิ่งสําคัญที่สุด
ผมอยู่ที่โอลิมปิกเวย์
ผมกําลังมองสถานการณ์ทั้งหมดที่ชักจะคุมไม่อยู่
แบบนี้ไม่ดีสําหรับคุณเลยใช่ไหม
แฮร์รี แม็กไกวร์
หัวเขาโคตรบวมเลย
มีหลายคนเมาหนักไปแล้ว
ดูเหมือนไม่มีการตรวจตราการใช้สารเสพติด
และถ้าเราคิดว่าตอนนี้พฤติกรรมของผู้คนแย่แล้ว
มันยิ่งจะแย่ลงไปอีก
(เวลา 14:15 น.)
(อีกห้าชั่วโมงสี่สิบห้านาทีจะเริ่มแข่ง)
ไม่อยากไปทํางานเลย
ฉันอยากอยู่ตรงนี้ต่อไป สูดให้หมดล็อต
อย่าให้ฉันกลับบ้านเลย
แต้มตัดสินจะเป็นเท่าไหร่ แล้วใครจะทําประตูตัดสิน
แต้มตัดสินเหรอ ถ้า...
ใช่ ถ้านายมาชนเพื่อนฉันแบบนั้นอีก
ฉันจะเอาเส้นสปาเกตตีรัดคอนาย
เลือดกําเดาไหลหรือเปล่า
ใช่ ดูเหมือนแบบนั้น
(ชนะหรือแพ้ วันนี้เหมาะมากที่จะอัดโคเคน)
เละเทะสุดๆ ว่าไหม
กระป๋องเบียร์ปลิวว่อน ลูกบอลเกลื่อน หมายถึง...
เป็นแบบนั้นมาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ
ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
แต่นั่นแหละ ก็เราไม่เคยเห็นอังกฤษเข้ารอบชิง
พวกคุณมาที่นี่เพื่อชิงถ้วยรางวัล เพื่อชิงแชมป์
ไม่ว่าเป็นรอบชิงแชมป์แบบไหน...
เรื่องนี้กลายเป็นฉากที่เละเทะ และโกลาหลของจริง
ขวดกับกระป๋องเบียร์กระจายเกลื่อน
มีทั้งเบียร์เต็มขวด ขวดเบียร์เปล่า
กับคนที่ไม่รับรู้ และไม่ใส่ใจ
ว่าขวดพวกนี้จะไปหล่นตรงไหน ทําให้อะไรเสียหายบ้าง
เราคิดว่าต้องสร้างสถานี ฉุกเฉินการแพทย์แบบเร่งด่วน
นอกเบรนต์ซีวิคเซ็นเตอร์
ผมจําได้ชัดเจนว่าเห็นหลายคนโดนแก้วบาด
มีเลือดออกและพันผ้าพันแผล
และหลายคนพยายามสุดชีวิตที่จะดูแลผู้บาดเจ็บ
และมันคล้ายเขตสงครามเลย
ผมอยู่ในห้องควบคุม
ผมเห็นแฟนบอลอยู่ในสภาพมึนเมาชัดเจน
และกําลังตกอยู่ในอันตราย
ตอนนั้นมีกําลังตํารวจจํานวนจํากัด
เราต้องการกําลังเสริม และความช่วยเหลือในการควบคุมฝูงชน
นี่คือการแข่งขันที่เราหวังมาตลอดว่า ทีมชาติอังกฤษจะได้ลงแข่ง
แต่การแข่งขันกลับถูกลดทอนความสําคัญ
เพราะมีสถานการณ์ที่รุนแรงกว่านั้นเกิดขึ้น
ผมยืนอยู่ตรงนั้นและคิดว่า "ตํารวจอยู่ไหน"
มีตํารวจอยู่ที่นั่นก็จริง แต่เป็นตํารวจท้องที่
มีกําหนดไว้ว่ากําลังหลักจะมาถึงตอนบ่ายสามโมง
วางแผนกันไว้อย่างนั้น
ประเมินกันว่าความแออัด ของฝูงชนในวันแข่งรอบชิง
เท่าที่ตํารวจรู้ น่าจะอยู่ที่เซ็นทรัลลอนดอน
นั่นคือสิ่งที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ตลอดการแข่งขัน
ดังนั้น พวกเขาจึงส่ง กําลังพลส่วนใหญ่ไปเฝ้าระวัง
ที่เซ็นทรัลลอนดอนเป็นพิเศษ
แต่ความเป็นจริงในวันแข่งชิงชนะเลิศ
ความแออัดยัดเยียด เริ่มก่อตัวขึ้นในเขตเวมบลีย์นั่นเอง
ที่น่ากลัวที่สุดคือแฟนบอลที่ไม่มีตั๋ว
ซึ่งกําลังก่อปัญหา ไปอยู่หน้าประตูสนามกีฬาแล้ว
และผู้คนก็ทยอยมาถึงมากขึ้น เราจึงต้องการกําลังเสริมเร็วขึ้นกว่าเดิมมาก
เรามาถึงเวมบลีย์ เราลงจากรถไฟ
และที่สถานีก็มีคนแออัดอยู่แล้ว
แน่นเอี้ยด
หนึ่ง สอง สาม สี่!
แฮร์รี่ แม็คไกวร์
เราไม่เห็นคนอิตาเลียนเลย
รู้สึกเหมือนเรามีกําลังคน น้อยกว่าแบบเทียบไม่ติดและเราถูกล้อม
เอาพาสต้าเกลียวยัดก้นนายซะก็ได้
ยัดพาสต้าเกลียวของนาย ยัดพาสต้าเกลียวของนาย
เอาพาสต้าเกลียวยัดก้นนายซะก็ได้
ช่วงเวลานั้น เป็นครั้งแรก ที่ผมรู้สึกตกอยู่ในอันตราย
ตอนที่ฉันออกมาจากเวมบลีย์พาร์คคนเดียว
ฉากที่เห็นมันเละเทะมาก
สัญญาณไฟจราจรพัง เสาไฟโค่น ต้นไม้โค่น
เหมือนเพิ่งมีระเบิดลง
และมีเศษซากปรักหักพังอยู่ทั่วทุกที่
ผมเคยไปเวมบลีย์หลายครั้ง
และมันเหมือน...
เหมือนเข้าไปในหนังสือ สงครามล้างพิภพ นั่นคือสภาพที่ผมเห็น
ผมเดินออกมาทางบันได แล้วก็คิด "นี่ใช่เวมบลีย์เหรอ"
"นี่ไม่ใช่สภาพในวันแข่งปกติ"
"เกิดอะไรขึ้น คนพวกนี้หาตั๋วไม่ได้นั่นเอง"
และแฟนบอลมากมายกําลังจะมาถึงแล้ว
แล้วคนที่ซื้อตั๋วแล้ว จะผ่านคนจํานวนมหาศาลนี้ไปได้ยังไง
ตํารวจรับทราบเรื่องแล้วว่า เราต้องการกําลังเสริมเร็วกว่าเดิม
และพวกเขาก็หากําลังคน มาประจําที่สนามได้ก่อนบ่ายสาม
ความยากที่เราเจอคือ กลุ่มคนที่สร้างปัญหาและมีพฤติกรรมแย่ๆ
ปักหลักยึดพื้นที่ได้แล้ว
นี่คือฝูงชนที่หนาแน่นมากในที่แคบๆ
แบบไม่มีช่องว่างเลย
ทุกคนกระวนกระวายรอสนามกีฬาเปิด
เพื่อให้ความแออัดบรรเทาลง
เมื่อผู้ชมเดินเข้าไปในสนามกีฬาได้
การแข่งขันนัดนี้ต้องการแนวกั้นโดยรอบ
มีการตั้งจุดตรวจค้น
ดังนั้นผู้ชมเดินขึ้นบันไดไปเฉยๆ ไม่ได้
และต้องแสดงตั๋วที่ประตูหมุน
เวลา 16:30 น. เราเปิดแนวกั้นเขตรักษาความปลอดภัยรอบนอก
และปล่อยให้คนเริ่มเข้ามาได้
เรามาถึงจุดตรวจแรกที่ตีนบันไดโอลิมปิก
คนที่อยู่ด้านหน้าผม เขาผ่านเข้าไปได้
ผมจําได้ว่าพอเขาผ่านเข้าไป เขามีสีหน้าแบบนี้
เขาดีใจมาก
แล้วผมก็ได้ยินเขาคุยกับเพื่อนว่า "ไม่อยากเชื่อว่ากูผ่านเข้ามาได้"
แล้วเขาก็ให้เราดูว่า ที่จริงเขาใช้ตั๋วปลอมผ่านเข้ามา
แฟนบอลไม่มีตั๋วมีจํานวนมากขนาดนั้น
แปลว่าจํานวนเจ้าหน้าที่ดูแลและ รปภ.
ไม่มีทางควบคุมได้เลย
(ต้องการตั๋วหนึ่งใบ)
ผมคิดแค่ว่า "ผมจะไม่ยอมพลาดชมการแข่งเด็ดขาด"
แล้วผมก็คิดว่า "เอาละ ฉันจะขึ้นไปทางซ้ายของเวมบลีย์เวย์
แล้วถามทุกคนว่า "มีใครขายตั๋วบ้าง"
ซึ่งไม่มีใครฟังสิ่งที่ผมพูดเลย
ผมอุตส่าห์มาถึงตรงนั้นแล้ว
ผมเตรียมเงินมาสองพัน สองพันห้าร้อยปอนด์
เพื่อจะเข้าไปในสนาม
และความจริงคือ ผมอาจลงเอย
ไม่ได้ดูอะไรเลยด้วยซ้ํา
จู่ๆ
ผมเริ่มเห็นขวดกับกระป๋องถูกโยนใส่เรา
ขวดแรก ผมยังคิด "โอเค นี่คงหลุดมา"
แล้วจากนั้น เราก็เริ่มเห็นอีกหลายครั้ง
ผมกับมายาอยู่กลางวงล้อมของแฟนบอลอังกฤษ
รู้สึกเหมือนเราถูกโจมตี พวกเขายกนิ้วให้เรา
แล้วก็ค่อนข้างก้าวร้าวและวางท่าข่มขู่
ความคิดเดียวของผมคือปกป้องลูกสาวผม
แล้วเราก็เห็นกลุ่มแฟนบอลอิตาเลียน
และทันทีนั้น พวกเขาก็เริ่มตะโกนบอกเรา
"มัวทําอะไรอยู่ มากับเรา อย่าอยู่กันเอง มากับเรา"
พวกเขาเห็นลูกสาวผม ทุกคนล้อมเธอไว้
แล้วผมก็เอาเป้มาบังหน้าเธอ และกันหัวเธอไว้
แล้วเราก็เริ่มเดินไปด้วยกัน
แล้วมายาก็เดินก้มหัวไปแบบนี้
อยู่ข้างล่างแนวป้องกันที่เราสร้างขึ้นเพื่อเธอ
และในตอนนั้น ผมก็คิดว่า
ผมคงเป็นพ่อที่ซื่อบื้อหรือโง่เง่า
ที่พาลูกสาวมาดูแข่งนัดนี้
ทันทีที่ตํารวจเห็นเรา พวกเขาก็ล้อมเราไว้
แล้วจากตรงนั้น พวกเขาก็คุ้มกันเราเข้าไป
ผมอยู่กับพ่อตาที่อายุประมาณ 70 แล้ว
เขาแข็งแรงดี แต่ยังไงก็อายุ 70 แล้ว
แล้วทีนี้
เราไปถึงตรงหัวมุมบันได
แล้วก็ "ว้าว"
คิดว่า "เราจะฝ่าคลื่นคนนี้ไปได้ยังไง"
เวมบลีย์เวย์อัดแน่นไปด้วย แฟนบอลที่ไม่มีตั๋วหลายพันคน
เห็นชัดว่าที่นั่นมีกําลังเจ้าหน้าที่ รักษาความปลอดภัยไม่พอ มีคนดูแลไม่พอ
ตรงนั้นมีตํารวจไม่พอ
และพวกเขากําลังจะเปิดประตูหมุนแล้ว
และแฟนบอลที่เวมบลีย์เวย์ที่ไม่มีตั๋ว
รู้ว่ามีที่นั่งว่าง 23,000 ที่
เพราะมาตรการป้องกันโควิด
พอทุกอย่างนี้มารวมกัน มันก็เป็นหายนะที่ลงตัวพอดี
(เวลา 16:59 น.)
(เวลา 17:00 น.)
ถ้าผมอยู่ด้านล่างและเป็นผู้ดูแล
ผมคงกลัวสุดขีด
ผมบอกเพื่อนว่ากําลังทํางานอยู่ที่เวมบลีย์ เพื่อนผมบอก "นายจะโดนซ้อมแน่"
ผมก็คิด "โอเค ใช่ มีเหตุผล" ทุกคนบอกผมแบบเดียวกัน
"อังกฤษเข้ารอบชิง ถ้าพวกเขาแพ้ นายตายแน่"
ผมก็คิด "โอเค ฉันยังจะทํางานต่อไป ยังไงก็จะไม่หยุดทํางาน"
ผมมองไปที่โอลิมปิกเวย์
เห็นชัดเลยว่าตรงนั้นมีแฟนบอลเยอะมาก
ที่อยากเข้าไปแต่ไม่มีตั๋ว
เรามีคนน้อยกว่า ผมไม่ได้รู้สึกไปเอง เรามีคนน้อยกว่าจริงๆ
มันเป็นวันสําคัญที่สุดของวงการฟุตบอลอังกฤษ
แฟนบอลอาจไม่มีโอกาสอีกแล้ว
ที่จะชมอะไรแบบนี้
แฟนบอลที่อยากเข้าร่วมงานระดับนี้
ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ
(รอเดี๋ยว เราจะคว้าแชมป์กลับบ้าน)
(เดคลัน ไรซ์ ฮีโร่ของผม)
ตอนออกจากเซนต์จอร์จพาร์ค มันน่าปลื้มใจมาก
ก่อนที่พวกเขาจะเดินทางไปแข่งรอบชิงชนะเลิศ
แฟนบอลแห่มาแสดงความรักและให้กําลังใจ
และฉันคิดว่าที่รู้สึกดีคือการได้รับความสุขตอบแทน
เพราะนักกีฬามอบความสุขให้เรามาหลายสัปดาห์
และมันก็ถึงเวลาที่เราจะ แสดงให้เห็นว่าชื่นชมพวกเขาแค่ไหน
ภาพที่เห็นมันชวนขนลุกเลย
ว้าว นี่เรื่องจริงใช่ไหม
ผมเข้าถึงคนดูแลคนนึงก็เลยบอกว่า "ดูสิ พ่อตาผมอายุ 70 แล้ว"
"ผมเป็นห่วงเขาอยู่สักหน่อย เรามีตั๋วนะ"
"ให้เราเข้าไปได้ไหม"
และโชคดีที่เขาโบกมือให้เราเข้าไป
จากตรงนั้นเราขึ้นไปที่ประตูหมุน
แล้วก่อนที่ผมจะสแกนโทรศัพท์นั่นเอง
ผมก็คิดว่า "ฉันต้องดูให้แน่ใจ ว่าเขาตามหลังฉันอยู่"
ผมหันกลับไปดู แต่เขาไม่อยู่แล้ว
มีเด็กหนุ่มอายุประมาณ 20 อยู่ข้างหลังผม
ใส่เสื้อทีมชาติอังกฤษ
ผมก็ถาม "คุณทําอะไรน่ะ"
เขาก็บอก "เอาน่าเพื่อน ผมจะให้คุณ 20 ปอนด์"
ผมก็บอกว่า "พ่อตาผม อยู่ข้างหลังคุณ เขาต้องตามผมเข้าไป"
ผมก็บอก "หลบไป"
และผมไม่ใช่คนที่นิยมใช้ความรุนแรง ผมไม่เคยหาเรื่องใคร
สุดท้าย ผมต้องหันกลับไปข่มขู่เขา
ผมบอก "เพื่อน ไปให้พ้น"
ในวงการฟุตบอล หลายคนดอดเข้าสนาม
ซึ่งก็คือการเข้าไปชมการแข่งขันทั้งที่ไม่มีตั๋ว
แต่ปกติแล้ว จะไม่มีด่านกั้นพวกนี้
ก่อนที่จะเข้าไปในสนาม เราดอดเข้าไปได้เลย
"ขอสํารวจพื้นที่รอบๆ ซิ มีทางไหม"
ผมคิดว่าถ้าผมวางแผนมาดีและลงมือถูกจังหวะ
ผมคงเข้าไปในสนามได้
(การดอดเข้าสนามเวมบลีย์เริ่มขึ้นแล้ว)
(กลุ่มดอดเข้าเวมบลีย์ ใครอยากบุกเข้าไปบ้าง)
รูนีย์
ผมเดินอ้อมมุมนึงมาแล้วก็ได้ยินคนร้อง "รูนีย์"
ผมก็คิด "มีอะไรกัน"
รูนีย์!
ดังนั้นหลังจากผมถ่ายวิดีโอติดรูนีย์ ผมตื่นเต้นสุดๆ
เขาเป็นผู้เล่นทีมแมนยู และผมเป็นแฟนตัวยงของแมนยู
ผมก็คิด "อยากรู้จังเขาเดินมาจากตรงไหน
นั่นทางเข้าพิเศษของแขกสุดยอดวีไอพี หรือทางเข้าของผู้เล่น
หรือทางเข้าของสื่อมวลชน" ผมไม่รู้ แต่ผมคิดว่า
"อยากรู้จังว่าข้างบนคืออะไร จุดที่เขาโผล่ออกมา"
ผมเลยเดินไปตามซอกเล็กๆ นั้น
และมันตรงออกไปเจอพื้นที่กว้างใหญ่ ทางซ้ายมือของผม
เป็นบันไดกว้างที่ขึ้นไปที่สนาม
(เวลา 17:21 น.)
เมื่อผมขึ้นไปถึงขั้นบนสุด ก็เจอฝูงคน
พวกเขากําลังตะโกน "เราพร้อมไหม"
ผมก็คิดละ "ฉันรู้ว่าพวกเขาจะทําอะไร"
ผมอยู่ในห้องควบคุม ผมเฝ้าดูจอมอนิเตอร์
แล้วจู่ๆ เพื่อนร่วมงานคนนึงก็ตะโกนว่า
"บันไดสเปน เอาไม่อยู่แล้ว"
ผมก็หันไปทางที่เขาดูอยู่โดยอัตโนมัติ
แล้วผมก็เห็นฝูงคนตรงนั้นกําลังพังแนวกั้นเข้าไป
พริบตาเดียวมันก็เปลี่ยน
จากพฤติกรรมป่วนสังคมไปเป็นความรุนแรง
ฉิบหายแล้ว
พระเจ้าช่วย พระเจ้าช่วย
แล้วผมก็หาช่องแทรกตัวเข้าไปกลางฝูงคนกลุ่มนี้
และพอเราไปถึงด้านหน้า มีหลายคนโดนเหยียบ
ผมก็คิด "โธ่เอ๋ย" แล้วผมก็เหยียบใครสักคนข้ามไป
ผมล้มไปข้างหน้า ผมก็เลยม้วนตัวกลิ้งทับใครหลายคน
เพราะการทําแบบนั้น ผมจะได้ไม่ทิ้งน้ําหนักตัว
ลงไปที่ใครสักคนข้างล่างตรงๆ เหมือนการยืนเหยียบ
นึกออกไหมครับ ผมพยายามที่จะทําให้มันผ่านไปง่ายที่สุด
นุ่มนวลที่สุดเท่าที่ทําได้
ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวผม
จะเป็นความรุนแรงหรืออะไรก็ตาม
เพราะผมจดจ่อกับ ภารกิจเล็กๆ ของตัวเองเท่านั้น
ผมตั้งใจแค่นั้น คือผมลุ้นสุดขีดจริงๆ
ที่จะไม่ยอมพลาดงานนี้
ผมเห็นพนักงานคนนึงถูกชนล้มลง
ผมก็เฝ้าดูอยู่โดยหวังว่าเขาจะลุกขึ้นมา
และถอยออกมา จะได้ไม่ต้องอยู่ตรงนั้นต่อไป
แล้วผมก็เห็นเขาหมอบนิ่งนานกว่าปกติ
ผมได้ยินเสียงทีมงาน ตามหน่วยฉุกเฉินการแพทย์ให้เข้าไปที่บริเวณนั้น
คุณตกตะลึง คุณคาดไม่ถึง พอเห็นอะไรแบบนั้นก็คิดว่า
"นี่มันอะไรกันวะ"
พอผมข้ามใครต่อใครที่อยู่บนพื้นมาได้ ผมก็ยืนขึ้น
ผมค่อยๆ เดินจากมา
มีหลายคนที่พอผ่านเข้ามาได้แล้วก็วิ่งเร็วจี๋จากไป
แถมตะโกนว่า "ไชโย เข้ามาได้แล้ว" แล้วก็วิ่งเร็วจี๋
ทําแบบนั้นก็เหมือนตะโกนให้โลกรู้ว่า "ฉันแอบเข้ามานะ และฉันเผ่นละ"
นึกออกไหม ส่วนผม ผมค่อยๆ เดินจากมา
ส่วนใจผมก็คิดว่า "พระเจ้าช่วย ฉันเข้ามาในสนามแล้ว"
พวกเขาผ่านเข้ามาทางจุดตรวจตั๋ว แถวบันไดสเปนที่มีกําลังเจ้าหน้าที่น้อย
แฟนบอลที่ไม่มีตั๋วกลุ่มนี้ เข้าถึงอาคารรอบสนามแล้ว
และกําลังวนไปตามอาคาร เพื่อมองหาช่องโหว่เข้าไป
เราจึงตัดสินใจล็อกประตูหมุน
เราไม่เคยล็อกประตูหมุน ไม่เคยมีความจําเป็นต้องทําแบบนั้น
แต่ผมเพิ่งเห็นสถานการณ์ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
เราต้องปิดทางเข้าและจัดระเบียบใหม่
ซึ่งทุกคนเข้าใจดีว่าภัยคุกคามใหม่อยู่ด้านนอก
ผมเดาว่าคงมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเขาถึงได้ปิดสนาม
ทีนี้คนก็เริ่มออจนกองพะเนิน หลายคนที่มีตั๋วก็อยากเข้าไป
ผมอยู่ตรงนั้นแล้วหลายคนก็ตะโกนใส่เรา
พวกเขาเริ่มก้าวร้าวแล้ว โมโหว่า "ทําไมคุณเมินเรา"
ผมก็บอก "ฟังนะ เราทําอะไรไม่ได้"
"เขาปิดสนามกีฬา ผมให้คุณเข้าไปไม่ได้ ผมเปิดไม่ได้"
"ผมไม่มีกุญแจเปิดประตูให้พวกคุณเข้าไป"
"พูดจางี่เง่าอะไรวะ ฉันเข้าไปได้เมื่อไหร่ จะอัดนายให้น่วม"
"คิดว่ามันตลกเหรอ ไอ้แขกปากี"
แล้วพวกเขาก็รุมด่าผม ใช้คําพูดเหยียดเชื้อชาติกับผม
น่าหงุดหงิดมาก
แต่เมื่อทําหน้าที่นี้ คุณใช้อารมณ์มากไม่ได้
เพราะถ้าคนเห็นจุดอ่อน พวกเขาจะฉวยโอกาสกับคุณ
ตอนที่ฉันเดินไปด้านหลังทางใต้ของสนามกีฬา
คนแออัดมาก
แฟนบอลมาอออยู่ระหว่างกําแพงสนามกีฬา
และกําแพงที่อยู่รอบนอก
และเพราะผลจากการล็อกดาวน์ น่าจะมี
แฟนบอลนับพันคนหรือกว่านั้น
ต่อคิวกันแน่นมากเพื่อรอเข้าไป
และคุณก็โดนเบียด
อยู่กลางผู้ชายตัวโตๆ จํานวนมาก
และฉันสูงแค่ร้อยห้าสิบ
มันน่ากลัวมาก
เรื่องนี้อาจลงเอยกลายเป็นเรื่องร้ายแรงได้
ฉันเอาแต่คิดว่า "ขออย่าให้ใครบาดเจ็บเลย"
ตอนนี้มีฝูงชนจํานวนมหึมา
ที่อยากเข้าไปในสนามกีฬา
เราพยายามเลี่ยงไม่ให้มีการเบียดเสียด
จนความหนาแน่นของฝูงชน ในพื้นที่แคบๆ กลายเป็น...
มากเกินไป ล้นเกินไป
และการบาดเจ็บรุนแรงอาจเกิดขึ้นได้
เพื่อความปลอดภัยของคนส่วนใหญ่
เราตัดสินใจเปิดประตูหมุนอีกครั้ง
(เปิดประตูหมุนทั้งหมด)
(เวลา 17:47 น.)
ผมดีใจมากที่ในที่สุดเราก็มาถึงประตูซะที
แล้วป้ายก็ขึ้นสีแดง มีเสียงตื๊ด และมันก็ไม่เปิด
ผมก็คิด "เกิดอะไรขึ้น"
ผู้ดูแลคนหนึ่งเดินมาที่ผมอย่างไวและขอดูตั๋วผม
แล้วเขาก็บอกว่า "คุณอยู่ผิดฝั่งแล้ว"
"แต่ผมเป็นคนอิตาลี เป็นไปได้ยังไง ที่ผมจะได้ตั๋วของฝั่ง
แฟนบอลอังกฤษ ไม่ใช่ฝั่งแฟนบอลอิตาลีเหรอ"
แล้วเขาก็บอก "คุณครับ ผมทําอะไรไม่ได้"
พวกเขาโยนเบียร์ใส่เราแล้วไม่รู้กี่กระป๋อง
ยังไงล่ะ ผมพาลูกมาด้วย มันไม่ปลอดภัยเอาซะเลย
ผมขอร้องผู้ดูแล "ได้โปรดๆ"
เขาพูดแค่ว่า "คุณครับ ตั๋วคุณอยู่ทางโน้นก็ไปทางโน้น"
และทันทีที่เราเดินออกจากแถว
เราคือคนอิตาลีแค่สองคน ที่ยังอยู่ด้านนอกสนามกีฬาเวมบลีย์
ตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งรู้ตัว ผมคิดในใจ "ซวยแล้ว"
ผมอยู่ที่ทางเข้าตรงคลับเวมบลีย์
ข้างสนามกีฬา
คอยดูแลต้อนรับแขกของยูฟ่า
เห็นแถวยาวเหยียดของคนที่อยากเข้ามาข้างใน
ที่คลับเวมบลีย์คนแน่นมาก เป็นวันที่ต้องจดจําไปอีกนาน
ผมจําตอนที่คุยกับพ่อคนหนึ่ง ที่มากับลูกสาวฝาแฝดได้ดี
และเป็นครั้งแรกที่พวกเขา มาดูการแข่งขันในสนาม
และผมก็เข้าใจความตื่นเต้นของเขา เพราะเรารู้สึกอย่างเดียวกัน
เราก็เหมือนกัน เขาพาครอบครัวมาเที่ยว
และผมก็อยู่ที่นั่นกับเพื่อนๆ หลายคน
แต่หลังจากตอนนั้น มันเละเทะมาก
(เป็นที่ที่บุกเข้าง่ายที่สุดในโลกแล้ว)
(นัดชิงครั้งแรกในชีวิต อยากดูต้องได้ดู)
ผมอยู่ใกล้รั้วมาก
มีคนสัก 30 หรือ 40 คน กําลังโยกรั้วไปมา
เพื่อให้มีแรงมากพอที่จะผลักให้มันล้มลง
โอ้ ใกล้โค่นแล้วใช่มั้ย
บ้าฉิบ
พระเจ้า พวกเขาพังได้แล้ว
โอ้ ไม่นะ
โอ้ พระเจ้า
เวรละ
จากนั้นฝูงชนก็กรูกันเข้าไป
เห็นเลยว่าคนที่รอคิวอยู่เริ่มกังวล พวกเขากลัวมาก
พ่อคนนี้อยู่กับลูกสาวสองคนที่นั่น
และเขาเอาตัวกันไม่ให้ขวดน้ํา ที่โยนเข้ามาโดนลูกๆ
คนที่ไม่สนกฎระบียบ เป็นพันๆ คนพวกนี้ได้เข้าไปข้างใน
แต่เรายังต้องต่อคิวกัน
ขณะที่ความโกลาหลและ ความเละเทะกําลังเกิดขึ้นรอบตัวเรา
ถึงจุดนี้ตํารวจม้าทําอะไรไม่ได้ด้วยซ้ํา
เอาเลย พุ่งใส่พวกเขาเลย พุ่งเลยสิโว้ย เอาเลย
นั่นสิ
วิ่งเข้าใส่เลยสิ พวกนั้นจะเผ่นไปแล้ว
ผมพยายามช่วยสุดความสามารถ
ผมกับเพื่อนๆ พยายามดึงรั้วกลับขึ้นไป
แล้วรั้วก็ล้มลงมาตรงนี้ เราดึงกลับขึ้นไป
แล้วมันก็ไปล้มตรงนั้นอีก
มันให้ความรู้สึกเหมือน เล่นเกมตีหัวตัวตุ่นอยู่อย่างนั้น 45 นาที
คนคุมสถานการณ์ทุกอย่างไม่ใช่ รปภ.หรือตํารวจ
แต่เป็นกลุ่มแฟนบอลที่ไม่มีตั๋ว
"เรื่องนี้จะคลี่คลายยังไง เมื่อไหร่พวกเขาจะหยุด"
"เมื่อไหร่ตํารวจจะควบคุมสถานการณ์นี้ได้"
"แล้วเราจะได้รับอนุญาต ให้ทําในสิ่งที่เราตั้งใจมาทํามั้ย"
ซึ่งก็คือดูทีมชาติเราได้แชมป์ยูโร
เราเห็นคนเยอะแยะขึ้นไปบนบันไดโอลิมปิก
ผมกับเพื่อนๆ เลยตัดสินใจเดินขึ้นบันไดไป
แล้วเราก็เดินไปรอบๆ สนามกีฬา
แล้วเราก็เห็นคนจํานวนมากกรูเข้าไปในสนาม
บางคนไปที่นั่นโดยไม่คิดจะบุกเข้าไปในสนามกีฬา
แต่พอมาอยู่กลางบรรยากาศแบบนี้
แล้วอะดรีนาลีนก็สูบฉีดเมื่อเห็นคนทําแบบนั้น
พวกเขาเลยลงมือทําบ้างโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ํา
ว่าตัวเองทําไปเพราะอะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน
แต่บางครั้งคนเราควบคุมตัวเองได้ มันออกจะเลยเถิดไปหน่อยที่ทําอย่างนั้น
ที่ด้านหน้าของประตูหมุน นอกสนาม
ทุกทางเข้าจะมีผู้ดูแลหนึ่งหรือสองคน
และจากนั้น ในสนาม
ที่ด้านหลังของประตูหมุน จะมีอีกหนึ่งคน
สรุปว่าแต่ละประตูมีผู้ดูแลสองหรือสามคน
แต่เพราะมีคนมากมายพยายามเนียนเข้ามา
นานๆ ครั้ง รปภ.ในสนามเลยต้อง
ออกมาช่วยเพื่อนๆ ทํางาน
ทําให้มีช่วงเวลาสั้นๆ ที่แถวนึงจะไม่มี รปภ.คุม
ผมคว้าเสื้อผู้ชายคนนึงแล้วบอกว่า "พวก ฉันจะเข้าไปกับนาย"
ผมเดินตามหลังเขา ผมเข้ามาอยู่ในสนาม
รปภ.คนนั้นกลับมา
คว้าผู้ชายคนที่ผมเดินตามมาตอนแรก
ผมเดินอ้อมเขา เดินต่อไป สบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
และท่องคาถาอยู่ในใจว่า "ได้โปรดๆ"
ทุกก้าวที่เดินไป ผมพึมพํา "ได้โปรดๆ"
และผมก็ห่างเขามาเรื่อยๆ
อะดรีนาลีนพุ่งกระฉูดไปทั่วตัวเลย
เป็นความตื่นเต้น ความสุข ล้วนๆ
และผมก็เข้ามาในสนาม และผมก็คิด "โอ้ พระเจ้า"
"ฉันทําได้ ดีใจจังตังค์อยู่ครบ"
"ฉันไม่ต้องเสียเงินแม้แต่นิดเดียว" โคตรตื่นเต้น
เราต้องทําอะไรถึงจะเก่งกว่าอิตาลีในคืนนี้
จากมุมมองของผม มันคือสิ่งนี้
กับทีมที่ผมทํางานด้วย ผมจะให้พวกเขา
ตรวจสอบสิ่งที่คุณต้องทําเพื่อจะเป็นแชมป์
อย่าเสียประตู
ในหนึ่งทัวร์นาเมนต์สองถึงสามนัดต้องไม่โดนยิง
ก่อนการแข่งครั้งนี้ ผมบอก "แฮร์รี เคนต้องมี
หนึ่งนัดที่ยอดเยี่ยม เราถึงจะประสบความสําเร็จ"
และสิ่งสุดท้ายที่ต้องทํา
ซึ่งอาจจะได้ใช้ในคืนนี้
ชนะการดวลลูกโทษ
นั่นคือรายการสิ่งที่ต้องทําซึ่ง เราหวังว่าจะไม่ไปถึงขั้นดวลลูกโทษ
แต่แน่นอน เราหวังว่า อังกฤษจะชนะภายใน 90 นาที
ผมอยู่ในห้องควบคุม และได้ยินคําหนึ่ง
ดังซ้ําๆ ในหัวผมไปอีกหลายเดือนหลังจากนั้น
และคํานั้นคือ "บุกรุก"
(เวลา 18:29 น.)
แล้วผมก็เห็นในจอว่ามีคนจํานวนมาก
ฝ่าแนวกั้นเข้าไป
คว้าแชมป์กลับบ้าน
ผมไม่เคยเห็นอะไรอย่างนั้นมาก่อนในชีวิต
ซอมบี้ฝูงนี้วิ่งเข้าไป ล้มลง เหยียบกัน
บ้าคลั่งมาก
ไอ้ชั่วเอ๊ย
เกิดความขัดแย้งระหว่าง คนที่เข้ามาอย่างถูกต้องชอบธรรม
และคนที่แอบเข้ามา
แล้วก็มีการตะลุมบอน ทะเลาะวิวาท
ไสหัวไป
ไปให้พ้น
อัดใส่หน้ามัน
ทํางานหน่อยสิวะ
ถ้าผมกระโจนไปเผชิญหน้ากับคนพวกนี้
วันนี้ผมคงไม่ได้มานั่งอยู่ที่นี่
ผมเลยวิ่งไปด้านข้าง เอาแขนยันประตูไว้
พยายามผลักมันจากด้านข้าง
และผมก็ดันอยู่อย่างนั้น
ทําไม่ได้ แล้วจู่ๆ ก็เกิดปาฏิหาริย์
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ประตูก็ปิด
สวีทแคโรไลน์
ไม่มีช่วงเวลาไหนดีไปกว่านี้แล้ว
เยี่ยมมาก
ฉันยอมแล้ว
ที่จะเชื่อว่าพวกเขาคงไม่มีวัน...
เรานั่งประจําที่ แล้วจากนั้นเมื่อคุณเห็น...
และเมื่อผมพูดว่า "ฝูง"
ผมหมายถึงฝูงคนที่เดินผ่าน
ทางเข้าที่เราเข้ามา
แล้ววิ่งไปอีกฟากของสนามกีฬา
ฝ่าแถวที่นั่งมาถึงที่ที่เรานั่งอยู่
แล้วมันก็มีแต่คนมาเรื่อยๆ
เราแค่คิดว่า "หวังว่าจะไม่มีใครแย่งที่นั่งฉัน"
แล้วเชื่อไหมว่ามีคนทําแบบนั้นตอนเราไปซื้อน้ํา
ผมบอก "ผมจ่าย 500 ปอนด์ค่าตั๋ว ผมอยากนั่งตรงที่ผมจ่าย"
เขาก็พูด "ถามจริง คุณมีตั๋วเหรอ"
ผมบอก "ใช่ ผมมีตั๋ว" เขาหันไปหาเพื่อน แล้วพูดว่า
"เฮ้ย สองคนนี้จ่ายค่าตั๋วว่ะ" แล้วพวกเขาก็หัวเราะกัน
แล้วเขากับเพื่อนก็เล่าว่าพวกเขากับเพื่อน
สิบหรือสิบสองคนนั่งมินิบัสมาที่นี่
โดยเจตนาที่จะบุกเข้ามา และทุกคนก็ทําได้
(เวลา 19:52 น.)
(อีกแปดนาทีจะเริ่มแข่ง)
เรารู้ว่ามีคนจํานวนมากในสนาม
และพวกเขาก็กระจายตัวอยู่ทั่วทุกที่
สิ่งสําคัญคือตอนนี้อย่าติดใจกับเรื่องนี้
และคุณต้องยอมรับว่าพวกเขาชนะ
แต่เราเห็นได้ว่าคนจํานวนมาก ยังมารวมตัวกันอยู่รอบสนามกีฬา
โดยเฉพาะที่ตีนบันไดโอลิมปิก
คุณรู้ละว่าแบบนี้ไม่ปลอดภัย เราไม่อยากเปิดประตูหมุนทุกจุด
เราจึงเริ่มขังพวกเขาไว้
ไม่มีใครจําเป็นต้องเข้ามาอีก นอกจากคนที่มาสาย
เรามีระบบไว้ทําอย่างนั้น เราจะปิดตัวเอง
ขอเดชะองค์พระคุ้มราชินี
พวกเขาเปิดเพลงชาติ
แล้วผมก็ขนลุก...
มันฟังดูเกร่อ แต่เป็นอย่างนั้นจริง
คุณเกิดความรู้สึกที่มัน ยากจะอธิบาย แต่มันเหมือน...
ผมรู้สึกตื่นเต้นแทบจะสุดขีดกับเหตุการณ์นี้
นี่คือเพลงชาติที่เราได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน
แต่ไม่เคยได้ยินในระดับนี้
และคนเหล่านั้นกําลังร้องเพลงชาติของผม
เพลงชาติของคุณ
และพวกเขากําลังจะทุ่มเทเพื่อเอาชนะ
การแข่งขันครั้งสําคัญเพื่อประเทศของเรา
จงประสบชัยชนะ
ขณะที่ทุกคนกําลังร้องเพลงชาติ มีคนอยู่ด้านนอกประมาณ 6,000 คน
ตอนนี้พวกเขาตัดสินใจแล้วว่า นี่แหละจุดเริ่มต้น ถึงเวลาที่พวกเขาต้องเข้าไป
แล้วคนจํานวนมากก็กรูกันขึ้นบันได ดันกันเข้าสนามกีฬา
ตรงจุดนั้น ตํารวจ
ชูไม้กระบองขึ้นมา และเดินดาหน้าเข้าหา
คุณเห็นละว่านี่คือตํารวจปราบจลาจล พวกเขาประกาศเจตนาชัดเจน
แต่ตํารวจจะกันอยู่เหรอ
ตํารวจจะต้อนคนกลุ่มนี้ให้ถอยได้เหรอ
เราทุกคนรู้ดีเรื่องทีมที่ได้แชมป์ปี 66
แต่นี่มันคนละยุคสมัยแล้ว
นี่คือทีมของแกเร็ธ เซาธ์เกต
และตอนนี้พวกเขากําลังจะ สร้างประวัติศาสตร์ของตัวเอง
ทั้งประเทศเป็นหนึ่งเดียวกัน
แต่อิตาลีจะเป็นบททดสอบ ที่โหดหินที่สุดเท่าที่อังกฤษเคยเจอมา
ทีมของแมนชินี่ไม่เคยแพ้มาสามปีแล้ว
(เวลา 20:00 น. เริ่มแข่ง)
อิตาลีเขี่ยลูก
และรอบชิงยูโร 2020 ได้เริ่มขึ้นแล้ว
นัดนี้มาถึงแล้ว นี่แหละหัวใจสําคัญของวันนี้
และผมจําตอนที่บอลลอยไปหาลุค ชอว์ ได้ดี
และลุค ชอว์ ก็เข้ามา
ในจังหวะนั้นทุกอย่างสวยงามไปหมด
ผมอยู่กับเพื่อนหลายคน
เรากระโดดกันใหญ่
ทุกคนร่วงไปที่พื้น หัวเราะกัน มันสุดยอดมาก
มันดีเกินกว่าจะเกิดขึ้นจริง
แต่มันเป็นความจริง ผมอยู่ที่นั่น และมันกําลังเกิดขึ้น น่าทึ่งมาก
นี่คือฉากที่เลวร้ายที่สุดจะเป็นไปได้
ผมไม่เคยนึกฝันว่าอิตาลีจะเสียประตูเร็วขนาดนี้
แต่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น อะไรก็เกิดขึ้นได้
อิตาลีสู้ๆ
กีเอซ่ามาแล้ว
แล้วเขาก็ยิง พิกฟอร์ดไม่ได้ออกแรง
ความเป็นจริงทําให้ทุกคนตื่น ประมาณว่า "ที่จริงเรายังไม่ได้ชนะเลยนี่"
บรรยากาศในสนามกีฬาเปลี่ยนไป ตึงเครียดจนนั่งไม่ติด
คุณรู้สึกได้เลยว่าทีมอิตาลีเริ่มคุมเกมได้มากขึ้น
ฉันคิดว่าตอนนั้นฉันโล่งอกมากที่เสียงนกหวีดดังขึ้น
เพราะมันเหมือนอิตาลีกําลังจะยิงประตูได้
จากจอมอนิเตอร์ทุกตัวในห้องควบคุม เราสามารถเห็นฝูงชนกลุ่มใหญ่
ประจันหน้ากับตํารวจที่ตั้งแนวกั้น
"ทําไมถึงเป็นแบบนี้"
ทุกครั้งที่เราดู ทุกครั้งที่เราคุยกับตํารวจ
คําตอบคือ "พวกเขาทําเหมือนเดิม ไม่ขยับเลย"
"แค่ออกไป แค่ไปซะ"
จอใหญ่ตอนนี้ ไฮไลต์ของสิ่งที่เกิดขึ้นจนถึงตอนนี้
ช่วงพักครึ่ง มายานั่งลง
และคู้ตัวเล็กน้อยในที่นั่งของเธอ
"มายา ไปกันเถอะ ลองไปฝั่งแฟนบอลอิตาลีกัน"
มีผู้ชายคนหนึ่ง เขาดูเป็นคนสําคัญมากๆ
ผมเลยบอกว่า "ได้โปรดเถอะครับ เราเป็นคนอิตาลี พวกนั้นขว้างเบียร์ใส่เรา"
"เราดูบอลไม่สนุกเลย"
"เราอยากไปอยู่ฝั่งคนอิตาลี นะครับ"
แล้วเขาก็พูดว่า "ตามผมมา"
เราก็เดินตามเขาไป
และเขาเปิดประตูบานสุดท้าย และเราก็ได้เห็นสนามอีกครั้ง
เราอยู่กับพวกเดียวกัน เรามีความสุขมาก
(สี่สิบห้านาที อิตาลี 0 อังกฤษ 1)
ในครึ่งหลัง
เป็นการแสดงสุดยอดทักษะการตั้งรับของอิตาลี
คุณมีความรู้สึกนั้น "ไม่สบายใจเอาซะเลย"
"ผมรู้ว่าเราชนะอยู่ แต่เราเสียการคุมเกมไปแล้ว"
โยนเข้ามา อันตรายแล้วอังกฤษ
และโบนุชชียิงเข้าไป
อิตาลี หนึ่ง อังกฤษ หนึ่ง
เราจะชนะมั้ย
ขอให้เป็นอย่างนั้น
สู้ๆ มายา
อิตาลี
ไม่มีความรู้สึกไหนแย่ไปกว่า
การที่ทีมคู่แข่งทําแต้มได้ที่เวมบลีย์
เสียงมันดังอยู่รอบตัวคุณ ไม่มีทางหนีพ้นได้เลย
เรายอมให้อิตาลีได้ประตู
แล้วบรรยากาศก็ห่อเหี่ยวลง ทันใดนั้นเราก็เผยจุดอ่อน
ความกดดันเพิ่มขึ้น
เพราะตอนนี้เกมคู่คี่กันมาก และการลื่นล้มครั้งเดียว
การส่งบอลผิด หรือส่งแย่ครั้งเดียว อาจเป็นตัวตัดสิน
และนี่คือช่วงต่อเวลา ในรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลยูโร
อิตาลีเป็นฝ่ายบุก
บอลกลับมา แต่กว้างไป
ช่วงต่อเวลาพิเศษครึ่งหลัง อิตาลียังคุมเกมอย่างต่อเนื่อง
แต่ไม่ได้แต้ม
และอีกไม่กี่วินาทีก่อนจะเป่านกหวีด
เซาธ์เกตก็มีการเปลี่ยนตัวครั้งสุดท้าย
เขาส่งแรชฟอร์ดกับซานโชเข้ามา
คงไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากให้เตะลูกโทษ
น่าจะเป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่
สองคนนี้ต้องทําได้ดีมากตอนฝึกซ้อม
กับการเตะลูกโทษ เพราะทั้งคู่ยังเด็กอยู่เลย
กรรมการเป่านกหวีด ได้เวลาเตะลูกโทษแล้ว
ทําไมถึงปะทะกันล่ะ
พวกเขาไม่ให้เราเข้าไป
- พวกคุณไม่ควรเข้าไปอยู่แล้วนี่ - ผมรู้
แล้วประเด็นคืออะไร
ผมเฝ้าดูคนที่อยู่นอกสนามกีฬา
ถ้าอังกฤษชนะ พวกเขาอยากเข้าไปข้างในแน่
พวกเขาอยากเห็นอังกฤษชูถ้วยรางวัล
ตอนนี้พวกเขาเข้าไปไม่ได้ เพราะทุกอย่างถูกล็อก
แต่ตอนนี้ผมกําลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ผมต้องดูแลความปลอดภัยคน 67,000 คน
และเพื่อความปลอดภัยของคน 67,000 คน
ผมต้องเปิดประตูทางออกก่อนจบเกม
แต่ตอนนี้ผมมีตํารวจประจันหน้า กับคน 6,000 คนอยู่ข้างนอกนั่น
ถ้าพวกเขาเห็นว่าประตูเปิดอยู่
และพวกเขาได้ยิน เสียงตะโกนโห่ร้องเพราะอังกฤษชนะ
พวกเขาจะเข้ามาไหม
คนพวกนี้ไม่ใช่แฟนบอลอังกฤษ พวกเขาไม่ใช่แฟนฟุตบอล
ผมไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร
พวกเขาเป็นแค่กลุ่มคนที่จะบุกเข้ามา
คุณพอมองเห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าอังกฤษชนะ
และผลลัพธ์ที่ปลอดภัยที่สุดคืออังกฤษแพ้
เครียดกันบ้างไหม
อังกฤษได้เตะลูกโทษอีกครั้งแล้ว
มีคนบอกว่าลูกโทษเหมือนการเสี่ยงดวง ไร้สาระสิ้นดี มันไม่ใช่การเสี่ยงดวง
มันเป็นศิลปะที่ต้องใช้ทักษะ
ในสภาพแวดล้อมที่มีความกดดันสูง แบบที่คุณนึกไม่ถึงด้วยซ้ํา
การเตะลูกโทษ คุณต้องจิตแข็งหน่อย
อะไรก็เกิดขึ้นได้ คนจะเล่นไม่ออกเวลาโดนกดดัน
โดยเฉพาะต่อหน้าคนทั้งประเทศคุณ เพื่อชนะนัดชิง
จากเส้นครึ่งสนามไปที่กรอบเขตโทษ
เป็นการเดินทางที่ยาวไกล
ได้โปรด พระเจ้า ผมไม่สนว่าใครยิง ใครพลาด
ผมไม่สนว่าใครจะเป็นฮีโร่
แต่ผมขอให้เราชนะ
คะแนน 1-1
(เตะลูกโทษ อิตาลี 1 อังกฤษ 1)
รับได้
อังกฤษได้เปรียบ
โบนุชชีคนต่อไป
แล้วก็ สองต่อสอง
คนต่อไป...
มาร์คัส แรชฟอร์ด ยิงให้อังกฤษ
แล้วก็ชนเสา
และทันใดนั้นเราก็เอามือกุมหัว
(เตะลูกโทษ อิตาลี 2 อังกฤษ 2)
อังกฤษต้องยิงให้เข้าเพื่อกลับไปเสมอกัน
เป็นเจดอน ซานโช
อังกฤษกําลังจะแพ้
ผมต้องการคุณ พิกฟอร์ด ผมอยากให้คุณเซฟลูกสําคัญให้ได้
และเขาทําได้
รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาเลย
คุณเชื่อมั่นขึ้นอีกครั้ง
เราได้โอกาสหายใจอีกเฮือก ดังนั้นสิ่งที่เราต้องทําคือยิงลูกนี้ให้เข้า
เกมจะได้เสมออีกครั้ง
บูกาโย ซากา ก้าวเข้ามา
"อย่าพลาดนะ อย่าพลาด"
"แต่ไม่ใช่อย่าพลาดเพื่อเราจะได้ชนะ อย่าพลาดเพื่อตัวคุณเองนั่นแหละ"
บูกาโย ซากา
อายุ 19 ปี
เพื่อให้ฝันของคนทั้งชาติเป็นจริง
ผู้ชนะการแข่งขันฟุตบอลยูโร 2020
อิตาลี
แกเร็ธ เซาธ์เกต เดินตรงรี่เข้าไปหาซากา
เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการกําลังใจ
นั่นไม่ใช่ตอนจบที่เราต้องการเลย
พอจบเกม ฝนก็เริ่มตก
และเมื่อถึงจุดนั้น คนกลุ่มนี้ก็หันหลังกลับ
เหมือนกับว่าพวกเขาได้รับข้อความเดียวกัน
ทุกคนหันหลังกลับและเริ่มออกเดิน
เป็นความรู้สึกที่แย่มากที่เกิดความรู้สึกโล่งใจ
รู้สึกผิดที่โล่งใจ แต่ความโล่งใจมันเกิดขึ้นจริงๆ
รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงมา
จากที่เชื่อมั่นทั้งหมดนั่น
ความตื่นเต้นที่ได้เข้ามาถึงรอบชิง
ความเป็นหนึ่งเดียวกัน
ทุกอย่างหายไปหมด
อารมณ์ของผู้คนเปลี่ยนไป จาก
ตื่นเต้นเป็นโกรธ
ผมในฐานะที่เป็นคนเอเชีย
การได้เห็นผู้เล่นผิวดําสามคนที่ยิงจุดโทษพลาด
สําหรับผม คิดว่าพวกเขาจะโดนด่าแน่นอน
ผมรู้ว่าจะเป็นแบบนั้น
(คนดําทั้งนั้นเลยที่ยิงพลาด)
นักฟุตบอลอังกฤษผิวดํารุ่นใหม่ มากพรสวรรค์ของเราถูกเหยียดผิว
(อย่ากลับมาเล่นฟุตบอลอีก)
ถ้าคุณทําได้ดีและได้รับคําชื่นชม
งั้นคุณเป็นพวกเรา
และทันทีที่คุณทําพลาด คุณก็จะไม่ใช่
เอาอีกแล้ว
(มาเอากล้วยของแกไป)
(ออกไปจากประเทศกู)
แม่ส่งข้อความมาหาผมว่า
"ลูกจะบอกแม่หน่อยได้มั้ยว่า กลับบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว"
คนด่าแขกปากีว่อนไปหมด
และมันยากมากสําหรับ คนที่ไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น
จะเข้าใจเรื่องนี้
เพื่อจะได้ไม่ต้องมองหน้าใคร
ผมเลยเลี่ยงที่จะอยู่ใกล้ผู้คน
ผมไม่อยากเดินชนใครโดยบังเอิญ
แล้วเขาหันกลับมาและต่อยหน้าผม
พอจบเกม ผมอยากจะออกไป
แต่ผมได้ยินเสียงตะโกน คนด่าเหยียดผิวเต็มไปหมด
ตอนที่แฟนบอลเดินออกมา พวกเขาก็ด่าทอไปด้วย
"ไอ้ดํา" บ้าง "ไอ้มืด" บ้าง
ผมสวมฮู้ดแล้วเดินต่อไป
กลับบ้าน
(ไอ้เวรซานโช)
เมื่อคืนหลังจบเกม
ภาพของมาร์คัส แรชฟอร์ด ถูกละเลงจนเละ
ฟุตบอลเป็นจุดศูนย์กลาง ของปัญหาสังคมในวงกว้างอีกครั้ง
(ไอ้ถังขยะเปียก)
มาร์คัส แรชฟอร์ด ทําให้รัฐบาลต้องเปลี่ยนนโยบาย
เกี่ยวกับการเลี้ยงดูเด็กที่มีพื้นเพยากจน
และภาพบนผนังที่มีคนทําขึ้นเพื่อ สนับสนุนเขาก็โดนคนทําลาย
นั่นคือสิ่งที่ทําให้คุณเริ่มตั้งคําถาม
เกี่ยวกับประเทศที่คุณอาศัยอยู่
นี่มันแย่มากเลย
แย่สุดๆ
ว้าว นี่ขนาดเขาทําเพื่อชุมชนด้วยนะ
เรากะอยู่แล้วว่าวันนี้ต้องเกิดขึ้น แย่มาก
มาร์คัส แรชฟอร์ด พยายามเต็มที่แล้ว
ในการช่วยให้อังกฤษคว้าถ้วยรางวัล และนําความสุขมาให้เรา
อยู่ๆ เขาก็กลายเป็นผู้ร้ายและถูกคุกคาม
แบบนี้รับไม่ได้
ความรู้สึกของผมตอนนี้ มันเกินเลยเรื่องฟุตบอลไปแล้ว
มันเป็นเรื่องเหยียดผิวที่จะทําเมินไม่ได้
มันไม่จําเป็นต้องทําขนาดนี้
สีผิวมันไม่เกี่ยวกับ การยิงลูกโทษเข้าหรือไม่เข้าซะหน่อย
แบบว่า "คุณได้อะไรจากเรื่องนี้"
"ไม่เอาน่า พวก มีสติหน่อย เป็นผู้ใหญ่หน่อย"
ฉันตกใจมาก
ที่เห็นคนมากมายเหยียดผิวอย่างเปิดเผย
ฉันทํางานที่เบรนต์ ฉันอยู่ในชุมชนหลากหลายเชื้อชาติ
และฉันไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น
มันเลยแสดงให้เห็นว่าเราอาศัยอยู่ในกะลาแคบๆ
คนพวกนี้อยู่ท่ามกลางพวกเรา
ฟังดูแปลกที่พูดแบบนี้ แต่มันจริง และพวกเขาก็กัดกร่อนสังคมของเรา
พวกเขาส่งผลต่อชีวิตคนอยู่ทุกวัน
และคําถามก็คือ สําหรับผมนะ ก็คือ
"เราจะทํายังไงดีกับเรื่องนี้ ณ จุดนี้ เราจะจัดการเรื่องนี้กันยังไง"
ฉันหวังว่านักเตะจะเห็นนะ
ว่ามีคนให้กําลังใจพวกเขาอย่างล้นหลาม
(เป็นแฟนบอลได้ไง)
(ปรบมือให้ความสําเร็จของทีม)
(ยอดเยี่ยมสุดๆ)
(พวกเขาสุดยอดมาก)
(เราควรภูมิใจ)
(แฟนตัวจริงสนับสนุนพวกคุณ 100% เชิดหน้าไว้)
ภาพที่ถูกแชร์ไปทั่ว
ที่มีการสวมมงกุฎให้ผู้เล่นสามคน ที่เตะลูกโทษไม่เข้า
และบอกว่าพวกเขาคือราชา
(ฮีโร่)
(ต้นแบบที่น่าชื่นชม)
ผมคิดว่าคุณแค่ต้องมาเห็นภาพที่
ผู้คนเป็นกําลังใจให้แรชฟอร์ด ซานโช และซากา
ผมคิดว่าพวกเขาแสดงให้เห็น ความเป็นปึกแผ่นของสังคม
ความเป็นเอกภาพ และเป้าหมายที่มีร่วมกันในประเทศนี้
ปฏิกิริยานี้ทําให้ผมมีความหวัง จริงๆ
ผู้คนออกมาแสดงความรักและให้กําลังใจ
และแสดงให้พวกนักเตะเห็นว่า
ถึงแม้พวกเขาอาจรู้สึกว่าถูกทุกคนเกลียด
แต่นี่ไงเราทําให้เห็นว่ามันไม่จริง
ข่าวด่วนคืนนี้
ในช่วงสิบนาทีสุดท้ายของรายการ มาร์คัส แรชฟอร์ดออกมาพูดแล้ว
หลังจากดวลลูกโทษแพ้อิตาลีไปเมื่อคืน
เขาโพสต์ว่า "ผมรับคําวิจารณ์ ที่มีต่อผลงานของผมได้ตลอดเวลา
แต่ผมจะไม่มีวันขอโทษ ในสิ่งที่ผมเป็นและรากเหง้าของผม"
"ข้อความที่ผมได้รับวันนี้เปี่ยมด้วยกําลังใจ
และการได้เห็นปฏิกิริยาของแฟนๆ ทําให้ผมแทบกลั้นน้ําตาไม่ได้"
ขณะที่สิ่งนั้นอาจเยียวยาบาดแผลนั้นในขณะนั้น
มันไม่ได้...
มันไม่ได้ตอบสิ่งที่ผมคาดหวัง
ผมเห็นมาเยอะมากจนยากจะ
เชื่อว่าการชนะแชมป์ฟุตบอลยูโร
จะเป็นยาวิเศษรักษาสังคมที่ป่วยไข้
มันมอบช่วงเวลานึงให้เรา
มันมอบช่วงเวลานึง ที่เราจะได้เป็นน้ําหนึ่งใจเดียวกัน
แต่ในแง่ของการแก้ปัญหา มันไม่เคยช่วยอะไรได้
แล้วมันบอกอะไรเกี่ยวกับประเทศเราล่ะ
มันบอกว่าเรามีงานต้องทํา
ที่จะแก้ปัญหานี้
ผมไม่มีวันอยากเจอสิ่งที่ผมเจอในวันนั้นอีกเลย
พูดตามตรง ผมยังทําใจไม่ได้เพราะมันเจ็บปวด
มันเจ็บมากจริงๆ
เราเห็นหลายสิ่งที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน
วันต่อมา คุณก็คิดว่า
"ไม่มีคนตายได้ยังไง"
โชคดีมากๆ ที่ไม่มีผู้เสียชีวิต
ในความคิดของผมนะ
มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน มันน่าขยะแขยง
สนามกีฬาจัดการได้ดีเยี่ยม
ภายใต้สถานการณ์ที่ยากลําบากที่สุด
กล้องวงจรปิดจับภาพ แฟนบอลกลุ่มหนึ่งกําลังฝ่าแนวกั้นด้านนอก
พุ่งขึ้นบันไดเพื่อไปยังสนามกีฬา
เมื่อผมตื่นนอนเช้าวันต่อมา ผมเปิดสกายสปอร์ตนิวส์ดูข่าว
และไม่ได้โกหกเลยสักคํา
คลิปแรกที่ผมเห็น
คือคลิปกลุ่มแฟนบอลที่มีผมอยู่ด้วย
และพวกเขาพูดเหมือนว่าจะดําเนินคดีกับคนกลุ่มนี้
โดยตรวจสอบกล้องวงจรปิดทั้งหมด
หัวใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเลย
ผมคิด "ฉันทําอะไรลงไป"
คุณละอายกับสิ่งที่ทําลงไปไหม
ผมไม่ละอายกับสิ่งที่ทําไป
ในปี 2020 ทุกคนถูกขังอยู่ในบ้าน
ไปไหนไม่ได้
ทําได้แค่ออกกําลังกายนอกบ้านได้นิดหน่อย
และตลอดเวลาที่เราทําแบบนั้น
ผู้นําประเทศเราออกไปปาร์ตี้
ผมจะรู้สึกว่าผมทําอะไรผิดได้ยังไง
เพื่อเป็นสักขีพยาน การชนะแชมป์ฟุตบอลยูโรครั้งแรกตั้งแต่ปี 1966
ผมไม่ยอมพลาด ไม่ว่าจะเพื่อใครทั้งนั้น
ผมยังคิดว่าคนอังกฤษและประเทศอังกฤษ
เป็นคนดีมาก ใจกว้างมาก
อดทนมากต่อผู้คนและวัฒนธรรมอื่นๆ
แต่สําหรับวันนั้น
อังกฤษแทบกลายเป็นศัตรู
สําหรับสิ่งที่แฟนบอลทํากับเราในวันนั้น
และผมมักจะคิดว่าพวกเขาช่วยผมเรื่องนึง
มายาน่ะเวลาเธอพูดถึงอะไรที่เกี่ยวกับอิตาลี
เธอบอกว่า "พ่อขา แต่เราชาวคนอิตาเลียน..."
"แต่เราชาวอิตาเลียน..."
เมื่อผมพูดว่ามันเป็นมากกว่าฟุตบอล สําหรับผม มันเป็นมากกว่าฟุตบอล
และนี่คือมายา แปลกใจจัง แล้ว...
ลูกเอาอะไรมา ธงของเราในวันนั้น
(เวมบลีย์ ก.ค. 21 คว้าแชมป์กลับโรม!)
คว้าแชมป์กลับโรม
เมื่อมีคนส่งวิดีโอที่มีผมอยู่บนรถบัสมาให้ดู
ผมเอามันลงเฟซบุ๊ก
และตอนนั้นมั้งที่พ่อผมบอกว่า ในรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลยูโร 1996
เขาขึ้นไปบนดาดฟ้าของผับแห่งนึงในสแตนฟอร์ด
ดังนั้น การปีนป่ายขึ้นที่สูง
มันอยู่ในสายเลือด ผมคงได้มาจากพ่อ
ผมรู้สึกดีมากนะในวันนั้น
ผมจะเอารูปที่ผมอยู่บนรถบัสให้ลูกๆ ดู
เอาให้หลานๆ ดู
ผมคงไม่มีอะไรที่อยากเปลี่ยนแปลงในวันนั้น
เว้นแต่เรื่องที่เราแพ้
อีกครั้งแล้ว
อังกฤษเริ่มมหกรรมฟุตบอลยูโรปี 2024
คราวนี้พวกเขาจะ ไปได้สวยกว่าเดิมไหม จะได้เป็นแชมป์ไหม
ยังไงผมก็จะไปดูทีมอังกฤษอีกครั้ง
เพราะทีมและผู้จัดการ
และผู้เล่นเหล่านั้นไม่ได้ทําอะไรผมเลย
บอลมาที่มาร์คัส แรชฟอร์ด
แรชฟอร์ดยิงให้อังกฤษ
ถ้าอังกฤษเป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งนัดสําคัญ และเราได้เข้าชิง
และจัดที่เวมบลีย์
ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ผม จะถอนเงินเก็บมาช่วงชิงตั๋วให้ได้
เพราะนี่คืออังกฤษ แข่งนัดสําคัญ
ผมจะเชื่อเสมอว่าอังกฤษชนะได้
ซากา
ซากาทําแฮตทริก
บูคาโย ซากายิงลูกตัดสิน
เขาอายุแค่ 21 ปี
บูคาโย ซากาทําแฮตทริกแรกในอาชีพของเขา
และทําคะแนนให้อังกฤษ
(ในวันชิงแชมป์ฟุตบอลยูโร 2020 เจ้าหน้าที่ตํารวจ 19 นายได้รับบาดเจ็บ)
(และมีผู้ถูกจับกุม 86 คน โทษฐานป่วนการแข่งขันในลอนดอน)
(อินดีเพนเดนต์กล่าวชื่นชม)
(ความกล้าหาญของผู้ดูแลและเจ้าหน้าที่ตํารวจ)
(รวมถึงเจ้าหน้าที่จากเบรนต์เคาน์ซิล เอฟเอและเวมบลีย์)
(ในการเผชิญหน้ากับเหตุป่วนเมืองเกินพิกัด)
(ปี 2022 ทีมชาติหญิงอังกฤษ คว้าแชมป์ฟุตบอลยูโรที่เวมบลีย์)
(เป็นรางวัลใหญ่ครั้งแรกของประเทศ นับจากปี 1966)
คําบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล