Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jest prawie dziesiąta rano.
Wjeżdżamy na górę.
To piękny dzień w Sierra Nevadzie.
Są z nami Carlitos Páez Vilaró,
Vasco Echavarren,
Coco Nicolich,
Enrique Platero
i znakomity Antonio Vizintín.
- Cieszymy się, że tu jesteśmy. - Dzień drugi.
Drugi dzień w górach.
Dziś jest jakby chłodniej.
Mocniej wieje. Góry witają się z nami.
Biorą nas w objęcia.
Przytulamy się do nich.
ŚNIEŻNE BRACTWO: KIM BYLIŚMY W GÓRACH?
Natknąłem się na książkę Vierciego podczas przygotowań do filmu Niemożliwe.
Niemożliwe filmowaliśmy rok.
Ostatniego dnia zdjęć Belén rozmawiała przez telefon
z prawnikiem ocalałych
i uzgadniała ostatnie szczegóły,
by ten film mógł ujrzeć światło dzienne.
Dnia 13 października 1972 roku
samolot Urugwajskich Sił Powietrznych rozbił się w Andach.
Szesnastu z 40 pasażerów przeżyło 72 dni pośród niczego.
Wydarzenie to okrzyknięto mianem cudu w Andach.
Usłyszeliśmy o filmie Bayony i zastanawialiśmy się,
jaki kształt przybierze scenariusz.
EDUARDO STRAUCH OCALAŁY
Przepełniła nas nadzieja,
ale też ulga i radość, że opowiedziana historia
nikogo nie pominie.
Daliśmy J.A. pełną swobodę…
CARLITOS PÁEZ OCALAŁY
…w kwestii scenariusza i wszystkiego innego.
Powiedziałem mu tylko:
„Rób, co chcesz, ale to ważna część mojego życia”.
Dla mnie była to straszna tragedia.
FERNANDO PARRADO OCALAŁY
Jednego dnia tracisz matkę, siostrę i najlepszego przyjaciela,
których musisz pochować własnymi rękoma.
To 72 dni życia w najtrudniejszych warunkach.
Najbardziej epicka wyprawa w historii alpinizmu.
Ten film ilustruje…
SIOSTRA FERNANDA VÁZQUEZA
…majestatyczne i przerażające miejsce,
gdzie natura kompletnie dominuje.
Jeśli nie ujrzysz tego na własne oczy,
nie masz pojęcia, co czuje osoba
pokonująca potężne pasmo górskie.
Czujemy, jakbyśmy znów tam byli.
PAŹDZIERNIK 2021 r. PIERWSZA WYPRAWA EKIPY FILMOWEJ
DO MIEJSCA KATASTROFY W DOLINIE ŁEZ W ANDACH.
WYPRAWĘ ORGANIZUJĄ BENEGAS BROTHERS.
Jedną z najbardziej uderzających rzeczy
w Dolinie Łez, gdzie rozbił się samolot,
jest uczucie kompletnego braku życia.
Głucha cisza.
Są tylko porywy wiatru,
które na wysokości 4000 metrów potrafią być naprawdę silne.
Gdy po raz pierwszy kręciliśmy w Andach,
tego roku niemal nie było śniegu.
Dużo filmowaliśmy i spędzaliśmy tam czas, żeby zrozumieć otoczenie,
ale musieliśmy wrócić rok później.
Pod koniec zdjęć J.A., operator,
koordynator efektów specjalnych i Enzo, nasz główny bohater,
udali się na filmowanie do Doliny Łez,
gdzie nagrano materiał jak z niesamowitego filmu przyrodniczego.
Góra niejako dała nam swoje błogosławieństwo.
Spadło mnóstwo śniegu, prawie jak w roku katastrofy,
kiedy to opady były bardzo obfite.
Co mam robić?
J.A. wszystko ci powie.
Poproszono nas o zebranie informacji.
WRZESIEŃ 2021 R. KASTING.
- Mamy z wami porozmawiać. - Jasne.
Wolisz okno czy przejście?
Okno czy przejście?
Moment.
NIEBAWEM DOWIEDZĄ SIĘ O CZYMŚ, CO ODMIENI ICH ŻYCIE…
- Co? - Okno czy przejście?
Mam tę rolę?
No powiedz.
Nie bądź taka. Wystarczy.
Kasting świetnie poprowadziła María Laura Berch…
BELÉN ATIENZA PRODUCENTKA
…która potem dobre pół roku trenowała aktorów.
To była słuszna decyzja, żeby nie angażować wielkich nazwisk.
Dążyliśmy do tego, aby wszystko w filmie
było bardzo zbliżone do rzeczywistości.
Wsiadasz na pokład?
Jesteś najgorsza.
Dlaczego mi to robisz?
Rany.
Mówisz serio?
Szukaliśmy ludzi o zbliżonym wyglądzie,
ale głównie chodziło o odpowiednie cechy osobowości.
To w połączeniu z faktem, że kręciliśmy przez ponad 140 dni,
sprawiło, że mieliśmy na planie
nasze własne śnieżne bractwo podobne do tego z filmu.
- Zasłużyłeś na to. - Nie do wiary.
Muszę zagrać Roberta Canessę.
Marzyłem o tym. To moja obsesja.
Nie wierzę!
Jasna cholera!
Gotowy?
Jasne. Zróbmy to.
Pod Bayony wodzą
Sukcesy się zrodzą!
Śpiewajmy więc…
GRUDZIEŃ 2021 R. PRÓBY I TRENINGI W BARCELONIE.
Na dzisiejszym treningu skupimy się na dolnej części ciała.
Zrobimy cztery serie. Zaangażujemy wszystkie partie nóg.
Dziesięć powtórzeń i trzymamy po trzy sekundy.
Trzy, cztery.
Raz, dwa, trzy.
Teraz powoli. Spinamy i wypychamy.
Tak jest!
- Lecimy. - Dawaj!
- Dobrze, mistrzu. - Szerzej kolana.
Cztery.
Dziesięć.
Chłopaki, świetny trening.
Ciężki, ale pozytywny.
Odpocznijcie i zjedzcie coś.
Zmarłem 11 grudnia 1972 roku o dziesiątej rano.
Jako 29 osoba zakończyłem podróż rozpoczętą 58 dni wcześniej,
pozostawiając tam 16 przyjaciół.
J.A. imponująco to wyreżyserował.
Ten aspekt projektu zapewne najbardziej mu się podobał.
Wielu aktorów nie miało doświadczenia
albo mieli je tylko z teatru.
Nie przywykli do kamer, ale dzięki reżyserowi
otrzymali wskazówki i rozbłysnęli.
Nando chce już iść, ale się boi.
Roberto mówi: „Naprawmy radio”.
Nando na to: „Nie uda się. Chodźmy”.
Roberto odpowiada: „Spróbujmy.
Jeśli nie zadziała, wtedy możemy iść”.
To mu pasuje, bo też się boi.
Nando myśli: „W porządku. Roberto pójdzie”.
Właśnie tak!
- Góra! - Tutaj!
Na ziemię!
Wstawać!
I w dół!
Na czworakach. Jesteś wyczerpany.
Trzeba wspierać aktorów.
Musisz im dostarczyć wszystkie możliwe informacje
i służyć wszelką pomocą.
Podczas pracy z aktorami staram się dawać im przestrzeń.
Pole do eksperymentów,
do popełniania błędów.
„Śmiało. Możesz się pomylić. Powtórzymy to ujęcie”.
Mogą sobie próbować.
Właśnie w tym celu muszą mieć wszystkie informacje.
Za cztery dni jedziemy do Grenady. Nie mogę w to uwierzyć.
Będzie bardzo intensywnie, ale to dobrze.
Czekamy na pierwszy gwizdek. Już chcemy działać.
Pokazujemy zęby czy nie?
Pokazujemy!
Jeśli chodzi o liczbę kadłubów,
wliczając małe, jeden na gimbalu…
ALAIN BAINÉE SCENOGRAF
…i dwa tutaj, to razem pięć.
Każdy ma swoje przeznaczenie.
To może się wydawać szalone, ale wcale nie jest.
Każdy z nich pełni inną funkcję, a razem tworzą całość.
Wyzwaniem było przetransportowanie kadłuba w góry.
Zbudowano go w Madrycie i przewieziono w jednym kawałku
w góry Sierra Nevada, a tam rozłożono na trzy części
i zabrano na wysoko położone zbocza.
Może nie na wysokości Velety,
ale w najwyższej części gór Sierra Nevada.
13 GRUDNIA 2021 R. TRANSPORT KADŁUBA DO GRENADY.
Mieliśmy tam samolot, ale też drugi na normalnej wysokości,
pośrodku gaju oliwnego w Grenadzie.
Mogliśmy go podnosić i opuszczać.
Zbudowaliśmy platformę. Zmienialiśmy wysokość całego samolotu.
Wokół nanieśliśmy sztuczny śnieg.
KOORDYNATOR EFEKTÓW SPECJALNYCH
Gdy zmienialiśmy wysokość kadłuba,
był on bardziej lub mniej przysypany.
Działamy dziś w plenerze.
KOORDYNATOR EFEKTÓW ŚNIEŻNYCH
Zmieniamy to miejsce w plac budowy,
w zimową baśniową krainę.
Obecnie wypełniamy zewnętrzne krawędzie planu.
Używamy dwóch typów śniegu.
Jeden z nich to czysta celuloza,
a drugi to produkt z celulozy i skrobi.
Był też trzeci samolot na planie zdjęciowym
wysoko w górach.
Na wysokości 2000 metrów.
Zbudowaliśmy halę z ekranami LED-owymi,
by odtworzyć góry, nie używając green screenów.
Do sceny katastrofy stworzyliśmy repliki samolotu.
Jedna z nich była niejako czwartym samolotem
umieszczonym na gimbalu,
co pozwalało na zmianę kąta nachylenia
i wywoływanie turbulencji jak podczas prawdziwego lotu.
Mieliśmy też mniejsze fragmenty samolotu
do intensywniejszych turbulencji czy konkretnych scen katastrofy.
Delta, ujęcie 1A, próba druga.
W pierwszym dniu zdjęciowym reżyser i aktorzy zarazili się COVID-em.
- Gdzie Pancho? - Pierwszy.
Wskakuj.
TYDZIEŃ 1 PLAN W SIERRA NEVADZIE
Zaczęliśmy pierwszy dzień z reżyserem zamkniętym w budce,
był w masce, całkiem sam,
z mikrofonem, odizolowany i oddalony,
przekazywał instrukcje na plan i korzystał z dublerów.
Filmowaliśmy tylko od tyłu. Nie mieliśmy aktorów.
Uważajcie. Zaczynamy pierwsze ujęcie.
Teraz!
Na początku miałem pewne wrażenie…
J.A. był odizolowany przez COVID.
PABLO VIERCI PISARZ I PRODUCENT
Słyszeliśmy jego głos, jakby zza grobu.
Akcja!
Marzniesz. Błędny wzrok. W nocy umrzesz.
Chcę widzieć, że umrzesz, że to przeczuwasz.
- Platero. - Nie widzę, żebyś miał umrzeć.
To było dziwne.
Nie wyobraziłbym sobie lepszej metody
do ukazania zdarzeń z ’72 roku, które były na granicy rzeczywistości,
między życiem a śmiercią, niż taki początek zdjęć.
Na ten moment czekaliśmy ponad rok.
Zaczęło się od kastingów, a teraz w końcu tu jesteśmy.
W pierwszych scenach wystąpił Numa, były duże zbliżenia.
Zaczęliśmy mocno. Było super.
Jest tu tego pełno.
Intensywnie i mocno.
Każda scena bardzo dużo nas kosztuje.
Są chwile, gdy czekamy na ujęcia,
wtedy nachodzą myśli, że to działo się naprawdę.
Kiedy aktorzy dochodzili do siebie,
wracali jeden po drugim.
Analizowaliśmy, które ujęcia możemy sfilmować danego dnia.
Ten sam kadr. Ustaw światło.
Dołóżmy trochę śniegu.
Więcej na Marcela.
Czuję się już pewniej i więcej rozumiem.
J.A. wyszedł z izolatki, a to znaczna różnica.
Był z nami.
Próbowaliśmy innych rzeczy.
Codziennie na planie trzeba się wspiąć na jakąś górę.
Góra to metafora.
Przy nowych scenach mówiliśmy: „Teraz musimy sfilmować lawinę”,
„Teraz musimy się wspiąć na zachodnią górę”.
Po prostu wszystkie sceny były wymagające mentalnie,
jak również technicznie.
Pomocy!
Numa, jesteś cały?
- Pomocy! - Numa!
- Błagam! - Gdzie jesteś? Vasco!
Numa, gdzie jesteś?
- Cięcie. - Dobra robota, Juan Diego. Brawo.
- Nieźle, brachu. - Żyjemy.
Przeżyliśmy. Prawie odrąbało nam głowy.
Bardzo wymagające.
I niezły ziąb.
Roberto.
Nando.
TYDZIEŃ 2. PIERWSZY WYJAZD NA PLAN GÓRSKI…
NA WYSOKOŚĆ NIEMAL 3000 M.
CZĘŚĆ AKTORÓW PIERWSZY RAZ UJRZAŁA ŚNIEG.
Najtrudniejsza była praca w warunkach górskich.
Nie można kontrolować gór, więc trzeba się dostosować.
Wyzwaniem było przystosowanie się do ograniczeń czasowych.
Zwłaszcza że większość ekipy mieszka poza domem,
nocuje w ośrodku narciarskim w szczycie sezonu.
Wszystko było skomplikowane.
Wyruszyliśmy, by wykonać bardzo wymagające zadanie.
OPERATOR FILMOWY
Musieliśmy dotrzeć do trudno dostępnych miejsc
z odpowiednim sprzętem, z dobrymi kamerami.
Z czymś, co pozwoli uchwycić ten majestat
w najlepszy możliwy sposób.
Kręciliśmy na wysokości 3000 metrów w zaśnieżonym miejscu,
ze środkami ostrożności,
trudno było się poruszać, działaliśmy powoli.
Od samego początku staraliśmy się wejść w rytm filmowy.
Zajęło nam trochę czasu, zanim osiągnęliśmy właściwą dynamikę.
Bardzo dobrze. Pociągnij trzy metry.
Carlitos, twarzą do kamery. Pokaż, co robisz.
Możesz wycierać krew. Zostań z Carlitosem.
O co chodziło z twoim nosem?
- Krwawiłem. - Jak to?
To się zdarza.
Wysokość, wysiłek fizyczny…
- Zmyłeś ją? - Wykorzystali to w scenie.
Kończymy na dziś.
Pora na piękny zachód słońca, finałowa scena, ostatnie ujęcie.
Musimy wykorzystać to cudowne światło.
- Scena 41. - Akcja.
- W porządku. - Ostatni klaps.
Naprawdę wyluzowani.
Świetnie. Pięknie.
Powiem to. Dziś jemy paellę.
Mam nadzieję, że nie zjawi się nasz dietetyk.
Wszystkie postacie, w okresie od katastrofy do ocalenia,
stopniowo tracą na wadze.
Będzie ciężko, ale to poświęcenie,
którego wymagają postacie i historia.
To wartość dodana. Jesteśmy na to gotowi.
Mają tu krem kajmakowy, a ja nie mogę go zjeść.
- Gdzie ten krem? - Tutaj. To kajmak.
- To? - Bez etykiety.
- Spoko. Zjem za ciebie. - Dzięki.
- Tak czasami bywa. - To śmierdzi.
Ty skurczy… Nie wierzę.
W miarę upływu czasu
stosujemy makijaż podkreślający utratę wagi.
To bardzo działa na korzyść filmu.
Aktorzy byli na tyle odważni, by podjąć wyzwanie
i nakręcić film chronologicznie, tracąc stopniowo na wadze.
Mam opryszczkę z niedożywienia.
- Nic nie jesz? - To przez ciężką pracę.
Straciłem 20 kilo.
- Przestań się tym chwalić. - Dobrze.
Kiedy ostatnio jadłeś, Berrutti?
W grudniu zeszłego roku.
Trzymaj się!
Filmujemy lawinę. 2 marca 2022 roku.
TYDZIEŃ 8.
- Cisza. - Muszę się tu przecisnąć.
Proszą o ciszę.
Uwaga. Zaraz zaczynamy.
W tym filmie cisza jest kluczowa.
Przy scenie z lawiną aktorzy mieli trudne zadanie.
Widać to na ich twarzach w trakcie sceny.
Do lawiny użyliśmy armatek śnieżnych.
Zasypaliśmy je śniegiem
i wymierzyliśmy w samolot, żeby strącić walizki.
Zaczynamy.
DLA BEZPIECZEŃSTWA AKTORÓW WALIZKI W TEJ SCENIE BYŁY GUMOWE
Musieli się wydostać na powierzchnię.
Mieliśmy przejście pod spodem.
Aktorzy czekali na swoją kolej, żeby wyjść przez otwór,
ale musieli się też przebić przez grubą warstwę prawdziwego śniegu.
Było wyjątkowo zimno, wręcz mroźno.
Bardzo stresujące.
Nie wiem, jak oni przetrwali. Zadziwia mnie to.
Nawet odrobina śniegu zaczyna zadawać ból.
Dusi i wysysa z ciebie nadzieję.
Trzymajcie się!
- Mocne. - Niewiarygodne.
Wydawało się, że będzie łatwiej.
Ciężko, ale wychodzi super.
W górę!
Cięcie.
TYDZIEŃ 12. TRZECI ZESPÓŁ KRĘCI NA DUŻEJ WYSOKOŚCI.
Góry Sierra Nevada były z pewnością wyzwaniem.
W odróżnieniu od innych plenerów,
gdzie zwykle filmujemy, tutaj były to jednak góry.
To niegościnne miejsce.
Bardzo ograniczała nas też duża wysokość.
Filmowanie tak wysoko było nie lada wyzwaniem.
Trzy, dwa, jeden, idziesz.
W ZESPOLE JEST NORWESKI REŻYSER I SZUSUJĄCY OPERATOR.
Spójrz w dół na śnieg.
Trzy, dwa, jeden i ruszasz.
- Cięcie. - Mamy to. Cieszę się.
Wchodzicie na górę i rozbijacie biwak,
czyli śpiwór, na tej skale.
Zaczynamy dialog od dołu…
REŻYSER, ZESPÓŁ GÓRSKI
…podnosimy kamerę i kontynuujemy od góry.
Jeśli czas pozwoli, zrobimy to jeszcze raz,
ale nie wiem, czy zdążymy.
To wszystko.
Bohaterowie tej historii wyruszają na różne ekspedycje,
podczas których szukają zapasów,
a ostatecznie próbują stamtąd uciec.
I to właśnie staraliśmy się uchwycić.
EKIPA ZDOBYWA NAJWYŻSZE SZCZYTY. WYSOKOŚĆ NIEMAL 3300 METRÓW.
Dobra robota.
Nando również. Odpocznij.
Spójrz w stronę kamery.
Cięcie.
W porządku?
TYDZIEŃ 16. OSTATNI TYDZIEŃ W GÓRACH. FILMOWANIE NADEJŚCIA POMOCY.
Ostatni dzień zdjęciowy
w górach, w kadłubie na zewnątrz,
to filmowanie przybycia…
Wzruszam się.
Przybycia śmigłowców ratunkowych.
Gdy już wiedzą, że Nando i Canessa są bezpieczni,
przygotowują się do ocalenia, próbując zaakceptować ostatnie 72 dni.
Opuszczą to, co było ich domem
i stworzoną społecznością.
Chcą wrócić do domu i zastanawiają się,
jak świat zareaguje na ich doświadczenia.
Dobiega końca piękny, choć intensywny okres.
Najtrudniejszy.
To było bardzo wymagające fizycznie i emocjonalnie.
Cieszymy się, że przeszliśmy przez ten cały proces.
Jesteśmy wdzięczni.
Wiele wyniosę z gór Sierra Nevada,
z Grenady, z Hiszpanii.
Gdy śmigłowce nadleciały,
cały nasz zespół… Może nie będę przesadzać,
mówiąc, że czuliśmy to, co ocalali z katastrofy.
Ale ten moment był dla nas wyjątkowy…
„To koniec”.
Mamy sporo do sfilmowania, ale najtrudniejsze,
góry, kadłub, postacie,
utrata wagi, wspólne mieszkanie, przede wszystkim COVID,
wspólne życie w odosobnionej górskiej wiosce…
Ten okres intensywnej koncentracji, wysiłku, pracy, energii,
techniki, cierpienia, radości, wszystkiego… dobiegł końca.
Jestem wyczerpany.
Było super. Dzięki.
To koniec.
To jedna z najbardziej emocjonalnych chwil,
jakich doświadczyłam na planie filmowym.
Niesamowite.
TYDZIEŃ 20. EKIPA FILMUJE W URUGWAJU ZAKOŃCZENIE.
CHILIJSKIE SIŁY POWIETRZNE
Stał się cud.
- Jaki cud, mamo? - Cud.
Cięcie. Świetnie.
WITAMY W SAN FERNANDO
WITAJCIE W DOMU
CHILE I URUGWAJ
Dziękuję wam!
Wspaniala robota! Wielkie brawa!
Za trzy, dwa, jeden… Akcja.
GRUDZIEŃ 2022 R. MADRYT, SCENA KATASTROFY
Cięcie.
…mieliśmy sfilmować katastrofę, wiedząc, że w swoich filmach
polega on na efektach praktycznych,
wykorzystuje aktorów i dublerów,
a także robi jedną ze swoich niesamowitych rzeczy,
czyli filmuje tak, że widz czuje się uczestnikiem wydarzeń,
znajduje się w środku akcji.
Trzy, dwa, jeden… Teraz.
Mamy małe plany do filmowania konkretnych ujęć.
Jest pół kadłuba na gimbalu,
żeby pokazać wszystkie ruchy i faktyczne kąty nachylenia
wraz ze wstrząsami.
Mamy też kompletny kadłub
na „poduszkach”, żeby ukazać cały samolot
w normalnych warunkach, gdy pasażerowie grają w karty,
bawią się, dokazują i tak dalej.
Prawdziwe samoloty uzyskują te same kąty nachylenia.
Piłka się toczy. Akcja! Pancho, wyjrzyj przez okno!
Zaraz się rozbijecie!
Słońce!
I cięcie.
Podwieszanie na linach stało się kluczowym elementem,
to pozwala nam na określone ruchy
przy pożądanych przez nas prędkościach i kierunkach.
Dlatego musieliśmy przystosować fotele w kadłubie,
aby w tych scenach mogli brać udział nasi aktorzy.
KOORDYNATOR KASKADERÓW
Do foteli dołożyliśmy więcej pianki.
We współpracy z zespołem efektów specjalnych
stworzyliśmy gumowe stoliki i podłokietniki,
aby zapobiec obrażeniom podczas uderzeń.
Każde tło w filmie jest prawdziwe.
To ujęcia nakręcone w Andach lub rzeczywiste zdjęcia Andów.
Film opiera się na prawdziwej historii,
więc widzowie nie polubiliby cyfrowego wyglądu,
który jest mniej realistyczny.
Jestem bardzo zadowolony z pracy Félixa Bergésa i Ranchita.
Raz, dwa, trzy, cięcie!
Gastón!
Uznaliśmy, że nie żyją.
Urugwaj!
Film daje głos tym, którzy nie wrócili do domu.
Dał nam odpowiedzi na pytania w zawieszeniu.
To emocjonalny okres, coś więcej niż tylko film.
Dzięki niemu wchodzimy w sfery świadomości,
o których nie mieliśmy pojęcia.
Z tego filmu wyciągnęłam najwięcej,
na każdym etapie.
To był emocjonalny rollercoaster,
ale wspólnie stwierdziliśmy, że naszym motorem napędowym
były przyjaźnie, które się tu zawiązały.
I choć byłem w niewoli…
Nawet teraz trudno uwierzyć.
Nie wiem, jak oni przetrwali, ale dzięki ich powrotowi do domu
mogliśmy poznać prawdę.
Zamiast relacjonowania wydarzeń
widzimy przemiany tych ludzi
i sposób akceptowania faktu śmierci.
Skończyliśmy ten film.
SOBOTA, 3 GRUDNIA 2022 R. KONIEC ZDJĘĆ DO ŚNIEŻNEGO BRACTWA
Film oczywiście wywołuje wiele emocji.
SIOSTRA FELIPEGO MAQUIRRIAINA
Bayona połączył nas wszystkich 50 lat po tamtych zdarzeniach.
Dotychczas nie opowiadano tego w ten sposób.
Bayona jest osobą, która doprowadza scenę do końca.
Nie odpuszcza, dopóki ujęcie go nie poruszy,
dopóki nie poczuje tego czegoś.
To zmieniło moje podejście do aktorstwa.
Wierzę, że to dało nam narzędzia
do kolejnych projektów i rozwoju aktorskiego.
Raz chcesz mu skręcić kark, a innym razem przytulić.
Ale na pewno jego doświadczenie
pozwoliło mi się rozwinąć jako osoba i artysta.
Mój drogi J.A.
Jesteś radością
Mojego serca
Wierzę, że J.A. włożył w tę historię swoje serce,
wykonał dużo pracy z Pablem,
by nakręcić najlepszy film swojego życia.
Wszyscy znamy historię bohaterów,
którym udało się wrócić do domu i przekroczyć Andy.
Ale historii tych anonimowych bohaterów,
którzy umożliwili powrót reszty, nie opowiedziano.
Gdy widzisz, że ktoś się angażuje w historię,
od początku daje z siebie wszystko, jest skupiony na detalach,
wtedy dociera do ciebie, że powstała nierozerwalna więź.
CÓRKA JAVIERA METHOLA
J.A. stał się nam bardzo bliski. To taki niemal ocalały.
Film tworzy nam przestrzeń, by powrócić do tego, kim byliśmy.
ŚNIEŻNE BRACTWO: KIM BYLIŚMY W GÓRACH?
Napisy: Maciej Dworzyński