Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Halos alas diyes na ng umaga.
Paakyat na kami ng bundok.
Maganda ang panahon dito sa Sierra Nevada.
Kasama namin si Carlitos Páez Vilaró,
si Vasco Echavarren,
si Coco Nicolich,
si Enrique Platero,
at ang amazing na si Antonio Vizintín.
- Sobrang saya naming nandito kami. - Day two sa bundok.
Day two sa bundok.
Mas malamig ngayon. Ewan.
Mas mahangin. Naghihintay ang bundok. Wini-welcome tayo.
Niyayakap tayo.
At yayakapin din natin.
SOCIETY OF THE SNOW: WHO WERE WE ON THE MOUNTAIN?
Nakita ko 'yong librong Society of the Snow
noong nagre-research ako para sa The Impossible.
Inabot ng isang taon 'yong The Impossible.
Noong huling araw ng shooting, tinawagan ni Belén
'yong abogado ng survivors,
tinapos na at inayos ang mga dapat ayusin
para magawa na namin itong pelikula.
Noong Biyernes ng October 13, 1972,
may bumagsak na Uruguayan Air Force charter plane sa gitna ng Andes.
Labing-anim sa 40 pasahero ang nakaligtas matapos ang 72 araw sa gitna ng kawalan.
Binansagan iyong Milagro sa Andes.
No'ng narinig namin 'yong tungkol sa pelikula ni Bayona, naisip namin
kung paano 'yong script at kung ano ang mangyayari.
Nakaramdam kami ng pag-asa,
ng ginhawa, at saya kasi maikukuwento na ang nangyari na walang maiiwan sa kuwento.
Hinayaan namin si J.A. na gawin ang gusto niya
pagdating sa script, sa lahat.
'Yong sinabi ko lang kay J.A.,
"Gawin mo ang gusto mo, pero tandaan mo, buhay ko 'to."
Para sa akin, sobrang sama ng trahedyang 'yon.
Isipin mo, namatay ang nanay, kapatid, at best friend mo sa iisang araw lang,
tapos, ikaw pa ang maglilibing sa kanila.
Sa pinakamasamang lugar ka namuhay ng 72 araw.
Ginawa mo ang pinakamasaysayang trek sa kasaysayan ng mountaineering.
Ipinapakita ng pelikula
kung gaano ka pambihira at kasama ang lugar na 'yon,
kung saan buong bagsik na naghahari ang kalikasan.
Kung hindi mo makita nang ikaw mismo,
di mo malalaman kung ano talaga ang pakiramdam
na maglakad sa malawak na kabundukang 'yon.
Isipin mo ang nararamdaman namin. Parang bumalik kami doon.
OCTOBER 2023. UNANG TRIP NG SOCIETY OF THE SNOW TEAM
SA VALLEY OF TEARS (ANDES), KUNG SAAN BUMAGSAK ANG EROPLANO.
PINAMUMUNUAN NG BENEGAS BROTHERS NA NAG-ARRANGE NG MGA EXPEDITION
SA MGA LUGAR NA MAHIRAP ABUTIN
Isa mga pinaka-impressive na bagay
sa Valley of Tears, 'yong pinagbagsakan ng eroplano,
ay 'yong sound kasi walang nabubuhay doon.
Talagang tahimik.
Tapos may mga bugso ng hangin
na sobrang lakas kasi 4,000 meters 'yong altitude.
No'ng unang beses kaming nag-shoot sa Andes,
halos walang snow no'ng taong 'yon.
Marami kaming kinunan, nag-stay din kami para maintindihan 'yong paligid,
pero, makalipas ng isang taon, bumalik pa rin kami para mag-shoot.
Sa pagtatapos ng filming, sina J.A., 'yong director of photography,
'yong special effects supervisor, at si Enzo, 'yong leading man namin,
pumunta sila sa Valley of Tears para kumuha ng footage
na parang kagaya ng mga makikita mo sa sobrang gandang nature documentary.
Parang binigyan kami ng blessing ng bundok.
Grabe 'yong snow, parang kagaya no'ng nag-crash,
at 'yong taong 'yon, sobrang tindi talaga ng snow.
Ano'ng gagawin ko?
Si J.A. na ang magsasabi.
Inutusan kaming kumuha ng information, at kung ano pa.
- Mag-uusap rin tayo sandali. - Okay.
Mas gusto mo ba sa window o sa aisle?
Window ba o aisle?
Window o aisle?
Teka.
MATATANGGAP NA NILA ANG BALITANG MAGBABAGO SA BUHAY NILA
- Ano? - Window o aisle?
Kasama na 'ko sa movie?
Sabihin mo. Sige na.
Wag kayong ganyan. Ano ba? Tama na.
Sobrang galing ng pag-cast ni María Laura Berch
at nag-coach din siya sa mga actor ng higit sa anim, pitong buwan.
Magandang desisyon talaga na huwag kumuha ng mga sikat na aktor.
Ang goal kasi, gaya ng sa ibang parte ng pelikula,
panatilihing organic at malapit sa totoong buhay.
On board ka na ba?
'Tang ina mo.
Ba't n'yo ginagawa sa 'kin 'to?
Wow.
Teka, seryoso ka ba?
Siyempre, naghanap kami ng kamukha nila,
pero mas hinahanap namin 'yong kapareho ng personality ng characters.
Gano'n, tapos inisip din namin na magso-shoot kami ng higit sa 140 araw,
ginawa namin 'yon para sa set mismo,
may sarili kaming Society of the Snow, kagaya no'ng sa pelikula.
- Deserving ka. - Wow. Di ako makapaniwala.
Dapat ako si Roberto Canessa. Ano kasi, gusto ko.
Gustong-gusto ko talaga 'yong role. Obsessed ako.
Hindi nga?
Hay, puta!
Handa ka na ba?
Sige. Gawin na natin.
Let's go, Bayona
Tayo ang magvi-victory lap!
Tara, kanta tayo…
DECEMBER 2021. REHEARSALS AT TRAINING NG ACTORS SA BARCELONA.
Ngayong araw, maglo-lower body workout tayo
at magiging mahirap 'to.
Four sets ang dapat makumpleto, buong binti 'yong dapat ma-work-out.
Ten reps 'yong sa 'yo, tapos iho-hold mo ng three seconds ang kada rep.
Three, four.
One, two, three.
Ayos. Ibaba nang dahan-dahan. Squeeze. Lift.
Ganyan!
- Sige. - Push, sige lang.
- Sige na, champ. - Up. Six. Hiwalay ang tuhod.
Four.
Ten.
Ayos ang session natin ngayon, guys.
Mahirap, pero good job.
Uwian na. Magpahinga na kayo at kumain.
Namatay ako noong December 11, 1972, noong alas diyes ng umaga.
Ako ang ika-29 na tumigil sa paglalakbay naming nagsimula 58 araw na'ng nakakaraan
at iniwan ko ang 16 kong kaibigan.
Sobrang ganda ng pag-direct ni J.A.
Tingin ko, isa 'yon sa mga na-enjoy niya talaga sa project.
Marami sa actors 'yong walang experience
o sa theater lang nagpe-perform.
Hindi sila sanay sa camera, pero dahil si J.A. 'yong director,
dahil sobrang hands-on niya, gumanda talaga ang performance.
Gusto nang umalis ni Nando, pero natatakot siya.
Noong sinabi ni Roberto na, "Ayusin natin 'yong radio,"
sabi ni Nando, "Di gagana 'yon. Umalis na lang tayo."
Kaya sinabi ni Roberto na, "Subukan nating paganahin."
"Kung di gagana, aakyat na tayo ng bundok."
Okay sa kanya 'yon kasi natatakot siya.
Sabi niya, "Sige. At least, kasama ko si Roberto."
Go. Ganyan nga!
- Taas! - Dito!
Sa sahig!
Tayo!
Nasa taas na kayo!
Tumayo kayo pag-count ko ng four. Pagod na pagod kayo.
Dapat ibigay mo ang kailangan ng actors.
Dapat ibigay mo ang lahat ng impormasyon
at lahat ng tulong na maibibigay mo.
'Yong approach ko pag nakikipagtrabaho, hinahayaan ko silang gawin ang gusto nila.
Ibig sabihin, hinahayaan ko silang mag-experiment,
at magkamali kung kinakailangan.
Sinasabihan ko, "Sige, magkamali kayo. Ayos lang. Puwedeng mag-take ulit."
Para makapag-experiment sila.
Para magawa 'yon, kailangan nila ang lahat ng impormasyong 'yon.
Apat na araw na lang bago kami pumunta sa Granada, at grabe.
Magiging intense 'yon, pero maganda.
Handang-handa na kami. Di na ako makapaghintay na magsimula.
Show your teeth ba?
Oo!
'Yong mga fuselage, 'yong ginawa namin,
kasama na 'yong maliliit, 'yong nasa gimbal,
'yong dalawang nandito, lima lahat.
May gamit talaga 'yong bawat isa.
Parang sobra-sobra na kung lima, pero di naman talaga.
May gamit 'yong bawat isa, itinuturing silang iisang fuselage lang.
Mahirap dalhin 'yong fuselage sa bundok.
Ginawa 'yon dito sa Madrid, at dinala nang buo
papuntang Sierra Nevada, tapos hinati sa tatlong parte
at inakyat sa slopes, sa location, na sobrang taas.
Di kasingtaas ng Veleta peak,
pero 'yon na ang pinaka-elevated na parte ng Sierra Nevada.
DECEMBER 13, 2021. PAGHATID NG FUSELAGE SA GRANADA.
May eroplano kami ro'n, at may eroplano rin kami sa ground level,
sa gitna ng isang olive grove sa Granada.
At 'yon, puwedeng tumaas-baba.
Gumawa kami ng platform na puwede naming itaas at ibaba ang buong eroplano.
Nagkalat kami ng artificial snow sa palibot ng eroplano,
pinababa 'yon, tapos puwedeng taasan
para ibahin 'yong level ng snow.
Nandito kami ngayon sa back lot…
…ginagawa naming construction site 'yong back lot,
ginagawang winter wonderland.
Isini-spray namin 'yong labas ng set.
Dalawang klase ng snow ang ginagamit namin.
'Yong isa, pure cellulose,
at 'yong isa pa, cellulose saka starch.
Tapos may pangatlong eroplano kami na nasa set doon sa taas ng bundok.
Sa altitude na 2,000 meters.
Gumawa kami ng warehouse na may LED screens
para i-recreate 'yong kabundukan kasi iniiwasan naming mag-green screen.
Pagkatapos, sa crash scene, gumawa kami ng mga replica ng eroplano.
Isa sa mga 'yon, parang ikaapat na plane
na nakakabit sa gimbal
at dahil gano'n, puwede naming ibahin 'yong anggulo ng eroplano,
puwedeng gumawa ng turbulence na parang sa totoong flight.
At meron kaming mas maliliit na piraso ng eroplano
para sa mas matinding turbulence, para sa crash, para sa specific shots.
…Delta, plate one alpha, second.
Noong nag-shooting na kami, may COVID 'yong director at actors.
- Saan si Pancho Abal? - Doon sa unahan.
Una siya. Tara.
WEEK 1. UMPISA NG SHOOTING. SET SA SIERRA NEVADA.
Kaya sa unang araw, nasa loob ng booth 'yong director,
nakasuot ng face mask, mag-isa,
may microphone, at isolated sa malayo,
nagpapadala ng instructions sa set at may body doubles.
Siyempre, likod lang ang makukunan namin. Wala 'yong actors.
Attention, guys. First shot na.
Ngayon na!
Noong mga unang araw ng shooting, pakiramdam ko…
Wala si J.A. kasi may COVID siya.
Pero naririnig namin ang boses niya, at ang weird sa pakiramdam.
Action!
Nilalamig kayo. Nakatulala. Mamamatay na kayo ngayong gabi.
Gusto kong makita na mamamatay kayo, na iniisip n'yong mamamatay kayo.
- Platero. - Di ko maramdaman na mamamatay ka.
Kakaiba 'yon.
Wala na 'kong maisip na mas perpektong paraan
ng paggaya ng nangyari noong '72, parang nasa gitna ng reality at unreality,
ng buhay at kamatayan, kumpara sa kung paano ginawa 'yong shoot.
Higit isang taon na ang hinintay namin para rito,
mula no'ng casting call, at ngayong nandito na kami, parang, "Hay, sa wakas."
'Yong kay Numa 'yong mga unang eksena, at sobrang lapit ng mga camera.
Pakiramdam ko, ang ganda ng simula namin. Grabe.
Marami nito dito.
Pero, oo, sobrang intense. Mabigat sa damdamin.
Sasagarin ka ng bawat eksena.
Minsan, naghihintay kaming mag-roll na ang camera,
at di namin maiwasang isipin na nangyari talaga 'to.
Noong mga unang araw, no'ng nagre-recover na ang mga aktor,
paisa-isa silang bumalik.
Paulit-ulit naming iniisip kung ano 'yong iso-shoot kada araw.
Ganyan lang ang frame. Paki-set up na ng lighting.
Konting snow pa.
Snow pa kay Marcelo.
Nagiging mas komportable na 'ko at mas naiintindihan ko na.
Nakalabas na ng booth si J.A., at maganda ang naidulot noon.
Kasama na namin siya.
Marami kaming sinubukan. Ayos 'yon.
Sa set, may bundok na araw-araw inaakyat.
Metaphorical na bundok.
Tuwing magbabago 'yong eksena, "'Yong avalanche naman ngayon."
"Tatahakin natin 'yong bundok pa-west…"
Sa ibang salita, sobrang nakakapagod sa katawan 'yong mga eksena,
at marami ding ginagawa sa technical side.
Saklolo!
Numa, ayos ka lang? Numa!
- Saklolo! - Numa!
- Please! - Vasco, nasaan ka? Vasco!
Numa, nasaan ka?
- Cut. - Ang galing, Juan Diego. Great job.
- Ang galing mo, bro. - Naka-survive tayo.
Naka-survive tayo, pare. Muntik na tayong mapugutan.
Sobrang intense.
Sobrang lamig.
Roberto.
Nando.
WEEK 2. UNANG BESES NA UMAKYAT ANG TEAM SA MOUNTAIN SET…
SA TAAS NA HALOS 3,000 METERS.
UNANG BESES NG ILANG ACTORS NA MAKAKITA NG SNOW.
Mahirap talagang magtrabaho sa bundok na gano'n 'yong kondisyon.
Hindi mo makokontrol ang bundok, dapat ikaw ang mag-adapt.
'Yong pag-adapt sa maikling panahon ang pinakamahirap gawin.
Lalo nang marami sa crew ang malayo sa bahay kanila,
nag-stay sa ski resort habang peak season.
Sobrang komplikado ng lahat.
Ginusto naming gumawa ng bagay na sobrang challenging,
gaya ng pagpunta sa mga lugar na sobrang hirap pasukin
kung may tamang equipment at magagandang camera.
'Yong pumunta doon na may dalang gamit para makunan ang lugar
sa pinakamagandang paraan.
Nagfi-film kami sa elevation na 3,000 meters sa lugar na puno ng snow
at may safety measures,
mahirap maglipat, at dapat dahan-dahan 'yong galaw namin.
Umpisa pa lang, sinikap na naming maging nasa tamang kondisyon para sa film.
Natagalan kaming magawa 'yon at maging productive.
Sige. Ganyan nga. Hilahin mo nang three meters.
Carlitos, harap sa camera. Ipakita mo ang ginagawa mo.
Kung may dugo pa, pahiran mo. Samahan mo si Carlitos.
Ano'ng nangyari sa ilong mo?
- Nagka-nosebleed ako. - Bakit?
Nangyayari talaga 'yon.
'Yong altitude, pagod…
- Pinahiran mo? - Isinama nila sa eksena.
Wrap up na tayo.
Time na para sa magandang sunset, 'yong final scene, at sa last shot.
Dapat samantalahin namin 'yong magandang sinag.
- Scene 41 na tayo. - Action.
- Ayan. - Last slate na.
Relaxing talaga.
Magaling. Maganda.
Sasabihin ko na. Magpa-paella tayo ngayon.
Grabeng coincidence naman pag nagpakita pa 'yong nutritionist.
Lahat ng characters, mula no'ng aksidente hanggang ma-rescue,
unti-unti silang pumapayat.
Magiging mahirap 'yon, pero may level of commitment din
na required para sa character at sa story
para gumanda ang performance, at willing kaming lahat na gawin 'yon.
May dulce de leche mousse, pero di ko puwedeng kainin.
- 'Yong dulce de leche? - Eto. Mousse 'yan.
- Ito? - 'Yong walang label.
- Okay lang 'yan. Kakainin ko para sa 'yo. - Salamat, ha.
- E, ganyan e. - Amuyin mo, o. Ang sama ng amoy.
Putang… Grabe ka na, a.
Habang lumilipas ang mga araw,
gumagamit kami ng makeup para i-accentuate ang features nila,
at nakakatulong talaga 'yon sa film.
Ang tapang nila para gawin 'to,
'yong i-shoot ang film chronologically, nagbabawas din sila ng timbang.
Nagka-singaw ako kasi kulang ang kinakain.
- Di ka na kumakain, di ba? - Kasi nagtatrabaho ka nang mabuti.
Gumaan ako ng 20 kilos.
- Di dapat ipagyabang 'yan. - Ay, oo nga.
Kailan ka huling kumain, Berrutti?
December last year pa.
Kapit lang!
Sino-shoot na namin 'yong avalanche. March 2, 2022.
- Tahimik na, please. - Sisiksik na ako dito.
Gusto nilang tahimik.
Attention. Magro-roll na tayo.
Dito, sobrang importante na tahimik.
Nahirapan talaga 'yong actors sa avalanche scene.
Makikita mo sa mga mukha nila sa screen.
Para sa avalanche, nag-set up kami ng snow cannons… air cannons.
Pinuno namin ng snow at pinatamaan 'yong eroplano
kaya nalaglag 'yong mga suitcase.
Rolling.
PARA SA KALIGTASAN NG MGA AKTOR, RUBBER REPLICA ANG GINAMIT NA SUITCASES
Kinailangan nilang lumabas ng lupa.
Marami kaming hollow platforms.
Naghintay sila para makalabas sa butas nang isa-isa,
pero kinailangan nilang lumusot sa makapal na totoong snow.
Sobrang lamig no'n at nagfe-freeze na.
Ang hirap. Sobrang hirap.
Di ko alam kung paano sila nakaligtas. Di ko maintindihan.
Kahit konting snow lang, ang hapdi na.
Nakaka-suffocate, nakakawala ng pag-asa.
Kapit lang!
- Ang intense. - Pambi… Ewan.
Di namin inasahan na ang hirap pala no'ng avalanche.
Mahirap nga, pero sobrang ganda naman.
Tayo!
Cut.
WEEK 12. THIRD UNIT PARA SA HIGH ALTITUDE SCENES
Naging matinding hamon talaga 'yong Sierra Nevada.
Hindi gaya ng ibang set o outdoor environment
kung saan kami karaniwang nagso-shoot, bundok pa rin 'to.
Mahirap gumalaw sa bundok.
Disadvantage talaga 'yong mataas na altitude para sa 'min.
Sobrang hirap na mag-shoot sa bundok sa ganoon kataas na altitude.
Three, two, one, go.
MAY NORWEGIAN DIRECTOR ANG THIRD UNIT, AT SNOWBOARDING EXPERT ANG DIRECTOR OF PHOTOGRAPHY
Tingnan mo 'yong snow dito.
Three, two, one, lakad na.
- Nakuha ko. Cut. - Okay. Nakuha natin. Okay na 'to, guys.
Aakyat kayo at ise-set up ang bivouac ninyo,
'yong kama ba, sa ibabaw ng batong 'to.
Sa ibaba magsisimula 'yong dialogue,
tapos itataas 'yong camera, at uulitin 'yong dialogue.
At kung may oras pa tayo, uulitin natin,
pero di ako sigurado kung magkaka-oras tayo.
'Yon lang.
Sa story, gaya ng alam n'yo, nag-expedition ng maraming beses
para maghanap ng supplies 'yong main characters.
Sa huli, naghanap sila ng paraan para makaalis sa bundok.
At 'yon ang sinusubukan naming kunan.
NARATING NG TEAM ANG PINAKAMATATAAS NA LUGAR SA SIERRA NEVADA, HALOS 3,300 METERS
Great job, guys.
Si Nando rin. Tigil ka muna.
Tumingin ka nang konti sa camera.
Cut.
Ayos na?
WEEK 16. HULING LINGGO SA SIERRA NEVADA. SHOOTING NG PAG-RESCUE SA SURVIVORS.
'Yong last day ng shooting sa Sierra Nevada,
sa bundok, sa labas ng fuselage,
kinukunan namin 'yong pagdating ng…
Nagiging emosyonal ako pag ikinukuwento. 'Yong pagdating ng rescue helicopters.
At noong nalaman nila na ligtas na sina Nando at Canessa,
at noong naghahanda sila para ma-rescue, natanggap na nila ang nangyari ng 72 days.
Iiwan na nila 'yong naging tahanan nila
at 'yong society na ginawa nila.
Sabik na silang makauwi at malaman
kung ano 'yong reaksiyon ng mundo sa mga pinagdaanan nila.
Magtatapos na ang sobrang ganda pero sobrang intense ding yugto.
'Yong pinakamahirap.
Sobrang nakakapagod, physically at emotionally.
Pero sobrang saya namin na pinagdaanan namin 'tong lahat,
at sobrang thankful kami.
Marami akong natutunan sa Sierra Nevada,
sa Granada, sa Spain. Marami.
Pagdating ng mga helicopter,
tingin ko, ang team namin… hindi naman
sasabihin na naramdaman namin 'yong naramdaman ng survivors.
Pero meron din kaming moment ng…
"Sa wakas."
Marami pa kaming iso-shoot, pero 'yong mahirap na parte,
'yong bundok, 'yong fuselage, 'yong characters,
'yong weight loss, ang mamuhay magkasama. at higit sa lahat, 'yong COVID,
'yong mamuhay magkasama sa isolated na mountain village.
'Yong panahon ng grabeng concentration, effort, oras sa trabaho, energy,
technique, pagdurusa, saya, lahat…
nagwakas na.
Oo, tapos na 'ko.
Masaya 'yon. Salamat.
Tapos na.
Tingin ko, isa 'yon sa pinaka-emotional na moment
na naranasan ko sa isang film set.
Pambihira talaga.
WEEK 20. PUMUNTA ANG TEAM SA URUGUAY PARA MAG-SHOOT NG ENDING NG PELIKULA.
CHILEAN AIR FORCE
Milagro 'to.
- Anong milagro? - Milagro ito.
Cut. Magaling.
WELCOME SA SAN FERNANDO
WELCOME HOME
CHILE AT URUGUAY
Salamat sa inyong lahat!
Pambihira ang ginawa n'yo. Palakpakan!
In three, two, one. Action.
DECEMBER 2022, NETFLIX STUDIOS, MADRID CRASH SCENE
Cut.
…paano natin iso-shoot 'yong crash, kasi, sa lahat ng pelikula niya,
realistic practical effects ang ginamit niya,
totoong actors din, kahit gumamit pa siya ng mga stunt double,
at 'yong mga ginagawa niya para maging magaling na director,
na pinaparamdam niya talaga sa manonood na kasama sila sa eksena,
na nasa gitna sila ng nangyayari.
Three, two, one. Ngayon na.
Marami kaming maliliit na set para sa specific shots.
Tapos naka-gimbal 'yong kalahati ng fuselage
para makunan ang lahat ng galaw, lahat ng totoong inclination angles
pati na 'yong mga uga.
Tapos 'yong buong fuselage
nakapatong sa "lungs" pero para 'yon ipakita 'yong eroplano
noong normal pa, noong naglalaro ng cards 'yong mga pasahero,
naglalaro, nag-iingay, mga gano'ng bagay.
Uma-anggulo nang gano'n ang totoong plane, kaya historically accurate 'yon.
May gumugulong na bola sa sahig. Action! Pancho, tingin sa labas ng bintana!
Babagsak na kayo! Nasa harap na 'yong eroplano!
Tapos, 'yong sun!
And cut.
Sa pelikulang 'to, importante 'yong wire work sa stunts
kasi puwede kaming mag-choreograph ng mga moves
sa bilis at direksiyon na gusto namin
Kaya, kailangan naming maghanda ng mga upuan sa fuselage
para masama 'yong mga mismong aktor sa mga stunt.
Minodify namin lahat ng mga upuan at dinagdagan namin 'yong foam.
Katulong namin 'yong special effects team
sa paggawa ng mga rubber arm tray at armrest
para maiwasang may masaktan pag may nagbabanggaan.
Lahat ng backdrop na ginamit sa movie, totoo.
Mga shots 'yon na kinunan sa Andes o totoong pictures ng Andes.
Base kasi 'to sa totoong nangyari,
kaya karaniwang ayaw ng audience na digital ang dating
kasi medyo di na makatotohanan ang dating.
Natuwa talaga ako sa ginawa ni Félix Bergés at ng El Ranchito.
One, two, three, cut!
Gastón!
Akala natin, patay na sila.
Uruguay!
Binibigyan ng pelikulang ito ng boses ang mga di nakauwi.
Pakiramdam ko, sinagot nito ang mga nakabinbin pang mga tanong.
Madamdamin ang panahong 'yon, at higit pa 'to sa pelikula lang.
Sa pelikulang 'to, maaabot natin ang mga parte ng consciousness natin
na di natin alam na nandoon pala.
Ito ang pelikula na marami akong natutunan,
sa bawat proseso.
Matindi 'yong mga naramdaman namin,
pero sang-ayon kami na 'yong nag-push sa aming magpatuloy,
'yong magandang samahan at pagkakaibigan na nabuo namin.
Maraming beses akong nakulong…
Hanggang ngayon, ang hirap paniwalaan.
Hindi ko alam kung paano sila nakaligtas, pero salamat sa pag-uwi nila,
nalaman natin ang nangyari.
Imbes na ikuwento lang 'yong nangyari,
ipinapakita nito ang nangyari sa mga batang 'yon
at kung paano hinarap ng mga taong 'yon ang kamatayan.
Guys, tapos na.
SATURDAY DECEMBER 3, 2022 SHOOTING NG WRAP UP NG SOCIETY OF THE SNOW
Maraming emosyon ang ipinadadama sa atin ng pelikulang ito.
Pinagsama-sama kami ulit ni Bayona
KAPATID NI FELIPE MAQUIRRIAIN, NON-SURVIVOR
pagkatapos ng 50 taon.
Ngayon lang naikuwento 'yong nangyari nang ganito.
Si Bayona 'yong klase na di tumitigil hanggang magawa nang tama 'yong scene.
Hindi siya titigil hanggang maantig siya sa shot
at may maramdaman talaga siya.
Binago nito ang tingin ko sa acting.
Binigay sa amin nito ang lahat ng magagamit namin
sa ibang projects sa hinaharap at para mag-grow bilang mga aktor.
Minsan, gusto mo'ng pilipitin ang leeg. Minsan, gusto mo siyang yakapin.
Pero sigurado, 'yong experience na 'to,
nakatulong sa akin na mag-grow bilang tao at bilang artist.
Mahal kong J.A.
Ikaw ang ligaya
Ng puso ko
Naniniwala akong ibinigay ni J.A. ang lahat sa kuwentong 'to,
lahat pinagtulungan nila ni Pablo,
para magawa ang pinakamagandang pelikula ng buhay niya.
Narinig na natin ang kuwento ng mga bayani
na nagtagumpay sa pag-uwi at paglakbay sa Andes.
Pero 'yong kuwento ng mga di-kilalang bayani
na tumulong para makabalik 'yong iba, di pa nakukuwento.
Pag may nakita kang ginagawa talaga ang lahat para sa kuwento
kasi nandoon sila mula pa no'ng umpisa, at 'yong atensiyon nila sa mga detalye,
doon mo makikita na may hindi mapuputol na koneksiyon.
Sa mga mata ko, si J.A, di ko masasabing survivor siya, pero parang.
Parang survivor na rin.
Ang pelikulang ito, tumutulong para maalala namin ulit kung sino kami.
SOCIETY OF THE SNOW: WHO WERE WE ON THE MOUNTAIN?
Tagapagsalin ng Subtitle: J.M.B. Descalso