Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Natalia, contesta, por favor!
Este número non…
Ala!
CHAMADA ENTRANTE: PIOTR
Queres pasar o resto da vida comigo?
Ata que a morte nos separe.
Tachán!
Isto é para min.
Isto é para ti.
Xa está.
Vale…
Listo.
Que fixen mal agora?
Lembrei o noso aniversario.
A Asociación Mundial de Maridos darache unha medalla.
Tróuxente xantar.
Pagaches con vales de desconto.
- Tiña que tirar con eles? - Claro.
Por que non ías aforrar cartos coa muller?
Para que ir a un restaurante podendo comer arroz nun centro comercial?
Hoxe pecho o mes.
Non creo que a túa exmoza che dea o día libre.
Para. Iso é historia antiga.
Dagmara só é a miña xefa.
Tráioche flores e un regalo.
- Un ferro de pasar. - Levas un mes falando del.
Non o entendes.
Compensarémolo.
Cando? No noso sesaxésimo aniversario?
Perfecto! Como a casa xa estará pagada, iremos de vacacións.
- Faremos saltos de esquí, como querías. - E paracaidismo. E a túa vertixe, que?
Daquela xa terei demencia e non me acordarei da vertixe.
Veña, vamos facer unha toleada!
Recoméndolles un cupón de rascar e gañar.
Cal recomenda?
Para vostedes? O Rinoceronte de Ouro.
Que dis?
- Cinco millóns. Chegan para a hipoteca. - Vivimos en Varsovia, non en Malibú.
Non me veñan con iso!
Ofrecéunolo vostede. Canto é?
Pois 30 zlotys.
Cólloche 20. Xa chos devolverei.
Lévoo.
Entón, atopouno.
Aí ten.
Ela ten a maior parte.
Por fin!
En que desbaldiu os cartos?
Diamantes ou calor tropical?
Calor dá, pero non é tropical.
Ala!
Iso non me axuda.
"Prezo especial"!
Ao menos non che deu a báscula de medir a graxa corporal.
Ola, Cincentas!
Mando vir unha carruaxe?
Cincentas!
Teño que perder o zapato?
Entón, vaiamos ao caso.
O cliente está moi satisfeito
coa vosa idea para o anuncio da aspiradora.
Xenial.
Xenial? Superxenial!
Sodes as nosas estrelas.
Señores, noto algo de ironía. Sede amables coas mulleres.
Eu tamén estou satisfeito.
Por iso vos conseguín a próxima encomenda.
Encantaríanos asumir o traballo dos homes.
Non é preciso. Xa se están ocupando eles.
É un de whisky.
O que? Eles teñen o do whisky?
Claro. O whisky é cousa de homes.
Que saben eles do que é ser un home?
Ese vive coa nai, a ese deixouno a muller e este non aguanta moito.
Ou iso me dixeron.
Non fai falta pelexar.
Fai, fai.
Aquí, Natalia é a única que sabe algo das necesidades dun home.
É a única que está casada cun home de verdade.
Xusto!
Por iso vos vai gustar este novo traballo.
Señoras e señores,
meine Damen und Herren, mesdames e messieurs…
Tachán!
Millo en lata!
AOS MAZAROCOS ENCÁNTALLES!
Onde está a familia aí?
Está aí mesmo!
A Mazaromilia!
Ocorréuselle á muller do produtor, a el gustoulle a idea.
Mazaromilia!
Lembras o noso soño?
- A galería-café? - Canto tes na conta bancaria?
Tiñamos que matalo.
Estoume empezando a preocupar por ti.
Por certo, teño que pedirche un favor…
- Non teño un can. - Cen ou douscentos.
- Gravo o álbum e devólvochos. - Só tes unha canción!
- Carafio… - Non podo.
Espera!
Dagmara, ola!
Dediqueiche unha canción no meu último álbum, sabes?
Titúlase "Raíña de xeo".
Vés aos cartos ou asaltar a neveira da empresa?
A neveira.
Direilles aos de seguridade que non te deixen entrar.
- Déixame acompañarte. - Claro.
Eu deixaríalle facer de todo.
Oínte!
Temos un problema.
- É a famosa que morreu hai pouco. - Nun accidente.
Tiña un seguro de vida connosco. Dez millóns.
Vaia!
O beneficiario é o seu novo adestrador e marido.
Pagámoslle?
Piotriño…
Fuches o mellor este mes.
Pero os xefes mandan recortar.
Conxélanse as bonificacións.
Eu contaba con ela.
Xa o sei, síntocho.
Teño as mans atadas.
Oín algo de atar e quedei preocupado.
Senta.
Pero podemos buscar alternativas.
Quero ter un fillo contigo.
O que?
Tranquilo.
É a miña nova idea, o meu bebé.
O paquete de pólizas "Vacacións Seguras".
Ah, xa.
Propoñémosllo ao consello e darannos un monte de cartos.
E ti dirixirás o proxecto.
Grazas, Dagmara.
Aquí hai… un regalo de aniversario de voda.
Acordácheste.
Non se esquece o día que casa o teu primeiro mozo.
É unha póliza de seguro para Natalia.
Unha grande oferta. Prepareina eu, só tes que asinala.
- Ola, veciños! - Ola.
Xa decidiron?
O que?
Como que "o que"? O da caixa forte, por suposto!
Todos os veciños teñen unha caixa forte miña.
Grazas, pero chéganos cunha conta bancaria.
Querido veciño, no mundo en que vivimos,
con tantos fallos de Internet e ataques de hackers…
Recibe un correo ou un documento, que semella ser do banco,
pedindo unha confirmación.
Fai clic e que pasa?
Os hackers baleiran unha conta en tres minutos.
- Procuramos andar con ollo. - Iso, andar con ollo.
Iso é o que digo eu. Doulles un consello sincero.
Os fenicios tiñan razón. Só cartos tanxibles, en efectivo.
Os cartos péganselle a quen non ten medo de collelos.
Temos que marchar. Angela quere ir a Zancíbar.
- Ola. - Ola.
Teño envexa de vostede, veciño.
Sempre tan tranquiliño na casa.
Esta muller súa é un tesouro!
Onde se deben gardar os tesouros?
- Nunha caixa forte! - Correcto!
Piotr.
Que fariamos nós mal na nosa vida?
Non entendo.
Bogdan e… Como se chama?
Angela.
É a terceira vez que van de vacacións este ano.
Nós podiamos vivir así.
Eu tería que vender caixas fortes, deixar bigote e comprar un Rolex falso.
Ha, ha.
Eu tería que operar os peitos.
Claro.
Sería tan caro que deixariamos o prezo visible un mes.
En serio?
Ha, ha.
A ver, é broma.
Gústasme como es.
Deixaches a alfombra mollada.
Sempre o fago, seca soa.
Xa, e o enchufe arranxarase só.
A ver, ho, veña.
Cariño, veña. Non poñas os calcetíns, por favor.
Levas tres meses dicindo que o arranxarías.
- Para ela tes tempo. - É polo traballo.
Non se chama a esta hora polo traballo.
Apágoo.
Xa está.
Que fixen mal agora?
Nada, pensei que esta noite a pasariamos sós.
- Apaguei o teléfono. - Pero non o ías facer. Desculpa.
Coidado!
Coidado, isto é importante!
Perdoa.
- Irei durmir ao sofá? - Boa idea.
Vale.
Non esquezas o teléfono.
Piotr?
Que foi, cariño?
Eu…
Ai, Deus, dificultade para falar, confusión.
Ergue as mans. Non, sorrí!
Pode ser un ictus. Onde tes o teléfono?
Non, espera, chamo eu. Non te movas!
Os primeiros minutos son cruciais. Teño que pincharche os dedos.
É bo se tes un ictus, lino en Internet.
Non é un ictus.
Ai, Deus! Que é, cariño? Un infarto?
Eu estou aquí, contigo.
Eu estarei aquí ata o final. Respira!
Non é un ictus. Tocounos!
Tocounos!
Cinco mil!
Cinco millóns!
- Imos coller algo. - Hurra, cinco!
Vaia baño de sangue.
Cinco millóns.
- Catro e… - Farei eu todo…
Teremos que pagar impostos, polo menos medio millón.
Todo o que eu sempre soñei.
Tócache e inmediatamente perdes o 10 %.
Xa sei en que investir.
A cousa é a onde.
- A onde? - A onde imos de vacacións.
Investiremos a longo prazo e mercaremos outro piso.
A única cousa en que quero investir é nun café.
Non é mala idea, pero é investimento de alto risco.
Ti tes a túa idea, eu a miña.
A miña é razoable.
Óesme?
- Óesme? - Non te oio.
- Óesme? - Teño que marchar.
- Está listo o proxecto? - Non empecei nin empezarei.
- Non? - Non.
Xa.
Trátasnos coma se fósemos as parvas do equipo.
Que…?
Non creo que sexades parvas.
Es un sexista
e iso débete facer sentir mal.
Non fai, non.
Non me fai sentir mal porque non son sexista.
Se perdemos este proxecto, descóntovolo da nómina.
Desconta o que queiras.
- Estás despedida! - Non, querido.
Marcho eu.
- Que lles poño? - Auga.
Café e xeado, por última vez.
Por suposto.
Podo atrasar o pago da renda un mes, pero logo, que?
A conxelarse durmindo na rúa.
- Empréstasme un saco de durmir? - Claro.
Virás comigo pedir esmola á oficina do paro?
Non fai falta. Abriremos o café.
Iso será se vendemos órganos.
Terá unha pequena galería para artistas.
Quen nos vai comprar nada a nós?
- Teño cartos. Tocoume a lotaría. - Aquí teñen.
A min tamén unha vez. Cinco zlotys.
Nun campamento de verán.
Que aproveite.
A min tocáronme cinco. Cinco millóns.
Como dixeches? Cinco millóns?
Dixen cinco millóns?
Si, dixeches cinco millóns.
Cinco mil… por cen.
Só 500 000.
Colega, medio millón aquí é coma un millón de dólares nas Vegas!
Mi madriña! Somos ricas!
Ou sexa, sodes ricos, ti e Piotr!
Piotr.
- Piotr. - Si.
Acabouse.
Eu tamén paguei o cupón.
Canto?
En porcentaxe, eu puxen máis ca Piotr.
Vámolo ver.
- E se non…? - E se si?
E se si?
ARRÉNDASE
Adeus, soño. Foi bonito mentres durou.
Ola.
Ola. Son vostedes outra vez.
Queremos arrendar o local.
Ben, pero acabo de arrendalo.
Subo esa oferta e págolle tres meses por adiantado.
Fágolle unha transferencia xa.
- Ola, meu. - Ola.
Que foi?
Non ando ben con Natalia.
Que fixo?
Xa ía mal cando non había cartos. Agora é peor.
Entón, tedes cartos?
Tocounos un cupón de rascar e gañar. Cinco millóns.
- Que? Cinco millóns?
- Canto? Cinco millóns? - Case.
- Un? - Case.
Mi madriña! Tocoulles un millón enteiriño!
Un millón?
- Piotr? - Xa viñeches?
- Non o vas crer. - Saíches antes?
Deixeino.
O traballo?
Xa era hora. Que é iso?
Os cartos da lotaría.
Ti xa os empezaches a gastar.
- Paguei coa tarxeta. - A tarxeta de crédito?
Os intereses son carísimos.
- É só para urxencias! - Paguei a fianza do café.
Pódese devolver.
- O premio? - A fianza.
Dous terzos do premio son meus.
Teño o dereito de decidir en que o gastamos.
Sacáchelo ti?
É coma cos avións. É mellor voar en avións diferentes.
Por que?
Por se a outra persoa morre nun accidente.
E quédalle todo o diñeiro á parella?
Sacaches todo en efectivo? Onde o imos gardar?
Debaixo da cama? Na neveira?
Moi bo sitio, teño que recoñecelo.
Nin un tanque a saca de aí.
Está ben o tamaño?
- É perfecto. - De que tipo de efectivo estamos a falar?
- Cabe ben. - Só son uns aforriños.
Aí teñen.
O recibo e a garantía.
E o máis importante.
Precisan dúas chaves para abrila.
O amor e a confianza son importantes, pero a seguridade é o primeiro.
O diñeiro pode converter a muller ideal
nunha desapiadada asasina.
É broma.
Adeus.
Xa está.
- Dixécheslle a alguén o da lotaría? - Non.
Dixen cinco millóns?
Si, dixeches cinco millóns.
E ti?
Non, ho.
- Cinco millóns. - Que?
Cinco millóns?
Arranxei o enchufe de arriba.
Que dis?
Vaino ver.
Veña.
Estás viva?
Entón, Piotr non cambiou desde que vos tocou a lotaría?
Pelexamos algo menos.
Ata arranxou o enchufe que levaba meses estragado.
Case me electrocuto, pero…
- Estao intentando, logo? - O que?
Desfacerse de ti.
Non digas parvadas.
Agora é rico. Vida nova, coche novo, muller nova.
É a súa xefa.
- Que fas? - Gravar.
O que?
Precisas probas.
Vaia!
Xa sabía que non me decepcionarías.
Só temos que pechar algúns detalles.
Piotriño? Ola!
Que?
Ah, xa.
Uns detalles.
Gustaríame comezar unha nova etapa.
Lembra, axiña será pasado…
- Desculpen. - Non pasa nada.
- Volvendo ao noso acordo… - Eu teño un plan.
- Pero claro… - Boas tardes.
- Piotr. - Natalia?
Ei! Canto tempo!
Si, moito tempo.
En cambio, ves o meu home todos os días.
Pois si.
Que tal che vai co noso Piotriño?
Piotr.
Temos que quedar un día, só nós os tres. Por suposto.
Nós os tres?
Convidámoste a unha grellada. Por suposto.
Por suposto.
Ah.
Derramouse algo aquí.
- Pagas o meu, vale? - Claro, cariño.
Unha pequena crise?
Caramba!
Precisará máis tempo?
Non, é arroz precociñado.
Funciona.
Gustaríame comezar unha nova etapa.
Lembra, podes contar comigo.
Segues tendo o traballo anterior.
Axiña será pasado.
E xa sabes o que din. Morra o pasado!
- Tiña razón eu. - O que?
O secador, quedar coa amante, "morra o pasado"!
- Téñeno todo planeado! - Agata…
Ai, non? Lin cousas sobre iso. Igual nunca cortaron.
Desde o instituto?
Vale, cortaron, el non finxía na voda.
Pero isto non é novo.
Haberá probas na casa.
- Probas de que? - Da súa relación.
E o plan do teu…
Agata, Piotr nunca faría iso.
Vale.
Que estou buscando?
BENEFICIARIO: PIOTR ROZWADOWSKI
- Ola. - Ola.
- Vés tarde. - Łukasz tivo un problema. Que fas?
- Recollendo. - Os meus papeis?
Queres axuda?
Non fai falta.
Xa acabei.
Diga.
Isto é de tolos. Totalmente.
Xa cho dixen.
- De canto é o teu seguro de vida. - Tres millóns.
Cobrarao cando eu morra.
Ha! Mira ti.
Dígocho eu, foi idea dela, seguro.
Tes que sobrevivir esta noite.
E para conseguilo,
tes que ir un paso por diante del.
Que fago?
Matalo esta noite ou que?
Debías chamar á policía, sen dúbida.
Dígolles que a muller me quere matar?
Non, tes razón.
Podes ir a un programa de investigación de TV.
Ou a un docudrama. Aos polacos encántanlles.
- Serías un heroe os domingos á noite! - Deixa iso.
Terías éxito!
Non me interesa. Iso non é teu.
Eu salvo vidas!
Coméndolles a súa comida?
É todo graxa!
Combinado co estrés corporativo, causa un infarto, seguro.
Vale, os docudramas son divertidos, pero tes razón.
Coa policía non vas a ningures.
Non.
E o coitelo non é unha proba.
Non.
Volvéronte deixar entrar?
Vas pagar ti a comida e o café.
Atopei o primeiro hotel que participará no noso proxecto.
Está na montaña. Tes que ir falar con eles.
Claro.
E non digas bobadas!
Ei!
Se non a fodeses ti no instituto, fodíaa eu.
Non digas bobadas!
Déixame ver iso.
VALE
EXPERIENCIA DE LUXO PARA DOUS
Espera.
Montaña, viaxe.
Temos un plan.
Piotr?
Piotr.
Non puiden esperar máis.
- Temos convidados? - Convidados?
Non. Estamos só ti e eu.
Voume aviar.
Ti nunca cociñas.
Hai unha primeira vez para todo.
Creo que xa está.
Sanguenta, como che gusta a ti.
Proba, xa verás.
Perfecta.
- Ti non comes? - Como, como.
Pero antes,
un viño para a señora.
- Ti es alérxico ao viño. - É para ti. Eu tomo cervexa.
HERBICIDA ALTAMENTE TÓXICO
Un brinde, por nós.
Dixen que tiña unha sorpresa.
Non era a cea a sorpresa?
Non é a única.
Tranquila, non teñas medo.
Un regalo de aniversario atrasado.
Ábreo.
As túas vacacións soñadas.
É listo. Un balneario é o lugar perfecto para un accidente.
Igual é só un regalo.
Ou igual ti es inxenua. Vaino facer alí.
Non sei.
Xa pensarei algo. Ti vaino relaxar.
- Como? - Con sexo, por suposto.
Sempre funciona cos homes.
Escoita.
Non podes ir alá ti soa.
Que queres dicir?
Vou eu contigo, pero non teño un can,
así que xa che devolverei os cartos un día.
Guío eu.
Non che gusta guiar.
Piotr, encántame guiar.
- Desde cando? - Desde hoxe.
- Eu guío mellor. - As chaves.
E o maletín coa adrenalina?
Vou por el.
Bogdan!
- Ola, veciño. - Ola.
- Van de vacacións? - Só uns días.
Fantástico!
As chaves.
Mira para a estrada.
Vira para a dereita!
Queríasme matar?
Ou ti a min?
Soñaba con comezar as vacacións carrexando maletas costa arriba.
Estouna carrexando eu.
Tes un plan sinistro para estragarme a viaxe desde o principio?
Como que "estragarche a viaxe"? Quería que gozases das vistas.
Vale.
É bonito.
Pero prefería mirar isto desde o cuarto, cunha copa na man.
Xa o farás nun instante.
Con moitas bebidas. Esta fin de semana gastamos a esgalla.
- E logo paramos? - Xa sabes que non quero dicir iso.
Coidado!
Perdón!
Queríasme matar?
- Ola. - Ola.
Piotr Rozwadowski. Teño unha reserva.
- Ela é a súa asistenta? - É a muller.
Di que a empresa…
Piotr Rozwadowski. Reservei a suite.
A suite nupcial, experiencia premium.
- A xefa preparou… - O cuarto.
- A oferta. - Para esta estancia.
Mira o que teñen aí.
A chave, por favor.
Paracaidismo.
Ti faríalo?
A muller soñaba con facelo.
- El tenlle fobia ás alturas. - Fobia é demasiado forte.
Moi ben. Canto tempo levan casados?
- Cinco anos. - Cinco anos e cinco días.
- Pero queremos máis. - Xa veremos, non?
Vale.
Esta viaxe será totalmente diferente.
Niso estou de acordo.
Hurra!
Ola.
Natalia e Piotr, non?
Krystian Blok.
Socorrista, guía e especialista en supervivencia.
Ola.
Seica pasaremos os próximos días xuntos.
Podémolo pasar moi ben.
Non contratamos un guía.
- Non? - Eu vou incluído no paquete premium.
Descansen.
Mañá faremos sendeirismo.
Ao meu home non lle gusta o sendeirismo.
- Si que me gusta. - E as alerxias, que?
- Non é nada. - É imposible odialo.
Paisaxe preciosa e exercicio á vez.
De acordo. Atoparemos a maneira.
Marcho.
Nin que fose Janosik.
A ver, ho.
Janosik era eslovaco.
Non vés mañá, logo?
Isto pagueino eu. Entón, vou.
Ela planeou todo ben.
Iredes xuntos, pero ti non volves.
Entón, mercou a ruta de sendeirismo de casualidade?
A pouco máis cancélaa.
Pero non o fixo.
Ela non sabía o do sendeirismo.
Aposto a que comprobou a oferta antes de vir.
A montaña é ideal para un accidente.
Teléfono, falar, gravación, amante, xefa, seguro, morte.
- Sígote eu. - Nin se che ocorra.
Eu iría contigo, pero el coñéceme.
E decataríase de que o sabemos.
Teño que argallar un plan.
É mellor que non vaias ao bar.
Non me digas como ir de incógnito. Chao.
E agora as mulleres sacan a bailar os homes.
Seis grolos.
Seis.
Ese é o meu número da sorte.
Ai, si?
Quen o diría? O meu é o 12.
Cambio de plans. Que sexan 12.
A perfección absoluta.
Vouche ensinar algo.
Seis, doce.
Para o carro, cowboy.
Incrible.
Se crese na merda esa do fado, diría que é…
o destino.
Como te podo convencer de que o é?
Non hai maneira.
Para unha fermosa descoñecida!
Doce, cero, seis, é para ti!
A perfección absoluta.
Bailade como queirades!
Estou caendo,
caendo lentamente,
corredores de luz,
murmurio de sentido.
Estou caendo,
coma se non existise o mundo,
coma se non existise
nin eu.
Nin eu.
Grazas por acompañarme.
Non hai de que.
Entón…
- Boa noite. - Boa noite.
Foi divertido.
Sabes o que penso?
Foi máis ca divertido.
Ti que dis?
Igual podiamos… repetir?
Claro.
Sentade todos.
Grazas.
O ano pasado perdeuse xente, con hipotermias e polos raios que caeron.
E non hai avalanchas? Seica son letais.
Non sempre, pero moi a miúdo.
- Tamén as hai no verán? - Hai desprendementos de rochas.
Menos lobos.
Silencio.
Outra cousa. Podedes atopar animais perigosos.
Osos, lobos,
alces.
En serio?
- E moitas… - Arandeiras azuis?
…plantas letais.
Coma o estramonio.
Confúndese coa aceda.
Ou a máis letal,
a beladona!
Dez arandeiras chegan.
Febre, alucinacións, perda da consciencia, morte.
Parabéns.
Case mata a súa muller.
Mi madriña!
Isto é seguro?
Ide ao voso ritmo. Gardade forzas para máis atraccións.
- Que atraccións? - Xa vos direi despois.
Encántanme as sorpresas.
Dez anos de matrimonio e ela odiaraos.
Lembrade, temos que camiñar xuntos.
Non paredes en ningures sen avisarme.
De acordo.
Tamén o trouxo a muller?
"Unha viaxe sentarache ben."
Vaime dar un infarto.
Primeiro quítannos a liberdade,
logo quítannos a vida.
Que esaxerado.
Adoecen por bailar sobre as nosas tumbas.
Catro ollos, apura! Que non te deixen en ridículo as mulleres.
Subimos de dous en dous.
Ao escalador protéxeo a súa parella.
É cuestión de confianza.
Construír vínculos fortes entre escaladores.
Faravos ben.
Ou emerxerá a verdade.
Xusto.
Quen empeza?
Eu non.
- Desculpa. - Eu.
- Ti? - Si.
Sube.
Protéxesme ti.
Sempre o fago.
Iso xa se verá.
- Mátame diante de testemuñas. - Iso é doado.
Lembra, dobre protección.
Ti podes. Estou eu aquí.
Vai cara á esquerda, será máis doado.
Ai, Deus!
Xa está.
Díxenche que non nos seguises!
Case acaba en traxedia!
Senta!
Pero non morreu, non?
Non estamos aquí para facer alpinismo. Temos un plan!
Que plan? Non temos plan ningún!
Pensabas que eu estaba de brazos cruzados todo o día?
- Natalia non me quere matar! - Seguro?
Propuxo algo ultimamente?
Non… A ver, ao mellor, si.
Paracaidismo.
Piotr, meu.
Ese é o seu plan.
Por sorte, nós temos o noso. Escoita ben.
Lévaa cear.
Non me fala.
Tranquilo.
Será unha cea para pedir desculpas.
Todas pican niso.
Tes que a emborrachar
ata que non se teña de pé.
Desculparme emborrachándoa?
Eu cóome no voso cuarto…
Hai cámaras en todos os sitios.
Non cres en min para nada.
Cóome no voso cuarto
e derramo aceite bronceador no baño.
Ela volve, vai ao baño e…
Xa está.
Aí, aí.
- Por que non bota outro aceite? - Claro.
Moitas grazas.
Vostede tamén.
Grazas, rapaces.
Entón, dicías que Piotr é alérxico.
A todo o que a min me gusta. Uvas, viño.
Eu mataríame. A vida sería moi insulsa.
Entón, ímoslle facer un favor, non?
Améndoas tamén.
Améndoas!
As améndoas son perfectas.
Xa o teño.
Convídao a cear. Ten que comer pasta.
Pasta con améndoas?
Con allo!
As améndoas semellan allo picado.
Lino nalgún sitio, non sei onde.
Trócaselle o allo por améndoas.
Pero quen o vai trocar?
O cociñeiro. Ou o axudante.
O cociñeiro é simpático, comigo é un cacho de pan.
Supón que trocas o allo
e que Piotr pide a pasta…
Que pasa se alguén ten adrenalina?
Merda, nós tamén temos adrenalina.
Tes unha inxección, pero iso non significa que a uses.
- Pedimos champaña. - Xa sabes que son alérxico.
Pedimos vodka a esgalla.
Vodka para a cea?
E que? Vou pedir dúas botellas.
Non imos beber dúas botellas de vodka.
Entre os dous? Sen problema.
Ola. Tomaremos pasta.
Eu tomo troita. É un manxar desta zona.
Pero este sitio é coñecido pola pasta. Dúas de pasta.
Eu recomendo tagliatelle con trufas negras e allo picado.
- Eu tomo troita. - Dúas de pasta. Ao meu home encántalle.
E dúas botellas de vodka. Grazas.
Quero ver a cociña en todo o seu esplendor.
Luca.
Que fas? Non fagas que es reposteiro.
- Pero é o cociñeiro… - Iso lles di a todas. Deus santo!
- Outro? - Despois.
Non perdamos tempo.
Vaiche encantar.
Primeiro un brinde.
- Vamos comer. - Por nós.
Deliciosa.
Bótalle máis allo, está riquísimo.
- Proba a miña. - Pero…
- Só un bocado! - Grazas pero non…
Que tal está?
Deliciosa.
- Sábeche? - Que?
Desculpa.
Debe ser o allo.
Podes…?
Ai, Deus, non respira!
- Piotr! - Axudádelle!
Cariño, sálvote eu.
Que…?
Dáme unha palmada no lombo!
Atragoeime.
Podíasme matar coa inxección.
Eu? A túa muller?
- Nunca! - Vale.
- Como podías saber que era só…? - Xusto!
Que só me estaba atragoando?
Será mala idea, pero…
Quería falar contigo… Creo que debiamos falar.
Que fas?
Mosquitos!
Que?
Esqueceume.
- Vou por xeo ao restaurante. - Que?
- Para o cuarto. - Hai xeo.
Vou por máis. Imos tomar máis copas.
Espera por min.
Aquí non, no cuarto.
- Vaite. - Seguro?
Vale, veña.
Arre demo! Por que bebiches tanto?
Estaba nerviosa!
Moi nerviosa!
Vale. Pasamos ao plan B.
Paracaidismo. Apúntovos eu mañá.
Antes de saltardes, corto eu as cordas do paracaídas.
Quéresme matar a min a canda Piotr?
Non, ti bótaste atrás no último momento.
Piotr saltará e…
- Non vas cortar as cordas. - Si tal.
- Tamén ías trocar o allo. - Veña.
Arre demo, apestas!
Nin que ti foses unha santa!
Tranquila. Amáñome soa.
Mi madriña!
Está borracha?
Está. Pero cancelo o plan.
Veume socorrer cunha inxección de adrenalina.
Faría iso se me quixese matar?
Faríao?
Foite socorrer, pero non che puxo a inxección.
Faltoulle só isto.
E se sabía que estabas ben e che puxese a inxección?
Iso mataríate?
Mataríate?
Mataría.
Ves? Faremos o seguinte…
Iso faremos.
Vamos.
Agata? Ímolo facer.
Así me gusta. E por que o imos facer?
- Non está só. - Está coa tipa esa do traballo?
Non, co seu amigo, Łukasz.
Afeccionado ao fútbol e estrela do rock fracasada.
Un louro gordecho con pouco pelo e pinta de idiota?
Coñécelo?
É igual. Mañá facedes paracaidismo.
Ai, Deus!
Gústalle nadar? Non afogará?
Trouxeches o xeo?
Derreteuse.
Voume duchar.
Derramo aceite bronceador no baño.
Para, para!
Eu primeiro.
Espera un momento, só teño que…
Mira,
é moi probable…
que sexas a muller da miña vida.
Cóntame.
Que fas ti aquí realmente?
Digo eu…
a muller da túa vida igual debía sabelo.
Protexo un amigo.
De que?
Dun perigo mortal.
Pero axiña rematará todo.
Onde?
Nunha sauna.
Repite iso.
Nunha sauna.
Ai, Deus.
Łukasz…
SAUNA, MAÑÁ. ESTES PARVOS MATARANSE UN AO OUTRO.
- Adeus. - Grazas.
Grazas.
Sabes que?
- Por que non imos a unha…? - A unha sauna?
Non é moi boa idea.
Ti e eu, espidos, envoltos en vapor, suorentos?
Hai algo mellor ca iso?
A menos que non queiras.
Dáme un minuto.
IMOS IR Á SAUNA. NON FAGAS NADA!
Vou por auga para as pedras.
Aquí non hai pedras.
Pero vou igual.
TEMPERATURA
Temía que non foses ti.
- Pero es ti. - Si.
Quedou alí.
Fervido polo seu mellor amigo.
Iso significa… que el te quería ferver a ti.
Estarás espantada. Eu tamén.
Acabas de decatarte, pero xa sei que facer.
Viño, vodka, champaña?
Non vaias.
Xa foi.
Cancelei o plan, ti, paiolo!
Piotr, non dixeches nada.
Dixen tal.
Mandeiche unha mensaxe.
Tanto ten.
Acabáronse as ideas estúpidas e os plans B!
Claro.
Invitaríaa a algo, pero a miña muller tería celos.
Iso é unha alerxia?
Son alérxico á estupidez, á miña propia estupidez.
Se dese alerxia, tería urticaria por todo.
- Teño que… - Non.
Non podemos ser dous descoñecidos nun bar?
- Son Natalia. - Piotr.
Pódoa convidar a algo?
Non lle importa á súa muller?
Confía en min.
Débelle querer moito. Ou ser moi parva.
Ola!
Que alegría ver persoas que case se matan mutuamente!
Perdón.
Tomamos algo?
Cinco anos?
- Levamos xuntos oito anos e tres meses. - Xusto.
Entón, cantos anos tedes?
Iso non se pregunta.
Estades moi guapos.
Grazas.
- Se queredes algún retoque… - O que?
Non sei.
O nariz, quizais?
Ou as tetas.
Natalia non precisa retoques.
Claro que non.
Sylwia traballa nun… Que era?
- Un centro de medicina estética. - Iso.
Pódovos conseguir un desconto.
Por se o teu home é dos que lle gusta un bo prezo.
- Non lle escatimo nada, pero… - Pero que?
Quéroa tal como é.
Coa súa beleza natural.
Éche certo.
- Que rañicas. - Non é rañicas, é…
É razoable.
Por iso o quero.
Que bonito.
Díxeno en serio.
Fixen o imbécil toda a viaxe.
Eu non o fixen mellor.
Por que non esquecemos isto e empezamos de novo?
Mira.
Pertence ao noso balneario.
É preciosa.
ARRÉNDASE ESTA CASA
É o noso estilo.
Eu pasaría o resto da vida aquí.
Vamos.
Iamos ter cartos, un café, ir ás Maldivas ou a Filipinas
Iamos ser felices.
Xuntas.
Piotr e eu tamén.
Sen o café nin as Maldivas. O de Filipinas xa se vería.
E amais publicariamos o meu álbum.
Pero non vai pasar.
Tiveron que reconciliarse.
Ao mellor
quérense de verdade.
Se eu tivese tantos cartos, tamén podería querer.
Łukasz!
Estás esperto?
Boteite en falta.
Eu tamén a ti.
Que hora é?
Mediodía.
Teño unha sorpresa.
Pero primeiro tomamos café.
Como che gusta a ti.
Non te movas de aquí.
Non pensaba.
Diga.
Chamo pola casa do bosque.
Axiña estará lista. O seu home insistiu.
- Mando unha mensaxe de confirmación. - Xa llo digo eu. Grazas.
Parva de min.
DAGMARA: LEMBRA O PLAN. ESTAMOS XUNTOS NISTO. ES O MELLOR!
Non sei como os deixamos arrastrarnos a isto.
Eu tampouco.
A xente debíase querer, non tentar matar os seus cónxuxes.
A súa muller, o amor da súa vida!
Unha toleada.
Nunca na vida lle fixen mal a ninguén.
Eu tampouco.
Cariño!
Perdón por tardar tanto, pero traio unha doce bonificación.
Que pasa?
Natalia!
OS CARTOS SON TEUS, EU NON OS QUERO. SAÚDOS A DAGMARA.
Que?
LEMBRA O PLAN. ESTAMOS XUNTOS NISTO. ES O MELLOR!
Que comes?
Aceda.
Sabe a infancia.
Encantábame a aceda cando era pequena.
A min tamén.
Dáme máis.
Ei!
Esperei por ti no aeroporto!
- Ías ir facer paracaidismo. - Eu non.
Ah, xa. Natalia tiña razón. Volvícheste atrás.
- Non tal, é que… - Non che gusta nada do que fai ela.
Vale, entendo. Non pasa nada.
Espera!
Vou.
Así me gusta, valente. Vamos.
Esta aceda é algo rara.
Iso é porque é a aceda de montaña.
Ten semente.
Téñena todas as plantas.
Que dis, logo?
Que Piotr e Natalia nos usaron.
Dixéchelo ti.
- Teñen que pagar. - Dixen eu iso?
Pasaron de nós.
- Os nosos cartos e o noso futuro. - A xente é cruel.
- Era un plan boísimo! - Ségueo sendo.
Que foi?
Ti non perdes o tempo.
Que sorpresa!
Non entendo.
Vés rematar o que empezastes?
- Sigo sen entender. - Voucho explicar eu.
Atropélame.
Queres que me deite?
Sen problema.
- Veña! - Natalia.
Non hai ninguén, non hai testemuñas. Veña, pisa a fondo!
Bótaste atrás ou que?
Vale, bótate atrás. Temos que arranxar isto de home a home.
Sube ao coche e atropélame!
Natalia, onde vai Piotriño?
Na casa do bosque que arrendou para vós. Vaiche encantar.
Para, pensas que nós…?
Por iso me escribiu el!
Collinte. Admitíchelo!
Díxome que o deixa para pasar máis tempo contigo.
Iamos comezar un novo proxecto, pero el deixouno.
Nena, vin aquí para facelo entrar en razón.
Pero vexo que volvemos ao instituto.
Coidado coa cabeza.
Mentiría se dixese que non me sorprendiches.
Podemos esperar por Natalia?
Si, pero non moito.
Dá a volta. As pernas.
Mete os brazos, coma unha chaqueta.
Ben.
Imos subir 4 000 metros.
- Canto? - 4 000 metros.
Xa está.
Xa che dixen que non teño medo.
Oes,
vas caer a 200 km/h, cabeza abaixo, cara á Nai Terra.
Se non tes medo é que es parvo.
Unha aperta?
Falta de comunicación. Iso matou o meu segundo matrimonio.
Non permitirei que tamén mate o meu primeiro.
Desculpe. Non foi ao aeroporto?
Que aeroporto?
O seu home está alí. Foi facer paracaidismo.
Ai, Deus. Agata!
Agata?
Se ela… Onde está o aeroporto?
Piotriño!
Non!
Piotriño.
Hurra!
Adiante.
Sobreviviches?
Seica si.
Volviches.
Se saltases tan ben como dás bicos!
- Boas noites. - Ola. Van visitar estes invitados?
- Fóronse. - Ai, si?
- A onde? - Á casa do bosque. Non llelo dixeron?
Dixeron, dixeron.
Dixeron.
- Marcharon. - Si?
Si.
FERRAMENTAS DE EXTINCIÓN DE INCENDIOS
Ti sempre me acompañaches.
Case me esquece.
"Case"?
Sen ti, a vida non ten sentido.
- Estou moi canso. - Eu, derreada.
- Imos para a cama? - Veña.
- Sen ducha. - Si.
Que foi iso?
Será o servizo?
Non, ho.
A esta hora?
Vou ver.
- Vou contigo. - Non, ti queda aquí.
- Saian. Se non, chamamos… - A quen?
Se non, chamamos alguén!
Queda aquí.
A onde vas?
- Coidado. - Amodo.
Łukasz?
Agata, que fas aquí con Łukasz?
Vimos reclamar o que é noso.
- Estás tola? - Estarei tola?
- Dádenos os cartos! - Os cartos!
Łukasz, para!
Non te movas!
Apura!
- Que fai ela aquí? - O mesmo ca Łukasz.
- El toleou! - Ela tamén.
Vimos en son de paz.
- Vimos en son de paz! - Łukasz!
- A pasta! - Łukasz, tranquilízate!
Abride a porta!
Łukasz.
Falemos.
- Łukasz, falemos. - Para que?
Vós iádesvos matar un ao outro. Nós iámosvos axudar.
Łukasz, baixa a machada!
Non lle deas ordes.
Agata, non podes facer isto!
Podo, podo.
Tranquilos. Un de vós quedará vivo para darnos os cartos.
Teño razón?
En que?
No dos cartos.
Macanudo!
- Veña. - Łukasz, meu…
Dinos onde están os cartos ou a túa linda muller morrerá!
- Tranquilo, Łukasz! - O tempo corre.
Tictac.
- Tictac. - Para, Łukasz…
Tictac.
Tictac!
Acabouse o tempo!
Łukasz?
Vouvos matar!
Natalia!
- Sóltame! - Se caio eu, ti vés comigo!
Agarra a miña man!
Veña, sube!
Xa te teño.
- Vamos. - Espera.
- Temos que mirar como están. - Vamos!
Non os vou deixar aí. Chamo a Krystian.
- Bogdan. - Bogdan.
Non cruce a liña. A investigación está en curso.
Roubou as caixas fortes que instalou. Hai un ano que o buscamos.
Sempre me pareceu un tipo raro.
Tiveron moita sorte.
Patrycja, desculpe.
Algunha morte?
É broma. Onde está a parella do estramonio?
As bruxas comíano e pensaban que voaban.
Vamos.
A maioría non aterraban.
Estes dous estaban totalmente drogados cando os trouxeron.
Pasen.
Ola. Teñen visita.
Déixoos.
Piotr?
Natalia.
Non tiñades que vir.
Natalia, eu…
- Eu non era eu. - Iso é.
Foi a planta esa do demo.
Non cortei as cordas.
Non estou tola, non?
Escoitade…
Como podemos compensarvos?
Para!
Ai, ai!
Ai!
Como dás comido tanto?
Teño os meus trucos.
Algo máis?
Grazas, xa basta.
Seguro? Hoxe temos sopa de cogombro.
- O cociñeiro acaba de facela. - Mañá.
A xefa está farta.
Entendo. Sexto aniversario só hai un.
Logo, o sétimo e o sesaxésimo sexto.
Chegaremos ao 666.
Xa, xa.
Claro.
Acórdome de vostedes dous!
Teño outro cupón de rascar e gañar para vostedes.
Edición limitada. O Unicornio de Diamantes.
É caro, pero paga a pena.
- Vilas, quintas… - Non llo desexamos ao peor inimigo.
- Adeus! - Adeus!
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa