Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
„POLITYKA TO SZTUKA SZUKANIA KŁOPOTÓW,
MYLNEGO ICH DIAGNOZOWANIA I STOSOWANIA BŁĘDNYCH ROZWIĄZAŃ”.
PRZYPISYWANE GROUCHO MARXOWI
To przez ten przeklęty rząd!
Zawiedliśmy.
Należy się pozbyć socjalizmu z Ameryki Łacińskiej.
Prezydent Lula da Silva został skazany za korupcję i pranie brudnych pieniędzy.
Reforma rolna.
Socjaliści wszystko niszczą.
Chile to chaos. Kraj został sprzedany.
Nie utrzymał władzy.
Kraj jest podzielony.
Podsłuchiwano mnie, gdy pański przyjaciel był u władzy.
Pan i pańskie lewicowe idee zniszczyły ten cholerny kraj.
Cristina Elisabet Fernández de Kirchner została skazana na sześć lat więzienia.
Socjalizm nigdy się nie sprawdza.
Boże, prosiłeś mnie o cierpliwość.
Czemu dla tylu prawicowców Nayib Bukele jest wzorem?
By Argentyna znów była wielka!
Musimy bronić wolności.
Niech żyje wolność!
Przemoc i nierówność społeczna mają kolejny odpowiednik:
nierówność terytorialną.
Anarchiści, improwizatorzy, malkontenci. A do tego cholerne lenie!
Wie, że w kwestii władzy najgorsze jest jej nieposiadanie.
Takiej zmiany nie da się wprowadzić w cztery lata.
Precz z Petro!
Kolumbia potrzebuje Zgromadzenia Narodowego.
Nie skarżymy się dlatego,
że chcieliśmy sypiać w pałacu prezydenckim.
Pakt Historyczny to zamierzchłe dzieje.
PREZYDENT GONZÁLEZ MÓWI
Faszysta!
Skurwysyn!
Faszysta!
Skurwysyn!
Uciekać!
Ty kłamliwy faszysto!
Sfałszowałeś wybory! Wcale nas nie reprezentujesz, łajdaku!
Uciekać! Uciekajcie wszyscy!
Nigdy nie wątpiłem, że wygramy wybory prezydenckie.
Nie zapominaj, dzięki komu jesteś w tym miejscu.
Najważniejsze, że teraz skończą się lewicowe rządy.
Dzięki tobie, Juan Pablo.
Dziadku.
BOGOTA, 7 SIERPNIA 2006
Już czas na Polumbię!
Dziękuję ci, Boże, i wam, obywatele Kolumbii,
za zaszczyt poprowadzenia naszego państwa.
Nie durnego państwa, ale takiego w dechę.
Stworzymy równość, gdzie biedni płacą podatki
i robią to chętnie, z uczuciem dumy,
wiedząc, że pomogą małemu chłopcu
lub dziewczynce,
lub nawet jakiemuś niemowlakowi.
Czemu nie?
Bo wiecie,
biedni są biedni, bo tak chcą. To proste.
Biedacy Kolumbii,
nie zawiedziemy was.
Brawo!
Postaramy się przyciągnąć inwestorów,
co doprowadzi do poprawy jakości życia naszych obywateli,
bez konieczności smarowania komukolwiek.
Z zaszczytem rozpocznę to zadanie
u boku pierwszego czarnego prezydenta
tej bananowej republiki.
A jeśli go nie lubicie, bo jest czarny i nieustraszony,
to kiepściutko.
Obiecujemy, że nigdy nie będziemy latać Petro-copterem.
Nawet moja ukochana Martuchis,
która tak lubi żerować na tej wielkiej bananowej republice zwanej Polumbią,
nawet ona tego nie zrobi.
A także…
Także inne kwestie poprawią się w tym kraju.
Nie mam wątpliwości.
Rozprzestrzenimy tego wirusa życia wśród gwiazd wszechświata.
Niechaj nasza miłość do ojczyzny będzie płomieniem,
którym Pan i Nasza Panienka z Chiquinquirá
poprowadzą mnie, abym odniósł sukces,
a także przezwyciężył ludzką próżność
i poprawiał się, gdy popełnię błąd.
Juanpis!
Tak!
Juanpis!
Nazywam się Juan Pablo González Pombo
i jestem twoim prezydentem!
JUANPIS GONZÁLEZ: PREZYDENT LUDU
Zastanawialiście się, jak taki Juan Pablo González Pombo
zdołał zostać prezydentem kraju takiego jak Kolumbia?
Witajcie w naszej grze.
Pierwsze, co musicie zrozumieć, to to, że polityka nie ma związku z moralnością.
Grają tylko wybrani.
To wąski krąg ludzi, którzy decydują o życiu pozostałych 40 milionów owiec.
Po tym, co się wydarzyło w ostatnich czterech latach,
plansza przechyliła się w jedną stronę.
W kraju pełno jest
energii odnawialnej, farmerów,
studentów, którym rząd płaci za naukę.
Banda obiboków.
Pora przesunąć żetony
na naszą stronę.
Panie prezydencie!
Partia Konserwatywna właśnie podpisała dokument.
Wspaniały początek dnia, Martuchis!
- Jak wyglądam? - Świetnie.
Dziękuję.
Witajcie, panowie!
Najmłodsi członkowie naszej partii. Dziękuję za przybycie.
- Witam w rządzie zmian. - Panie prezydencie.
Dziękuję.
- Jesteśmy gotowi, prawda? - Tak.
Proszę.
Muszą szybko podpisać. Nie zostało im dużo czasu.
W końcu.
Jestem właścicielem tej plantacji bananów.
Czuję zapach władzy.
Bukiet.
Właśnie.
Poza tym… widzieliście?
- Kochają mnie. - Naturalnie.
To prawo przyciągania. Proszę się nim cieszyć.
Oczywiście, że się będzie cieszyć.
Prezydent ma 70% poparcia wśród partii tradycyjnych.
Dzięki temu będzie mógł swobodnie rządzić tym burdelem.
Bo to nie jest państwo, to mały zakątek świata.
Słusznie.
Ivanchis, rozprawmy się z korupcją i zróbmy to na odpowiednią skalę.
To proste.
- Każdy na tym skorzysta. - Racja.
Mówią: „Kradnie, ale pomaga”.
Właśnie!
Posłuchaj, Ivanchis.
Wyluzuj.
Ciesz się. Będziesz mógł robić te lewicowe rzeczy, które lubisz.
Żeby cię rozweselić, dam ci oficjalne stanowisko.
Co powiesz na…
Generalnego Sekretarza Prezydentury?
- Dobre. On się do tego nada. - Właśnie!
Panie prezydencie, proszę nie igrać z moimi uczuciami,
ponieważ, jak pan dobrze wie,
nie mam pozwolenia na pracę w tym kraju.
Słuchaj, człowieku, wystarczy, że zadzwonię.
W parę godzin z każdego Hiszpana, Włocha,
a nawet Wenezuelczyka zrobię Kolumbijczyka.
Bum, stary.
Właśnie po to jest władza.
Nie inaczej.
Zadzwoń do ministra spraw zagranicznych.
Powiedz, że jesteś moją prywatną sekretarką i niech to dzisiaj załatwią.
Prywatną sekretarką?
Kto inny tak dobrze dochowa moich prywatnych sekretów?
- Panie prezydencie. - To prawda.
Ma pan spotkanie z komisją postępowców.
Postępowców? Dobry Boże.
Przynieś maskę.
- Co za męka. - Są jak wirus.
Proszę pamiętać, że komisję reprezentuje pani senator Camila.
Cams tu jest?
Cudownie.
Jest coraz lepiej.
- Jak wyglądam? - Bardzo elegancko.
Nie mogę panu towarzyszyć, bo mam uczulenie na lewicowców.
Nie ma sprawy.
Proszę dobrze zdezynfekować ręce.
- Ściągnę tę kobietę na prawo. - Jest pan niepoprawny.
- Wprowadź ją. - Tak jest.
Pani senator, witam w pałacu.
Dziękuję.
- Proszę wybaczyć. - Oczywiście.
Do gabinetu prezydenta.
Dziękuję, Marto. Co u was?
Dobrze. Triumfujemy.
- A u ciebie? - Triumfuję z nim.
- To dobrze. - Tak.
Juan Pablo.
Camila Benavides, alias Cams.
Witaj.
Czytasz do góry nogami.
Mów do mnie „panie prezydencie”.
A po drugie,
to czytanie ze zrozumieniem.
Siadaj, proszę.
Dziękuję.
To ja dziękuję, że przyszłaś.
Pozwól, że podpiszę pewne dokumenty.
Ciągle ta praca, prawda?
Zaprosiłem cię tutaj…
z prostego powodu.
Chcę współpracować ze wszystkimi partiami.
Chcę, abyśmy wspólnie budowali kraj, o jakim marzymy.
Tak. Nawet ty.
W ciągu tych czterech lat musimy robić te rzeczy jak najczęściej.
Dlatego pomyślałem o tobie i postanowiłem cię wezwać, bo ty…
jesteś tutaj.
W moim sercu.
Nie mieszajmy życia z pracą.
Dobrze.
Skoro nie możemy być razem,
może do nas dołączysz?
Wstąp do mojej partii,
zamiast pisać w sieci opozycyjne teksty.
Fajnie by było, gdybyś do nas dołączyła.
Nie akceptuję twojej polityki ani współpracowników.
Ale wiem, że powinniśmy działać wspólnie dla dobra kraju.
Myślisz, że nie pragnę tego samego?
Co?
Mnie zależy przede wszystkim na promowaniu reformy rolnej.
Tak.
Oboje wiemy, że twoja rodzina nie jest tym zainteresowana.
Słyszałaś, co przed chwilą powiedziałaś? Moja rodzina. Nie ja.
Posłuchaj.
Myślisz, że nigdy nie widziałem gospodarstwa na wsi?
Że nigdy tam nie byłem?
Nawet znam paru wieśniaków.
Przysięgam. Mam znajomego ze wsi. Super gość.
Mam do niego numer. Mogę zadzwonić.
Przełączę go na głośnik i on powie: „Juan Pablo i ja się przyjaźnimy”.
Rzecz w tym, że nasze cele
zupełnie się nie pokrywają.
Są bardzo rozbieżne. Przykro mi.
Dobrze.
Camila…
Zapomnij o mnie. Pozwól mi odejść.
Idź do domu, zapal świeczkę, odpręż się.
Zdmuchnij świeczkę i zakończ nasz wspólny rozdział.
Dla własnego dobra.
Juan Pablo…
Opozycja to fundamentalny składnik demokracji.
Jasne.
Jeśli znajdziemy sposób, aby współpracować, tym lepiej dla kraju.
Ale nie wiem, czy go znajdziemy.
Ja go znajdę.
Pożyjemy, zobaczymy, panie prezydencie.
Dobrze.
Trzymaj się.
Nie. Ty się trzymaj.
Ty się trzymaj.
Nie, ty.
Jesteśmy w centrum, nie masz ochrony.
Wokół Wenezuelczycy.
Jak ten gość się nazywał?
Ten ze wsi.
- Miłego, Marto. - Dziękuję.
- Do widzenia, pani senator. - Miłego.
Martuchis.
Drogi prezydencie!
Jak poszło?
Wyśmienicie.
Więc teraz…
zaczynamy zabawę!
Za Reficlarck!
Zdrówko!
UROCZYSTE OTWARCIE RAFINERII
UKRADZIONA KWOTA: 18 BILIONÓW RÓWNOWARTOŚĆ KOSZTU BUDOWY 200 SZKÓŁ.
- Witam. - Senatorze Guerrero, jak leci?
Dobrze, a u pani?
Juanie Pablo, pora zmienić ten kraj w betonową masę.
Potrzebujemy asfaltu w dżungli, nad rzekami, nad bagnami…
Kraj musi być skomunikowany.
NA KSIĘŻYCU
DROGA „NA KSIĘŻYC” DROGA KOLUMBIJCZYKÓW
UKRADZIONA KWOTA: PONAD 500 MILIARDÓW KOSZT BUDOWY 10 SZPITALI
NA KSIĘŻYCU
Dalej, kręć nóżką!
Znalazłem to na tyłach samolotu.
Panno Martuchis, nawet imię mi zmienili.
Teraz inaczej się je wymawia.
Reforma rolna, którą proponuję,
odda siłę nabywczą kolumbijskim rolnikom,
ale odda im również ziemie,
której systematycznie są pozbawiani
z rozkazu poprzednich i obecnych rządów
przez oddziały paramilitarne.
A te…
Te oddziały paramilitarne są finansowane
przez bogate kolumbijskie rodziny.
Chciałabym teraz, aby senator Aristizabal
wypowiedział się na ten temat,
skoro bardziej interesuje go jedzenie,
zwłaszcza łosoś, którego właśnie dostał.
Najwyraźniej to ważniejsze niż sprawiedliwość społeczna w naszym kraju.
Prezydent Madrugo mówi o Nanómeros,
firmie, którą nabyliśmy od Kolumbii,
ale nie możemy prowadzić z uwagi na zamknięcie granicy.
A ponieważ przynosi straty,
są gotowi rozważyć propozycję.
Wyjaśnij, proszę, na czym polega działalność Nanómeros.
Nanómeros sprzedaje nawozy, panie prezydencie.
To towar niezbędny do produkcji żywności
w obu naszych krajach.
A jeść musi każdy, prawda?
To oznacza zysk z każdego talerza,
który jest stawiany na stole każdej kolumbijskiej rodziny.
Potem możemy powiadomić prasę, że…
że rozwiązujemy problem głodu.
- Bum! To zajebisty interes! - Iván.
Wcale nie, Juan Pablo.
Sprzedaliśmy tę firmę,
bo nie chcieliśmy wchodzić w spółkę z Wenezuelą.
Ich obecna polityka i nasza są zupełnie rozbieżne.
Posłuchaj.
Dziadku, polityka się nie liczy. Ważny jest zysk.
Powiedziałem „nie”.
Nie będziemy współpracować z prezydentem Madrugo.
To sprzeczne z tym, kim jesteśmy i z tym, co robimy.
Powiedziałem ci!
Nie!
Słuchaj, człowieku, nie będziemy robić interesów z terrorystami
ani z reżimem takim jak wasz, zwłaszcza z Madrugo, jasne?
Co więcej, zamkniemy granicę.
Damy wam nauczkę.
Przestańcie już się ze sobą zabawiać, chłopcy.
Otrzyj nosek.
Dobrze, panie prezydencie.
Ale z tym zabawianiem się to tylko plotki.
Muszę kończyć. Zajęty jestem.
Całuję. Cześć.
Panowie, napijmy się!
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Władza każdego polityka
jest wyrażana za pomocą broni.
Suwerenność państwa
nie jest pewnikiem.
Trzeba ją zdobywać.
To proste.
Chcę ogłosić, że zakupiliśmy
parę zabawek.
Bo ten rząd nie zamierza bratać się
ani negocjować z terrorystami.
Zgadza się.
Mówię do pana, prezydencie Madrugo.
Zarządziłem zamknięcie i militaryzację
naszej granicy z pańskim krajem.
Żołnierze!
Nigdy nie traćcie wiary ani dyscypliny.
Bo ja czuję ogromną dumę z tego, że jestem waszym wodzem naczelnym.
Do boju!
NA WOJSKO WYDANO 500 MILIARDÓW
ZE ŚRODKÓW NA POMOC TERENOM DOTKNIĘTYM WOJNĄ.
POKÓJ
Świetnie!
Cześć, Jenny.
Cześć.
Co się stało?
Gówno.
Widziałaś?
Spójrz.
Spójrz, jakiego cudownego prezydenta mamy.
Opuścił ponad 80 spotkań z komitetem praw rolników.
Wymawiał się innym zobowiązaniami.
Ale czas na samoloty i wojnę znalazł.
Jemu trzeba wypowiedzieć wojnę!
Musimy zachować chłodną głowę.
Byłam w Kongresie.
- Wydają się bardziej otwarci na reformę. - Daj spokój.
WZMOCNIONA OCHRONA NASZYCH GRANIC
SONDAŻ POPULARNOŚCI 08.2026 – 08.2027
AMAZONIA, ANDY, KARAIBY, ORINOKO, PACYFIK
Dom Nariño to serce narodu kolumbijskiego.
Ile razy podbijesz?
Głowy używam tylko do myślenia.
Nie zawiedziemy Kolumbijczyków w potrzebie.
Musimy być odpornym narodem,
aby naprawić przeszłość
i zbudować przyszłość, jakiej Polumbia pragnie!
BLISKO RAJU CUD ZWANY JUANPIS
Dziś mija rok pańskiej prezydentury,
a pańskie poparcie sięga 75%.
Jest jedno z najwyższych w historii.
Jak się pan z tym czuje?
Moja droga dziennikarko o korzeniach afrykańskich, czuję się świetnie.
To efekt posiadania rządu o najwyższej jakości.
Jako polityk zawsze pracowałem na rzecz wszystkich.
Zawsze.
Obecnie inwestorzy potrzebują bezpieczeństwa.
Czy nad tym pracujemy? Naturalnie, że tak.
Potrzebujemy też wyników dla obywateli Polumbii.
Co się zdarzy w drugim roku?
Chcemy poznać pańskie kolejne wyzwania.
Dobre pytanie, Nicky.
Wyzwania? Wszystko jest wyzwaniem.
Nicky, od dzieciństwa jedną z moich największych wad
było dążenie do perfekcji.
I tego właśnie chcę.
Brawo!
- Brawo! - Dziękuję.
Bić brawo!
Dziękuję.
Coś jeszcze, panie prezydencie?
Dziękuję. To na razie wystarczy. Widzimy się później.
Zdrowie!
Podoba się wam ten klub? Jest mojego dziadka, czyli mój.
Ktoś chce przejąć jego część i stworzyć mały park.
To byłoby straszne.
Co?
Panie prezydencie, jesteśmy gotowi.
Panowie.
Jesteśmy w komplecie.
Dziękuję, panie prezydencie,
że sprzyja pan ludziom, którzy napędzają ten kraj.
Panowie, zaczynajmy.
DZIĘKUJEMY!
Dobrze.
Bardzo dziękuję.
Przepraszam.
Proszę uważać. Chyba pana kantują.
Wiem, kretynie.
Dziadku!
Dziękujemy.
Mogę wiedzieć, jaka jest moja działka?
Dostajesz 4% od każdej transakcji.
Cztery procent?
- Ivanchis? - Tak?
Policz to, proszę.
Już policzyłem.
Proszę.
Mamy 70 miliardów peso za zaliczkę na transakcję na Internet,
500 miliardów peso za pokojowe działania
i 2,9 biliona peso za rafinerię.
Kolejne 200 miliardów peso za prace nad infrastrukturą dróg.
W sumie daje to 3,6 biliona peso.
Trzy koma sześć biliona peso.
Członek senatu w tym gównianym państwie
może rocznie zarobić coś w okolicach…
150 miliardów peso, jeśli ma kiepski rok.
Ja jestem prezydentem republiki,
twarzą tego kraju,
a staję się memem.
I mnie kantują.
Cicho.
Co się z tobą dzieje, Juan Pablo?
Dostajesz swoją działkę z transakcji.
Taka jest kolej rzeczy.
Myślałem, że mam do czynienia z uczciwymi ludźmi.
- Ivanchis. - Tak?
Teczka, kretynie.
- Wybaczcie. - Wybaczcie.
Według ostatniego raportu
15% Kolumbijczyków żyje na granicy ubóstwa.
Dlatego należy wzmóc wysiłki, aby walczyć z głodem w rejonach wiejskich.
Reforma rolna, którą proponuje pańska była dziewczyna…
Przepraszam. Pani Camila.
Pani senator Camila.
Ta reforma pomoże rolnikom wytwarzać więcej żywności,
dzięki czemu osiągniemy w naszym kraju pełne bezpieczeństwo żywnościowe.
Myślę, że nadszedł czas,
aby porozmawiać o nawozach.
Nasza administracja musi postawić na…
Zabierz ręce.
Oczywiście.
Oto nasza odpowiedź.
Nawozy.
- Martuchis. - Tak?
- Wyrzuć ich. - Słucham.
Wyrzuć wszystkich za drzwi.
Wyjdźcie, proszę.
Wynocha!
Jazda.
Wynocha.
Ruchy.
Jestem pieprzonym geniuszem. Naprawdę.
Panno Martuchis, nic się nie stało?
Mam doskonały pomysł.
Musimy wzmóc wysiłki, aby zwalczać głód w rejonach wiejskich.
Co pociągnie za sobą reforma rolna?
Właśnie!
Rolnicy będą wytwarzać więcej żywności.
Jaki będzie efekt? Bezpieczeństwo żywnościowe.
Zadaniem naszego rządu
jest zakup niezbędnych środków,
aby ci wieśniacy mogli zwiększyć produkcję.
Oto jest odpowiedź, Ivanchis.
Nawozy.
Najważniejsze są nawozy.
Do tego jest to idealny pretekst, by kupić firmę, o której wspominał Bendedetti.
Nanómeros.
Nawozy.
Martuchis, przynieś mi kanapkę z szynką i serem.
I biały proszek.
Mówię o cukrze.
A ty, kretynie, nie stój tam. Tłumacz mi, jak to gówno działa!
Panie prezydencie,
dzięki nawozom z Nanómeros produkowane jest 40% żywności.
Jeśli wznowimy stosunki dyplomatyczne
z lewicowymi rządami Ameryki Łacińskiej,
te 40% mogłoby wzrosnąć do 80%.
Na co czekamy?
Kupujmy tę firmę!
Nie jest to takie proste.
Sprzedaliśmy ją Wenezueli parę lat temu i teraz kosztuje trzy razy tyle.
Zamknął pan granicę i zawiesił stosunki dyplomatyczne,
więc będzie to trudne.
Kontrolowanie sprzedaży nawozów na całym kontynencie
to szach-mat tej administracji.
Jak, do cholery, zdobędziemy 350 milionów dolarów, żeby ją odkupić?
Tak, jak to się zawsze robi w tym kraju.
Trzeba zapłacić z pieniędzy państwowych.
Połowa firmy należy do państwa.
Druga połowa to własność tego nowego stowarzyszenia.
Droga Martuchis, jesteś, kurwa, genialna.
Tak jest!
Kupujmy. Na co czekamy?
Dziadek nie będzie zadowolony.
Postanowił odciąć mnie od swoich interesów.
Więc ja zrobię to samo.
Proszę nie zapominać,
że na pańskiego dziadka trzeba uważać.
Aby to osiągnąć, należy zachować elastyczność
w politycznych poglądach.
- Halo? - Słonko, mówi Martuchis.
Marto, jestem senatorką.
Nie nazywaj mnie tak.
Jasne, mała.
Juanpis cię zaprasza na spotkanie dzisiaj wieczorem.
Przekaż prezydentowi, że przyjdę.
- Dobrze. - Dzięki.
Bardzo pani dziękuję.
Co jest?
Prezydent chce się ze mną spotkać.
Uwierz mi. Wiem, jak z nim postępować.
Dla chcącego nic trudnego.
Sojusznicy.
Idea starsza niż sama polityka.
Zawarcie z kimś sojuszu wyraźnie oznacza
chęć konfrontacji z kimś potężniejszym.
O co chodzi z tą piękną muzyką i wystawną kolacją, panie prezydencie?
Myślałam, że wszystko jasne.
Cams, dla kobietki takiej jak ty warto się wysilać.
Powiem ci jedno: wyglądasz cudownie.
Mówię poważnie.
- Mało oficjalnie, tak. - Dzięki.
Ale to cała ty.
Dobry wieczór.
Cams,
zaprosiłem cię tu,
bo nie jestem w stanie pracować,
dopóki nie wyjaśnimy tego, co nas łączy.
Rozumiesz?
- Co? - Nic nas nie łączy.
Nie ma o czym mówić.
Dobrze.
Przestań, do cholery!
Wyjdź!
Natychmiast!
Pieprzony dupek.
Dobrze.
Skoro nie możemy być parą,
zostańmy współpracownikami.
Posłuchaj, Cams.
Podziwiam w tobie to…
że zawsze jesteś o krok do przodu.
Robisz cudowne rzeczy.
Mówię szczerze. Jestem zachwycony.
Wiesz co?
Myślę, że tobie i mnie pisane jest coś wspaniałego.
Coś wspaniałego.
Cams,
chcę, żebyśmy ty i ja byli
jak Stany.
Zjednoczeni.
- Nie. - Tak.
Wiem, że ten twój projekt
wykracza poza politykę.
Wiem, że w ramach reformy rolnej
chcesz przejąć ziemie i przekazać je ludziom.
To cudowne. Podoba mi się.
Mam więc propozycję. Marzenie.
Zbudujmy kraj, za którym tęskniliśmy.
Stwórzmy koalicję, ty i ja.
Wiem, że potrzebujesz głosów, żeby uchwalić reformę rolną.
Mogę ci w tym pomóc.
Pod jednym warunkiem.
Pomożesz mi przekonać wieśniaków
do zakupu nawozów
od Nanómeros.
Łatwizna.
Prawda?
Słuchajcie. Wiecie, co się wydarzyło?
To historyczna chwila.
Pewna służąca odmieniła los kraju.
A jeśli komuś się to nie podoba, trudno!
Zdrowie!
- Tak! - Zdrowie!
Dobry wieczór.
Niespodziewana wizyta Gonzáleza Pombo w Wenezueli
otwiera możliwość przywrócenia stosunków dyplomatycznych
między prezydentem Kolumbii a prezydentem naszych sąsiadów.
To niezwykle istotne,
aby wznowić stosunki dyplomatyczne z naszymi sąsiadami.
Mądrość nakazuje uczyć się współpracować
z ludźmi, którzy myślą inaczej niż my.
Mój cel?
Walka z głodem w obu naszych krajach.
Bardzo dziękuję.
O co chodzi twojemu wnukowi?
Co to za walka z głodem?
O jakiej firmie mówił?
O Nanómeros.
Zdecydował się na transakcję, którą proponował nam Bendedetti.
Do tego trzeba uchwalenia reformy rolnej, a wiesz, co to oznacza.
Znów będą próbować odebrać nam ziemię.
Nie martw. Nikt niczego wam nie odbierze.
Pomówię z nim i zapytam, co zamierza.
Przywołaj go do porządku.
Inaczej zwrócimy się przeciwko tobie,
żeby chronić naszą organizację.
Mam fantastyczny pomysł.
Jaki?
Mapix, ogłaszam cię nowym prezydentem tego burdelu.
Brawo!
Rządź krajem. Każdy to potrafi.
Jakie stanowisko mi dasz?
Zostaniesz ministrem, a ty będziesz wiceprezydentem.
Nie, szefem kancelarii.
- Prywatnym sekretarzem… - Zdrowie.
Zabierajcie się stąd!
Dziewczyny, wyjdźcie na chwilę i wróćcie później.
Pan Pombo.
Co cię sprowadza do gabinetu prezydenta republiki?
Nie pozwolę ci zniszczyć celów naszej organizacji.
Wiemy wszystko o twoich poczynaniach.
Jesteśmy gotowi ci wybaczyć,
jeśli umieścisz nas w radzie dyrektorów Nanómeros.
Tak jak wcześniej.
Dziadku, rozśmieszasz mnie.
Nie mówiłeś, że to bezsensowna transakcja?
Żebym nie dramatyzował?
Że dostaję swoją działkę?
„Taka jest kolej rzeczy”.
Prawda?
Nie prowokuj nas do zemsty.
Napraw swój błąd. Masz tydzień, żeby wycofać się z tej transakcji.
Nie zrobię tego.
Nie będę słuchał twoich rozkazów.
Nie wiesz, kim jestem?
Wiedziałem, że nie powinienem ufać takiemu wałkoniowi.
Ten wałkoń
wyeliminuje cię z interesów.
Dobrze,
drogi prezydencie.
Przygotuj się, bo zwrócę kraj przeciwko tobie.
To ty nie wiesz, kim ja jestem.
Ani co mogę.
Wyjdź.
Wynoś się.
Dziewczyny!
Stary wychodzi. Wracamy do imprezy!
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wszystko w jak najlepszym porządku.
- Prywatna sekretarka, prawda? - Tak.
Pracujesz z prezydentem.
Czy teraz muszę działać sama?
Poparcie prezydenta może otworzyć wiele drzwi.
Jeszcze dwa tygodnie…
I Kongres uchwali ustawę.
Nie.
Nie możemy czekać dwóch tygodni.
Administracja prezydenta Gonzáleza Pombo zbudowała betonową dżunglę.
A my ten beton zniszczymy.
Ten beton jest widoczny.
Spójrz.
Jeśli go zniszczysz, ty też się pogrążysz.
Zapomniałaś o tym?
Życzę ci powodzenia.
Ja tobie też.
Pamiętajmy, że w przeszłości władzę dzierżyła garstka wybranych.
Ale od teraz
będziemy żyć w kraju, w którym jest sprawiedliwość socjalna,
bezpieczeństwo żywieniowe
i nowe społeczeństwo.
Podążając za wiatrem zmian
wczoraj trzeci raz pozwoliłem sobie
dokonać całkowitej przebudowy swojego rządu.
Dzięki zmianom czuć w powietrzu dobrą energię.
Tak!
Dlatego dzisiaj chcę przedstawić
nowego ministra rolnictwa.
Człowieka, który trzyma w swoich rękach reformę rolną,
która rozwiąże problem głodu dzięki zwiększeniu wydajności rolników.
Sam wielokrotnie doświadczył głodu przed przyjazdem do naszego kraju.
Tutaj dobrze się odżywia.
Ta reforma obejmie regulacje,
dzięki którym staniemy się krajem samowystarczalnym.
Krajem, który posiada zapasy i nawozy niezbędne do tego,
aby wykarmić nie tylko mieszkańców wsi,
ale wszystkich mężczyzn, kobiety i osoby niebinarne w naszym kraju.
Brawo.
PRACUJEMY DLA „LUDZI” NA WSI
MINISTER KULTURY
MINISTER SPORTU
Ruchy, grubasy!
MINISTER OBRONY
MINISTER FINANSÓW
MINISTER INFRASTRUKTURY
Ruszać się!
Biegiem!
Reforma promowana przez senator Camilę
nie może przejść.
Musisz tego dopilnować osobiście.
Masz wolną rękę, żeby wpływać na głosy senatorów.
Daj im wszystko, czego zechcą.
Wiesz, jak się rozmawia z członkami Kongresu.
Mogą zmienić zdanie w ostatniej chwili.
To się nie zdarzy, jeśli zrozumieją, że nie mogą wystąpić przeciw organizacji.
Co to?
Co to jest?
Nie czytałeś mejla?
Prezydent jest uczulony na to pierze!
- Ale… - Żadnego „ale”.
Wynocha. Zejdź mi z oczu.
Z drogi, głupku!
Martuchis, ze mną.
Mam prośbę.
Upewnij się, że wszyscy reprezentanci zagłosują za reformą.
Powiedz im, że bez tego umowa jest nieważna.
Spokojnie, gram w pańskiej drużynie.
W takim stroju ciężko się gra.
Zrób wszystko, co trzeba.
- A ty, Ivanchis. - Tak?
Powiedz sekretarzowi prasowemu, żeby przygotował oświadczenia.
Iván zajmie się prasą, ja – Kongresem.
Pan ma czyste ręce.
W Kongresie jest 163 reprezentantów.
Spośród nich 55 nam sprzyja,
68 jest przeciwko, a 40 jest niezdecydowanych.
Spośród niezdecydowanych wybierzemy tych, których da się przekonać.
Damy im wszystko, czego będą chcieli. Jasne?
To moja niania.
Bez przesady.
To prosty plan.
Do twarzy jej w korupcji.
- Ucz się. - Tak jest.
Wiem, że ministerstwo kultury może nie być atrakcyjną propozycją.
Tak między nami dziewczynami, nawet nie wiem, co oni tam robią.
Ale to ważne miejsce. I można tam namieszać.
Może chcesz tam pracować?
Do tego prezydent przekaże tobie i twojemu ugrupowaniu ośmiocyfrową kwotę.
Pan Pombo chce z ciebie zrobić prezydenta.
Jeśli zagłosujesz przeciwko ustawie, zagwarantuje fundusze na twoją kampanię.
MILIARDY WYDANE NA KUPOWANIE GŁOSÓW
GŁOSOWANIE NAD USTAWĄ ROLNĄ
Aby walczyć z głodem i biedą, musimy wzmacniać rodzimy przemysł.
Dlatego reforma zagwarantuje, że żywność dla Kolumbijczyków jest uprawiana
przy użyciu kolumbijskich nawozów, aby wspierać nasz kraj.
W ten sposób osiągniemy swój cel
i pewnego dnia każdy obywatel Kolumbii,
każde dziecko, dorosły czy senior,
będzie miał na stole porządny posiłek.
Dziękuję, droga izbo.
GŁOSOWANIE
Proszę o ciszę!
Proszę o ciszę deputowanych i osoby na galerii.
Proszę o ciszę.
Kontynuujemy posiedzenie.
Oddaję głos czcigodnemu senatorowi Sánchezowi.
Bardzo proszę.
Dziękuję, panie przewodniczący.
Dla dobra naszego kraju
głosuję przeciwko reformie rolnej.
- Nie! - Skurwiel!
- Bez przekleństw. - Przepraszam. Ilu zostało?
Spokój!
Trzech.
Proszę o ciszę.
Teraz czcigodny senator Hernández.
Proszę.
Głosuję za.
Tak! Jedziesz!
Proszę o ciszę.
Czcigodny senator Bocanegra. Proszę.
Głosuję przeciwko.
- Skurwiel! - Nie!
Skurwiel!
Głupi skurwiel.
Nieładnie powiedziałam.
Proszę o ciszę.
Kontynuujemy głosowanie.
To będzie ostatni głos.
Decydujący.
Czcigodny senator Trespalacios.
Bardzo proszę.
Głosuję…
za.
Nie!
- Tak! - Tak!
I udław się, stary dziadygo!
Dawaj koks.
Nie tutaj. W domu.
Dobra.
- Zdrówko! - Brawo, panie prezydencie.
Dobrze!
NA ŻYWO Z KONGRESU
Dobrze!
Polityka to akt wiary.
Wiary w umowę, wiary we wnioskodawcę,
wiary we wspólny interes narodu, który zbudowano dla garstki wybranych.
Dla nich.
Dla nas.
Brawo!
CZY REFORMA ROLNA JEST DOBRA CZY ZŁA?
Panie sekretarzu.
Witam. Co u dzieci? Dobrze? Cieszę się.
Witam.
Panie prezydencie.
CZY GROZI NAM WYWŁASZCZANIE?
Rządzi pan w sposób fenomenalny.
Skuteczny lider nie może okazywać litości.
Pan Johnson! Dobrze pana widzieć!
Witam w moim kraju.
Mój dom to pański dom.
Dziękuję wszystkim.
Panie prezydencie.
Te czasopisma ukażą się jutro.
„Senator Camila Benavides”.
Nikomu nie można ufać.
- Zabierz tę hołotę. - Tak.
Proszę odejść.
Prezydent chce pomówić z senator Camilą.
- Pani wybaczy. - Tak.
Kobiety w polityce.
Cams.
Jesteś gwiazdą. Gratuluję.
Dzięki.
To dzięki tobie. Bez ciebie to by się nie wydarzyło.
Oczywiście.
Kto by przewidział, że znów będziemy razem?
To prawda.
Parę miesięcy temu nasza współpraca byłaby
niemożliwa.
Cams,
jesteśmy sobie pisani.
Posłuchaj.
Mam propozycję.
Może byśmy zawarli całkowity sojusz?
Taki zupełnie całkowity.
Pan prezydent się nie zmienia.
Pomyśl o tym, Cams.
Gratuluję.
Co za suka.
Jak się pani miewa?
Pan Robayo!
Tak między nami przyjaciółmi,
chcę podziękować za poparcie nas i reformy rolnej.
Gdyby nie interwencja członków Kongresu, nie byłoby remisu.
Jestem po stronie, która niesie korzyści wszystkim.
Bardzo szanuję rodzinę Pombo.
Przypomnij prezydentowi o mojej działce.
Pańskiej działce? Nie rozumiem.
Daj spokój.
Nie mów, że ty tylko pobierasz pensję.
Musisz się jeszcze sporo uczyć o polityce.
Panie ministrze.
Panie prezydencie.
Później porozmawiamy.
Japonia!
Konnichiwa.
Polityka jest dynamiczna.
Ewoluuje. Stale się zmienia.
Wszyscy jesteśmy w ruchu.
Trzeba się nauczyć, jak to najlepiej robić.
OCEAN ATLANTYCKI
Informacja to przepustka do władzy, droga Jenny.
Masz dostęp.
To może cię zainteresować.
ROBAYO SIĘ ZE MNĄ SKONTAKTOWAŁ.
Posłuchaj, Kolumbio!
Kongres uchwalił reformę rolną,
a w Internecie pojawiła się informacja
o potencjalnych nieprawidłowościach w zamówieniach publicznych,
w wyniku których z projektów krajowych korzyści czerpali członkowie rządu.
Jeśli to prawda, prezydent kraju byłby zamieszany
w jeden z największych skandali korupcyjnych ostatnich lat.
- Co? - Mówili o tym w telewizji.
Trąbią o tym wszystkie media.
- To poufne. - Wywalę ich.
- Panie prezydencie! - Proszę o ciszę!
Wynocha.
Co się dzieje?
- Widzieliście to? - Boże.
Sio!
Zastanawiacie się, dlaczego projekty, które podjął ostatnio rząd,
tak długo nie mogą zostać zakończone.
Kurwa.
Otóż trzymam dokumenty,
które wytłumaczą te rażące nieprawidłowości.
Skarb państwa został obrabowany.
Mam dowody na konflikty interesów w zamówieniach publicznych.
Fałszowanie dokumentów. Defraudację i sprzeniewierzenie funduszy.
I wiele innych uchybień, które obciążają członków rządu
i dowodzą kolejny raz, że oparta na występkach prywata
jest dominującą cechą administracji Gonzáleza Pombo.
Żądamy, aby organy nadzorujące
rozpoczęły śledztwo w sprawie przestępstw przeciwko narodowi.
Cholera.
Lewicowcy to przeklęta plaga!
Widać, że ta dziewczyna jest niezrównoważona psychicznie.
- Co zrobimy? - Pozbędziemy się jej.
- Co? - Słusznie.
- Trzeba pozbyć się kłamstw. - Właśnie.
- Wiedziałeś o tym? - Jasne, że wiedziałem.
Co więcej, pomysł z samolotami był mój.
Nie. Ty tylko dbasz o naród i chcesz zakończyć głód.
- Nie brałeś w tym udziału. - Ależ Cams,
wszyscy brali w tym udział. Nawet ci starzy.
Wzięli forsę, a resztę tego bajzlu zostawili mnie.
Juan Pablo, znam cię.
- Nie masz z tym nic wspólnego. - Nic.
Nic.
Nic, kurwa, nie rozumiem.
Nie zrobiłbyś tego. To nie leży w twojej naturze.
Ktoś musiał to zrobić za twoimi plecami. Jasne?
Pani senator ma rację.
To się wydarzyło 8000 razy.
- Martuchis. - Tak?
Dzwoń do Belarda.
- Szybko! - Już dzwonię.
- Boże! - Zestresowałam się.
Halo? Belard?
Spodziewałem się, że pan zadzwoni, prezydencie.
Sytuacja jest skomplikowana. I poważna.
Ktoś musi za to beknąć.
Szkoda, że nie może pan obwinić syna.
Choć on mógłby się pana wyprzeć.
Ale coś wymyślę.
- Spokojnie. Wyciągnę pana z tego. - Dziękuję.
- Kto to może być?
Kto?
Kto to może być?
To mogę być ja.
Juanpis, chłopcze mój.
Mój prezydencie.
Zrobię wszystko, co konieczne.
Teraz nadamy orędzie do narodu prezydenta Gonzáleza Pombo.
Drodzy Kolumbijczycy,
popełniłem błąd.
Sądziłem, że osoba, która była mi bliska,
która zna potrzeby ludu,
zrozumie moją wizję tego kraju.
Ale się myliłem.
Wybrałem kobietę skorumpowaną, zaślepioną władzą.
Była zaangażowana w nieuczciwe interesy za moimi plecami.
Czuję się zaszczycona, że dla pana pracowałam.
I że służyłam ojczyźnie.
Czyli panu, bo pan jest moją ojczyzną.
Postanowiłem zawiesić wszystkie rządowe kontrakty,
tak by umożliwić śledztwo.
Nie pozwolimy, żeby urzędnicy państwowi
psuli wysiłki rządu na rzecz dobrobytu naszego kraju.
Istnieją ciemne siły,
które za pomocą kłamstw i oskarżeń chcą nas pogrążyć.
Ale jako głowa państwa obiecuję,
że będziemy kontynuować naszą reformę rolną
i walczyć z głodem w naszym kraju.
Dobrego wieczoru.
MOJA ADMINISTRACJA JEST TRANSPARENTNA
I NIE BĘDZIE CHRONIĆ TYCH, KTÓRZY PLĄDRUJĄ NASZ KRAJ.
NIE KONTYNUUJEMY TRADYCJI TUSZOWANIA AFER.
PREZYDENT NIE WYJAŚNIŁ,
JAK TO MOŻLIWE, ŻE O TYM NIE WIEDZIAŁ.
NIE POZWOLIMY, ABY KOLUMBIJCZYCY BYLI OWCAMI W LESIE PEŁNYM WILKÓW.
„#ZdrajcaNaszegoNarodu”.
Ech, Pombix.
NASZ NARÓD CIERPI GŁÓD, Z KTÓREGO OD LAT CZERPIECIE KORZYŚCI.
TEN RZĄD NIE OPODATKUJE HODOWLI OWIEC.
#ZeroVatuDlaOwiec
Udław się, Pombo.
REFORMA ROLNA TO ZWYCIĘSTWO KOLUMBIJCZYKÓW.
KORUPCJA TO RAK, KTÓRY OSŁABIA DEMOKRACJĘ.
PREZYDENT ZDRADZIŁ SWÓJ LUD.
Za kogo on się ma?
Zawiesił wszystkie kontrakty.
Próbuje zaszkodzić naszym finansom.
Wykonamy kolejny krok.
Najpierw porozmawiamy z dużymi federacjami.
Plantatorami kawy, hodowcami bydła.
Poprosimy, aby oświadczyli, że zakup nawozów
sprawił, że produkcja żywności w tym kraju stała się niemożliwa.
Następnie…
zwrócimy się do mediów.
Zachęcimy ich do kampanii
przeciwko reformie, którą przepchnęła ta Camila.
Powiemy, że chcemy, aby przestępcy odpowiedzieli za swoje czyny.
Później zwrócimy się do właścicieli sieci supermarketów.
Poprosimy, żeby podnieśli ceny
i obniżyli zapasy podstawowych produktów w swoich sklepach.
To wytworzy wrażenie deficytu żywności.
Dalsze skutki są oczywiste.
Skoczy wartość dolara.
Kraj stanie w obliczu nieustannych spekulacji i inflacji,
co wywoła gniew mas przeciwko swojemu oprawcy.
Juan Pablo to jedynie drobny złodziejaszek.
Nie ma pojęcia, czym naprawdę jest władza.
KOLUMBIA GO PRZEROSŁA
Malwersacje w pracach publicznych, które wykonywał ten rząd.
Kraj płonie.
González Pombo wywołał niespotykany kryzys.
Jest przyparty do muru.
Oszustwa i skandale wokół Juana Pablo Gonzáleza Pombo.
Nie radzi sobie z krajem.
KONIEC JUANPISA
GONZÁLEZ TRACI WIARYGODNOŚĆ
TO WSZYSTKO JEGO WINA
KONIEC GONZÁLEZA
Panie prezydencie!
Pańska administracja ma najniższy wskaźnik poparcia w historii.
Wszczął pan wojnę z dziadkiem?
Rujnuje pan kraj z powodu rodzinnej kłótni?
- Nicky, słyszysz mnie? - Oczywiście.
- Na pewno? - Proszę mówić.
Mam wrażenie, że to nie jest wywiad, a przesłuchanie.
Nie przyszedłem tutaj po to, żeby mnie przesłuchiwano.
- Czy może pan odpowiedzieć… - Nie, droga pani.
Panie prezydencie…
Tak nie wolno!
Nie tak!
- Panie prezydencie. - Nicky, dosyć!
Co za pierdolony kraj!
Wszyscy tylko kręcą nosem.
Wskaźnik biedy wzrósł jedynie z 15% do 25%. To tylko 10% więcej biedy!
O co, kurwa, takie wielkie halo?
Zawsze byliśmy biednym krajem!
Niewdzięczni łajdacy.
Powiedz mi, proszę, że zalegalizowałeś zakup Nanómeros.
Bo te fagasy nie widzę tego, co dla nich robię.
Zawsze się do czegoś przyczepią.
Panie prezydencie, informuję, że czas oczekiwania się skończył.
W tej teczce mam dokumenty poświadczające transakcję.
Mam też radę dyrektorów i obiecane im gaże.
Ivanchis…
jesteś moim najlepszym towarem z importu.
Dziękuję.
Na zawsze pozostaniemy przyjaciółmi.
Pracowałem na to całe życie.
Gdy dłużej nie da się ukryć,
że nie robisz tego, co obiecałeś,
a media i najważniejsze sektory zaczynają spekulacje,
nadchodzi to, co nieuniknione.
Chaos.
Niech wszystko płonie. Niech upadnie. Zobaczymy, czy się z tego podniosą.
PRECZ Z JUANPISEM!
PRZEKLĘTY FASZYSTA!
Żądamy, aby prezydent wyszedł do swoich obywateli!
Musi wziąć odpowiedzialność za tę sytuację!
PRECZ Z GONZÁLEZEM
Oszalałeś? Chcesz, żeby te świry od Castro i Chaveza zerwały się ze smyczy?
Oni umieją tylko niszczyć.
Protesty mogą wymknąć się spod kontroli.
To już się zdarzało.
Właśnie.
Trzeba wykorzystać wandalizm,
chaos, zamieszanie.
Wszystko, co się wiąże z tymi obłąkańcami.
Potem podstawimy do demonstracji naszych najlepszych ludzi.
Podczas protestów, gdy damy im sygnał,
ludzie ci wtargną do pałacu
i znajdą prezydenta.
Media obwinią protestantów i członków opozycji
za zniknięcie prezydenta.
Następnie nakażemy wiceprezydentowi,
aby wysłał wojsko, stłumił zamieszki
i przywrócił potrzebny nam porządek.
Idziemy.
Drzwi.
Ci ludzie są jak nowotwór!
Prezydent nie dba o swój kraj.
Jak długo będziemy pozwalać, aby rabowali nasz kraj?
Mamy dość tego, że wszystko kradną i uchodzi im to na sucho!
Złodziej! Złodziej! Nie chcemy takich w narodzie!
Ten rząd musi odejść!
Prezydencie Gonzálezie Pombo,
albo wsłuchasz się w potrzeby ludzi,
albo zmienimy ulice w piekło!
Świnie!
Albo zaczniesz z nami rozmawiać,
albo wysadzimy to całe gówno!
Hej, ho! Hej, ho!
Trzeba usunąć ten rząd!
Hej, ho! Hej, ho!
Trzeba usunąć ten rząd!
- Co ty robisz? - Nie bądź kapusiem!
Zamknij się!
POKÓJ
Brawo.
Uciekać!
Panie prezydencie!
Co jest?
Panie prezydencie!
Mamy kłopoty.
Kraj płonie.
Kurwa. Zbieramy się.
Biegiem, kretyni!
Ruchy!
Biegiem!
Do zobaczenia!
Jak leci?
Nie słyszę cię! Ale jeśli jesteś w pałacu, natychmiast wyjdź!
Uzbrojeni ludzie dołączyli do protestu
i chcą się tam wedrzeć!
Skąd to wiesz?
- Kurwa. - Jenny?
Słyszysz mnie?
Przygotować się. Prezydent przyleciał.
Bierzemy go.
Ivanchis, ci ludzie są naprawdę wściekli.
Gdy ktoś jest głodny, to się złości.
Na początku ty też byłeś głodny, a się nie wściekałeś.
Ale teraz mi się wiedzie.
- Prezydencie. - Belard.
Jak w starożytnym Rzymie
masom potrzeba chleba i igrzysk.
- Prawda. - Polityk musi być dobrym aktorem.
- To część przedstawienia. Proszę iść. - Dziękuję.
Wejdą do pałacu. Chcą cię zabić.
Dobrze wiem, że chcą mnie zabić. Czuję ich oddech na karku.
Oboje doskonale wiedzieliśmy, że się do tego nie nadaję.
Tak, chciałem być prezydentem. Ale już nie chcę.
Mam dość trzymania na rękach dzieci, które się sfajdały
albo posmarkały.
I jeżdżenia do rezerwatów Indian.
Nie znoszę tych zapachów. Nie cierpię odwiedzać seniorów,
jeździć na budowy, spotykać się ze strajkującymi czy partyzantami.
Z Clanem del Golfo. Z Black Eagles!
Mam dość!
Ciągle łykam leki, chleję i jem.
Wiesz co?
Pójdę na odwyk.
Zrobię detoks od tego kraju.
Wezmę rok urlopu. Alba dwa lata.
Belard.
Pani senator, jest pani jedyną osobą, która może wydostać nasz ukochany kraj
z tego strasznego, apokaliptycznego kryzysu.
Jak zawsze mam wszystko przygotowane.
Co muszę zrobić?
Na ziemię!
Uciekać!
Wchodzą do środka!
Wynocha stąd!
Wynocha!
Gdzie prezydent?
Stać!
Nie ruszać się!
Otwieraj drzwi. Szybko!
Czy on tam jest?
Celu nie ma w aucie prezydenta.
Co słychać?
Dzięki za ostrzeżenie.
Nic ci nie jest?
Wszystko poszło zgodnie z planem.
Mówiłam ci.
Mówiłam, że będziemy razem i wszystko będzie dobrze. Prawda?
Cholera.
Co teraz?
Zwrócę ziemię wszystkim wysiedlonym.
I ukarzę winnych.
To wywoła gniew właścicieli ziemskich i biznesmenów.
Nie martwi cię to?
Mam to gdzieś.
Ivanchis! Błagam! Życie prezydenta jest zagrożone! Ty kretynie!
Kretyn.
Nie dziwne, że przyszedłeś pieszo ze swojego kraju.
Omal mnie nie zabiłeś!
Oto on. Drobny złodziejaszek.
Jasne.
Zdradziłeś mnie?
Zdrada to takie brzydkie słowo.
Ale ma pan rację.
Jest tak, jak pan mówił.
Ten tłusty skurwiel
pana zdradził.
Wszystko przygotuję, i kiedy dotrze pan tam z Ivánem…
- Co? - Nie?
Z Ivánem? Zapomnij. Nie zabieram tego tłustego skurwiela.
Gdzie bym go zmieścił?
To by dużo kosztowało, bo dla niego potrzeba dwóch biletów.
To mi przypomina ładne powiedzenie współczesnego filozofa
Jeana-Jacquesa Rousseau.
Powiedział on…
Stul pysk, kretynie!
Wiedziałem,
że zachowasz się jak tchórz
i uciekniesz jak szczur.
Jak każdy González.
Dziadku, wszystko wyjaśnię…
Juan Pablo,
to nie jest twój rząd.
To zawsze będzie mój rząd.
Nie uciekniesz ode mnie.
Nikt ode mnie nie ucieknie.
Dam ci dwie możliwości.
Bo lubię demokratyczne metody.
Pierwsza możliwość jest taka, że cię wypuścimy.
Ale odejdziesz sam.
Bez mojego biurokratycznego wsparcia.
Bez moich ochroniarzy.
A druga możliwość jest taka,
że pozwolimy cię odejść
z moim biurokratycznym wsparciem,
z moimi ochroniarzami
i rodzinnym samolotem.
W polityce nie ma zbiegów okoliczności.
Każdy ma jakiś plan.
Nawet jeśli jego wykonanie się przedłuża.
Sprawy wróciły do normy.
Jest nawet lepiej niż wcześniej.
Panie prezydencie.
Zawsze chciałem panu powiedzieć, że…
Halo?
Panie Pombo.
Włączcie telewizję.
Moi drodzy obywatele Polumbii,
podjąłem decyzję, która udowodni, że pragnę prawdziwych zmian.
Wczoraj po wysłuchaniu wołania mas,
usiłując zostawić Kolumbię w dobrych rękach,
podpisałem dekret, którym mianowałem Camilę Benavides
na stanowisko wiceprezydentki kraju.
Zna ona potrzeby naszego narodu.
Ja obecnie przebywam za granicą,
więc ona poprowadzi kraj podczas mojej nieobecności.
Puść nagranie.
Składanie przysięgi.
Prawa ręka na Biblii, pani senator.
Pani senator Camilo Benavides,
czy uroczyście przyrzeka pani przed Bogiem
przestrzegać konstytucji i praw Republiki Kolumbii?
- Przyrzekam. - Cudownie.
Brawo!
Super.
Zróbmy bumerang.
Postanowiłem również ustąpić ze stanowiska prezydenta Polumbii.
Zawsze marzyłem, żeby zostać DJ-em
i świetnie mi idzie puszczanie płyt.
Nie czuję się gotowy, by podjąć to wyzwanie,
ale Camila Benavides świetnie się sprawdzi na tym stanowisku.
To kobieta na wskroś uczciwa,
która nigdy nie będzie służyć interesom garstki wybranych.
Będzie walczyć za ludzi biednych
i zrobi to doskonale.
Nawet lepiej niż ja.
Nie szukajcie mnie, ponieważ nigdy mnie nie znajdziecie.
A jeśli znajdziecie, to będę gdzieś grał na gitarze.
Pombo!
Gdy będziecie oglądali to nagranie, ja będę już daleko.
Wyjazd to najlepsza decyzja, jaką podjąłem jako prezydent.
A zatem…
dajcie pyska,
do zobaczyska.
Jestem Camila Benavides,
wasza prezydentka.
KONIEC
Jak powiedział Winston Churchill:
„Polityka jest groźniejsza niż wojna,
bo na wojnie ginie się tylko raz”.
KAŻDY PRZEGRYWA
CHAMBACÚ 10 MILIARDÓW $
PUERTOS DE COLOMBIA 2,5 BILIONA $
LISTA JEST DŁUGA.
TERAZ TO NAPRAWDĘ KONIEC.
„FILM JEST SATYRĄ.
KRYTYKUJE KARIEROWICZÓW, SEKSISTÓW,
HOMOFOBÓW I KSENOFOBÓW.
NIE MA ODZWIERCIEDLAĆ RZECZYWISTOŚCI”.
Kto, do cholery, dał mi tani rum?
Ja.
Pamiętasz?
Kiedy w domu kończyła się whiskey, piłeś rum i się nie przejmowałeś,
bo rum oznaczał szczęście.
Siadaj.
Napisy: Przemysław Rak