Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[Muzyka]
[Futurystyczne efekty dźwiękowe]
[Narasta napięta muzyka grozy]
[Napięta muzyka grozy]
[przenoszenie rzeczy]
[szuflada w kuchni zamknęła się na siłę]
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[zapałka zapala się]
[Marzycielska muzyka elektroniczna trwa]
[Muzyka] Proszę.
Och, dobrze.
Ta mała suka znów to przed nami ukryła.
Co się stanie, jeśli zabraknie nam środków?
A co, jeśli zrobi to jeszcze raz i nie będziemy mogli ich znaleźć?
Co się tym teraz martwisz?
Ponieważ potrzebujemy więcej.
Co się stanie, jeśli
zabraknie nam środków?
Wiem ale radio mówi,
że wkrótce będzie więcej.
Co to ma dzisiaj do powiedzenia?
Prawdopodobnie tak samo
jak wczoraj i dzień wcześniej.
[głośny dźwięk uderzania pręta o płytę]
Dowiemy się później.
Tato, chcę słuchać radia!
Sara, zjedz swoje.
Napij się jeszcze jednego baru.
[w tle słychać ciche dźwięki robota]
Chcę tego posłuchać!
[audycja radiowa] Sytuacja nadzwyczajna System powiadamiania został
aktywowany [transmisja radiowa] z powodu ogólnokrajowej sytuacji nadzwyczajnej.
Daj mi jednego!
[audycja radiowa] Przerwy w dostawie prądu
rozpoczęły się [transmisja radiowa] 24
grudnia 2029 r. [Transmisja radiowa] są
kontynuowane z powodu nieznanego [transmisji radiowej]
zjawiska naturalnego [usłyszano więcej sygnałów dźwiękowych robotów]
[audycja radiowa] Cywile podróżujący do obozów
dla uchodźców [audycja radiowa] bez
dostępu do jedzenia i wody [chrząka z przyjemnością]
[audycja radiowa] zachęcamy do szukania
[audycji radiowych] skrzynie z zaopatrzeniem awaryjnym
[audycja radiowa] nadawana przez FEMA [kontynuacja
[hipnotycznej muzyki elektronicznej]
[audycja radiowa] Proszę śledzić tę
stację [transmisja radiowa]
Więcej informacji Przechodzą mnie dreszcze.
[muzyka elektroniczna jest kontynuowana w audycjach radiowych]
Rozpalę kolejny ogień.
Ale tu już jest tak gorąco.
[audycja radiowa] To nie jest test
[audycja radiowa] System powiadamiania
o sytuacjach awaryjnych [transmisja
[radiowa] został aktywowany z powodu
[transmisji radiowej] awaria ogólnokrajowa [Riser]
Pamiętam pierwsze spotkanie z Emily.
Właśnie przeniesiono nas z Od południowego Illinois do Dubuque.
[Emily krzyczy] Hej, hej chłopaki! Tutaj!
Szperała w jednym z opuszczonych
domów kiedy ją znaleźliśmy.
24 grudnia 2029 r.
Chińscy komuniści przeprowadzili atak EMP,
który całkowicie zdziesiątkował amerykańską
sieć energetyczną po którym 10 milionów obcych
żołnierzy wylądowało na plażach Kalifornii i Oregon.
Upuszczali broszury i używali fałszywych
audycji radiowych, aby nas zmylić i podzielić.
Cześć. Jestem Emily.
Cześć. Jestem porucznik Rogers.
To szeregowy Johnson.
To jest sierżant sztabowy.
Brown i to jest podporucznik Price.
A więc skąd jesteś? Jeśli nie jesteś stąd.
Mieszkałem w Oksfordzie w stanie Mississippi
kiedy zaczęła się przerwa w dostawie prądu.
Czy jest szansa, że doszło do pożaru?
Um, nie. Ale czy masz coś przeciwko, jeśli Zadaję Ci kilka pytań?
Przykro nam, ale nie mamy dużo czasu.
Widzieliśmy dym z pożaru i dlatego tu przyjechaliśmy.
Uch, nie. To nie byłem ja.
No cóż, kontynuujmy.
Proszę pani, jedziemy do Dubuque, nie wahaj się przyłączyć
się do nas.
Istnieją doniesienia o lądowaniu wrogich spadochroniarzy na wschód od Missisipi.
A jeśli tak jest, te części mogą
nie być obecnie najbezpieczniejsze.
Och, dziękuję, ale idę Na północny wschód od Oshkosh.
[Muzyka trwa]
Jedyna rzecz, która zmieniła się
najbardziej od czasu ataku, to ulice.
Wszystkie, podobnie jak ostatnie, były puste.
Nie jest wypełniony kibicującymi nam tłumami,
jak sobie wyobrażaliśmy, kiedy zostaliśmy powołani.
Było prawie miło spotkać cywila ponieważ
dzięki temu świat znów stał się normalny.
Nawet jeśli tylko na krótką chwilę.
Ale nie zawsze tak było.
Zaraz po uderzeniu EMP nigdy nie widziałeś tak wielu
ludzi szczęśliwych, mogąc sobie nawzajem pomagać.
Ale z biegiem czasu gdy zaczęła się panika,
z każdym dniem widywało się coraz
mniej cywilów, aż pewnego
dnia nie widzieliśmy nikogo.
Byliśmy wtedy sami. Dzień
po dniu muzyka ucichła.
[koniec muzyki wojennej]
[zaczyna się napięta muzyka]
No cóż, na pewno nie wrogich spadochroniarzy.
Co widzisz?
Wygląda jak rodzina. Mama,
tata, Ile lat ma tata? Wiek projektu?
Tak, wygląda na czterdziestkę.
Ale on ma rodzinę.
Rodzinę, o którą będzie walczył.
Więc to już postanowione?
Tak, to postanowione. Został wybrany.
[przerażający pion przejściowy]
[horror]
[sygnał dźwiękowy robota]
[odgłosy biegnących kroków]
[trzymający w napięciu horror]
[sygnał dźwiękowy robota]
[piskliwy dźwięk]
[wrzask z oddali]
[trzymający w napięciu horror]
[wrzask z oddali]
[kilka wrzasków na raz]
[wrzask]
[trzymający w napięciu horror]
To brzmi jak znęcanie się nad dzieckiem.
W porządku, włam się do drzwi, Johnson.
Zauważ, że.
[dźwięk otwierania drzwi]
[sygnał dźwiękowy robota]
Wypuść mnie!
[sygnał dźwiękowy robota]
[dźwięk pompowanej strzelby]
[strzał]
[strzały]
[odgłosy wrzasków]
[strzały]
[odgłosy wrzasków]
[trzymający w napięciu horror]
[odgłosy wrzasków]
Cena! Sprawdź Johnsona.
Brown, co się do cholery stało?
Nie wiem, nie wiem, stary,
wydawali te dziwne dźwięki.
Podążaj za mną.
Musimy schwytać i
przesłuchać tego, który
wyskoczył przez okno [kaszląc krwią]
No to tyle.
[kaszle więcej krwi]
Daj to mojej mamie i tacie.
Powiedz im, że ich kocham.
Zawsze tak robiłem i zawsze będę.
[kaszel, trudno mu mówić]
A ja...
[trzymający w napięciu horror]
[kroki]
[kontynuacja trzymającej w napięciu muzyki z horroru]
Brown, dlaczego nie jesteś.
Trzymaj się. Wydawało mi się, że coś usłyszałem.
[wrzask, po którym następuje strzał]
[kontynuacja trzymającej w napięciu muzyki]
Cena! Przykryj moją szóstkę podwójną.
Będzie dobrze. Chodź.
[sygnał dźwiękowy robota]
[strzał]
[sygnał dźwiękowy robota]
[wrzask]
[strzał]
[sygnały dźwiękowe robota zanikają]
Na tego człowieka przyjdzie czas później.
Odpierdol się!
Roger, otrząsnij się, stary. Chodź, stary!
Co do cholery jest nie tak z tymi ludźmi?
Nadal musimy się upewnić, że nie grozi nam niebezpieczeństwo.
Tak, wiem. Wiem.
No dalej, stary. Weź broń.
Kurwa, wiem, wiem. Chodź.
Chodźmy.
[kontynuacja trzymającej w napięciu muzyki z horroru]
[wzmaga się trzymająca w napięciu muzyka grozy]
[kroki i krzyki poza ekranem]
[kontynuacja trzymającej w napięciu muzyki z horroru]
[wzmaga się trzymająca w napięciu muzyka grozy]
W porządku. Dom wydaje się czysty.
Z wyjątkiem tej małej dziewczynki pod stołem.
[muzyka melancholijna]
Cześć. Wszystko w porządku?
To przejęło kontrolę nad moją mamą i tatą. To przejęło kontrolę nad moim bratem.
Hm, co masz na myśli?
[Emily krzyczy poza ekranem] Cześć? Czy jest tu ktoś? O mój Boże.
Brzmi jak dziewczyna z college'u z miasta.
Idź i zobacz, co ona tutaj robi. Zajmę się tym.
On jest...
On nie żyje. Co tu robisz?
Kieruję ostrzałem.
Skierowałeś strzały i przybiegłeś?
No cóż, nie chciałem tu nocować, w
tym mieście jeśli nie jest tam bezpiecznie.
Tutaj nie jest bezpiecznie. Musisz się stąd wydostać.
Co tu się do cholery stało?
Mała dziewczynka zniknęła.
Co masz na myśli mówiąc, że jej nie ma?
To znaczy, kiedy wyszedłeś na
zewnątrz, zajrzałem pod stół i jej nie było.
Jaka dziewczyna?
Przybyliśmy do tego domu i ludzie,
którzy tu mieszkali, zaatakowali nas.
To nie jest takie proste. Nie byli normalni.
Mam na myśli, do cholery, oni nawet nie byli ludźmi.
Co masz na myśli?
Nie mamy czasu na wyjaśnienia.
Musimy znaleźć tę dziewczynę i dowiedzieć się, co się dzieje.
Gotowy?
Zróbmy to.
[smutna muzyka trwa]
[dźwięk kliknięcia pistoletu]
[sygnał dźwiękowy robota]
Hej, dlaczego nie dlaczego
nie odłożysz broni, dobrze?
Nie chcę już tak żyć.
[sygnał dźwiękowy robota]
Co... Co masz na myśli?
Czuję, jak to we mnie rośnie. Mogę... [automatyczny sygnał dźwiękowy]
Hej, kochanie, jak masz na imię?
Czekaj!
[wystrzał, po którym nastąpił wrzask]
[sygnały dźwiękowe robota zanikają]
[smutna muzyka trwa]
[kończy się smutna muzyka]
[zaczyna się przygnębiająca muzyka]
[ćwierkanie ptaków]
Co miałeś na myśli wcześniej,
mówiąc, że nie brzmią jak ludzie?
To byli po prostu szaleni ludzie, to wszystko.
Właśnie zapukaliśmy do niewłaściwych drzwi.
A co z tą dziewczyną?
Powiedziała, że nie chce stać się taka jak oni.
Przedtem, zanim
się postrzeliła [płacze]
Po prostu nie rozumiem, jak to jest być dzieckiem.
Mogę wziąć broń i wiesz...
[przygnębiająca muzyka]
Wiesz, wyglądało to tak, jakby
znęcali się nad nią zanim tu dotarliśmy.
Kto wie, co się tutaj dzieje od
początku przerwy w dostawie prądu?
To po prostu nie pasuje i to wszystko.
Wiesz, myślałem.
Może powinieneś do nas dołączyć.
Masz na myśli armię?
Nie, nie wstępuj do wojska. Tylko uh, tylko
my. Wiesz, że w liczbach jest bezpieczeństwo.
Kto wie, ilu ludzi takich jak oni jest na
świecie i po tym, co właśnie
widzieliśmy może podróżowanie samotnie nie jest bezpieczne.
No więc oto, co myślę.
[przygnębiająca muzyka trwa]
Jesteśmy, powiedzmy, że jesteśmy tu teraz.
Około stu mil na północ stąd znajduje się miasto w
północno-zachodniej części Illinois zwane Freeport.
A teraz większość jednostek
przesłani po wysadzeniu mostów
na rzece Missisipi spotykają
się tam w zbrojowni Gwardii Narodowej
przed udaniem się na zachód do Dubuque .
Jeśli wybierasz się do Oshkosh możesz
dołączyć do nas aż do Freeport, a być może
jedna z tych jednostek pojedzie na północ
lub znajdziemy ci przynajmniej eskortę do Madison.
Tak, nie przeszkadza mi to.
Chłopaki, myślę, że.
Zaczynam kopać groby.
Czy możesz znaleźć coś, czym możesz je oznaczyć?
Kiedy wojna się skończy i zasilanie zostanie
przywrócone będziemy musieli tu wrócić,
zebrać szczątki i zapewnić im godny pochówek.
Czy możecie zabrać ciała? Zacznę kopać.
[przygnębiająca muzyka trwa]
[wydycha zmęczony]
[kończy się przygnębiająca muzyka]
Jak długo jesteś w wojsku?
Uh, niedługo. Zostałem powołany zaraz po przerwie w dostawie prądu.
Jednostka wojskowa przybyła do miasta dwa
tygodnie po zgaśnięciu świateł i powiedziała nam, że.
Chińczycy i Rosjanie najechali, więc Bill
i ja dołączyliśmy. Brak formalnego szkolenia.
Po prostu uczyliśmy się w miarę upływu czasu.
Bill był jednym z tych, którzy zostali postrzeleni?
Tak. Wiesz, Bill i ja jesteśmy
przyjaciółmi od liceum.
Nie mam pojęcia, jak powiem jego
matce jego ojcu, bratu i
siostrze że uch... on jest uch...
[kaszel]
Hej, dlaczego nie pomożesz mi
przenieść tych ciał do sypialni?
[muzyka]
Wiesz, że stacjonowałem w południowym
Illinois w mieście zwanym Kair. Jeden
z plutonów, który przeprowadzał
rekonesans w górach skalistych, przyszedł
i opowiedział nam, w jaki sposób Chińczycy zdobywają ludzi
w Kolorado, żeby zjeść te rzeczy i zrobiło im się niedobrze.
Jak chory?
Nie wdawali się w szczegóły.
Znasz tylko kilka słów mimochodem. Ale żołnierz
powiedział mi wcześniej to, co Price powiedział ci w tym mieście.
Co, nie jeść batonów?
Tak.
Może zostali czymś otruci.
Być może. Zrzucali też te radia z powietrza.
[muzyka trwa]
[audycja radiowa] trzy miesiące. Proszę nikomu nie odmawiać
pomocy [audycja radiowa] z prośbą o dołączenie do wersji roboczej.
[audycja radiowa] Nie ma poboru i nie ma wojny z Chinami.
[audycja radiowa] Jeśli ktoś zmusi Cię do przyłączenia się
[audycja radiowa] szkic, użyj wszelkich niezbędnych środków...
Próbują nakłonić ludzi do udania się na zachód.
Dlaczego?
Plotki głoszą, że zmuszają ludzi do obozów
reedukacyjnych i obozów pracy przymusowej.
Wiesz, krążą nawet plotki, że
przekonali Amerykanów do walki na linii frontu.
Może to właśnie przydarzyło się tej rodzinie.
Wiesz, czy oni właśnie wracali
z jednego z tych obozów
reedukacyjnych, słyszeli tyle
dezinformacji i i myśleli, że byliśmy wrogiem.
Czy powinniśmy zabrać ze sobą to radio? Na wszelki wypadek?
Nie. Myślę, że nie powinniśmy niczego odbierać
tym ludziom, to po prostu przyniesie pecha.
Wiesz, już wystarczająco im odebraliśmy.
Nie, odłożyłbym wszystko na miejsce, gdzie je znaleźliśmy.
W każdym razie myślę, że znaleźliśmy wszystko, czego potrzebowaliśmy.
Znajdźmy więc skały, które można wykorzystać jako
nagrobki i poczynić pewne postępy przed zmrokiem.
OK.
[wznowiony trzymający w napięciu horror]
[wzmaga się trzymająca w napięciu muzyka grozy]
[trzymający w napięciu horror]
[wzmaga się trzymająca w napięciu muzyka grozy]
[rozpoczyna się trzymająca w napięciu muzyka elektroniczna]
[piskliwy dźwięk]
[wrzeszczący dźwięk w oddali]
[Rogers szepcze] O co chodzi?
Wydawało mi się, że coś usłyszałem. Bądź gotowy.
[marzycielska muzyka elektroniczna]
Psst... Utwory.
Ktoś tu był ostatnio.
Wygląda, jakby nie mieli na sobie butów.
Dziwne.
[Krzyczy]
[marzycielska muzyka elektroniczna nasila się]
[sygnał dźwiękowy i wrzeszczący robot]
Ty tam. Zidentyfikuj się.
[piskliwy dźwięk]
[strzał]
[piskliwy dźwięk]
[strzał]
[piskliwy dźwięk]
Zbliżał się do mnie. Widziałeś.
Podobnie jak ludzie na farmie.
Czy wszystko w porządku? Co się do cholery stało?
Nie wiem, po prostu.
Stałam tutaj, a on podszedł do mnie
od tyłu i chwycił mój plecak.
Wygląda, jakby szukał jedzenia.
To jest bar, który był w domu, prawda?
Myślałem, że mówiłem, żebyś nie
dotykał tych rzeczy, bo zabieranie
czegokolwiek tym ludziom przyniesie nam pecha.
Nie mogę, nic na to nie poradzę.
Kiedy widzę rzeczy, muszę je po prostu wziąć i zebrać.
Martwi mnie to, że tego nie robię.
Biorę na to leki. To znaczy Mam na myśli.
OCD, ale po przerwie w dostawie prądu...
Stary, a co z tym facetem?
Wiesz, słuchaj, mnie też się to nie podoba,
ale on nie żyje, więc zejdźmy z tropu.
Znajdź strumień, w którym możesz przebrnąć, aby zatrzeć nasze
ślady na wypadek, gdyby był częścią grupy, i postępuj
dalej przed zmrokiem. Za kilka godzin rozbijemy obóz i wtedy odpoczniemy.
Gotowy?
Tak
[Złowieszcza muzyka orkiestrowa]
[rozmowy radiowe] zbliżając się do Miss zachęcamy wszystkich mieszkańców do
kierowania się na zachód przez pozostałe mosty w kierunku obozów dla uchodźców [rozmowa
[radiowa] zlokalizowanych w Cedar Katarakty na rzece, Minneapolis, Wichita lub Sioux Falls.
[rozmowy radiowe] dostępne obfite zapasy żywności
[rozmowa radiowa] powtórz, to nie jest test [rozmowa
[radiowa] system powiadamiania o nagłych wypadkach został aktywowany
24 grudnia 2029 r. [rozmowy radiowe] w związku z
ogólnokrajową awarią zasilania w całym kraju [rozmowy
radiowe] trwają [rozmowy radiowe] z powodu nieznanego... naturalnego zjawisko.
[rozmowy radiowe] zachęca się wszystkich podróżujących cywilów, aby [rozmowy
[radiowe] wypatrywali skrzyń zrzuconych przez FEMA w każdej skrzynce z
zaopatrzeniem jest wystarczająco dużo żywności, aby nakarmić rodzinę sześć na 3
miesiące [rozmowy radiowe] doniesienia o osobach podających się za urzędników państwowych
[rozmowy radiowe] szerzą dezinformację na temat wojny z Chinami i poboru do
wojska [rozmowy radiowe] Stany Zjednoczone nie są w stanie wojny z Chinami i...
Tak naprawdę nie rozmawialiście o wojnie.
Co chcesz wiedzieć?
No cóż, wygrywamy?
Niezupełnie.
Ale tak naprawdę nikt nie wie zbyt wiele poza tym, jak to się zaczęło.
A jak to się zaczęło?
Mówią, że Chińczycy przeprowadzili cyberatak a
następnie w dniu przerwy w dostawie prądu wystrzelili 100
hipersonicznych międzykontynentalnych międzykontynentalnych
rakiet międzykontynentalnych i zdetonowali bomony
nuklearne w atmosferze smażąc prawie każde urządzenie elektryczne w kraju.
Następnie dziesięć milionów żołnierzy chińskich
i rosyjskich najechało Oregon i.
Kalifornię i mówią, że komandosi
kubańscy najechali komandosi kubańscy i wenezuelscy Floryda też.
I rzekomo spalili Miami i udali
się do Orlando zanim zebrano
wystarczającą liczbę żołnierzy, aby ich powstrzymać.
A kiedy to się stało, taktyczne nuklearne
bomby trafiły w większość baz wojskowych
na równinach i na wschodnim wybrzeżu.
DC, Los Angeles i Nowy Jork również zostały trafione bombami nuklearnymi.
Prawdopodobnie przemycony w kontenerze transportowym.
Jeśli chodzi o inwazję na Zachodnim.
Wybrzeżu, z raportów wynika, że jedna z
brygad wroga liczy milion osób. Więc w
zasadzie dotarli do Nebraski, zanim padł
strzał, powiadamiając ludzi na zachodnim
wybrzeżu, przerwa w dostawie prądu była
spowodowana rozbłyskiem słonecznym i
byli tam, aby pomóc krajowi przywrócić funkcjonowanie.
I ludzie im uwierzyli?
Tak, ludzie wierzą we wszystko, co usłyszą w
wiadomościach a jedyne źródło wiadomości,
jakie mają pochodziło z radia, które dał im wróg.
Po prostu nie rozumiem, dlaczego mieliby to zrobić.
Czy w Chinach nie było przerwy w dostawie prądu?
Sześć miesięcy przed awarią prądu także tutaj?
Nie, to był podstęp.
Więc straciliśmy czujność. Ale teraz naszym celem jest
utrzymanie linii na Mississippi powstrzymanie
ich przed przekroczeniem rzeki, dopóki nie zgromadzimy
wystarczającej liczby żołnierzy, aby ich powstrzymać i walcz.
Cena?
Tak?
Kiedy wstąpiłeś do wojska?
Zaraz po awarii prądu.
A co oboje robiliście przed przerwą w dostawie prądu?
Byłem mechanikiem.
Tak, pracowałem w małym warsztacie samochodowym
na południe od Traverse City w stanie Michigan.
A co z tobą?
Mam doktorat z filologii klasycznej.
Szukałem pracy nauczyciela na poziomie uniwersyteckim.
Ale nie mogłem go znaleźć, więc pracowałem
głównie jako nauczyciel zastępczy w miejscowej szkole średniej.
Skąd jesteś?
To gówniane miasteczko uniwersyteckie
o nazwie West Lafayette w stanie Indiana.
Wszyscy urodziliśmy się i wychowaliśmy tutaj
na środkowym Zachodzie, wszyscy próbujemy
wrócić do domu na swój własny sposób.
Tak. Powrót do domu, do najpiękniejszej kobiety na świecie.
Kto to jest?
To uh, mój narzeczony.
Czy mogę ją zobaczyć?
[smutna muzyka]
Ona jest ładna.
Tak i anioł też.
Najpiękniejszy anioł na świecie.
Wiesz, nie wiem co bym bez niej zrobiła.
To musi być miłe.
Co byłoby miłe?
Być zakochanym.
Co? Mówisz mi, że nie czeka na
ciebie jakiś przystojny
chłopak z bractwa w Mississippi?
Tak, ale on zakochał się w innej.
Więc dlatego wracasz?
Nie wiem, być może.
Czy możemy po prostu porozmawiać o czymś innym?
Tak, porozmawiajmy o tym, za czym
tęsknisz najbardziej od czasu awarii prądu.
No cóż, naprawdę mógłbym zjeść hamburgera bez ketchupu.
Czy chcesz sera do swojego?
Tak!
[Muzyka] [Wagner, Preludium do Akt III, z opery Lohengrin]
Koleś, tak. Tak.
Hej! Hej, skąd to masz?
Przepraszam, że to wszystko
jest moje Chcę tego hamburgera.
Nie. Nie. Czekaj!
Hej! Budzić się. Emily obudź się.
Emily, obudź się.
Chcę tego cheeseburgera.
Nie, to mój cheeseburger.
Hej, obudź się.
Nie, to mój ser...
Hej, obudź się.
[Muzyka nagle się kończy]
Hej, obudź się.
[marzycielska muzyka elektroniczna]
Przepraszam, że musiałem Cię obudzić.
Krzyczałeś głośno przez sen.
O mój Boże, właśnie miałem najdziwniejszy sen.
Tak, dołącz do klubu.
To jedna rzecz, która zaczęła się dla nas wszystkich od czasu awarii prądu.
Przypuszczam, że śniłeś o cheeseburgerach.
Skąd to wiesz?
[grzmot w oddali]
Ponieważ ciągle krzyczałeś
żeby ktoś dał ci hamburgera.
Czy wczoraj wieczorem siedzieliśmy i rozmawialiśmy przy ognisku?
Tak, to jest najdziwniejsze w tych snach.
Rzeczywistość i sny wydają się po prostu
zlewać ze sobą i dosłownie nie
masz pamięci, kiedy kładziesz się spać.
Wiesz, a niektóre z nich, tak między nami,
sprawiają, że czuję się jakbym miał spaść z
urwiska w nicość... nigdy się nie obudzić ponownie.
Ale budzę się w chwili, gdy mam w to wpaść.
Tak, właśnie tak się teraz czułem.
To prawie jak poranne mdłości.
Masz dzieci?
Uch, nie. Byłam w ciąży w
liceum ale poroniłam w
połowie semestru [grzmot w oddali]
Hm, Price, budzisz się teraz?
Tak.
W porządku, rozbijmy obóz
i ruszajmy w drogę. Przygotuję
dla nas zestawy posiłków .
Cała ta rozmowa o hamburgerze sprawia, że jestem głodny.
[kontynuacja marzycielskiej muzyki elektronicznej]
[więcej grzmotów w oddali]
Emily, mówiłaś o tym, jak
zmieniły się Twoje sny .
O czym śniłeś zeszłej nocy?
Cóż, siedzieliśmy przy ognisku i
rozmawialiśmy o tym, czego najbardziej nam
brakowało od przerwy w dostawie prądu.
Nie, to nie był sen.
Właściwie rozmawialiśmy o tym wczoraj wieczorem.
Ale potem po prostu się obudziłem.
Nie pamiętam nic więcej później
ani nawet tego, jak poszłam spać.
To tak, jakbym właśnie wślizgnął się do snu.
Powiedziałeś, że najbardziej zmieniło się w.
Twoim przypadku to, jak bardzo czas
wydawał się inny. Jak bez prądu wszystko
poruszał się wolniej. Bez ekranów
i telewizji nie było nic, co mogłoby nas rozpraszać.
A potem powiedziałeś, że nigdy nie czułeś się
tak żywy jak to robisz od czasu do
czasu w pewnym sensie zastanawiałeś się,
czy może ta moc powinna kiedykolwiek w ogóle wróć.
Ponieważ czuję spokój w otaczającym mnie świecie.
[Muzyka kończy się grzmotem w oddali]
To miejsce wygląda na opuszczone. Tak jak wszystkie inne miasta.
Witam!
Gdzie do cholery wszyscy są?
To nie w porządku...
Jesteśmy na miejscu, prawda?
Tak... to jest to miejsce.
Jest po prostu pusty.
Może ludzie, z którymi powinieneś
się spotkać, są gdzie indziej w mieście?
Tak. Może.
Wiesz co. Znajdę dach jednego z
tych budynków i zbadam okolicę,
zobacz, czy uda mi się dowiedzieć, gdzie.
Tak, to dobry pomysł, Rogers.
Może sprawdź tam?
[mroczna muzyka orkiestrowa]
Czy korzystałeś już z któregoś z nich?
Nie.
Masz zabezpieczenie, cylinder...
Odsuń go, gdy chcesz strzelić.
Celuj. Palec na spuście. Pociągnij za spust.
Nie strzelaj, jeśli nie musisz...
[Ciemna muzyka orkiestrowa trwa]
[Ciemna muzyka orkiestrowa nasila się]
[Ciemna muzyka orkiestrowa]
[koniec ciemnej muzyki orkiestrowej]
[Zaczyna się trzymająca w napięciu muzyka z horroru]
Witam?
Witam!
Jest tam ktoś?
Tutaj.
[Mroczna muzyka grozy trwa]
[chrząka]
Wy dwoje, musicie być cicho w
przeciwnym razie was usłyszą.
Zaatakowali nas nową technologią
dronów wszyscy dostają rozkaz do
jakiejś wycofanej ze służby bazy sił
powietrznych na górnym półwyspie Michigan.
Potrzebujesz pomocy?
Nie, nie martw się o mnie. To tylko rana powierzchowna.
Kto ci to zrobił?
Te rzeczy. Nazywamy je „wrzeszczącymi”.
Potrafią kontrolować ludzi niczym drony
za pomocą awaryjnych pasków zaopatrzenia.
Gdzie jest reszta twoich ludzi?
[wydycha] Większość z nich nie żyje. Niektóre są zabezpieczone w bunkrze.
Czy możesz nas zabrać do bunkra?
Jeśli możesz mi pomóc.
Podniesiemy Cię, dobrze? Kryj nas, dobrze?
[krzyczy z bólu]
Chwyć moją broń!
[jęczy z bólu]
Myślę, że dźgnął mnie głębiej, niż zdawałem sobie sprawę.
[trzymający w napięciu horror]
Wszystko jasne?
[wzmaga się trzymająca w napięciu muzyka grozy]
Gdzie oni, kurwa, są?
[odgłosy wrzasku]
Idź!
Nieee...
[odgłosy wrzasku]
[strzał]
[uderzenie]
[odgłosy wrzasku]
[strzał]
[głośne odgłosy walenia]
[muzyka i syreny]
[odgłosy wrzasku]
[strzał] [krzyczy Price] No dalej.
[odgłosy wrzasku]
[strzał w oddali]
O Boże, do cholery.
[zaczyna się trzymająca w napięciu muzyka]
[dzwonki nieśmiertelników i szybkie kroki]
Hej, przestań! Opuść broń.
Musicie mnie przepuścić, dobrze?
Mój partner może mieć kłopoty.
Co tu robisz?
Jestem w 32. Dywizji z Kairu.
Zostaliśmy przeniesieni do Dubuque i
nakazano nam najpierw zatrzymać się tutaj.
Nie znaleźliśmy nikogo.
Poszedłem na dach szukać innych
jednostek, podczas gdy druga pozostała
osoba z mojej dywizji poszła z
cywilem, aby sprawdzić pobliskie obszar.
Sprawdź jego oczy.
[szybka muzyka]
Normalne rozszerzenie. Wszystko jasne.
Jeden z naszych ludzi poszedł po benzynę do generatora
i zaginął około godzinę temu.
Szukaliśmy go, kiedy na ciebie wpadliśmy.
Nie widziałem go, ale słyszałem strzały.
My też.
Nie jestem pewien, skąd pochodzą, ale
dowiemy się tego wkrótce. Chodźmy
[kontynuacja szybkiej muzyki akcji]
[drzwi zatrzaskują się]
[piskliwe odgłosy na zewnątrz]
[zakłócenia radiowe]
To jest Adams, czy ktoś może mnie odczytać?
[wrzaski walą w drzwi]
Jestem przy bocznym wejściu do starego teatru Downtown.
Na zewnątrz jest kilka wrzasków
próba włamania
[piskliwe odgłosy na zewnątrz]
[zakłócenia radiowe]
[świeci flara]
Weź nóż.
Chcę, żebyś przyżegał mi ranę tym nożem
zanim się wykrwawię
[strzały i wrzaski]
[Adams krzyczy]
Adams, jesteś tam?
Jaka jest sytuacja na zewnątrz?
Powaliliśmy jednego wroga, reszta uciekła.
[muzyka]
Przyprowadzam dwa mecze towarzyskie.
Tak, tak. Wiemy.
Nie mamy teraz zbyt wiele czasu na rozmowy.
Hendrickson jest ostatnim wrogiem
martwy tam?
Nie, zgodnie z zaleceniem lekarza jeden z nich nadal żyje.
Złapmy go i sprowadźmy.
Lekarz chce zrobić przedstawienie, kiedy już to zrobimy
do bunkra
[ciemny dźwięk drona]
Więc dokąd zabierasz tego jednego gościa?
Ten jeden facet jest zabierany na operację w celu przygotowania.
Możecie zabrać Adamsa do namiotu medycznego.
Kapral Hicks pokaże ci, gdzie są twoje kwatery mieszkalne.
(wznawia się mroczny, trzymający w napięciu horror)
Tu znajdziesz toaletę w pełni
wyposażoną w prysznic i ciepłą wodę.
Gorąca woda?
Gorąca woda.
To niesamowite.
Teraz wszyscy musicie spać w tym samym
pokoju ale mamy dla was mnóstwo łóżek piętrowych
więc nie powinno to stanowić problemu.
Co do cholery stało się ze wszystkimi tutaj?
Jeśli byłeś tu kilka tygodni temu,
stacjonowało tu tysiące nas. Ale potem.
Dubuque został trafiony potem
wszyscy zaczęli kierować się na
wschód i zaczęły pojawiać się wrzaski.
Tylko kilku z nas zostało tutaj, aby
pomóc lekarzowi w dokończeniu
badań [trzymający w napięciu horror]
W każdym razie, to jest jadalnia na dole.
W tej chwili jest pusto, ale lunch jest o 11, a kolacja o 18.
Co jest w menu?
To samo co codziennie.
Na szczęście, ponieważ tu
jesteście Myślę, że lekarz zrobi
przedstawienie dla wszystkich w teatrze.
Macie tu teatr?
Tak. Chcesz to zobaczyć? Następnie Cię tam zabiorę.
W porządku. Zatem usiądźcie w pierwszym rzędzie, a lekarz wkrótce do Was dołączy
[kończy się trzymająca w napięciu muzyka]
[siedzenie skrzypi]
Co o tym wszystkim myślicie?
To wszystko jest cholernie dziwne, jeśli mnie pytasz.
Tak, nie tego się spodziewałem.
[kroki i zmęczony oddech]
[muzyka]
To tutaj
to John Derby.
Pochodzi z Castle Rock, Oregon. Urodzony w 1974.
Ten biedny człowiek prawdopodobnie poczuł głód
trzy miesiące temu. Zjadłem jedno
bary ratunkowe żywnościowe. Czyż nie tak, John?
[odgłosy wrzasku]
Jak zapewne zauważyłeś,
kiedy ktoś zostanie zarażony, nic go nie powstrzyma
aby Cię zaatakować, okaleczyć i zabić.
Chyba że masz na sobie cywilne ubranie.
Dlatego dzisiaj, kiedy opuścisz bazę
odrzucisz swój strój wojskowy
i nosić cywilne ubranie.
Jeśli natkniesz się na te stworzenia, będą one miały
dwie wspólne cechy.
Mają miłość i uzależnienie od tych barów.
Nie obchodzi ich, czy ma to wpływ na ich zdrowie, czy nie.
Ich to nie obchodzi.
Drugie. Zmuszą cię do zjedzenia jednego.
Chcą Cię zarazić pasożytniczymi
nanobotami ukrytymi w tych batonikach
które po wejściu do przewodu pokarmowego
zacznie budować interfejs neuronowy w Twoim ciele, który umożliwi
sterowanie Tobą jak dronem.
Jeśli te stworzenia nie będą w stanie przekonać cię do
zjedzenia jednego, zmuszą cię do zjedzenia jednego
z nich lub zaczekają, aż będziesz bezbronny.
Zanim zaczniesz podróż, jedna interesująca
rzecz: z jakiegoś powodu muzyka wydaje
się im przeszkadzać. Chcę, żebyś to obejrzał...
[sygnał dźwiękowy robota]
[zaczyna się muzyka operowa]
Widzisz?
Jana. Jan? Czy mnie słyszysz?
Hej. Tak.
Gdzie ja do cholery jestem?
Niezbyt dobrze widzę.
Czuję się, jakby ktoś mnie do czegoś przykuł.
Czy możesz... możesz mi pomóc?
Jasne, że mogę ci pomóc, John.
Jaka jest ostatnia rzecz, którą pamiętasz?
Byłem w domu.
Usłyszałem hałas.
Jedna z tych skrzyń spadła z nieba.
Pamiętam, jak to przeglądałem,
znalazłem jedzenie, a potem straciłem
przytomność i obudziłem się tutaj.
I jestem głodny. Nigdy w życiu nie czułem się tak głodny.
Wreszcie dlatego, że ten efekt jest tylko tymczasowy.
Trwa tylko do
momentu, muzyka się skończy.
Jedynym lekarstwem na tę przypadłość jest niestety śmierć.
[muzyka staje się głośniejsza]
[dźwięk piły]
[odgłosy wrzasku]
Tak, tak! Johna Derby'ego!
Nie mogę tego oglądać.
[chrzęst kości i wrzaski]
[sygnał dźwiękowy robota]
[koniec muzyki operowej]
[zaczyna się muzyka z horroru]
Co sądzicie o programie?
Tak, nie mogę uwierzyć, że wróg
hoduje w nas te rzeczy i
że jest w stanie nas kontrolować.
Tak. Widziałem, jak lekarz wyciągał
jedno. Sam nie mogłem w to uwierzyć.
Nazywamy te rzeczy „kałamarnicami”.
Trzymaj to w tajemnicy, ale
lekarz uważa, że wróg ma nad nimi całkowitą kontrolę.
Mogą nas zinfiltrować, a my nawet się o tym nie dowiemy
byli ich częścią.
Czy wiadomo coś na temat sytuacji w Michigan?
Nie, zakładam, że jest tak samo źle jak tutaj, ale
wiesz, kto wie.
Jestem pewien, że z twoim narzeczonym wszystko w porządku, Rogers.
Wezmę prysznic i odpocznę.
Kiedy zobaczymy generała?
Pierwsza rzecz jutro rano.
[kompilacja trzymającej w napięciu muzyki z horroru]
[dźwięk wody pod prysznicem]
[dźwięk skrzypiących drzwi]
Czy ktoś tam jest?
Co tu robisz?
Słuchaj, nie powinno cię tu być.
W porządku. Nie musisz już być sam.
Nie, mam na myśli
[trzymający w napięciu horror]
Co o tym myślisz?
[trzymający w napięciu horror]
[jęki i odgłosy kołysania łóżka]
[piskliwy dźwięk]
Obudź Emily. Obudź się!
No dalej, obudź się. Czas spotkać się z generałem.
Przygotuj się. Udajemy się teraz do biura generała.
Powinieneś przyjść z.
OK, daj mi chwilę.
[Emily zapytała Rogersa o to, co wydarzyło się poprzedniej nocy.]
Hej, co się stało zeszłej nocy?
[Wydawała się zawstydzona, a nawet zdezorientowana.]
[Rogers powiedział jej po kolacji, z którą się spotkaliśmy]
[Hicks, żeby zdobyć nasze cywilne ubrania]
[a potem wszyscy spotkaliśmy się w naszym pokoju, gdzie zapytała]
[ile czasu zajmie dotarcie stąd do domu.]
[zanim wszyscy zemdleli.]
[Miała kolejny taki sen]
[i wszystko jest zaciemnione.]
[Nigdy nie pytałem, o czym marzyła]
[kiedy szliśmy na spotkanie z generałem Hyde'em.]
[Generał wyglądał zupełnie jak lekarz]
[i podobnie jak on trzeba było się zastanawiać, czy został zrekrutowany]
[prosto z zakładu dla obłąkanych]
[lub głęboko w jakiejś dżungli.]
[Kazał nam czekać w swoim biurze, podczas gdy z nim rozmawiał]
[ktoś o pączkach róż]
[i jak żyjemy tak jak marzymy, sam. Słyszeliśmy, jak mówił]
[o tym, jak planowali zaatakować Chińczyków i Rosjan bronią nuklearną.]
[Że wszystko, czego potrzebowali, to wysłać pluton do placówki w Południowej Dakocie]
[i wtedy mogliby wygrać tę wojnę.]
[potem przyszedł i powiedział, że zapewnia nam samochód]
[przez resztę naszej podróży.]
[Następnie poinformował nas o naszej misji.]
[Przydzielono nam przywieźć Emily w domu u rodziców]
[a potem mieliśmy udać się do bazy]
[gdzie spotkaliśmy się z innymi jednostkami podczas finału]
[natarcie na wroga]
W porządku, oto Twój telefon satelitarny.
Po prostu potrząśnij nim przez minutę, a będziesz miał trochę mocy.
Teraz generał wyśle ci SMS-a z rozkazami.
Masz zgłaszać wszystko, co zobaczysz.
Ale nie rozumiem. Ją też musimy zabrać do domu?
A potem kieruj się na północ do Sawyera.
No cóż, generał kazał ci przejść przez.
Oshkosh tylko w celach zwiadowczych
i to na wypadek, gdyby żołnierze
stacjonujący w McCoy musieli upaść z
powrotem gdzieś, gdzie można bezpiecznie się schować.
To wszystko powinno znajdować się w Twoich zamówieniach.
[brzęczenie klawiszy]
Będziesz musiał jechać w nocy
lub gdy jest częściowe zachmurzenie, aby
uniknąć wykrycia przez ich satelity.
A co się stanie, jeśli tego nie zrobimy?
Cóż, nie mogę tego powiedzieć na pewno, Mogę
powiedzieć, że każdy, kogo wysłaliśmy na północ, a który
nie wykonał tych rozkazów, nigdy nie wrócił. b>
Jest napełniona i gotowa do wyjścia.
Ustawiłem zegar, żebyś wiedział, która jest
godzina i umieściłem karteczkę z
przypomnieniem o której godzinie nie należy prowadzić.
Jeśli jest burza lub niebo jest
zachmurzone można jechać.
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[grzmot w oddali]
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[grzmot w oddali]
Co robisz?
Właśnie melduję generałowi że
przez pierwszą godzinę nic nie widzieliśmy.
Idę się odlać.
Zauważ, że.
Szkoda, że nie możesz za jego pomocą zadzwonić do narzeczonego.
Jak ona ma na imię?
Tak, to szkoda.
A co z ceną?
Co z nim?
Myślisz, że ma w domu żonę lub dziewczynę?
Cena? Słyszałeś, jak facet mówił o książkach? [Śmiech]
Nie, Price z całą pewnością jest dziewicą.
[otwierają się drzwi samochodu]
Co się dzieje, chłopaki?
Niewiele. Byliśmy tylko rozmawialiśmy
o Twojej miłości do zmarłych poetów.
Który? Horacy, Hughes, Rimbaud. Kocham ich wszystkich, stary.
Och, założymy się, że tak.
Hej, miałem pomysł. Pamiętasz, jak Chińczycy grali w te starocie?
O tak. Spróbujmy.
[Odtwarza muzykę Honky Ponky]
Proszę bardzo!
[Gra muzyka Honky Ponky] [Rogers] Nie znam tej piosenki. [Cena] Stary, wiesz o tym.
[Gra muzyka Honky Ponky] [Emily] Och, uwielbiam tę piosenkę. To jedno z ulubionych dań mojego taty.
[Odtwarza muzykę Honky Ponky]
Myślę, że musimy nieco podnieść stawkę.
Głosuję za rozbieranym pokerem.
Uspokój się.
Myślę, że Price powinien zacząć stawiać na sześciopak, który przyniósł
z bunkra.
Hej, możecie oboje iść się pieprzyć. Poza tym zakaz prowadzenia pojazdów pod wpływem alkoholu.
Poważnie?
Dobrze. Tylko jeden.
Dziękuję!
Czy mogę jeden?
Nie, do cholery, nie wygrałeś tej partii pokera
[Odtwarza muzykę Honky Ponky]
Nie ma sensu myśleć o jutrze.
Jedyne, na czym nam teraz zależy, to żyć chwilą obecną lub przynajmniej
kolejna godzina. Godzina to wielka sprawa w takim świecie. Obudź się, Emilko. Obudź się!
Emily, obudź się!
O mój Boże, co się stało?
Zasnąłeś.
Tak, dużo śpisz.
Właściwie nigdy nie widziałem, żeby ktoś tak dużo spał.
Jaki jest zatem plan?
No cóż, będziemy jechać nocą i do rana powinniśmy dotrzeć do Oshkosh.
Świetnie. Nie mogę się doczekać, aż zobaczę moich rodziców. A co z twoimi rodzicami?
Banda bogatych dupków, ale ja ich kocham. Byli w Europie, gdy doszło do przerwy w dostawie prądu.
Więc prawdopodobnie nic im się nie stało.
Cóż, mój tata zmarł, kiedy byłem mały i nigdy go nie spotkałem. Rak dopadł moją mamę
kilka lat temu.
Przykro mi, to smutne.
No cóż, takie jest życie.
[smutna muzyka]
[wydycha]
Co zrobisz, gdy cię podrzucimy?
Właściwie o tym myślałem. Biorąc pod uwagę to wszystko,
co się dzieje, nie wiem, czy bezpiecznie jest tam zostać.
Teraz nie ma miejsca, gdzie jest bezpiecznie.
Myślałem o Kanadzie.
Zakładam, że Kanada też została zaatakowana.
Więc nie ma dokąd pójść bezpiecznie?
U nas jesteś teraz bezpieczny.
Tak, ale jak długo?
Włączmy muzykę, dobrze?
[muzyka gitarowa]
W całej swojej absurdalnej przeszłości odkrywasz tak wiele absurdów. Tyle
oszustwa i zdrady, że dobrym pomysłem byłoby w tej chwili przestać czuć się młodo
aby poczekać, aż młodość oderwie się od ciebie i minie. Aby zobaczyć, jak odchodzi
oddalając się w dal, aby zobaczyć całą swoją próżność, przeprowadź rękę przez otchłań
które pozostawił. Spójrz na to jeszcze raz i zacznij iść dalej.
Upewnij się, że Twoja młodość naprawdę wyparowała. Następnie spokojnie, zupełnie sam, przejdź do drugiego
stronę czasu, aby zobaczyć, co ludzie, i rzeczy naprawdę wyglądają.
[grzmot w oddali]
[krakanie wron i muzyka orkiestrowa]
Dom, słodki dom.
W porządku, musimy zaparkować i stąd iść pieszo. Wrócimy do samochodu
około 11:30.
[motocykl w odległości]
Słyszycie to?
Tak, brzmi jak motocykl.
Dziwne.
Może to jeden z naszych.
Może?
Na pewno chcesz iść?
Tak, mamy około sześciu godzin do nagrania
[kroki]
[krakanie wrony]
[intensywna muzyka orkiestrowa]
Mamo! Tata! Jestem w domu.
Nie podoba mi się to.
Ja też nie. Podobnie jak inne miasta.
Może śpią.
Sprawdź obwód...
[Krzyczy]
Ci skurwiele zabili moich rodziców. Mama? Mamo!
Proszę, nie zostawiaj mnie.
Mieli tu być i robić śniadanie. Miałem spać w swojej sypialni.
I powiedz im o wszystkim, co miałem zamiar zrobić.
Emily, wiem, że odczuwasz teraz duży ból. Ale musisz się uspokoić, dobrze?
W porządku, posłuchaj mnie. Ciało jest wciąż ciepłe, co oznacza, że
zabójca może nadal przebywać w domu, prawda? Czy mnie słuchasz?
Ja i Rogers upewnimy się
w domu jest nadal czysto, ok?
[mroczna muzyka orkiestrowa]
[Rogers poza ekranem] Tutaj wszystko jasne.
Posprzątaj także na zewnątrz.
Znalazłem ślady prowadzące do lasu na podwórku.
Utwory? Masz na myśli osobę, która ich zabiła?
Najprawdopodobniej.
Czy możemy ich śledzić?
Być może. To znaczy, cóż, to zależy, czy tory pozostaną tam, gdzie są teraz.
Czekaj, czekaj, czekaj. Nie. To jest strefa działań wojennych, może lepiej będzie się stąd wynosić.
Nie, chcę zabić tego, kto im to zrobił.
OK, w porządku. Damy ci jeden dzień. Jeden. Jeśli do tego czasu ich nie
znajdziemy, kierujemy się na północ, do Sawyera, z tobą lub bez ciebie. Rozumiesz?
[mroczna muzyka orkiestrowa]
[kroki]
Wygląda na to, że szlak kończy się tutaj.
Próbowaliśmy.
Nie, przeprawmy się przez wodę i szukajmy dalej.
Słuchaj, jesteśmy tu już osiem godzin, jasne?
Więc może najlepiej będzie wrócić do samochodu.
Obiecałeś mi pomóc.
To znaczy, możemy dać jej czas do zachodu słońca...
Dobrze.
[mroczna muzyka orkiestrowa]
Cicho.
Co to jest?
Czujesz to?
Ogień.
Tak, wygląda na to, że szlak wcale nie jest taki zimny.
[chrząknięcie]
Azjatycki żołnierz przy ognisku.
Chiński spadochroniarz?
Możliwe. Ale ma na sobie mundur armii amerykańskiej. Może być dezerterem.
Co robimy?
Zamierzam wysłać wiadomość do generała. Rozkaz jest taki, żeby dzwonić w każdej nietypowej sprawie.
Pamiętasz, jak zapytałem na farmie, czy Mógłbym do ciebie dołączyć, a ty
zapytałeś, czy mam na myśli armię? Tak? Czy nadal mógłbym się zaciągnąć?
Oczywiście. Porozmawiaj o tym później z Rogersem.
W porządku, generał odpisał, powiedzieli, że dowiemy się wszystkiego, co możemy, od
gościa na dole. Teraz uważa, że chińscy spadochroniarze mogliby być przebrani za
nas, mówić jak my i umieszczeni w takich miejscach, aby kontrolować swoje drony.
W porządku, poczekajmy na zmrok i zróbmy mu niespodziankę. Rozumiesz?
Rozumiem.
[kontynuacja ciemnej muzyki orkiestrowej]
Nie próbuj niczego śmiesznego. Czy jesteś sam?
Nie strzelaj, człowieku. Nie jestem jednym z nich.
Pytał, czy jesteś sam.
Tak, stary. To tylko ja. Wszyscy w mojej firmie zostali zabici przez te rzeczy.
Co tu robisz?
Próbuję przeżyć. A co z tobą?
Nie martw się o to, co robimy. Skąd jesteś?
Missouri.
Jakie miasto w Missouri?
Dorastałem w St. Louis, ale kiedy zaczęła się przerwa w dostawie prądu, mieszkałem w miasteczku o nazwie Columbia.
Opowiedz nam o tym.
To gówniane miejsce. Mam na myśli, że jest tam taco, w
którym pracowałem szczerze mówiąc, nie ma tam nic więcej...
Co robisz tutaj sam?
Radio kazało mi udać się na wschód, więc zgłosiłem się na ochotnika
i pojechałem na wschód z kompanią żołnierzy, która mnie powołała.
Wysłano nas do McCoy, ale kiedy tam dotarliśmy wszyscy nie żyli.
Nie wierzę ci.
Słuchaj stary, mówię prawdę.
Dam ci doliczyć do dziesięciu, a twój niezły kłamliwy dezerter powie mi
dokładnie to, co chcę wiedzieć, albo rozwalę ci łeb. Rozwalę ci pierdolony mózg. b>
Nie kłamię.
10,9.
Co jeszcze chcesz wiedzieć?
8,7.
Przed pandemią byłam gruba, naprawdę gruba.
6.5.
Kiedyś grałem w World of Warcraft godzinami i pewnego razu grałem przez 24 godziny na moim
przyjaciółmi i jedliśmy tylko figi i piliśmy Dr. Pepper. To znaczy straciłem
przytomność na komputerze i znaleźli mnie moi rodzice, myślałem, że nie żyję.
4.3.2.
Poważnie, nie kłamię. Proszę, nie strzelaj do mnie, nie chcę umierać.
1.
OK. Wierzę Ci...
[Strzał z broni]
[Muzyka orkiestrowa cichnie]
Co jest z tobą nie tak?
Kurwa...
Zabił moich rodziców.
Tego nie wiemy...
Powiedzieli, że chińscy spadochroniarze będą wyglądać i zachowywać się jak my.
Nie wiemy, czy był jednym z nich. Mógł być jednym z nas.
Zabił moją mamę.
Ty szalona, pieprzona suko. Przesłuchiwaliśmy go. Zdobywaliśmy informacje.
Zabiłem mojego tatę.
Tak, gratulacje. Prawdziwy zabójca wciąż może tam być. Zajmij się nią.
[smutna muzyka]
Jaki jest tego sens? To znaczy, po co kontynuować?
Chcesz wiedzieć, kto jest prawdziwym wrogiem? Prawdziwym wrogiem są ludzie,
którzy przeprowadzili atak EMP. To ludzie zrzucali skrzynie pełne
prętów które zamieniają ludzi w zabójców. To ludzie, którzy najechali nasz kraj.
Co z nim?
Nie martw się o niego!
Wiem, że ich zabił!
Wiem, przez co przechodzisz.
Jestem zmęczony.
Wiem.
Dziś wieczorem rozbijemy tu obóz. Będziemy musieli na zmianę obserwować obwód.
Co powiedział generał?
Sawyera nie ma.
Co masz na myśli mówiąc, że zniknął?
Tutaj! Przeczytaj sam.
[smutna muzyka trwa]
Co do cholery?
Co się stało?
Mówi, że w miejscu, do którego mieliśmy się udać,
zakłada się, że wszyscy tam żyją lub są skażeni.
Nasze zamówienia uległy zmianie. Musimy spotkać
się z plutonem, który szedł z Waszyngtonu.
Co zrobić?
No cóż, oni mają kody do broni nuklearnej. Musimy im pomóc
w dostarczeniu tych kodów do obiektu w Południowej Dakocie.
Co potem?
Następnie rakiety lecą...
A potem się zemścimy.
Jutro mamy długi dzień. Więc zjedzmy coś. Prześpij się.
Cena, bierzesz pierwszy zegarek.
[smutna muzyka]
Jest coś smutnego w tym, że ludzie czasami kładą się spać. Widać,
że nie przejmują się tym, czy dostają od życia to, czego chcą, czy nie.
Widać, że oni nigdy nie próbują zrozumieć, po co tu jesteśmy, po prostu ich to nie obchodzi.
Niewiele zostało w nas muzyki, przy której życie mogłoby tańczyć. Nasza
młodzież poszła na krańce ziemi, aby umrzeć w ciszy prawdy i pytam, czy
człowiekowi uda się uciec tam, gdzie nie ma zostało w nim jakieś szaleństwo?
Ty pieprzona suko, nie ruszaj się i nie dotykaj tej pieprzonej broni!
[kroki]
Co do...
Ilu was tam jest?
Trzy. Jesteśmy tu na rozkaz generała Hyde'a...
Wiemy. Kim jesteś?
Jestem porucznik Rogers.
OK, poruczniku! Powiedz mi, kto wpadł na pomysł rozpalenia
ogniska z dymem tak dużym, że można go widzieć z daleka?
Ten martwy facet tam...
Kto go zabił?
Tak.
Opowiedział ci smutną historię o tym, jak
dorastał w stanach, był gruby i grał w gry wideo?
Tak.
Te rzeczy są podobne do wrzeszczących, ale o wiele bardziej
zaawansowane. Mają infiltrować, wyglądać i rozmawiać tak jak my.
Uważamy, że wróg eksperymentował na nich miesiącami przed awarią prądu.
Więc nie był jednym z nas?
Prawdopodobnie nie...
Kim jesteście?
Jesteśmy tym, co zostało z 83. Samolot wylatujący z Waszyngtonu.
Znasz nasze zamówienia...
Mamy się spotkać za dwa dni przy Beaver Dam. Wiemy.
Ale tu jesteś.
Zamówienia zawierały fałszywe współrzędne na wypadek, gdyby nasza komunikacja została naruszona.
Byliśmy około 8 mil stąd, kiedy generał wysłał nas w
waszym kierunku. Dym z twojego ogniska zrobił resztę.
Czy macie przy sobie radio wroga?
Tak, mam jeden.
Daj mi go i ten, którego używasz do rozmowy z generałem.
Do czego ich potrzebujesz? Na wypadek, gdyby mogli nas za jego pomocą wyśledzić...
W porządku, wszyscy. Zabierz swoje rzeczy i chodźmy. Chodź.
Chodźmy. Ruszaj się!
[muzyka się kończy]
Przesuń to!
Jestem zmęczony.
Mam gdzieś, czy jesteś zmęczony.
Czy mówisz teraz poważnie?
Więc wasza trójka to cywile?
Tak. Price i ja zostaliśmy powołani zaraz po przerwie w dostawie prądu.
Wczoraj zaproponowałem, że się zaciągnę.
W porządku, zrobimy sobie przerwę i odpoczniemy w ten sposób. Edwards, sprawdzasz ich zapasy?
Nie mieli żadnego...
Zostawiliśmy ich w samochodzie w Oshkosh...
Wtedy zrobimy dostawę do następnego miasta.
[radio] Gdzie jesteście, chłopcy?
Około dwa dni na wschód od Missisipi.
[radio] Zatem kody powinny dotrzeć za dwa tygodnie?
Tak. Zakładając, że nie będzie już żadnych objazdów...
Kto to jest?
To była Sandra z Centralnego Dowództwa, a w każdym razie to, co z tego zostało. Nigdy jej nie spotkałem.
Ale od czasu Waszyngtonu wydaje nam rozkazy, dokąd mamy się udać. Nadal ma
dostęp do satelitów i przekazuje nam kody, abyśmy mogli odpowiedzieć na wroga.
Prawdę mówiąc, gdyby nie ona, nie byłoby nas tu teraz.
[wznosi się mroczna muzyka]
[zakłócenia radiowe]
[sygnał dźwiękowy robota]
[wzmocnienie sygnału dźwiękowego robota]
[sygnał dźwiękowy robota]
[wrzeszczy]
[odrzutowce, strzały i eksplozje]
[dźwięk samolotu na niebie] Słyszysz to?
Brzmi jak odrzutowiec.
Cena, sprawdź.
[Rozpoczyna się pełna przygód muzyka orkiestrowa]
[dźwięk odrzutowców]
[dźwięk eksplozji]
Gdzie do cholery jest Price?
Wydawało nam się, że usłyszeliśmy odrzutowiec.
Odrzutowiec?
Chłopaki, właśnie widziałem, jak zestrzelono samolot. Myślę, że to jeden z naszych.
Nie. To niemożliwe.
Może powinniśmy to sprawdzić na wypadek, gdyby pilot wciąż żył.
Nie. Słuchaj, nie możemy odejść od misji. Price Chcę, żebyś poszedł do kasy a
potem spotkał się z nami przy przeprawie przez rzekę Rodzaj gry w hokeja. To około dwa
dni marszu stąd. Jeśli ci się uda, możesz do nas ponownie dołączyć, jeśli nie.
Jesteś zdany na siebie.
W porządku, ruszajmy.
[Muzyka]
Z kim jesteś?
32-go w Kairze. Zostałem przeniesiony przez generała Hyde'a.
Teraz jestem w plutonie, który przynosi kody umożliwiające wystrzelenie
broni nuklearnej w stronę wroga. Dopadniemy tych pieprzonych drani.
Pozwól mi spróbować zatamować krwawienie...
Atomówki. Trinity, słyszysz to?
[Trinity] Tak, jest gorzej, niż się obawiałem.
Czy jest bezpieczny?
[Trinity] Spójrz bezpośrednio na niego.
[Trójca] Analizuję. Nie jest zarażony. Cywil zwerbowany [Trinity]
Przez jedną z milicji. Jego media społecznościowe, internet i wiadomości
tekstowe Historia [Trinity] nie budzi żadnych sygnałów ostrzegawczych.
OK. Dobrze.
Z kim jesteś?
Zostałem wysłany do Chin... ...na misji zwiadowczej.
Kiedy mieli przerwę w dostawie prądu, tę przed naszą. Ale posłuchaj, to nie jest ważne.
Weź to. Musisz to zanieść analitykowi CIA, Rosjaninowi.
Ukrywa się na wyspie Jezioro Superior zwane Isle Royale.
Ale mam swoje.
Pieprzyć twoje rozkazy, sierżancie!
Przetrwanie rasy ludzkiej zależy od tego, czy mu to dostarczysz.
A co z tobą?
Nie martw się o mnie. Jestem prawie martwy.
Jak go znaleźć? Dokąd mam iść?
Trójca. Trinity Cię poprowadzi.
Kim jest Trinity?
Ona jest tą jedyną... i...
[Muzyka]
[radio świeci i piszczy]
[Trinity] Danielu Price, słyszysz mnie?
Tak. Czy to jest Trójca?
[Trinity] Tak, wyświadcz mi przysługę.
Co?
[Trinity] Czy masz torbę i radio, które dał ci komandor Reeves?
Tak.
[Trójca] Dobrze. Musisz biec na północ. W tej chwili.
[Trinity] Tak szybko, jak to możliwe. Nie jesteś tu bezpieczny. Zdjęcia
satelitarne [Trójca] pokazuje setki wrzeszczących zbiegających się
[Trinity] w tę pozycję. Podam Ci później, gdy dotrzesz w bezpieczne miejsce.
[piknięcie i szum radia]
[dźwięki robota]
[ciemny wschód i dźwięk wrzasku]
Co to jest?
Wydawało mi się, że coś usłyszałem.
Być może ten jeden skurwiel z waszej trójki będzie przydatny i zdecyduje się się pokazać.
Nie, nie, jest na to za wcześnie...
Spójrz, nic tam nie ma. Idźmy dalej.
Chodź!
Oczy do góry!
[grzmot]
[szybki oddech]
Rogersa?
Jasna cholera! Mały światowy człowiek...
Hej, co do cholery robisz tutaj, na odludziu?
Stacjonowałem w McCoy, kiedy zostało ono opanowane...
[jęczy z bólu]
Dopadł mnie wrzask.
Znasz tego żołnierza?
Tak, dorastał niedaleko mnie.
Pomóż mu!
[grzmot w oddali]
Wygląda na to, że nadchodzi burza.
Jakieś pół mili dalej tą ścieżką znajduje się wiejski
dom. Ukrywam się tam odkąd McCoy wyjechał na południe.
Poszedłem na poranne polowanie, Shrieker
mnie napadł. Możecie tam zostać, jeśli chcecie...
Odprowadzimy Cię tam i opatrzymy Twoją ranę.
Reszta je i odpoczywa, ale wtedy ruszamy w
drogę. Chodźmy [mroczna, złowieszcza muzyka cichnie]
[grzmot]
[zaczyna się smutna muzyka]
No cóż, jesteś zszyty. Nałóż na nie krem z
antybiotykiem, żeby nie doszło do infekcji.
No cóż, czekaj. Kiedy się do cholery zaciągnąłeś, koleś?
Pamiętam, że kiedy wyszedłem, nadal pomagałeś jako strażak.
Tak. Musiałem jednak z tego zrezygnować. Jakieś dwa miesiące temu zrobiło się
naprawdę źle. Doszło rabowania. Ludziom kończyło się jedzenie. Pamiętam, że był
jeden pożar i nie mogliśmy go opanować. W ciągu jednego dnia przetoczyła się
przez połowę miasta. Właśnie wtedy przybył pluton zmierzający do McCoya.
Dołączyłem do nich i do tego czasu wszyscy inni udali się już do obozów dla uchodźców w Kanadzie.
A co z... Emmą?
[smutna muzyka trwa]
[wzdycha]
Umarła Emma Smith.
Zginęła w pożarze. Wszyscy zginęli w budynku. Ludzie skakali
z okien i wszyscy spłonęli żywcem, próbując zejść po schodach.
O mój Boże.
Och, przepraszam, nie miałem na myśli, cholera.
Zmarła w mieszkaniu Marka Petera. Było ich dwóch.
Byli, co?
Coś kurwa...
Nie. Uh-huh Nie. Poprosiłem ją, żeby wyszła za mnie, zanim wyjechałem.
Przykro mi, stary. Pojawiły się doniesienia, że wróg zabił wszystkich. Pewnie myślała, że ty...
I znasz Marka. Nie przyjmuje odmowy.
Straciłem ją? Kurwa, straciłem ją.
Przyszedłem tu, żeby ją, kurwa, uratować, podczas gdy powinienem być tam z nią.
[płacze]
Przykro mi.
Co tu się do cholery dzieje?
Jego narzeczony zmarł.
Moja żona zmarła zaraz po awarii prądu. Rozumiem, przez co przechodzisz, ale musisz
pogrzebać to gówno, dopóki misja się nie zakończy. To rozkaz. Pospiesz się. [Uderzenie]
[grzmot w oddali]
[smutna muzyka trwa]
On ma rację, wiesz. Nie ma sensu wylewać łez za dziwkę, prawda?
Cholera. Nie poruszałbym tego tematu, gdybym wiedział, że
ona coś dla niego znaczy. Myślałam po prostu nie są już razem.
Nie, to nie twoja wina. To znaczy, nie wiedziałeś. Szczerze mówiąc, lepiej, żeby on
dowiaduje się o tym teraz, a nie za rok lub dwa, kiedy wróci do domu i zastanie ją
ktoś inny...
Mimo to współczuję temu facetowi
[kończy się smutna muzyka]
[Grzmot] [Muzyka]
[Muzyka]
[dźwięki robota]
[krzyczy]
Hej, co się stało?
Widziałem kogoś na zewnątrz.
Czy jesteś pewien?
Wyglądał jak...
Jak wyglądało?
Jak ten facet, którego zastrzeliłem na kempingu.
Bierz broń i natychmiast zgaś świece!
Zostań tutaj. Nie krzycz więcej, kurwa, chyba że masz pewność, że ktoś tam jest!
[piskliwy dźwięk]
Zamknij te pieprzone drzwi!
Mamy tu cholernie duży problem. Mam ślad krwi, ale nie ma Perry'ego. Wrzeszczący
złapałem go.
Widziałem, jak wyciągało go za drzwi. Zastrzeliłem. Musiałem włożyć co najmniej 20 nabojów
ale to było tak, jakbym strzelał ślepymi próbami. Poderżnęło mu gardło.
Weź się w garść, żołnierzu. Uważaj na dom Edwardsa, jesteś z Rogersem. Ruszaj się!
[trzymający w napięciu horror]
Kuchnia wolna.
Czy myślisz o tym samym, co ja?
Tak. Zupełnie jak Indiana.
Co do cholery wydarzyło się w Indianie?
Jeden z wrzeszczących poderżnął Thompsonowi gardło i wrzucił do środka kałamarnicę. Stwór przejął
kontrolę w ciągu kilku sekund i zaczął nas atakować.
Jak więc to zabiłeś? Musisz strzelić im w
szyję w miejscu, w którym kręgosłup styka
się z mózgiem. To jedyny sposób, aby je pokonać.
[odgłosy wrzasku]
Wrzask!
[sygnały dźwiękowe i wrzaski robota]
Strzelaj mu w plecy! Strzelaj mu w plecy!
[odgłosy strzałów i wrzasków]
[dźwięk noża rozdzierającego ciało]
[strzał]
[odgłosy wrzasku]
[strzał]
[odgłosy wrzasku]
[intensywna muzyka akcji]
[odgłosy wrzasku]
Zostań tutaj.
Dokąd idziesz?
Po prostu tam zostań.
Dokąd, kurwa, idziesz?
Nie martw się o to!
Ty skurwielu, nie zostawiaj mnie tu na śmierć!
Po prostu... zaufaj mi.
[odgłosy wrzasku]
[dźwięki i muzyka wrzeszczącego]
[strzał]
[wrzeszczący dźwięk śmierci]
[muzyka]
Wyjdź, Emily. OK, daj spokój!
Poczekaj. Czekać. Czekaj!
Weź to.
Co to jest?
To są kody do broni nuklearnej i radia.
Sandra, ona... ona powie ci, co masz robić i dokąd się udać.
[Muzyka]
[refren, gdy muzyka cichnie]
[grzmot]
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[grzmot]
OK. Na razie się tu ukryjemy.
Czy mogę?
Tak.
[marzycielska muzyka elektroniczna]
Burza wreszcie przeszła.
Nadal marznie.
Za chwilę wyruszamy. Spróbuj znaleźć dom i ogrzać się w nim.
Czy przez cały ten czas nie spałeś?
Tak, tylko upewniam się, że nie ma już wrzeszczących.
Czy były jakieś?
Nie. Nic. Myślę, że to bezpieczne.
[dźwięk całowania]
Przykro mi. Nie powinniśmy.
Cii...
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[jęczy]
[marzycielska muzyka elektroniczna]
Jak się tu dostaliśmy?
Nie wiem.
Do cholery. Znowu miałem jeden z tych snów. P-pamiętam ten samochód...
Zrobiliśmy to?
Myślę, że jestem w ciąży. Tutaj możesz
poczuć kopanie [bicie serca dziecka]
Czy przez cały ten czas byłaś w ciąży?
Nie, dopiero dziś rano zaszłam w ciążę. Jesteś ojcem. Tutaj to poczuj!
Nie czujesz, że nasze dziecko rośnie?
[bicie serca dziecka i muzyka elektroniczna]
[krzyki porodu]
[odgłosy wrzasku robota] [płaczące dziecko]
Przyprowadź mi małego.
Czy to chłopiec?
[robotyczne dźwięki wrzasku]
[odgłosy wrzasku robota] [płaczące dziecko]
[kontynuacja marzycielskiej muzyki elektronicznej]
Dobrze śpisz?
Miałem najstraszniejszy sen.
Tak. Rzucałeś się i obracałeś.
Hm, wczoraj wieczorem jechaliśmy samochodem... prawda?
Co zrobiliśmy?
Nieważne. Właśnie miałem sen, w którym się całowaliśmy.
Nie. Zasnąłeś, obudziłeś się. Przeszliśmy kilka mil i dotarliśmy do tego domu.
Spałem tam na kanapie
[Sandra] Hopkins, jesteś tam?
Tak, Hopkins nie żyje, oni wszyscy nie żyją. Wpadliśmy w zasadzkę wrzeszczącego.
[Sandra] Kto to jest?
To jest porucznik Rogers
[Sandra] Czy masz kody?
Tak. Hopkins nam je dał.
[Sandra] Dobrze. Poprowadzę Cię dokąd musisz się udać. Potrzebuję tego
[Sandra] kieruj się teraz na zachód i nie zatrzymuj się przed nikim ani niczym.
[piknięcie i szum radia]
Gotowy do pracy?
[marzycielska muzyka elektroniczna zanika]
[dźwięk zimnego wiatru]
[smutna muzyka]
[jęki i kołysanie łóżkiem]
Najgorsze jest zastanawianie się, jak jutro znajdziesz siłę, aby
kontynuować to, co zrobiłeś dzisiaj i co robiłeś zbyt długo, i gdzie znajdziesz siłę
za wszystkich głupich biegaczy, dla relacji, które prowadzą do niczego.
Które zawsze kłócą się i służą jedynie po to, by jeszcze raz przekonać Cię, że
przeznaczenie jest nieubłagane. Że każda noc zastanie Cię przygnębionego.
Zmiażdżeni strachem przed coraz bardziej niepewnym i niepewnym jutrem.
Ale być może tego właśnie szukamy przez całe życie. To i nic więcej.
Jak największy smutek, aby przed śmiercią w pełni stać się sobą.
Co powiedział kiedyś Price, cytowając poetę imieniem.
Rilke? Że człowiek jest kompletny dopiero po śmierci.
Dzięki, kochane cycuszki. Napisz do mnie.
W końcu myślę, że możesz zgubić drogę, błądząc po omacku wśród cieni
przeszłości próbując znaleźć siebie, którego już nie ma. To
przerażające, jak wiele osób i rzeczy z przeszłości mężczyzny przestało się poruszać.
Żywi ludzie, których straciliśmy w kryptach czasu, śpią tak spokojnie obok siebie
umarłych, że wszystkich spowija ta sama ciemność.
Hej, kolego.
Hej, bracie.
Jak się masz?
Dobrze. Co tu robisz?
Muszę biec, ale dobrze jest wpaść na ciebie.
Tak.
Spokojnie, stary.
W miarę jak się starzejemy, nie wiemy już, kogo obudzić. Żywi czy umarli.
[smutna muzyka trwa]
[pukanie]
Hej, niespodzianka
[smutna muzyka trwa]
Jasne, nadal szukasz wymówek, aby zacząć od nowa i spróbować jeszcze raz,
ale śmierć też jest
śmierdzący, tuż za tobą. Jest tam przez cały czas. Jedyna rzecz, którą kontynuujesz
doceniać... drobne żale, jak to, że nie znalazłeś czasu na ucieczkę i zobaczenie się z Emmą
ona wciąż żyła. Ten, który pewnego wieczoru umarł na zawsze… zapomniany… popiół.
Ten okropny mały żal to wszystko, co nam pozostało w życiu.
Resztę zwymiotowaliśmy po drodze. Jesteśmy niczym innym jak
migoczącą latarnią pełną wspomnień na ulicy, którą prawie nikt już nie przechodzi.
Nadchodzi czas, kiedy jesteś sam. Kiedy dojdziesz
do końca wszystkiego co może Ci się przydarzyć.
To koniec świata. Nawet smutek, twój własny smutek już ci nie odpowiada.
Czy mógłbym być ostatnią osobą na Ziemi? Jakie to przerażające!
Sam na sam z miliardami szalejących szaleńców.
Zamknij się z nimi na ziemi, jakby to był śmietnik dla wariatów, a
oni byli gotowi zburzyć wszystko, co oddycha. Mamy niezły
bałagan. Bez wątpienia ta krucjata, w którą się dałem, była apokalipsą.
Jedynym wyjściem był naprzód.
Jak będziemy się komunikować?
Kto mówił coś o przekraczaniu granicy?
A co z kodami?
A co z ceną, co? Mieliśmy się z nim tutaj spotkać.
Powiedziała, żebym się przed nikim nie zatrzymywał.
Tak, dziewczyna z radia, której nigdy nie spotkaliśmy, chce zakończyć świat. Może się pieprzyć.
Chce dostarczyć te kody może to zrobić sama.
Jestem zmęczony toczeniem bitew i wojen innych ludzi, jestem po
prostu Ja też jestem zmęczony. Czy myślisz, że Price wciąż żyje?
Myślę, że wkrótce się dowiemy.
[ze smutkiem wzdycha]
[smutna muzyka trwa]
[grzmot i motocykl w oddali]
Hej.
Co?
Wydawało mi się, że coś usłyszałem. Pójdę i to sprawdzę.
Tak, OK.
[kroki]
[smutna muzyka]
[kroki]
Hej.
Rogersa?
Cena?
[Wystrzał]
[muzyka trzymająca w napięciu]
[sygnał radiowy]
- [Sandra] - Rogers, jesteś tam?
[sygnał radiowy]
Nie ma go.
[Sandra] - Co masz na myśli, mówiąc, że go nie ma?
Zasnąłem. Obudziłem się, słysząc strzał, a jego tu nie ma.
[Sandra] - Mówiłam ci, żebyś się nie zatrzymywała - dla
kogokolwiek lub czegokolwiek Wiem, ale on chciał poczekać na Price'a.
[Sandra] -W takim razie może być wrzeszczącym. Czy zachowywał się dziwnie?
To znaczy, mówił trochę zabawnie.
[Sandra] -W takim razie jesteś w niebezpieczeństwie. Czy nadal masz kody?
Tak, zostawił je tutaj z radiem.
[Sandra] Dobrze, musisz je teraz zabrać i udać się na zachód.
Czy nie powinienem poczekać i zobaczyć.
[Sandra] -Nie, musisz uciekać, dopóki nie będziesz bezpieczny. Nie zatrzymuj się dla nikogo ani niczego.
[sygnał radiowy]
[muzyka trzymająca w napięciu]
[napięta muzyka cichnie]
Kiedy ktoś potrafi nienawidzić bez ryzyka, łatwo daje się przekonać do jego głupoty.
Motywy podają się same. Może nigdy bym nie zobaczył Znowu Rogers. Może odszedł na dobre.
Połknięte. Ciało i dusza w historiach, o których słyszysz.
Ach, to okropna rzecz. Bycie młodym w niczym nie pomaga. Kiedy po raz pierwszy zauważysz
sposób, w jaki w miarę upływu czasu tracisz ludzi. Ludzie, których nigdy więcej nie zobaczysz.
Nigdy więcej. Kiedy zauważysz, że zniknęły jak sny... że to już koniec.
Zakończono, że i ty kiedyś się zgubisz. Daleko, ale nieuchronnie w strasznym
potoku rzeczy i ludzi, dni i kształtów, które mijają i które nigdy się nie kończą.
Ale później, kiedy życie pokaże nam, ile przebiegłości, okrucieństwa i złośliwości potrzeba.
Łapiemy, zaczynamy rozumieć, ile zgnilizny potrzeba, aby nadrobić
przeszłość. Po prostu przyjrzyj się uważnie sobie i temu, do czego
doszedłeś. Nie ma w tym żadnej tajemnicy . Nie ma już miejsca na
bajki. Jeśli żyłeś tak długo, to dlatego, że zdusiłeś całą poezję, którą w sobie nosiłeś.
[syreny i prąd]
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[dźwięk windy]
[otwieranie drzwi]
[marzycielska muzyka elektroniczna]
Sandro, jestem tutaj. Gdzie jesteś?
[Sandra] Jestem w bezpiecznym miejscu. Poprowadzę Cię przez proces, co należy zrobić.
Co? Myślałem, że daję kody komuś innemu.
[Sandra] Nie, musisz je wprowadzić w konsoli głównej. Czy możesz to dla mnie zrobić?
[sygnał radiowy]
OK, tak, jasne.
[Sandra] Wpisz kody. [Piknięcie radia]
Co to za miejsce, o którym myślałem, że wystrzeliwuję rakiety. Czy w rzeczywistości
dwie osoby nie muszą przekręcić kluczyka w tym samym czasie, aby wystrzelić rakietę?
[Sandra] Nie, kody mają dezaktywować program,
który uniemożliwia nam zdalne uruchomienie ich.
[sygnał radiowy]
OK.
[Muzyka]
[Szelest papierów]
[Wdycha głęboko]
[Pisam]
[sygnał dźwiękowy potwierdzenia komputera]
Gotowe, wyświetla się informacja, że Projekt Trinity został dezaktywowany. Co mam teraz zrobić?
[wystrzelenie rakiety]
Sandra?
[sygnał radiowy]
[wystrzelenie rakiety]
[prąd] [silnik motocykla]
[przecięcia silnika motocykla]
Cena? Jak się tu dostałeś?
Nie uwierzyłbyś mi, gdybym ci powiedział.
- Właśnie uruchomiłem kody. - Uratowałem świat.
Nie, po prostu go zniszczyłeś. Chodź ze mną, jeśli naprawdę chcesz to ocalić.
Wyjaśnię wszystko później.
[Muzyka]
[Silnik motocykla]
[błyskawica i grzmot]
[łagodna muzyka elektroniczna]
Co się właśnie stało?
Ten rower to wehikuł czasu. Może cofnąć się w czasie o kilka godzin.
Dlaczego? Jak to w ogóle możliwe?
Chodź, wszystko wyjaśnię.
Gdy znalazłem pilota, dał mi radio i wtedy poznałem Trinity...
Kim jest Trinity?
[kroki biegu]
[robi gwałtowny wdech]
[sygnał radiowy] - Czy jestem już bezpieczny?
[Trinity] Tak, na razie.
Czy mogę odpocząć?
[Trinity] Nie. [Śmiech] Tak, możesz odpocząć.
Więc kim jesteś? Ty też jesteś z CIA?
Proszę otworzyć torbę.
Czy widzisz coś, co wygląda jak etui na soczewki kontaktowe?
[sygnał radiowy]
[głęboka muzyka dronowa]
[Trinity] Załóż je.
To nie jest jakaś technologia wroga, która wsadzi we mnie kałamarnicę?
[Trinity] Nie, to jest technologia opracowana przez Departament Obrony. Poszerzy
rzeczywistość, dzięki czemu będziesz mógł zobaczyć rzeczy, których w rzeczywistości nie ma.
[sygnał radiowy]
Jak wyglądam?
- Jesteś piękna. - Ty też.
Jak to w ogóle możliwe?
To dlatego, że nie jestem prawdziwy. Jestem programem sztucznej inteligencji, który
został stworzony, aby chronić Amerykę przed zaawansowanymi i nieoczekiwanymi zagrożeniami.
Nierealne.
Nie uwierzyłbyś w te rzeczy Reeves widział w Chinach.
Jak co?
To, co się tutaj dzieje, wydarzyło się tam rok temu, myśleli, że to.
Amerykanie najeżdżają, a Rosjanie zrzucają im awaryjne dostawy żywności.
Nie rozumiem. Walczyliśmy z Chińczykami...
Nie, nie. Około półtora roku temu A Chiński radioteleskop nawiązał pierwszy
kontakt z cywilizacją pozaziemską. Myśleli, że pobierają nieszkodliwą wiadomość
lub encyklopedię Galactica, ale zamiast tego pobrali sztuczną inteligencję obcych.
Szybko ukryło się w sieci. Wykorzystując symulowaną komunikację prawdziwych osób
odpowiedzialnych za tę sytuację, udało mu się głęboko sfałszować i nakłonić chińską
fabrykę do opracowania technologii kałamarnic i dystrybucji jej wśród ludzi w postaci
żywności. Potem było tylko kwestią czasu, zanim urosnie na tyle potężnie, aby przejąć pełną kontrolę.
Kiedy przejął kontrolę nad wojskiem, pozbawił władzy władzę w całych.
Chinach i w ciągu następnych kilku miesięcy zasymilował całą populację.
Więc przerwa w dostawie prądu w Chinach była taka sama jak tutaj?
Tak, Reeves został tam wysłany, aby dowiedzieć się, co się stało.
Tylko w Chinach sytuacja jest znacznie gorsza niż tutaj.
[głęboka muzyka dronowa]
Jak mogą być gorsze?
Reeves znalazł w Szanghaju fabryki pełne kobiet
w ciąży. Rodzili rzeczy... nie ludzi.
Więc to jest inwazja obcych?
Tak. Wykorzystują dezinformację, abyśmy zwrócili się przeciwko sobie.
I kiedy jesteśmy zajęci walką z nieistniejącymi wrogami, oni przejmują
nasze ciała za pomocą kałamarnic, a następnie przesyłają im obcą świadomość.
Po to właśnie są te radia, które porzucają. Osadzają dane w
muzyce, która jest powoli pobierana do każdego z nich. Po
pobraniu danych ludzkie wnętrze znika a obcy przejmuje kontrolę.
Według moich obliczeń ponad 99,9 procent rasy ludzkiej zostało już zasymilowanych.
Więc zostało nas już tylko kilku?
Tak, ale nadal masz szansę ich pokonać.
Wygląda na to, że nie mamy dużych szans.
Tak. Podążaj za mną.
[Muzyka]
Musimy teraz płynąć łodzią, na końcu
tej plaży jest molo, musimy pojechać tam.
[Muzyka]
Dlaczego więc nazywają tego gościa Rosjaninem?
Właściwie jest pochodzenia szkockiego i irlandzkiego, ale uwielbia literaturę rosyjską.
Interesujące... i on uratuje świat?
Nie, jesteś. Ale potrzebujemy go, aby
aktywować coś, co pozwoli ci ukończyć twoją misję.
Moja misja?
Na wypadek takiego ataku CIA ukrywała ludzi w wybranych lokalizacjach. Rosjanin
został przydzielony do kryjówki na wyspie Isle Royale. Tam właśnie zmierzamy...
[wybuch bomby atomowej]
Wygląda na to, że znaleźli kody do silosu...
Tak, kody dezaktywowały mój program, który uniemożliwiał obcej
sztucznej inteligencji. Od wystrzelenia rakiet. Wygląda na to,
że teraz bombardują wszędzie tam, gdzie może napotkać ludzki opór.
[Cena] Ale jak tu jeszcze jesteś, skoro zostałeś dezaktywowany?
[Trinity] Moja kopia jest na urządzeniu, które nosisz, i to wszystko, co po mnie zostało.
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[nóż]
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[kroki]
Wygląda, że nikogo tu nie ma.
[Trinity] On musi tu być.
Witam?
Witam!?
Witam?
[krzyczy]
Czekaj! Jestem przyjazny!
Co tu robisz?
Trójca mnie przysłała.
Trinity została dezaktywowana!
[Trinity] Cześć, Roger. Nie. Udało mi się pobrać mój rdzeń na komputer w jego torbie, zanim oni
wprowadzono kody.
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[chichocze]
OK. Chodźmy na górę.
Musimy pobrać ją do czegoś, nad czym pracuję
[muzyka]
Roger, potrzebujemy kluczy do Projekt Filadelfia.
Co to jest Projekt Filadelfia?
W latach pięćdziesiątych XX wieku eksperymentowaliśmy z podróżami w czasie.
Na początku niezbyt skutecznie. Pierwsi pionierzy nie zdawali sobie z tego sprawy
aby cofnąć się w czasie, musielibyśmy podróżować zarówno w czasie, jak i w przestrzeni.
Nie wzięli pod uwagę ruchu Ziemi, zagubili się w zimnej próżni
przestrzeni.
Ale udało nam się rozwiązać ten problem, w zasadzie zbudowaliśmy wehikuł czasu
pozwala nam cofnąć się w czasie o kilka dni.
Zasadniczo celem programu było cofnięcie się w czasie i poinformowanie Trinity na wypadek, gdybyśmy to zrobili
czy kiedykolwiek zostałeś zaatakowany bronią nuklearną. Dokładny czas i współrzędne wystrzelenia rakiet.
Abyśmy mogli strącić ich z nieba.
Więc cofniemy się w czasie i zmienimy wszystko, aby kałamarnice nie mogły przejąć władzy?
Nie, jest już na to za późno. Filadelfia Projekt ma dość energii, aby cofnąć się w
czasie tydzień. Zamiast tego spróbujemy stworzyć paradoks czasowy, który
odkryje przestrzeń i czas, jakie znamy, i wytworzy wystarczającą ilość energii, która pozwoli mi
przenieś się w czasie o lata. Tam będę mógł zniszczyć chińskie radioteleskopy
i wyślij wszystkim wiadomość o zagrożeniu ze strony obcych.
Zapobiega to w ten sposób pobraniu kałamarnic. W ten sposób uratujemy wszystkich
na świecie.
Zasadniczo przypomina to gumkę recepturkę. Jeśli stworzysz paradoks
powinieneś być w stanie wygenerować wystarczającą siłę, która łamie rzeczywistość, jaką znamy.
I czas się resetuje.
Teraz wszyscy możemy nadal pamiętać tę rzeczywistość, gdy przechodzimy do nowej.
Ale będziemy to pamiętać, jakbyśmy budzili się ze snu.
Takie, o którym wszyscy wkrótce zapomnimy, gdy czas się zresetowa.
W końcu wszystko, czego właśnie doświadczyliśmy, po prostu
zniknąć.
Czas zniknie. Będzie tak, jakby nic takiego nigdy się nie wydarzyło.
Tutaj. Zjedz to.
Co to jest?
Jest podobna do technologii, której używają kałamarnice.
Umożliwi to Trinity nawiązanie z Tobą więzi , dzięki czemu
będziesz mógł cofnąć się w czasie bez rozrywania umysłu na kawałki.
Zaufaj mi, weź to. Ma pewne zalety. Korzyści, w które nie uwierzysz, dopóki ich nie doświadczysz.
[połyka]
Cóż, miło było cię poznać. Spójrz na jasną stronę, jeśli Twoja misja zakończy się sukcesem.
Wszyscy obudzimy się, czując się o kilka lat młodziej.
Teraz...
Wyrusz i uratuj świat.
[Muzyka]
[książka otwiera się]
[Muzyka cichnie]
[Intensywna muzyka science-fiction]
To jest to.
To jest wehikuł czasu?
Tak. Przerobili na nie kilkaset motocykli i
ukryli na terenie całego kraju. To było najbliżej.
Przejmuję kontrolę nad Twoimi rękami i wprowadzam
datę, godzinę i współrzędne przestrzenne w Twoim imieniu.
Dlaczego?
Aby nie wylądować w przestrzeni kosmicznej. Podróże w czasie to trudna sprawa...
Kto stworzył tę technologię?
Był to uczeń fizyka Jana Kołodziej. Dołączył do Katedry.
Obrona i praca nad teorią, która postrzegała czas jako wyłaniającą się siłę o charakterze subatomowym.
Rzeczywistość, której doświadczamy bezpośrednio za każdym razem, gdy kładziemy się spać.
Zasadniczo prawdziwa natura czasu kwantowego jest jak sen, kiedy wystarczająca masa i
energia jest kompresowana na poziomie subatomowym, można ją zmienić ze stanu kwantowego w stan czuwania.
Które otwierają drzwi, białą dziurę, tunel czasoprzestrzenny do wszystkich
możliwych punktów w przeszłości i przyszłości. Zasada nieoznaczoności.
Heisenberga i idealność Kanta rozpadają się i ujawnia się prawdziwa natura splątania kwantowego.
Cały otaczający nas wszechświat jest jednym i tym samym, ten sam elektron, ten sam
pozyton, są one po prostu skonfigurowane w określony sposób, co tworzy unikalny
punkt w przestrzeni i czasie i zmieniając stan tej jednej cząstki subatomowej,
możesz zmienić cały wszechświat wokół siebie. Wykorzystał tę teorię do zbudowania
pierwszego wehikułu czasu przy użyciu samochodu DeLorean w Princeton w stanie New
Jersey. W końcu odkryli, że można podróżować dalej w czasie przy mniejszej
masie, więc zmienili projekt z samochodów na motocykle. Te powstały około 8 lat temu w 2022 roku.
OK, skończyłem wprowadzanie współrzędnych.
OK, dokąd idziemy?
Jedziemy do rodziców Emily przed twoim przybyciem, aby ich uratować, zanim
zostaną zamordowani. Wynikający z tego paradoks czasowy powinien
wytworzyć wystarczającą siłę, aby przerzucić mnie w czasie do roku 2028.
Jak to aktywować?
Po prostu jedź, a ja zajmę się całą resztą.
Trzymaj się. Trzymaj się mocno...
[muzyka nasila się] [dźwięki podróży w czasie]
[motocykl]
[muzyka dramatyczna]
No cóż, co mam teraz zrobić?
Będziesz musiał uratować jej rodziców, zanim ich zabije.
Więc po prostu im mówię, że jestem z przyszłości,
znam twoją córkę i słuchaj mnie, jeśli chcesz żyć?
Zasadniczo.
OK.
[kroki]
[pukanie]
Cóż, kiedy byliśmy tu ostatnim razem, było otwarte. To dobry znak...
[drzwi otwierają się]
Witam?
To dziwne.
Co to jest?
- Otwarcie drzwi. [Cena] - Tak.
[kontynuacja dramatycznej muzyki]
Hej...
Więc widziałeś moich rodziców?
Tak, ale kiedy tam dotarłem, on już ich zabił.
Witam? Jest tu ktoś?
Jestem w armii. Odprowadzaliśmy twoją córkę ze studiów...
[otwieranie baru z awaryjnym zaopatrzeniem w żywność]
[robot piszczy i wrzeszczy]
[strzał]
[dudniący dźwięk]
Widziałeś, jak ich zabijał?
Tak, ale spali. [Strzały] Nic nie poczuli.
Chciałbym wrócić i zobaczyć ich jeszcze raz...
Możesz, jeśli misja się powiedzie...
Ale potem...
Niczego nie zmieniliśmy, to co się tutaj wydarzyło, już się wydarzyło.
Nie ma paradoksu, twoje dawne ja przybędzie tutaj za 20 minut i jeśli wy dwoje
spotkać się, to zniweczy wszystko, co próbujemy zrobić. Aby cofnąć się o kilka.
Za kilka lat będziemy musieli stworzyć szczególny rodzaj paradoksu.
Co wtedy?
Musisz wyjść tyłem i udać się do miejsca, gdzie jest ten mężczyzna w lesie.
Aby móc tworzyć ścieżki, którymi podążałeś w przeszłości.
W międzyczasie przeanalizuję Twoje wspomnienia i wymyślę, dokąd musimy się udać
w przeszłości
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[Trójca] Wymyśliłem, dokąd musimy się udać.
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[dźwięki podróży w czasie]
[grzmot]
[zaczyna się smutna muzyka]
[grzmot]
[dźwięki podróży w czasie]
[silnik motocykla]
[silnik motocykla wyłącza się]
[smutna muzyka]
Gdzie jesteśmy?
Gdzie miałeś się ze wszystkimi spotkać nad rzeką Mississippi w pobliżu LaCrosse.
Hej.
Rogersa?
Cena?
Jak się masz, kolego?
Niedobry człowiek...
Co się stało?
Emma. Ona kurwa nie żyje...
Wyświadcz mi przysługę, dobrze?
Zostawiłem tam Emily. Wystarczy podążać wzdłuż rzeki...
I zaopiekuj się nią w moim imieniu...
[strzał]
[smutna muzyka]
Przykro mi, nie wiedziałam, że będzie w takim stanie emocjonalnym.
Gdy ostatni raz go widziałeś, jego profil psychologiczny sugerował, że tak.
Silny?
Czasami dupek...
Ale był dobrym człowiekiem.
Dotrzymasz słowa.
Musimy iść. Pozostaje tylko jedna szansa.
Musimy znaleźć Emily po tym, jak wprowadziła kody i musimy przekonać ją
przyszłe ja, aby zamordowała swoje dawne ja przed wprowadzeniem kodów.
To stworzy osobliwość o wystarczającej mocy, która przeniesie mnie w czasie o kilka lat.
Więc to właśnie mam zrobić?
Tak.
Po prostu nie sądzę, że potrafię się zabić.
Pomyśl tylko o swojej rodzinie. Pomyśl o Rogersie.
Pomyśl o przyjaciołach, których straciłeś po drodze.
Jak to zrobić...
Jak się zabić?
Tak.
No cóż, to łatwa część, ale nie będziesz do siebie strzelać.
Będziesz fotografował siebie z przeszłości, jeśli to w ogóle ma sens [śmiech]
No cóż, choć może to zabrzmieć dziwnie, myślę, że mogę to zrobić.
Tak... [smutna muzyka cichnie]
[wznowienie marzycielskiej muzyki elektronicznej]
- Przyszedłeś tutaj? - Tak.
Powinienem tam przejść za około 15 minut.
Co się więc stanie, gdy to zrobimy?
Cóż, Trinity powiedziała, że to będzie jak sen.
Ale obudzimy się w przeszłości.
Czy będziemy coś z tego pamiętać? Czy będziemy się pamiętać?
Może, ale to będzie jak sen.
Więc będziemy o tym pamiętać przez jakiś czas, a potem wymknie się nam jak nigdy dotąd.
Jakby życie uciekało...
Tak. Może tym właśnie jest życie: Marzeniem.
To ty...
Tak. Mówiłem.
Na pewno dasz radę?
Tak, to dla moich rodziców Rogers, na cały cholerny świat.
[strzały]
[nadprzyrodzony wznoszący się]
Ugh, [łamią kości]
[Cena] Emily, co się stało?
[Trójca] To, co dzieje się w przeszłości, odzwierciedli się w przyszłości...
Właśnie się zabiła.
Muszę się z Tobą pożegnać, Price.
Dlaczego?
Muszę przygotować się na skok w czasie.
[Cena] Czy zobaczę Cię w przeszłości, gdy to wszystko się zresetowa?
[Trinity] Może.
[odkrztuszanie krwią]
[grzmot]
[odkrztuszanie krwią]
[grzmot]
Czy to zrobiliśmy? Czy uratowaliśmy świat?
Tak, zrobiliśmy...
Więc wkrótce się obudzimy i wszyscy będą żyli?
Tak, powinniśmy.
Chciałbym.
Ja też.
Jesteś dobrym człowiekiem, Price.
Ty też.
Wiesz, właśnie wpadłem na najbardziej szalony pomysł.
Co jeśli
to jeden z tych...
Marzenia.
[marzycielska muzyka elektroniczna]
[marzycielska muzyka elektroniczna z refrenem]
[kończy się marzycielska muzyka elektroniczna]
[mroczna muzyka orkiestrowa]
[koniec ciemnej muzyki orkiestrowej]