Downloaded from YTS.MX
Dobry wieczór, Northampton,
Official YIFY movies site: YTS.MX
oto James Acaster: Hecklerzy mile widziani.
Nim zaczniemy, garść zasad.
Pierwsza.
James Acaster nie wkurza się na pyskujących hecklerów,
gadających z kumplami lub przez telefon ani na milczków.
Druga.
James Acaster nie będzie wytykał palcem niepyskujących,
zwłaszcza jeśli wychodzą do łazienki,
przewietrzyć się, do baru lub do domu. Albo się spóźniają.
Trzecia. James Acaster może jednak
wykopać hecklera za drzwi, jeśli ten będzie się uciekać
do przemocy lub mowy nienawiści.
Czwarta.
Choć James Acaster zawsze próbuje
kontrolować wszelkie szczegóły każdego występu,
musi pogodzić się ze wszystkim, co się zdarzy.
TEATR DERNGATE W NORTHAMPTON
HECKLERZY MILE WIDZIANI
Tak jest! Pokażcie, na co nas stać!
Dzięki, Northampton. Fantastyczne uczucie.
Jestem James Acaster, a to będzie mój wieczór życia.
Zawodowego, rzecz jasna.
Żeby wam to odmalować,
opowiem wam o najgorszym numerze w mojej karierze.
Miałem jeszcze mleko pod nosem.
Nim dotarłem do mikrofonu, wyśmiała mnie pijana hecklerka.
"Te! A matka wie, że jeszcze nie śpisz?
Wie, że tak późno jesteś na nogach?
Ej, ty! Ty, ty, ty!
Wie, że nie śpisz?"
I tak właśnie, żeby uciszyć hecklerkę,
ogłosiłem, że matka mi zmarła.
Patrzę na kobietę i mówię:
"Mama mi zmarła".
Pociągnąłem, ponoć niepotrzebnie:
"I to niedawno".
Chciałem zamknąć jej dziób,
żeby siedziała cicho,
póki nie zejdę ze sceny.
I siedziała.
Razem z resztą widzów...
którym było przykro,
że dzieciak próbuje ciągnąć stand-up,
chociaż niedawno pochował matkę.
Nie wiem, co mi strzeliło do łba.
Zszedłem ze sceny przekonany, że mi odbiło.
Rozkminiłem to niedawno.
No właśnie.
Czasem lepiej od razu
wywalić kawę na ławę.
Nie moja wina,
postawił mi się mikrofon.
"Hecklerzy mile widziani"? Technicy widać też.
Mogą sobie poużywać.
Aż was pochwalę.
Brawo.
Wszyscy zauważyliśmy.
Wystarczyło, że się odezwałem...
"Padł mikrofon.
Nie działa, ale kamery kręcą".
A wy wszyscy skupialiście się na tym, co mówię.
"Jesteśmy z tobą!
Gdy wygląda na to, że czas się śmiać, to się śmiejemy,
nawet jak bolą od tego uszy!"
Najlepszy występ dałem w zeszłym roku
na tylnym siedzeniu londyńskiej taksówki.
Wracałem po nocy do domu. Typ się odwraca:
"Od lat jeżdżę w Londynie,
postanowiłem się wynieść do Norwich w Norfolk, bliżej córki".
Ja na to: "Pięknie, ale jeśli chcesz jeździć w Norwich,
czeka cię ciężki egzamin.
Musisz się przygotować.
Nazwy wszystkich ulic, dróg, alejek wyryć na pamięć".
"Serio?"
"No, serio.
Bo jak tu nie ryć...
w Norwich".
Jak wam nie bangla, to trudno.
W końcu to tak zwany słaby żart.
Idę na całość,
ale słabo mi wychodzi.
W zasadzie najgorzej z kompletu żartów podczas każdego występu.
W życiu żaden nie wyszedł mi tak dobrze,
jak wtedy z taksiarzem.
Typ tak się śmiał,
że zrobiło się niebezpiecznie.
Powtarzał go sobie po drodze
i rechotał: "Jak tu nie ryć w Norwich".
Stwierdził, że opowie go kumplom
i że jestem zabawny.
W zeszłym roku to było. Po raz pierwszy pomyślałem:
"Mogę zająć się stand-upem".
Nim streszczę najlepszy numer, jaki widziałem,
posłuchajcie o numerze dwa.
David Byrne i jego Amerykańska Utopia na Broadwayu.
Niesamowita muza, choreografia.
Na koniec sypnął mówkę, żeby głosować.
Spada kurtyna,
w przepięknej sali zapalają się światła.
Siedzę w drugim rzędzie. Przede mną zrywa się para
białych hipsterów w średnim wieku.
Odwracają się i mierzą wzrokiem widownię.
Nikt nie zdążył wstać.
A ci patrzą po sobie, kiwają główkami...
i jak nie rykną: "Głosuj, głosuj,
głosuj, głosuj, głosuj,
głosuj, głosuj, głosuj!".
Nikt do nich nie dołączył.
Lepszego numeru nie widziałem.
David Byrne to numer dwa,
te dwa ciołki: numer jeden.
Oglądałem ich z pierwszego rzędu. Byrne'a z drugiego.
Dawaj, Kermit!
Kermit? Stary.
W co ja się ubrałem?
Masz mnie.
Nie mogę.
Myślałem, że to czadowe wdzianko.
Ale racja, wyglądam jak Kermit Żaba.
Strzał w dziesiątkę.
Trafiony zatopiony.
Masz pojęcie, jakie to uczucie?
I to przy kamerzyście pod nosem?
Facet stał pod samą sceną
w najgorszej chwili mojego życia.
Wyzwali mnie od Kermita.
Wiecie, co to za jeden?
To żaba.
Zielony płaz.
Jak ja.
A ten tu rejestruje smutek w moich oczach.
W sumie lepiej, niż ta babka
i jej "czy matka wie, że nie śpisz".
Jeszcze nie udawałem, że rodzice nie żyją.
To moja poprzeczka.
Nie udawałem jeszcze sieroty? To sukces.
Nie wiedziałem,
co mi wtedy odbiło.
Dopiero niedawno to do mnie dotarło.
Ostatnio wszyscy się nad sobą zastanawiamy.
Podczas lockdownu wiele się o sobie dowiedzieliśmy.
Ja na przykład...
Nie martwcie się, że będę smucił. To w sumie nic strasznego.
Podczas lockdownu zrozumiałem,
że nie lubię stand-upów.
Nic w tym dziwnego, że nie lubi się występować w stand-upie.
Wiecie, dlaczego nikt z was nie jest stand-upowcem?
Właśnie.
Macie rację.
Sam zorientowałem się po 16 latach.
Mój pierwszy występ w salce nad pubem w Kettering.
Przed moim wejściem na scenę nachylił się do mnie barman
i mówi: "Te, dobra rada przed pierwszym występem.
Ekscytację i zdenerwowanie
wywołuje ta sama reakcja chemiczna.
Od ciebie zależy, jak to sobie przełożysz
jako optymista albo pesymista".
Po minach wnoszę,
że nie daliście się wkręcić w to kłamstwo.
Ja taki bystry nie byłem. "Dzięki ci, mądry barmanie".
Od 16 lat
stoję na skraju sceny i sobie wmawiam:
"Ale się jaram.
Uwielbiam to, co robię!".
Przez lata ludzie
chwalili mnie za odwagę.
"Ależ jesteś odważny. Ja bym tak nie mógł".
A ja się wypierałem:
"Jaki tam odważny? Co ty gadasz?
Za bardzo się ekscytuję".
Ale zrozumiałem, jak przeraża mnie scena,
i przyznaję: zajebisty ze mnie odważniak.
Mam gdzieś, jeśli wyjdę na pyszałka.
Jestem odważny w tej robocie.
Może nie jak strażak czy żołnierz,
ale ratownik?
Jak ratownik - spokojnie.
Ten z basenu, nie z plaży.
Z plaży to nie.
W 2019 odpykałem największe tournée w karierze,
w wielkich salach, pod nazwiskiem,
przez większość roku w trasie.
Marzyłem o tym
w salce nad pubem w Kettering.
Ale gdy wychodziłem na scenę,
by wygłosić porządnie rozpisany materiał,
nim dotarłem do pierwszej puenty,
wstawał ktoś, kogo nawet nie widziałem,
przerywał mi i rzucał...
"Mówiłem, że to zrobię!"
I za każdym razem
wytykałem typa palcem na oczach całej widowni
i odpowiadałem dowcipnie: "Stul mordę".
Albo: "Żebyś mi tu, kurwa, więcej nie przychodził".
Albo klasyka: "Weź się pierdol".
Niezła odpowiedź jak na wziętego komika.
Frankiemu Boyle'owi może to przystoi.
Ale jeśli wkraczasz z tekstem: "Lecę na morele.
Udław się, jełopo wylizany! Obyś zdechł"...
Zmiana tonu nikomu nie podchodzi.
Trudno po takim pocisku
zrobić przejście do swojego ciepłego żyćka.
Darłem się na nich, jak hałasowali i jak siedzieli za cicho.
Nic mi nie pasowało.
Jak zobaczyłem jakąś znudzoną minę -
moja wina -
miażdżyłem typa.
Reszta śmiała się do rozpuku,
co do jednego, ale jeśli choć jeden siedział tak...
Swoją drogą, sam tak wszystko oglądam.
Choćby najśmieszniejszego komika na świecie.
Nish jest niezły.
Na widowni śmiałem się może ze dwa razy,
i to zawsze w kinie, a nie na żywo.
Jak Jack Black skopał psa z mostu.
I kiedy Mini-Ja posuwał laser.
Tylko wtedy ten wyrafinowany dżentelmen
śmiał się z innymi.
Chociaż robię sobie z wami jaja.
Nie jestem jedyny. Komicy zwykle sobie nie radzą,
jeśli się nie śmiejecie.
Dziewięciu na dziesięciu zrzuci winę na was i przejdzie do ofensywy.
Powie coś w stylu:
"Sorry, przesadziłem?
Radykalne teksty to za dużo
dla waszych śnieżynkowych mózgów?".
W życiu nie powie: "Sorry,
źle to napisałem i przedstawiłem?".
Słyszałem ostatnio jednego: "Sorry,
już się obraziliśmy?
Niech wam wyjaśnię, czym jest komedia.
Komedia zawsze bierze się z miłości, jasne?
Nigdy z nienawiści".
A ja na tyłach sali:
"Nie byłbym taki pewien.
Lecę do domu i coś napiszę na ten temat".
Mnie to się nie bierze z żadnej miłości.
Komik idiota, oby zdechł.
Oby zdechł on i wszyscy jego fani.
Tego mu życzę.
Oby go to spotkało.
Oby wpadli do studzienki,
jeden za drugim.
Oby odtańczyli congę na część wolności słowa
i sturlali się do włazu
ze skargą na ustach, że ich uciszają.
A potem posypali się jak klocki domina. Tego im życzę. To mnie bawi.
To właśnie jest komedia.
Stoję tu i nadaję na złych komików,
jakby nie było złych widzów.
Pewnie, że są. Byłem na takiej widowni.
Najgorszej, jak miałem 13 lat.
Na szkolnym apelu.
Zaklepali złego gościa.
Nie wiedzieć po co
ściągnęli instruktora jogi, żeby opowiedział
o korzyściach z regularnych ćwiczeń.
Mieliście kiedyś 13 lat?
Wtedy to człowiek jest gibki!
Ma gdzieś rozciąganie,
nie mówiąc o gościu i jego hobby.
Roznieśliśmy dupka w proch.
Od razu zwąchaliśmy,
że jest silny fizycznie, ale psychicznie to słabiak.
W życiu nie słyszałem na scenie
bardziej żałosnego hasła
od błagania instruktora jogi: "Dzieci,
jeśli nie przestaniecie wrzeszczeć, nie zdradzę wam swoich sekretów".
Wciąż mnie to bawi.
Smutas.
"Nie zdradzę wam sekretów".
Jakich sekretów, staruszku?
Przeciętny białasie z Kettering?
Wszystko, co wiesz o jodze, można znaleźć w sieci, Derek.
Szkoda.
Uwielbiałem, jak ktoś wpadał do szkoły na pogadanki.
Miałem pięć lat, jak moja babcia przyszła do zerówki
pogadać o kołowrotku.
Dla nas to też było dziwaczne.
Nie pytajcie. Nie wiem, skąd jej się to wzięło.
Miałem pięć lat, przyjąłem to na klatę. Wszystko przeżywałem po raz pierwszy.
Kiedy do mnie dotarło, że dziwaczyła,
babka już nie żyła,
więc nie mogłem jej zapytać.
Spytałem rodziców, a oni mówią, że o niczym nie wiedzieli.
Zabrała to ze sobą do grobu. Szacun.
Przywlokła z domu wielki drewniany kołowrót.
Ustawiła go przed nosem 35 pięciolatkom
w kółku na podłodze. Siadła na zydelku.
Nie pamiętam, co powiedziała,
ale coś w guście:
"Zajebiście mnie to jara".
Pamiętam, jak zakończyła ten gościnny występ.
Zapytała:
"Kto chce zakręcić kołowrotkiem?".
Natychmiast jedyne,
czego zapragnąłem w świecie,
to prząść wełnę na oczach widowni.
Czułem tę palącą potrzebę w głębi trzewi.
Kto nie zna takich historii.
Nie muszę kończyć.
Dobrze wiecie, co będzie dalej.
Nie wybrała mnie.
Wybrała trzy inne dzieciaki,
a ja zachowałem się z klasą i zalałem się łzami.
Całym potokiem łez.
Wpadła w panikę.
"Mamy jeszcze chwilę.
Podejdź, James.
Chociaż wpadasz co niedzielę i nawet nie spojrzysz na kołowrotek".
Toczę się po kumplach
na pełnej petardzie, roniąc na nich łzy.
Ciało mi mdleje, pewnie z emocji.
Nie umieć stanąć porządnie jak inni i deptać ten pedał z godnością.
Więc pedał depcze babka,
a mnie sadza sobie na kolanie.
Ja podskakuję i powiewam,
jedną ręką trzymając włóczkę,
okiem łypiąc na kolegów z klasy.
Nie było widać końca. Po co tyle prząść?
Nie robimy tu na akord, babuniu, zwolnij!
I tak właśnie wyglądał
mój pierwszy występ przed publicznością.
Opowiedziałem tę historię na terapii
i usłyszałem:
"I to dlatego, James. To wszystko dlatego.
Wszystko w tobie właśnie dlatego".
I mówi mi ten terapeuta:
"To bardzo ważna historia. Zapamiętaj ją sobie.
Pamiętaj, że gdy stajesz przed publicznością na scenie,
nigdy nie jesteś sam.
Jest z tobą ten chłopiec.
Musisz go chronić".
A to o wiele trudniejsze od tego, co już robiłem.
Stand-up już jest trudny, a teraz mam jeszcze chronić dzieciaka?
Nie dziwne, że wychodziłem najeżony.
Jakiś heckler wrzeszczy, a ja: "To tylko chłopiec! Zostaw go!
Stań za mną, chłopcze, ja cię ochronię!".
Muszę chronić chłopaka.
Przez wszystkie te lata.
Tego pięciolatka przy kołowrotku.
Ale i sześciolatka,
który przegląda się w lustrze rodziców
i ćwiczy miny księcia Karola.
Tego chłopaka naprawdę trzeba chronić.
Żenujący moment,
choć tylko ja przy tym byłem.
Było źle.
Siadłem na łóżku przy zamkniętych drzwiach. Patrzę w lustro.
Zgłosiłem się do konkursu talentów
jako parodysta, choć nie sparodiowałbym nikogo.
Miałem sześć lat, trudno.
Nie wiedziałem,
że sześciolatki nie potrafią parodiować.
Ktoś z was zna sześciolatka...?
Ktoś zna sześciolatka?
Znacie takiego?
"Dzieciak Johna świetnie parodiuje Matthew McConaugheya.
Weź posłuchaj!"
Dobry jest!
Uwielbiają cię w Northampton.
Nigdy nie dostałeś tylu braw, młody.
Pokażesz im jeszcze trochę z McConaugheya?
Młody jest świetny!
Dajesz czadu.
Jeszcze jeden numer, nim sobie pójdziesz?
Pokaż McConaugheya z Detektywa.
Czas to płaskie koło.
Ponuro jak na dzieciaka.
Brawo.
Nie spodobało im się.
Wilk z Wall Street był zabawny,
ale z tym kołem czasu przesadziłeś.
Czas to płaskie koło...
James?
Cześć, Jilly.
Co tam?
Weźmiesz mikrofon?
Wezmę.
Zrobimy podmiankę.
Jakie jeszcze filmy Matthew znamy?
Witaj w klubie.
Zróbmy jego mówkę oscarową.
Pamiętam, jak dostał Oscara za tę rolę.
Wciąż myślę o jego przemowie w podziękowaniu za nagrodę.
Kiedy byłem mały,
jeden gość zapytał, kto jest moim bohaterem.
Kto nim jest?
A ja na to: "Ja, za dziesięć lat".
Dziesięć lat później znów spotykam gościa,
a ten mnie pyta:
"Jesteś swoim bohaterem?".
Ja na to:
"W życiu".
On mówi: "No właśnie! Więc kto nim jest?".
Zastanowiłem się.
I mówię: "Ja, za dziesięć lat".
Zawsze będę bohaterem sam dla siebie, za dziesięć lat.
Dziękuję Akademii za nagrodę. Wielkie dzięki!
"Witam". Uważajcie.
Mam sześć lat. Cytuję słowo w słowo. Pamiętam to jak dziś.
Ten wstyd wyrył mi się w pamięci.
"Witam. Jestem książę Karol".
Długo się do tego zbieram, ale zatrzymajmy się na chwilę.
Połowa parodii za nami. Robimy pauzę,
bo założę się,
że nikt nie zgadnie, co nastąpi za chwilę.
"Witam. Jestem książę Karol.
To był kocur".
I tak długo
trwała moja kariera parodysty.
Jak słusznie podejrzewacie,
następnego dnia
wkroczyłem do szkoły
z oczywistym hasłem na ustach:
"Pani Weaver, wypisuję się
z konkursu talentów.
Czemu? Bo nie mam talentu.
Za grosz".
Tyle zrozumiałem, choć moja noga nie postała jeszcze na scenie.
Nie mam talentu.
Więc jeśli widzieliście mnie na scenie, a statystycznie rzecz biorąc
ktoś na pewno widział jakiś niezły występ,
kiedy ni stąd, ni zowąd
zaczynam opowiadać, że moje żarty są do dupy...
"Cały występ z dupy!"
Wiedzcie, że nie chodzi o was.
Kiedy patrzę na widownię,
widzę tylko własną sześcioletnią buzię w lustrze i słyszę:
"Wcale nie brzmię jak książę Karol.
I co ma do tego kot?
W tej rodzinie lubią przecież psy.
Psy corgi. Cor...".
Mogło być gorzej!
Mogło być gorzej?
Jak młody książę Andrzej!
Co? "Jak młody książę Andrzej".
Brawa dla pedofila.
Jak masz na imię, hecklerze?
- Danny. - Danny?
Zmyślił sobie. Danny?
Możesz sparodiować
młodego księcia Andrzeja?
- Kiepski pomysł. - Kiepski?
Gdyby tylko młody książę Andrzej wtedy na to wpadł.
Szkoda.
Oszczędziłby nam wszystkim kłopotu.
Muszę chronić ośmiolatka,
który, zupełnie nie à propos,
zgłosił do konkursu psa.
Kiedy rano wstałem, nawet nie wiedziałem, że to zrobię.
Jesteśmy na spacerze w lesie, wychodzimy całą rodziną na polanę,
a tam amatorska wystawa psów.
Kto by się spodziewał?
Ludzie na kocykach oglądają.
Przysiadłem sobie w trawie
i jedyne, czego zapragnąłem w świecie,
to wygrywać na amatorskich wystawach psów.
Pragnąłem tego z głębi serca.
Miałem ze sobą psa,
ale biedaczka była raczej mało konkursowa.
Jamnik miniaturka,
najsłabsza w miocie.
Gdy ją odbieraliśmy od jednej kobiety, biegały tam zdrowe jamniki miniaturowe.
A wśród nich jedna jeszcze bardziej mini,
z krzywym kręgosłupem, ogonkiem zadartym jak antenka gokarta
i uszami jak rączki rowerowej kierownicy.
Rodzinnie ustaliliśmy,
że musimy ją zabrać,
żeby się o nią zamartwiać do końca życia.
Ojciec od lat nie zgadzał się na psa,
ale go zmęczyliśmy.
"Zgoda", mówi. "Pod jednym warunkiem".
Jestem najstarszy, cała trójka w podstawówce.
Myślimy, że będzie wymagał odpowiedzialności:
sprzątania po niej, karmienia.
A ten czterdziestolatek mówi:
"Możecie wziąć psa pod jednym warunkiem.
Ja go nazwę".
Dociera do was, że rodzice też są czasem jak dzieci.
Chciał nazwać pieseczka
i nazwał - jak dziecko.
Miniaturową parówkę nazwał... Mini.
Słodkie,
ale nie musiał się wysilać.
Miał trójkę smarkaczy. Sami wpadliśmy na Mini, Hotdog i Parówcia.
Nie mieszaj się, David.
Wyluzuj.
Nie zrobił na nas wrażenia.
"Pisze się inaczej, niż myślicie".
"Niby jak, mistrzu?"
"M-I-N-N-I-E".
Mama spytała, dlaczego tak.
Ojciec uczył wtedy w liceum.
Odparł: "Bo dziesięć lat temu uczyłem jednego gagatka,
nazywał się Steven Minnie
i tak się pisał.
Byłem zły i zakręcony jednocześnie.
Bez żadnych podtekstów, jakie wam chodzą po głowie.
Heckler wam namieszał
tym księciem Andrzejem.
Wiadomo, zaraz po wyjściu mama zaczęła:
"Co to za gagatek i czemu tyle dla ciebie znaczy?".
Doszło do tej rozmowy.
Ale my po prostu stwierdziliśmy, że tata jest dziwakiem.
Rzecz w tym, że mam 39 lat,
prawie tyle, co on wtedy,
i boję się, że staję się jak on,
bo dziś mnie to śmieszy.
Uważam, że to obiektywnie śmieszne,
jeśli twoje dzieci chcą psa, a ty go nazywasz
nazwiskiem innego dzieciaka, którego nigdy nie znały
i nie mają o nim żadnego pojęcia.
I przez to do końca życia tego psa myślałem o Stevenie Minniem.
Rozmawialiśmy o Stevenie Minniem z bratem i siostrą.
Rozważaliśmy,
co porabia w dorosłym życiu.
"Myślisz, że mieszka w okolicy?"
"Jak zarabia na chleb?"
Dowiedziałem się, kim był Steven Minnie,
gdy skończyłem dziesięć lat i wstąpiłem do skautów.
Zrządzeniem losu
moim dowódcą został Steven Minnie.
Kettering to mała mieścina, ale to i tak był czysty przypadek.
Tyle że nie wiedziałem, że moim dowódcą jest Steven Minnie.
Kto był w skautach, ten wie,
że dowódcy nie używają swoich prawdziwych nazwisk.
Zamiast tego...
Jeśli nie byliście w skautach,
uznacie to za totalne wariactwo.
Używają imion bohaterów z Księgi Dżungli.
Wyobraźcie sobie świat,
w którym to najprawdziwsza prawda.
Mówią na siebie Bagheera, Akela.
To fajniejsze psie imiona od Stevena Minniego.
Za dzieciaka podchodziłem do dorosłego faceta
i pytałem: "Część, Baloo, jak tam weekend?".
"Nieźle, dzięki.
Zrób znak iluminatów
i opowiedz, jak kochasz królową".
"Obiecuję się starać".
Musiałem to recytować w wieku dziesięciu lat.
Co tydzień musiałem mówić: "Obiecuję się starać,
by robić, co należy wobec Boga i Korony".
Inaczej nie pozwoliliby mi się bawić futbolówką z pianki.
Nie miałem pojęcia...
że Shere Khan to Steven Minnie.
Aż pewnego dnia tata przyjeżdża mnie odebrać
i ucina sobie pogawędkę z Shere'em Khanem.
Jest mi zimno, czekam, aż skończą, tkwię od pół godziny na korytarzu.
Wszyscy skauci są już w domu, dowódcy też poszli, z królem Louie'em na czele.
W drodze do domu tata pyta:
"Wiesz, kto to był? Z kim pogadałem?".
"Wiem.
Shere Khan. Widuję go co tydzień.
Częściej od ciebie".
"Skąd, to Steven Minnie".
"Steven Minnie? Żartujesz?
Bardzo śmieszne.
Facet, którego nazwiskiem nazwaliśmy naszego jamnika?
Żarty sobie stroisz?"
"Tak, to ten Steven Minnie,
po którym nasza parówka ma nazwisko".
Tylko mi wtedy nie powiedział,
żebym nie wspominał o tym Stevenowi Minniemu.
Dorośli wcale nie cieszą się jak dzieci,
kiedy ktoś nazywa psa ich nazwiskiem.
Nosi mnie przez cały tydzień.
Nie mogę się doczekać wtorku, kiedy spotkam Stevena.
Przechwalam się przed rodzeństwem:
"Mówią na niego Shere Khan. Dobrze go znam".
Wtorkowy wieczór: wchodzę do chaty skautów,
ignoruję kumpli, sunę prosto do niego.
"Jesteś Steven Minnie.
M-I-N-N-I-E.
Nazwaliśmy po tobie naszą jamniczkę.
Jest najsłabsza w miocie.
Mój ojciec nigdy o tobie nie zapomniał.
Zgodził się na psa pod jednym warunkiem.
Musi się wabić Minnie,
jak ten gagatek, którego uczył: M-I-N-N-I-E.
Codziennie o tobie myślę.
Moja siostra lubi sobie wyobrażać, że znalazłeś miłość".
Siedzę w trawie i oglądam psią wystawę.
Parówka Steven Minnie siedzi obok.
Pytam rodziców:
"Mamo, tato, czy Steven Minnie też może wystąpić?
Bardzo proszę".
Zgodzili się, bo udział był za darmo,
a im nie zależało.
Pamiętam formularz zapisu przy stoliku.
Większość kategorii dotyczyła wyglądu.
Dla nas to piękna psina,
ale ci spece nie dostrzegliby jej piękna.
Znalazłem więc fikuśną kategorię:
"najbardziej rozmerdany ogon".
Steven Minnie w domu zawsze macha ogonkiem, mamy wygraną w kieszeni.
Nie muszę kończyć.
Dobrze wiecie, co będzie dalej.
Nie skończę tekstem: "Wygraliśmy wystawę".
Na scenie stoi czwórka dorosłych z psami, które świrują,
i ja, z moim psem jak z reklamy wypychacza zwierząt.
Psina ledwie się rusza,
dorośli na kocykach wytykają mnie palcami
i aż zataczają się ze śmiechu.
A ja popisowo zalewam się łzami.
Byłem z tego znany. Dajesz ludziom, czego chcą.
McCartney ciągle śpiewa Blackbird.
Zawsze wybuchałem płaczem.
Płakałem przy kołowrotku,
na wystawie psów
i płakałem, gdy się dowiedziałem, że Jezus nie żyje.
Wielka trójca, jak mówimy w domu.
Najbardziej się spłakałem przy śmierci Jezusa.
Szlochałem jak dziki.
Miałem cztery lata.
Nikt się jeszcze nie podzielił puentą.
Wiedziałem tylko, że mam przyjaciela, który mnie ukochał.
Słodkie życie.
Czterolatek wkracza do kościoła na Wielkanoc.
Tu się toczy życie.
Nie zacząłem jeszcze szkoły.
Wciąż wierzę, że chrześcijanie są fajowi.
Wbijam do fajowego kościoła, z fajowymi dzieciakami.
Niedziela wielkanocna, wszyscy świętują.
W środku tłum.
"Chwała Panu, po to tu jesteśmy.
Co świętujemy?
Coś wyjątkowego?"
Gra rockowa kapela,
bo to był tego typu kościół,
a wszystkie kawałki
są o tym, że on umarł.
"Nie żyje, żyje..."
Siedzę tam, ten czteroletni ja, słucham...
“Lepiej żeby nie chodziło o tego, o którym myślę."
Pamiętam, że łzy trysnęły mi w poziomie.
Wystrzeliły mnie przed zgromadzonych.
Wszystko wszędzie naraz na pełnej.
Szaleję.
Pierwszy raz mnie zarzuciło z mikrofonem.
"Jezu, ratuj!
Wracam na dobre tory.
Jeśli tam jesteś, wybacz,
że powtarzam te grepsy przez całe tournée."
Walnąłem o ścianę,
padłem na kolana zgięty w pół
w konwulsjach, tak mną trzęsło.
Przechodzi jakiś stary pryk
i pyta: "James, co z tobą?
Czego ryczysz, smarku?".
"Jezus nie żyje!
- Jezus..." - Bez spojlerów!
Bez spojlerów?
Nie uwierzysz, co było dalej.
Nie chcę spojlerować,
ale pomyśl o trylogii Matrixa.
Sugerowali się Matrixem.
Spojlery...
Szkoda, że dziad nie wspomniał, że to spojler.
Powiedział: "Nie martw się. Umarł za ciebie."
"Co mnie do tego? O co tu chodzi?
Dlaczego za mnie?"
"Za te wszystkie twoje grzechy myślą, mową i uczynkiem.
Dlatego posłali go na egzekucję.
Wiesz, czym jest ukrzyżowanie? Wyjaśnię ci. Masz cztery lata
i nie jesteś moim dzieckiem.
Wyłożę ci szczegółowo niczym Mel Gibson,
jak to jest zawisnąć na krzyżu.
Wesołego Alleluja".
Więc jeśli mnie oglądasz i myślisz,
że te historyjki to tanie chwyty
i nie rozumiesz, czemu dorosły facet
czerpie tyle poczucia winy i wstydu z trywialnych anegdotek,
pamiętaj, że gdy miałem cztery lata, mój przyjaciel zginął z rąk Rzymian.
Krótka historyjka o kościele
dla zakręconych chryzoli.
Gdy miałem siedem lat,
to w tym kościele po raz pierwszy w życiu wystąpiłem
dla prawdziwej publiczności.
W skeczu, o dziwo, moim i taty.
Tata go napisał i obsadził siebie,
krótko mówiąc, w roli Boga.
To jedyne, co rozśmieszyło mojego terapeutę.
Kiedy opowiedziałem mu o wystawie psów...
Żeby nie było, to bardzo dobry terapeuta.
Nie powiedział:
"Pamiętaj, że gdy stajesz przed publicznością na scenie,
nigdy nie jesteś sam.
Jest z tobą ta stara jamniczka".
Tego nie powiedział, ale tak właśnie się czuję każdego wieczoru.
Gdy tu staję, wciąż chronię tego chłopca.
A obok stoi psia parówka
i nie robi kompletnie nic.
Gdy się czepiam, że się nie śmiejecie, naprawdę błagam:
"Zamerdaj ogonkiem, Stevenie Minnie!
Błagam cię, nie stójmy tu jak czubki.
Stoimy jak czubki.
Steven, stoimy jak czubki".
To właśnie moment, w którym od lat jest mi wstyd.
Kiedy czepiam się widzów, że się ze mnie nie śmieją.
Żenada. Tyle razy to robiłem,
że aż wstyd.
Najmocniej opieprzyłem widzów, że siedzą cicho,
kiedy mnie ściągnęli,
żebym poczytał Roalda Dahla dzieciom w przedszkolu.
Doszło do tego z wielu powodów.
Magiczne lekarstwo George'a.
Ta książka odmieniła mi życie.
W dzieciństwie czytała mi ją mama.
Odkryłem komedię.
Wcześniej nie wiedziałem, że świat może być zabawny.
Pokochałem komedię dzięki tej książce.
Jak ja się śmiałem! Nie wiedziałem, że tak można.
Jest rok 2018, jadę na dzień Roalda Dahla
przekonany zupełnie od czapy,
że dziś odmienię tym dzieciakom życie.
Na stówę tak się czuł ten instruktor jogi w drodze do mojej szkoły.
Więc zasłużyłem na to, co mnie spotkało.
To był wyjątkowy dzień, 18 września
to oficjalny Dzień Roalda Dahla.
Większość z was to wie.
Zaklepali na tę okazję zamek w Cardiff.
W każdym pokoju
ktoś inny miał dzieciom czytać książkę Roalda Dahla.
Niby fajnie, ale skończyłem w wieżyczce,
czytając Magiczne lekarstwo George'a
w głuchej ciszy. Dobiegał mnie tylko
głos Floelli Benjamin z sali bankietowej,
gdzie czytała Charliego i fabrykę czekolady
wśród burzy oklasków i wybuchów śmiechu.
Siedzę na zydlu wśród 35 dzieciaków...
Jeśli uważaliście,
nie muszę mówić, z czym mi się kojarzą.
Wkładam w tę książkę całą duszę.
"George dał babci lekarstwo
i tak urosła, że przebiła głową sufit!"
Wszystkie dzieci...
Z miną jak mój jamnik.
A z dołu leci:
"Willy Wonka to od czekolady spec".
W końcu pękła mi żyłka.
Gdy musiałem sparodiować... Bez żadnych skojarzeń.
Babcię. Przypomnę:
babcia wzięła lekarstwo,
urosła tak, że przebiła głową sufit.
Rosła dalej, przebiła dach.
I tak tam siedzi. Nie chcę być świnia,
ale to śmieszne.
Nie każdego babka udupiła, jak mnie,
ale to śmieszne, jak ci staruszka w dachu utknie na amen.
Przygadać ci z góry?
Czy mi z góry przygadać?
Jak się wespniesz na wyżyny wersalu, czemu nie.
Bardzo chętnie.
- Jak masz na imię? - Stuart.
Cześć, Stuart.
Uroczy formalny wstęp do przygadanki.
Wspaniale.
Dawaj, hecklerze Stuarcie.
Muszę pomyśleć.
Jasna sprawa.
Dzięki wielkie, pomyśl sobie.
Oto...
idealna osoba dramatu.
Nie widzimy go, lecz wiemy, jak wygląda.
"James, przygadać ci z góry?"
Zabawne.
A niełatwo wymyślić
zabawny początek.
To ciężka sprawa.
Był zabawny, oryginalny,
pokazał, kim jest.
Kiedy się przedstawił, też nie przesadzał.
"Niech będzie Stuart. Wiem, na co mnie stać".
- "Dawaj, hecklerze!" - "Muszę pomyśleć".
To obiektywnie zabawne.
Przygadać ci z dołu?
Czy mi z dołu przygadać?
Już masz naśladowców.
Taki jesteś dobry!
Masz pojęcie, ile to trwa?
Zwykle musi minąć z dziesięć lat,
zanim zaczną nam się wysypywać naśladowcy
i widzimy swój wpływ na świat komedii.
A tu pierwszy dowcip
i już masz papugę w pierwszym rzędzie.
"George!" Jedziemy z babką, uwaga.
Jedziemy z babką.
Czytam dzieciom...
i pęka mi żyłka.
"George!
Ty nędzny robalu!
Przebrzydły smarkaczu!
Wyciągnij mnie stąd, i to już!"
Po czym z moich ust pada:
"Zaczniecie się wreszcie bawić?".
Do przedszkolaków!
Takie mam kompleksy.
Myślałem, że wbiją rano do przedszkola.
"Co robiłeś w Dniu Roalda Dahla?"
"Widziałem tego Jamesa Acastera.
Nie warto".
A najgorsze,
że to była pierwsza z sześciu grup,
którym miałem czytać bajki.
Spojler: opieprzyłem wszystkich.
Z ostatnią grupą dobrnąłem do końca bez komentarzy.
Zamykam książkę, tyle mnie dzieli od wolności,
patrzę na smarkatego w pierwszym rzędzie
i pełnym głosem mówię:
"I znów cisza, no dzięki".
Dzieciak załatwiony do końca życia.
Dorośnie, pójdzie na stand-up, komik rzuci żart...
Jak krwią w piach.
"Niedobrze, milczą.
Kermit!"
I tak w koło Macieju,
nikt się nie zmienia,
żaden się nie uczy.
Dzielimy się bólem.
O tym też muszę pamiętać na scenie.
Przede wszystkim chronić tego chłopca, wiadomo.
Ale byłbym bucem,
gdybym zapomniał, że wy wszyscy
nosicie w sobie młodsze wersje siebie.
Siedzą wam na kolanach.
Niektórzy z was je chronią, inni nie.
Dlatego wszystkie stand-upy są tak popaprane emocjonalnie.
Jestem jak smarkacz na czele pełzaków,
jak Tommy Pickles.
Tommy Pickles, który nie chce być Angelicą.
Bo każdego zapłakanego dzieciaka przy kołowrotku
obserwowało 35 siedzących w kółku dzieciaków.
Myślicie, że ich nie zmieniłem?
Oni też dorosną, pójdą na stand-up
i stwierdzą:
"Oby dobrze nawinął tę włóczkę...
Znaczy się żart. Co jest?
Co też mi się wyrwało?".
Przerabiałem sobie w głowie te dzisiejsze historie,
zwłaszcza podczas lockdownu.
Każdy się pewnie zastanawiał nad pracą
i naszym do niej stosunkiem.
Nie będę udawał, że mamy tak samo.
Ja jestem nadziany.
Trzeba to zaznaczyć.
Mam serdecznie dosyć celebrytów,
chociaż sam nim jestem do upadłej śmierci,
co robią za znawców od lockdownu.
O lockdownie opowiadają nam głównie celebryci.
Najgorzej, jak udają,
że wyciągnęli z tego lekcję,
na której wszyscy skorzystamy.
"Mało kto to przyzna,
ale dla mnie lockdown był doskonały.
Wcześniej byłem pracoholikiem, zarywałem noce.
Lockdown mnie zmusił...
do przyhamowania.
Po raz pierwszy w życiu nabieram dystansu, rozglądam się.
I proszę. Tak chcę się zachowywać?
Naprawdę chcę pracować z tymi ludźmi?
Taką chcę mieć karierę?
Powiem każdemu, kto mnie słucha:
Nie musisz pracować non stop.
Przestań wypełniać dni pracą.
Wciśnij hamulec, przystopuj,
a zrozumiesz,
że zarabiasz już dosyć na podcastach o jedzeniu".
Kolejne lockdowny były przewspaniałe.
Liczę, że następny będzie trwał po wieczność.
Wieczorami się relaksowałem,
bez zmuszania się do pracy.
W ciągu dnia też szło mi lepiej.
Zacząłem dbać o siebie, odkryłem jogę. Czemu tak późno?
W szkole nam o tym nie mówią.
Wrzućcie to do planu lekcji, panie Blunkett.
Siedziałem zamknięty z dziewczyną, moją ulubioną - to dopiero był cyrk.
Pasujemy do siebie.
Choć zawsze się znajdzie jakaś mądrala, która w to zwątpi.
Szybka dygresja, by to zobrazować.
Mnie już znacie.
Kiedy moja dziewczyna poszła do fryzjera przyciąć grzywkę,
wzięła ze sobą dla porównania
końską grzywę.
Taka to osóbka. Wpadłem po uszy.
Mało tego.
Mówię: "Pokaż no tę grzywę, niech sobie porównam".
A ta mi pokazuje mema.
Mema z końską grzywą, rozumiecie?
Zdjęcie konia z długą bujną grzywą
i napisem: "Jak nie patrzeć, ogon z tyłu".
Ogon z tyłu.
Co ma grzywa do ogona?
I pokazała to zawodowcom.
"Poproszę grzywkę - i koński ogon do kompletu.
Dziękuję, miłe panie".
Nie było mnie przy tym, ale idę o zakład,
że wszyscy wzięli ją za laskę Jamesa Acastera.
Kiedy znieśli lockdown,
zrozumiałem, że stres wraca do mnie ze zdwojoną siłą.
Jechałem pociągiem z Londynu do Kettering,
gdy do wagonu wparowała banda nastolatków.
Jesteśmy dorośli,
nie udawajmy, że nas to wcale nie przeraża.
Dobra?
Odwaliło im.
Biegają wzdłuż przejścia,
wpadają na wszystkich,
ciskają, czym popadnie, wrzeszczą, klną na całe gardło.
Herszt tej bandy
skoczył na przód wagonu, wyjął flaszkę coli
i bez patrzenia
cisnął ją przed siebie.
Flaszka odbiła się od okna. Bum!
Mało nie wybiła jednemu gościowi oczu.
A ten gość, pod czterdziestkę, zareagował...
jakby nic się nie stało.
Jak wtedy, gdy w szkole musiał
radzić sobie z łobuzami.
Każdy z nas to przeżył. Jak im odbiło,
wróciliśmy do czasów, gdy ktoś zaczął z nami zadzierać po raz pierwszy.
Jeden facet, biznesmen po pięćdziesiątce,
siedział w głębi wagonu. Na bogato.
Smarki go otoczyły i dalej wyzywać od śmierdziela.
Bo śmierdział jak kupa.
I ten dorosły facet, jak nic właściciel firmy,
odpowiedział gnojkom:
"Ale kupa, co, chłopaki?
Jaki frajer chciałby śmierdzieć kupą?".
Trochę godności, człowieku!
Srasz we własne gniazdo do spółki z gnojkami.
Ty ludzi zatrudniasz.
Gnojki wyciągnęły podręczniki
i dawaj wyrywać z nich kartki.
Zgniatają je w kulki
i jak nie zaczną się naparzać w papierowe śnieżki,
z nami na linii ognia.
Podręczniki mają śliskie kartki,
a te - ostre krawędzie.
Jeden gnojek z pełną garścią śnieżki
celuje w kumpla po drugiej stronie przedziału,
ciska w niego z całej siły,
i trafia w kobietę siedzącą tu.
Prosto w twarz. Wszyscy to poczuli.
Kolejna kobieta wstała,
by zwrócić bandziorom uwagę.
Byliście kiedyś w transporcie publicznym z gangiem facetów
lat 13 czy 60, którzy nie przerobili swoich problemów,
więc zastraszają wszystkich innych?
W końcu zawsze wstanie jakaś kobieta,
która w pojedynkę
musi stawić czoło całej bandzie, gdy faceci, jak ja,
modlą się w duchu, żeby tylko się udało.
"Nie podniosę wzroku, bo pierwszy dostanę.
Chroń tę kobietę. Sorry, że zabiłem ci syna.
Było, minęło.
No weź, ochroń ją. Nie bądź taki".
"Jak wam nie wstyd...!"
Zanim skończyła, herszt bandy ją zawrzeszczał
i to słowami, których wagi, zważywszy jego nastoletni wiek,
raczej nie pojmował.
Ale paskudnie.
Usiadła w milczeniu.
Reszta wagonu posmutniała jeszcze bardziej.
Na następnej stacji do wysiadania zabiera się staruszek.
Dość wam wiedzieć, że był łysy ten staruszek,
nie miał włosów, wcale, łysą główkę miał.
Zniszczyli go.
Przez cały wagon drą się: "Baj, baj, łysku".
Nic nowego. Słyszał to pierdyliard razy.
Wysiada na peron
i zamiast iść przed siebie, przystaje, odwraca się,
wściekły zagląda do wagonu,
oczy wychodzą mu z orbit i gapi się na szczeniaków.
Drzwi się zamykają,
a ten krzyczy: "Rodzice was nie kochają".
I cześć, pociąg...
"Rodzice... was... nie kochają!"
Ich rodzice nie żyją!
Jakim cudem nikt na to wcześniej nie wpadł?
Idealna odzywka.
Hecklerka, która docenia strukturę - miodzio.
Dwie kwestie.
To straszne, że sam na to nie wpadłem.
Nie zliczę, ile razy wystąpiłem,
a nigdy nie przyszło mi to do głowy.
Nawet przez chwilę.
A po drugie, to się nawet cieszę,
bo trafiłby mnie szlag,
gdyby to była moja kolejna kwestia, a ty byś mi ją ukradła.
Może któryś całkiem niedawno pochował matkę.
Może któryś pochował matkę niedawno?
Oczywiście, genialna puenta,
solidna, ale za ponura.
I dowieziona naprawdę tragicznie.
"Może któryś całkiem niedawno pochował matkę."
Wszyscy mają dreszcze.
Co jest?
Na początku występu powiedziałem to samo.
Zapamiętałaś każde słowo, nieźle.
Boże...
Pewnie się zabili.
Niech mówi. Czekajcie.
No to już przesada.
Brawo.
Myśleliśmy, że ty jesteś ponura,
aż tu nagle ktoś wymyślił coś zupełnie samodzielnie.
Kto to był? Pomachaj.
Cześć, jak masz na imię?
Richard.
Co z tobą, chłopie?
Ile masz czasu?
Ile? Ile tylko zechcę.
"Rodzice was nie kochają!"
Bo nie żyją!
Nie żyją? I znów jedziemy.
Pamiętacie, co mówiłem?
Jasne.
Strukturalnie to niezła odzywka, jestem za.
Super. Ale wkurzają mnie dwie kwestie.
Raz, że...
Tyle razy wystąpiłem, a nie przyszła mi ta puenta do głowy.
A dwa, to że się cieszę,
bo trafiłby mnie szlag,
gdyby to była moja puenta.
Ale spoko.
"Ich rodzice nie żyją".
Może któryś pochował matkę.
Przesada.
Strukturalnie, jak wspominałem,
to solidna odzywka.
I ton, w jakim to padło.
"Może niedawno skończyli chować rodziców..."
To już trochę za mocne.
Ale brawa za dobre chęci.
Popełnili samobójstwo!
Rany julek!
Nie wiem, czy słyszeliście.
Wyrwałeś się jak filip z konopi.
To już naprawdę ponure.
Kto to powiedział? Pomachaj rączką.
Jak masz na imię?
Richard.
Co z tobą, Richardzie?
Serio, stary.
Ile mam czasu? Całkiem sporo.
Całkiem sporo.
Mniej niż za pierwszym razem, ale...
wciąż sporo.
I dalej wszystkich zaczepiali.
Kolej na mnie.
Modliłem się w tylnym rzędzie, żeby się okazało,
że to fani Would I Lie to You?.
Otoczyli mnie.
Herszt siadł plecami do mnie,
kumpel naprzeciwko, stukają się kolanami,
nie zwracają na mnie uwagi.
Trzech opiera się o ścianę za mną. W pamięci mam ich wykałaczki w zębach.
Wiem, że sam to sobie wymyśliłem, ale tak się przy nich czułem.
Nie patrzą na mnie.
Ostatnich dwóch dryblasów stoi tutaj.
Jeden mierzy wzrokiem wagon, nie zauważa mnie,
za to drugi, przy siedzeniach,
gapi się jak najęty
i uważa na mnie, oj, uważa.
Siedzę sobie i zerkam przez okno.
Udaję, że nie mam pojęcia, co się dzieje.
Tak jeżdżę pociągiem w dzisiejszych czasach.
Nie siedzę tam i nie scrolluję telefonu jak normalna osoba.
Wyglądam przez okno jak postać z Enid Blyton.
"Co za wspaniały dzień na kolei!
Czy to Cecil?
To Cecil Armitage, łajdak.
Papatki, Cecil, jedziemy do miasta!"
Ten dzieciak...
"Ej!" Patrzę na niego.
"Na co się, kurwa, gapisz?"
Wybitne.
Tańczyłem z najlepszymi.
Bo chodzi o to, że znam zasady dżungli.
Jeśli ktoś mówi "ej", trzeba spojrzeć, ale prosisz się tak o kłopoty.
Jedynym wyjściem byłoby, gdyby dzieciak powiedział "ej",
a ja bym zapytał: "Tak? W czym mogę pomóc, młody człowieku?
Zapowiada się na deszcz. Mam nadzieję, że kupiłeś kalosze.
Czy to Montgomery?
Czy to Montgomery St. Stephens? A to leń.
Papatki, Montgomery!
Wesołych świąt dla ciebie i rodziny".
"Ej! Na co się, kurwa, gapisz?"
Powiedziałeś "ej", więc na ciebie spojrzałem.
Tak właśnie powiedziałem.
Znowu jestem małym dzieckiem przy kołowrotku.
Powiedziałeś "ej", więc spojrzałem na ciebie.
"Jesteś dla mnie kurewsko bezczelny, stary".
W tej historii mam 36 lat.
Naukowo niemożliwe, żebym był bezczelny wobec trzynastolatka.
Ale nie powiedziałem mu tego. Widziałem, jak wszyscy próbowali
każdego podejścia. Żadne nie zadziałało.
Pewnie nie powiedziałbym tego
w jakimkolwiek innym momencie mojego życia.
Ale byłem świeżo po lockdownie.
Myślałem tak, jak w lockdownie.
Dużo rozmawiałem o tym, jak chcę radzić sobie z konfrontacją,
zwłaszcza z hecklerami.
Rozmawiałem o tym podczas terapii na Zoomie,
na którą mogłem sobie pozwolić w każdej chwili.
Pomyślałem więc, że zareaguję na to dziecko jak dorosły.
Odpowiem szczerze.
"Jesteś dla mnie bezczelny, stary".
"Dlaczego próbujesz mnie przestraszyć?"
"Boisz się, kurwa?"
"Tak, boję się.
Właśnie teraz mnie straszysz".
Kiedy to powiedziałem,
wszystko się zmieniło.
Cała brawura po prostu się rozpłynęła.
Znów był tylko trzynastolatkiem.
Miał minę, jakby próbował to wszystko ogarnąć.
Zaczął patrzeć na herszta przede mną, jak pracownik McDonalda szukający szefa.
"Tego nie było w instrukcji. Potrzebuję pomocy. On mówi, że się boi".
Herszt patrzy na mnie przez oparcie fotela.
"Kurwa, czego się boisz?"
Powiedział "ej",
więc spojrzałem na niego, a on:
"Kurwa, na co się gapisz?".
Wiem, że to brzmi głupio, ale nie umiem sobie z tym radzić.
Zawsze jestem niespokojny.
Przy bezpośredniej konfrontacji z nieznajomym
zastygam w bezruchu.
A wy rzucaliście w ludzi, krzyczeliście i zastraszaliście cały wagon,
a teraz mnie otoczyliście.
Można walczyć, uciec lub oklapnąć.
Ja zawsze oklapnę. Wiem to o sobie.
Więc teraz naprawdę się boję.
Spojrzał na mnie i powiedział:
"Zrób mu miejsce. On się boi.
Odsuń się od niego. Daj mu trochę przestrzeni.
Po co straszysz ludzi?
Dość przeszliśmy przez te dwa lata. Straszysz ludzi w pociągu.
Jaki z siebie dumny. Wyjmijcie te cholerne wykałaczki z ust!".
Kiedy powiedziałem dzieciakowi, że się boję,
wszyscy dorośli patrzyli na mnie, jakby chcieli powiedzieć:
"Cóż, więc to pierwszy z nas, który umrze".
Kiedy dali mi spokój, wszyscy mówili:
"Mogłem to powiedzieć. Cały czas się bałem.
Rzuciłeś mi butelką coli w twarz!".
Na resztę podróży dali nam spokój.
Gapili się w telefony i rozmawiali.
Dojechali do Wellingborough i wysiedli.
Musieli przejść koło mnie, żeby dojść do drzwi.
Nie chcę się przechwalać, ale cztery z siedmiu żółwików? Nieźle.
Mniej fajnie, gdy towarzyszy im zdanie:
"Przepraszamy, że cię przestraszyliśmy".
Ty byłeś najstraszniejszy.
Wracaj bezpiecznie.
Chcę podkreślić, że ta historia,
bardziej niż jakakolwiek, jest w 100% prawdziwa,
bo wiem, że tak nie brzmi.
Brzmi jak zbyt zgrabna metafora tego,
jak radzę sobie z hecklerami.
Powiem, że też zostawili mnie w spokoju.
Tylko na to mój terapeuta zareagował:
"O czym jeszcze kłamałeś?
Nie zostawili cię w spokoju". Ale tak było.
Wszystko w tej historii naprawdę się wydarzyło.
Faceta od "Rodzice was nie kochają" widziałem w innym pociągu
i wrzuciłem do tej historii, ale to wszystko się wydarzyło.
Jest jedna część programu, którą sfabrykowałem.
Przyznam się teraz
i wszystko będzie jasne.
Jedyna część programu, która nie była prawdą,
to że Steven Minnie był moim dowódcą w skautach.
Nieprawda. Nie wtedy.
Dopiero gdy miałem 15 lat.
Nie chciałem się przyznać,
ale tak właśnie było.
Nazywał się Steve, a nie Shere Khan,
a ja i tak nie połączyłem kropek.
Doceniam wszystkie heheszki.
Kiedy zacząłem robić ten stand-up dwa lata temu, nie wiedziałem,
jaki będzie wynik tego eksperymentu.
Pozwoliłem widzom robić, co chcą,
aby zmusić się do zajęcia się
własnymi niedociągnięciami jako komika,
ale nie wiedziałem, co się stanie, jeśli pozwolę wam na wszystko.
Okazało się,
że i tak robiliście, co chcecie.
Nikt nie zachowywał się dziś inaczej,
niż na trasie z nienaruszonymi zasadami.
Tego się dowiedziałem.
Kto chce, przygaduje, a kto nie chce, ten nie.
Przeżyłem każdy rodzaj występu w trasie,
od niemal skrajnej ciszy przez całe dwie godziny
przez ciągły śmiech i przygadywanie
czy hecklera, którego niszczy cała sala
po występy graniczące z przemocą, kiedy trzeba...
Ale to każda trasa.
Ale nie próbuję was zmieniać.
Próbuję zmienić swoją reakcję na was.
Kiedyś reagowałem źle
i nie radziłem sobie w żadnej sytuacji.
Więc jeśli dziś wam się nie podobało,
niech pocieszy was myśl,
że kiedyś było znacznie gorzej.
Dużo gorzej.
Staram się dbać o siebie zarówno poza sceną, jak i na niej.
Tam wykonuję większość pracy. Próbuję częściej robić sobie wolne,
wciskam hamulce, robię krok w tył.
Pojechaliśmy z dziewczyną na wakacje na tydzień
do Disney World na Florydzie.
Oczywiście zabrałem ze sobą chłopca.
Mam postawić go na scenie, a nie zabrać do Disneya?
Nie jestem potworem.
Kiedy powiedziałem, że tam jedziemy,
wszyscy pytali:
"Co? Bez dzieci?
My zabieramy ze sobą dzieci".
Zabrałem ze sobą chłopca, ona dziewczynkę,
i świetnie się bawili, biegając po parku.
Nie zakończę występu, mówiąc, czym jest udany związek.
Wszyscy jesteśmy różni.
Ale dla mnie udany związek to taki, w którym nie tylko wy się dogadujecie,
tu i teraz, ale też wszystkie przeszłe wersje
was samych.
Nie musisz chronić swojego młodszego ja,
ponieważ druga osoba je lubi, kocha
i chce chronić.
Słuchajcie.
Wiem, że ten fragment nie jest zabawny,
ale tak wygląda komedia pisana z miłości.
To najbardziej gówniany fragment występu.
Dziękuję za przybycie. Byliście cudowni. Świetnie się bawiłem.
Do zobaczenia innym razem. Dziękuję. Dobranoc!
Tłumaczenie: TransPerfect Media