Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PLETHORA, STAN MAINE
Chodź tu.
- Tak mi przykro. - Wiem. Będzie dobrze.
Tak mi przykro, że cię tu nie było.
Nie wiem, co my teraz zrobimy.
No dobrze.
- O Boże, musimy wybrać kwiaty. - Racja.
Nie wierzę, że wybieramy kwiaty na pogrzeb twojego ojca.
Wiem.
Nie rozumiem, czemu się wyprowadziłaś.
Dla pracy, którą miałaś...
mogłabym zabić.
Bardzo doceniam twój entuzjazm i twoje wsparcie, mamo.
- Jesteś kochana. Idę się rozpakować. - Dobrze.
- Lilie. - Co?
Kwiaty na pogrzeb.
Ach, lilie.
Tak się cieszę, że przyjechałaś.
Ja też.
On naprawdę cię kochał.
Kto?
Twój ojciec.
Wiem, tylko...
Tak, wiem.
Jak ci idzie pisanie mowy?
To jeden z najpiękniejszych tekstów, których nigdy nie napisałam.
Po prostu wymień pięć rzeczy, które kochałaś w swoim ojcu.
To nie jest lista zakupów.
Wystarczy pięć rzeczy.
Proste.
Z głębi serca. Świetnie ci pójdzie.
Zebraliśmy się, by uczcić pamięć wspaniałego, szlachetnego Andrew Blooma.
Ukochanego burmistrza tego pięknego miasta.
Męża wysoko cenionej Jenny Bloom.
I ojca cudownej i uroczej Lily.
Lily, kochana, zapraszam cię tu.
Witajcie. Dziękuję, że do nas dołączyliście.
Aby uczcić życie mojego ojca, chcę opowiedzieć wam
o pięciu rzeczach, za które najbardziej go kochałam.
On...
Przepraszam.
To mocne krzesło.
Tak?
Przepraszam.
Miałem ciężki dzień.
Mogłabyś stamtąd zejść?
Nic mi nie będzie. Dzięki.
Denerwuję się, gdy tak siedzisz przy krawędzi.
Proszę.
Dodaję do prośby wisienkę.
Nic mi nie będzie.
Ty chyba...
Czytałam kiedyś, że wisienki maraschino zostają w żołądku przez 7 lat.
Albo powodują raka. Nie pamiętam dokładnie.
Tego nie wiedziałem.
Może to wymyśliłam, ale...
- są obrzydliwe. - Tak, zdecydowanie obrzydliwe.
To co się stało?
Słucham?
Kto zawinił? Nie chciałam, ale...
Kobieta?
Mężczyzna?
A więc to krzesło, tak?
Tak.
- Na którym piętrze mieszkasz? - Ty pierwszy.
Na ostatnim. Obok siostry i jej męża.
Czym się zajmujesz?
Jestem neurochirurgiem.
To zabawne?
- Rany. Ty mówisz poważnie. - Tak.
Naprawdę? O Boże. Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Przepraszam.
Za długo studiowałeś, żebym się tak teraz z ciebie śmiała.
Jestem okropna, przepraszam. Myślałam, że jesteś brokerem kryptowalut.
- Tak myślałaś? - Nie, nie.
No nie wiem. Albo bardzo drogą męską prostytutką.
Cóż, jestem drogi.
Całowanie w usta nie wchodzi w grę.
Dlaczego wcześniej cię nie widziałem?
Przede wszystkim dlatego, że nie potrzebowałam operacji mózgu.
A poza tym tu nie mieszkam.
- Włamałaś się do mojego budynku? - Masz bardzo ładny widok.
To prawda.
Jak masz na imię?
Lily.
- A ty? - Ryle.
A dalej?
Kincaid.
Właśnie to wymyśliłeś.
Po co miałbym wymyślać nazwisko? A jakie jest twoje?
Dobra. Nie musimy w to iść.
- Tylko nazwisko. - Miło było cię poznać.
- Dzięki. - Miło by było,
gdybyś też podała swoje nazwisko. Nie będę cię śledzić.
Jest dość żenujące.
Mów.
Bloom.
- Lily Bloom – Kwitnąca Lilia? - Tak.
Jest jeszcze gorzej.
Niemożliwe.
- Gorzej niż Lily Bloom? - Niestety, to dość żenujące.
Uwielbiam kwiaty.
I właśnie otwieram moją pierwszą kwiaciarnię.
Marzyłam o tym całe życie.
Przestań. No mówiłam.
No nie, Lily Bloom, kwiaciarka.
Wcale nie brzmi jak wymyślone.
Jeśli coś nie wyjdzie, zaczniesz używać drugiego imienia.
- Nie. Violet. - Wierz mi.
- Petunia. - Przestań.
Lilia Wodna.
- Kocanka. - Blossom.
„W rozkwicie”? Rodzice cię nienawidzą.
Mogę się już tego nie dowiedzieć, bo ojciec zmarł w poniedziałek.
Dlatego tu przyszłam.
Żeby się wypłakać i spotkać bogatego neurochirurga.
Przepraszam.
Mogłam przyjechać wcześniej, żeby spotkać go przed śmiercią...
Ale nie wróciłam.
Cholera.
Tak.
Naga prawda nie zawsze jest piękna.
Dziś na moich oczach umarł chłopczyk.
Miał tylko sześć lat.
Jego brat znalazł w sypialni rodziców pistolet, który przypadkiem wystrzelił.
Próbowałem wszystkiego.
Nikt nie powinien...
Nie chcę myśleć, jak to wpłynie na brata, który przeżył.
To zniszczy go na całe życie.
Dobra, daj mi coś jeszcze.
Naga prawda. Lubię to.
- Śmiało. - Dobrze.
No nie wiem...
- Mój pierwszy raz był z bezdomnym. - Nie mów.
Naprawdę. W szkole średniej.
- Powiedz coś więcej. - Właściwie on był chwilowo bez domu.
Nie zbaczaj z tematu.
- Nie ma o czym mówić. - Chcę szczegółów.
Zaprzyjaźniłam się z chłopakiem o imieniu Atlas. Był miły i niesamowicie zdolny.
I miał po prostu pecha.
- Wzbudzasz we mnie zazdrość o bezdomnego. - O rany.
Dobra, dość tego.
Twoja kolej.
Nie mam szans. Nie przebiję tego.
To było i seksowne, i niepokojące.
Dobra, zaskocz mnie. Powiedz cokolwiek.
Chcę się z tobą kochać.
- Co? - Miałem cię zaskoczyć.
Co?
Na ile... przepraszam. Na ile kobiet to podziałało?
Nie nadaję się do związków.
- To widzę. - Zawsze tak było.
Jeśli nigdy nie spróbowałeś związków ani węglowodanów, skąd wiesz,
- że ci nie służą? - Węglowodany?
Widać, że ich nie wsuwasz.
Dziękuję.
Miłość nie jest dla mnie.
Ale lubię pożądanie.
- Myślę, że coś tracisz. - Tracę?
Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.
Zapomniałem, o co pytałaś.
Na ile kobiet to podziałało?
Na wszystkie.
Cóż...
Niestety...
Popsuję ci statystyki. Należę do dziewczyn, które przedstawia się mamie.
Na ile byś pozwoliła?
Nie wiem. Nie można wierzyć w to, co mówię.
Sprawdź to na mnie.
Za dużo?
Nie.
A to?
Zależy, co będzie dalej.
Szlag.
Tak.
Nie, nie powinienem...
Przygotujcie salę. Tom operuje, a ja będę nadzorować.
Będę za 10 minut.
- Jasna cholera. - Wiem, przepraszam.
Nie, jasna cholera, bo właśnie dotarło do mnie,
że naprawdę jesteś neurochirurgiem.
- Próbowałem cię ostrzec. - Ależ nie. To wspaniałe.
To jest...
Do zobaczenia.
Naprawdę?
Nie.
Miło było cię poznać Lily Blossom Bloom.
Ciebie też, Ryle'u Zygfrydzie Kincaid.
Niezłe.
O cholera.
Droga Ellen, Opowiem ci o tym dniu,
ale najpierw o pomyśle na twój program: „Ellen w domu”.
Dziękuję.
Nie wiem, o czym mówisz.
Czemu jesteś w tym domu?
Mama mnie wyrzuciła.
Dlaczego?
Bo...
umawia się z facetami, którzy ją biją.
Co ci się stało w rękę?
Jeny, stąd go czuć.
Weszła komuś w drogę.
Moi rodzice wracają z pracy około 17:00,
więc jeśli chcesz wziąć prysznic...
albo uprać ubrania...
możesz śmiało.
Jasne.
Twój entuzjazm jest zaraźliwy.
- Poczuliście trzęsienie ziemi? - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
Hej.
Dzięki za ubrania.
Nie ma sprawy.
Tata nawet nie zauważy. Rzadko nosi dżinsy.
Rodzice wrócą dopiero za godzinę,
więc jak chcesz pooglądać telewizję...
Co chcesz robić, gdy skończysz szkołę?
W maju zacznę zasadnicze szkolenie.
Zasadnicze szkolenie?
Marines.
Przepraszam.
Wybacz, ale w tych ubraniach...
W ubraniach taty wyglądasz jak Ned Flanders z „Simpsonów”.
A ty w swoich jak marchewka.
- O Boże. - Tak.
- Mamo, ja lubię... - Gdyby nie wyszło...
- ...wyzwania. - Powiedziałam „gdyby”.
„Właścicieli kwiaciarni szokuje spadek popytu”...
Dlaczego miałoby nie wyjść?
- „Aż 45% wszystkich”... - Mamo.
Czytasz to z Google'a?
Oczywiście. A z czego?
Martwię się o ciebie. Google się martwi.
Za późno. Właśnie odbieram klucze.
Dobrze.
- Kocham cię. Dasz radę. - Proszę pana!
- Do odważnych świat należy. - Mówisz jak wariatka. Pa.
Dzień dobry. Bardzo przepraszam.
- Jeszcze nie znam miasta. - W porządku. Powodzenia.
Dziękuję.
DO WYNAJĘCIA
Cześć.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
Nic nie...
Nie słyszę. Cześć.
Mogę w czymś pomóc?
- Może ja mogę pomóc? - Słucham?
Na zewnątrz jest wywieszka „Zatrudnię pomoc”.
Przykro mi. Nie ja ją wywiesiłam.
- Dopiero to wynajęłam. - Wisi od dawna.
Co dzień tędy przechodzę i fascynuje mnie to miejsce.
Marzyłam, żeby tu zajrzeć. Zastanawiałam się, kto to wynajmie.
- Więc to ty? - Tak, ja. Witaj.
- Właścicielka? - Tak. Lily.
- Allysa. - Miło mi. Przepraszam. Okropne.
Miło poznać.
Szukasz pracownika?
Na razie nie zatrudniam. Parę dni temu dostałam klucze
i wciąż nie zdecydowałam, co robić, więc...
Można spytać, co to będzie?
Kwiaciarnia.
Tak mi przykro.
Mam problem z...
Pewnie to widać. Nie znoszę kwiatów.
- Nie znosisz kwiatów? - Tak.
Dlaczego ludzie nie dają sobie czegoś żywego zamiast czegoś, co umiera?
I przysparza nam pracy, trzeba się tym zająć.
Ale to tylko moje zdanie.
Dla mnie kwiaciarnie są depresyjne. Ale życzę powodzenia. Przepraszam.
Zgoda. Są depresyjne. Bo wydaje mi się...
że piękno kwiatów...
To bzdura.
Piękno kwiatów przestało ludzi zachwycać.
Zamawiamy kwiaty jak jedzenie na wynos...
- Tak. - Prawda? Jak powiedziałaś.
To podkreślanie bólu i napięcia, i...
No wiesz, faktu przemijania i sensu opowiadania historii...
Ale to właśnie jest piękne i... tym chcę się zająć...
To naprawdę piękne. Jestem...
Jeśli zrobisz coś takiego, jestem za. Cudownie.
Dzięki.
Cóż...
- Życzę powodzenia. - Dziękuję.
- Będę się tu kręcić po sąsiedzku. - Będziesz moją pierwszą klientką.
- Tak. Super. Jest cudownie. - Do zobaczenia.
Pa.
Hej, ja...
Sama nie wiem...
Potrzebuję pomocy. Szukasz pracy?
Właśnie z takim zamiarem tu weszłam.
- Tak. - Boże. No, dobra.
- Cudownie. - Dobra.
Dziś muszę wyjść przed 17:00. Idę na kolację.
- Dzisiaj? - Tak.
Właśnie zaczęłam pracę.
- Dobra, super. - Świetnie.
Będę tylko musiała przetrzeć blat dla tej damy.
- Tutaj. - Bardzo dziękuję.
Klimat jak z „Pogromców duchów”.
ZATRUDNIĘ POMOC
Daj to w ramki.
Widziałaś to?
O Boże. To się wciąż trzyma. Nie chcę na to patrzeć.
Tak. Tak.
W BOSTONIE WSZYSTKO JEST LEPSZE
Jesteś jak Frankenstein, tylko od kwiatów.
Dobra. Nie, nie. Damy radę.
Zaraz. Czekaj.
- Już. - Czekaj. Dzwoni mój mąż.
- Poprosić go o pomoc? - Tak. Albo nie.
- Trzymasz? - Nie.
- Skarbie. - Tak.
- Mecz się skończył. - Kochanie.
- Gdzie jesteś? - Z moją szefową.
Pomożesz nam coś zawiesić?
Co to za „szefowa”?
To ty powinnaś być szefową. Kupmy ten lokal.
- Jesteś na głośnomówiącym. - Cześć.
Cześć.
Uprzedzam, będą w piżamach.
Bar serwuje piwo gratis dla tych, którzy włożą piżamy na mecz Bruinsów.
- Jestem po drugiej stronie ulicy. - Tak, tak.
- Boże, skarbie, jesteś przepiękna. - Czy mój brat też może wejść?
Ale nie biorę odpowiedzialności za żadnego z tych gości, którzy tu idą.
- Cześć. - Cześć.
Wyglądasz świetnie.
- To jest Lily. - Cześć. Miło poznać.
Mój mąż, Marshall.
Mój brat Ryle.
Cześć.
- Cześć. - Lily.
Lily Bloom.
Tak.
- Wy się znacie? - Nie.
- Trochę. - Nie, my...
Poznaliśmy się parę miesięcy temu. Podzieliliśmy się nagą prawdą.
- Jasne. - Chodzi o...
- Jesteśmy dorośli. - Niefortunne sformułowanie.
- Ty pierwsza go użyłaś. - To znaczy... Tylko rozmawialiśmy.
To się teraz nazywa „rozmawianie”?
- To my wciąż rozmawiamy. - Świetnie.
- Pięć razy w tygodniu. - Cudownie.
Pokazać ci, co tu zrobiłam?
- Porozmawiamy dziś? - Słuchajcie...
- Tutaj... - Porozmawiam z twoją siostrą.
- Dobra. - Jest naprawdę super.
Znów się spotykamy.
Dobrze cię widzieć.
Więc to tu pracuje z nudów moja siostra.
Wolimy to nazywać „inspiracją”,
ale tak, to jest...
No wiesz... Tak.
Tak.
Wygląda na to, że będziemy się widywać częściej.
Tak?
Skarbie, to niesamowite.
Dziękuję bardzo.
Za dnia przerażasz mnie jeszcze bardziej.
Ty mnie też.
Słuchajcie, mam pomysł.
Powygłupiajmy się dziś trochę.
Byłem parę razy na dachu w nadziei, że cię spotkam.
Chcę cię znów zobaczyć.
Teraz mnie widzisz.
Wiesz, o czym mówię.
Dobra. Dawaj, dawaj.
Ale to zły pomysł, tak?
Przez moją siostrę i twój biznes.
Dawaj, Lily!
Tak, to zły pomysł.
- Jest twoja. - Tutaj, skarbie.
Nie. Hejże!
Zostaw ją. Jest moja.
Wszystko widzę.
- Hej. - To prawda.
Więc będziemy tylko przyjaciółmi?
Podoba mi się.
Tak, przyjaciółmi.
- Za przyjaźń. - Dobra.
Gdzieś już jest weekend. Chodźmy.
Proszę nie odjeżdżać. Nasz uber chce jechać.
Idę do domu, kochana.
W Singapurze jedzą teraz lunch.
- Odprowadzę cię. - Nie trzeba.
- Mieszkam za rogiem. - To po drodze.
- Mieszkasz tam, gdzie my. - Semantyka.
OK, bo miałbyś wyrzuty sumienia, gdyby mnie zamordowano.
Nie wtryniaj mi się w pracę, Ryle. Kocham cię. Do jutra, Lil.
Dziękuję za odprowadzenie,
- ale... - Wciąż o tobie myślę.
Jestem tu.
W tym problem.
- Ustaliliśmy, że będziemy przyjaciółmi. - To prawda.
Ale minęło kilka godzin.
Mogę cię pocałować?
- Co za upór. - Tylko raz.
Żeby się od ciebie uwolnić.
- To wystarczy? - Jeden całus.
- Dobra, życzę powodzenia. - To znaczy tak?
Tylko raz?
Tylko raz.
Zgoda.
Dobra.
Uwolniłeś się ode mnie?
Dalej pójdę sama.
Pa, przyjacielu.
- Wystarczy tu? - Tak.
Może trochę dorzuć tam.
To ochroni korzenie przed śniegiem, żeby nie przemarzły.
Korzeń to najważniejsza część rośliny.
- Naprawdę? - Tak.
Nie wiedziałem. Super.
Chcesz trochę?
Dziękuję. Przyda się.
Dlaczego zaczęłaś uprawiać rośliny?
Kiedy o nie dbamy,
dają nam kwiaty i warzywa.
Jeśli tego nie robimy, marnieją i umierają.
Tak jak ludzie.
Spójrz na ten dąb.
Nie potrzebuje nikogo, a rośnie.
Bo sam potrafi o siebie zadbać.
Będzie stał, choćby nie wiem, co się działo.
Jest silny i wytrzymały...
Przetrwa, bo jest dębem.
Co za żenada.
- Przynosisz mi wstyd. - Proszę cię.
- Lubisz przyciągać uwagę. - Lily śpi na górze.
Kochanie, proszę. Przestań!
Wiem, co się stało w nocy...
z twoimi rodzicami.
Nie chcę... Dobra.
Czy to się często zdarza?
Przykro mi.
Hej, Lily.
Chcesz pełnić honory?
Nie. Ty to zrób. Stąd popatrzę.
Miałam nadzieję, że tak powiesz.
Dobrze.
Czekaj!
Och, Boże.
- Niesamowicie. - Gratulacje.
Bez ciebie bym sobie nie poradziła.
O rany.
Nie wiem, na co liczyłam. Dzięki Bogu.
Jest cudownie.
Doskonale. Wszystko w twoim stylu. Wspaniale.
- A jeśli nikt nie przyjdzie? - Nie wymyślaj. Twoja mama przyjeżdża.
- Mama. - Przylatuje, żeby coś kupić.
Czy to nie będzie smutne, jeśli jedyną klientką będzie moja mama?
Marshall wpadnie po południu, więc będzie dwóch klientów.
No proszę.
- Wow. - Tak.
Jak to miejsce się zmieniło. Gratulacje.
- Jak wam idzie? - Przed chwilą otworzyłyśmy, ale...
To znaczy, że twój brat jest oficjalnie pierwszym klientem?
Żeby być klientem, trzeba coś kupić. W tej chwili tylko się rozglądasz.
- Dzień dobry, Lily. - Dzień dobry.
Wezmę te.
Dostarczacie kwiaty?
- To dla dziewczyny? - Tak.
Znając ją, może odesłać.
Jasne. Dobra.
Tu jest bilecik. Napisz wiadomość, a na odwrocie nazwisko i adres tej osoby.
Jasne.
Przyjdziesz z nią na moje urodziny w piątek?
Bo lubię mieć wszystko zaplanowane.
Nie wiem. A ty będziesz, Lily?
Oczywiście.
Tak.
Musi. Jest moją przyjaciółką.
- Dobra. - Dziękuję.
Ile jestem winien?
51 dolarów.
- Proszę. - Dziękuję.
- Wielka chwila. - To prawda.
Dziękujemy za służbę... znaczy zamówienie.
Dziękuję.
Hej, gratulacje.
Wynocha. Dziękujemy.
- Miło cię widzieć. - Pa.
Do widzenia.
Boże. Co za idiota.
Jako adres dostawy wpisał naszą kwiaciarnię.
Dziwny pierwszy klient.
Nie mogę przestać o tobie myśleć. Przyjaciel
Lily.
- Mój Boże. - Wszystkiego najlepszego!
- Przyszłaś. Pięknie wyglądasz. - Coś ważnego mnie ominęło.
- Co to jest? - Moja... to długa historia.
- Witaj w naszym domu. - Ten wasz dom...
- Jest niesamowity. - Nasze skromne progi.
I mała imprezka dla mojej ukochanej.
O Boże.
A ja nie wyszłam za niego dla pieniędzy.
Nie zależy ci na nich. Jesteś ze mną na dobre i złe.
Gdy się poznaliśmy byłem biedny i jeździłem toyotą camry.
I nadal jeździsz toyotą camry?
To najlepszy samochód na świecie. Nikt mi nie wmówi, że jest inaczej.
- Uważa, że to zjednuje mu ludzi. - Ludzie mnie lubią.
Wszystkiego najlepszego. Pójdę po drinka.
Jasne, dzięki.
Tak, ludzie cię lubią.
Dziękuję.
- Nie podobały ci się kwiaty? - Przestań ze mną flirtować.
Proszę szkocką. Dziękuję.
Nie mogę tego zrobić.
- Myślałam, że jesteśmy przyjaciółmi. - Jesteśmy.
Dobrze.
Przepraszam, trzymasz moją rękę. Dziękuję.
- Hej. - Przestań.
- Ale co? - A co robisz?
Nic.
Musisz to skończyć.
- Proszę. - Co?
To wpatrywanie się we mnie i...
- Po prostu patrzę na ciebie. - Dobrze, patrzysz.
- Odpuść te wizyty w kwiaciarni i kwiaty. - Odwiedzam siostrę.
I nie chodź za mną na tej imprezie.
- Przez ciebie czuję... - Zamkniesz się na chwilę?
OK.
Lubię cię.
A ty co? Masz pięć lat?
Próbuję coś powiedzieć.
Mów.
Chcesz iść w bardziej prywatne miejsce?
Żeby porozmawiać?
Żeby porozmawiać.
Dobrze.
Nie, przestań.
Mam przestać?
Nie.
Ale tak. Nie chcę dziś się kochać. Nie dziś.
Wiem, wiem.
Ale unikam seksu bez zobowiązań, a dla ciebie to normalka.
Ale nie zmienię zdania. Przepraszam.
Nie mogę tego zrobić.
Co robisz?
Szykuję się do łóżka.
Idziemy spać.
Przepraszam... co?
Idziemy spać.
Mój Boże.
Możesz nie patrzeć?
Masz coś, co ja mogę włożyć?
Chyba jeszcze tego nie robiłeś.
W mojej wyobraźni było to bardziej seksowne.
Spodnie?
Dasz radę.
Mądrala.
Dobrej nocy, Lily Bloom.
Ryle, jestem bardzo miła, więc przyniosłam ci kawę.
- Cześć. - Nie.
Och, nie.
Rozumiem. Nie jest tak źle, jak to wygląda.
- Wygląda źle. - I trochę jest.
Dobra. To nie moja sprawa.
Chyba pójdę.
Powiem ci tylko jedno.
Ten człowiek pożera kobiety jak cukierki.
- Teraz jest inaczej. - Tak? Cudownie.
Na wszelki wypadek dodam:
jeśli niczego od niego nie oczekujesz, to znakomity wybór.
OK.
Ale jeśli szukasz miłości i chcesz związku,
on się nie nadaje. I nie w tobie przyczyna.
Kocham cię, ale muszę powiedzieć...
Spotykaj się ze mną.
Co?
Spotykaj się ze mną.
Ja nie...
Co to znaczy?
Dobra, wychodzę.
I przepraszam, bo tylko chciałam przynieść kawę,
a teraz jest mi głupio.
To nie dla ciebie.
Ty to wypij.
Spadam stąd.
Normalna osoba by wyszła i poszła na terapię.
O czym mówiłeś?
Chcę spróbować.
Myślisz, że dasz radę?
Kolacja. Tam, gdzie się poznaliśmy. Włóż coś sexy. (nie piżamę)
Nie mam pojęcia.
Ale na pewno chcę cię znów pocałować.
To mogę zrobić.
Dobrze.
Tylko spraw, żebym tego nie żałowała.
Hej.
Dzień dobry.
Już umyłeś zęby. To nie fair.
Przepraszam. Muszę iść do pracy.
Zobaczymy się wieczorem?
Nie dziś. Mama przyjechała.
Chce wypróbować tę nową restaurację Root.
To jej przedśmiertne życzenie.
Twoja mama jest w mieście?
Tak, ale tak naprawdę nie umiera.
- Tak to tylko mówię. - Szkoda, że mi nie powiedziałaś.
Nie sądziłam, że chcesz to wiedzieć.
Znajdzie się jeszcze jedno miejsce?
Chcesz poznać moją mamę?
- To jakiś problem? - To raczej nie jest dobry pomysł.
- Auć. - Nie.
To znaczy...
Nie chodzi o ciebie.
Chodzi o nią. Ta kobieta...
Chcę poznać matkę kobiety, którą kocham.
Hej!
Przepraszam, zapomniałeś tego. Pa.
Czekaj, to nie moje.
Wiem.
Ja też cię kocham.
Spóźnisz się.
Rany, weź już się odczep.
Mam faceta!
Ty to zrobiłeś?
Tak.
Wyciąłem z gałęzi twojego dębu.
Na wypadek, gdybyś zapomniała.
Silny i wytrzymały.
Dziękuję.
Ohyda. Na pewno załapała od niego wściekliznę.
Wstawaj.
- No wstawaj. - Przestań. Nie.
Wstań. No już.
- Lubisz gotować? - Tak. Uwielbiam.
Potrzeba jest matką wynalazków.
Ale zapach. Co to jest?
Ciasteczka z gorącej czekolady. Ciemna czekolada z palonymi piankami.
Dobre.
Na Gwiazdkę mama kupowała kakao Swiss Miss.
Uwielbiała je.
Czy rano pocałowałaś mnie, bo tego chciałaś,
czy po to, żeby wkurzyć Katie?
Bo ja...
Muszę mieć tu jasność.
Chciałam tego.
To mój tata.
- Musisz iść. - Co?
- Uciekaj. - Pamiętaj o ciastkach.
Dobra. Idź już.
- Tylnymi drzwiami. - 12 minut.
Uciekaj.
- Hej. Jak tam, skarbie? - Cześć. Dobrze.
- Udany dzień? - Tak.
Świetny.
Dużo się działo?
Tak...
To dobrze.
Upiekłam ciasteczka.
Znaczy zaczynam...
- Koniec świata. - Tak.
- Że też ja cię tak bardzo kocham. - Ja też.
Zostawisz trochę dla mnie?
- Jasne. - Obiecujesz?
Obiecuję.
- Boże, jakie miejsce. - Niesamowite.
Ktoś już na nas czeka.
- Z góry cię przepraszam. - Nie.
Przygotuj się.
Cześć, mamo!
- Kocham to miejsce. - Jest piękne.
O Boże, jak tu pięknie.
- Zamówmy koktajle. - Dobrze.
Cześć.
Mamo, to mój przyjaciel Ryle, z którym teraz sypiam.
- Ryle Kincaid. Miło panią poznać. - Bardzo mi miło.
- Wiesz, że powiedziałaś to na głos? - Wiem.
Ta Allysa, z którą pracuję... Ryle jest jej bratem.
Tak. Teraz widzę podobieństwo.
- Oboje jesteśmy podobni do mamy. - Zaczyna się. Drań.
To samo mówią o mnie i o Lily.
Tak, to widać.
O tak. Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
- Jakie ty masz szczęście, Lily. - Ogromne.
I jakie ja mam szczęście.
O Boże.
Przepraszam. Lubię często myć ręce.
Uciekaj już.
- Dobra. Pa. - Zostaw nas.
- O mój Boże. - Mamo, nie musisz tego robić.
Nie mówiłaś, że spotykasz się z tak pięknym mężczyzną.
Nadrabia to swoją ciekawą osobowością, więc...
Dobrze. Kim on jest? Gdzie pracuje?
- Nie rób tego. - Czym się zajmuje?
Jestem twoją matką.
Szpital Boston Grace.
- O nie. - Przestań.
Witamy w Root.
- Coś do picia? - Boże, tak. Potrzebuję alkoholu.
Chciałabym spróbować negroni. Podobno jest pyszne.
- Tak. Przyniosę pani negroni. - Dziękuję.
A dla pani?
Proszę mi zrobić niespodziankę.
- Co mnie ominęło? - Czy przypadkiem jesteś lekarzem?
Tak. I mam przeprowadzić operację, która się trafia raz w życiu.
Mój Boże, czy to trudny zabieg?
- To ryzykowna operacja... - Ale to wspaniałe.
On jest wspaniały.
Mają pięć lat. Bardzo dziękuję.
Opowiedz mi o Bostonie.
Najlepsze lata mojego życia.
- Mają tam pyszne jedzenie... - Tak?
...i port.
Czasem chodziłem tam łowić ryby z wujkiem.
- Czuję, że za tym tęsknisz. - Tak.
Zamieszkam tam, gdy wrócę z wojska.
Wszystko jest lepsze w Bostonie.
Poza dziewczynami.
W Bostonie nie ma ciebie.
Będę za tobą tęsknić.
Ja za tobą też.
Nie wiem, jak tego dokonałaś.
Ale jakimś sposobem stałaś się moją ulubioną osobą.
A ty moją.
Hej.
Co?
Jesteś pewna?
Tak.
Nie mam kondoma.
- Ja mam. - Tak?
Z lekcji o zdrowiu.
Nigdy tego nie robiłam.
- Spoko. Też nie jestem ekspertem. - OK.
Robiłem to tylko raz.
OK.
Są pod moją obserwacją od urodzenia.
Rozmawiajcie... a ja skoczę do toalety.
Dobrze, skarbie.
Poznajcie się lepiej. Zaraz wracam.
Lily Bloom.
Atlas.
Wyglądasz...
Ty też...
Dzięki.
Moja mama cię nie rozpoznała.
- Może tak jest lepiej. - Prawda?
Co porabiałeś?
Pracowałem. Żyłem.
Ja też.
Poszedłeś do wojska?
Tak. Byłem w marines osiem lat.
A potem zamieszkałem w Bostonie.
A co...
Co ty robisz w Bostonie? Odwiedzasz kogoś czy...?
Mieszkam tu.
Tak. Tu wszystko jest lepsze.
Czy to twój... facet?
Tak, to Ryle. Jest naprawdę wyjątkowy.
Polubiłbyś go.
- Dobrze, że jesteś szczęśliwa. - Dziękuję.
A ty jesteś żonaty
albo jesteś z kimś?
Tak. Cassie. Jest wspaniała.
To dobrze.
Dobrze wyglądasz. Nie chcę, żebyś miał przeze mnie kłopoty.
Jak mogę cię znaleźć?
Gdybym chciał.
Otworzyłam kwiaciarnię.
Lily Bloom's.
- Oczywiście. - W Back Bay.
Więc możesz mnie odwiedzić...
Jasne. Cóż, muszę, wiesz...
- Jestem w pracy... - Jasne. Uciekaj.
Idę. Dobra.
- ...wyjątkową operację. - Lily.
Co pijesz?
Poproszę wino.
Nie wino. Jesteś w piżamie,
- więc co innego masz za darmo. - Wezmę to, co wy.
Bingo. Trzy piwa i woda dla mojej ukochanej.
„Woda”?
No dobra. Nie zamierzaliśmy wyjawiać tego tutaj...
Przestań.
No wiecie...
Będę tatą!
A ja będę mamą.
Będę tatą!
- Co? - Nie!
To szaleństwo! Wiem!
Tak się cieszę.
Jestem tatą.
Będziesz najlepszą mamą.
Za Allysę. Jesteś młodsza o 11 miesięcy, a wciąż mnie uczysz, jak być dorosłą.
- Zdrówko. - Na zdrowie.
Nie wiedziałam, że dzieli was tylko 11 miesięcy.
O tak. Troje dzieci w ciągu trzech lat.
Aż żal naszej mamy.
Troje? Macie rodzeństwo?
Tak.
Mieliśmy starszego brata, Emersona.
Umarł, kiedy byliśmy dziećmi.
Tak mi przykro.
Gol!
Dzień dobry.
- Lubisz frittatę? - Co się dzieje?
Czuję się jak w filmie porno. Co to jest?
Nie wiedziałam, że umiesz gotować.
- Nie umiem. - To dobrze, bo trochę się przestraszyłam.
To już byłoby zbyt piękne.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
Lubię małego klina z rana po imprezie. Nie wstydź się.
Tak właściwie...
Chcę tym uczcić moją jutrzejszą operację.
- O Boże... Przepraszam. - Nie, nie, nie.
- Co mi przyszło do głowy? - W porządku.
Wcale nie. Przepraszam.
- Przepraszam. - Co to znaczy? To serce.
O Boże. Nic takiego.
Taka tam głupotka.
Wcale nie. Każdy tatuaż ma znaczenie.
Nie tu. To jedno z tych głupstw, które popełniłeś w szkole średniej
i zastanawiasz się, czemu wciąż to masz.
Nie.
To jedno z moich ulubionych miejsc na tobie.
OK. Skarbie?
Muszę ci coś powiedzieć.
Twoja frittata się przypala.
- Będzie doskonała. - OK.
Jakie jeszcze miejsca na mnie lubisz?
Twoją gładziznę.
- I tę błonkę. - O nie. Przestań.
- O cholera. - Mówiłam ci. Przepraszam.
- Nie, weź rękawicę. - O mój Boże. Szlag!
Wsadzisz tam rękę?
Hej, kochanie.
Hej.
Co to było?
Co się stało? Nie. Dasz mi chwilę?
- Jedna chwila. - Szlag.
Nic ci nie jest?
- O Boże, twoja ręka. - Nie martw się.
Twoja operacja.
Nic ci nie jest?
Chyba nic. Nie wiem.
Pokaż.
- Szlag... - Skaleczyłam się.
Wiedziałem, że narobimy bałaganu.
- Przepraszam. Nie chciałem... - To był przypadek.
- Co myśmy zrobili? - To przypadek.
Nic mi nie jest.
- Przepraszam cię. - Cześć.
- Dzięki. Spóźniłam się. Porażka. - Przestań. Mam wszystko.
Dziękuję. No dobra.
Jak wesele?
- Też porażka. - Nie.
- W porządku, tylko trochę... - Wesele porażką?
Ich małżeństwo jest zapewne porażką.
- A są uroczy. Zasługują na siebie. - Ale kwiaty były piękne?
Tak, wyjątkowe.
Ale przepraszam cię... Jak ci poszła...
operacja? Ręka dała radę?
- Było genialnie. - Naprawdę?
- Tak. - Serio?
Tak. W pewnej chwili...
Allysa i Marshall namieszali.
Jedziemy do Root. Tam, gdzie byliśmy z twoją mamą.
- W pewnej chwili... - Zaraz. Ale dlaczego?
Nie wiem.
- Chciałam wypróbować to nowe miejsce. - Ale usłyszeli
- nasze pochwały i... - Zadzwońmy do nich.
- Już tam są. Zamówili masę przekąsek. - Tylko chciałam...
- Znasz Allysę. - ...poznać nowe miejsce.
- Za tydzień. - Wiesz, że kocham jedzenie.
A ja łatwo się przyzwyczajam. I potem zawsze zamawiam to samo.
To świetne miejsce. Jedzenie jest tak dobre...
Hej.
Co?
Cześć.
Przepraszam, to był ciężki tydzień.
Nie muszę ci się skarżyć. Byłeś przy tym.
Tak.
Opowiadaj.
Dobrze.
Cześć.
- Przepraszamy za spóźnienie. - Siadajcie, luz.
- Mogę tu? - Jasne.
- Zamówiliśmy dużo jedzenia. - Wybaczcie.
- To moja wina. - Och, skarbie. Ja...
Ryle mówił, że coś się stało, ale nie wspomniał, że to tak wygląda.
Niedobrze, skarbie.
To nic. Nawet nie boli.
- Strasznie to wyglądało. - On też się skaleczył, w rękę.
- Więc jesteśmy... - Nie, w porządku.
Źle się z tym czuję. To był piękny rozgardiasz.
Tak.
A jak poszła operacja?
To chyba najwspanialszy dzień mojego życia.
27 godzin.
- 27 godzin? - Tak.
Tyle poświęciłem jedynie na granie w Call of Duty...
- Macie już imię dla dziecka? Przepraszam. - ...i zakłady na DraftKings.
- Imię? - Tak. Byłam ciekawa.
Myślimy o czymś mocnym.
- Imiona słynnych pisarzy. - Ten temat...
R. L. Stine.
- Judy Blume. - ...doprowadzi nas do rozwodu.
Jak leci?
- Smakują przekąski? - Są pyszne.
Spróbowałam jednej i już kocham to miejsce.
- Co to było? - Brukselka.
Brukselka.
A co pani smakowało?
Wszystko. Wyrazy uznania dla szefa.
Dziękuję, doceniam. To przepis mojej mamy.
Pięknie.
- To moja pierwsza restauracja. - Wspaniała.
Uwielbiam kreatywność. Też jestem przedsiębiorcą.
Czym się pan zajmuje?
Obecnie lokowaniem kapitału w lokalnych bostońskich firmach.
I takie miejsce byłoby genialne.
Wybacz, że tak wprost, ale jakie są teraz marże?
Macie tu duży ruch. 13, 14, 15 %?
Ale podoba mi się opowieść o twojej mamie.
Zaczynasz od serii A i rozbudowujesz.
- Kochanie. - Obraziłem go?
Nie, tylko dalej powtarzaj „lokowanie kapitału”.
- To dupek. - Już nie wytrzymam.
Idę do toalety. Zaraz wrócę.
- Iść z tobą? - Nie, dzięki.
- Czy... - Rozmawiajcie dalej. Zaraz wrócę.
- Przestań. - Co się stało?
No powiedz?
Nic. Sparzył się w rękę, a ja upadłam.
Wiem, wiem, ale to był wypadek.
- Wypadek? - Tak.
Zostaw go.
- Boże. - Musisz.
- Nie jestem twoją mamą. - Odejdź od niego.
Zamieniasz się w swoją mamę?
- Wypuść mnie. - Lily.
- Puść. - Lily.
Przestań.
Co to jest?
Atlas! Przestań.
Uderz ją znowu, a odetnę ci rękę i wepchnę do gardła, gnoju.
Atlas, przestań.
Przestań.
A więc to jest Atlas.
- Hej. - Bezdomny,
na którego zmarnowałaś dziewictwo?
Dość tego!
- Proszę, przestańcie! - Rozejdźcie się.
- Nie! Proszę. - Chodź.
- Dość! - Jazda z mojej restauracji!
- Chodźmy stąd. - Wynocha z mojej restauracji.
Proszę, dość. Idziemy.
- Wynocha! - Przestań już!
Ryle?
Przepraszam. Ryle.
Ryle, zaczekaj.
- Proszę cię. - Co on robił w toalecie?
- No co? - Zobaczył moje oko i twoją rękę.
I wie, że to był wypadek. Tak mu powiedziałam.
Lily.
Co?
Ja...
go nie znam.
- Byliśmy dziećmi. Teraz go już nie znam. - Każdy, tylko nie on.
Każdy, tylko nie on.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Znam cię. Każdy, tylko nie on.
Obiecaj mi.
Dobrze.
Tak?
Nie wiem.
Dobrze.
OK.
Nigdy nie byłem w takiej sytuacji.
- Masz mnie całego. - Wiem. Wiem.
- Więc jeśli nie tego pragniesz... - Nie, jest w porządku. Przestań.
Przestań już.
Już dość.
Kocham cię, Lily.
Wiem. Wiem.
Wiem.
Kocham cię, Lily.
Ja też cię kocham.
Nie, proszę. Przestań.
Lily! Otwieraj drzwi!
- Musisz uciekać. - Lily!
- Idę! - Otwieraj!
- Uciekaj. Ubierz się. - Kto tam jest?
Hej! Otwieraj...
- Dziękuję. - Dziękujemy za zakupy u nas.
- Do widzenia. - Miło, że pani nas odwiedziła.
- Duży ruch. - Tak.
Zaraz się skończy. Jak się miewa mamusia?
Jakoś.
- Jako tako. - W tej swojej małej sukience. Czy mogę...
- zobaczyć maleństwo na chwilę? - Jasne. Odwiedź ją.
Jak się masz, maluszku. Rośniesz.
Mam pytanie.
Jeśli nie możemy wrócić do tamtej restauracji...
Tak?
...dlaczego on może przychodzić do twojej kwiaciarni?
- Ja... - Kawa.
Idę po kawę. Chcesz?
Nie, dziękuję.
Przepraszam. Cześć.
Dziękuję.
Miło cię widzieć.
Cześć.
Niesamowite miejsce.
Dziękuję.
Prawie dokładnie tak, jak je sobie wyobrażałem.
Twoje też.
Dzięki.
Brawo my.
Posłuchaj...
Przyszedłem tu nazajutrz po bójce,
ale on tu był, więc uznałem, że to kiepski pomysł.
Chciałem cię przeprosić.
Rozum mnie opuścił.
I zachowałem się jak głupek.
- I bardzo mi z tym źle. Przepraszam. - W porządku.
To było nieporozumienie.
Nie wiem. Raczej nie było.
Nie sądzę.
Dlaczego przyszedłeś teraz? Dałam ci adres dawno temu.
Przyszedłem następnego dnia.
Często jeżdżę tą ulicą.
Tak.
Przepraszam.
Jesteś szczęśliwa?
Tak.
Tak?
Bardzo szczęśliwa.
A ty?
Nie.
Przykro mi.
To twój telefon?
Tak.
Co robisz?
Mój numer. Gdybyś potrzebowała.
Nie będzie takiej potrzeby...
- Ale dzięki. - Mam nadzieję, że nie będzie.
A to...
To, co powiedział o tym...
Wiesz, o nas... To nie zostało...
zmarnowane.
Wiem.
Byłem tam.
Cześć.
Jak ładnie pachnie.
Dziękuję.
Jesteś szczęśliwy?
Wszystko w porządku?
Tak, tylko...
jestem ciekawa.
Nie byłem.
Ty mnie uszczęśliwiasz.
A ty jesteś szczęśliwa?
Nikt nie może być szczęśliwy przez cały czas, ale...
Chyba mi się to nie podoba.
Nie, nie... tylko...
Mam też swoje sprawy, z którymi muszę sobie poradzić.
Życie, tykający zegar...
- te wszystkie decyzje... - Tak.
które kobiety muszą podejmować.
Ale z natury jestem szczęśliwą osobą.
Pewnie powielam mechanizm radzenia sobie przejęty od mamy.
Twojej mamy?
Mój tata ją bił.
Szlag. Tak mi przykro.
Nigdy tego nie mówiłaś.
O takich rzeczach się nie opowiada.
Zranił cię kiedyś?
Nie. Ale omal nie zabił Atlasa.
O Boże. Tak mi przykro.
O Boże.
Tak mi wstyd.
I ta cała bójka w restauracji.
Musiało ci być bardzo ciężko.
Tak.
Kochanie. Chcę cię chronić przez całe życie. Wiesz o tym, tak?
Kiedy zranisz się przypadkiem,
kiedy uderzysz się w palec, winię siebie, że ściana stanęła ci na drodze.
Przestań.
Jestem największym szczęściarzem na ziemi.
A byłem największym kobieciarzem.
Nie chcę o tym słuchać.
- Nie? Może troszeczkę? - Nie.
Jestem ładnie wyrzeźbionym neurochirurgiem.
Kiedy ostatnio widziałaś kogoś takiego poza serialem telewizyjnym?
Jak o tym pomyślę, to nie widziałam.
I jestem bogaty.
I skromny.
Możemy nad tym popracować.
Jak ja cię kocham.
Wiem. Ja też cię kocham. I w tym problem.
To duży problem.
Bardzo duży problem.
Przestań.
Wygląda jak mała kosmitka.
Jest doskonała.
Chcesz ją potrzymać?
- Tak. - Wiedziałam.
Proszę.
Weź ją.
- Cześć. - Trzymaj ją. Dobrze.
Jesteś taka piękna.
Jesteś mamą.
Tak.
Moja siostra została mamą.
A ty jesteś wujkiem.
Udało ci się.
To tylko hormony. Nie patrz na mnie.
A wy chcecie mieć dzieci?
- Bez presji. - Gadam, zanim pomyślę.
To by było przydatne do noszenia dzieci.
Nie nakłonię jej do włożenia białej sukni i rodzenia mi dzieci,
póki sama nie zechce.
A wtedy poślubiłbym ją natychmiast.
- Nie żartuje. - O rany.
Ryle, odurzył cię zapach niemowlaka.
Nie, jestem poważny jak tętniak.
Proszę, daruj sobie neurochirurgiczne żarty, kiedy mi się oświadczasz.
Czy to...
- Podchodzi. - Jeśli o to...
Daj dziecko.
- Proszę, przestań. - Czekaj.
Nie, nie, nie. Przestań.
- Robi to. - O Boże.
No dobrze. Co...
Czy możemy...
Weźmiesz dziecko?
- Możemy je wziąć. Jest nasze. - Proszę.
A teraz klękaj. Raz-dwa.
Wyjdziesz za mnie, Lily Blossom Bloom?
Tak?
Zrobił to. To cud.
Dzięki Bogu.
Mój Boże.
- Kiedyś zrobimy wesele. - Wyszłaś za mąż beze mnie.
I jest mi bardzo przykro, ale w końcu będziesz musiała mi wybaczyć.
Wymuszę to.
- Moja żona to wymusi. - Niemożliwe.
Uważam, że nigdy nie powinnaś jej wybaczyć.
Dobra. Dość tego. Możesz naładować mój telefon?
O dniu twojego ślubu marzyłam nie przez całe twoje życie,
lecz przez całe moje życie.
I przykro mi, ale czuję się oszukana.
Jasne. Dzięki, mamo. Musimy sobie z tym poradzić.
Nie mogłam popatrzeć na twój ślub, to popatrzę, jak to małżeństwo się wali.
- Chcesz mi to wynagrodzić? - Tak, chcę.
Urodź mi wnuka. Najlepiej troje. Trojaczki.
Możemy już skończyć ten temat?
Co jest?
Co się stało?
Mamo, oddzwonię, OK?
Rozłącz się.
Hej, co się stało?
Wszystko w porządku?
Upuściłem twój telefon
i odpadło etui.
I znalazłem to.
Zadzwoniłem pod ten numer...
- To nie było... - Obiecałaś.
- Wiem. - Nigdy bym cię nie oszukał.
- Nic się nie dzieje. - Nic?
Nic.
- To nic takiego? - Nic. Przysięgam.
Tak.
Dobrze?
To nic takiego.
OK.
Ryle.
Kochanie, nie zamierzałam się z nim spotkać.
- Naprawdę. Proszę. - Zostaw. Nie.
- Przysięgam. - Lily, zostaw!
Nie, proszę. Posłuchaj mnie.
- Nie wiedziałam, że przyjdzie. - Obiecałaś mi.
- Porozmawiaj ze mną. - Przestań.
- Ty przestań. Proszę, nie... - Dość!
Spróbuj się nie ruszać.
Nie ruszaj się.
Gotowe. Jestem tu.
- Przestań. - Jestem tu.
Hej.
Co się stało?
Spadłaś ze schodów.
Nie. Nie dotykaj tego.
Potknęłaś się i...
Próbowałem cię złapać.
- Nie, Ryle. - Nic ci nie będzie.
- Nie. - To boli.
Wiem, że boli. To przejdzie. Wyjdziesz z tego.
Wiesz, kim jesteś?
Lily Bloom.
A gdzie jesteś?
- W naszym mieszkaniu. - A kim ja jestem?
Moim mężem.
I co teraz robię?
Pomagasz mi.
Ile pokazuję palców?
Pięć.
- A teraz? - Dwa.
Powiedz, że to nic takiego.
To nic takiego.
Przysuń się.
Dziękuję.
- Nic mi nie jest? - Wszystko będzie dobrze.
Lily! O Boże!
Widziałaś ten artykuł?
Odniosłaś sukces! Patrz! Jesteśmy w pierwszej dziesiątce!
- Udało ci się. - Gdzie to jest?
Nasza geniuszka. Tutaj. Patrz.
- Tutaj. - O Boże.
Zadzwonię do Ryle'a
i każę mu kupić 50 egzemplarzy.
10 NAJLEPSZYCH NOWYCH FIRM W BOSTONIE
Hej.
Widziałeś?
- Gratulacje. - Dziękuję.
Nie wiedziałam, że to tak się liczy, „Najlepsi w Bostonie”.
Najlepsi w Bostonie.
Cześć.
Uwielbiam ten tatuaż.
Przypomnij mi, co on znaczy.
Mówiłam ci.
Naprawdę nie ma znaczenia?
Czytałaś już?
Tak, a ty?
Przeczytasz mi?
- Nie lubię tego. - Proszę.
Nie, kochanie, kolacja wystygnie.
- Czytaj. - Nie lubię takich rzeczy.
- „Numer siedem: Lily Bloom's”. - Nie.
- „Awangardowa”... - Przeskocz do nr. 1.
Nasza ulubiona restauracja.
Kochanie...
Czytaj.
„Pierwsze miejsce nie jest niespodzianką”...
Nie, idź do końca.
„Właściciel Atlas Corrigan
opowiedział o zdarzeniu, które zainspirowało powstanie Root.
»Kiedyś jako chłopak wyciąłem«”...
- Co wyciął? - Nie chcę...
Czytaj.
...„»serduszko z gałęzi dębu. Dla dziewczyny.
Nazwa wiąże się z czymś, co mi powiedziała i co zachowam dla siebie.
Nigdy nie było innej nazwy dla Root. Ta była...
zawsze dla niej«”. Kochanie...
Przejdź do ostatniego akapitu.
Jest jeszcze lepiej.
- Nie chcę... - Czytaj.
„Na pytanie, czy widział później tę dziewczynę,
- Corrigan odpowiedział”... - ...„odpowiedział:
»Tak. Następne pytanie«”.
Kochasz go?
- Kochałam. - A teraz?
Kocham ciebie.
Nie o to pytałem.
Nie wiem.
Dziękuję.
Przepraszam, kochanie.
- Kolacja czeka. - Nie.
Proszę cię.
Nie. Nie teraz. Proszę.
Proszę. Przestań.
Kochanie. Przestań.
- Mam przestać? - Nie teraz. Zostaw.
Przestań już.
- Hej. - Zostaw.
Zostaw mnie. Proszę.
Przestań.
Zostaw mnie.
Przestań. Hej.
Nie rób tego.
Co ty robisz? Dość.
Co ty robisz?
- Kochanie. - Przestań.
Kocham cię.
Nie pokazałem ci, jak bardzo cię kocham.
Pokazałeś.
- Pokazałeś. - Nie.
Pokazałeś.
- Kochanie. - Proszę.
Pokazałeś mi, kochanie.
- Tak bardzo cię kocham. - Kocham cię.
- Bardzo cię kocham.
Kochanie, proszę, przestań.
Proszę, przestań.
Proszę cię. Hej. Przestań.
Spójrz na mnie.
- Tak bardzo cię kocham. - Popatrz na mnie. Nie.
Chcę, żebyś wiedział, że naprawdę cię kocham.
Nie.
Spójrz na mnie. Kocham cię.
- Spójrz na mnie, proszę cię. - Ten tatuaż.
Proszę cię. Spójrz na mnie.
Proszę. Kocham cię.
Kocham cię. Proszę.
Proszę, nie rób tego.
Proszę.
Przestań!
Chyba nie dość ci pokazuję, jak bardzo cię kocham.
Pokazujesz. To moja wina.
Nie.
- Wydajemy. - Tak, szefie.
Nigdy nie miałam się nią stać.
Nie stajesz się nią.
Nawet tak nie myśl.
Jasne?
- Tak. - Nie stajesz się nią.
Czy to jest to, co myślę?
Tak.
Chcę ci coś powiedzieć, ale to chyba niewłaściwa pora...
Przepraszam za opóźnienie.
Mamy dziś duży ruch.
W takich przypadkach robimy specjalne badanie.
To badanie po napaści seksualnej. Jest dobrowolne.
On nie...
- Nie zostałam... - Czy próbował?
Nie potrzebuję tego badania. Dziękuję.
Mogę?
Oczywiście.
Czy to boli?
A to?
Nie, to tylko skóra.
Zwykle
w takim przypadku robimy prześwietlenie obojczyka,
ale w pani stanie tylko to opatrzymy,
a pielęgniarka zrobi pani zastrzyk przeciwtężcowy.
Nie rozumiem.
Nie robimy prześwietleń kobietom w ciąży.
Jasne?
- Tak. - W porządku.
Zaraz wrócę.
Nie ma żadnej Cassie, prawda?
Nie.
Nie ma.
To jest...
moje mieszkanie.
Kuchnia, salon.
Znajdę ci jakieś ubrania.
- Dziękuję. - Tata nawet nie zauważy, że ich nie ma.
Sypialnia jest twoja.
- Nie zabiorę ci sypialni. - Bierz.
I tak muszę wstać wcześnie do pracy.
A kanapa jest wygodna.
Więc zostań tu, tak długo, jak zechcesz.
Dziękuję.
A teraz odpocznij.
Do jutra.
Hej.
Nie byłem pewien, czy jesteś głodna, więc wybrałem twoje ulubione przysmaki.
Jaką piosenkę chcesz mieć na swoim pogrzebie?
Gdybyś miała wybierać? Nie myślałaś o tym?
To jaką piosenkę zagrasz na moim pogrzebie?
Na moim będzie Creed „With Arms Wide Open”.
Wiesz...
kiedy będą opuszczać trumnę.
Wszystko się ułoży.
Na razie tak tego nie czuję.
Wiem.
Ale tak będzie.
Myślę, że tym razem jest trochę inaczej.
Skoro nie umiem zadbać o siebie,
jak zdołam zaopiekować się dzieckiem?
Kiedy poszedłem do tego opuszczonego domu, nie szukałem schronienia.
Poszedłem tam, żeby się zabić.
Siedziałem na podłodze w salonie i zobaczyłem cię w oknie sypialni.
Zapaliło się światło
i wyjrzałaś zza zasłony.
A kiedy zobaczyłem twoją twarz, nie mogłem tego zrobić.
Następnego dnia przyniosłaś jedzenie...
i uratowałaś...
Próbuję powiedzieć, że uratowałaś mi życie.
Oto kim jesteś.
A jeśli urodzisz to dziecko, będziesz wspaniałą matką.
To dziecko ma ogromne szczęście.
Dasz radę.
Lily.
Jeśli znów poczujesz, że chcesz kogoś pokochać, zakochaj się we mnie.
Dobrze.
Tak mi przykro.
Obserwowałam go przez całe życie i widziałam,
jak się boi otwierać serce przed ludźmi.
Tak miał od dziecka.
I czułam, że umiera od środka.
Umierał po trochu,
dopóki nie spotkał ciebie.
I nie chcę go usprawiedliwiać...
Nigdy...
nie pomyślałabym, że jest zdolny do tego.
Czy mogę cię spytać, co się stało z Emersonem?
Oczywiście.
Masz prawo wiedzieć, jesteś w rodzinie.
Mój tata miał broń.
Ryle i Emerson bawili się w domu,
przebrali się za kowbojów
i znaleźli tę broń.
Ryle miał wtedy sześć lat.
Był sześcioletnim chłopcem.
Nie wiedział, że to prawdziwa broń. Myślał, że strzela na niby,
aż było za późno.
Emerson był naszym bratem, jego najlepszym przyjacielem.
Od tamtej pory Ryle już nie był sobą.
A na tym pogrzebie...
Naprawdę kiedyś lubiłam kwiaty.
Posłuchaj mnie.
Jako jego siostra
bardzo bym chciała, żebyś umiała mu przebaczyć.
Ale jako twoja najlepsza przyjaciółka...
Jeśli przyjmiesz go z powrotem, już nigdy się do ciebie nie odezwę.
Chodź tu.
Tak mi przykro.
Nie miałam nigdy lepszej przyjaciółki.
Będę jeszcze lepszą ciocią.
Kochana.
Ryle: Skarbie, spotkaj się ze mną. Porozmawiajmy.
Z tej strony?
Jeśli tak to przytrzymasz, będzie łatwiej.
- Chyba w prawo. - Dobra.
Przepraszam.
- Nie. Dasz radę. - Twój tata zawsze się tym zajmował.
Na pewno coś tam kiedyś zbudowałaś.
Nie, to była jego specjalność.
To nie chce tu wejść.
Dlaczego z nim zostałaś?
Trudniej byłoby odejść.
I go kochałam.
Ja też.
Chyba się udało.
A to jest bicie serca.
Chce pani poznać płeć?
- To już widać? - Tak.
Dobrze.
Tak.
Tak?
Widzi pani?
To jest jej główka.
Cześć.
Cześć, córeczko.
Dziewczynka, co?
Cześć.
Cześć, moja córeczko.
Cześć.
To zawsze...
Dziękuję.
Czy kopie?
Tak. Tak.
No dobrze.
Trzyma się.
Złap z tej strony.
Dziękuję.
Mogę sama to posprzątać, więc...
OK.
Chcesz ją poczuć, zanim pójdziesz?
Kopie teraz?
Zawsze. Tak.
Tak.
Dobrze.
Proszę.
Tutaj.
Tu jest.
Tak.
Tu jest główka. Czujesz? A tu piętka.
Przeciąga się.
Wróć do domu.
Ja już...
To się już nigdy nie zdarzy.
Obiecuję. Zwrócę się o pomoc.
Proszę, wróć do domu.
- Ja... - Spóźnisz się do pracy.
Chodź. Chcesz do nas dołączyć?
Mamy tu jeszcze jedno miejsce.
- Tak? - Tak.
Wiem. Jestem tutaj.
Chcesz ją potrzymać?
Tak.
- Weź ją. - Cześć.
Mama jest obok.
Mama jest tutaj.
Spokojnie. Mama jest tutaj.
Wiem, wiem.
Wiem. W porządku.
Przytul ją.
Cześć.
Cześć, piękna.
- Jestem twoim tatą. - Tak. Jesteś.
Tak.
Jak ją nazwiemy?
Moglibyśmy dać jej imię twojego brata.
- Emerson. - Tak. Emerson.
I będziemy mogli nazywać ją Emmy.
Jak myślisz?
To najmilsza rzecz, jakiej doświadczyłem w życiu.
Dziękuję.
Cichutko. Tatuś cię trzyma.
Tatuś cię trzyma, Emmy.
Cześć.
Cześć, piękna. Jestem twoim tatą.
Będę dbać o ciebie, Emmy.
Będę dbać o ciebie.
Chcę się z tobą rozwieść.
Hej. Nie róbmy tego.
Hej, zróbmy to.
Tak.
Nie dla ciebie, nie dla mnie – tylko dla niej.
Tak. Wiesz...
Spójrz na nią.
Gdyby pewnego dnia powiedziała ci: „Mój chłopak mnie uderzył”?
Co byś zrobił?
Co byś jej poradził?
Albo gdyby powiedziała: „Tato, mój mąż zepchnął mnie ze schodów,
ale powiedział, że to przypadek, więc nie ma sprawy”.
Albo gdyby wyznała, że mąż wziął ja siłą, choć błagała, by przestał,
ale on przysiągł, że to się nie powtórzy.
Co byś jej powiedział?
Gdyby człowiek, którego kocha,
wciąż...
ją ranił, co byś jej powiedział?
Błagałbym ją, by go zostawiła.
Tak.
I błagałbym ją, by nigdy nie wróciła.
Chcesz iść do mamy? Masz taką dobrą mamę.
Jestem tu, biedroneczko. Tak, moje kochanie.
Dobrze, idę...
Mama jest przy tobie, biedroneczko.
Mama jest przy tobie.
Tak.
Tu się to zatrzyma, na mnie i na tobie.
Na nas się to skończy.
Dobrze?
Na nas się skończy.
Tak. Tak.
Dziękuję.
Kocham cię, mamo.
Jestem z ciebie dumna.
Zaraz wrócę.
Spotkajmy twego dziadka.
No dobrze.
ANDREW BLOOM UKOCHANY MĄŻ I OJCIEC
Do zobaczenia, tato.
Dość już tego.
Chodź.
To też trochę straszne.
Cześć.
Jak...
To twoja córka?
Tak, to Emmy.
Widziałem was już wcześniej. Tylko...
Tak.
Jest piękna.
Dzięki.
Nadal jesteś z...
Nie.
Jesteśmy tylko we dwie.
- Jesteś z kimś? - Jak kwiaciarnia?
Nie.
Jeszcze nie.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI COLLEEN HOOVER
Tekst: Agata Deka