Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Życzyć sobie — pragnąć czegoś, co niemożliwe lub mało prawdopodobne.
A jeśli jednak się wydarzy?
IRLANDZKIE ŻYCZENIE
Paul!
Tylko kilka słów, Paul!
Czekaj, hej! Mój szalik!
Witaj, piękna.
Cześć. Wyglądasz świetnie.
Dzięki.
- Paul! - Tutaj, Paul!
- Dwie sekundy. - Pewnie.
Co słychać? Dobrze cię znowu widzieć. Witam. Dziękuję, że przyszliście.
- Odpowiesz na kilka pytań? - Za chwilkę.
Nic bym nie osiągnął bez tej oto fantastycznej kobiety i świetnej pisarki,
mojej redaktorki Madeline Kelly.
Podejdź.
To jest nasz wieczór i wspólne osiągnięcie.
Napisałeś świetną książkę, ja tylko ją dopieściłam.
Zarezerwuj dla mnie chwilę.
Chcę z tobą pogadać.
- O czym? - Zobaczysz.
Dobrze.
- Szybkie pytanie. - Cześć.
Czy tę miłosną opowieść zainspirowała może prawdziwa kobieta?
No wiesz? Nie mogę ci zdradzić wszystkich tajemnic.
- Znów na Manhattanie? - Uwielbiam go.
Kolejny bestseller?
Halo?
LICEUM SUNDOWN RIDGE
Cześć, mamo.
DYREKTORKA
- Złapałam cię. - Co tak stuka?
Próbuję zamówić papier toaletowy.
Uczniowie ciągle go wykradają,
ale klawisz na klawiaturze mi się zacina.
Za dużo szczegółów.
Sama zapytałaś.
Trochę się spieszę.
Utknęłam w korku i dopiero teraz dotarłam na miejsce.
Spóźnisz się na swój wielki wieczór. Źle to rozplanowałaś.
Szkoda, że mnie tam nie ma.
- Możesz chwilę zaczekać? - Oczywiście.
Tylko chwileczkę.
Teraz możesz mówić.
Właściwie to chciałam zapytać, czy rozmawiałaś już z Paulem.
Jeszcze nie.
Chyba nie wygadałaś nikomu, co do niego czuję.
Skarbie, Des Moines ma to gdzieś.
- Nawet Heather i Emma nie wiedzą. - Nie powiedziałaś im?
Nie jestem gotowa.
Skoro twoje przyjaciółki nie wiedzą, to Paul zapewne też nie.
Wysyłam mu mnóstwo sygnałów.
Żebyś wiedziała, jak na mnie patrzy.
- On mnie rozumie. - Jesteś w nim zakochana.
- Powiedz mu to. - Może nie będę musiała.
Tak? A co się stało?
Chce ze mną o czymś pogadać.
- Tak? - To może być ten wieczór.
Działa!
Muszę kończyć.
Dobra, ale jeśli dziś nie powie, co do ciebie czuje,
musisz zabrać głos. To wszystko.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Hej, dziewczyny! - Cześć!
Co za dzień!
Jesteśmy z ciebie dumne.
Dzięki, że przyszłyście.
A gdzie mój szalik?
- Pewnie już na Brooklynie. - Jak to?
Mały wypadek. Zrozumiem, jeśli nic mi już nie pożyczysz.
Nie przejmuj się. To była próbka, wzięłam z pracy.
Heather, brawo za projekt okładki.
Podoba ci się?
Jest cudowna. Co myślisz, Emmo?
- Że o czymś nam nie mówisz. - O Paulu?
Owszem. Pracujecie razem od ponad roku.
- Nie mów, że nie zauważyłaś. - Jest świetnym pisarzem i tyle.
Ale serio, powinnaś być na okładce.
- Właściwie sama napisałaś tę książkę. - Nie.
Przynajmniej niezupełnie.
Poza tym rozwijam karierę, a Paul mnie chwali u wydawcy.
- Jest Irlandczykiem? - Tak.
- Ma sexy akcent? - Nie zauważyłam.
- Jest wolny? - Daj to.
- A ty dokąd? - Idę szukać Paula.
Dalej, Maddie. Tym razem nie stchórz.
Jesteś.
Przyda mi się nieco płynnej odwagi, zanim stawię czoła masom.
Spokojnie. To piękna opowieść.
Dzięki tobie.
Sam uśmierciłbym kochanków w jeziorze jeszcze przed połową.
Jesteś niesamowita, wiesz?
Uzupełniasz mnie.
Świetny z nas zespół.
To prawda i dlatego chciałem z tobą porozmawiać o czymś
bardzo ważnym.
Możesz mi powiedzieć wszystko.
Czuję, że już czas,
by nasza relacja poszła o krok dalej.
Paul, nie wiem, co powiedzieć. Czytasz w moich myślach.
Naprawdę?
To cudownie.
A więc
napiszesz ze mną kolejną książkę?
Tym razem chcę z tobą pracować już na etapie pomysłu.
Chciałaś pisać własną powieść i chętnie ci pomogę.
Ale czy mogłaby jeszcze trochę poczekać?
Cóż...
- Pewnie. - Super!
- Brzmi super. - Świetnie!
Dobrze. Czas się rzucić lwom na pożarcie.
Do zobaczenia.
Przestań się ruszać, to ją chwycę.
Zaprowadź mnie do łazienki.
Przepraszam. Wszystko w porządku?
To tylko mała awaria rzęs.
Mogę jakoś pomóc?
Możliwe. To nowe rzęsy NanoGrip.
Pracuję w dziale makijażu.
Dostaję próbki wszystkich luksusowych kosmetyków.
Ta nie zdobędzie mojej aprobaty.
- Mogę spróbować? - Jasne.
Będę bardzo ostrożny.
Proszę.
I jak?
Znacznie lepiej.
Wybaczcie, ale czeka na ciebie tłum fanów.
- Panie przodem. - Nie, nie. Panowie.
„Spogląda na niego z jeziornej toni.
Gdyby tylko wyciągnął do niej rękę,
złamałby zaklęcie.
On jednak odwraca się i odchodzi.
Woła za nim, ale jej słowa toną w głębinach,
bo on zniknął już w mroku porośniętego mchem wąwozu.
Rozdział ósmy.
Pierwsza samotna noc była najgorsza”.
DWA IRLANDZKIE SERCA
Proszę bardzo, Gertrude. Masz piękne imię.
Dziękuję.
- Jak się poznałyście? - Trzymałyśmy się razem w szkole.
Zawsze byłam molem książkowym.
Co? To ja.
- Podpisać twój egzemplarz? - Tak, proszę.
Oczywiście.
- Już. - To jezioro istnieje naprawdę?
Tak, w Irlandii. Niedaleko mojego rodzinnego domu.
Chciałabym je kiedyś zobaczyć.
Z radością ci je pokażę.
Twoje opowieści są niesamowite. Słuchałabym ich całą noc.
Ależ byłoby fajnie, co?
Niestety, Paul ma od rana wywiady.
Rachunek, proszę.
- Mamy otwarty bar. - Wcale nie.
Było cudownie.
To najbardziej niesamowity wieczór w moim życiu.
Paul cię chyba polubił.
Wiem. Od razu poczułam z nim więź.
Lepiej nic sobie nie wyobrażaj, on jest bardzo znany.
- Dba o samopoczucie fanów. - Podpisał mi książkę.
Robi to cały czas.
Podając numer telefonu?
SPOTKAJMY SIĘ
To tylko numer telefonu, nie oświadczyny.
Nie wierzę, że Paul i Emma biorą ślub!
- To się stało tak szybko. - Jak z bicza trzasł.
- Witamy w Irlandii. - Dziękuję.
- Już prawie. Jeszcze jedna walizka. - Paul, ta też jest moja.
- Proszę. - Na pewno spakowałaś wszystko?
Biorę ślub, Heather.
Nawet nie wiesz, ilu to wymaga zmian garderoby.
Przepraszam panią.
Mads?
- Pomóc ci może? - Nie.
Maddie, masz swoją walizkę?
Już prawie.
- Zaczekamy na zewnątrz. - Dobrze.
W razie czego jestem chętny i do dyspozycji w każdej chwili.
Dobrze. Tak, oczywiście.
Przepraszam, ta jest moja.
Obawiam się, że moja.
Nie, naprawdę moja.
Muszę kończyć, jakaś Amerykanka kradnie mi bagaż.
Niczego nie kradnę. To moja walizka.
Spójrz na etykietę.
Nie muszę. Poznaję swój bagaż. Puszczaj.
Nie zamierzam.
Widzisz? Plisowana spódnica.
Na pewno w twoim rozmiarze?
Bardzo przepraszam.
Nie szkodzi. Każdemu mogło się zdarzyć.
Choć tobie pewnie zdarza się częściej niż innym.
Udanego pobytu.
ZAGUBIONY BAGAŻ
Maddie, jesteś.
W końcu udało nam się upchnąć bagaż Em do auta.
Ja chyba pojadę na dachu.
- Nie wierzę, że to się dzieje. - Jak się czujesz?
- Chyba nie obleciał cię strach? - Mnie? Skądże.
Dziękuję, że nas sobie przedstawiłaś.
Zmieniłaś moje życie. Będę o tym pamiętał.
Proszę to wypełnić.
Trochę to potrwa. Jedźcie już do domu.
Nie zostawię cię samej.
- Nie martw się o mnie. Wezmę taksówkę. - Dobra.
Daj znać, że wszystko w porządku. Dobrze.
PORT LOTNICZY KNOCK
„Brak pojazdów w okolicy”. Świetnie.
ZWIEDZANIE Z BRYGIDĄ
- Przejeżdża pan tamtędy? - Tak. Dam pani znać, kochana.
Świetnie, dziękuję.
Czekaj!
Billy! Miło cię widzieć.
Nikt inny nie oddał walizki?
Okazało się, że mój bagaż zaginął. Zadzwonią, jak go znajdą.
Gdybyś potrzebowała bokserek, służę pomocą.
Jesteś fotografem?
Owszem.
Fotografem przyrody.
Przynajmniej staram się nim być.
Sprawa się skomplikowała, odkąd cały świat ma w kieszeni aparat.
Nigdy o tym nie pomyślałam.
- Co cię sprowadza do Irlandii? - Ślub.
- Gratulacje. - Nie mój, przyjaciółki.
- Może uda ci się złapać bukiet. - Skąd pomysł, że chcę wyjść za mąż?
Znikąd. To był żart.
Ewidentnie kiepski.
- Dzięki. - Nie ma za co. Podoba ci się?
Tak. Czytałeś?
Nie muszę.
Ledwo zmęczyłem ostatnią.
Paul Kennedy świetnie się tu sprzedaje.
Ryby z frytkami też, co nie znaczy, że są smaczne.
Cóż, on świetnie sobie radzi i bez twojej aprobaty.
Chyba się nie przyjaźnicie?
Pani przystanek. Dom Kennedych.
Tych Kennedych?
Mam odpowiedź na swoje pytanie.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Przy okazji, redagowałam tę książkę. I co powiesz na to?
Szczerze współczuję.
Wiesz co, możesz się...
Halo. To teren prywatny, wie pani?
Przepraszam. Szukam Paula Kennedy’ego.
Wiem, kim jesteś. Tylko żartuję.
Jestem Kory, brat Paula.
- Hej. - Chodź, wszyscy już są.
Maddie, dotarłaś!
Tak. Autobusem.
Byłoby spoko, gdyby obok nie siedział wkurzający Anglik.
Olivio, twoja porcelana jest boska.
Masz doskonały gust. To Belleek. Jest w naszej rodzinie od pokoleń.
Tędy.
Tu jest jak w bajce.
Tyle że jak zgubisz pantofelek, to po prostu jesteś pijana.
Ale słodziak.
Jest Maddie. Prosto z autobusu.
- Hej. - Świetnie.
- Sean, tata Paula. - Miło mi.
O nie!
- Przepraszam. - W porządku. Nic się nie stało.
Znaleźli twój bagaż?
- Jeszcze nie. - Usiądź.
Przykro mi, Mads.
Nie szkodzi. Był ubezpieczony.
Nie walizką się martwimy, tylko suknią druhny.
Bez niej zaburzysz wygląd całego orszaku weselnego.
Możesz stanąć nieco z boku. Wiesz, jak kibice.
Gotowe! Samochód spakowany.
Madeline.
- Wszyscy gotowi? - Jasne!
Dokąd jedziemy?
Paul zabiera nas na wycieczkę. Czy on nie jest kochany?
Tylko się przebiorę.
- Czarująca młoda dama. - Jest urocza.
Madeline, ich ślub musi cię cieszyć.
Bardzo.
U SCRUFFY’EGO MURPHY’EGO
W porządku?
Dzień dobry panom.
Wygląda dobrze.
- Jest i nasz podróżnik. - Miło cię widzieć, Murphy.
W porządku? Co słychać?
Jakoś leci. Tym razem zostaniesz tydzień?
Zgadza się. Fotografuję święto strzyżenia owiec.
Ludzie już się nie mogą doczekać.
Nie wątpię.
Fionnuala już ci szykuje pokój.
Poza tym korzystaj z mojego starego triumpha.
Wykluczone. Nie wezmę twojego wozu.
Możesz mi zapłacić jakimś eleganckim zdjęciem.
Powieszę je w pubie.
Umowa stoi.
Jeszcze ci się nie znudziło to ciągłe hulanie po świecie?
Cykanie fotek jaszczurkom i ptactwu?
Bynajmniej.
Siądź wreszcie na tyłku,
bo jak znajdziesz porządną kobietę, która się z tobą ustatkuje?
Nie wiem, czy się do tego nadaję.
Po co sobie strzępię język? I tak nigdy mnie nie słuchasz.
- Dobrze cię zobaczyć. - Na razie.
Pięknie.
Hej!
Pożyczyć ci jakieś ciuchy?
- Nie trzeba. Mam sweter. - Spoko.
- Cudny widok. - Owszem.
Dobrze się czujesz? Jesteś jakaś nieswoja.
Nie, wszystko w porządku.
Zróbmy sobie babski wieczór. Napijemy się, poznamy jakichś facetów.
Odkąd pracujesz z Paulem, nie byłaś na żadnej randce.
- Zgódź się, no dalej! - Zgoda.
Dziękuję. Za kwadrans widzimy się na dole.
Młoda para zabiera nas na piknik.
Dzięki.
- Mogę ponieść kosz. - Świetnie, ja będę dźwigał ciężary.
- Za mną. Idziemy na piknik. - Jak tu ładnie!
To most z czasów wikingów.
A więc to stąd czerpiesz inspirację.
Zobaczcie, to Lough Tay. Jezioro z powieści Paula.
Piękne.
Tu mieszka twoja tajemnicza wróżka? W mieście na dnie jeziora?
- Tak. Spostrzegawcza jesteś. - Ona nie jest tajemnicza.
Raczej nikczemna. Wabi mężczyzn w podwodną pułapkę.
- Maddie! - Zgadza się. Zła wróżka.
- Macie ochotę zacząć od rejsu? - Tak!
Nevin przygotował dla nas łódki.
- Wskakuj, Maddie. Zmieścisz się. - Nie, dzięki.
Mamy dużo miejsca. Będzie fajnie.
- Pójdę się przejść. - Serio? Jak chcesz.
- Na pewno? - Tak.
- Zrobisz nam zdjęcie? - Jasne.
Uśmiech!
A tylko nas dwoje?
Zrób je moim telefonem.
Od razu dodam fotkę do relacji.
Uwaga. Raz, dwa, trzy.
- Proszę. - Dzięki, Mads.
Bawcie się dobrze.
- Na razie. - Miłego spaceru.
- Ruszamy! - Jak cudownie.
Nie utop mnie.
Pa!
- Do zobaczenia, Maddie! - Pa!
- Cześć, mamo. - Miałaś zadzwonić, jak wylądujesz.
Przepraszam. Jestem cała i zdrowa.
Paul zabrał nas nad Lough Tay. Na żywo jest naprawdę magiczne.
Masz dziwny głos. Wszystko dobrze?
Tak. Po prostu ciągle myślę, że sprawy mogły potoczyć się inaczej,
gdybym wtedy powiedziała Paulowi o swoich uczuciach.
Skarbie, potraktuj to jako nauczkę.
Musisz zacząć o siebie walczyć.
Nie rób tak.
No cóż. Teraz już za późno.
Przecież mu nie powiem, że chciałabym być jego narzeczoną.
- Maddie? - Mamo?
Maddie.
Czekaj, zerwało połączenie.
Mamo?
Czyżbyś wypowiedziała życzenie?
Nie, ja tylko...
Tak, ale myślałam, że nikt nie słyszy.
Ja słyszałam.
Spójrz w dół.
No dobrze.
Nazywają je krzesłem życzeń, ale trzeba to zrobić, jak należy.
Usiądź, zamknij oczy i wtedy wypowiedz życzenie.
Nie, dziękuję.
Czego się boisz?
To nie strach, po prostu nie wierzę w takie rzeczy.
Zatem nie masz nic do stracenia. Co ci szkodzi spróbować?
- Dobrze. Chciałabym... - Zrób to, jak należy. Siadaj.
Zamknij oczy i mów z przekonaniem.
Dobrze, chciałabym...
Chciałabym być narzeczoną Paula Kennedy’ego.
Cóż. Chyba nic z tego.
Nie? A skąd wiesz?
Nie powinno być trzęsienia ziemi, piorunów albo czegoś?
Ma być bardziej spektakularnie?
Może uda mi się przywołać silny wiatr.
- Tak będzie lepiej? - Na pewno milej.
Ale dziwaczny sen.
Halo?
Hej!
Heather? Emma?
Jesteście tu?
Paul!
Maddie, wstałaś. Podasz mi ręcznik?
Jasne. Dobrze.
- Co tu robisz? - Biorę prysznic. A co myślałaś?
- Widziałaś balsam do brody? - Nie.
Co z tobą?
Nic. Nie spodziewałam się ciebie tutaj.
- A gdzie miałbym być? - Jasne.
Pójdę już. Przepraszam.
Maddie! Nic ci nie jest?
- Znaleźli moją walizkę. - Pomogę ci.
Wiesz co? Wyjdę stąd. Tak jest, pójdę się przewietrzyć.
- Cześć. - Hej, Emma.
Emma! Wcześnie wstałaś.
Idę się przebiec. Widziałaś Paula?
- Paula? - Tak. Wszędzie go szukam.
W tym domu można się zgubić.
Totalnie. Ale tam go na pewno nie ma. W ogóle.
- Okej. - Wiesz co?
Właściwie to nigdzie nie widziałam ani śladu Paula.
Co? Skąd się tam wziął?
- Cześć. - Dobry.
- Mama czeka na ciebie na dole. - Świetnie.
- Widzimy się na śniadaniu? - Rety. Paul.
No co? Już widziała, jak się całujemy.
Nevin, marynarka.
- Jak tam, gotowa na wielki dzień? - Pewnie jesteś cała w emocjach.
Ja się nie mogę doczekać przyjęcia.
W tym miasteczku są naprawdę nieźli faceci.
Widzisz?
- Cześć... - Muszę ci coś powiedzieć.
Co ty robisz, Mads? Co się stało?
Coś ci powiem,
tylko ani słowa Emmie.
Dobrze.
Miałam absurdalny sen.
Jakaś dziwna kobieta kazała mi wypowiedzieć życzenie.
Powiedziałam, że chciałabym być narzeczoną Paula.
- Wiem, jesteś w szoku. - A powinnam?
W każdym razie kiedy się obudziłam,
moja walizka była w pokoju,
a Paul brał prysznic w mojej łazience.
No i?
Ciebie to nie dziwi?
- A w walizce mam suknię ślubną. - Raczej.
- Skąd się tam wzięła? - Jest twoja, głuptasie.
Mama pomogła ci ją wybrać.
- Co? - No przecież.
A za kilka dni ją założysz, pójdziesz do kaplicy i weźmiesz ślub!
- Nieprawda. - Prawda.
A teraz chyba obleciał cię strach, co jest całkowicie normalne.
Co to jest? Nie są moje.
Sexy szpilki na miesiąc miodowy.
Nie. To nie ja wychodzę za mąż, tylko ona.
Właśnie.
Pani, moja droga, jest narzeczoną Paula.
Oddychaj, uspokój się. To najpiękniejszy dzień twojego życia!
Ubieraj się.
Jestem narzeczoną Paula.
Tak!
Wychodzę za Paula Kennedy’ego!
Tak!
Nie pojmuję tego.
Dlaczego nie mogę znaleźć fotografa na ślub syna!
Bo jesteś okropna.
Z ostatnich dwóch imprez fotografowie wychodzili z płaczem.
- Poważnie? - Tak.
Totalnie. Łzy im ciekły i w ogóle.
Oto i ona.
- Dzień dobry wszystkim. - Dzień dobry.
Kochanie?
Pani pozwoli.
Dziękuję.
- Dobrze się czujesz? - Tak. Mam lekki jet lag.
Napij się szampana. Mnie pomaga.
Dziękuję.
Spróbuj tych poziomek. Są przepyszne.
Pomogę ci. Są smaczne.
Madeline, może boxty?
- Co takiego? - Jest urocza.
- To irlandzki placek ziemniaczany. - Chętnie.
Właśnie. Sean, dzwonili z cukierni.
Tort jest za wysoki i nie zmieści się do ich auta.
- O nie. - Może zamówimy mniejszy?
Świetnie.
- To jest słuszny tok rozumowania. - Brawo.
Nareszcie ktoś trzeźwo myśli.
Pogoda jest jak drut. Masz ochotę na przejażdżkę rowerem?
Ja?
Oczywiście, że ja.
Emma i ja idziemy do sadu po jabłka.
- Kory, przyłączysz się? - Nie mogę. Mam trening rugby.
Pójdziemy po jabłka?
Kiepsko mi idzie na rowerze.
Nie przesadzaj. Każdy to umie!
Skarbie, możesz przyspieszyć?
Robię, co mogę.
Są takie apetyczne.
- Jesteś tam, Maddie? - Jestem.
- Hej. - Witam panie.
Cześć, Maddie.
- Jesteś cała? - Tak, nic mi nie jest.
- Wszystko dobrze? - Tak, już wskakuję z powrotem.
Czy ja wiem? Nie wyglądasz na nim zbyt pewnie.
W takim razie go popcham, truchtając obok ciebie.
Wiesz, sam liczyłem na delikatne cardio.
- Spoko. Ja się przejadę. - Nie.
Przyda mi się. Mam dziś mało kroków.
No dobra. Szybka rundka wokół wsi?
Jeśli za mną nadążysz!
Co za duch walki.
Zostałeś w tyle!
Jeszcze cię dogonię!
- To co, zbieramy jabłka? - Pewnie.
Nie mogę uwierzyć, że zerwałyśmy aż tyle.
Zrobimy Kory’emu szarlotkę? Może lubi, kiedy dziewczyna umie piec.
Nareszcie. Wszędzie cię szukałam.
Madeline, wiesz, która godzina?
Jesteśmy umówione na ostatnią przymiarkę sukni ślubnej.
Czy ja już nie mam sukni? Wybrałam ją razem z mamą, prawda?
À propos twojej matki.
Nevin odbierze ją z lotniska.
- Mama przyleci? - Najwyższa pora.
Zgadzam się z tobą.
To nic złego, jeśli facet używa botoksu.
Prawda? Na razie go nie potrzebuję, ale w przyszłości?
Cześć, Em.
- Hej. - Cześć.
Paul, miałeś powiedzieć Madeline o sukni ślubnej.
Zrobiłem to.
- Prawda? - Nie.
Nieważne, chodźmy.
- Łatwo z nią nie jest. - Mama sobie poradzi.
Pasuje jak ulał.
Wspaniale.
Znakomicie.
Moja babcia brała w tej sukni ślub.
A po niej moja matka i ja.
W naszej rodzinie to już tradycja.
Jest całkiem fajna.
Fajna?
To suknia vintage marki Lanvin.
Modowe dzieło sztuki. Prawdziwy sfinks wśród sukien ślubnych.
Może dorobiłby pan rozcięcie?
Jest. Mają ją.
NOWY BESTSELLER PAULA KENNEDY’EGO
- Hej. - Witam.
- Już kasuję. - Dzięki.
Gratulacje.
Jest pan setnym klientem w tym tygodniu.
No proszę.
A zatem wygrywa pan
promocyjny egzemplarz nowej powieści Paula Kennedy’ego.
- Nie trzeba, dziękuję. - Przecież jest darmowa.
Mimo wszystko.
Proszę bardzo.
- Jeszcze prezencik. - Oczywiście.
- Oraz zakładka. - Świetnie.
Teraz płatność. Proszę.
Świetnie.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
ŚWIĘTO STRZYŻENIA OWIEC ODWOŁANO
- Proszę. - Dziękuję.
KSIĘGARNIA Z BIAŁYMI KRUKAMI
No nie. To jakiś żart?
Liczyłem na tę robotę.
- Nie jest taka zła. - Co ty wygadujesz? Jest okropna.
- Co teraz zrobisz, Maddie? - Założę ją i tyle.
Bo to tylko sukienka, a Paul chce, żebym w niej była.
I takie było twoje życzenie.
Słyszałyście?
Tam! To ona. Stoi za oknem.
- Kto? - Maddie.
Zaczekaj, wracaj!
Co to znaczy? Nie żałuję swojego życzenia.
Czy aby na pewno go nie żałujesz?
Dokąd idziesz?
Jestem nim zachwycona! Wracaj! Nie cofaj go!
Dzień dobry.
- To ty. - Cała jesteś?
- Nie widziałeś, że przechodzę? - Wbiegłaś mi pod koła...
- Przecież... - Proszę.
Poradzę sobie.
- Trzymaj. - Brawo.
Mówiłeś, że go nie lubisz.
- Słucham? - W autobusie.
Przepraszam, ale czy my się znamy?
Nie pamiętasz?
- Bo to się nie wydarzyło. - Co takiego?
- Nic. - Maddie.
- Czemu tak nagle wybiegłaś? - Zobaczyłam...
Znalazłaś fotografa! Cudownie. Dobra robota, Madeline.
Nie, ja...
Olivia Kennedy. A pan?
James Thomas. Miło panią poznać.
Nie jest chyba pani spokrewniona z Paulem Kennedym?
To mój syn.
A Maddie jest jego przyszłą żoną, ale pewnie to już pan wie.
Nie wiedziałem.
Tylko że James nie jest tego rodzaju fotografem.
Skąd wiesz?
- Robisz zdjęcia? - Tak.
Jaką ma pan stawkę?
Dziękuję za propozycję, ale ja się raczej nie nadam.
Nie rozumiem.
Nie fotografuję ludzi.
Potroję pańską stawkę, jaka by nie była.
To kiedy ten ślub?
Widzi pan tę cudną poświatę wokół pary młodej?
- Piękna. - O to mi chodzi.
Ma być eterycznie.
Poza tym proszę mnie fotografować z prawej strony.
To mój lepszy profil.
Oczywiście.
Czyje auto tarasuje wejście?
Cześć!
Kochanie, jesteś w samą porę.
Madeline znalazła nam fotografa ślubnego.
James, to Paul, mój narzeczony.
Czytałem twoją książkę.
- Zawsze miło poznać fana. - Z pewnością.
Wiecie co? Mój rzecznik poradził,
żebyśmy po weselu zrobili kilka zdjęć dla prasy.
Ja, Madeline i sielankowe irlandzkie krajobrazy.
Uważa, że to podniesie moją sprzedaż.
A więc ślub i narzędzie PR-owe w jednym.
Otóż to.
I Maddie jest redaktorką Paula.
Może jutro przejedziecie się we troje po okolicy?
- Poszukacie ładnych miejsc. - Brzmi cudownie.
- Co ty na to? - Świetny pomysł.
- James, 10 rano? - Dobrze.
Madeline, odprowadzisz Jamesa?
Oczywiście.
A więc jesteś nie tylko jego narzeczoną, ale też redaktorką.
Wygodny układ.
Słuchaj, możesz jutro zostawić uszczypliwości w domu?
Ponieważ go nie posiadam, nie wiem, gdzie by to miało być.
Postaram się.
Pewnie należą ci się podziękowania.
Ale powiem, że zlecenie mi się przyda.
Bo teraz cały świat ma w kieszeni aparat?
- To moje powiedzonko. - Naprawdę?
Tak.
- Widzimy się jutro. - Tak jest.
Nie zgadniesz.
Ty jesteś narzeczoną Paula Kennedy’ego.
Tak!
Co...
- Paul? - Maddie? Co z tobą?
- Przepraszam. Spałam. - Boże, jak boli.
To było odruchowe. Trafiłam cię w oko?
Żeby tylko w oko.
Przepraszam! Nic ci nie jest?
Nie dotykaj mnie.
- No dobrze. - Zgoda?
Tak.
Przepraszam.
- Na pewno nic ci nie jest? - Mam się doskonale!
- Świetnie się spisałeś. - Dziękuję.
Dzień dobry.
A gdzie Paul?
Nie jedzie.
Czemu?
Doznał w nocy kontuzji.
Mamy jechać sami.
- Ale to nic poważnego? - Nie, tylko wymaga lodu.
- A twoje koleżanki? - U kosmetyczki na paznokciach.
Gotowy?
Jak zostałaś redaktorką?
Pisałam jako freelancerka, ale trudno było z tego wyżyć.
- Poszłam więc do wydawnictwa. - Tam się poznaliście.
Tak. Nie dogadywał się z innymi redaktorami,
ale między nami od razu zaskoczyło.
Ciekawe.
Co to znaczy?
Przeciwieństwa się przyciągają.
Wypraszam to sobie. Paula i mnie bardzo dużo łączy.
Poprawiam się. To z pewnością długa lista wspólnych cech.
Możemy chwilę nie rozmawiać? Chcę się skupić na widokach.
Jak sobie życzysz.
DES MOINES W STANIE IOWA
- A ty? - O mnie nie musimy rozmawiać.
Ładny widok.
- Pięknie tu. - Dalej jest jeszcze ładniej. Chodź.
A więc. Muszę cię o coś zapytać.
Naprawdę musisz?
- Śmiało. - Dobra.
Czemu sama nie piszesz?
Pracowałam nad książką, ale ostatnio to trochę trudne.
Bo całą uwagę poświęcasz książce Paula?
Nie, tylko...
- Chyba nie mam nic do powiedzenia. - Każdy ma.
Trzeba tylko mieć odwagę to zrobić.
- Uważasz, że jestem tchórzem? - Skąd.
- Sama to wymyśliłaś. - Jasne.
No dobrze.
Paul chciał prawdziwej Irlandii, a więc proszę.
Trudno o prawdziwszą.
Klify Moheru.
- Znasz je? - Słyszałam o nich.
Co myślisz?
Że znalazłam się w powieści Jamesa Joyce’a.
Nie tego się spodziewałem.
Joyce to mój ulubiony pisarz.
Naprawdę?
Dobry jesteś.
Dziękuję.
Niestety skaliste klify raczej nie są w stylu Paula.
Raczej nie, a w twoim są?
- Tak. Uważam, że są piękne. - Ja też.
Wzięłabym tu ślub.
No więc?
Bo to już w najbliższy weekend i nie chcę robić problemów.
Nie tak nazwałbym chęć decydowania o własnym ślubie.
Wybacz. Lubię poznać swoich klientów,
zanim zrobię im zdjęcia.
Ponoć nie fotografujesz ludzi.
Czasem robię wyjątki.
- Rany. - To było okropne.
Ktoś tu się dobrze bawi.
Heather, Emma. To mój kumpel Finn.
Jestem drużbą Paula. Miło was poznać.
Paul, co się stało?
To długa historia.
Staram się zminimalizować szkody. Spójrz.
Wyjdzie na zdjęciach?
Pożyczę ci świetny korektor.
Super. Dzięki.
Heather, omawialiśmy z Korym przejście do ołtarza.
Przećwiczymy jakiś efektowny krok?
Mam cię na oku, Finn.
Chce mnie przyćmić.
Umiem się ruszać, Paul. Taka prawda.
Ciebie nikt nie przyćmi.
- Przynieść ci lodu? - Nie.
Zostań i dotrzymaj mi towarzystwa, żebym się nad sobą nie użalał.
Jesteś taka troskliwa.
Nie wobec każdego.
Farciarz ze mnie.
Chyba zbliża się burza.
Odwiozę cię. Pewnie masz dużo pracy.
Właściwie to nie. Mama Paula wszystkim się zajęła.
A gdzie twoja mama?
Jeszcze w Des Moines, ale przylatuje jutro na próbę.
- Cieszysz się? - Dobrze będzie ją tu mieć.
Rodzi sobie w takich sytuacjach, więc będzie mi łatwiej.
Pomożesz mi? Właśnie tak.
Do góry.
O Matko Chrystusowa!
- Ale ulewa. - Wiesz, co mówią o Irlandii?
Jeśli nie odpowiada ci pogoda, zaczekaj pięć minut.
Mark Twain to powiedział.
- To naprawdę wielkie drzewo. - Zgadza się.
I jedyna droga.
- Musi istnieć objazd. - Może dla terenówki.
Trzeba zawrócić, ale to nic. Znam niedaleko przyjemny pub.
Naprawdę?
Szybko!
- Chodź, schowaj się. - Dzięki.
To świetny pub. Spodoba ci się.
Fajne miejsce.
Mają najlepszą rybę z frytkami w kraju.
- Myślałam, że jej nie lubisz. - Czemu?
Bo mówiłeś...
Nieważne.
James Thomas, ty draniu.
O’Callaghan, ty świnio.
Jak się masz, stary? Co tu robisz?
Drzewo zablokowało drogę i nie możemy wyjechać.
A tak, słyszałem.
Seamus zajmie się nim rano, teraz trochę nie ogarnia.
W takim razie weźmiemy dwa pokoje.
Czekaj, nie możemy tu zostać na noc.
Wolisz spać w aucie?
Dajcie mi chwilkę.
Tu Paul Kennedy. Nie mogę teraz odebrać.
- Jaka czarująca istota. - Uspokój się.
Czyżbyś przekonał jakąś damę, że jesteś warty zachodu?
Paul, tu Maddie.
Drzewo zablokowało nam drogę i nie mamy jak wrócić.
Nazywa się Madeline Kelly. Fotografuję jej ślub.
- Jej ślub? - Odpuść sobie.
Będę musiała tu przenocować. Zadzwoń, jak to odsłuchasz.
- Nagrałam wiadomość. - Świetnie. Zjedzmy coś.
- Siadajcie. - Dobrze.
Na początek dwa razy stout?
Mogę prosić białe wino? Nie przepadam za piwem.
W tych okolicach nie mówiłbym tego zbyt głośno.
Jeszcze cię zamkną za zdradę.
- Miły jest. - To świetny gość.
Znamy się z Tomem od lat.
W Irlandii bywam od dziecka, więc ma dla mnie...
szczególne znaczenie.
Naprawdę nie masz domu?
W tym tygodniu jest nim pokój U Scruffy’ego Murphy’ego.
Później znów ruszam w świat,
a cały mój bagaż to aparat i paszport.
Nie czujesz się czasem samotny?
To znaczy...
Brak więzi daje pewną wolność.
Może jeszcze nie znalazłeś osoby, z którą spędziłbyś życie.
Tak jak ty?
Grasz w rzutki?
Kiedyś grałam.
Zagrajmy teraz.
Proszę.
Liczy się chwyt, postawa i pewność siebie.
- Nie lubisz o sobie mówić, co? - Czemu tak sądzisz?
Bo zawsze zmieniasz temat.
Obie stopy na ziemi.
Widzisz?
Tym razem ustaw się w ten sposób.
Rusza się tylko przedramię.
Tajemniczy jesteś.
Jeśli będziesz gadać, nie skupisz się na celu.
- Chytre zagranie. - Wcale nie.
To może irlandzkie szczęście.
A może po prostu ty.
- To znaczy, bo jesteś dobrym trenerem. - A ty uczennicą.
Za dwa dni wychodzę za mąż.
Fakt.
Wasze napoje.
A także pokoje.
- Cudownie. Dzięki, Tom. - Na zdrowie.
Dzięki.
- Chcesz spróbować? - Jasne.
Niezłe.
- Jeden taniec przed snem. - Dobrze.
Przepraszam. Muszę przejść.
To wyjątkowa sytuacja. Proszę mnie przepuścić.
Pani skończyła.
Dziękuję. Do widzenia.
Dzień dobry.
Odstałam swoje w kolejce, tyle że niewłaściwej,
i uciekł mi samolot.
Musi mi pani znaleźć inny.
Pani dyrektor. To ja, Allegra.
Dzień dobry, Allegra.
Muszę się dostać do Irlandii na ślub córki.
- Maddie wychodzi za mąż? - Tak, i to niedługo.
Spóźniłam się na lot do Dublina. Znajdź mi, proszę, inny.
A potem drugi do Knock w zachodniej Irlandii.
Dobrze. Co się stało, że uciekł pani samolot?
Awaria zegarka.
Zaspała pani. Nie wierzę!
W nocy nie było prądu, a drugi budzik w telefonie...
Co robisz?
Piszę do Kimmy. Zostawiła nas pani kiedyś po lekcjach. Padnie!
- Poważnie? - Tak.
Czy ktoś mi może pomóc? Proszę, pomocy!
Chodź!
PUB „DZIKA KURA”
- Błagam, odpal. - Nic z tego.
Nie wierzę. Spóźnię się na próbę własnego ślubu.
Mogło zalać gaźnik.
- Możemy spróbować na pych. - Czyli?
Wy pchacie, ja wcisnę sprzęgło.
- No dobrze. - Super.
Dobra, gotowi?
Pchajcie!
Sukces!
Cholera.
Pójdę po szmatę.
Tego nam trzeba. Szmaty.
No cóż. Ani śladu Madeline.
Najpierw matce ucieka samolot, a teraz czekamy na córkę.
- Oby to nie było u nich rodzinne. - Nie do wiary.
Maddie na pewno zaraz tu będzie.
Te drzewa mogą przysporzyć problemów, a nie wiemy, czy ktoś ma piłę.
- Prawda, Em? - Absolutnie.
Nie wziąłeś ładowarki?
Ty też nie.
To auto szybciej nie pojedzie?
- Nie. - Świetnie.
- To nie jest zabawne. - Przeciwnie. Będzie dobrze.
Spójrz tylko.
Umiłowani, zebraliśmy się tu dziś,
by uczcić miłość tych dwojga ludzi, którzy...
Czekajcie, już jestem.
Najmocniej przepraszam.
Jeszcze chwila i straciłabyś rolę.
Podejdź.
Wybacz.
- Co ci się stało? - No...
To moja wina.
- Wracaliśmy z Klifów Moheru. - Tej pułapki na turystów?
Skąd to całe błoto?
Najważniejsze, że wszyscy jesteśmy już na miejscu.
Możemy przejść do sedna?
Za godzinę zaczynamy kolację próbną.
Zatem przejdźmy do tego, co najprzyjemniejsze.
Możesz pocałować pannę młodą.
James?
Co?
Kim jest James?
To chyba ja.
Co się stało?
Zemdlałaś.
To ona.
Kto?
Święta Brygida?
To wszystko jej sprawka.
- Myślisz, że piła whiskey? - Proszę cię.
- To na pewno stres. - Wody?
Nie, po prostu...
Zakręciło mi się w głowie.
- Na pewno dobrze się czujesz? - Tak, jasne.
Wychodzę za Paula.
Zgadza się.
- Możemy kontynuować? - Oczywiście. Przepraszam.
Na czym skończyliśmy?
Proszę o ciszę.
Mój drogi mąż Sean chciałby coś powiedzieć.
Dziękuję.
Niech wam w sercach szczęście gości.
Niech na twarzach uśmiech króluje.
I niech grosza wam nigdy nie brakuje.
Bez obaw, Maddie. Wychodzisz za Kennedy’ego.
- Sláinte! - Zdrowie!
- Zaczęłaś pić guinnessa? - Rozsmakowałam się w nim.
A teraz na cześć młodej pary
proponuję wam grę o nazwie „Jak dobrze się znacie?”.
Trzy pytania. Jeśli odpowiecie, każde z was pije szota.
Jeśli nie, pijemy my wszyscy.
Zaraz, każdy musi pić? Może zagramy w coś innego?
Tym razem się nie wywiniesz. Kory ustala zasady.
Właśnie. Pierwsze pytanie. Kto jest ulubionym pisarzem Maddie?
Łatwizna.
Paul Kennedy.
Bardzo dobrze, ale nie.
Moja narzeczona przepada za klasykami, a jej ulubionym jest...
James Joyce.
Charles Dickens.
Zgadza się.
Punkt dla młodej pary.
Pytanie drugie. Do jakiego utworu tańczyliście razem pierwszy raz?
Nie było takiego.
Maddie nie umie tańczyć, prawda?
Rzeczywiście.
Dość już powiedziałeś, bracie. Ostatnie pytanie jest dla Maddie.
Gdzie Paul ci się oświadczył?
- Tę odpowiedź zna na pewno. - Powiedz nam.
Oświadczył się?
No tak. Skąd ten pierścionek na twoim palcu?
Dalej, opowiedz im.
No więc...
To było w bardzo wyjątkowym miejscu.
Naprawdę wyjątkowym.
Było tak wyjątkowe i...
Prawda?
Było niezwykle piękne i wyjątkowe.
Byliśmy w pubie U O’Toole’a na Brooklynie w moje urodziny.
Właśnie.
Otóż to. U O’Toole’a na Brooklynie.
- W twoje urodziny. - Moje.
Aż tu nagle...
Aż tu nagle Maddie patrzy na mnie
i pyta: „Co by się musiało wydarzyć, żebyś zabrał mnie do Irlandii?”.
Odpowiadam:
„Musielibyśmy się pobrać”.
A wtedy...
Wtedy...
Ale się wygłupia!
Wtedy uklęknęłaś i mi się oświadczyłaś.
Ja się oświadczyłam?
Znaczy, tak. Oczywiście, że ja.
- Ja się oświadczyłam, tak. - Ty.
Reszta, jak to mówią, to już historia.
- W porządku? - Boli mnie stopa.
Chodź.
Przepraszam.
James, mogę spojrzeć?
Myślę, że powinieneś zostać na noc tutaj.
Nevin przygotował ci apartament w wieży.
Nevin. Dobrze.
- Do jutra. - Oczywiście.
- Dziękuję za dzisiaj. - Nie ma za co. To ja dziękuję.
Już idziesz?
Nie, pakuję tylko sprzęt.
Olivia chce, żebym przenocował w wieży.
Brzmi elegancko.
Po całym tym zajściu z drzewem chyba się boi, że nie dojadę na czas.
Dziękuję, że pokazałeś mi klify i dzięki za taniec.
Jako fotograf oferuję pełen serwis.
To sobie wymarzyłaś?
- Co? - To.
To wszystko.
Wydawałaś się dziś zagubiona, jakbyście się z Paulem nie znali.
Bzdura. Świetnie się znamy!
- Dickens? - Każdy może popełnić błąd.
Jasne.
Obyś ty tego nie zrobiła.
Nie możesz tak do mnie mówić.
Ledwo się znamy. Spędziliśmy razem jeden dzień.
Przyznaję, że cudowny.
Były zachwycające widoki i romantyczny deszcz.
Ale nie masz prawa podważać moich wyborów.
Jutro wychodzę za Paula Kennedy’ego.
Bo ty go poprosiłaś.
Co z tego? Czy kobieta nie może się oświadczyć?
Jasne, że może. Ale gdybyś była moja, nie czekałbym.
Zrobiłbym to pierwszy.
Wiesz, może lepiej nie przychodź jutro.
Poinformuję Olivię.
- Dobrze. I zabierz zdjęcia. - Dobrze. Żegnaj.
Jadę do Boliwii robić zdjęcia jaszczurkom nadrzewnym.
- Co? Kiedy wyjeżdżasz? - W niedzielę.
Świetnie. Uciekaj od własnego życia.
Nie powinnam tego mówić.
Za późno.
Mama?
- Mam lot. Wchodzimy na pokład. - Tak?
- To wspaniale. - Zdążę na ślub.
Nie wychodź. Wezmę taksówkę.
Mamo, tak się cieszę. Naprawdę muszę z tobą pogadać.
Niedługo będę.
Dopilnuję, żeby twój ślub z Paulem był idealny.
Dziękuję.
Uwaga, zmiana bramki. Lot 47 do Dublina...
Co powiedzieli? Zaczekaj chwilę, skarbie.
Dokąd wszyscy idą? Co się dzieje?
- Muszę kończyć. Pa. - Mamo?
Przejście.
Cześć.
Hej. Widzę, że się dobrze bawisz.
Emma świetnie tańczy, co?
Tak. Może dałaby ci kilka rad na jutro.
Zapomniałbym. Napisałem nam przysięgi.
Wysłałem ci je.
Napisałeś za mnie przysięgę ślubną?
Przecież jestem pisarzem.
Ale może mogłabyś je dopieścić?
Paul, podejdziesz na chwilę?
Wzywają mnie. Idziesz?
Wiesz co? Chyba się położę. Jestem wykończona.
Jasne. Przenocuję dziś w gościnnym.
- Nie chcemy ściągać na siebie pecha. - Nie, absolutnie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
PODZIĘKOWANIA
REDAGOWAŁA MADELINE KELLY.
POWIEŚĆ BEZ TYTUŁU ROZDZIAŁ PIERWSZY
ŁAP, KOTKU! PRZYSIĘGI ŚLUBNE
- To był cudowny wieczór. - Prawda?
Tak. Chciałabym, żeby się nie kończył.
Ja też.
- Dobranoc. - Dobranoc.
To kwiaty do kaplicy.
Idealny dzień na ślub.
Złapałeś dobre ujęcie?
Chyba tak.
Nie powinnaś się szykować do ślubu?
Chciałam tylko chwilę odetchnąć.
Nie przeszkadzam.
James. Przepraszam za wczoraj.
Nie musisz.
Masz sporo na głowie.
- Czytałem twoją książkę. - Paula.
Wiem, co powiedziałem.
Jest lepsza niż pozostałe.
Znacznie lepsza.
Jak to się stało?
Wcale dużo nie zmieniłam.
- Dlaczego to robisz? - Co?
Redagowanie powieści to jedno, ale nie redaguj swojego życia.
Nie próbuję tego robić, tylko...
To może dziwnie zabrzmieć,
ale nie wiem, czy to powinno być moje życie.
Jeśli tak, czas to powiedzieć na głos.
Naprawdę tego chcesz?
Czy Paul jest tym, z kim chcesz dzielić swoje życie?
Ślub z nim to spełnienie moich marzeń.
W porządku.
Zatem skąd w tobie ten smutek?
Tutaj proszę.
Ten welon jest powalający!
Wyglądasz cudownie.
Nie wierzę, że to się dzieje naprawdę.
Ja też nie.
Sprawdzisz, czy moja mama już jest?
- Nie odbiera telefonu. - Jasne, już idę.
Dziękuję.
Szczęść Boże.
Gotowa?
Chyba tak.
- Chyba? - Chodzi o to...
Proszę księdza, chyba zrobiłam coś złego.
Co takiego?
Poprosiłam o coś św. Brygidę.
To wszystko?
Na nią trzeba uważać.
Bywa dowcipna.
Co to znaczy?
Gdy ją o coś prosisz, może nie dać ci tego, czego chcesz,
ale zawsze da ci to, czego potrzebujesz.
Sygnał dla mnie.
Wszystko będzie dobrze. Do zobaczenia.
Zaczyna się!
Mam równe brwi?
Ta makijażystka Olivii jest potwornie humorzasta.
- Chyba ją wkurzyłam. - Wyglądasz świetnie.
Przykro mi, Em.
Z powodu?
Ciebie i Paula.
O czym ty mówisz?
Wiem, że coś was łączy.
Widziałam was wczoraj na patio.
Do niczego nie doszło.
Znamy się od dziecka.
Naprawdę możesz mi powiedzieć.
Maddie.
Wierzysz w przeznaczenie?
Czasami.
Bo nie wiem dlaczego,
ale odkąd tylko poznałam Paula,
miałam poczucie, że powinniśmy być razem.
W innym życiu może byśmy byli.
Ale nie w tym.
Jakim cudem jesteś tak spokojna?
Dziś twój wielki dzień, a ja go właśnie psuję.
To naprawdę nie twoja wina.
Spróbuję wszystko naprawić.
Przepraszam.
Przestańcie.
- Dzień dobry. - To ta suknia?
- Co się dzieje? - O rety.
Co ona ma na sobie? Gdzie rodzinna suknia?
Dzień dobry.
Gdyby ktoś mnie nie znał, jestem Maddie, panna młoda.
A przynajmniej miałam nią być.
Paula oczywiście znacie.
To świetny facet i dobry powieściopisarz.
Często słyszę, że powinnam głośno mówić, czego chcę.
No to powiem.
Paul jest mi bardzo drogi,
ale go nie kocham.
I jestem przekonana, że on mnie też nie.
Maddie.
Uważam, że jeśli mamy się zdecydować na taki krok
jak ślub, małżeństwo i wspólne życie,
to z kimś, kogo kochamy, nie z kimś, o kim marzyliśmy.
Z kimś, kogo sami sobie znajdziemy,
albo nawet kto znajdzie nas.
Przepraszam, ale to nie do przyjęcia.
Paul, jak mogłeś do tego dopuścić?
Ja?
To wszystko jego wina!
- Fotografa? - Widziałem was dziś rano.
Przy sadzawce.
A ty i Emma wczoraj w nocy na patio?
To nieistotne. Typ mi chce ukraść żonę.
Przynajmniej nie kradnę jej pomysłów.
- Że co? - Twoja ostatnia książka.
No cóż...
Ja ją napisałem.
Nieprawda. Ja napisałam tę książkę.
Proszę bardzo.
- Paul, przestań. - Masz rację.
Przepraszam wszystkich najmocniej.
Jak ja ci dam!
Przestańcie!
Maddie, nie pomagasz!
Paul, przestań!
Moja noga!
Sean, nie stój tak! Zrób coś!
Dalej, synu! Świetnie ci idzie!
Spokojnie.
MAMA
Zostaw mojego brata!
Mama? Gdzie jesteś?
Spokojnie, jestem w szpitalu w Des Moines.
- Jak to? Coś ci jest? - Nie.
Złamałam kość śródstopia
i mam guza na czole, ale już wszystko pamiętam.
Opowiadaj, kotku. Ślub był taki, jak sobie wyobrażałaś?
Kory!
- Nigdy w życiu. - Bierz go!
- Pomóż mi go dorwać! - O nie!
Puszczaj!
Co z tobą? Co?
Oddzwonię później.
James!
- Po czyjej stronie jesteś? - Paul. Nic ci nie jest?
Raczej nie.
Jak mogłeś nazwać mnie nieistotną?
Co?
Nie w tym sensie! Przepraszam! Wracaj!
O mój Boże.
Nie mieszajmy go w to.
James.
Zaczekaj.
Popełniłem błąd.
Powinienem był zrezygnować z pracy. Za bardzo się zaangażowałem.
- Naprawdę? - Słyszałaś Paula.
Uważa, że to moja wina, i chyba ma rację, szczerze mówiąc.
Nieprawda.
Jeśli przeze mnie zwątpiłaś w swoją decyzję, to przepraszam.
- Ale... - Mogę teraz tylko jedno...
Odejść.
To nie jest twoja wina.
Mam nadzieję, że będziesz szczęśliwa.
Bez ciebie nie potrafię.
W tej chwili tego nie zrozumiesz,
ale jesteśmy sobie przeznaczeni.
Nie tak.
Zaczekaj!
Żegnaj, Maddie.
Już jestem!
Wiem, że ty też, święta Brygido. Pokaż się.
Proszę! To był jeden wielki błąd!
Paul, ślub, James.
Cofnij wszystko!
Święta Brygido!
Nie musisz krzyczeć, kochana.
Jestem tuż obok.
Chcę odwołać swoje życzenie.
Obawiam się, że to niemożliwe.
Ono zostało już spełnione.
Ale wszystko poszło nie tak.
Czyżby? A może poszło dokładnie tak, jak powinno?
Masz rację. Dostałam nauczkę.
- Muszę spełnić własne przeznaczenie. - To zmienia postać rzeczy.
Zaczekaj. Dokąd idziesz?
Proszę, pozwól mi odwołać życzenie!
Dobra, sama to zrobię.
Potrzebny mi tylko wiatr.
Gdzie ten wiatr?
Może być leciutki. Byle powiało.
Daj mi cokolwiek.
Tylko cofnij moje życzenie!
Ktoś tu jest?
A ty co?
- Czemu nie jesteś ubrana? - To suknia druhny.
Owszem, a druhna powinna mieć ją na sobie.
- Nie ma pierścionka. - Czego?
To Paul i Emma.
- Dobrze się czujesz? - Wspaniale!
Cieszy mnie to.
Ruszaj się.
- Cześć, mamo. - Hej.
Jak stopa?
Stopa? Masz na myśli mój artretyzm.
Nie miałam problemów, odkąd biorę glukozaminę.
Jak dobrze to słyszeć!
Dziękuję, skarbie.
James?
Przepraszam.
Wszyscy razem.
Dziękuję.
Poproszę whiskey.
- Świetne przyjęcie. - Tak.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Nie leci na mnie. Trudno.
Znajdę innego.
Otóż to.
Poproszę szampana.
- Witaj, przystojniaku. - Cześć.
- Zatańczymy? - Pewnie.
No to już.
- Dobrze się bawisz? - Tak. Przepiękny ślub.
I byłaś we własnej sukni.
To wszystko dzięki tobie.
Całe życie szukałam kogoś takiego jak Paul.
Bardzo się cieszę.
Fotograf już jest. Nie starła mi się szminka?
Trzyma się idealnie.
Jesteś, kochana.
Gratulacje. Emma to cudowna osoba.
- Masz szczęście. - Jak my wszyscy.
Słuchaj, rozmawiałem z wydawcą.
Mam świetną sprzedaż w Stanach. Od razu chce dostać drugą część.
Ja przez miesiąc będę w podróży poślubnej.
Możesz zacząć beze mnie?
To zależy.
- Od czego? - Uwzględnisz mnie jako współautorkę?
Madeline. Wiesz, że tak się nie da.
Ja jestem autorem.
Ty redagujesz powieść, a moje nazwisko ją sprzedaje.
Dlatego tworzymy idealny zespół.
Wiesz, nie na tym polega praca zespołowa.
Tym razem musisz sobie radzić sam.
Dokąd idziesz?
Napisać własną historię.
Na zdrowie.
- Dzięki, Murphy. - Sláinte.
Co mogę podać?
Szukam Jamesa Thomasa. Wynajmuje tu pokój.
James już wyjechał. Przed chwilą wyszedł.
Naprawdę?
- Może go jeszcze dogonisz. - Dziękuję.
Drobiazg.
Mogę się dosiąść?
A chcesz mi dmuchnąć walizkę?
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Ale spotkanie. - To mała miejscowość.
Jesteś fotografem przyrody, prawda?
Może będziesz mógł mi pomóc w pewnej kwestii.
Słucham.
Badam jaszczurki nadrzewne z Boliwii.
Są zagrożone.
Zlecono mi ich fotografowanie.
- Kiedy wyjeżdżasz? - Zostaję. Odmówiłem.
Tak?
Cóż, kiedy wysiadłaś z autobusu,
poznałem pewną bardzo ciekawą kobietę,
która poradziła mi zostać tutaj.
Zobaczyć, co się wydarzy.
Na długo przyjechałaś?
Na tyle, ile trzeba.
Chcę napisać książkę o Klifach Moheru.
Znasz je?
Moje ulubione miejsce.
Moje też.
Może wybierzemy się tam razem?
Bardzo chętnie.
O czym będziesz pisać?
Mam taki szalony pomysł...
- Masz ochotę potem coś zjeść? - Jasne.
Znam bardzo przyjemny pub.
Mają tam rzutki?
Jak najbardziej.
Muzykę na żywo też.
- Tańczysz? - Tak, jak najbardziej.
Tak czułam.
Napisy: Kaja Olszewska
PAMIĘCI ANDREI SUE TOWNSEND