Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
นี่ของจริง นี่คือการปล้น ถอยออกไปจากลูกกรงซะ
เขาเป็นโจรปล้นธนาคารที่ปล้นหลายครั้งที่สุด ในแถบแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ
เขาเปลี่ยนชุดปลอมตัวไปเรื่อย
เขาทําตัวเหมือนอยู่ในหนังเลย ปล้นหลายธนาคารติดต่อกัน
ธนาคารสามหรือสี่แห่ง
ปล้นติดต่อกันในค่ําวันเดียวกันเลย
เอฟบีไอเราชอบตั้งฉายาให้โจรปล้นธนาคาร
ฉายาของเขาคือ "ฮอลลีวูด"
เหมาะมาก
โดยเฉพาะเมื่อเราได้รู้ว่า เขาได้รับแรงบันดาลใจ
จากโพธิในปล้นข้ามโคตร
เป็นบ่าวรับใช้กฎหมายไปทําไม ในเมื่อเราเป็นนายของมันได้
จะเปิดห้องนิรภัยเอง หรือจะให้ฉันเปิด
เขาประสบความสําเร็จมาสี่ปี
เขาถึงได้กลายเป็นคนที่เราเร่งจับที่สุด
เขาไม่ใช่โจรปล้นธนาคารที่โง่
ฮอลลีวูดน่าจะเป็นคนที่ อันตรายที่สุดคนนึงที่ผมเคยต่อกร
เพราะเขาเป็นมืออาชีพจริงๆ
เขาอยากทําให้เมืองซีแอตเทิลปั่นป่วนย่อยยับ
ซึ่งไม่ใช่แค่ทําได้เท่านั้น แต่เขาชนะได้ด้วย
พวกเขารู้ว่าหลายปีที่ผ่านมา ชายคนนี้ปล้นเงินไปหลายล้าน
รู้ว่าเขาทําพวกเขาขายหน้า
ตอนที่เขาเดินเข้ามาปล้นเราที่สาขาเลคซิตี้
เขาเดินผ่านโปสเตอร์นําจับตัวเองฉิวเลย
อย่าแตกตื่น นี่คือการปล้น ถอยหลังออกไปจากเคาน์เตอร์ซะ
สิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้ถอดมาจากหนังเป๊ะๆ เลย
แต่งหน้าหนา สวมวิก...
นักแสดงร่วมของเขาคือปืนพกขนาด 9 มม.
โจรปล้นธนาคารที่ปล้นหลายครั้งที่สุดในประเทศ
เขาเป็นเบอร์หนึ่งในรายชื่อผู้ร้าย ที่เอฟบีไอต้องการตัวมากที่สุด
พวกเขาสืบไม่ได้จริงๆ ว่าเขาเป็นใคร
และจะไปปล้นที่ไหนต่อ
หมอนี่เป็นผีหรือเปล่า
เขาแอบหนีไปง่ายๆ เลยได้ยังไง
(คู่มือปล้นแบงก์)
(ซีแอตเทิล ต้นยุค 1990)
ฮอลลีวูดเป็นคดีที่แปลกใหม่ สําหรับเราในซีแอตเทิล
เรารู้จากหลักฐาน
ว่าเขารู้ระบบการรักษาความปลอดภัยดี
เขารู้ว่าเขามีเวลานานแค่ไหน ก่อนต้องรีบหนีออกไป
เขาเป็นโจรปล้นธนาคารที่ฉลาด
เขากลายเป็นคนที่เราต้องรีบจับที่สุด
หลังจากที่ฉันขึ้นมาเป็นผู้ดูแล ในหน่วยเฉพาะกิจของเรา
(หน่วยปฏิบัติการเฉพาะกิจ)
ชอว์น จอห์นสันเป็นเจ้าหน้าที่เอฟบีไอที่นําคดีนี้
เขาเป็นเหมือนสารานุกรม ที่รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับฮอลลีวูด
เขาเป็นเบอร์หนึ่ง
ถ้าวัดกันที่จํานวนเงิน ที่เคยมีโจรปล้นธนาคารคนไหนปล้นได้
ฮอลลีวูดเป็นโจรปล้นธนาคารมืออาชีพ
เขาฝึกฝนฝีมือจนชํานาญ
ผมคิดว่าเขาชอบสิ่งที่เขาทํา
เงินอาจเป็นส่วนสําคัญ แต่ผมว่าในตอนนั้น
เขาชอบที่มันทําให้เลือดสูบฉีด และชอบความท้าทาย
ตอนที่ฉันมอบหมายให้ไมค์ ไปนําทีมตํารวจซีแอตเทิลเพื่อทําคดีนี้
ฉันรู้ว่ามันจะเป็นความสัมพันธ์ที่ขั้วตรงข้าม
ผมกับชอว์นเป็นเหมือนกลางวันกับกลางคืน น้ํากับน้ํามัน เราคนละสไตล์กันเลย
คู่หูผมในตอนนั้นสรุปเอาไว้
"ชอว์น จอห์นสันคือไฟ และไมค์ มาแกนคือกระป๋องใส่น้ํามัน"
ผมเคยได้ยินคําบรรยายนึงที่ผมไม่เห็นด้วยเท่าไร
แต่ผมเป็นสมอง ส่วนเขาเป็นมือตีน
ไม่เห็นด้วยเต็มร้อย
แต่ผมเห็นด้วยเรื่องที่ผมเป็นมันสมอง
เอลเลน กลาสเซอร์เป็นผู้ดูแลที่มีพรสวรรค์มาก
เธอเชื่อในวิธีการทํางานแนว "ง่ายไว้ โง่ไว้"
ในฐานะเจ้าหน้าที่เอฟบีไอหญิงคนแรกๆ
การที่ฉันได้ดูแล
หน่วยอาชญากรรมรุนแรงและหน่วยเฉพาะกิจ
เป็นอะไรที่สุดยอดมากสําหรับฉัน
ฉันไม่ใช่แค่ได้ทํางานที่เท่ระเบิดเท่านั้น
แต่ฉันก็โชคดีที่มีลูกเล็กสี่คนด้วย
ดังนั้นบางครั้งฉันจึงรู้สึก เป็นสองคนในร่างเดียวกัน
หลายๆ คนเรียกฉันว่าเจ้าหน้าที่แม่
(ศูนย์ตลาดสาธารณะ)
ในยุค 90 ซีแอตเทิลเป็น เมืองที่อยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านครั้งใหญ่
มันเปลี่ยนจากเมืองที่มีแค่สองบริษัท คือเวเยอร์เฮาเซอร์กับโบอิ้ง
มาเป็นเมืองที่มีไมโครซอฟต์
และทุกๆ บริษัทที่ตามไมโครซอฟต์มา
เบโซสจากแอมะซอน
สตาร์บัคส์ก็โตเอาโตเอา
เงินทองไหลมาเทมาเข้าซีแอตเทิล
(ธนาคารซีเฟิร์สต์)
มันน่าทึ่งมากที่ธนาคารผุดเป็นดอกเห็ด
ตอนนั้นผมยังจับต้นชนปลายไม่ได้
ว่าเงินที่ไหลเข้าเมืองจากกิจการเทคโนโลยี มันเป็นเชื้อไฟให้เรื่องนี้
แม้แต่ในร้านของชํายังมีธนาคารเลย
มีธนาคารเปิดอยู่ทุกหัวมุมถนน
ในรัฐวอชิงตัน เหตุการณ์ปล้นธนาคารพุ่งกระฉูด
ผมบอกภรรยาว่าอย่าเข้าธนาคารที่ซีแอตเทิล
เพราะมีโอกาสสูงว่าจะถูกปล้น
ชายสามคนถือปืนสั้น วิ่งเข้าไปในธนาคารยูเอสแบรนช์ที่วูดินวิลล์...
ชายคนนึงจะเข้าไปในธนาคาร
และมักจะส่งจดหมาย สั่งให้พนักงานเก็บเงินส่งเงินให้
ซีแอตเทิลมีเหตุการณ์ปล้นธนาคารบ่อยมาก
ไม่รู้นะว่าทุกคืนไหม แต่บ่อยมาก
ไปฟังข่าวล่าสุดจากคุณเดโบราห์ ฮอร์น ในที่เกิดเหตุครับ
ใช่แล้วค่ะเดวิด เมื่อสักครู่นี้...
ซีแอตเทิลเป็นสถานที่ที่น่าตื่นเต้น
เมืองเราเพิ่งจะเริ่มมีตัวตนขึ้นมา
ในแง่ของการเป็นที่รู้จักในประเทศ
เรามีเนอร์วานา ดังนั้นก็มีดนตรีกรันจ์
สําหรับผมแล้ว ในระดับนึงนั้นดนตรีกรันจ์
มันคือความอัดอั้นที่หลายๆ คนรู้สึก
เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง ที่กําลังจะเกิดขึ้นในชุมชนของพวกเขา
ดนตรีกรันจ์มันเป็นกระแสต่อต้านบริษัท
ต่อต้านแบรนด์และชื่อเสียงโด่งดัง
ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครอยากได้อะไรพวกนั้นเลย
ทุกคนต่อต้านสถาบันทุกชนิด ด้วยเหตุผลที่ถูกต้อง
พวกเขาเกลียดการกดขี่ พวกเขาเกลียดลัทธิล่าอาณานิคม
พวกเขาเกลียดการโจมตีสิทธิมนุษยชน และสิ่งแวดล้อม
แล้วเรื่องปล้นธนาคารเนี่ย โดยเฉพาะปล้นแล้วรอด
คนพากันคลั่งเลย
เขาปล้นธนาคารซีแอตเทิล 14 แห่ง ตั้งแต่เดือนมิถุนายนปี 1992
โห
เขาฉลาดมากนะ
ฉลาดเป็นบ้า
มันเหมือนกับตบหน้าผู้นําสถาบัน
- นั่นคุณฮอลลีวูด - ฮอลลีวูด ใช่
เรารู้ว่ามีผู้ชายที่ปลอมตัวหลายแบบ
เขาปล้นธนาคาร แต่ไม่ได้ทําร้ายใคร
ไม่มีการยิง
ฟังดูกล้าหาญมากค่ะ
ก็อาจจะมีประชาชนเชียร์เขา และหลายคนก็เปรียบเขาเป็นโรบินฮู้ด
ความลึกลับของโจรปล้นธนาคาร มันก็โยงกลับไปที่เรื่องโรบินฮู้ด
เขาปล้นคนรวยไปแจกคนจน
ดูสิ สูงส่งจะตายไป
เขาเป็นตํานานในแง่ที่เป็นโจรปล้นธนาคาร
แต่ในแง่ที่ว่าฮอลลีวูดเป็นใคร เราคิดผิดถนัดเลย
ไงเพื่อน
ว้าว ชายถอดเสื้อ
เข้ามาสิ
ไปเร็ว ไป
- ยังถ่ายอยู่เหรอ - ถ่ายสิ เราจะถ่ายยันจบทริป
ถือกล้องนิ่งๆ สิ
พูดง่ายกว่าทําน่ะสิ
อย่างที่เห็น เราอยู่ในป่าลึก
ไม่ค่อยจะมีแสงเลย
- โอเค ทาร์ซาน อยากทําอะไร - ขึ้นไปข้างบน
- ขึ้นไปข้างบนเหรอ - ใช่
เราจะเข้าไปในอาณาเขตของสเคอร์ล็อค
นี่สูงเท่าไร
- 23 เมตร - 23 เมตรเหนืออะไร
พื้นป่าซีดาร์
ข้างล่างตรงนั้น
ไหนเล่าให้ฟังหน่อย
ใช้เวลานานแค่ไหน เรื่องมันเป็นยังไง
ที่นี่ใช้เวลาสร้างประมาณสองอาทิตย์ได้
- สร้างหมดในสองอาทิตย์เหรอ สุดยอด - หกชั้น
ไม้ 58 ตัน
ออกแรงไปเยอะมาก กินข้าวเช้าก่อนเริ่มงาน
โอเค ไม่จริงหรอก ที่จริงใช้เวลา... ไม่รู้สิ
- สามสี่เดือนมั้ง - สามสี่เดือน
บ้านต้นไม้เป็นสถานที่ที่น่าทึ่งมาก
มันเป็นที่ที่เราไปพักเพื่อหนีกรอบสังคมได้
ครั้งแรกที่ฉันไปบ้านต้นไม้ สก็อตเป็นคนเปิดประตู
เขานุ่งชุดวันเกิด คาดแต่เข็มขัดเครื่องมือ
ไม่เคยมีใครต้อนรับฉันเข้าบ้านแบบนั้นมาก่อน
แต่ฉันทําเนียนเหมือนเห็นเป็นประจําทุกวัน
มันจะมีเฟอร์นิเจอร์เหมือนกับในบ้านทั่วไป
พอเดินไปบนระเบียงจะเห็นชักโครก
ฝักบัวอาบน้ํา
มันเหมือนห้องน้ําจริงๆ
ยกเว้นว่าเราได้มี ประสบการณ์กลางแจ้งที่วิเศษมาก
มันสร้างขึ้นล้อมต้นไม้เจ็ดต้น และมันแข็งแรงทนทานมาก
ใช้แผ่นไม้ซีดาร์และมีหน้าต่างบานใหญ่
มันเป็นบ้านต้นไม้ที่หรูหรามาก
มีเตาอบแก๊สขนาดใหญ่
และเราแบกเตาอบนี้ขึ้นบันได
ไปชั้นหนึ่ง ขึ้นไป 20 เมตร
พี่ชายผมเป็นเพื่อนสนิทกับสก็อต
และเขาบอกว่าจะจ้างผมสร้างบ้านให้เขา
ผมก็ตอบว่า "เอาสิ ทําไมจะไม่ได้"
งานก่อสร้างของเรามันบ้าบิ่นมากๆ
หลายครั้งที่เราเอาเชือกคล้องข้อเท้า แล้วห้อยหัวลงมาตอกตะปูหรือยึดไม้
มันอันตรายมาก
ทุกอย่างอันตรายหมด แต่เราไม่สน
บ้านต้นไม้มันคือบุคลิกลึกๆ ของสก็อต ที่ถูกรังสรรค์ขึ้นมา
เขาปลอดภัย มันคือที่พักใจ ที่ยึดเหนี่ยวของเขา
เขาเป็นอิสระจากทุกอย่าง
ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะทํางาน ที่อยู่สูงขึ้นมา 12 เมตรบนต้นไม้
ระเบียงยื่นออกไปจากขอบ เหมือนกระโปรงนักบัลเล่ต์ที่บานออก
หลายจุดกว้างพอให้นอนอาบแสงอาทิตย์
แล้วอาจได้หลับสักหน่อยด้วยถ้าไม่กลัวกลิ้งตก
มีอะไรเหรอเพื่อน
ผมชอบนั่งริมขอบ
แล้วมองต้นไม้บนภูเขาเรเนียร์
เล่าหน่อยสิ
ผมจะรู้สึกเบิกบานใจนิดๆ
ผมต้องการใช้ชีวิตนี้ให้เต็มเปี่ยม
ผมคงต้องเสาะหาอีกยาวนาน ก่อนที่จะพบสถานที่ที่พระเจ้าอยากให้ผมไป
จิตใจผมเป็นเหมือนเด็กไร้วินัยที่ซุกซน
ผมแค่ต้องตามจับให้ทัน
ทุกคนรักสก็อต
ทุกคนรักบ้านต้นไม้
ทั้งสองมีความเชื่อมโยงกัน
เราเข้ากันได้ทันทีที่เจอกันครั้งแรกที่โรงเรียน
เราทั้งคู่มีพลังงานเยอะ เรารักอิสระ
เราชอบดื่มเบียร์
มาร์ค บิ๊กกินส์เป็นคนที่น่าสนใจ
เขากับสก็อตเรียนที่วิทยาลัยเอเวอร์กรีนด้วยกัน
คนที่มาเรียนเอเวอร์กรีน มักจะเป็นคนที่ค่อนข้างจะแปลกแยก
ฉันก็ด้วย
ทุกคนค่อนข้างหัวก้าวหน้า
ไม่ใช่ว่าทุกคนเสพยาเพี้ยนๆ หรือเมาเหล้า ไม่ได้บ้าแบบนั้นเลย
แต่เราติดดินมาก
เราตีกลอง เสพเห็ดวิเศษ และนั่งล้อมรอบกองไฟ
มันเป็นชุมชนที่แน่นแฟ้นมาก
โชคชะตาพาเรามาเจอกัน
สก็อตเป็นคนรักอิสระเสรี
มากกว่านักศึกษาเอเวอร์กรีนคนอื่นๆ ซะอีก
ซึ่งคนก็มองว่ารักอิสระกันแล้ว
มาร์คเป็นคนอ่อนโยน จิตใจอ่อนหวาน
เขาเล่นกีตาร์และเขียนบทกวี
แต่ชีวิตเขาเจอมรสุม กําลังลําบาก
ฉันเลยคิดว่าสก็อตช่วยเขาได้มาก
ผมโทรหาเขา
แล้วบอกว่า "เพื่อน ฉันจะโดนหย่าแล้ว"
"ไม่รู้จะทําอะไรหรือไปไหนดี"
แล้วเขาก็พูดว่า "ขึ้นมานี่เลย ย้ายมาอยู่ด้วยกัน"
มาร์ค บิ๊กกินส์เป็นคนตัวใหญ่ห้าวๆ
เขาสูบเชสเตอร์ฟิลด์สเตรท
น่าจะวันละซองสองซอง
เขาซดเบอร์เบิ้นง่ายเหมือนกินน้ําหวาน
นั่นคือสายสัมพันธ์ระหว่างเขากับสก็อต
บิ๊กกินส์คอแข็งกว่าสก็อตมาก
ผมอยู่ที่บ้านต้นไม้หลายปี
ลูกสาวผมก็ด้วย
แล้วจะมีคนแปลกหน้ามาเคาะประตู
แล้วพูดว่า
(มาร์ค บิ๊กกินส์ เพื่อนสก็อต)
"เราได้ยินมาว่าที่นี่มีบ้านต้นไม้ที่เจ๋งมาก"
"เราขอไปดูได้ไหม" เราก็ต้องไล่เขาไป
คนเริ่มมากันเยอะจนเราต้องสร้างรั้ว กั้นไว้ตรงทางขับเข้ามา
และบ้านต้นไม้นี้สก็อตไม่ได้สร้างคนเดียว
ถึงแม้ว่าหลายๆ สื่อจะเขียนว่าเขาสร้างเอง
แต่หลายสิบคนช่วยกันสร้างขึ้นมา
ใครก็ควบคุมสก็อตน้องฉันไม่ได้
เขาอยากเป็นอิสระ
เขาเป็นพวกเสพติดความตื่นเต้น เขาชอบทําเรื่องท้าทาย
เรานั่งอยู่ที่ความสูง 18 เมตร หกชั้น
เพิ่งทําแบบนี้ครั้งแรกนะเนี่ย
เขาจะปีนกลับหัว 30 เมตรโดยประมาณ
พร้อมแล้วไปได้เลย แรมโบ้ ทาร์ซาน
เขาอยากไต่สูงขึ้นไปเรื่อยๆ
และเขาอยากได้มากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้ถ้าเขาลื่น เขาจะร่วงลงไป...
18 เมตรถึงพื้น
ยากว่ะ
บอกแล้ว ท้าความตายชัดๆ เพื่อน
เขาเป็นนักผจญภัย
เขาชอบความตื่นเต้นของชีวิต และต้องการสิ่งใหม่ๆ และประสบการณ์ใหม่ๆ
แต่เขาได้ทําการตัดสินใจครั้งสําคัญ
ที่นําเขาไปสู่ทิศทาง ที่เขาถอยหลังกลับออกมาไม่ได้
ผมเลือกเส้นทางผิดในด้านการเรียน
ผมดิ่งลงสู่เนื้อหาที่ไม่ดี ต่อการเติบโตทางจิตวิญญาณ
เสียงนึงดังชัดเจนขึ้นมา
"อย่าลืมว่ามาที่นี่เพื่ออะไร"
ผมเข้าใจ แต่ก็ไม่เปลี่ยนเส้นทาง
เขาตามหาบางสิ่งที่เป็นโลกของตัวเองมาตลอด
ตอนผมเจอเขาครั้งแรก เขาตั้งใจจะเรียนแพทย์
แต่แล้วเขาก็ล้มเลิกไป เมื่อได้ไปทดลองในห้องแล็บเคมี
แล้วเขาเห็นโอกาสที่จะทําเงินมหาศาล
(วิทยาลัยรัฐเอเวอร์กรีน)
สก็อตเป็นคนแรกที่ผมรู้จักที่ผลิตยาไอซ์
ตอนกลางคืน
เขาจะปีนขึ้นไปบนช่องเพดาน แล้วคลานเข้าไปในห้องแล็บ
อาจารย์ของสก็อตตี้ไปเจอเขา
พวกเขาไล่เขาออกจากวิทยาลัย
บอกว่า "อย่าคิดจะโผล่หน้ามาที่นี่อีก"
เขาฉลาดมากพอที่จะเป็นหมอได้เลย
เขาเหลืออีกแค่วิชาเดียว ก็จะเรียนจบสายเคมีและชีววิทยาแล้ว
จะได้เป็นนักเรียนเตรียมแพทย์
แต่เขาไม่อยากเป็น
เขาไม่ใช่คนแบบนั้น และเขารู้ดี
แล้วเขาก็เดินบนเส้นทางนั้นไปเลย
กิจการนี้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ เขาผลิตยาออกมามาก
และสินค้าของเขาบริสุทธิ์มาก
ถ้าคุณได้ลองยาของเขา
ผมขอบอกเลย มันเหลือเชื่อมากจริงๆ
เขามีชื่อเสียงว่าผลิตยาชั้นดีที่สุดแถวนี้เลย
ผมไม่เคยได้ยินใครพูดว่ายาไอซ์ของเจ้าอื่นดีกว่า
สก็อตเสพยาไอซ์ปริมาณน้อย และเขาควบคุมมันได้
เขาแค่ดื่มด่ํากับมัน ให้มันสร้างแรงบันดาลใจความสร้างสรรค์
เมื่อเวลาผ่านไป
เขาไปซื้อที่ดินที่มีโรงนาอยู่
ผมก็เลยออกไปรีโนเวตโรงนา
ในชั้นลอยของโรงนา เขาทําเป็นแล็บผลิตยา
กัปตันแพทเป็นคนออกหน้า เขาทําการเงิน
พวกเขาเจอกันในป่าเท่านั้น
นัดแลกเปลี่ยนสินค้าและเงิน
เมื่อสก็อตเอายา 80 กิโลกรัมไปให้กัปตันแพท
เขาจะจ่ายสก็อตสองล้านดอลลาร์
แพทเป็นคนที่พาสก็อตเข้าสู่วงการยาไอซ์
กัปตัน นั่นฉายาของแพท
เขาจะขนยาไปบาร์สโตว์ แล้วขายให้แก๊งบิดเฮลส์แองเจิล
แล้วสก็อตจะกลับไปที่บ้านต้นไม้
พร้อมกล่องหลายใบที่ใส่ธนบัตร 20 ดอลลาร์เต็ม
ผมกับสก็อตก็จะนั่งนับเงินกันทั้งคืน
แต่งานนี้เกิดอันตรายขึ้นมา อันตรายมากๆ
กัปตันแพทถูกฆาตกรรม โดยคนที่พยายามจะปล้นเขา
และเขาถูกฆ่าตอนหลับอยู่
สก็อตเสียใจมากตอนที่รู้ข่าว
แต่มันเป็นเรื่องปกติของคนในโลกนั้น และเขาไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้อง
ตอนนั้นเองที่เขาลาวงการ
เขามีรายได้จากยาไอซ์เท่านั้น
แล้วพอเขาเลิกผลิตยา เขาก็ต้องหาช่องทางทํากินใหม่
(ปล้นข้ามโคตร (1991))
ในยุค 90 ตอนนั้น
ปล้นข้ามโคตรเป็นหนังปล้นธนาคาร ที่ดังที่สุดเรื่องแรกๆ
เข็มสั้นบอกว่าได้เวลาลุยแล้ว
สก็อตชอบไปดูหนัง เพื่อหาไอเดียจากองค์ประกอบเล็กๆ
สก็อตไม่ชอบธนาคารกับบริษัทประกัน
เหมือนว่าทุกคนในยุคนั้นจะไม่ชอบกันทั้งนั้น
ลงไปนอนกับพื้นโว้ย
เงินนี้มีประกัน ไม่คุ้มตายหรอก
เขาอยากที่จะหาทางเอาชนะระบบให้ได้อยู่ตลอด
- เขาเป็นนักค้นหาตัวจริง - ค้นหาอะไร
คลื่นยักษ์ใหญ่ คลื่นยักษ์ที่สุด
เขาชอบเรื่องปล้นข้ามโคตร ตรงที่โพธิมีบุคลิกที่เป็นปัจเจกมาก
และเขาใช้ชีวิตอย่างกล้าหาญ
ไม่ว่าจะเป็นการปล้นธนาคารหรือการโต้คลื่น
ดังนั้นพอเขาออกจากธุรกิจค้ายา
เขาก็พูดว่า "ฉันจะไปเป็นโจรปล้นธนาคาร"
ขอบคุณมาก ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี และอย่าลืมไปใช้สิทธิเลือกตั้ง
(25 มิถุนายน 1992 ซีเฟิร์สต์ แมดิสันพาร์ค)
ธนาคารแรกที่เราปล้น
เราก็แค่คุยกัน แลกเปลี่ยนไอเดียไปเรื่อย
เราต้องทํายังไง ถ้าทําแล้วจะรอดไปได้ไหม
สก็อตบอกมาร์คก่อนการปล้นว่า
"อย่าพูดอะไร เข้าไปคุมให้คนอยู่ในระเบียบ"
"ได้" เขาเรียกเขาว่าหัวหน้า "ได้เลยหัวหน้า"
เพื่อนผมคนนึงพาเราไปส่ง ห่างจากธนาคารหนึ่งช่วงตึก
แล้วเธอควรจะไปพบเราที่จุดนัดพบ
(เจอกันที่นี่ ที่สํารอง)
แผนการของเราคือ เราจะรอให้ลูกค้าธนาคารเข้าไป
แล้วใช้รถเขาเป็นรถขับหนี
บิ๊กกินส์สวมหน้ากากโรนัลด์ เรแกน
ลุยเลยขาร็อค
สก็อตเข้าไปก่อน
เขาจะประกาศการปล้น
แล้วผมก็จะเข้าไปกันไม่ให้ใครแอบหนี
ผมประหม่าจนทําตัวไม่ถูก
แบบว่าไม่อยากเชื่อเลยว่าจะทําจริงๆ
ไม่เชื่อว่าลงมือแล้ว
บิ๊กกินส์ถือปืนอยู่ในมือ
เขาพูดว่า "ไอ้ห่าทุกตัว ลงไปนอนกับพื้น"
สก็อตหันมาแล้วพูดว่า "ทุกคนลุกขึ้นยืน"
เพราะเขาไม่อยากให้คนที่เดินผ่านไปมา เห็นว่าทุกคนนอนกับพื้น
ผมว่าสก็อตสั่งให้ทุกคนลงไปนอน
ตอนที่ผมเดินเข้าไปในธนาคาร เหมือนทุกคนจะนอนอยู่แล้ว
ถ้าคุณเคยนั่งรถที่จู่ๆ ก็คุมไม่อยู่
แล้วทุกอย่างก็ผ่านไปช้าๆ
นั่นละที่เกิดขึ้นกับผมในธนาคาร
ทุกอย่างเป็นสโลว์โมชั่น
ในสุดพอถึงเวลาหนี
สก็อตก็พูดว่า "มาร์ค หยิบกุญแจมายัง"
เขาเรียกชื่อจริงผมออกมา
ผมก้มลงไปถามว่า "คุณครับ ขอกุญแจรถได้ไหมครับ"
แล้วชายน่าสงสารคนนั้นเขากลัวจนตัวสั่น
รถคันนี้เพิ่งซื้อเลย ผมไม่ได้ยินเสียงมันสตาร์ท
ตอนที่ผมสตาร์ทอยู่ มีรถขับมาจอดอีกคัน
ในที่สุดสก็อตพูดว่า "รถมันติดแล้วมั้ง"
"รีบถอยแล้วหนีกันเถอะ"
เราขับรถผ่านแถบชานเมือง
แล้วลงจากรถตรงจุดนัดพบ แต่รถตู้ไม่มา
เพื่อนผมตื่นตูมแล้วไปจุดที่สอง เรามีจุดสํารอง
เราก็เลยต้องวิ่งฝ่าสนามกอล์ฟ
เราได้ยินเสียงรถตํารวจขับมา ได้ยินไซเรน
แล้วเพื่อนผมอยู่นั่นเอง จอดรออยู่ตรงที่นัดกัน
มันเป็นแบบนั้นเลย พลาดจนน่าขัน
ผมไม่รู้ว่าเขารอดมากันได้ยังไง แต่ก็รอด
แล้วผมก็เริ่มคิดเรื่อง
เบาะแสที่พวกเราอาจทิ้งเอาไว้
เราใช้รถตู้ของสก็อต
ถ้ามีใครจดป้ายทะเบียนเอาไว้ล่ะ
ผมคิดในใจ "เดี๋ยวต้องมีตํารวจมาจับแน่เลย"
ถึงจุดนึง ผมลุกขึ้นนั่งแล้วพูดว่า
"ฉันจะไม่ทําแบบนั้นอีกแล้ว"
สก็อตถาม "แน่ใจนะ งั้นไปปล้นอีกสาขากัน ตอนนี้เลย"
หลังจากปล้นเสร็จ
บิ๊กกินส์กลัวมากจนขับรถหนีไปมอนแทนา
แต่ความล้มเหลวได้ไปขับเคลื่อน ให้สก็อตถลําลึกเข้าไปอีก
เขาคิดได้ว่าเขาคุมข้างในธนาคารเองได้
ขอแค่มีคนควบคุมข้างนอกให้ดี
เขาถึงมาคุยกับผม
เขาคิดแบบนักวิทยาศาสตร์ วิเคราะห์ทุกอย่าง
ส่วนผมชอบด้นสด เป็นสายอาร์ต
ผมทํางานประติมากรรม ทั่วทั้งยุโรป เยอรมนี และนอร์เวย์
ผมไม่ชอบพวกธนาคารเลย ช่างมัน
"เยี่ยม จัดการพวกมันซะ"
"ปล้นมาให้หมดทุกแดงเลย"
"ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"
แต่ผมนึกภาพลงมือทําจริงๆ ไม่ออก ผมคิดว่ามันบ้ามากๆ
แต่สก็อตก็โน้มน้าวผมจนได้
เขาบอกว่า "งานนี้ง่ายจะตาย เหมือนแย่งขนมจากเด็ก"
งานนี้ทําเงินได้หลายล้านแน่
แต่อย่างที่เราพูดเสมอ
โลกนี้ไม่มีโรงเรียนสอนปล้นธนาคาร
สิ่งที่สก็อตกับผมทํา
เป็นสิ่งที่สร้างสรรค์ที่สุดที่ผมเคยทําในชีวิตนี้
มากกว่าโลกศิลปะอีก
การหาธนาคารที่เหมาะเจาะ มันเป็นอะไรที่กระชุ่มกระชวยมาก
เหมือนไปเจอชิ้นหินอ่อน ที่เหมาะเอาไปแกะรูปปั้น
ที่ผมอยากแกะสลัก
ผมจะนั่งริมถนน ใกล้พอที่จะเฝ้าดูได้
ผมจะจดเวลาที่รถหุ้มเกราะแวะมา
ช่วงส่งเงินเป็นช่วงที่สําคัญมากของวัน
เพราะนั่นคือตอนที่ธนาคารมีเงินเยอะที่สุด
ถ้าเป็นฤดูร้อน ผมจะเปิดกระจก
แล้วเปิดเพลงบัคหรือแจ๊ส
ผมจะคอยฟังวิทยุช่องของตํารวจทั้งวัน
และผมจะคอยดูรถลาดตระเวน แถวๆ ธนาคารนั้นๆ
เพื่อดูว่าพวกเขามาตอนไหน จดเวลาเอาไว้
หลายๆ ธนาคารที่เราปล้น
ตํารวจลาดตระเวนจะมาตรงเวลามาก
พวกเขาจะมาเป็นเวลา
เราจะท่องจําเส้นทาง
เพื่อที่ห้านาทีหลังตํารวจออกไปแล้ว
เราก็จะรู้ว่าถึงเวลาปล้นธนาคาร
ผมขับรถสอดส่องตามถนนอยู่หลายเดือน
ถ้าเราใส่หน้ากากโง่ๆ บุกเข้าไปในธนาคาร คนจะรู้ทัน
มันไร้สาระ
ผมก็เลยทําหน้าปลอม เหมือนที่เขาทํากันในฮอลลีวูด
(เอฟเอ็กซ์ อย่างนี้สิอัจฉริยะ (1986))
เราต้องการแค่บางส่วน เช่น จมูก คาง หรือว่าแก้ม
เขาใส่หมวกโครงการต่อต้านยาเสพติด ด้วยสองเหตุผล เพราะสิ่งแรกที่คนจะคิด
ก็คือคนใส่หมวกนี้คงต้องเป็นตํารวจ
แล้วเขาก็ใส่เย้ยตํารวจด้วย
เพราะมันเหมือน "ฉันอยู่นี่ไง" เข้าใจไหมครับ "แน่จริงมาสิ"
ตอนผมเห็นเขาครั้งแรก เขากลับออกมาจากในป่า
แล้วผมยืนทื่อ
ผมพูด "พระเจ้าช่วยกล้วยทอด นี่มันห่าเหวอะไรเนี่ย"
ผมมองแล้วมองอีก ดูไม่ออกเลยว่านี่คือสก็อต สเคอร์ล็อค
ผมรู้สึกเปลี่ยนไป ในแบบที่น่าผวาและเหมือนเวทมนตร์
ผมเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในช่วงนี้ของชีวิต
ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนละคน
(14 สิงหาคม 1992 ซีเฟิร์สต์ แมดิสันพาร์ค)
การปล้นธนาคารครั้งแรกของผม
เป็นธนาคารเดียวกันกับ ที่เขาปล้นกับมาร์คเมื่อหกสัปดาห์ก่อน
สิ่งสําคัญในการปล้นธนาคาร
คือ 15 วินาทีแรก เมื่อไม่มีใครคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แล้วเขาดูเหมือนคนที่อาจเป็นโรคผิวหนัง
ดังนั้นคนจะพยายามไม่มองเขา
สวัสดีค่ะ ให้ช่วยอะไรคะ
นี่เป็นการปล้น ห้ามใครขยับ
เขาจะชักปืนออกมาชิลๆ
คนสติดีๆ ไม่มีใครกล้าปฏิเสธเขาหรอก
สองคนนั้น เอาเงินใส่กระเป๋า ทุกคนอยู่ในความสงบ
ผมนั่งฟังวิทยุช่องตํารวจอยู่
เท่านั้นแหละครับ
ผมไม่เคยต้องเสี่ยงอะไรเลย เพราะว่าผมมีข้ออ้างว่าผมอยู่ไหน
ผมมีเหตุผลที่ไปอยู่ตรงนั้น และจะไม่มีใครจับผม
ยกเว้นว่าผมต้องวิ่งไปเรียกเขาออกจากธนาคาร
แล้วแผนการมันดีตรงนี้
เราจะมาคิดพัฒนาให้การปล้น
เป็นไปอย่างราบรื่น ปลอดภัย
และได้ผลลัพธ์ที่เราต้องการ
ซึ่งก็คือเงิน
เราไม่คุยกันเลยตลอดทาง
ตอนกลับไปถึงบ้านต้นไม้แล้วเราเริ่มนับเงิน
เราได้มาแค่ห้าพันถึงหมื่นดอลลาร์เอง
ผมพูดว่า "ให้ตาย บ้าที่สุด"
"ใครบ้าจะอยากติดคุกเพราะเงินทอนแค่นี้"
ช่วงต้นยุค 90 ผมจับโจรปล้นธนาคารได้คนแรก
แล้วผมคิดว่า "ให้ตาย นี่มันง่ายเหมือนยิงปลาในบ่อ"
ไม่ได้ตั้งใจจะพูดเพื่ออวยตัวเองนะ
แต่ภายในระยะเวลาห้าหรือหกเดือน
ผมเคลียร์คดีได้เกือบ 80 คดี และผมเสพติดมันมาก
ต่อมาผมได้รับมอบหมายให้ไปทํางาน ที่หน่วยเฉพาะกิจอาชญากรรมรุนแรงของเอฟบีไอ
สองครั้งแรกที่เขาปล้น ฮอลลีวูดไม่ได้อยู่ในสายตาเรา
เพราะเขาได้เงินไปน้อย
เวลาที่ผู้ต้องสงสัยปีนขึ้นเคาน์เตอร์ไปเต้น
พยายามสั่งคน
แถมยังขโมยรถคาดิแลคคนแก่มาอีก
มันแสดงว่าโจรพวกนี้โง่เง่า
พวกเขาคงเริ่มถามตัวเองว่า "นี่ เราพลาดตรงไหนกันบ้าง"
ผมบอกว่า "สก็อต ฉันไม่ทํางานนี้ แลกเงินแค่หมื่น หมื่นห้า หรือสองหมื่นนะ"
"มันงี่เง่า"
"เราต้องเอาให้สุด แล้วเอาเงินจากห้องนิรภัย
ไม่งั้นฉันไม่เอาแล้ว"
"ฉันไม่อยากมาเกี่ยวข้องกับเรื่องไร้สาระ"
เขาบอกว่า "เราปล้นจากห้องนิรภัยไม่ได้ ฉันมีข้อมูลไม่พอ"
เขาเลยจ้างมัสแตง
มัสแตงเป็นหญิงสาวที่พิเศษมาก ผมไม่เคยเจอผู้หญิงแบบเธอมาก่อน
เธอถูกจ้างเพื่อไปทํางานที่ธนาคารซีเฟิร์สต์ เป็นพนักงานหน้าเคาน์เตอร์
เธอได้คู่มือกับขั้นตอนการทํางานของธนาคาร
สําหรับสถานีถอนเงิน สําหรับห้องนิรภัย การส่งเงินทางรถหุ้มเกราะ
("ทําตามคําสั่งอย่างสงบ")
พอเราได้ข้อมูลภายในจากมัสแตงมาแล้ว
เราก็รู้ว่าเราทําสิ่งที่เราต้องทําได้
(19 พฤศจิกายน 1992 ซีเฟิร์สต์ ฮอว์ธอร์นฮิลส์)
เราเรียนรู้จากขั้นตอนว่าต้องพูดอะไร
นี่เป็นเรื่องจริง นี่เป็นการปล้น
มันมีศัพท์เฉพาะที่ต้องใช้กับนายธนาคาร
และเมื่อพวกเขาได้ยินศัพท์นั้น พวกเขาจะรู้ว่าคุณรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ใครเป็นพนักงานตู้นิรภัย
ฉันเอง
นี่คือปรากฏการณ์ของสก็อต
เขาคุมล็อบบี้ได้
และจัดการกับห้องนิรภัยได้ในเวลาเดียวกัน
เร็วสิ
เขาอยากให้พวกเขาอยู่ในความสงบ
"ไปตรงนั้น เปิดห้องนิรภัยสิ"
"ไม่มีปัญหา ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะดีเอง"
"ให้ฉันเข้าไปแล้วออกไปเถอะ"
มันเหมือนเขาเดินเข้าไปในสุสานแห่งจินตนาการ
มีกระเป๋าอีกใบไหม
ทุกคนลงไปนอนกับพื้น
เร็วสิ
พอเรากลับถึงบ้าน เราขับรถไปหลังสตูดิโอ
ผมถามว่า "เป็นไงบ้าง" เขาบอกว่า "ให้ตาย ไม่ดีเลยว่ะ"
"มันแย่อีกแล้ว" ผมก็สบถ "แม่งเอ๊ย ให้ตาย"
"ล้อกันเล่นไหมเนี่ย"
พอเราเข้าไปข้างใน เขาก็เอากระเป๋ามาเท
มันแบบ... ผมอุทาน "สุดยอด"
ครั้งนั้นเราได้มาเยอะที่สุด เป็นครั้งที่พลิกเกมไปเลย
ไม่ใช่แค่สําหรับเรา แต่สําหรับเอฟบีไอด้วย
ผมเริ่มทํางานกับเอฟบีไอในปี 1987
พอถึงเวลาที่เราเริ่มสืบสวนคดีฮอลลีวูด
ผมเป็นเจ้าหน้าที่ที่มีประสบการณ์มากที่สุด ในสาขาซีแอตเทิล
ที่ทําคดีโจรปล้นธนาคาร
ผมพยายามนึกถึงคดีที่ผมเคยทํา ที่มีคนทําแบบฮอลลีวูด
ที่เปลี่ยนจากขโมยในลิ้นชัก
ไปเป็นการใช้อาวุธจี้ ไปเป็นการปล้นจากห้องนิรภัย
ผมนึกไม่ออกเลยว่ามีใครไปทางนั้นอีกบ้าง
การสืบสวนคดีฮอลลีวูด มันคล้ายๆ กับการต่อจิ๊กซอว์
เรามีเบาะแสตรงนี้นิด ตรงนั้นหน่อย
พยายามสร้างภาพรวม
ผมว่าฮอลลีวูดชอบการทํางานนี้
ในการปล้นสี่ครั้งแรก เขาปล้นได้มากกว่าโจรทั่วไป
แต่แล้วเขาก็เริ่มเข้าไปในห้องนิรภัย
การปล้นห้องนิรภัยคนเดียวมันเสี่ยงมาก
เพราะเราจะไม่รู้ว่า ส่วนอื่นของธนาคารเกิดอะไรขึ้นอยู่
มันเสี่ยงมากขึ้น มีโอกาสที่สัญญาณเตือนภัยจะดัง
ณ ตอนนั้นเอง เขาทํางานซับซ้อนมากขึ้น
ภัยคุกคามเพิ่มขึ้น
มันเป็นความท้าทายสําหรับเขา และเขาอยากท้าทายเรา
แต่ภาพรวมตรงนี้คืออะไร มันคือ "ใครคือฮอลลีวูด"
เอาละ พร้อมนะ
ขอต้อนรับสู่บ้านต้นไม้ เข้ามาเลย
พ่อแม่ฉันทึ่งกับบ้านต้นไม้มาก
เพราะพ่อฉันชอบสร้างอะไรเอง
- นี่จะเป็นห้องอาหาร - ใช่
มันเป็นสิ่งปลูกสร้างที่น่าทึ่งอันดับต้นๆ
พวกเขาประทับใจกับตัวตนของสก็อตตี้ และสิ่งที่เขาทําสําเร็จในด้านนี้
เราโตมาในบ้านที่พ่อแม่รักเรา
พ่อฉันเป็นบาทหลวง เป็นบาทหลวงผู้เป็นที่รักมาก
ส่วนแม่เป็นครูสอนเด็กพิการทางการเรียนรู้
เราเป็นลูกนักเทศน์ และให้ตายเถอะ
เราอยากพิสูจน์ให้ทุกคนรู้ตั้งแต่อายุน้อย
ว่าเราไม่ใช่เด็กเรียบร้อย
เราทั้งคู่ชอบผจญภัยมาก ถึงเป็นเพื่อนกันได้
เขาไม่เหมือนใคร เขาไม่กลัวอะไร
ทั่วเรนตัน รัฐเวอร์จิเนีย มันมีบ้านโชว์รูมอยู่เต็มไปหมด
เราแอบเข้าได้ทุกหลัง
ผมกับสก็อตตี้หัดสะเดาะกุญแจกันทั้งคู่
เราไม่ได้หัดเพื่อที่จะขโมยของนะ
เราเรียนรู้วิธีสะเดาะกุญแจ
เพื่อที่จะได้เข้าไปดูอีกฝั่งประตู
พอเขาโตขึ้นเป็นวัยรุ่น
เขาเริ่มมีความลับมากขึ้นเรื่อยๆ
และเราเคยเรียกเขาว่า เจ้าแห่งการบิดเบือนข้อมูล
เพราะเขาไม่ถึงกับโกหกตรงๆ
แต่เขาจะบอกบางอย่าง ที่เรารู้ว่ามันไม่จริงทั้งหมด
ไม่ก็ละเว้นบางเรื่องไป
ตอนที่เขาเริ่มทําเรื่องบ้าๆ
สิ่งนึงที่เขาทํา ตอนนั้นเขาน่าจะ 15 หรือ 16 ได้
ก็คือเขากับเพื่อนคนนึงไปขโมยรถ
น่าจะรถตู้มั้งนะ ขโมยจากศูนย์เลี้ยงเด็กในพื้นที่
แล้วขับไปที่ชายหาด
แล้วก็โดนจับได้
ฉันคิดว่านั่นเป็นจุดพลิกผันสําหรับพ่อ
เพราะเหตุการณ์วันนั้นทําให้พ่อรู้ว่า
อะไรบางอย่างในตัวสก็อตตี้มันมาผิดทางแล้ว
เขาโตขึ้นแต่ไม่ยอมทิ้งพฤติกรรมที่เด็กๆ ทํากัน
เขาแค่ขัดเกลามันแล้วซุกซนไปเรื่อยๆ
สําหรับสก็อต ทุกอย่างคือขั้นบันได
ธนาคารฮอว์ธอร์นฮิลส์ คือการเปิดโลกใหม่ให้กับเรา
ทันทีที่เข้าไปในห้องนิรภัย มันก็เป็นขั้นใหม่เลย
ณ จุดนี้
พอเราจงใจทิ้งรถไว้ให้ตํารวจ
เราจะจ้างคน
อาจเป็นผู้หญิง หรือผู้ชาย ที่หน้าตาไม่เหมือนเราเลย
อาจจะสูงสัก 190 มีผมยาวยุ่งเหยิง หรืออะไรแบบนั้น
ให้เงินไปสักพันดอลลาร์
เขาจะไปซื้อรถ ขับมาให้ผม แล้วผมก็รับไป
เราเช็ดร่องรอยในรถด้วยน้ํายาล้างพู่กัน
เราจะเอาผมผู้หญิงไปวางไว้ที่เบาะหลัง
พยายามทําให้มันชวนสับสนให้ได้มากที่สุด
บางครั้งก็มีถนนหลายสายไปธนาคาร เส้นที่ตํารวจอาจจะขับลงมาได้
เราก็จะจ้างคนมาดูต้นทาง
หน้าที่ของผม ทั้งสองครั้งที่ผมไปทําน่ะนะ คือเป็นคนดูต้นทาง
เขาให้วิทยุผมมา สั่งให้จอดตรงนี้
พอเห็นตํารวจมาให้พูดว่า "แม่มาแล้ว"
ทําแค่นั้น
ผมไม่ลังเลเลยที่จะช่วยสก็อต
ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา
เทคนิคหลักอย่างนึงในการปล้นของสก็อต คือการปล้นธนาคารเดิมซ้ํา
ไม่มีใครคาดคิดหรอกว่าเราจะกลับมา
แล้วปล้นที่เดิมภายในไม่กี่วัน
(รวมทั้งหมด 551,244 ดอลลาร์)
สิ่งแรกที่เราทําคือเทเงินออกมาทั้งหมด
แล้วฉายแสงอัลตราไวโอเลต
ว่ามีแบงก์ไหนที่อาจมีการทําสัญลักษณ์
แบงก์ใหม่อันตรายที่สุด
เพราะมันมีเลขที่เรียงตามลําดับ
เราจะเอาไปกระจาย
เราจะเอาอุปกรณ์ทั้งหมด ไปใส่ในถังเก็บของทหาร
แล้วฝังลงดิน
แล้วเราก็เอาเสื้อผ้ากลับเข้าไปในป่า
แล้วเอาไปเผาที่กองไฟที่เตรียมไว้
หลังจากนั้นผมก็ต้องไปฟอกเงิน
(รีโน เมืองเล็กที่ใหญ่ที่สุดในโลก)
สก็อตชอบพนันกับกีฬาบ่อยๆ
แล้วเรื่องฟอกเงินน่ะ เป็นไอเดียเขา
นั่นคือผลงานของเขา มันเป็นความคิดที่แยบยลมาก
เราจะแทงทั้งสองทีมที่แข่ง ลงเงินเท่าๆ กัน แต่คนละกาสิโน
ซึ่งต้องมีสักทีมชนะ
ทําให้เราได้เงินคืนมาทั้งหมด
ยกเว้นจํานวนที่เจ้ามือยึดไปสําหรับทีมที่แพ้
ซึ่งก็คือห้าเปอร์เซ็นต์
แต่ที่จริงเราไม่เสียเงินเลย
สก็อตเอาเงินไปทําหลายอย่าง
เขาใช้ชีวิตอย่างที่ใจปรารถนา
ท่องเที่ยว ไปเปิดโลก ไปเจอผู้คน
นั่นคือสิ่งที่เขารัก
พักนี้ผมได้รู้ซึ้งถึงความสุขของการเที่ยวคนเดียว
ประสบการณ์ที่บ้าบิ่นที่สุด จะเกิดขึ้นเมื่อผมอยู่คนเดียว
สก็อตเป็นคนลึกลับจริงๆ
เขาจะหายตัวไปเป็นพักๆ
ครั้งหนึ่งฉันคิดว่าเขาอาจเป็นซีไอเอ หรือไม่เขาก็ปลูกกัญชา
ผมไม่เคยถามเลยว่าเขาหาเงินยังไง
เขาคงเป็นผู้รับเหมามั้ง ไม่รู้สิ
ถึงได้เก่งเรื่องก่อสร้างไง
ผมได้ไปรู้ว่าเขาอยากยับยั้ง ไม่ให้มีการตัดไม้ทําลายป่าตรงนั้น
เขาทํางานกับเอิร์ธเฟิร์ส
และเขาจะบริจาคเงิน ให้นักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมเหล่านี้
ผมถาม "ทําแบบนั้นทําไม สก็อต เอาเงินไปสิ้นเปลืองกับพวกฮิปปี้ทําไม"
สก็อตมองว่าตัวเองคล้ายกับโรบินฮู้ด
และผมคิดว่ามันชัดเจนมาก จากวิธีการที่เขาหาเงินมา
แล้วก็วิธีที่เขาแจกจ่ายมัน
(โรบินฮู้ดของพอล เครสวิค)
ในแง่ที่เขาเป็นเหมือนโรบินฮู้ด ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง
เขาให้เงินผม เขาให้เงินคนอื่นอีกมาก
ผมเห็นเขาแจกจ่ายเงิน
ครับ เขาช่วยผู้คน
ถ้าใครต้องการอะไร
เขาก็จะแบ่งให้สองสามพันดอลลาร์ ไปทําอะไรก็ได้
เขาแจกจ่ายเงินไปทั่ว
มันเป็นความสัมพันธ์กับเงินที่ตลกดี
เราไม่ได้หามันมา แต่ขโมยมา หยิบมา
ใช้จ่ายอย่างอิสระแล้วไปหามาเพิ่ม
เขาไม่ใช่โรบินฮู้ด
โรบินฮู้ดเขามีอุดมการณ์
เขาขโมยจากคนรวยแล้วเอาไปแจก... เรื่องไร้สาระพวกนั้นแหละ
แต่สก็อตไม่ใช่แบบนั้น
เขาช่วยคนที่เขารู้ว่า
ถ้าในอนาคตเขาต้องการให้ทําอะไร
เขาก็จะไปเรียกพวกนั้นมาช่วยงานได้
ไม่ว่าทั้งหมดมันจะประสบความสําเร็จแค่ไหน
แต่ก็จะถึงจุดนึงที่เราท้าทายชะตากรรม
และมันไม่จบอย่างที่เราต้องการเสมอไป
เราต้องยกเลิกการปล้นครั้งนึง
เพราะลูกค้าคนนึง จําหน้าเขาได้ตอนเขาเดินเข้าไป
พอได้ยินสายโทรแจ้งตํารวจ ผมก็เรียกเขาออกมา
ต้องไปแล้ว ไปเร็ว
การปล้นครั้งต่อไป ทันทีที่เขาขึ้นรถหนี
ถุงสีย้อมก็ระเบิด เขาโยนทิ้งไปทั้งกระเป๋าเลย
เราไปเจอรถจอดอยู่ห่างจากธนาคารไม่กี่ช่วงตึก
ผมนั่งในรถสเตชั่นแวกอน ณ ที่เกิดเหตุคันนั้นอยู่สองสามนาที
ซึมซับมันเข้าไป
ในตอนนั้น ผมเข้าใกล้เขาที่สุดก็เวลานั้นละ
ตอนที่ผมนั่งอยู่ในรถคันนั้น รอให้มีการปล้นธนาคารครั้งต่อไป
เราแกะรอยมันไปหาเจ้าของคนก่อนได้
ซึ่งก็ทําให้เราสามารถสเกตช์ภาพ
ของคนที่ซื้อรถคันนั้นได้
เราให้ตํารวจนักวิเคราะห์บุคลิกเข้ามา สรุปข้อมูลให้ทุกคนที่ทําคดีนี้อยู่ฟัง
เขาบอกว่าโจรอาจเป็นเจ้าหน้าที่ตํารวจ
ที่เราคิดแบบนั้นก็เพราะว่า เขามีทักษะในการปล้นธนาคาร
สายสืบมาแกนสงสัยว่า
ฮอลลีวูดอาจเป็นตํารวจ
ชอว์น จอห์นสันเขาเชื่อว่า ฮอลลีวูดน่าจะเป็นตํารวจ
ผมเชื่อไหมว่าเขาเป็นตํารวจ ไม่
ผมไม่ได้เชื่อทฤษฎีนั้น
เราพิจารณาทฤษฎีนั้นกันจริงๆ
และเราคิดว่ามันทําให้เขาเป็นคนอันตรายขึ้น
เราอยากกระจายข่าวออกไป จะได้ไขคดี
เราจึงใช้สื่อ
ซึ่งก็เป็นส่วนนึงของแผนการที่คิดมาอย่างดีแล้ว
เราเคยรายงานเรื่องโจรปล้นธนาคาร ฉายาฮอลลีวูดไปแล้ว
เขาเป็นผู้ร้ายหมายเลขหนึ่ง ที่เอฟบีไอต้องการตัวมากที่สุด
การปลอมตัวเป็นสาเหตุ ที่เอฟบีไอขนานนามชายคนนี้ว่าฮอลลีวูด
เขาได้ปล้นธนาคารสําเร็จมากว่าสิบแห่ง
ในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา
มันเปลี่ยนเรื่องราวไปมาก
ตอนที่เอฟบีไอตั้งชื่อให้เขาว่าฮอลลีวูด
เพราะเรารู้ว่าพวกเขาตามหาชายคนนี้ไม่เจอ
และมันดูเหมือนเป็นวัฏจักร
ทุกๆ หกเดือนจะมีธนาคารถูกปล้น
คนก็ถาม "นี่ฝีมือฮอลลีวูดอีกไหม"
ภารกิจของเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ ชอว์น จอห์นสัน
คือการตามหาใครก็ได้ที่รู้อะไรเกี่ยวกับฮอลลีวูด
ผมว่าเราจะเริ่มต้นจากการเคาะถามทีละบ้าน
ครึ่งนึงไปฝั่งนั้น อีกครึ่งมาฝั่งนี้
ปกติเราจะไม่เห็นเจ้าหน้าที่เอฟบีไอเดินในชุมชน
แล้วถามว่า "พอจะรู้อะไร เรื่องการปล้นธนาคารนี่ไหม"
มันบ้ามากที่เห็นเจ้าหน้าที่เปิดเผยขนาดนั้น
อีกทั้งยังเป็นเบาะแสว่า พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ผมอาจอยากให้เขารู้ว่าผมลงพื้นที่แล้วก็ได้
ผมก็อยู่ที่นั่น นี่ไงหน้าผม ออกทีวี
ผู้ต้องสงสัยส่วนใหญ่จะติดตามสื่อที่ออกข่าวเขา
อันที่จริงผมว่าพวกนั้นชอบมาก
ครั้งแรกที่เราได้ข่าวเรื่องฮอลลีวูด
คือจากบทความสองหน้ากับชอว์น จอห์นสัน
เขาเขียนว่า
"มีคนที่รู้ว่าชายคนนี้เป็นใคร และเราอยากให้คุณช่วย"
- ฉายาของเขาคือฮอลลีวูด - พวกเขาเรียกเขาว่าฮอลลีวูด
ฮอลลีวูดแต่งหน้าหนามาก
ชื่อนั้นมีอิทธิพลต่อเขาอย่างมาก
ผมว่ามันไปเสริมอีโก้เขา
ทําให้เขาตื่นเต้น
เขาไม่ได้พูดหรือยอมรับมาตรงๆ หรอก
แต่ผมรู้นิสัยเขาดี ลึกๆ แล้วเขาแอบภูมิใจ
เรานึกว่าเขาจะปล้นอีก ถ้าเขาได้รับความสนใจมากขนาดนี้
(27 มกราคม 1995 ซีเฟิร์สต์ แมดิสันพาร์ค)
การปล้นแต่ละครั้งคือโอกาสได้ลองอะไรใหม่ๆ
สําหรับการหนีที่เกิดเหตุ เราจะเดากันว่า เอฟบีไอจะคิดว่าเราจะใช้ทางไหน
แล้วเราก็ทําตรงกันข้าม
สําหรับธนาคารที่เราอยากปล้น การจะหนีออกมา
เราต้องขับเส้นแมดิสัน ตรงไปหาตํารวจที่เข้ามา
หรือไม่ก็ต้องอ้อมทะเลสาบ
ผมเลยบอกว่า "ให้นายขึ้นรถ แล้วจอดรออยู่ตรงนั้นสิ"
"ส่วนฉันจะไปร้านอาหาร
แล้วนั่งรอให้หายวุ่นวาย"
"พอตํารวจไปกันแล้ว ฉันจะกลับขึ้นรถ
แล้ววิทยุบอกนายว่าออกมาได้ตอนไหน"
เขามีรถตู้ เราเอาไปแต่งภายใน ให้เขาเข้าไปซ่อนใต้พื้นได้
ดังนั้นถ้าส่องไฟฉายเข้าไปจะมองไม่เห็น
ผมบอกสก็อต "ให้ตาย งานนี้แจ็กพอตแน่"
"เมื่อคืนฉันฝันว่า
เราจะได้เงิน 250,000 ดอลลาร์เป็นอย่างต่ํา
และนายจะหนีได้อย่างปลอดภัย"
"ไม่มีปัญหาแน่นอน"
ผมนั่งรออยู่ในร้านอาหารอยู่ 45 นาทีได้
มีรถตํารวจมาที่เกิดเหตุสี่ห้าคัน
แล้วผมสามารถมองออกไปนอกหน้าต่าง
แล้วดูว่าเมื่อไรรถจะแยกย้ายไปกันหมด
ผมไปถึงที่เกิดเหตุและคิดว่า
"หมอนี่เป็นผีหรือไง เขาหายไปไร้ร่องรอยได้ยังไง"
สิ่งหนึ่งที่เขาค้นพบตอนอยู่ในรถตู้
ก็คือลมหายใจเขาทําให้เกิดฝ้า
ถ้าตํารวจสังเกต
พวกเขาจะเห็นฝ้าแล้วคิดว่ามีคนอยู่ในรถ
ผมเดินไปที่ร้านไวน์ฝั่งตรงข้าม
แล้วพอผมออกมาจากร้าน พวกเขาก็ไปกันหมดแล้ว
และผมเดินไปที่รถ
หยิบวิทยุออกมาแล้วว.หาสก็อต
ผมบอกว่า "หัวหน้า ไปกัน"
(การปล้น #14 ได้มา 252,466 ดอลลาร์)
(รวมทั้งหมด 938,077 ดอลลาร์)
เหมือนแมวไล่จับหนู
เห็นชัดว่าตํารวจกับเจ้าหน้าที่รัฐหงุดหงิด
พวกเขาคิดไม่ออกว่าคนคนนี้เป็นใคร
สิ่งที่ทุกคนจําได้เกี่ยวกับชายคนนี้
คือเขาสั่งทุกคนในธนาคารและขู่ว่าจะยิง
เจ้าหน้าที่เอฟบีไอต่างท้อใจ
ที่ฮอลลีวูดปล้นเงินจํานวนมากไป แล้วลอยนวลอยู่ได้เป็นเวลานาน
พวกเขากลัวว่าเขาจะหันมาใช้ ความรุนแรงก่อนจะถูกจับได้
ผมคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่เปลี่ยนเรื่องราวของฮอลลีวูด
จนกระทั่งเราเริ่มได้ยินเรื่องเล่า จากเจ้าหน้าที่ธนาคาร
ว่าเขากระทําเรื่องเลวร้ายอะไรบ้าง เขาก็เหมือนไม่เคยทําร้ายใคร
บางครั้งเขาจะจนตรอก
เขาพยายามเข้าห้องนิรภัย
เจ้าหน้าที่ห้องนิรภัยไม่อยู่ พาเข้าไปไม่ได้ เขาหัวเสียมาก
เขาพูดว่า "นี่คริสต์มาส ฉันไม่อยากต้องฆ่าคน"
แล้วก็ใช้ปืนช็อตไฟฟ้ากับพนักงานคนนึง
ดังนั้นเขากล้าใช้อาวุธ
ผมเคยเห็นคนร้องไห้
มันสะเทือนขวัญมาก เราก็อยากจะช่วยพวกเขา
ให้สงบสติอารมณ์หน่อย จะได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
มันไม่เหมือนการปล้นครั้งไหน
ที่พวกเขาเคยพบเจอมาก่อน
เราไม่รู้เลยจริงๆ ว่าอีกสักครู่
เขาจะลงมือทําอะไร
เขาดูคุกคามมาก
การปล้นธนาคารไม่ใช่อาชญากรรมที่ไม่มีเหยื่อ
คนที่อยู่ในธนาคารเสียขวัญกันหมด
เจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์ก็เสียขวัญ
เวลาที่มีคนเอาปืนมาจ่อหน้า แล้วมีคนข่มขู่จะฆ่าเรา
มันมีผลกระทบต่อคนนะคะ
ฉันถูกปล้น 14 ครั้ง
แล้วครั้งนึงเป็นฝีมือโจรฮอลลีวูด
เขาเรียกร้องความเคารพยําเกรง
และเขาสั่งไม่ให้ทุกคนขยับ แล้วทุกคนก็แข็งทื่อ
มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา ที่โจรปล้นธนาคารจะคุมสถานการณ์ได้ขนาดนั้น
เรื่องแบบนั้นเราลืมไม่ลงหรอก
ไม่ว่าจะพยายามใช้ชีวิตต่อไป แต่มันก็จําฝังใจไปตลอด
เราต้องทําอะไรได้มากกว่านี้ เพื่อยับยั้งคนพวกนี้สิ
ไม่งั้นจะมีคนเจ็บตัว
เขานึกว่าเขาก็แค่กําลังสนุกสุดเหวี่ยง
ใช้ชีวิตให้เต็มที่
แต่การที่เขาคิดว่าเขาจะรอดตัวไปได้น่ะ
เขาคิดผิดแล้ว
เมื่อคุณก้าวเข้าไปในโลกของเรา
คุณไม่รู้หรอกว่ามันจะส่งผลเสียยังไง
ไม่มีทางรู้ได้
หลังจากปล้นธนาคารมาหลายปี
เราก็ไม่ใช่คนเดิม ที่เราเคยเป็นก่อนหน้านั้นอีกต่อไป
สก็อตเริ่มเครียด
เขาไม่ใช่คนสบายๆ เฮฮาปาร์ตี้แล้ว
คนคนนั้นหายไปแล้ว
บรรยากาศที่บ้านต้นไม้เปลี่ยนไป
เขาเริ่มปิดกั้นมากขึ้น ปลีกตัวบ่อยขึ้น เข้าสังคมน้อยลงมาก
สก็อตให้ผมไปอยู่ที่บ้านด้านหน้า เพื่อกั้นไม่ให้ใครเข้าไป
ชีวิตของเขาเริ่มมีความลับมากขึ้นเรื่อยๆ
และเขาต้องให้ไล่คนออกไป
เขาไม่อยากให้ใครมาเห็นว่าเขาทําอะไร
เมื่อเราผ่านจุดที่ไม่อาจหวนคืน แล้วเริ่มใช้ชีวิตแบบนั้นแล้ว
ก็ต้องโกหกทุกคนไปทุกเรื่อง
ทุกคนที่ห่วงใย ทุกคนที่พบเจอ
ผมเลือกเส้นทางผิดอยู่เรื่อย
พอผมเริ่มทําอะไร ผมก็จะหยุดก่อนที่จะบรรลุผลประโยชน์จากมัน
ผู้หญิงหลายคนรู้สึกได้ว่าผมครึ่งๆ กลางๆ
ผมแค่อยากได้ไปเรื่อยๆ เหรอ เพราะแบบนี้เหรอผมถึงไม่เคยพึงพอใจ
ครั้งนึงฉันพูดหยอกเขา ตอนเห็นพฤติกรรมเขากับผู้หญิงบางคน
"ทําอะไรของนาย เห็นผู้หญิงเป็นน้ําจิ้มเหรอ"
"ขอทีเถอะ"
เขาโสดไหมเนี่ย มีสาวขึ้นเตียงไหม
ทุกอย่างไม่มีเหตุผลเหมือนเมื่อก่อน
ผมมักจะรู้สึกเป็นอิสระ และรู้สึกมั่นคงในแผนการชีวิต
แต่ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกติดกับ
ดื่ม!
เขาโผล่มาที่หน้าบ้าน "ผมต้องคุยกับพี่"
และขณะที่เรานั่งอยู่ตรงนั้น เขานั่งหันหน้าเข้าหาฉัน
แล้วเขาก็เริ่มร้องไห้ น้ําตาไหลพรากลงมา
เขาพูดว่า "ซูซ ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
"แต่เวลาส่องกระจก ใบหน้าที่จ้องผมมันไม่ใช่หน้าผม"
"มันคืออะไร"
ณ ตอนนั้นฉันรู้เลยว่าเขาแย่แล้วจริงๆ
เขากําลังพ่ายแพ้การต่อสู้ ระหว่างแสงสว่างและความมืดในตัว
เขาเริ่มดื่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เพื่อบรรเทาความวิตกกังวล
แต่สก็อตอยากออกโรงอีกเป็นครั้งสุดท้าย
ธนาคารสามหรือสี่แห่ง
ปล้นติดต่อกันในค่ําวันเดียวกันเลย
ให้ได้เงินสัก 10 ถึง 15 ล้านดอลลาร์ก็จบ
เสร็จแล้วก็แยกย้ายทางใครทางมัน
เราหาธนาคารได้สามแห่ง
ที่แรกต้องเป็นธนาคารเล็ก รีบเข้ารีบออก
ไม่สนว่าจะได้เงินเท่าไร
ปล้นเพื่อดึงกําลังตํารวจ ไปที่ธนาคารเล็กๆ แห่งนั้น
เสร็จแล้วไปต่อที่ธนาคารใหญ่ขึ้น
กว่าตํารวจจะไปถึง ก็ปล้นแห่งที่สาม
พวกเขาจะไหวยังไง
เราอยากทําให้เมืองซีแอตเทิลปั่นป่วนย่อยยับ
ซึ่งไม่ใช่แค่ทําได้เท่านั้น แต่ชนะได้ด้วย
ผมเริ่มจะหงุดหงิดตอนทําคดีนี้
เราเจอรถหนีมาสองสามคันแล้ว
แต่ก็ได้แค่เข้าใกล้ตัวการ ยังไงก็ใกล้ไม่พอ
ผมเบื่อที่จะรอแล้ว เบื่อรอตอบโต้การปล้นธนาคารของเขา
ผมเริ่มขุดค้นแฟ้มเก่าๆ
ย้อนกลับไปดูวิธีการ
ช่วงเวลาของวัน วันไหนของสัปดาห์
ที่ตั้งธนาคาร ปล้นไปได้เท่าไร
ผมรู้ว่าเขาอีโก้สูง
ผมถึงได้รู้ว่าสักวันเขาก็จะกลับมาอีก
ผมนั่งคิดเลข
แล้วคํานวณออกมาว่า เขาใช้เงินประมาณเดือนละ 21,000 ดอลลาร์
จากข้อมูลนั้น ผมคาดการณ์ว่า เขาจะทําการปล้นอีกภายในช่วงสามวันไหน
ของเดือนมกราคมปีต่อไป
ผมรู้ว่าเขาจะกลับมาจุดเดิม
ที่ผมคิดว่าอาจเป็นเป้าหมายอีก
ผมก็แค่ต้องรอให้พวกเขากลับมา
แล้วไปอยู่ถูกที่ให้ถูกเวลา
หลังจากการปล้นครั้งใหญ่ครั้งล่าสุด เราหยุดไปหนึ่งปี
ในที่สุดเราก็วางแผนกันปล้นธนาคารสามแห่ง
แต่เราต้องหาคนมาอีกคน
เพราะเรื่องโลจิสติกส์ของการปล้นธนาคารสามที่
หลังจากปล้นธนาคารครั้งแรก
ผมหนีไปกบดานที่มอนแทนา
แต่แล้วสก็อตก็โผล่มาล่อผมกลับเข้าไปใหม่
สก็อตเขาไปฉายเดี่ยวปล้นธนาคารคนเดียว
แล้วเขาเริ่มจะควบคุมฝูงชนไม่ได้
เขาบอกผมว่า "นายแค่ต้องไปยืนที่ล็อบบี้"
"อย่าให้ใครออกไป แค่นั้นแหละ"
หนึ่งปีผ่านไปหลังผมคาดการณ์ วันปล้นสามวันในเดือนมกราคม
ผมกับเจ้าหน้าที่หนึ่งคนในหน่วยเฉพาะกิจ
จึงไปสอดแนมที่ธนาคาร ที่เราคิดว่าฮอลลีวูดน่าจะเลือก
วันแรก ไม่เกิดเหตุใดๆ
วันที่สอง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วันที่สาม ผมออกไปรอดูหน้าธนาคารคนเดียว
พอมาร์คกลับมา เราตัดสินใจปล้นที่นึงก่อน
เพื่อทดลองแผนก่อนที่จะปล้นสามแห่ง
การปล้นครั้งที่สองของผมต่างจากครั้งแรกมาก
ควบคุมได้มากขึ้น ราบรื่นขึ้นมาก
มันเหมือนไปทํางานมากกว่าไปผจญภัย
ทันทีที่ได้ฟังคําบรรยายลักษณะ ผมรู้ทันที
"เวรแล้ว นั่นฮอลลีวูด"
เขาปล้นอีกธนาคาร ห่างจากจุดที่ผมรอไปกิโลกว่า
เขากลับมาตามที่ผมบอกเป๊ะ เขากลับมาในวันที่สาม
ผมใกล้จะจับเขาได้เข้าไปเรื่อยๆ ตามหลังเขาแค่ไม่กี่นาทีเอง
ไม่ใช่หลายเดือน ไม่ใช่หลายอาทิตย์ แต่อีกไม่กี่นาทีก็จับได้แล้ว
ผมไปที่ธนาคาร เรากระชับที่เกิดเหตุ
ผมเป็นคนแรกที่ตามไปถึงที่เกิดเหตุ
แล้วพอไปถึงธนาคาร ผมมองชอว์น จอห์นสัน
แบบ "มาถึงเร็วขนาดนี้ได้ยังไง"
และผมได้รู้ว่าเขากับทีมเจ้าหน้าที่เอฟบีไอล้วน
คอยสอดส่องเฝ้ารอฮอลลีวูดกันเอง
เขาไม่บอกคนอื่นในหน่วยเฉพาะกิจเลย
เจ้าหน้าที่หน่วยเฉพาะกิจคนอื่น คิดว่าสิ่งที่ผมทํามันบ้า
"เขาไม่กลับมาหรอก เขาไม่มานี่หรอก"
ฉันจําได้ว่าเหตุการณ์นั้นไปปลุกไฟในตัวทุกคน
ให้เร่งทําคดีนี้
เพราะว่าเขาเว้นช่วง ไม่ได้ปล้นมานานแล้ว
ณ ตอนนั้นทุกคนในหน่วยเฉพาะกิจคิดว่า
ต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ๆ
และเอลเลนเป็นคนเล็งเห็นว่า
คดีนี้มันชักจะเอาไม่อยู่แล้ว
และเราต้องปิดมันให้ได้
ฮอลลีวูดมีพฤติกรรมที่คาดเดาได้
ในแง่ของช่วงเวลาของวันและที่ที่เขาจะปล้น
เราวางแผนทําการสอดส่อง
โดยหวังว่าเจ้าหน้าที่เราสักคน จะไปอยู่บนถนนแถวๆ นั้น
ตอนที่เขาปล้นธนาคาร
เราต้องใช้กรมตํารวจซีแอตเทิล เราต้องใช้หน่วยลาดตระเวนพิเศษ
เราต้องใช้ทรัพยากรทางอากาศ
เราเพิ่มทรัพยากรเอฟบีไอเข้ามาด้วย
การรวบรวมกองกําลังขนาดนั้น มันต้องใช้ความพยายามอย่างสูงมาก
ดังนั้นเราจึงมีพันธกิจว่า เราจะรวบรวมทรัพยากรเหล่านี้มาใช้
โดยไม่มีกําหนดยกเลิก
นี่เป็นยุคที่มีการใช้เทคนิคใหม่ชื่อว่าโปร-เน็ต
เราใช้เครื่องติดตามอิเล็กทรอนิกส์ โดยเอาไปติดไว้กับเงิน
ซึ่งมันจะส่งสัญญาณไปที่เสารับ
แล้วเราก็ต้องมีกลไกติดตามตําแหน่งเครื่อง
แปลว่าต้องเอาไปติดตั้งบนรถตํารวจ
ผมต้องกลับไปดูประวัติการปล้นทั้งหมดอีกครั้ง
เพื่อหาเป้าหมายที่มีเหตุผล ที่ถ้าเป็นผมจะไปปล้นซ้ําอีก
เราจะได้เอาอุปกรณ์ไปให้ธนาคาร
เราเอาเครื่องติดตามอิเล็กทรอนิกส์ไปใส่ไว้ ในหลายๆ ธนาคารเท่าที่จะทําได้ที่ละสองตัว
ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับเวลา
ยิ่งมีอุปกรณ์ติดตามพวกนี้ ในห้องนิรภัยมากเท่าไร
ผมก็ยิ่งมีเวลาไปถึงตัวโจรมากเท่านั้น
ถ้าต้องเลือกระหว่างแกกับไอ้หน้าโง่ที่ไหนก็ไม่รู้
ที่แกกําลังจะทําให้เมียมันเป็นหม้าย
ไอ้น้อง แกตายแน่
ผมกับสก็อตดูเรื่อง "ฮีท คนระห่ําคน" มันเป็นหนังที่ดุเดือดมาก
อย่าขยับ อย่าขยับโว้ย
ฉากปล้นธนาคารในหนังเรื่องนั้นตรงเป๊ะเลย
แล้วฉากถล่มยิงกันเล่นเอาเราอกสั่นขวัญหายเลย
ผมจําได้ว่าผมกับสก็อตมองหน้ากัน
"ไอ้ชิบเป๋ง ถ้าเราเจอแบบนั้นบ้างล่ะ"
และนั่นคือเกมที่เราเล่นกันอยู่
มันเป็นไปได้จริงๆ
เล่นเอาเรากลัวพระเจ้า
และกลัวความตายเลย
ตลอดช่วงที่ฉันทําคดีนี้อยู่
ฉันคิดเสมอว่ามีความเป็นไปได้สูง ว่าอาจมีคนบาดเจ็บได้
ฉันเคยทํางานใกล้ชิด กับคดีปล้นธนาคารของเอฟบีไอมาก่อน
แล้วเพื่อนร่วมงานของฉันถูกฆ่าตาย ระหว่างยิงสวนกันที่ไมอามีปี 1986
ยิงต่อสู้กันนานกว่าสี่นาที
เจ้าหน้าที่พิเศษเอฟบีไอสองคนถูกฆ่าตาย และเจ้าหน้าที่อีกห้าคนได้รับบาดเจ็บ
เราอาจไม่รู้ว่าฮอลลีวูดเป็นใคร
แต่สิ่งที่เรารู้ก็คือ ถ้าเราเผชิญหน้ากับเขากลางถนน
เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่
เมื่อถึงจุดนึง ท่ามกลางเรื่องราวทั้งหมด
ผมมีความฝันที่จําได้ชัดเจนมาก
ผมตะกายขึ้นมาจากน้ําบนชายหาด
แล้วฉลามเพิ่งกัดขาผมขาดไปทั้งสองข้าง
ผมเอาความฝันนี้มาเป็นคําแนะนํา
คําแนะนําคือรีบออกมาซะ
ผมสัมผัสได้ว่าสก็อตรู้สึกว่า มีบางอย่างกําลังคืบคลานเข้ามา
เราไปปีนเทือกเขาโอลิมปิกกัน
ที่นั่นพิเศษมากสําหรับสก็อต
นั่นคือช่วงเวลาความสงบของเรา
เราลบความวุ่นวายในเมืองออกไปจากใจ
แล้วเราจะออกไปท้าทายตัวเองในธรรมชาติ
บนยอดเขาวอชิงตัน
สก็อตบอกผมว่า "ฟังนะ ไม่ว่ายังไง จงลิขิตชีวิตของตัวเอง
อย่าให้ศัตรูกําหนดชะตากรรมให้เรา"
"นายต้องควบคุมชีวิตตัวเองให้ได้"
แค่ธนาคารเดียวมันยังไม่พอสําหรับสก็อต
เขาอยากปล้นธนาคารสามแห่ง
ผมบอกว่า "นายบ้าไปแล้ว"
ผมไปคุยกับสตีฟ บอกเขาว่า
"ฟังนะ ฉันว่าหมอนี่ชักจะไปกันใหญ่แล้ว"
"ฉันจะไปแคลิฟอร์เนีย แนะนําให้นายไปด้วยกัน"
แล้วเขาก็พิจารณาจริงๆ นะ
แต่เขาไม่อยากทําให้สก็อตผิดหวัง
ผมรู้ว่าผมต้องลงมือทําการปล้นครั้งสุดท้าย
เพราะอะไรบางอย่าง มันต้องบรรลุ มันต้องได้ฉากจบ
ครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอสก็อต
ฉันฝันร้ายมากเลย
ในฝันมีปืน มีคนยิงกัน
มันอยู่ที่ซีแอตเทิล มีคนวิ่งหนี
แล้วฉันเล่าฝันให้เขาฟัง เขาหน้าซีดไปเลย
เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า "เธอน่าจะไม่ได้เจอฉันอีก"
"ฉันน่าจะไปที่หมู่เกาะเซเชลล์"
ฉันถาม "จริงเหรอ นายจะกลับมาใช่ไหม"
เขาบอกว่า "ฉันว่าเธอจะไม่ได้เจอฉันอีก"
ผมเดินเข้าสู่ความมืดยามกลางคืน แล้วตะโกนใส่พระเจ้าเพื่อให้พระองค์คุยกับผม
พระเจ้าไม่ตอบสนอง ผมสัมผัสได้ถึงการถูกปฏิเสธ
นี่คือช่วงเวลาของความเจ็บปวด โกรธแค้น และคับข้องใจ
แล้วผมต้องไปทางไหนวะเนี่ย ชายขี่ม้าขาวมีปีกผู้ยิ่งใหญ่ในความคิด
ผมจะไม่เขียนบันทึกไปอีกนาน
เราเตรียมปล้นธนาคารพวกนี้มาหลายปี
และประมาณสองสัปดาห์ก่อนวันขอบคุณพระเจ้า
สก็อตบอกว่ามีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย
ข่าวร้ายคือตอนนี้พวกเขามี เครื่องโปร-เน็ตติดเงินในห้องนิรภัย
เราไม่มีทางเอาเครื่องนั้นออกทันเวลา ที่จะทําตามแผนเดิมได้
เราเลยต้องทิ้งแผนปล้นหลายธนาคารไป
ข่าวดีคือเราจะไปปล้นธนาคารที่ถนน 125
มัสแตงบอกเราว่ามันน่าจะมีเงิน
ห้าถึงเจ็ดล้านดอลลาร์เก็บอยู่ในธนาคาร
ดังนั้นแผนการเราเปลี่ยนไปทั้งหมด
(เครื่องติดตาม)
แต่เราต้องหาทางจัดการ เรื่องเครื่องติดตามให้ไว
เราเลยไปปล้นธนาคารนึงเพื่อลองมือดูก่อน
เราไม่แต่งหน้าสก็อต แต่ให้ใส่หน้ากากไอ้โม่ง
เราไม่อยากให้ใครคิดว่า ฮอลลีวูดเป็นคนถอดเครื่องติดตาม
ผมบอกว่า "ฟังนะ เข้าไปในธนาคาร ไม่ต้องไปยุ่งกับเจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์เลย"
"ไปที่ห้องนิรภัย ไปเอาเงิน
แล้วพอกลับออกมา เราจะมีเครื่องติดตาม"
"แล้วจะได้เห็นว่ามันติดเงินยังไง"
เครื่องพวกนี้ทั้งหมด ถูกสอดไว้ระหว่างธนบัตร 20 ดอลลาร์
เพราะเวลากรีดปึกเงินจะรู้สึกว่ามีก้อนอะไร
ภายในเวลาแป๊บเดียว เราก็เจอสองเครื่อง ซึ่งเราทิ้งออกทางหน้าต่าง
และหลังจากนั้น
เราทั้งคู่รู้สึกสบายใจ และมั่นใจว่าเราทําได้จริงๆ
(27 พฤศจิกายน 1996 วันก่อนวันขอบคุณพระเจ้า)
ผมตื่นมาตอนเช้า ในวันก่อนวันขอบคุณพระเจ้าปี 1996
เช้านั้นภรรยาบอกผม ก่อนออกจากบ้านว่า "วันนี้ละ"
"วันนี้คุณจะจับฮอลลีวูด"
ผมก็คิดในใจ "อย่ามั่นใจนักเลย"
สัปดาห์วันขอบคุณพระเจ้าเป็นสัปดาห์ที่สั้นเสมอ
และเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ไม่เข้ามาออฟฟิศด้วยซ้ํา
เราตื่นขึ้นมาในวันก่อนวันขอบคุณพระเจ้า
เรามองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนตกหนักมาก
ฟ้ามืดครึ้ม ยอดเยี่ยมไปเลย ดีมาก เหมาะสําหรับงานที่เราจะทํา
ผมออกไปทําความสะอาดรถ จัดเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อย
เราไปห้องแต่งหน้าแล้วก็ใส่ชิ้นส่วนเทียมและวิก
เราไม่ค่อยได้พูดคุยอะไรกัน
ผมเดินเข้าไปในสตูดิโอ สก็อตเอากล่องกีตาร์ออกมา
เขาเอาไรเฟิลจู่โจมออกมา เขาเอาปืนลูกซองออกมา
ความคิดก็คือถ้ารถตํารวจมาเจอเรา
เราจะคว้าปืนลูกซองแล้วลงไปยิงเครื่องยนต์
ให้รถตํารวจขับต่อไม่ได้
ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
เราพร้อมจะขึ้นรถตู้ไปซีแอตเทิล
เราให้มัสแตงเป็นคนดูต้นทางบนเนิน
ได้เวลาลงมือแล้ว
(ธนาคารซีเฟิร์สต์ สาขาเลคซิตี้)
เราได้รับการฝึกมา เพื่อรับมือกับโจรฮอลลีวูดโดยเฉพาะ
แล้วตอนที่เขาเดินเข้ามาปล้นเราที่สาขาเลคซิตี้
เขาเดินผ่านโปสเตอร์นําจับตัวเองฉิวเลย
อย่าตื่นตระหนก นี่เป็นการปล้น
สก็อตเดินเข้าไปก่อน
จัดการต้อนให้ทุกคนเข้าที่
แล้วมาร์คก็เข้าไป
สั่งการคนที่อยู่ในธนาคาร
เราไม่กลัวด้วยซ้ํา
เราซ้อมแผนการในใจ เคยทํามาหมดแล้ว
เพราะงั้นก็แค่ต้องลงมือ
ฝันร้ายที่สุดของผมเลย
ไม่ใช่แค่ฮอลลีวูดหนึ่งคน แต่มีถึงสองคนที่เดินเข้ามา
แล้วทุกอย่างก็วายป่วงทันที
ผมก็เลยเริ่มดึงเงินจากเก๊ะที่มีสัญญาณเตือนภัย
ใครเป็นพนักงานตู้นิรภัย
ผมตอบว่า "ผมเอง"
เราสองคนไปที่ด้านหลัง
และตู้นิรภัยนั้นสามารถใช้ รหัสเหตุการณ์ฉุกเฉินเปิดได้
ซึ่งก็จะไปเปิดสัญญาณเตือนภัยอีกอัน
ผมอยากให้ตํารวจทุกคนในซีแอตเทิล แม่งไปที่ธนาคารนั้นเดี๋ยวนั้นเลย
รีบไปถึงให้เร็วที่สุด
ในออฟฟิศเหมือนเมืองร้าง ไม่มีใครอยู่เลย ไฟก็ปิด
ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะ เคลียร์งานที่ค้างคาให้เสร็จ
เราคอยฟังวิทยุตํารวจซีแอตเทิลกันอยู่
แล้วเสียงก็ดัง
เป็นเสียงดังบี๊ปๆ
พวกเขาเข้าไปสองนาที สามนาที ห้านาที
มัสแตงไม่ได้แจ้งอะไรผม ทุกอย่างไปได้สวยหมด
แต่แล้วก็ได้ยินวิทยุ
มีผู้ต้องสงสัยสองคน ที่ใส่หมวกเข้าไปในธนาคาร
สวมเสื้อคลุมยาวสีเขียว
พวกเขาโบ๊ะหน้าหนาๆ เป็นสีขาว
ผมได้ยินคนแจ้งทางวิทยุว่า "มีคนเห็นนายแล้ว"
เขาร้อนรน
เขาโมโห เขาอยากเข้าไป เขาอยากออกมา
เขาเอาจริง
เร็วๆ สิ
ผมใส่โปร-เน็ตเข้าไปในกระเป๋า
ระหว่างที่เขาเอาปืนจ่อผม
ผมคิดในใจ "เขาจะกลับมายิงฉันไหมนะ"
ไมค์วิ่งมาหาแล้วพูดว่า
"มีธนาคารโดนปล้น น่าจะฮอลลีวูด"
เราวิ่งไปที่รถ เปิดไฟ
เปิดไซเรน และขับลงซอยสอง
ผมออกจากออฟฟิศตอนห้าโมงเย็น นึกว่าหมดวันทํางานแล้ว
ผมเดินเข้าครัวที่บ้าน
เพจเจอร์ดัง พอมองหน้าจอ
ฮอลลีวูดออกปล้น
ผมว่าสก็อตอยู่ในห้องนิรภัยนานเกินไปหน่อย
แต่แล้วเขาก็เดินออกมาจากบริเวณนั้น
แล้วเขาถือกระเป๋าใบใหญ่ ผมรับมาจากเขาในทันที
ผมกําลังถือเงิน 1,080,000 ดอลลาร์ ที่อยู่ข้างในกระเป๋าใบนี้
ถึงจุดนี้ เราได้ยินเสียงไซเรนกันแล้ว
ตอนนั้นเองที่เราเห็นตํารวจมากันเต็มไปหมด
ยั้วเยี้ยเลย
สก็อตตะโกนว่า "สตีฟ เราล้มเลิกกันตอนนี้เลยดีกว่า"
"ไม่เอาแล้ว"
ผมบอก "พูดอะไรของนายวะสก็อต"
"ไปกันเร็ว ทํางานให้จบๆ เอาเครื่องติดตามออกไป"
ผมซิ่งรถเร็วเหมือนขโมยมาเลย
เราได้รับข้อมูลอัปเดต จากหัวหน้าศูนย์วิทยุอย่างต่อเนื่อง
ผู้ต้องสงสัยถือปืนพกสองคน
แต่ผมพยายามมีสมาธิ กับเครื่องติดตามที่ออกมาจากธนาคาร
ตอนนี้มีสัญญาณทางไหนบ้างไหม
เวดจ์วูดกับเลคซิตี้มีสัญญาณทั้งคู่
ผมขับตามเครื่องนี้ไป
มันเข้าไปในเขตสัญญาณหลายๆ ที่ในเมือง เสาหลายตัวเจอแล้วก็หาย เจอแล้วหาย
ผมพยายามตามสัญญาณนั้นไป
ในที่สุดสก็อตก็ตะโกนว่า "เจออันนึง" เขาให้ธนบัตร 20 ดอลลาร์มาสองใบ
ที่ติดก้าวด้วยกันเพื่อใส่โปร-เน็ต
ผมโยนมันออกไปทางหน้าต่างแล้วขับต่อไป
เจ้าหน้าที่คนนึงแจ้งทางวิทยุว่า
"ตรงนี้เริ่มจะเจอสัญญาณแรงแล้ว"
ผมขับไปจอดตรงนั้น
แล้วเจอเครื่องติดตามถูกทิ้งอยู่ข้างทาง
ผมก็อุทานออกมาทันที "ฉิบหาย"
แต่ผมรู้ว่ามันยังมีเครื่องติดตามอีกตัวนึง
พวกเขายังคุ้ยหากันอยู่หลังรถ
ผมพูดว่า "บิ๊กกินส์ ตั้งสติหน่อย"
"ทํางานให้เสร็จสิวะ ไม่ต้องกลัว เอาให้สําเร็จ"
เราลนลานมากเพราะมีตํารวจออกมาเต็มเมือง
เรารู้ว่าพวกเขาตามล่าเราอยู่
เราขโมยเงินธนาคารมา 1,080,000 ดอลลาร์
แล้วการหาเครื่องติดตามนี่มันยากเกินไป
จู่ๆ หน้าปัดผมก็สว่างวาบขึ้นมา ได้ลุยแล้ว
สก็อตบอกว่า "จอดก่อน ฉันอยากขับ ฉันรู้ว่าเราต้อง..."
ผมก็สวน "ฉันรู้ว่าต้องไปไหน ไม่ต้องห่วง นายทํางานไป"
แต่เขาไม่ยอม
ในที่สุดผมก็บอกว่า "ได้" แล้วผมมองไปหลังที่นั่งคนขับ
มีเงินกองเบ้อเริ่ม
พวกเขาทํางานกันไม่มีแบบแผนเลย
ผมอุทาน "ฉิบหายแล้ว ซวยแล้ว"
ขับไปสิ! รออะไรอีกล่ะ ไปเร็ว
ผมยังตามหลังอยู่อีกไกล ผมต้องไปให้ถึง
นี่คดีผม ผมต้องเป็นคนจับ
ผมฟังเสียงสัญญาณ มันดัง...
แล้วผมก็ตามหน้าปัด
มันบอกให้ผมไปหารถตู้สีขาว
ผมเลยปิดไฟทุกดวง
แล้วขับตามที่หน้าปัดมันบอก ไปทางท้ายรถตู้เชฟโรเลตคันนึง
ผมเห็นฝ้าที่กระจกหลังรถ
เรามองเห็นแสงไฟจากกระจกหลังรถ
มันดูแปลกมาก
เรารู้เลยว่าพวกนี้คุ้ยเงินกันอยู่
ผมบอกว่า "วิทยุ เราจะหยุดรถที่ผิดกฎหมาย"
เราจะหยุดรถผิดกฎหมายกันนะ
ขอกําลังเสริมด้วย
ระหว่างที่สก็อตชะลอรถ ตอนที่เราอยู่บนเนินเล็กๆ
เขาชะลอเพื่อเตรียมเลี้ยวซ้าย
แล้วพอเขาเลี้ยวซ้าย ผมเห็นรถตํารวจ
ตามหลังเรามาสามคัน
รถตู้แล่นช้าๆ ไปจอดตรงขอบถนน
ขณะที่ผมลงจากรถ ผมชักปืนออกมาแล้วชี้ไปที่เป้าหมาย
ผมเห็นว่าผู้ต้องสงสัยลงจากรถมาแล้ว
ตํารวจเขาอ้างว่าเรายิงเขาก่อน แต่ไม่ใช่เลย
พวกเขาต่างหากที่ยิงโจมตีเราก่อน
ปากไมเยอร์มันขยับอีกแล้ว โกหกเห็นๆ
ผมจะเล่าให้ฟัง
ผมมองเห็นเงาคนที่ประตูฝั่งคนขับ
ถึงจะมืดแต่ผมเห็นว่าเขามีปืนไรเฟิล
และผมเห็นปืนไรเฟิลมันเล็งตรงมาที่ผม
ฉันไม่เห็น
ฉันมองเห็นแค่จากกระจกหน้ารถ
ดังนั้นฉันไม่เห็นใครลงจากรถสักคน
เหตุผลที่เราเอาปืนไป มันไม่ได้เพื่อยิงตํารวจ
แต่เพื่อทําให้รถวิ่งไม่ได้
ไม่จริง ปืนมันเล็งมาที่ผมชัดๆ
บทเรียนทั้งหมดของผมมันถูกกระตุ้น
เขาหันลําปืนลงมาที่ตัวผม
ผมคิดในใจ "เวรแล้ว"
แล้วเพราะอะไรไม่รู้ ปืนมันไม่ยอมยิง
แล้วก็ "คลิกๆ คลิก" ดังสามที
ผมคิด "ฉิบหายละ"
ทันใดนั้น ตํารวจก็เริ่มยิงท้ายรถเรา
ผมรู้ว่ากระสุนผมเจาะประตูหลังรถเข้าไป
ผมจําได้แค่ว่าโดนกระสุนเจาะ แล้วผมก็ล้มลงไป
จู่ๆ แขนซ้ายผมก็ฟาดมาที่หน้า
"มันยิงแขนกูขาด!"
ผมร้องลั่น
แล้วพอขับไปอีกสักหน่อย สก็อตก็จอดแล้วหยิบปืนลูกซอง
พอเราไปถึงที่ที่สอง ก็มีการเปิดฉากยิงสวนกัน
ขณะที่ผมลงจากรถเพื่อยิงรถตู้อีกที
ผมได้ยินเสียงลูกปืนดังมากสามครั้ง
กระสุนแล่นข้ามหัวฉันไปหลายลูก
ฉันเห็นแค่เศษกระจกเต็มไปหมด
ฉันไม่ได้สวมชุดเกราะ แล้วฉันอยู่กลางสมรภูมิปืน
ฉันพยายามจะสื่อสารกับสํานักงานเอฟบีไอ
ฉันบอกพวกเขาว่า "มีการเปิดฉากยิงแล้ว"
รถขับออกไปอีกรอบ
แขนซ้ายผมแกว่งไปมา
บิ๊กกินส์ถูกยิงที่ท้อง
เลือดเต็มไปหมด
แล้วจู่ๆ รถตู้ก็ชนตู้ม
ขณะที่ผมนอนอยู่ท้ายรถตู้ สก็อตวิ่งออกไป
ผมคิดว่าเราคุยกันเรื่องนี้ทุกครั้ง
งานนี้ตัวใครตัวมัน
และขณะที่ผมวิ่งไปที่รถ
ผมเห็นเงาคนวิ่งเข้าตรอกไปทางทิศใต้
ที่ปัดน้ําฝนยังปัดอยู่ รถยังเข้าเกียร์
และบิ๊กกินส์ไม่พูดสักคํา
ผมเลยไม่รู้ว่าเขายังอยู่หรือตายไปแล้ว
ส่วนสก็อตก็หนีไป
ผมได้ยินแต่เสียงตํารวจตะโกนโหวกเหวก
"มันไปแล้ว มันวิ่งไปทางนั้น ยิงมันแม่งเลย ฆ่ามัน!"
ผมไปที่ตรอกแล้วหยุด
แล้วคิดว่า "อย่าเข้าไปในตรอก" นี่เป็นสิ่งที่เราเรียกว่า "คอขวดคอขาด"
ถึงตอนนั้นผมคิดว่าผมควรถอยกลับไปที่รถตู้
ที่เจ้าหน้าที่คนอื่นยิงผู้ต้องสงสัยไปสองคน
แล้วผมเห็นชายผิวขาวถูกใส่กุญแจมือนอนกับพื้น
ผมถาม "แกเป็นใคร ฮอลลีวูดหรือเปล่า"
เขาบอกว่า "ไม่ เขาวิ่งเข้าตรอกไป"
ผมบอก "ยิงกูเลยสิวะ เมื่อกี้ยังยิงนี่"
"ยิงกูให้ตายไปเลย จะได้จบๆ"
เขาบอกว่า "ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวศาลก็จัดการแกเองแหละวะ"
ตอนที่เขาบอกให้ผมยิงเขาทิ้ง ผมบอก "ไม่ อย่าคิดจะรอดตัวไปได้ง่ายๆ"
"แกเสียทีเราแล้ว"
ผมไม่อยากติดคุก
ตอนนั้นไม่มีอะไรสําคัญแล้ว เท่าที่รู้ ชีวิตมันจบไปแล้ว
แล้วจู่ๆ ความกลัวและความเจ็บปวด มันมลายหายสิ้น
และผมมองในรถตู้แล้วเห็นกองเงิน
พวกรูกระสุนที่ตํารวจยิงรถตู้
มันเหมือนลําแสงเลเซอร์
แล้วทันใดนั้นเอง ดนตรีสวรรค์ก็ดังขึ้นมาในหัว
ผมไม่เคยได้ยินดนตรีแบบนั้นมาก่อน
แล้วเงินก็กลายเป็น เกือบเหมือนเครื่องราง...
"นี่มันอะไร ก็แค่กระดาษ ใครจะไปสนวะ"
"ใครบ้าที่ไหนจะมาทําแบบนี้
เพื่อเศษกระดาษงี่เง่าที่ไร้ความหมาย"
หน่วยดับเพลิงปฐมพยาบาลบิ๊กกินส์อยู่ที่เกิดเหตุ
แล้วเขานอนแน่นิ่ง เหมือนตายไปแล้ว
ขณะที่ผมมองเขา
นักดับเพลิงมองมาที่ผมและทําท่า...
ชี้นิ้วโป้งลง ผมคิด "ฉิบหาย ฉันฆ่าคนตาย"
ผมสูดหายใจลึกๆ แล้วบอกตัวเอง
"ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย"
ผมเคยยิงกับคนร้ายมาก่อนครั้งนึง แต่ไม่เคยยิงกันแบบนี้เลย
นี่ยิงสวนกันจริงจัง
ตอนออกไปนอกรถตู้ ผมเดี๋ยวสลบเดี๋ยวฟื้น
ผมจําได้ว่าไมค์ มาแกน เปิดเปลือกตาข้างหนึ่งของผม
ดูว่าผมตายหรือยัง
แต่ผมจําได้ว่ารู้สึกโล่งอก ที่ในที่สุดมันก็จบลงซะที
ผมปล่อยวางได้แล้ว ไม่ต้องใช้ชีวิตแบบนี้อีกแล้ว
ชายทั้งสองที่ถูกยิงได้ถูกควบคุมตัว
และนําส่งโรงพยาบาล
คนนึงยังลอยนวลอยู่
ตํารวจ เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ และสุนัขตํารวจหลายสิบชีวิต
แม้แต่หน่วยสวาท ถูกเรียกตัวไปตามหาตัวผู้หลบหนี
ถ้ายังมีใครลอยนวลอยู่ นั่นเป็นสิ่งที่น่ากลัว
เขาอาจอยู่ที่ไหนก็ได้
ผมตามรถพยาบาลไปถึงโรงพยาบาลฮาร์เบอร์วิว
ไว้ค่อยจัดการกับที่เกิดเหตุ ผมต้องไปคุยกับสตีฟ
แล้วรู้ให้ได้ว่าคืนนั้นเราต้องตามหาใครอีก
จบตรงนี้ ผมจะไม่ยอมทนอีก
ต้องปิดคดีแล้ว
ในห้องรอในโรงพยาบาล
ชอว์น จอห์นสันมาสอบปากคําผม
แล้วนึกภาพตามนะ ผมถูกยิง ผมกําลังซวย มาถึงจุดนี้
สก็อตหนีไปแล้ว ผมไม่รู้ว่าเขาตายแล้วหรือยัง
บิ๊กกินส์อาจตาย
ความคิดผมปั่นป่วน
ผมเลยพยายามปกป้องตัวเอง
ผ่านไปสองชั่วโมง ในที่สุดสตีฟ ไมเยอร์สก็ยอมบอก
ว่าคนที่ผมต้องไปจับคือสก็อต สเคอร์ล็อค
เขาว่าสก็อต สเคอร์ล็อคคือฮอลลีวูด
ตํารวจซีแอตเทิลและดับเพลิง 19
ครับ ผมรู้ว่ามีตํารวจมาหาคนในละแวกบ้านเรา
- ค่ะ - แล้วมีคนมาเคาะประตูบ้านเรา
มีเรือแคนูที่มีผ้าใบคลุมอยู่
ไม่รู้ว่าควรมีใครไปเปิดดูไหม
ฉันไม่เห็นใครเลย
แต่ฉันคิดว่าใต้ระเบียงฉันใช้ซ่อนตัวได้ดี
ผมได้ยินเรื่อยๆ ว่าตํารวจเคาะถามตามบ้าน
ตลอดทั้งคืนและตลอดทั้งวัน
พยายามหาเบาะแส
แต่ไม่เจอสักอย่าง
ฉันแค่สงสัย ในพื้นที่ของฉัน มีทั้งตํารวจและเฮลิคอปเตอร์
ค่ะ กรุณาอยู่ในบ้านนะคะ
แล้วพยายามอย่าเปลืองสายฉุกเฉินค่ะ
ตอนที่ฉันได้ข่าวว่าฮอลลีวูดหนีไปได้
ฉันโมโห เพราะว่าเสียแรง ไปกับการตามจับเขาเยอะ
คําเดียวที่ผมนึกออกคือ "เชี่ย ถามจริง"
ฮอลลีวูดอยู่ตรงนั้นแท้ๆ หนีไปได้ยังไง
หลายชั่วโมงต่อจากนั้น
ผมเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวาย แล้วเพจเจอร์ก็ดังขึ้น
ผมคิดว่าโจรปล้นธนาคาร อาจซ่อนอยู่ในรถบ้านในสวนหลังบ้านผม
อะไรทําให้คิดแบบนั้นคะ
ผมเห็นมีคนอยู่ในนั้น แล้วมันก็ถูกล็อกด้วย
ทั้งที่ไม่ควรมีใครอยู่ในนั้น
เป็นคู่หูเก่าของผม เขาบอกผมว่า
"พวกเขาต้อนผู้ต้องสงสัยของคุณ จนมุมอยู่ใกล้ๆ กับที่เกิดเหตุ"
- ดูออกไหมคะว่าชายหรือหญิง - ไม่ออกครับ ผมเห็นแค่ผมสีเข้ม
โอเค นานแค่ไหนแล้ว
ผมเพิ่งเข้าบ้าน
เจ้าหน้าที่ถูกส่งไปที่รถบ้าน
พวกเขาไปเคาะประตูดูว่าใครอยู่ข้างใน
พวกเขาพังหน้าต่างแล้วฉีดสเปรย์พริกไทยเข้าไป
หลังจากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียงยิงปืนหนึ่งนัด
เจ้าหน้าที่ยิงสวนเข้าไปในรถบ้าน
ผมได้รับแจ้งว่ามีการยิงรถบ้าน 76 นัด
โดยเจ้าหน้าที่ที่อยู่ในที่เกิดเหตุ
สวัสดีครับ วันขอบคุณพระเจ้าถูกขัดจังหวะ
สําหรับหลายสิบครอบครัว
ตํารวจกําลังคุมเชิง
ผู้ต้องสงสัยที่อาจเป็นโจรปล้นธนาคาร สมญานามฮอลลีวูด
ตอนนี้ ฮอลลีวูด โจรปล้นธนาคาร
ที่โชคดีที่สุดและปล้นบ่อยที่สุดในประเทศ
เหมือนจะดวงหดแล้วครับ
ขณะที่ผมไปถึงที่เกิดเหตุ
ตํารวจซีแอตเทิลก็ไปถึงในเวลาเดียวกัน
พร้อมรถหุ้มเกราะ พวกเขาตั้งฐานบังคับการกัน
เรามีเฮลิคอปเตอร์ เรามีรถหุ้มเกราะ
วันนั้นน่าจะมีเจ้าหน้าที่กฎหมาย ไปตรงจุดนั้นสองสามร้อยคนได้
ไม่เคยเห็นมากันเยอะขนาดนี้มาก่อน
วันนี้วันขอบคุณพระเจ้า
ชาวเมืองทุกคนอยู่บ้านกับครอบครัว
และดูสิ่งที่เกิดขึ้นทางทีวีได้
คนแถวๆ นั้นไม่ได้ออกมามุงกันหมดเท่านั้น
แต่ถ้าอยู่ใกล้ๆ แถวนั้นก็จะพากันเดินมา
ทุกคนแห่มาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
เพราะฉากนี้มันแทบจะเหมือนในหนัง
แถมยังใกล้บ้านพวกเขาอีก
นั่นเป็นย่านเหนือในซีแอตเทิลที่เงียบสงบ
แต่มีตํารวจและหน่วยสวาทไปเป็นร้อยๆ
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในวันขอบคุณพระเจ้า
วันขอบคุณพระเจ้าที่จะไม่มีใครลืมลง
แขกคนสุดท้ายของเรากําลังกลับ
แต่แล้วป้าเฮเลนที่อยู่ซีแอตเทิลโทรมาหาฉัน
ป้าโวยวายหนักมาก
ข่าวเด่นของเราตอนนี้...
ออกข่าวทั่วทั้งซีแอตเทิลว่าตํารวจเปิดฉากยิง
กับโจรชื่อว่าสก็อต สเคอร์ล็อค
และมีหน่วยสวาทล้อมเทรลเลอร์คันเล็กๆ
ในสวนหลังบ้านของผู้หญิงคนนึง
ถึงตอนนั้น ฉันนั่งลง
แล้วพูดว่า "โห"
มันน่าเหลือเชื่อมาก
ที่ได้มารับรู้ว่า น้องฉันปล้นธนาคารมานานห้าปีแล้ว
ผู้คนยังอยู่นอกบ้าน
วันขอบคุณพระเจ้าถูกรบกวน ด้วยการตามล่าหาผู้ร้าย
ที่ตอนนี้ดําเนินมานาน
กว่า 24 ชั่วโมงในชุมชนนี้
ตํารวจและเจ้าหน้าที่เอฟบีไอกําลังคุมเชิง
ทุกคนถือปืนพร้อม และผู้เจรจามาแล้ว
เรายังคงคุมเชิงเขาอยู่
เรารู้ว่ามีการยิงกัน
พวกเขาเคาะประตู พยายามสื่อสารกับเขา แต่เขาไม่ตอบ
พวกเขาอยากให้เรื่องนี้จบตามที่ต้องการ และพวกเขาไม่อยากเสี่ยง
และหลังจากเขาไม่ตอบโต้อยู่สองชั่วโมง เราก็ตัดสินใจบุกเข้าไป
ผมเดินเข้าไปกับทีมยุทธวิธี
เราพบศพอยู่ใต้โต๊ะ
ผมถือรูปไปด้วย ผมก้มลงไปมอง
สก็อต
ณ ตอนนั้นผมรู้ว่าเราได้ตัวเขาแล้ว
และกลายเป็นว่าเขาฆ่าตัวตาย
กระสุนนัดแรกที่ตํารวจได้ยิน คือนัดที่เขาใช้ฆ่าตัวตาย
สวัสดีค่ะทุกท่าน
ผู้ต้องสงสัยปล้นธนาคารที่เสียชีวิตเมื่อวาน ระหว่างการปะทะกับตํารวจ
ดูเหมือนจะฆ่าตัวตาย
สก็อต สเคอร์ล็อคที่ตํารวจขนานนามว่าฮอลลีวูด
ถูกพบเป็นศพในรถบ้านเมื่อคืนนี้...
เช้าวันรุ่งขึ้นผมตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล เห็นข่าวในทีวี
มีแต่ข่าวเรื่องพวกเรา
ทั้งชื่อผม และสก็อต สเคอร์ล็อค จากโอลิมเปีย รัฐวอชิงตันเสียชีวิตแล้ว
จากบาดแผลที่ทําร้ายตัวเอง
ผมมองข่าวแล้วคิด
"ขอบคุณพระเจ้า" ผมพูดว่า "ขอบคุณพระเจ้า"
การยิงครั้งนั้นคือจุดจบ
ไม่ใช่เพียงจุดจบของงานเรา แต่เป็นจุดจบของวิถีชีวิตเดิมของผม
เราเหมือนดาวหางสองดวงที่มาพบกัน
เราเจอกัน แล้วเราพุ่งทะลวงจักรวาล
แล้วจู่ๆ ก็ตู้ม ทุกอย่างระเบิดในวินาทีเดียว
จบสิ้น
ฉันรู้สึกว่าเรื่องราวนี้ มันวัดใจฉันในทุกแง่มุม
ฉันคิดถึงลูกตอนที่มีการยิง
และฉันแอบสงสัยว่าฉันทําถูกไหม
ที่เลือกมาทํางานนี้ ทั้งที่มีงานอื่นอีกมากมาย
ในเอฟบีไอที่ฉันทําได้
ไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่คิดถึงเรื่องนั้น
คําถามเดียวที่ผมอยากถามเขา น่าจะเป็น "จบชีวิตตัวเองทําไม"
ขอยกคําพูดของมาร์ค ทเวน
มาร์ค ทเวนพูดว่า เขาจะไม่มีวันแช่งให้ใครต้องตาย
แต่บางครั้งเวลาอ่านข่าว มรณกรรมของบางคนเขาก็แอบปีติใจ
สิ่งที่ผมเสียใจที่สุดในการสืบสวนคดีนี้
คือผมไม่ได้มีโอกาสนั่งลงกับสก็อต
แล้วคุยกับเขาตัวต่อตัว อย่างลูกผู้ชาย
ถ้าผมอยู่ในรถไล่ล่าคันนั้นในคืนนั้น
ผมจะทําเหมือนไมค์แล้วยิงรถตู้แบบนั้นไหม ไม่
เพราะถอยไปตั้งหลักรอวันใหม่ก็ได้
พูดจริงๆ วันอื่นมันก็ยังมี
มันน่าเศร้าสําหรับทั้งครอบครัว
มันจุกเป็นสองเท่าแบบ
"เฮ้ย เขาทําอะไรนะ เขามาลงเอยตรงนี้เหรอ"
พ่อรักสก็อตมาก และพ่อใจสลาย
เราไม่เพียงแค่เสียเขาไปเท่านั้น แต่เราสูญเสียคนที่คิดว่าเขาเป็นไปด้วย
ผมคิดถึงการได้รักเขา
ผมคิดถึงความรักจากเขา
และเขารักผมมากจริงๆ
เรื่องนั้นไม่ต้องสงสัยใดๆ
และผมก็รักเขามาก ไม่ว่าเขาจะเป็นคนยังไง
ความลับที่เขาเก็บเรื่องวิถีชีวิตของเขา
มันเยอะมาก
ถ้าหากเขายอมออกมาจากรถบ้าน ชูมือขึ้นแล้วยอมมอบตัว
เขาก็จะต้องมาเผชิญหน้ากับโลกทั้งใบของเขา
และฉันเชื่อจริงๆ ว่าสิบปีสุดท้ายของชีวิตเขา
เขาเลือกทําสิ่งที่ ตัวเขาเองยังรู้ว่าจะพาไปถึงทางตัน
มีคนโทรหาผม
"สก็อตตี้ตายแล้ว เขาตายในเหตุการณ์ปล้นธนาคาร"
ทันทีที่ได้ยิน ใจผมคิดว่า
"เขาไปขวางการปล้นแน่ๆ เลย เขาเป็นพระเอก"
ผมเลยถามว่า
"เขาตายยังไงในการปล้นเหรอ"
แล้วก็ได้ยินคําตอบกลับมาว่า เขาคือโจรปล้นธนาคาร
ทั้งหัวใจและสมองผมเหมือนระเบิดออก
ตอนติดคุก มัสแตงมาหาผมสี่ห้าครั้ง
เธอมักจะมาในวันครบรอบ หนึ่งวันก่อนวันขอบคุณพระเจ้า
เธอคิดถึงสก็อตเสมอ
แล้วผมก็ได้รับจดหมาย จากพี่สาวเธอ เขียนว่าเธอฆ่าตัวตาย
เธอทนแบกรับไม่ได้ว่า เธอร่วมทํางานกับผมและสก็อต
มาตลอดตั้งหลายปี
จู่ๆ เขาก็ตายไปแล้ว ส่วนผมต้องมาติดคุกอยู่หลายปี
แล้วเธอเป็นอิสระ
แต่ในใจเธอไม่รู้สึกเป็นอิสระ
ผมว่าเธอไม่คิดว่าตัวเองเป็นอิสระ
สตีฟ ไมเยอร์สที่เคยไปดู ละครเชกสเปียร์กับฉันและสามีฉัน
เขาจะต้องเข้าคุก
นี่ก็มาร์ค บิ๊กกินส์
ผู้ชายอ่อนไหว กวี นักเล่นกีตาร์
เขาจะติดคุก เหลือเชื่อไปเลย
คนชอบพูดว่า "อ้าว รู้จักคนที่บ้านต้นไม้เหรอ"
"รู้จักฮอลลีวูดเหรอ" ฉันสวนว่า "นี่ ฉันไม่ได้รู้จักฮอลลีวูด"
"ฉันรู้จักสก็อต สเคอร์ล็อค"
สก็อตกับผมคุยกันหลายครั้งเกี่ยวกับ
"นายจะทําไงถ้าถูกจับได้"
แล้วทุกครั้งเขาก็จะพูดว่า
"ฉันไม่เข้าคุกแน่ ฉันจะไปหาแสงสีขาว"
ผมอ่านคําแถลงผลกระทบต่อเหยื่อแล้ว
พนักงานธนาคาร และลูกค้าธนาคารบางคนบอบช้ําจริงๆ
จากประสบการณ์ทั้งหมด และผมเสียใจอย่างสุดซึ้ง
สก็อตมีเสื้อยืดที่เขียนว่า "อยู่อย่างอิสระหรือตายไปซะ"
และฉันว่าเขาคิดอยู่หลายปี ว่าจะอยู่อย่างอิสระยังไง
แต่สุดท้ายแล้ว เขาตายและเขาไม่เป็นอิสระ
หลังจากเขาตาย
บ้านต้นไม้ก็ตายตามไปด้วยภายในปีครึ่ง
มันผุพังไปเอง
บ้านต้นไม้กับสก็อต เป็นหนึ่งดวงวิญญาณที่แยกจากกันไม่ได้
และเมื่อสก็อตตาย มันก็ตายตาม
และมันก็ต้องเป็นแบบนั้น
หลังจากออกจากคุก ผมกลับไปที่บ้านต้นไม้
มันดูเหมือนซากเรืออับปาง
กลายเป็นแค่กองไม้ฟืน
ผมก็เอาขี้เถ้าของสก็อตไปโปรย แล้วบอกลาเขาครั้งสุดท้าย
ผมเพิ่งย้อนอ่านไดอารี่ทั้งหมด และมันเหมือนเรื่องราวในอดีตจริงๆ
ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนละคน
หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นกับผม
ไม่มีทางที่ผมจะบันทึกทุกอย่างได้
ใจของผมรู้สึกห่างไกลจากร่าง ยิ่งกว่าห่างไกลจากพื้นเบื้องล่าง
ผมรู้สึกตื่นเต้นแต่ก็หวาดกลัว
นี่คือเวลาของการเริ่มต้นใหม่
(ระหว่างปี 1992 ถึงปี 1996)
(มีการยืนยันแล้วว่า โจรปล้นฮอลลีวูดปล้นธนาคาร 19 แห่ง
(พวกเขาขโมยเงินไปกว่า 2.3 ล้านดอลลาร์)
(ในปี 1997 สตีฟ เมเยอร์ และมาร์ค บิ๊กกินส์)
(ถูกตัดสินจําคุก 21 ปีกับอีกสามเดือน)
(ไม่มีผู้สมรู้ร่วมคิดคนอื่นที่โดนข้อหา)
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล