Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
To nie żart. To jest napad. Odsuńcie się od boksów.
Był najlepszym rabusiem bankowym na Północno-Zachodnim Wybrzeżu.
Ciągle zmieniał przebrania.
Zachowywał się, jakby był w filmie. Rabował bank za bankiem.
Kilka banków,
jeden po drugim, jednego wieczoru.
W FBI lubimy nadawać rabusiom pseudonimy.
On miał ksywę „Hollywood”.
Trafnie,
zwłaszcza gdy dowiedzieliśmy się, że wzorował się
na Bodhim z Na fali.
Po co być sługą prawa, jeśli możesz być jego panem?
Otworzysz skarbiec, czy ja mam to zrobić?
Odnosił sukcesy przez cztery lata.
Dlatego był naszym priorytetem.
To nie był głupi rabuś.
Był jednym z najniebezpieczniejszych ludzi,
jakich ścigałem.
Bo był profesjonalistą.
Chcieliśmy zdziesiątkować Seattle.
To było możliwe. Mogliśmy to wygrać.
Wiedzieli, że ukradł już miliony.
Wiedzieli, że ich upokorzył.
Gdy wszedł do oddziału w Lake City,
minął własny list gończy.
Bez paniki. To jest napad. Odsunąć się od lady.
To było jak ze scenariusza filmowego.
Ma charakteryzację, perukę...
Jego partnerem jest pistolet.
Najlepszy rabuś w kraju.
Numer jeden na liście poszukiwanych przez FBI.
Nie potrafili rozgryźć, kim był ten facet
i gdzie uderzy następnym razem.
To jakiś duch?
Jakim cudem się wymyka?
JAK OKRAŚĆ BANK
SEATTLE WCZESNE LATA 90.
Hollywood to wyjątkowy przypadek w historii Seattle.
Z zebranych dowodów wynikało,
że znał procedury ochrony.
Wiedział, ile ma czasu, zanim będzie musiał uciekać.
To był sprytny rabuś.
Stał się naszym priorytetem,
gdy zostałam przełożoną grupy zadaniowej.
GRUPA ZADANIOWA
Shawn Johnson był agentem FBI, który prowadził tę sprawę.
Na temat Hollywooda wiedział wszystko.
Ukradł więcej pieniędzy
niż jakikolwiek inny rabuś.
Hollywood był fachowcem.
Pracował nad tym. Doskonalił to rzemiosło.
I chyba lubił to, co robił.
Pieniądze były ważne,
ale chyba najważniejsza była adrenalina.
Gdy zaprosiłam do grupy Mike’a, jako reprezentanta policji z Seattle,
wiedziałam, że będą między nimi tarcia.
Shawn i ja byliśmy jak noc i dzień, olej i woda. Dwa różne style pracy.
Mój partner dobrze to podsumował.
„Shawn Johnson to ogień, a Mike Magan to kanister benzyny”.
Ktoś kiedyś powiedział,
że ja byłem mózgiem, a on mięśniem.
Nie do końca się zgadzam. Ale to o mózgu jest trafione.
Ellen Glasser była bardzo kompetentną przełożoną.
Wierzyła w regułę KISS – „Zrób to prosto”.
Byłam jedną z pierwszych agentek w FBI,
więc prowadzenie
sekcji kryminalnej i tej grupy zadaniowej
było czymś niesamowitym.
Miałam tę zarąbistą pracę,
a jednocześnie byłam mamą czwórki dzieci.
Czasem czułam się jak dwie różne osoby.
Mówili na mnie Agentka Mama.
W latach 90. Seattle bardzo się zmieniało.
To było miasto dwóch firm: Weyerhaeusera i Boeinga.
Potem doszedł Microsoft.
A potem firmy powiązane z Microsoftem.
Bezos z Amazona. Starbucks rósł jak na drożdżach.
Do Seattle wpływało mnóstwo pieniędzy.
Niesamowite, ile wtedy pojawiło się banków.
Nie zauważyłem tej relacji.
Że napędza to ta cała kasa z boomu technologicznego.
Ale banki były nawet w sklepach spożywczych.
Na każdym rogu.
Liczba napadów na banki w stanie Waszyngton gwałtownie rośnie.
Mówiłem żonie: „Nie chodź do banków.
Ktoś je może napaść”.
Trzej mężczyźni wpadli do US Branch w Woodinville ze strzelbą...
Ktoś wchodzi do banku
i podaje kasjerowi kartkę z żądaniami.
W Seattle było wiele napadów.
Nie wiem, czy każdej nocy, ale było ich dużo.
Na miejscu napadu jest Deborah Horne.
Zgadza się, David. Przed chwilą...
Seattle było ekscytujące.
Budowaliśmy tożsamość jako miasto.
Na pewno na gruncie rozpoznawalności.
Mieliśmy Nirvanę, więc również grunge.
Ruch grunge w pewnym stopniu
był wyrazem frustracji, którą wiele osób czuło
w związku ze zmianami w ich społecznościach.
Środowisko grunge było przeciwne korporacjom,
markom, sławie. To było...
Mieli to gdzieś. Nie chcieli tego.
Ludzie byli przeciwni establishmentowi.
Nienawidzili opresji, kolonializmu,
ataków na prawa człowieka i środowisko.
A bezkarne okradanie banków?
Kochali to.
Od czerwca 1992 roku obrabował 14 banków.
O kurczę!
Sprytny jest.
Bardzo sprytny.
To wyraz buntu wobec elit.
- To pan Hollywood. - Tak, Hollywood.
Był facet, który się przebierał
i napadał na banki. Nie krzywdząc nikogo.
Nigdy nie strzelał.
To brzmi odważnie.
Niektórzy być może mu kibicowali i kojarzyli z Robin Hoodem...
Romantyczny obraz rabusia wywodzi się od Robin Hooda.
Okradał bogatych i rozdawał biednym.
To bardzo szlachetne.
Był legendą wśród bankowych rabusiów.
Ale nigdy byśmy nie zgadli, kim naprawdę był Hollywood.
Cześć, Bubba!
Patrzcie, facet bez koszulki!
Chodź do środka!
Idziemy, chłopaki.
- Nadal kręcisz? - Tak. Nagrywamy całą podróż.
Trzymaj kamerę stabilnie.
Łatwiej powiedzieć, niż zrobić.
Jak widzicie, jesteśmy głęboko w lesie.
Mało tu światła.
- Dobra, Tarzan. Co teraz? - Idziemy na górę.
- Na górę? - Tak.
Wchodzimy do królestwa Scurlocka.
Jak wysoko jesteśmy?
- Dwadzieścia trzy metry. - Nad czym?
Nad poziomem cedrów.
Tam na dole.
Opowiedz nam o tym.
Ile ci to zajęło? O co tu chodzi?
Budowałem to jakieś dwa tygodnie.
- Dwa tygodnie. Boże. - Sześć pięter.
Poszło 58 ton drewna.
Popracowałem. Wcześniej zjadłem śniadanie.
Dobra.
Tak naprawdę trwało to... Nie wiem.
- Trzy, cztery miesiące? - Jasne.
Dom na drzewie był niesamowity.
Można tam było wyrwać się z norm społecznych.
Gdy pierwszy raz tam poszłam, drzwi otworzył Scott.
Był nagi, z wyjątkiem pasa z narzędziami.
Jeszcze nikt mnie tak nie witał,
ale udawałam, że to nic nadzwyczajnego.
W środku były meble. Jak w normalnym domu.
Szłam po tarasie i widziałam sedes, widziałam prysznic.
Jak w zwykłej łazience.
Tylko na świeżym powietrzu.
Dom był zawieszony na siedmiu drzewach. I naprawdę dobrze wykonany.
Cedrowe deski i okna widokowe.
To był ekstrawagancki domek.
Była tam wielka kuchenka.
Wnosiliśmy ją po schodach.
Na pierwsze piętro, 20 metrów.
Mój brat był kumplem Scotta.
Chciał wynająć mnie do budowy jego domu.
Zgodziłem się.
Ta budowa była szalona.
Zwisaliśmy na linach,
żeby wbić gwoździe i wkręcić śruby.
To było niebezpieczne.
Bardzo ryzykowne. Ale mieliśmy to gdzieś.
Domek na drzewie był ożywioną osobowością Scotta.
Tu był bezpieczny. To był jego port.
Tu czuł się wolny.
Siedzę przy biurku wśród drzew, 12 metrów nad ziemią.
Taras wystaje poza obręb jak spódniczka wirującej baletnicy.
Jest tam dość miejsca, by się opalać,
a nawet zdrzemnąć się, jeśli nie boisz się spaść.
Co tam, stary?
Lubię tam siedzieć i patrzeć na drzewa na Mount Rainier.
Powiedz coś.
Czuję subtelną ekscytację.
Chcę wiele od tego życia.
Będę długo szukał,
nim znajdę to, czego chce dla mnie Bóg.
Mój umysł jest jak niezdyscyplinowane dziecko.
Muszę go złapać.
Wszyscy kochali Scotta.
I uwielbiali dom na drzewie.
Byli połączeni.
Zakumplowaliśmy się w szkole od razu.
Obaj mieliśmy dużo energii. Byliśmy dzicy i wolni.
I lubiliśmy piwo.
Mark Biggins to ciekawa postać.
Chodzili razem ze Scottem do Evergreen College.
Ludzie, którzy uczyli się w Evergreen, byli trochę niedopasowani.
Ja też.
Byliśmy postępowi.
Ale nie braliśmy mocnych narkotyków i nie upijaliśmy się do nieprzytomności.
Było prosto.
Graliśmy na bębnach przy ogniskach, jedliśmy magiczne grzybki.
To była bardzo zżyta społeczność.
Połączył nas los.
Scott był dziki i wolny.
Nawet bardziej niż inni uczniowie Evergreen,
których też za takich uważano.
Mark ma bardzo wrażliwą duszę.
Grał na gitarze i pisał wiersze.
Ale było mu bardzo ciężko. Miał problemy.
Scotty naprawdę mu pomógł.
Zadzwoniłem do niego.
I mówię: „Rozwiodłem się.
Nie wiem, co mam robić i gdzie iść”.
A on na to: „Dawaj do mnie! Zamieszkamy razem”.
Mark Biggins był duży i mrukliwy.
Palił chesterfieldy.
Spalał paczkę lub dwie dziennie.
Wypijał butelki burbona jedną za drugą.
To połączyło go ze Scottem.
Biggins umiał przepić Scotta.
Długo mieszkałem w domu na drzewie.
Moja córka też.
Czasem przychodziły zupełnie obce osoby
i mówiły:
„Słyszeliśmy, że tu jest fajny domek na drzewie”.
Albo: „Możemy go zobaczyć?”. Odprawialiśmy ich.
Było ich tak dużo, że w końcu zbudowaliśmy bramę.
Scott nie zbudował tego domu sam,
choć często tak się mówi.
Pracowały nad nim dziesiątki ludzi.
Mój brat Scott nie podlegał nikomu.
Chciał być wolny.
Był uzależniony od adrenaliny. Uwielbiał brawurę.
Siedzimy 18 metrów nad ziemią, to szóste piętro i...
Robię to pierwszy raz.
Będzie się wspinał przez 30 metrów głową w dół.
Dawaj Rambo. Tarzanie.
Wciąż pragnął wspinać się wyżej.
Chciał coraz więcej.
Jeśli popełni błąd, spadnie...
18 metrów w dół.
Trudne to jest!
Mówiłem ci. To niebezpieczne.
Był poszukiwaczem przygód.
Kochał emocje. Pragnął nowych rzeczy i doświadczeń.
Ale dokonał pewnych wyborów,
które poprowadziły go drogami bez powrotu.
W toku badań kroczyłem fałszywymi drogami.
Byłem w miejscach, które nie sprzyjają duszy.
Słyszę głos. Mówi głośno i wyraźnie.
„Pamiętaj, po co tu jesteś”.
Rozumiem, ale nie zmieniam kursu.
Zawsze szukał czegoś własnego.
Gdy go poznałem, chciał dostać się na medycynę.
Ale zrezygnował, gdy popracował w laboratorium chemicznym
i dostrzegł szansę na dobry zarobek.
Scott był pierwszą znaną mi osobą, która produkowała metamfetaminę.
W nocy
dostawał się do laboratorium przez podwieszane sufity.
Nauczyciele Scotta przyłapali go.
Wyrzucili go z kampusu.
Zabronili mu się tam więcej pokazywać.
Miał potencjał, by zostać lekarzem.
Niewiele brakowało mu do ukończenia chemii i biologii.
Mógłby pójść na studia.
Ale nie chciał.
To nie był on i wiedział o tym.
A potem podążał tą drogą dalej.
To się rozwijało i był w tym tak dobry,
że stworzył absolutnie czysty produkt.
Gdy próbowało się jego wyrobów,
to było niewiarygodne. Naprawdę.
Miał reputację producenta najlepszej mety na rynku.
Nie słyszałem, żeby ktoś mówił, że ktoś inny robi lepszą.
Scott zażywał metę umiarkowanie. Miał to pod kontrolą.
Sprawiała mu przyjemność i napędzała kreatywność.
Z czasem
kupił działkę ze stodołą.
Pomagałem mu ja wyremontować.
Na strychu stodoły miał całe laboratorium.
Zarządzał tym Kapitan Pat. On był od finansów.
Spotykali się tylko w lesie,
by wymienić towar na pieniądze.
Gdy Scott przynosił Patowi 80 kilogramów,
dostawał za to dwa miliony.
To Pat wprowadził Scotta w świat mety.
Kapitan, bo tak mówili na Pata,
wiózł towar do Barstow i sprzedawał go Aniołom Piekieł.
A Scott wracał do domu na drzewie
z pudłami pełnymi dwudziestodolarówek.
Liczyliśmy je ze Scottem. Często przez całą noc.
Ale to zrobiło się bardzo niebezpieczne.
Kapitan Pat został zamordowany. Ktoś chciał go okraść.
Zabito go we śnie.
Scott był zdruzgotany.
Ale tak bywa w tym świecie. A on nie chciał brać w tym udziału.
Więc zrezygnował.
Meta była źródłem jego dochodu.
Gdy przestał ją produkować, potrzebował nowego źródła pieniędzy.
W latach 90.
Na fali był kinowym hitem o rabowaniu banków.
No to jazda.
Scott oglądał filmy i czerpał z nich pomysły.
Nie lubił banków i ubezpieczalni.
Jak wiele osób w tamtych czasach.
Na podłogę, draniu.
Nie warto nadstawiać karku.
Zawsze chciał znaleźć sposób na pokonanie systemu.
- Poszukiwacz. - Czego szuka?
Fali. Doskonałej fali.
W Na fali podobał mu się indywidualizm Bodhiego.
To, że nie bał się życia.
Tak podczas rabowania banków, jak i surfowania na wielkich falach.
Po odejściu z branży narkotykowej
postanowił więc napadać na banki.
Dziękujemy państwu! Nie zapomnijcie głosować!
25 CZERWCA 1992 ROKU SEAFIRST MADISON PARK
Przed pierwszym napadem
tylko luźno o tym gadaliśmy. Rozważaliśmy to.
Jak to zorganizujemy? Czy da się to zrobić bezkarnie?
Scott powiedział Markowi:
„Nic nie mów. Wejdź i tylko pilnuj ludzi”.
„Dobrze, szefie”. Nazywał go szefem.
Znajoma wysadziła nas przecznicę od banku.
Miała na nas czekać w umówionym miejscu.
MIEJSCE SPOTKANIA REZERWA
Chcieliśmy poczekać aż przyjedzie klient
i użyć jego auta do ucieczki.
Biggins naciągnął maskę Ronalda Reagana.
No to jazda!
Scott wszedł pierwszy.
Miał ogłosić napad.
Ja miałem pilnować, żeby nikt nie uciekł.
Ale miałem stracha.
Myślałem: „Nie wierzę, że to się dzieje naprawdę.
Że naprawdę to robię”.
Biggins unosi broń
i krzyczy: „Wszyscy na podłogę!”.
A Scott odwraca się i woła: „Wstawać!”.
Nie chciał, żeby przechodnie widzieli ludzi na ziemi.
To chyba Scott kazał im się położyć.
Gdy wchodziłem do banku, chyba wszyscy już leżeli.
To było jak w aucie, nad którym traci się kontrolę.
Wszystko zwalnia.
Tak czułem się w banku.
Wszystko płynęło w zwolnionym tempie.
Mieliśmy już się zbierać, gdy Scott zapytał: „Mark, masz kluczyki?”.
Użył mojego imienia.
Pochyliłem się i zapytałem: „Proszę pana, mogę prosić o kluczyki?”.
Ten biedak naprawdę się bał.
To było nowe auto. Nie słyszałem, że silnik już pracuje.
Gdy zmagałem się z wozem, podjechało drugie auto.
Scott mówi: „Chyba już odpalił.
Wrzucaj wsteczny i spadamy”.
Jechaliśmy przez Suburbię.
Dotarliśmy do umówionego miejsca. Ale vana nie było.
Spanikowała i pojechała do punktu B. Mieliśmy rezerwowy.
Biegliśmy więc przez pole golfowe.
Było już słychać policyjne syreny.
Koleżanka czekała we właściwym miejscu.
Tak było. Komedia pomyłek.
Nie wiem, czemu wtedy nie wpadli.
Zacząłem myśleć
o tropach, jakie mogliśmy tam zostawić.
Użyliśmy vana Scotta.
Jeśli ktoś spisał numery,
mogli nas dopaść w każdej chwili.
W pewnym momencie mówię:
„Więcej tego nie robię”.
A Scott na to: „Na pewno? Załatwmy jeszcze jeden! Teraz!”
Po napadzie
Biggins się przestraszył i uciekł do Montany.
Ale te wpadki zainspirowały Scotta do zgłębienia tematu.
Zrozumiał, że z bankiem poradzi sobie sam.
Byle było spokojnie na zewnątrz.
Dlatego pogadał ze mną.
On myślał naukowo. Analitycznie.
Ja byłem artystą. Lubiłem improwizować.
Pracowałem przy rzeźbach w całej Europie. W Niemczech, w Norwegii.
Nie obchodziły mnie banki. Miałem je gdzieś.
„Niech upadną.
Niech stracą wszystkie pieniądze.
Nie przeszkadza mi to”.
Ale nie mogłem sobie tego wyobrazić. Dla mnie to było jakieś szaleństwo.
Ale to był Scott. Umiał przekonywać.
Mówił: „To łatwizna. Jak zabieranie dzieciom słodyczy”.
Można na tym zarobić miliony.
Ale zawsze mówiliśmy,
że nie ma szkoły dla rabusiów banków.
To, co robiliśmy,
to najkreatywniejsza praca mojego życia.
Bardziej kreatywna od sztuki.
Znalezienie idealnego banku było chwilą radości.
To jak znaleźć kawałek marmuru idealny dla rzeźby,
którą chcę wykonać.
Siedziałem przy ulicy i obserwowałem go.
Notowałem czas przybycia wozów pancernych.
Dostawy były ważnym elementem dnia,
bo wtedy w banku było najwięcej pieniędzy.
Latem miałem otwarte okna
i słuchałem Bacha albo jazzu.
Przez cały dzień słuchałem policyjnego radia.
I obserwowałem patrole w okolicy banku,
by wiedzieć, kiedy przyjeżdżają. Zapisywałem to.
W wielu przypadkach
policjanci mieli bardzo powtarzalne
trasy patroli.
Uczyliśmy się ich
i pięć minut po odjeździe policji
mogliśmy zaczynać akcję.
Miesiącami jeździłem po ulicach i obserwowałem.
Nie da się zaskoczyć ludzi w banku w jakiejś głupiej masce.
To niedorzeczne.
Przygotowałem więc charakteryzację jak w Hollywood.
Potrzebowaliśmy tylko części. Nosa, podbródka, policzków.
Nosił czapki D.A.R.E...
Po pierwsze, ludzie myślą,
że takie czapki noszą policjanci.
Chciał też zakpić z policji.
To takie: „Oto jestem. Rzućcie mi wyzwanie”.
Gdy pierwszy raz wyszedł z lasu,
zamurowało mnie.
Myślałem: „Boże Wszechmogący. Co to, kurwa, ma być?”.
Nie dało się rozpoznać, że to Scott Scurlock.
Czuję się odmieniony. W dziwny, magiczny sposób.
Szybko się zmieniam na tym etapie życia.
Czuję się jak ktoś inny.
14 SIERPNIA 1992 ROKU SEAFIRST MADISON PARK
Mój pierwszy napad to był bank,
który rabowali z Markiem sześć tygodni wcześniej.
Najważniejsze w rabowaniu banku
jest pierwsze 15 sekund, gdy jeszcze nie wiedzą, że coś się dzieje.
Wyglądał na kogoś z chorobą skórną.
Więc ludzie starali się na niego nie patrzeć.
W czym mogę pomóc?
To napad. Nie ruszać się.
Od niechcenia wyciągał broń.
Nikt przy zdrowych zmysłach by mu nie odmówił.
Zapakujcie pieniądze do torby. Bez paniki.
Ja tylko słuchałem policyjnego radia.
I tyle.
Nic mi nie groziło, bo miałem alibi.
Miałem powód, żeby tam być. Nie złapaliby mnie.
Chyba, że musiałbym go wywołać z banku.
Najpiękniejsze były
planowanie i konstrukcja tych napadów tak,
żeby wszystko przebiegło bezbłędnie i bezpiecznie.
I żeby uzyskać oczekiwany wynik,
czyli pieniądze.
Po drodze nie gadaliśmy.
Gdy wróciliśmy i policzyliśmy kasę,
było tam może dziesięć tysięcy.
Powiedziałem: „To bez sensu.
Kto chciałby trafić za kratki za takie grosze?”.
Pierwszego rabusia złapałem na początku lat 90.
I pomyślałem: „To jak strzelanie do ryb w stawie”.
Nie chcę się przechwalać,
ale w ciągu pięciu czy sześciu miesięcy
zamknąłem blisko 80 spraw. To mnie zaczęło uzależniać.
Zostałem przydzielony do grupy zadaniowej FBI.
Nie zauważyliśmy pierwszych napadów Hollywooda.
To były małe kwoty.
Gdy podejrzany wskakuje na blat, zaczyna tańczyć,
chce przejąć kontrolę
i musi ukraść cadillaca staruszka,
widać, że te typki to skończeni idioci.
Pewnie zaczęli się zastanawiać: „Co robimy nie tak?”.
Powiedziałem: „Scott, nie będę tego robił za 10, 15 czy 20 tysięcy dolarów”.
„To głupie.
Albo robimy to porządnie i czyścimy skarbiec,
albo ja odpadam.
Nie chcę się bawić w jakieś bzdury”.
On na to: „Nie możemy. Mam za mało informacji”.
Wtedy zatrudnił Mustang.
Mustang była wyjątkową młodą kobietą. Jeszcze nigdy takiej nie spotkałem.
Zatrudniła się w banku Seafirst na stanowisku kasjerki.
Zdobyła instrukcje i wszystkie procedury bankowe
dla stanowisk kasjerów, skarbców i dostaw wozów pancernych.
Gdy mieliśmy te informacje od Mustang,
mogliśmy realizować nasze plany.
Dzięki procedurom wiedzieliśmy, co mówić.
To nie żart. To jest napad.
Wobec bankierów należy używać konkretnych słów.
Kiedy je usłyszą, wiedzą, że wiesz, co jest grane.
Kto odpowiada za skarbiec?
Ja.
To był fenomen Scotta.
Umiał kontrolować hol,
jednocześnie zajmując się skarbcem.
Szybko.
Chce, żeby byli spokojni.
„Idź i po prostu otwórz skarbiec.
Nie martw się. Wszystko będzie dobrze.
Chcę tylko wejść i wyjść”.
Jakby wchodził do katakumb.
Macie torbę?
Wszyscy na podłogę.
Szybko!
Gdy wróciliśmy do domu, wjechaliśmy na tyły studia.
Pytam: „Jak poszło?”. On na to: „Nie za dobrze.
Znowu lipa”. Mówię: „Ja pierdolę.
Chyba żartujesz”.
Wtedy on wysypuje zawartość worka.
Patrzę i mówię: „Stary”.
To był nasz największy łup. Prawdziwy przełom.
Nie tylko dla nas, ale i dla FBI.
Trafiłem do FBI w 1987 roku.
Podczas śledztwa w sprawie Hollywooda
byłem już najbardziej doświadczony w sprawach napadów
w oddziale w Seattle.
Próbuję przypomnieć sobie sprawy, w których ktoś zrobił to, co Hollywood.
Od szuflad kasjerów,
przez rabunek, po rabowanie skarbców.
Nie kojarzę nikogo innego, kto szedł taką ścieżką.
Śledztwo w sprawie Hollywooda przypominało puzzle.
Znajdowaliśmy drobne tropy tu i tam.
I zebraliśmy to w całość.
Myślę, że Hollywood lubił to, co robił.
Już z pierwszych napadów miał więcej niż przeciętny rabuś.
Potem zaczął wchodzić do skarbców.
Samotne rabowanie skarbców to duże ryzyko,
bo nie masz pojęcia, co dzieje się w banku.
Jesteś bardziej odsłonięty. Ryzyko alarmu też jest większe.
Na tym etapie wzrósł poziom jego wyrafinowania.
I zagrożenia.
To było dla niego wyzwanie. I rzucał wyzwanie nam.
Ale najważniejszą kwestią było pytanie: „Kim jest Hollywood?”.
Dobra. Gotowy?
Witam w domu na drzewie. Zapraszam.
Rodzice byli zachwyceni domem na drzewie,
bo tata uwielbiał budować.
- To będzie jadalnia. - Jasne.
To był jeden z najwspanialszych budynków w historii.
Byli zachwyceni tym, kim był Scotty i co osiągnął.
Dorastaliśmy w kochającej rodzinie.
Mój ojciec był pastorem. Bardzo lubianym.
Mama była nauczycielką dzieci z niepełnosprawnością.
Byliśmy dziećmi kaznodziei.
I od dzieciństwa chcieliśmy wszystkim udowodnić,
że nie jesteśmy świętoszkami.
Obaj lubiliśmy przygody. To nas zbliżyło.
Był wyjątkowo nieustraszony.
W całym Reston w Wirginii były domy pokazowe.
Umieliśmy dostać się do każdego z nich.
Scotty i ja nauczyliśmy się otwierać zamki.
Nie po to, żeby coś ukraść.
Nauczyliśmy się tego,
żeby zobaczyć, co jest w środku.
Jako nastolatek
stawał się coraz bardziej skryty.
Nazywaliśmy go mistrzem dezinformacji,
bo nie kłamał wprost,
ale mówił rzeczy, w których coś nie grało.
Albo coś pomijał.
Potem zaczął szaleć.
Gdy miał chyba 15, może 16 lat,
ukradli z kolegą samochód.
Chyba vana. Z lokalnego żłobka.
I pojechali na plażę.
Tam ich złapali.
To był przełom dla mojego ojca.
To wydarzenie uświadomiło mu,
że ze Scottym jest coś nie tak.
Dorósł, ale nie wyrósł z zachowań typowych dla dzieci i młodzieży.
Udoskonalił je i dalej to robił.
Dla Scotta wszystko było kolejnym szczeblem.
Bank Hawthorne Hills otworzył przed nami nowy świat.
Rabowanie skarbców to inna liga.
Na tym etapie
celowo zostawialiśmy glinom wozy,
więc najmowaliśmy pośredników.
Zatrudnialiśmy kobietę albo faceta, który nie wyglądał jak my.
Na przykład miał 190 cm wzrostu i długie, zaniedbane włosy.
Dawaliśmy mu 1000 $,
a on kupował auto i przywoził je do mnie.
Czyściliśmy je rozpuszczalnikiem.
Zdobywaliśmy kobiece włosy i układaliśmy je na tylnym siedzeniu.
Staraliśmy się maksymalnie wszystko zagmatwać.
Czasem było wiele dróg,
którymi mogła przyjechać policja.
Wtedy zatrudnialiśmy kogoś w roli czujki.
Podczas dwóch akcji, w których brałem udział, byłem czujką.
Dał mi krótkofalówkę, kazał stać w konkretnym miejscu
I jeśli zobaczę policję, mówię: „Mama idzie”.
To wszystko.
Pomogłem Scottowi bez wahania.
To była przyjacielska przysługa.
Charakterystyczne dla Scotta były ponowne napady na ten sam bank.
Nikt nie uwierzy, że wrócisz
w ciągu kilku dni i zrobisz to samo.
ŁĄCZNIE: 551 244 $
Po powrocie wysypywaliśmy forsę
i sprawdzaliśmy ją ultrafioletem.
Szukaliśmy oznaczonych banknotów.
Nowe były niebezpieczne,
bo miały kolejne numery seryjne.
Więc mieszaliśmy je.
Zamykaliśmy cały sprzęt w wojskowych kanistrach
i zakopywaliśmy je.
Potem zabieraliśmy ciuchy do lasu
i paliliśmy wszystko w jamie.
Potem musiałem wyprać pieniądze.
Scott dużo grał w zakładach sportowych.
I pomyślał o tym przy praniu pieniędzy.
Wpadł na genialny plan.
Stawiasz tyle samo kasy
w różnych kasynach na grające ze sobą drużyny.
Jedna z nich wygra.
Odzyskujesz więc całą forsę,
poza prowizją kasyna od przegranej,
która wynosi 5%.
W sumie nic nie traciliśmy.
Scott dużo robił z tymi pieniędzmi.
Żył tak jak chciał.
Podróżował, poznawał różnych ludzi.
Kochał to.
Ostatnio odkryłem zalety samotnych podróży.
Najwspanialsze doświadczenia miałem, gdy byłem sam.
Scott był tajemniczym człowiekiem.
Od czasu do czasu znikał.
Myślałam, że może jest z CIA. Albo może hoduje trawkę.
Nigdy nie pytałem go, z czego żyje.
Pewnie jest wykonawcą.
Dlatego tak dobrze buduje.
Dowiedziałem się, że bardzo interesuje go powstrzymanie wyrębu lasu.
Pracował z Earth First.
Dawał dużo datków obrońcom przyrody.
Pytałem: „Po ci to? Po co marnować kasę na tych hipisów?”.
Scott uważał się za Robin Hooda.
To było widać w sposobie, w jaki pozyskiwał pieniądze
i jak je wydawał.
To prawda, był Robin Hoodem.
Dawał pieniądze mnie i innym.
Widziałem, jak je rozdawał.
Pomagał ludziom.
Potrzebowali czegoś i dawał im
kilka tysięcy dolarów.
Rozdawał pieniądze.
Miał ciekawą relację z pieniędzmi.
Nie zarobił ich. Ukradł je. Zabrał.
Wydawał je i wracał po więcej.
Nie był Robin Hoodem.
Robin Hood był idealistą.
Okradał bogatych i dawał... sami wiecie.
Scott taki nie był.
Pomagał tym,
którzy, jeśli będzie czegoś potrzebował,
zrobią to dla niego.
Dobrze nam się wiodło,
ale na pewnym etapie zaczynasz kusić los
i nie wszystko wychodzi tak, jak oczekujesz.
Raz musieliśmy przerwać napad,
bo klient rozpoznał go, gdy wchodził.
Usłyszałem, że wezwano policję i go odwołałem.
Spadamy. Chodźmy.
Innym razem, gdy tylko wsiadł do auta,
wybuchł ładunek z barwnikiem i musiał wszystko wyrzucić.
Znaleźliśmy pojazd kilka przecznic od banku.
Siedziałem w tym kombi przez kilka minut.
Chłonąłem to.
Nigdy jeszcze nie byłem tak blisko niego.
Siedział w aucie i czekał na kolejny napad.
Znaleźliśmy poprzednich właścicieli.
Dzięki nim stworzyliśmy portrety pamięciowe
osób, które kupiły samochody.
Sprowadziliśmy profilera.
Powiedział wszystkim pracującym nad sprawą,
że sprawca może być policjantem.
Myśleliśmy tak ze względu na sprawność, z jaką rabował banki.
Detektyw Magan podejrzewał,
że Hollywood może być policjantem.
Shawn Johnson uważał, że Hollywood może być policjantem.
Czy sądziłem, że jest policjantem? Nie.
Ja w to nie wierzyłem.
Braliśmy to pod uwagę.
Przez to był jeszcze groźniejszy.
Chcieliśmy nagłośnić tę sprawę.
Wykorzystaliśmy media.
Była to część dokładnie opracowanego planu.
Mówiliśmy wam o rabusiu zwanym Hollywoodem.
To numer jeden na liście poszukiwanych przez FBI.
Nazwano go tak ze względu na przebrania.
W ciągu ostatnich czterech lat napadł kilkanaście banków.
Gdy FBI nadało mu ten przydomek,
to radykalnie zmieniło narrację.
Wiedzieliśmy, że mają problem ze znalezieniem go.
To był taki cykl.
Co pół roku ktoś napadał bank
i pytano: „To znowu Hollywood?”.
Agent Shawn Johnson
szuka osób, które wiedzą coś o Hollywoodzie.
Przejdziemy się od drzwi do drzwi.
Jedni tutaj, drudzy tam.
Zwykle nie widuje się agenta FBI, który chodzi po okolicy
i pyta: „Wiesz coś może o tym napadzie?”.
To było dziwne, że agent był tak otwarty.
Pokazywało też, że nic nie wiedzą.
Może chciałem, żeby wiedział, że go szukam.
Że działam. Oto ja w telewizji.
Większość podejrzanych śledziła media.
Chyba to lubili.
O Hollywoodzie przeczytaliśmy
w artykule o Shawnie Johnsonie.
Mówił:
„Prosimy o pomoc. Ktoś wie, kim on jest”.
- Mówią na niego Hollywood. - Hollywood.
Hollywood ma charakteryzację...
Ta ksywka miała na niego duży wpływ.
Podbudowała go.
Podekscytowała.
Nie powiedział tego,
ale wiem, że w głębi ducha był dumny.
Zakładaliśmy, że gdy będzie o nim głośno, znów uderzy.
27 STYCZNIA 1995 ROKU SEAFIRST MADISON PARK
Każdy napad był okazją, by spróbować czegoś nowego.
Jeśli chodzi o ucieczkę, rozważaliśmy, czego spodziewa się FBI.
I robiliśmy coś odwrotnego.
Z banku, który chcieliśmy napaść,
uciekać można było Madison, w kierunku policji,
albo okrążając całe jezioro.
Powiedziałem: „A może po prostu zostań w vanie?
Ja posiedzę w restauracji
i poczekam, aż będzie spokojnie.
Gdy policja odjedzie, wsiądę do auta
i dam ci znać, że możesz już wyjść”.
Zmodyfikowaliśmy vana, żeby mógł wejść pod podłogę.
Nie widzieliby go przez szybę.
Powiedziałem mu: „To będzie coś.
Miałem wczoraj sen.
Zgarniemy ponad ćwierć miliona,
a ty spokojnie uciekniesz.
Bez problemów”.
Siedziałem w tej restauracji jakieś 45 minut.
Przyjechało chyba pięć radiowozów.
Obserwowałem ich przez okno
i widziałem, kiedy skończyli.
Przyjechałem na miejsce i myślę:
„To jakiś duch? Jakim cudem się wymyka?”.
Będąc już w vanie, zorientował się, że na szybach osadza się para z oddechu.
Gdyby policja to zauważyła, skojarzyliby, że ktoś jest w środku.
Poszedłem do winiarni,
a gdy z niej wyszedłem, już ich nie było.
Wsiadłem do auta,
wziąłem krótkofalówkę i mówię do Scotta:
„Szefie, spadamy”.
NAPAD NR 14 ŁUP: 252 466 $
ŁĄCZNIE: 938 077 $
Trwała gra w kotka i myszkę.
Było jasne, że organy ścigania były sfrustrowane.
Nie mogli rozgryźć, kim on jest.
Ludzie pamiętają to,
że im rozkazywał i groził, że ich zastrzeli.
Agenci są sfrustrowani,
że Hollywood unika konsekwencji i ukradł już tak dużo.
Boją się, że stanie się agresywny.
Myślę, że to zmieniło wizerunek Hollywooda.
Póki kasjerzy nie zaczęli opowiadać
strasznych historii, uważano, że nikogo nie krzywdzi.
Czasem był zdesperowany.
Chciał wejść do skarbca.
Nie miał kto go wpuścić. Zdenerwował się.
Mówi: „Nie chcę zabijać w święta”.
I użył paralizatora na pracowniku.
Był gotów używać broni.
Ludzie często płakali.
Targały nimi emocje.
Uspokajałem ich, żeby mogli opowiedzieć, co się stało.
Jeszcze nigdy
nie widzieli takiego napadu.
Nie wiedzieliśmy,
do czego jest zdolny.
Budził strach.
Napad na bank to nie przestępstwo bez ofiar.
To traumatyczne przeżycie dla klientów
i kasjerów.
Gdy ktoś celuje ci w twarz i grozi, że cię zabije,
to się odbija na psychice.
Byłam ofiarą 14 napadów.
Jeden z tych napadów przeprowadził Hollywood.
Miał dominującą osobowość.
Zabronił ludziom się ruszać i się nie ruszali.
Rabuś rzadko ma aż taką kontrolę.
O tym się nie zapomina.
Żyje się dalej, ale to nadal tkwi w człowieku.
Musi być sposób, żeby powstrzymać tych ludzi.
Komuś stanie się krzywda.
On świetnie się bawił.
Miło spędzał czas.
Ale jeśli sądził, że ujdzie mu to na sucho,
był w błędzie.
Gdy człowiek wkracza w ten świat,
nie ma pojęcia, jaka będzie tego cena.
Nie wie tego.
Po latach napadów na banki
nie jesteś już tą samą osobą, którą byłeś na początku.
Scott zaczął się stresować.
Nie był już taki wyluzowany i beztroski.
Ta osoba zniknęła.
Atmosfera w domu na drzewie zmieniła się.
Był bardziej zamknięty w sobie, mniej towarzyski.
Scott kazał mi mieszkać w domu od frontu, by trzymać ludzi z daleka.
Stawał się coraz bardziej skryty
i izolował się od ludzi.
Nie chciał, żeby widzieli, co robi.
Gdy przekroczysz Rubikon i zaczniesz żyć tym życiem,
musisz kłamać wszystkim o wszystkim.
Bliskim. Znajomym.
Wciąż zmierzam w złym kierunku.
Zaczynam coś, a potem przerywam, nim zbiorę plony.
Wiele kobiet odczuło to z mojej strony.
Czy ja tylko chcę chcieć? Dlatego nie odczuwam satysfakcji?
Obserwowałam jego relacje z kobietami i zażartowałam kiedyś:
„Ty traktujesz kobiety jak przyprawy?
Daj spokój”.
Jesteś kawalerem? Masz jakąś babkę w łóżku?
Rzeczy nie są takie jak kiedyś.
Planując, czułem się zwykle pewnie.
Ale teraz czuję się osaczony.
Zdrówko!
Przyszedł do mnie i mówi: „Muszę z tobą pogadać”.
Siedział naprzeciwko mnie
i nagle zaczął płakać. Łzy płynęły mu po twarzy.
Mówi: „Suze, nie wiem, co się dzieje.
Kiedy patrzę w lustro, widzę obcą twarz.
O co tu chodzi?”.
Wtedy zrozumiałam, że ma poważne kłopoty.
Przegrywał walkę światła z mrokiem, która się w nim toczyła.
Zaczął pić coraz więcej, żeby stłumić niepokój.
Ale Scott pragnął wielkiego finału.
Chciał napaść kilka banków,
jeden po drugim, jednego wieczora.
Zgarniamy 10 czy 15 milionów i kończymy zabawę.
On robi dalej swoje. Ja swoje.
Mieliśmy na oku trzy banki.
Najpierw napadamy mały bank. Wchodzimy i wychodzimy.
Forsa nas nie obchodzi.
Chodzi o skupienie uwagi policji na tym banku.
Potem napadamy większy bank.
Nim tam dotrą, jedziemy do trzeciego.
Nie ogarną tego.
Chcieliśmy zdziesiątkować Seattle.
To było możliwe. Mogliśmy to wygrać.
Byłem już trochę sfrustrowany tym śledztwem.
Znaleźliśmy parę aut, którymi uciekał.
Ale to było za mało.
Zmęczyło mnie czekanie. Reagowanie na jego napady.
Zacząłem grzebać w aktach,
analizować sposób działania.
Pory dnia, dni tygodnia,
położenie banków, ile pieniędzy brał.
Miał duże ego.
Byłem więc pewny, że wróci.
Wykonałem obliczenia.
Wyszło mi, że wydaje około 21 000 $ miesięcznie.
Mając to na uwadze,
uznałem, że kolejny napad będzie w którymś z trzech dni
w styczniu następnego roku.
Wiedziałem, że do niektórych banków wróci. Część była szczególnie narażona.
Pozostało czekać, aż wrócą
i być we właściwym miejscu.
Po ostatniej akcji wzięliśmy rok wolnego.
Planowaliśmy napaść na trzy banki.
Ale potrzebowaliśmy trzeciego
ze względu na logistykę związaną z tymi napadami.
Po pierwszym napadzie
pojechałem do Montany i ukrywałem się tam.
Potem pojawił się Scott i znów mnie w to wciągnął.
Scott wchodził do banków sam.
Miał problem z kontrolowaniem ludzi w banku.
Powiedział mi: „Masz tylko stać w holu
i pilnować, żeby nikt nie uciekł. Tyle”.
Minął rok, odkąd oszacowałem dni,
w których może dokonać napadu.
Obserwowaliśmy z kimś z grupy zadaniowej
banki, które wydawały się logicznym celem ataku.
Pierwszego dnia nic się nie stało.
Drugiego dnia też nie.
Trzeciego dnia czekałem na niego sam.
Chcieliśmy napaść raz z Markiem,
w ramach rozgrzewki.
Mój drugi napad była zupełnie inny od pierwszego.
Wszystko poszło dużo sprawniej.
To była bardziej praca niż przygoda.
Usłyszałem opis i pomyślałem:
„To Hollywood”.
Był półtora kilometra ode mnie.
Wrócił, jak przewidywałem. Wrócił trzeciego dnia.
Byłem blisko. Myślałem: „Jestem tylko kilka minut za tobą.
Nie miesięcy, nie tygodni. Kilka minut”.
Pojechałem do banku. Zabezpieczyliśmy teren.
Byłem pierwszy na miejscu popełnienia przestępstwa.
Docieram do banku i widzę Shawna Johnsona.
Pytam: „Skąd się tu wziąłeś?”.
I okazuje się, że prowadził z kolegami z FBI
własną obserwację w poszukiwaniu Hollywooda.
Nie mówił o tym ludziom z grupy zadaniowej.
Członkowie grupy zadaniowej uznali, że to, co robię, to szaleństwo.
„Nie wróci. Nie będzie go tam”.
Pamiętam, jakim zastrzykiem energii były te wydarzenia
dla ludzi z grupy.
Bo od ostatniego napadu minęło dużo czasu.
Na tym etapie wszyscy w grupie zadaniowej
sądzili, że stanie się coś złego.
I trzeba oddać Ellen,
że widziała, że ta sprawa wymyka się spod kontroli
i trzeba ją jak najszybciej zamknąć.
Hollywood był przewidywalny,
jeśli chodzi o porę dnia i miejsca, które rabował.
Opracowaliśmy plan obserwacji.
Liczyliśmy na to, że jeden z naszych będzie na ulicy,
gdy dojdzie do napadu.
Potrzebowaliśmy policji w Seattle. Ich jednostki patrolowej.
Potrzebowaliśmy helikopterów.
Poprosiliśmy FBI o dodatkowe wsparcie.
Zapanowanie nad tym wszystkim było herkulesowym wysiłkiem.
Postanowiliśmy zgromadzić te zasoby
na czas nieokreślony.
W tamtych czasach nowością była technologia Pro-Net.
Były to elektroniczne nadajniki przymocowane do pieniędzy.
Wysyłały sygnał do wież.
Potem potrzebny był mechanizm do śledzenia sygnałów.
Umieściliśmy je w wielu radiowozach.
Musiałem znów przeanalizować poprzednie napady,
by znaleźć banki, które znów chciałby napaść.
Tam umieścilibyśmy urządzenia.
Umieściliśmy po dwa nadajniki w jak największej liczbie banków.
Wszystko sprowadzało się do czasu.
Im więcej wskaźników było w skarbcu,
tym więcej czasu miałem, by tam dotrzeć.
Jeśli będę miał wybierać między tobą a jakimś biedakiem,
z którego żony zrobiłbyś wdowę,
to bracie, nie żyjesz.
Oglądaliśmy ze Scottem Gorączkę. Mocny film.
Ani drgnij, kurwa!
Sceny napadu na bank są tam bardzo dobre.
A scena ze strzelaniną porządnie nas wystraszyła.
Spojrzeliśmy na siebie i mówimy:
„Boże, a gdyby tak się stało?”.
Graliśmy w tę samą grę.
Była taka możliwość.
Obudziło to w nas bojaźń bożą
i strach przed śmiercią.
Pracując nad tą sprawą,
zawsze myślałam, że jest spora szansa,
że ktoś może ucierpieć.
Nim trafiłam do FBI, miałam do czynienia z innymi napadami.
Moi koledzy zginęli w strzelaninie w Miami w 1986 roku.
W czterominutowej strzelaninie
zginęli dwaj agencji FBI, a pięciu zostało rannych.
Nie wiedzieliśmy, kim jest Hollywood,
ale wiedzieliśmy, że jeśli zmierzymy się z nim na ulicy,
nie podda się bez walki.
W pewnym momencie
miałem bardzo wyrazisty sen.
Wyczołgiwałem się z wody na plażę,
bo rekin właśnie odgryzł mi obie nogi.
Uznałem ten sen za radę.
Że powinienem z tym skończyć.
Widziałem, że Scott czuł, że coś się szykuje.
Chodziliśmy po górach Olympic. Były dla Scotta wyjątkowe.
To był nasz czas spokoju.
Oczyściliśmy umysły z miasta i chaosu.
Cieszyliśmy się naturą i stawialiśmy sobie wyzwania.
Na szczycie Góry Waszyngtona
Scott powiedział mi: „Zawsze kieruj losem własną ręką.
Nie pozwól, by wróg decydował o twoim losie.
Zachowaj kontrolę nad własnym życiem”.
Jeden bank nie wystarczył Scottowi.
Chciał napaść trzy.
Powiedziałem mu: „Odbiło ci”.
Gadałem ze Steve’em i mówię mu:
„Słuchaj, stary. On traci kontakt z rzeczywistością.
Jadę do Kalifornii. I radzę ci jechać ze mną”.
Myślał o tym,
ale nie chciał zawieść Scotta.
Wiedziałem, że muszę wziąć udział w ostatnim napadzie.
Bo coś musiało się skończyć. Musiał nastąpić wielki finał.
Gdy ostatni raz widziałam Scotta,
miałam zły sen.
Była tam broń. Strzelali.
To było w Seattle. Ludzie uciekali.
Opowiedziałam mu ten sen, a on zbladł jak ściana.
Odetchnął i mówi: „Raczej już mnie nie zobaczysz.
Chyba pojadę na Seszele”.
Ja na to: „Tak? Ale wrócisz, prawda?”.
Powtórzył: „Raczej już mnie nie zobaczysz”.
Wkraczam w noc i krzyczę na Boga, by przekazał mi przesłanie.
Bóg nie odpowiada. Wyczuwam odrzucenie.
To czas bólu, gniewu i urazy.
Gdzie mam, kurwa, teraz iść, skrzydlaty biały jeźdźcze w mojej głowie?
To będzie ostatni wpis na dłuższy czas.
Przygotowywaliśmy się do napadów latami.
Dwa tygodnie przed Świętem Dziękczynienia
Scott powiedział, że ma dobre i złe wieści.
Zła wiadomość jest taka, że mają teraz Pro-Net w skarbcach.
Nie usuniemy ich na tyle szybko, by zrealizować pierwotny plan.
Scenariusz z wieloma bankami przepadł.
Dobra wiadomość jest taka, że napadniemy bank na 125 ulicy.
Mustang powiedziała nam,
że powinno tam być pięć do siedmiu milionów.
Zmienił się cały nasz plan.
Tak czy siak, musieliśmy szybko rozgryźć te nadajniki.
Napadliśmy bank po to, by sprawdzić, jak działają.
Ubraliśmy Scotta w maskę narciarską.
Nie mogli wiedzieć, że to Hollywood usuwa nadajniki.
Powiedziałem: „Po prostu tam idź. Nawet nie pierdol się z kasjerami.
Wejdź do skarbca, weź kasę
i zdobędziemy te nadajniki.
Dowiemy się, jak umieszczają je w forsie”.
Układali wszystkie nadajniki między dwudziestodolarówkami.
Dało się wyczuć zgrubienie.
W krótkim czasie znaleźliśmy dwa, które wyrzuciliśmy przez okno.
Potem
uznaliśmy, że damy radę z głównym napadem.
27 LISTOPADA 1996 ROKU ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA
Obudziłem się rano w Święto Dziękczynienia 1996 roku.
Żona powiedziała mi: „To dzisiaj.
Dziś złapiesz Hollywooda”.
Ja nie byłem taki pewny.
Tydzień przed świętem jest krótki.
Większości ludzi nie ma nawet w biurze.
Obudziliśmy się.
Za oknem lało.
Było szaro i ciemno. Cudownie.
Idealny dzień na napad.
Sprzątam wóz, staram się, by wszystko było idealnie.
Nakładamy charakteryzację i peruki.
Nie mówimy za wiele.
Wchodzę do pomieszczenia. Scott wyjął futerał na gitarę.
Przygotował karabin i strzelbę.
Chodziło o to, że gdyby podjechał do nas radiowóz,
przestrzelilibyśmy silnik.
Żeby go unieruchomić.
Wszystko było gotowe.
Mogliśmy wsiadać i ruszać do Seattle.
Mustang stała na czatach na wzgórzu.
Ruszyliśmy do akcji.
SEAFIRST BANK ODDZIAŁ W LAKE CITY
Mieliśmy specjalne szkolenia w związku z Hollywoodem.
Gdy wszedł do oddziału w Lake City,
minął własny list gończy.
Bez paniki. To napad.
Scott wszedł pierwszy
i rozpoczął akcję.
Potem dołączył Mark
i zaczął kierować klientami.
Nawet się nie bałem.
Ćwiczyłem to w myślach i robiłem wcześniej.
Robiłem swoje.
To był koszmar.
Do banku weszli aż dwaj Hollywoodzi.
Wszystko się zesrało.
Zacząłem wyciągać banknoty, które uruchamiają alarm.
Kto odpowiada za skarbiec?
Powiedziałem, że ja.
Poszliśmy do skarbca.
Można go otworzyć specjalną kombinacją,
która uruchamia kolejny alarm.
Chciałem ściągnąć tam wszystkie organy ścigania z Seattle.
I to szybko.
Biuro było opustoszałe. Nikogo tam nie było. Było ciemno.
Siedzę przy biurku. Dopinam różne sprawy.
Mamy włączone policyjne radio z Seattle.
Nagle słychać sygnał.
Takie pip, pip.
Siedzą tam dwie, trzy, pięć minut.
Mustang milczy. Czyli jest dobrze.
I wtedy słyszę radio.
Dwaj podejrzani weszli do banku w kapeluszach.
Zielone płaszcze,
biała charakteryzacja na twarzach.
Ktoś mówi przez radio: „Zobaczyli was”.
Nie był spokojny.
Był zły. Chciał wejść i wyjść.
Nie żartował.
Szybko.
Wrzuciłem Pro-Net do torby.
Celuje do mnie,
a ja myślę: „Czy on wróci i mnie zastrzeli?”.
Przybiega Mike i mówi:
„Mamy napad. To chyba Hollywood”.
Pobiegliśmy do auta,
włączyliśmy syreny i pognaliśmy Drugą Aleją.
Wyszedłem z biura o piątej. Myślałem, że mam fajrant.
Wchodzę do kuchni.
Włącza się pager. To Hollywood.
Pomyślałem, że Scott trochę za długo siedzi w skarbcu.
Nagle wypadł stamtąd
z wielką torbą, którą natychmiast przejąłem.
Niosłem tam ponad milion.
Słyszeliśmy już wtedy syreny.
Zorientowaliśmy się, że wszędzie są gliniarze.
Było ich mnóstwo.
Scott krzyczy: „Chyba powinniśmy się wycofać.
Uciekajmy”.
Ja na to: „Co ty pierdolisz?
Jedziemy z tym! Znajdźcie te nadajniki”.
Jechałem autem jakby było kradzione.
Ciągle dostawaliśmy wiadomości od głównego dyspozytora.
Dwaj podejrzani z pistoletami.
Ale skupiam się na nadajnikach, które opuściły bank.
Mamy jakieś sygnały?
Wedgwood i Lake City.
Śledzę te nadajniki.
Sygnały dochodzą z różnych punktów miasta. Z różnych anten.
Jadę za sygnałem.
W końcu Scott krzyknął: „Mam!”.
Dał mi dwa banknoty,
między którymi był nadajnik.
Wyrzuciłem go przez okno i jechaliśmy dalej.
Funkcjonariusz mówi przez radio:
„Mam tu bardzo silny sygnał”.
Dotarłem na miejsce
i znalazłem wyrzucony nadajnik.
Powiedziałem: „Cholera jasna”.
Ale wiedziałem, że jest tam jeszcze jeden.
Z tyłu wciąż pracowali.
Powiedziałem: „Biggins, ogarnij się.
Załatw to, kurwa. Nie bój się. Po prostu to załatw”.
Panikowaliśmy. Wokół było pełno policji.
Wiedzieliśmy, że polują na nas.
Ukradliśmy z banku milion i osiemdziesiąt tysięcy.
Znalezienie nadajników było za trudne.
Nagle mój ekran się zapala. „Puf!”. Zaczynamy zabawę.
Scott mówi: „Stój. Ja poprowadzę. Wiem lepiej, gdzie...
Ja na to: „Wiem, gdzie mam jechać. Rób swoje”.
Ale się uparł.
Zgodziłem się. Spojrzałem za siedzenie kierowcy.
Leżała tam sterta pieniędzy.
Robili to całkowicie chaotycznie.
Mówię: „O Boże. Ja pierdolę”.
Jedź! Co ty robisz? Dawaj!
Wciąż jestem daleko.
A to moja sprawa. Muszę tam być.
Słucham tego dźwięku...
I patrzę na wskaźnik.
Prowadzi mnie w stronę białego vana.
Wyłączyłem wszystkie światła
i jadę za wskaźnikiem.
Pokazuje na tylną część tego chevroleta.
Widziałem parę na tylnych oknach.
Było tam widać światło.
To było dziwne.
Wiedzieliśmy więc, że przeszukiwali pieniądze.
Mówię do radia: „Dokonamy zatrzymania”.
Dokonamy zatrzymania.
Proszę o wsparcie.
Wjechaliśmy na mały pagórek.
Scott chciał skręcić w lewo.
A gdy to robił, zobaczyłem radiowozy.
Trzy wozy tuż za nami.
Van zatrzymał się przy krawężniku.
Gdy wysiadałem z auta i wyciągałem broń,
zdałem sobie sprawę, że podejrzany już wysiadł.
Policja mówi, że strzelaliśmy pierwsi. Nieprawda.
To oni nas osaczyli i zaczęli strzelać.
Usta Meyersa się poruszają, więc znów kłamie.
Coś wam powiem.
Widziałem sylwetkę przy drzwiach kierowcy.
Było ciemno, ale widziałem, że ma karabin.
I że celuje we mnie.
Nie wiem, jak było.
Widziałam tylko przez przednią szybę.
Nie wiem, czy ktoś wysiadł z vana.
Nie braliśmy tej broni na strzelaninę z policją.
Chcieliśmy unieruchomić pojazd.
Nie. Celował we mnie.
Przypomniałem sobie wszystkie szkolenia.
Celował we mnie.
Pomyślałem: „O cholera”.
Z jakiegoś powodu karabin nie strzelał.
A potem „klik, klik”. Trzy kliknięcia.
Mówię: „O mój Boże”.
Nagle gliniarze zaczęli strzelać w tył vana.
Widziałem, że pociski przebijają tylne drzwi.
Pamiętam tylko, że dostałem i upadłem.
Nagle moja lewa ręka zaczyna mi latać przed twarzą.
„Kurwa, odstrzelili mi rękę!”
Krzyczę.
Trochę dalej Scott znów się zatrzymuje i bierze strzelbę.
W tym drugim miejscu doszło do regularnej strzelaniny.
Gdy wysiadałem z auta, żeby znów wycelować w vana,
usłyszałem trzy głośne wystrzały.
Kule świszczą mi przy głowie.
Widzę tylko pękające szkło.
Nie miałam kamizelki kuloodpornej, a tkwiłam w samym środku tego gówna.
Próbuję nawiązać kontakt z centralą FBI.
Powtarzam: „Padły strzały”.
Van znów odjeżdża.
Moja lewa ręka zwisa bezwładnie.
Biggins dostał w brzuch.
Wszędzie pełno krwi.
I nagle van w coś uderza. Bum!
Leżałem z tyłu. Scott uciekł.
Pomyślałem: „O tym zawsze mówiliśmy”.
Każdy dba o siebie.
Biegnąc w stronę auta,
zobaczyłem sylwetkę uciekającą alejką na południe.
Wycieraczki pracują, auto ma wrzucony bieg.
Biggins nic nie mówi,
więc nie wiem, czy żyje.
A Scott uciekł.
Słyszałem tylko krzyki gliniarzy:
„Ucieka. Tam biegnie. Zastrzelcie skurwysyna! Zabijcie go!”.
Podszedłem do alejki.
Myślę: „Nie wchodź tam. To typowy zabójczy tunel”.
Uznałem, że pora się wycofać i wrócić do vana,
gdzie funkcjonariusze mieli dwóch podejrzanych.
Widziałem na ziemi skutego białego mężczyznę.
Pytam: „Hollywood to ty?”.
On na to: „Nie. Pobiegł alejką”.
Powiedziałem: „Zastrzel mnie, sukinsynu.
Miejmy to z głowy”.
On na to: „Spokojnie. Sąd dobierze ci się do dupy”.
Chciał, żebym strzelił. Ja na to: „Tak łatwo się nie wywiniesz.
Pokonaliśmy was”.
Nie chciałem iść do paki.
Wtedy już nic się nie liczyło. Dla mnie życie się skończyło.
Nagle strach i ból minęły.
Zajrzałem do vana i zobaczyłem stertę pieniędzy.
Światło wpadające przez dziury po kulach
było jak wiązki lasera.
I nagle usłyszałem w głowie niebiańską muzykę.
Nigdy takiej nie słyszałem.
A pieniądze stały się jakby talizmanem...
„Co to jest? To tylko trochę papieru. Kogo to obchodzi?”
„Po co to wszystko
dla takich głupot bez znaczenia?”
Straż pożarna reanimowała Bigginsa.
Leżał na ziemi bez ruchu. Jakby był martwy.
Gdy patrzyłem,
strażak spojrzał na mnie i zrobił...
Kciuk w dół. Pomyślałem: „Cholera. Właśnie kogoś zabiłem”.
Odetchnąłem i pomyślałem:
„Nie przygotowywałem się na to”.
Strzelano już do mnie, ale nie tak.
To była strzelanina.
Leżałem koło vana. Odzyskiwałem i traciłem przytomność.
Mike Magan uniósł mi powiekę,
żeby sprawdzić, czy żyję.
Pamiętam poczucie ulgi, że to już koniec.
Mogę odpuścić. Nie muszę już tak żyć.
Dwóch postrzelonych mężczyzn aresztowano,
a potem zabrano do szpitala.
Jeden jest na wolności.
W obławie na zbiega biorą udział policjanci,
agenci FBI, jednostki K9, nawet SWAT.
To straszne, że ktoś taki wciąż jest na wolności.
Może być wszędzie.
Jadę za karetką do szpitala Harborview.
Muszę pogadać ze Steve’em
i ustalić, kogo jeszcze szukamy.
To koniec. Więcej tego nie odkładam.
Muszę to zamknąć.
Shawn Johnson przepytywał mnie
w poczekalni szpitala.
Wyobraźcie to sobie. Postrzelono mnie, jestem w ciężkiej sytuacji.
Scott uciekł. Nie wiem, czy żyje.
Biggins może umrzeć.
Nie myślałem zbyt jasno.
Ale próbowałem chronić siebie.
Po dwóch godzinach Meyers powiedział,
że osoba, której szukam, to Scott Scurlock.
Scott Scurlock to Hollywood.
Policja i straż pożarna w Seattle.
Podobno przeszukujecie nasze osiedle.
- Tak. - Ktoś się do nas dobijał.
Jest tu taki kajak z plandeką.
Może ktoś powinien go sprawdzić.
Nikogo nie widziałam,
ale ktoś mógłby się schować pod moim tarasem.
Ciągle słyszałem, że policjanci chodzą od drzwi do drzwi.
Dzień i noc,
szukając jakiegoś tropu.
I nic.
W mojej okolicy pełno jest policji i helikopterów...
Proszę zostać w domu.
I starać się nie blokować linii ratunkowych.
Słysząc, że Hollywood uciekł,
byłam zła, bo włożyliśmy mnóstwo pracy w jego pojmanie.
W głowie miałem tylko jedno słowo: „Kurwa, poważnie?”.
Mieliśmy Hollywooda w garści. Jakim cudem uciekł?
Przez kilka godzin
spacerowałem nerwowo po okolicy. Wtedy odezwał się mój pager.
Ten rabuś może się ukrywać w moim kamperze na podwórku.
Dlaczego pan tak uważa?
Ktoś tam jest i kamper jest zamknięty.
Nikogo nie powinno tam być.
To był mój dawny partner. Powiedział:
„Osaczyli twojego podejrzanego niedaleko miejsca strzelaniny”.
- To mężczyzna czy kobieta? - Widziałem tylko ciemne włosy.
Dobrze. Jak dawno?
Przed chwilą.
Funkcjonariusze pojechali do kampera.
Stukają i chcą zobaczyć, kto tam jest.
Wybili okienko i wpuścili gaz pieprzowy.
Po chwili usłyszeli pojedynczy strzał.
Zaczęli strzelać do kampera.
Powiedziano mi później, że policjanci wystrzelili do kampera
76 pocisków.
Święto Dziękczynienia zostało przerwane
dla wielu rodzin.
Policja osaczyła
podejrzanego, który może być znany jako Hollywood.
Szczęście Hollywooda,
jednego z najlepszych rabusiów w kraju,
chyba właśnie się wyczerpało.
Gdy tam dotarłem,
policja z Seattle właśnie dojechała
z wozami opancerzonymi i rozstawiała stanowisko dowodzenia.
Mieliśmy helikoptery i wozy opancerzone.
Było tam tego dnia chyba kilkuset funkcjonariuszy.
Nigdy nie widziałem takiej grupy.
To Święto Dziękczynienia.
Całe miasto jest w domu z rodzinami
i może oglądać programy w telewizji.
Na ulice wyszło całe osiedle,
a także ludzie z pobliskich osiedli.
Chcieli zobaczyć, co się dzieje.
Akcja jak z filmu
toczyła się tuż koło nich.
Na spokojnym osiedlu w północnym Seattle
raptem pojawiły się setki policjantów i oddział SWAT.
W Święto Dziękczynienia.
Nikt nie zapomni tego święta.
Właście wychodzili ostatni goście,
gdy zadzwoniła do mnie z Seattle ciocia Helen.
Była roztrzęsiona.
Wiadomość dnia...
We wszystkich mediach w Seattle mówią o strzelaninie
z udziałem bandyty Scotta Scurlocka.
I że oddział SWAT otacza przyczepę
w ogródku jakiejś pani.
Usiadłam wtedy
i powiedziałam: „O rany”.
To był szok,
że on od pięciu lat rabował banki.
Ludzie wciąż są na ulicach.
Święto Dziękczynienia zakłóciła policyjna obława,
która trwa tu
od ponad 24 godzin.
Policja i agenci FBI są w patowej sytuacji.
Broń i negocjatorzy są w gotowości.
Pat nadal trwa.
Wiemy, że padły strzały.
Dobijali się do drzwi. Próbowali rozmawiać. Bez odzewu.
Chcieli to skończyć w określony sposób.
I nie zamierzali ryzykować.
Po dwóch godzinach bez odpowiedzi postanowiliśmy wejść do kampera.
Wszedłem z zespołem taktycznym.
Pod stołem znaleźliśmy ciało.
Miałem ze sobą zdjęcie. Patrzę w dół.
To Scott.
Dopadliśmy go.
Okazało się, że się zabił.
Strzał, który słyszeli policjanci, był samobójczy.
Dobry wieczór.
Podejrzany o napady na banki, który zginął wczoraj w starciu z policją,
popełnił samobójstwo.
Scurlocka, zwanego Hollywoodem,
znaleziono martwego...
Obudziłem się następnego dnia w szpitalu. Telewizor był włączony.
W wiadomościach ciągle mówili o nas.
Padło moje imię. I Scotta Scurlocka z Olympii w stanie Waszyngton.
Zginął samobójczą śmiercią.
Spojrzałem i powiedziałem...
„Dzięki Bogu”. Tylko tyle.
Strzelanina to był koniec.
Nie tylko koniec naszych starań, ale i koniec mojego życia.
Byliśmy jak dwie komety.
Spotkaliśmy się i zaczęliśmy lecieć przez ten pieprzony wszechświat.
I nagle bum! Wszystko rozpadło się w sekundę.
Zniknęło.
To wydarzenie było dla mnie wielką próbą.
Podczas strzelaniny myślałam o dzieciach.
Czy to na pewno praca dla mnie?
Są inne zadania,
które mogę wykonywać w FBI.
Nie ma dnia, żebym o tym nie myślał.
Zapytałbym go: „Dlaczego odebrałeś sobie życie?”.
Zacytuję Marka Twaina.
Powiedział kiedyś, że nie życzy śmierci nikomu,
ale niektóre nekrologi czyta z przyjemnością.
Najbardziej żałuję,
że nie udało mi się usiąść ze Scottem
i pogadać z nim twarzą w twarz.
Gdybym był tamtej nocy w aucie na czele pościgu,
czy zrobiłbym to, co Mike? Strzelałbym? Nie.
Mogłem złapać go później.
Zawsze jest kolejna szansa.
To było bolesne dla całej rodziny.
To był podwójny cios.
„Zaraz. Co robił? Jak skończył?”
Mój ojciec uwielbiał Scotta i załamało go to.
Straciliśmy nie tylko jego, ale i to, za kogo go uważaliśmy.
Brakuje mi kochania go.
Brakuje mi jego miłości.
A naprawdę mnie kochał.
Nie ma co do tego wątpliwości.
A ja bardzo kochałem jego. Nieważne, jaki był.
Miał tyle tajemnic na temat życia,
które prowadził,
że gdyby wyszedł z tej przyczepy, podniósł ręce i się poddał,
musiałby stanąć twarzą w twarz z całym swoim światem.
I szczerze wierzę, że w ostatniej dekadzie życia
dokonywał wyborów, o których wiedział, że zaprowadzą go w ślepą uliczkę.
Zadzwonił telefon.
„Scotty nie żyje. Zginął w napadzie na bank”.
Od razu pomyślałem:
„Próbował powstrzymać napad na bank. Był bohaterem”.
Zapytałem więc:
„Jak zginął?”.
I usłyszałem, że to on był rabusiem.
Serce i mózg mi eksplodowały.
Mustang odwiedziła mnie w więzieniu cztery czy pięć razy.
Przychodziła w rocznicę, przed Świętem Dziękczynienia.
Zawsze myślała o Scotcie.
Potem dostałem list od jej siostry, że popełniła samobójstwo.
Nie mogła znieść tego, że brała udział w tym wszystkim
ze Scottem i ze mną,
a teraz on nie żyje, ja siedzę,
a ona jest wolna.
W głębi duszy nie czuła się wolna.
Chyba w to nie wierzyła.
Steve Meyers, który oglądał sztuki Szekspira
ze mną i moim mężem.
Idzie do więzienia.
Mark Biggins.
Wrażliwy facet. Poeta, gitarzysta.
Idzie do więzienia. Jestem w szoku.
Pytają mnie: „Znałaś gościa z domu na drzewie?.
„Znałaś Hollywooda?” Ja na to: „Nie znałam Hollywooda.
Znałam Scotta Scurlocka”.
Kilkakrotnie gadaliśmy ze Scottem o tym,
co zrobimy, jeśli nas złapią.
Zawsze powtarzał:
„Nie pójdę do więzienia. Pójdę w stronę białego światła”.
Czytałem zeznania ofiar.
Kasjerów i klientów banków. Te doświadczenia
były dla nich naprawdę traumatyczne. Szczerze tego żałuję.
Scott miał na koszulce: „Żyj wolny lub giń”.
Myślę, że spędził wiele lat rozważając, jak żyć wolnym.
Ale ostatecznie zginął i nie był wolny.
Po jego śmierci
dom na drzewie umarł w ciągu półtora roku.
Rozsypał się i spadł.
Ten domek na drzewie i Scott byli jedną, nierozłączną duszą.
Śmierć Scotta była jego śmiercią.
Musiało tak być.
Po wyjściu z więzienia poszedłem do domu na drzewie.
Wyglądał jak wrak statku.
Zwykła kupa drewna.
Wziąłem prochy Scotta, rozsypałem je i w końcu się pożegnałem.
Skończyłem czytać mój pamiętnik. To już przeszłość.
Czuję się jak ktoś inny.
Doświadczyłem tylu rzeczy,
że nie zdołam ich spisać.
Mój umysł jest dalej od ziemi niż moje ciało.
Jestem podekscytowany, ale przerażony.
To czas nowych początków.
W LATACH 1992-1996
HOLLYWOOD I JEGO WSPÓLNICY OBRABOWALI 19 BANKÓW.
UKRADLI PONAD 2,3 MILIONA DOLARÓW.
W 1997 ROKU STEVE MEYER I MARK BIGGINS
ZOSTALI SKAZANI NA 21 LAT I 3 MIESIĄCE W WIĘZIENIU.
NIE POSTAWIONO ZARZUTÓW NIKOMU INNEMU.
Napisy: Paweł Awdejuk