Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Totoo 'to. Holdup 'to. Lumabas kayo sa kulungan n'yo.
Siya ang may pinakamaraming nanakawang bangko sa Pacific Northwest.
Lagi siyang nagpapalit ng itsura.
Parang pelikula, sunod-sunod ang pagnanakaw niya sa bangko.
Tatlo o apat na bangko, magkakasunod sa parehong gabi.
Sa FBI, mahilig kaming magbigay ng palayaw sa mga holdupper.
"Hollywood" ang palayaw niya. Sakto 'yon
lalo na nang nalaman naming na-inspire siya ni Bodhi sa Point Break.
Bakit susundin mo ang batas kung kaya mong kontrolin 'yon?
Bubuksan mo ba ang vault, o ako na?
Apat na taon siyang naging successful.
Kaya naging number one priority namin siya.
Di siya tangang holdupper.
Isa si Hollywood sa pinakadelikadong hinarap ko
kasi ang galing niya sa ginagawa niya.
Gusto niyang sirain ang city ng Seattle,
at di lang 'yon posible, pwede siyang magtagumpay.
Alam nilang milyon-milyon na ang nanakaw niya.
Napahiya sila dahil sa kanya.
Pagpasok niya sa Lake City branch para magnakaw,
dumaan siya sa wanted poster niya.
Wag mag-panic. Holdup 'to. Lumabas kayo sa counter n'yo.
Parang galing sa movie script 'yong nangyari.
Naka-makeup at wig siya...
Co-star niya itong 9-millimeter handgun.
Pinakaaktibong holdupper sa bansa.
Number one siya sa Most Wanted List ng FBI.
Di nila maisip kung sino ang lalaking 'to,
at kung saan siya susunod na susugod.
Parang multo ba ang lalaking 'to?
Paano siya nakatakas nang gano'n?
Kakaibang case si Hollywood sa Seattle para sa amin.
Alam namin batay sa ebidensiya
na pamilyar siya sa security practices.
Alam niya kung gaano katagal lang siya pwede sa loob.
Matalino siyang holdupper.
Naging number one priority namin siya
noong naging supervisor ako ng task force.
Si Shawn Johnson ang FBI agent na nanguna sa kaso.
Para siyang encyclopedia ni Hollywood.
Siya ang holdupper na may pinakamaraming nanakaw na pera sa bangko.
Magaling na holdupper si Hollywood.
Pinaghirapan niya 'yon. Hinasa niya 'yong skills niya.
Tingin ko, natutuwa siyang gawin 'yon.
Bukod sa pera, adrenaline rush at challenge 'yong gusto niya.
Noong inassign ko si Mike na mag-lead sa Seattle Police Response,
alam kong magiging exciting 'yong partnership.
Magkaiba kami ng style ni Shawn, para kaming langis at tubig.
Sabi ng partner ko noon,
"Apoy si Shawn Johnson, at gasolina si Mike Magan."
May nagsabing ako 'yong utak at siya 'yong lakas, pero di ako sigurado.
Di ako gaanong naniniwala, pero totoong ako 'yong utak.
Magaling na supervisor si Ellen Glasser
na naniniwala sa "KISS" method: Keep It Simple, Stupid.
Bilang isa sa mga unang babaeng agent sa FBI,
malaking achievement sa akin
na mamuno sa violent crime squad at sa task force.
Bukod sa napaka-cool na trabaho,
biniyayaan din ako ng apat na anak,
kaya minsan, pakiramdam ko, dalawang magkaibang tao ako.
Agent Mom 'yong tawag sa akin ng karamihan.
Noong 90s, maraming pagbabago sa Seattle.
Galing ka sa bayang may dalawang kompanya, Weyerhaeuser at Boeing,
tapos dumagdag 'yong Microsoft, tapos marami nang nagsunuran.
Nandiyan si Bezos mula sa Amazon. Mabilis na lumago 'yong Starbucks.
Maraming pumasok na pera sa Seattle.
Ang galing na maraming nagbubukas na bangko.
Di ko agad naisip
na dahil sa tech boom 'yon,
pero makakakita ka ng bangko sa grocery store.
Makakakita ka sa lahat ng sulok.
Sa Washington state, dumarami ang bilang ng mga nakawan sa bangko.
Sabi ko sa asawa ko, wag siyang pumunta sa bangko sa Seattle. Baka nakawan.
Tatlong lalaking may shotgun ang sumugod sa US Branch Bank sa Woodinville.
Papasok ang lalaki sa bangko,
at bibigyan ang teller ng note na humihingi ng pera.
Maraming nakawan sa bangko sa Seattle.
Di ko alam kung gabi-gabi namin ibinabalita, pero madalas.
Puntahan natin doon si Deborah Horne.
Tama, David. Kanina lang...
Nakakatuwa sa Seattle.
Nagsisimula nang makilala ang city namin, lalo na sa buong bansa.
Meron kaming Nirvana, kaya sumikat 'yong grunge.
Tingin ko, sa grunge ipinakita ng mga tao
'yong frustration nila
sa mga pagbabago sa komunidad nila.
Ayaw ng grunge sa malalaking korporasyon,
mga brand at kasikatan...
Walang may pakialam. Walang may gusto roon.
Ayaw ng mga tao sa rules sa tamang dahilan.
Ayaw nila ng pang-aapi, kolonyalismo,
pag-atake sa human rights at sa kapaligiran.
'Yong nakawan mo ang bangko at di ka nahuli? Gusto ng mga tao 'yon.
Nagnakaw siya sa 14 bangko sa Seattle mula June ng 1992.
Wow!
Ang galing niya.
Napakagaling.
Pagmura 'yon sa awtoridad.
- Si Mr. Hollywood 'yon. - Hollywood, tama.
Alam naming may lalaki na maraming disguise
na nagnanakaw ng mga bangko, di nananakit.
Walang binaril.
Ang tapang.
May ilang sumusuporta sa kanya, at binabanggit si Robin Hood...
Tingin ng mga tao, si Robin Hood ang holdupper.
Nagnanakaw ka sa mayaman para ibigay sa mahirap. Wow. Ang cool, di ba?
Sikat siyang holdupper ng bangko.
Pero nagkamali kami sa pagkakakilala kay Hollywood.
Uy, Bubba!
Wow, lalaking nakahubad.
Bumalik ka!
Tara, boys. Sige na.
- Nagvi-video ka pa? - Oo. Ivi-video natin 'yong buong trip.
- I-steady mo ang camera. - Madaling sabihin, mahirap gawin.
Gaya ng nakikita n'yo, nasa gitna tayo ng gubat.
At di gaanong maliwanag.
- Okay, Tarzan. Ano'ng gusto mong gawin? - Umakyat.
- Umakyat? - Oo.
Pupunta tayo sa teritoryo ni Scurlock. Gaano kataas 'to, pare?
- Seventy-five feet. - Seventy-five feet sa itaaas ng?
Sahig ng cedars.
Doon sa ibaba.
Magkuwento ka, pare. Gaano katagal ginawa 'to? Ano'ng meron?
Dalawang linggo 'to itinayo.
- Dalawang linggo binuo 'to. Grabe. - Anim na palapag.
Fifty-eight tons ng kahoy.
Medyo nagtrabaho ako. Nag-almusal muna ako bago ko ginawa.
- Okay. - Hindi, tumagal ako ng... Ewan ko.
- Tatlo o apat na buwan? - Tatlo o apat na buwan.
Ang ganda ng Treehouse.
Pwedeng puntahan 'yon para takasan ang karaniwang nangyayari sa lipunan.
Noong unang beses akong pumunta sa Treehouse, binuksan ni Scott ang pinto.
Hubad siya maliban sa suot niyang tool belt.
Noon lang ako pinagbuksan nang gano'n,
pero nagpanggap akong normal 'yon.
May furniture, gaya ng makikita mo sa normal na bahay.
Maglalakad ka sa deck, at makikita mo ang banyo, ang shower.
Parang totoong banyo 'yon, pero may magandang outdoor experience ka.
Itinayo 'yon sa palibot ng pitong puno at napakaganda ng pagkakagawa.
Parang cedar boards at picture windows 'yon.
Magarbong tree house 'yon.
May malaking oven range,
at inakyat namin 'yong oven range sa hagdan,
70 feet mula sa first floor.
Kaibigan ng kapatid ko si Scott,
at gusto niyang itayo ko 'yong bahay niya.
Sabi ko, "Oo, bakit hindi?"
Grabe 'yong ginawa naming construction.
Sasabit kami sa lubid na nasa paa namin para maipako 'yon. Tapos...
Sobrang delikado 'yon. Delikado lahat, pero wala kaming pakialam.
Binuhay na personality ni Scott 'yong Treehouse.
Ligtas siya roon. Kanlungan niya 'yon. Anchor niya 'yon. Malaya siya sa lahat.
Nakaupo ako sa desk ko, forty feet mula sa mga puno.
Aabot 'yong deck sa rim na parang tutu ng ballerina na umiikot.
Sa lawak, pwedeng humiga at magbabad sa araw,
at pwedeng umidlip kung di ka takot mahulog.
Ano'ng nangyayari?
Gusto kong nakaupo lang sa gilid, at nakatitig sa mga puno sa Mount Rainier.
Kausapin mo kami.
Medyo na-excite ako.
Ang dami kong gusto sa buhay.
Mahabang paghahanap 'to
bago ko makita ang gusto ng Diyos para sa 'kin.
Parang nabaliw na sutil na bata ang utak ko.
Kailangan kong hulihin.
Mahal ng lahat si Scott. Nagustuhan ng lahat 'yong Treehouse.
Konektado 'yong dalawa.
Nagkasundo kami agad noong una kaming nagkakilala sa school
at pareho kaming masigasig, mapusok at adventurous.
Mahilig kami sa beer.
Nakakatuwa si Mark Biggins.
Galing sila ni Scott sa Evergreen College.
Kakaiba 'yong mga tao na galing sa Evergreen.
Kasama ako.
Progresibo 'yong mga tao.
Di ibig sabihin na nagdodroga, umiinom at mga baliw sila.
Napakanatural no'n.
Tumutugtog ng drums at nagma-mushrooms at nakaupo sa palibot ng apoy.
Malapit din 'yong isa't-sa.
Pinagtagpo kami ng tadhana.
Malakas ang loob at adventurous si Scott.
Higit pa sa ibang estudyante ng Evergreen
na malakas ang loob at adventurous.
Mabait at mahinahon si Mark.
Tumugtog siya ng gitara at nagsulat ng tula.
Pero sobrang nahihirapan siya.
Tingin ko, tinulungan siya ni Scotty.
Tinawagan ko siya sa telepono. Sabi ko, "Pare, hiwalay na ako.
Di ko alam ang gagawin, kung saan ako pupunta."
Sabi niya, "Well, pumunta ka rito! Tumira ka sa akin."
Malaking tao si Mark Biggins.
Naninigarilyo siya ng Chesterfield straights.
Baka nakakaisa o dalawang pack siya kada araw.
Nauubos niya 'yong bourbon na parang wala lang.
'Yon ang bonding nila ni Scott. Natatalo ni Biggins si Scott sa inuman.
Matagal akong tumira sa Treehouse. Pati anak ko.
May mga taong di namin kilala na kumakatok sa pinto
at sasabihin nila,
"Narinig namin na may magandang tree house dito."
O "Pwede ba naming makita?" Tinataboy namin sila.
Lumala na kaya nagtayo kami ng gate sa tapat ng driveway.
Di lang si Scott 'yong nagtayo sa Treehouse,
kahit nabanggit 'yon kung saan-saan,
pero maraming tao 'yong gumawa sa lugar na 'yon.
Di magpapakokontrol 'yong kapatid kong si Scott at gusto niyang lumaya.
Adrenaline junkie siya. Mahilig siyang gumawa ng mapangahas.
Nakaupo kami sa taas na 60 feet mula sa ere sa anim na palapag...
at unang beses ko 'tong ginawa.
Aakyat siya nang patiwarik sa halos 100 feet.
Anytime go, Rambo, Tarzan.
Gusto lang niyang umakyat, pataas nang pataas
at parami nang parami 'yong kailangan niya.
Pag nagkamali siya, babagsak siya.
...60 feet sa lupa.
Ang hirap nito!
Sinabi ko sa 'yo, delikado 'yan.
Adventurer siya.
Mahilig siya sa excitement, at gusto niya ng mga bagong karanasan,
pero gumawa siya ng malalaking desisyon
na nagdala sa kanya sa mga direksiyon na di na niya kayang layuan.
Sa pag-aaral ko, napunta ako sa maling daan
na di nakatulong sa spiritual growth ko.
Malakas at malinaw 'yong boses.
"Tandaan mo kung bakit ka nandito."
Naiintindihan ko, pero wag kang lilihis.
Lagi siyang naghahanap ng kakaiba.
Noong una ko siyang nakilala, gusto niya ng degree sa medicine,
pero di 'yon natuloy nang nagtrabaho siya sa chemistry lab
at nakakita siya ng tsansa para kumita nang malaki.
Si Scott 'yong unang taong nakilala ko na gumagawa ng shabu.
Sa gabi,
aakyat siya sa kisame at gagapang papunta sa laboratory.
Nalaman 'yon ng professors niya.
Pinatalsik siya sa campus.
Sabi nila, "Wag ka nang magpapakita rito."
Pwede siyang maging doktor.
Kulang na lang siya ng isang course para mag-graduate sa chemistry at biology.
Nakapag-pre-med na sana siya. Pero ayaw niya.
Hindi siya 'yon at alam niya 'yon.
Tinuloy lang niya 'yong ginagawa niya.
Lumago nang lumago 'yon at gumaling siya
sa paggawa ng purong produkto.
Kung susubukan mo 'yong ginawa niya,
nakakabilib 'yon.
Kilala siya na gumagawa ng pinakamagandang substance.
Wala akong narinig na nagsabing may mas superior sa shabu niya.
Kaunti lang at kontrolado 'yong paggamit ni Scott ng shabu.
Nag-eenjoy lang siya at nagiging creative roon.
Kalaunan, bumili siya ng property na may kamalig.
Kaya pumunta ako roon para i-renovate 'yong kamalig.
Sa loft ng kamalig, may laboratory siya.
Si Captain Pat ang frontman. Siya ang finance man.
Sa gubat lang sila nagkikita,
nagpapalitan ng produkto at pera.
Pag binigyan ni Scott ng 81 kilo si Captain Pat,
magbabayad ng two million dollars si Captain Pat.
Si Pat ang nagpakilala kay Scott sa mundo ng shabu.
Dadalhin 'yon ni Captain, palayaw ni Pat,
sa Barstow at ibebenta sa Hells Angels.
Tapos babalik si Scott sa Treehouse
na may mga kahon ng 20-dollar bills.
Magbibilang kami ni Scott. Magdamag kaming nagbibilang ng pera.
Pero naging delikado 'yon, sobrang delikado.
Pinatay si Captain Pat ng taong gusto siyang nakawan
at pinatay siya habang natutulog.
Nalungkot si Scott nang narinig 'yon.
Pero 'yon ang ginagawa ng mga nando'n at ayaw niyang madamay.
Kaya itinigil niya 'yon.
Shabu ang pinagkakakitaan niya. Period.
Nang tumigil siya sa paggawa no'n, kinailangan niya ng bagong pagkakakitaan.
Noong 90s,
Point Break ang isa sa mga unang pelikula sa bank robbery.
Sabi ng maliit na kamay, rock and roll na.
Manonood si Scott ng mga pelikula para makakuha ng ideas.
Ayaw ni Scott sa mga bangko at insurance companies. Parang lahat naman.
Dapa, gago.
Insured 'yang pera, kaya di mo dapat ikamatay.
Gusto niya laging maghanap ng paraan para matalo 'yong sistema.
- Totoong naghahanap siya. - Ano'ng hinahanap niya?
'Yong adventure. Totoong adventure.
Nagustuhan niya sa Point Break 'yong independence ni Bodhi
at tapang niya sa buhay,
pagnanakaw man ng bangko 'yon o pagsu-surf sa mataas na alon.
Pag-alis niya sa drug business,
sinabi niyang, "Magiging holdupper ako ng bangko."
Salamat, ladies and gentlemen, at wag kalimutang bumoto!
'Yong unang bangkong ninakawan namin,
pinag-uusapan at iniisip lang namin.
Paano natin gagawin 'yon? Kaya mo bang gawin 'to at tumakas?
Sinabi ni Scott kay Mark bago magnakaw,
"Wag kang magsasalita. Kokontrolin mo lang 'yong mga tao."
"Okay." Boss ang tawag niya. "Okay, boss."
Hinatid kami ng kaibigan ko ilang blocks ang layo sa bangko,
at makikipagkita siya dapat sa amin sa isang lugar.
MAGKITA RITO - BACK UP
Kailangan naming maghintay ng bank customer
at gamitin 'yong kotse niya na getaway car.
Ibinaba ni Biggins 'yong Ronald Reagan mask niya.
Rock and roll!
Unang pumasok si Scott.
Ia-announce niya 'yong holdup
tapos papasok ako at sisiguruhing walang aalis.
Takot na takot ako.
Sabi ko, "Di ako makapaniwalang nangyayari 'to
at ginagawa ko 'to."
Hawak ni Biggins 'yong baril niya at sabi niya, "Dumapa lahat!"
Lumingon si Scott at sinabing, "Tumayo lahat! Tumayo kayo!"
Kasi ayaw niyang may dadaan at makikitang nakadapa 'yong mga tao.
Si Scott yata 'yong nagsabing dumapa.
Tingin ko, nakadapa lahat pagpasok ko sa bangko.
Kung nakasakay ka sa kotse at nawalan ka ng kontrol,
bumabagal 'yong mga bagay.
Gano'n 'yong nangyari sa 'kin sa bangko. Nag-slow motion lahat.
Sa wakas, aalis na,
at sabi ni Scott, "Mark, nakuha mo 'yong susi?"
Sinabi niya 'yong pangalan ko.
Yumuko ako at sinabi ko, "Sir, akin na 'yong susi ng kotse mo."
Takot na takot 'yong kawawang lalaki.
Bagong kotse 'yon at di ko narinig na nag-start na.
Habang ginagawa ko 'yon, may tumigil na kotse.
Sabi ni Scott, "Tingin ko, umandar na.
I-reverse mo. Umalis na tayo."
Nag-drive kami sa suburbs.
Lumabas kami sa designated spot, pero walang van.
Nataranta 'yong kaibigan ko at pumunta sa point B. May backup kami.
Kaya tumakbo kami sa golf course.
Naririnig namin 'yong police cars. May mga sirena.
Naka-park 'yong kaibigan ko kung saan siya dapat.
'Yon ang nangyari, puro sablay.
Ewan ko kung bakit di sila nahuli.
Tapos iniisip ko lahat ng posibleng clue na naiwan namin.
Ginamit namin 'yong van ni Scott. Kung may nagtanggal ng plaka,
naisip ko, "Susulpot na sila."
Sa isang punto, umupo ako at sinabi ko,
"Di ko na 'yon uulitin."
Sabi ni Scott, "Sigurado ka? Isa pa! Ngayon na!"
Pagkatapos ng pagnanakaw,
natakot si Biggins at pumunta siya sa Montana.
Pero na-inspire si Scott sa mga pagkakamali.
Napagtanto niyang kaya niyang mag-isa sa bangko
basta kontrolado sa labas. Kaya pinuntahan niya ako.
Napaka-scientific at analytical niya.
Mas nag-i-improvise ako at artistic.
Bumuo ako ng sculptures sa buong Europe, Germany at Norway.
Wala akong pakialam sa bangko. Di importante sa 'kin 'yon.
"Pabagsakin mo sila. Kunin mo bawat sentimo sa bangko.
Okay lang sa 'kin."
Pero di ko maisip na kaya ko 'yon. Kabaliwan 'yon.
Pero si Scott 'yon at convincing siya.
Sabi niya, "Pare, madali lang 'to. Parang kumukuha ka lang ng candy sa bata."
Milyon-milyon 'yong kikitain dito.
Pero gaya ng sinasabi namin,
walang magsasanay sa 'yo na mang-holdup sa bangko.
'Yong ginawa namin ni Scott ang pinaka-creative na nagawa ko sa buhay.
Higit pa sa art world.
Nakaka-excite maghanap ng bangko.
Parang paghahanap 'yon ng marmol na perpekto para sa isang image
na gusto kong lilukin.
Uupo ako sa kalye, lalapit para maobserbahan ko.
Isusulat ko 'yong oras ng pagdating ng armored cars.
Importanteng oras 'yong delivery
kasi doon ka makakakuha ng malaking pera sa bangko.
Kung summer 'yon, ibababa ko 'yong bintana at magpapatugtog ako ng Bach o jazz.
Naka-scanner ako buong araw, nakikinig sa tawag ng pulis.
At papanoorin ko 'yong mga patrol sa bangkong 'yon
para malaman kung kailan sila darating. Ililista ko 'yong oras.
Sa mga bangkong pinuntahan namin, pare-pareho 'yong ruta ng patrol
sa ilang oras sa araw na 'yon.
Inaaral namin ang ruta
para pagkaraan ng limang minuto pag-alis ng mga pulis, pupunta na kami.
Ilang buwan akong nasa kalye para magmanman.
Di ka susugod sa bangko na may suot na pesteng maskara.
Kalokohan 'yon.
Kaya naghahanda ako ng prosthetics gaya ng ginagawa sa Hollywood.
Mga parte lang 'yong gagawin namin gaya ng ilong, baba, pisngi.
Naka-D.A.R.E. cap siya sa dalawang dahilan. Unang iisipin ng tao
na pulis siya na nakasuot ng D.A.R.E. cap, at para hamunin 'yong mga pulis.
Kasi parang, "Eto ako." Alam mo 'yon? "Dare me."
Noong una ko siyang nakita, galing siya sa gubat
at natigilan lang ako.
Sabi ko, "Diyos ko. Ano 'to?"
Pag tiningnan mo 'yon, di mo iisipin na si Scott Scurlock 'yon.
Parang nagbago ako sa kakaiba at mahiwagang paraan.
Mabilis akong nagbabago sa yugtong 'to.
Pakiramdam ko, ibang tao ako.
'Yong unang pagnanakaw ko sa bangko,
'yong bangkong pinuntahan nila ni Mark anim na linggo ang nakaraan.
Ang importante sa pagnanakaw sa bangko,
'yong unang 15 segundo na walang nag-iisip na may nangyayari na.
Mukha siyang taong may sakit sa balat.
Kaya iiwasan siyang tingnan ng mga tao.
- Ano'ng maitutulong ko? - Holdup 'to. Wag gagalaw.
Kaswal niyang ilalabas 'yong baril.
Walang matinong tao ang tatanggi sa lalaking 'to.
Kayong dalawa! Ilagay sa bag 'yong pera. Kalma.
Nakaupo ako na may scanner at radyo.
'Yon lang.
Di ako delikado kasi may sarili akong alibi.
May rason ako kung bakit nando'n ako, at di ako mahuhuli,
maliban kung papalabasin ko siya. At ang kagandahan no'n,
'yong pagbuo at pagplano sa pagnanakaw
para maging maayos, ligtas,
at makukuha namin 'yong gusto namin, at pera 'yon.
Di kami nag-usap buong biyahe.
Pagbalik namin sa Treehouse at nagbilang ng pera,
lima o sampung libong dolyar lang 'yon.
Sabi ko, "Kalokohan 'to.
Sino'ng gustong makulong sa kakarampot na perang 'to?"
Noong early 1990s, inaresto ko 'yong unang holdupper ko,
at naisip ko, "Naku, ang dali lang nito."
Di sa pagmamayabang,
pero sa loob ng lima o anim na buwan,
halos 80 kaso 'yong naresolba ko, at sobrang nakakaadik 'yon.
Na-assign ako pagkatapos no'n sa violent crime task force ng FBI.
Di gaanong napansin si Hollywood noong una kasi ang liit ng ninanakaw.
Pag sumugod 'yong suspek sa counter, di mapakali,
at nag-take-over,
at magca-carjack ng matanda para sa Cadillac niya,
ibig sabihin, mga tanga ang holdupper.
Baka napagtanto na nila, "Uy, ano'ng ginagawa nating mali?"
Sabi ko, "Scott, di ko gagawin 'to para sa 10, 15, 20 thousand dollars."
"Kalokohan 'to.
Ayusin natin 'to, at puntahan 'yong vault, o wag na nating ituloy.
Ayokong madamay sa kalokohang 'to."
Sabi niya, "Di pwede sa vault kasi wala pa akong alam do'n."
Kaya kinuha niya si Mustang.
Espesyal na dalaga si Mustang. Di pa ako nakakakilala ng gaya niya.
Naging teller siya Seafirst Bank.
May manuals siya at bank protocol
para sa teller stations, vaults, armored car deliveries.
Nang nakuha na namin 'yong mga impormasyon kay Mustang,
alam naming magagawa na namin.
Natutunan namin sa protocol ang sasabihin.
Totoo 'to. Holdup 'to.
May ilang salita na sasabihin mo sa bankers,
at pag narinig nila 'yon, alam nilang alam mo ang nangyayari.
Sino ang vault teller?
Ako 'yon.
Dito kilala si Scott. Kaya niyang kontrolin 'yong lobby
at asikasuhin 'yong vault nang sabay.
Bilis.
Gusto niyang kumalma sila.
"Buksan mo ang vault. Walang problema. Wag kang mag-alala. Magiging okay lahat.
Papasukin at palabasin mo lang ako."
Parang pumapasok siya sa mundo ng pantasya.
May ibang bag ka pa?
Dapa.
Tara na!
Pag-uwi namin, dumaan kami sa likod ng studio.
Sabi ko, "Kumusta?" Sabi niya, "Naku, hindi maganda.
Sablay ulit." Sabi ko, "Buwisit, pare. Niloloko mo ba ako?"
Tapos pumasok kami at itinapon niya 'yong malaking bag. Sabi ko, "O, pare."
Pinakamalaking pera 'yon. Game changer 'yon.
Di lang para sa amin, kundi sa FBI.
Nagsimula ako sa FBI noong 1987. Noong iniimbestigahan si Hollywood,
pinakamarami akong karanasan na agent sa Seattle division
sa kaso ng bank robberies.
Inaalala ko 'yong mga kasong nahawakan ko na gaya ng ginawa ni Hollywood,
sa pagsaid sa teller drawers
hanggang pagtutok ng baril hanggang pagnanakaw sa vault.
Wala akong maisip na ibang gumawa no'n.
Parang jigsaw puzzle 'yong imbestigasyon kay Hollywood.
Kaunti lang 'yong clues namin.
Pinagtatagpi-tagpi namin.
Tingin ko, natutuwa si Hollywood sa ginagawa niya.
Sa unang apat na pagnanakaw, nahigitan niya 'yong normal na ninanakaw.
Tapos pinasok niya ang vaults.
Delikadong magnakaw sa vault nang mag-isa,
kasi di mo alam 'yong nangyayari sa ibang parte ng bangko.
Mas exposed ka, posibleng tumunog 'yong alarms.
Naging mas matalino na siya. Naging mas delikado.
Challenge 'yon para sa kanya, at gusto niya kaming i-challenge.
Pero 'yong mas malaking problema, "Sino si Hollywood?"
Okay. Ready ka na?
Welcome sa Treehouse. Pasok.
Na-impress 'yong mga magulang ko sa Treehouse
kasi mahilig bumuo ng mga bagay 'yong papa ko.
- Magiging dining room 'to. - Oo.
Isa 'yon sa pinakamagandang structures.
Kaya bilib sila kay Scotty at 'yong naabot niya sa larangang 'yon.
Lumaki kami sa mapagmahal na pamilya. Minister si Papa, minamahal na minister.
Teacher si Mama ng mga batang may kapansanan.
Mga anak kami ng pastor,
at sa murang edad, papatunayan namin sa lahat
na di kami perpekto.
Pareho kaming adventurous, kaya naging magkaibigan kami.
Kakaiba 'yong katangian niya, wala siyang takot.
May showroom houses sa buong Reston, Virginia.
Alam namin kung paano pasukin lahat.
Pareho kaming natuto ni Scotty na magbukas ng kandado.
Di kami natutong magbukas ng kandado para magnakaw.
Natuto kaming magbukas ng kandado
para makapasok kami sa kabilang pinto.
Noong teenager na siya,
mas naging masekreto siya.
At tinatawag namin siya dati na master of disinformation
kasi di siya direktang magsisinungaling,
pero may sasabihin siya na alam mong di tama
o di kompleto.
Noong nagsimula siyang gumawa ng kalokohan,
isa sa mga ginawa niya, noong 15 o 16 na taon siya siguro,
nagnakaw siya at ang kaibigan niya ng kotse,
van yata 'yon sa isang local daycare center,
at dinala nila sa beach.
Tapos nahuli sila.
Doon napagtanto ng papa ko
sa pangyayaring 'yon
na nalihis ng landas si Scotty.
Lumaki siya at di nagbago 'yong ugali niya noong mga bata pa kami.
Pinalala pa niya 'yon at ipinagpatuloy.
Naging stepping stone lahat para kay Scott.
Pagbubukas ng bagong mundo 'yong Hawthorne Hills Bank para sa amin.
Pag nakapasok ka sa vault, ibang level ka na.
Pag sinasadya naming mag-iwan ng sasakyan para sa mga pulis,
sisiguraduhin naming kukuha kami ng tao, babae o lalaki na ibang-iba sa amin,
pwedeng six foot three at matangkad, magulo ang buhok, kahit ano,
bibigyan siya ng one thousand dollars. Bibili siya ng kotse at ibibigay sa akin.
Nililinis namin 'yon ng mineral spirits.
Kukuha kami ng buhok ng babae at ilalagay 'yon sa upuan sa likod.
Nililito namin hangga't pwede.
Minsan, maraming daan papuntang bangko na pwedeng daanan ng mga pulis.
Kaya kukuha kami ng bantay.
Dalawang beses akong naging bantay.
Binigyan niya ako ng radyo, pina-park ako rito.
Pag nakita mo ang mga pulis, sabihin mo, "Papunta na si Mama."
'Yon lang ang gagawin mo. Di ako nag-atubiling tulungan si Scott.
Gano'n ang magkaibigan.
Isa sa mga diskarte ni Scott, magnakaw sa parehong bangko.
Walang maniniwala na babalik ka agad
at uulitin 'yon sa loob ng ilang araw.
KABUUAN $551,244
Ilalabas muna namin lahat ng pera
tapos iche-check namin sa ultraviolet lights.
Baka markado 'yong mga gano'ng pera. Pinakadelikado 'yong bagong pera
kasi magkakasunod 'yong serial numbers, kaya ikakalat namin 'yong mga 'yon.
Ikakandado namin lahat ng gamit sa military canisters
na ibabaon sa lupa. Tapos ibabalik namin sa gubat 'yong mga damit
at susunugin namin lahat sa hukay. Pagkatapos, ilo-launder ko 'yong pera.
Pumupusta si Scott sa sports,
at siya ang nakaisip sa pag-launder ng pera.
Ginawa niya 'yon. Ang galing no'n. Pupusta ka sa parehong halaga
sa parehong team na naglalaro sa dalawang magkaibang casino,
at mananalo 'yong isa sa mga team.
Kaya babalik sa 'yo lahat ng pera mo
maliban sa nakukuha ng house sa natalong team na five percent.
Di kami natatalo.
Maraming nagawa si Scott sa pera niya
at nabuhay siya sa paraang gusto niya.
Bumiyahe, maglibot sa mundo, makipagkilala. 'Yon ang gusto niya.
Napagtanto ko 'yong kagandahan ng solo travel.
Lahat ng wildest experiences ko, nangyari habang mag-isa ako.
Misteryoso si Scott.
Mawawala siya pansamantala.
Minsan, naisip ko, baka CIA siya. Baka nagtatanim siya ng marijuana.
Di ko tinanong 'yong trabaho niya.
Baka contractor siya. Ewan ko. Kaya magaling siya sa construction.
Nalaman kong interesado talaga siya sa pagpapatigil ng pagtotroso.
Tumulong siya sa Earth First, at nagdo-donate siya sa environmentalists.
Sabi ko, "Bakit mo ginagawa 'yon? Bakit nag-aaksaya ka ng pera sa hippies?"
Tingin ni Scott, si Robin Hood siya,
at malinaw naman 'yon sa paraan ng pagkuha niya ng pera
at kung paano niya ibinibigay 'yon.
Naniniwala akong totoong Robin Hood siya.
Namigay siya ng pera sa 'kin, sa mga tao at causes.
- Nakita kong namigay siya ng pera. - Tumulong siya sa mga tao.
Pag may kailangan sila, magbibigay siya ng ilang libong dolyar.
Nag-share siya ng pera.
Kakaiba 'yong relasyon mo sa pera.
Di mo pinaghirapan 'yon. Ninakaw mo 'yon.
Gastusin mo 'yon, at kumuha ka pa.
Hindi siya si Robin Hood.
May prinsipyo si Robin Hood.
Nagnakaw siya sa mayayaman at ibinigay 'yon.
Di gano'n si Scott.
Tumulong siya sa mga taong alam niya na makakatulong sa kanya balang araw
pag may ipapagawa siya.
Kahit gaano pa ka-successful 'yon,
may pagkakataong hinahamon mo ang tadhana
at di 'yon laging nangyayari sa paraang gusto mo.
Tumigil kami sa pagnanakaw minsan
kasi nakilala siya ng customer habang papasok siya.
Nakatanggap ako ng dispatch call at pinatigil ko siya.
Tara na. Umalis na tayo.
Minsan, pagsakay niya sa getaway car,
sumabog 'yong dye pack at itinapon niya lahat 'yon.
Nakita namin 'yong sasakyan ilang blocks lang ang layo sa bangko.
Umupo ako sa station wagon sa scene nang ilang minuto.
Iniisip ko lang 'yon.
'Yon 'yong pinakamalapit ko sa kanya noon,
naghihintay lang sa kotse sa susunod na holdup.
Matutunton namin 'yong dating mga may-ari. Kaya nakagawa kami ng composite sketches
ng mga taong bumili ng kotse.
May police profiler kami na magsasabi sa lahat na may sinusundan kaming kaso
na nagsabing baka police officer si Hollywood.
Naisip namin 'yon dahil sa galing niya sa pagnanakaw sa mga bangko.
May hinala si Detective Magan
na baka police officer si Hollywood.
Tingin ni Shawn Johnson, police officer si Hollywood.
- Tingin ko ba, police officer siya? Hindi. - Di ako naniwala sa teoryang 'yon.
Naisip namin 'yon,
kaya tingin namin, mas delikado siya.
Gusto naming ibalita 'yon para malutas namin ang kaso.
Kaya ginamit namin ang media, at parte 'yon ng maingat na plano.
Ibinalita namin ang holdupper ng bangko na si Hollywood.
Number one siya sa Most Wanted List ng FBI.
Tinawag siyang Hollywood ng FBI dahil sa pagdi-disguise.
Ninakawan niya ang mahigit isang dosenang bangko
sa nakaraang apat na taon.
Binago no'n ang kuwento
nang nagbigay ang FBI ng palayaw na Hollywood,
kasi alam naming nahirapan silang hanapin 'yong lalaki
at parang paulit-ulit, tuwing anim na buwan ninanakawan 'yong bangko,
parang "Si Hollywood ulit?"
Misyon ni FBI agent Shawn Johnson
na maghanap ng nakakakilala kay Hollywood.
Magbabahay-bahay muna tayo, kalahati roon, at kalahati sa kabila.
Bihira kang makakita ng FBI agent na naglalakad sa kalye
at sasabihing, "May alam ka sa pag-holdup sa bangko?"
Kakaiba na makakita ka ng agent na bulgar.
Palatandaan din 'yon na wala silang alam.
Baka gusto kong malaman niya na nando'n ako.
Nando'n din ako. Nandito ako sa TV.
Karamihan ng suspek, sinusundan ang balita.
Sa totoo lang, tingin ko, gusto nila 'yon.
Unang beses naming narinig si Hollywood
sa two-page article na nando'n si Shawn Johnson.
Sabi niya,
"Kung may nakakakilala sa kanya, tulungan n'yo kami."
- Hollywood ang palayaw niya. - Tinawag siyang Hollywood.
Makapal ang makeup ni Hollywood...
Malaki ang epekto ng pangalang 'yon. Nagpatapang 'yon sa kanya.
Na-excite siya roon, nang di niya sinasabi o inaamin,
pero alam kong proud siya roon.
Naisip namin na magnanakaw ulit siya dahil sa atensiyon.
Tsansa 'yong bawat pagnanakaw para sumubok ng bago.
Iniisip namin 'yong posibleng gawin ng FBI tungkol sa getaways.
Tapos kabaligtaran 'yong gagawin namin.
Sa bangkong nanakawan namin, para makatakas,
pwede kang dumaan sa Madison pasalubong sa mga pulis,
o pwede kang umikot sa lawa.
Sabi ko, "Bakit di ka mag-stay sa van?
At pupunta ako sa restaurant, at papahupain ko muna.
Pag wala na 'yong pulis, bababa ako ng kotse,
at raradyuhan kita na pwede nang lumabas."
May van siya at pinaayos namin para makapagtago siya sa ilalim ng sahig.
Pag inilawan 'yon ng pulis, di siya makikita.
Sabi ko kay Scott, "Pare, magiging malaki 'to.
Nanaginip ako kagabi.
Makakakuha tayo ng mahigit 250 thousand dollars
at lalabas kang ligtas. Walang magiging problema."
Forty-five minutes akong nasa restaurant.
May apat o limang kotse ng pulis doon, at titingin lang ako sa bintana
para makita kung umalis na sila at tapos na.
Dumating ako sa scene at iniisip ko,
"Multo ba 'yong lalaking 'yon? Paano siya nawala nang gano'n?"
Natuklasan niya habang nasa van siya
'yong moist sa paghinga niya.
Kung alam 'yon ng pulis, makikita nila 'yon at iisiping may tao.
Pumunta ako sa wine shop sa tapat
at paglabas ko sa wine shop, wala na sila.
At pumunta ako sa kotse
at inilabas ko ang radyo ko at tinawagan si Scott,
at sabi ko, "Boss, tara na."
NAKUHA $252,466
KABUUAN $938,077
Para silang pusa at daga.
Malinaw na dismayado 'yong mga pulis at mga awtoridad.
Di nila maisip kung sino ang taong 'yon.
Naaalala siya ng lahat sa pagmamando niya at bantang pamamaril.
Dismayado ang FBI agents
na matagal nang nakakalusot si Hollywood.
Takot silang magiging marahas siya bago mahuli.
Tingin ko, 'yon ang nagbago sa kuwento ni Hollywood.
Noong di pa nagkuwento 'yong mga teller
ng mga karanasan nila, walang sinaktan si Hollywood.
Nagiging desperado siya minsan.
Sinusubukan niyang buksan 'yong vault. Dahil walang vault teller, nagagalit siya.
Sabi niya, "Pasko ngayon. Ayokong pumatay."
Ginamitan niya ng stun gun 'yong isa sa mga empleyado.
Handa siyang gumamit ng armas.
May mga taong umiiyak,
sobrang emosyonal, at pakakalmahin mo sila
para makausap sila tungkol sa nangyari.
Kakaibang pagnanakaw 'yon na naranasan nila.
Di namin mahulaan 'yong susunod niyang gagawin.
Matindi siyang magbanta.
Naaapektuhan ang mga tao sa pagnanakaw sa bangko.
Nato-trauma 'yong mga tao, 'yong tellers na nando'n sa bangko.
Pag tinutukan ka ng baril, pag pinagbantaan kang patayin,
malaki ang epekto no'n sa mga tao.
Ninakawan ako ng 14 beses,
at isa si Hollywood doon.
Minamandohan niyang lahat
na tumigil, at tumitigil lahat.
Bihira 'yong gano'ng kontrol ng magnanakaw.
Di mo makakalimutan 'yon.
Itutuloy mo 'yong buhay mo, pero di mo makakalimutan 'yon. Kahit kailan.
Dapat pigilan natin 'yong mga gano'ng tao.
May masasaktan.
Akala niya, nagpapakasasaya lang siya
sa buhay niya.
Pero kung sa tingin niya, matatakasan niya 'yon,
imposible 'yon.
Kapag pumasok ka sa mundo namin,
di mo alam ang magiging epekto no'n sa 'yo. Imposible 'yon.
Pagkatapos ng matagal na pagnanakaw sa bangko,
di na ikaw 'yong tao bago ka nagsimulang nagnakaw.
Nagsimulang ma-stress si Scott.
Di na siya 'yong kalmado at masayahing tao.
Wala na 'yon.
Nagbago 'yong vibe sa Treehouse.
Lumayo siya, naging mapag-isa, at bihirang makipag-usap.
Pinatira ako ni Scott sa bahay sa harap para pigilan 'yong mga tao.
Naging mas masekreto siya at gusto niyang palayuin 'yong mga tao.
Ayaw niyang may makakita sa ginagawa niya.
Pag sinimulan mo 'yong gano'ng buhay,
kailangan mong magsinungaling sa lahat.
Lahat ng importante sa 'yo. Lahat ng makikilala mo.
Papunta ako lagi sa maling direksiyon.
Nagsisimula ako at itinitigil ko bago ko pakinabangan.
Naramdaman ng mga babae na salawahan ako.
Gusto ko lang bang mangarap? Kaya ba di ako nakokontento?
Biniro ko siya minsan nang nakita kong kasama niya ang ilang babae.
"Ano'ng ginagawa mo? Tinatrato mo silang condiments? Itigil mo 'yan."
Single ba siya o ano? May mga babae ka sa kama mo?
Nagbago na 'yong mga bagay.
Tiwala ako dati sa mga plano ko sa buhay,
pero ngayon, parang nakakulong ako.
Cheers!
Sumulpot siya sa pinto, "Kakausapin kita."
At habang nakaupo kami, katapat ko siya,
umiyak siya, dumaloy 'yong mga luha sa mukha niya.
Tapos sabi niya, "Suze, di ko alam ang nangyayari.
Pag nagsasalamin ako, ibang mukha 'yong nakatingin sa akin.
Ano 'yon?"
Alam ko nang malaki 'yong problema niya.
Nalilito siya sa liwanag at dilim, natatalo na siya.
Nagsimula na siyang uminom ng marami para mapawi 'yong problema.
Pero gusto ni Scott ng final act, at tatlo o apat na bangko 'yon,
magkakasunod sa parehong gabi.
Pag may 10 to 15 million dollars na kami, tapos na 'yon. Kanya-kanya na kami.
May tatlong bangko kaming naisip.
Una, magnanakaw ka sa maliit na bangko, mabilis lang,
at wala kang pakialam sa pera.
Ililihis mo lang 'yong mga pulis sa maliit na bangko.
Tapos magnanakaw ka sa mas malaking bangko.
Pagdating nila roon, may pangatlo pa.
Ano'ng gagawin nila?
Gusto naming sirain 'yong Seattle,
at di lang posible 'yon, pwede pang magtagumpay.
Medyo dismayado ako sa imbestigasyong 'to.
Nakakaisip kami ng ilang getaway vehicles, pero di pa rin namin nalulutas.
Napagod akong maghintay at mag-react sa pangho-holdup niya.
Binuklat ko 'yong mga file
sa MO, tiningnan ko 'yong oras at araw na nangyayari 'yon,
'yong location ng mga bangko, halagang nakukuha niya.
Alam kong mataas ang ego niya. Kaya alam kong babalik pa siya.
Umupo ako at nagkalkula,
at nalaman kong nakakakuha siya ng humigit-kumulang $21,000 kada buwan.
Kaya hinulaan kong magnanakaw siya sa susunod na tatlong araw
sa susunod na taon sa January.
Alam kong babalik siya sa ilang lugar
na posibleng target niya.
Naghihintay lang kami sa kanila, at nasa tamang lugar at oras kami.
Pagkatapos ng huling pagnanakaw, isang taon kaming tumigil.
Tatlong bangko ang pinlano namin, pero kailangan namin ng isa pang tao
dahil di namin kayang nakawan lahat pag kami lang.
Pagkatapos ng unang pagnanakaw, dumiretso ako at nagtago sa Montana,
tapos dumating si Scott at pinabalik niya ako.
Mag-isang pumapasok sa bangko si Scott,
at nahihirapan siyang kontrolin 'yong mga tao.
Sabi niya sa akin, "Tatayo ka lang sa lobby.
Sisiguruhin mong walang aalis. 'Yon lang."
Isang taon ang lumipas nang hinulaan ko
ang tatlong araw sa January na magnanakaw siya.
Nag-ikot ako at ang isang task force member
sa mga bangkong posibleng target ni Hollywood.
Sa unang araw, walang nangyari.
Sa pangalawang araw, walang nangyari.
Sa pangatlong araw, naghintay akong mag-isa.
Pagbalik ni Mark, nagnakaw kami sa isa para makabuwelo bago magnakaw ng tatlo.
Ibang-iba 'yong pangalawang pagnanakaw ko kaysa sa una.
Mas kontrolado, mas naging maayos.
Parang trabaho 'yon kaysa adventure.
Nalaman ko agad base sa description, "Lintik, si Hollywood 'yon."
Nagnanakaw siya sa bangkong isang kilometro ang layo sa akin.
Bumalik siya gaya ng sinabi ko. Bumalik siya sa pangatlong araw.
Papalapit na ako at naisip ko, "Nauna ka lang ng ilang minuto.
Di buwan, di linggo. Ilang minuto lang."
Pumunta ako sa bangko. Siniguro naming ligtas 'yon.
Ako 'yong unang rumesponde sa pinangyarihan.
Pagdating ko, tinitingnan ko si Shawn Johnson,
sabi ko, "Paano ka nakarating agad?"
At nalaman kong sinubaybayan nila ng FBI agents
si Hollywood.
Tinanggal niya 'yong iba sa task force.
Tingin ng ibang task force officers, kabaliwan 'yong ginagawa ko.
"Di na siya babalik. Di na siya pupunta rito."
Naalala kong nagpasigla 'yon sa lahat
para tutukan 'yong kaso,
kasi matagal na siyang di nagnanakaw.
Iniisip ng lahat sa task force
na may masamang mangyayari.
Mabuti't nakita ni Ellen
na wala nang kontrol 'yong nangyayari,
kaya kailangan na naming tapusin 'yon.
Medyo predictable si Hollywood
sa oras at lugar na pagnanakawan niya.
Nagplano kaming magbantay,
umaasang may tao kami sa kalye
pag nagnakaw siya.
Kailangan namin ang Seattle Police Department at patrol unit nila.
Kailangan namin ng aerial resources. Nagdagdag kami ng FBI resources.
Malaki 'yong effort para ayusin lahat ng 'yon.
Kaya nangako kami na pagsasama-samahin lahat ng 'yon
hangga't kailangan.
Ito 'yong panahon na isa sa mga bagong technique 'yong Pro-net.
Ginagamitan 'yon ng electronic tracers na nakakabit sa pera
na nagpapadala ng signal sa tore.
Kaya kailangan mong masundan 'yong tags.
Nilagay namin sila sa mga sasakyan ng pulis.
Binalikan ko ulit 'yong files ng pagnanakaw
para malaman 'yong posibleng targets para lagyan ng device 'yong mga bangko.
Naglagay kami ng dalawang electronic tracers sa maraming bangko.
Umiikot 'yong lahat sa oras.
Pag mas maraming tracking device sa vault, mas may oras ako para makarating doon.
Kung pagpipilian ka at ang gagong lalaki
na gagawin mong biyuda ang asawa,
kapatid, babagsak ka na.
Napanood namin ni Scott 'yong Heat, at medyo matindi 'yon.
Wag gagalaw! Wag kang gagalaw.
Eksakto 'yong mga eksena ng pagnanakaw sa pelikula.
Tapos natakot kami sa barilan.
Naalala kong nagtinginan kami ni Scott, at sabi namin, "Paano pag nangyari 'yon?"
Gano'n 'yong ginagawa namin.
Posibleng mangyari 'yon,
kaya natakot kami sa Diyos
at natakot kaming mamatay.
Sa tagal ko sa kasong 'to,
lagi kong iniisip na malaki ang tsansa
na may masasaktan.
Tumutok na ako sa ilang kaso ng pagnanakaw dati sa FBI
na pinatay 'yong mga kasamahan ko sa malaking shootout sa Miami noong 1986.
Sa barilang tumagal nang apat na minuto,
dalawang special agent ng FBI ang napatay at limang agents ang nasugatan.
Kahit di namin kilala si Hollywood,
alam namin na pag nakaharap namin siya sa kalye,
di siya susuko nang hindi lumalaban.
Sa gitna ng lahat,
nanaginip ako nang malinaw.
Gumagapang ako sa pampang mula sa tubig
at kinagat ng pating 'yong dalawang binti ko.
Tiningnan ko bilang payo 'yong panaginip. Ang payo, dapat umalis na ako roon.
Alam kong nararamdaman ni Scott na may malaking paparating.
Nag-hike kami sa Olympics.
Espesyal ang Olympics kay Scott.
Payapa kami roon.
Di namin iniisip doon 'yong city, 'yong gulo,
at pumupunta kami sa nature, hinahamon ang sarili.
Sa tuktok ng Mount Washington,
sabi ni Scott, "Makinig ka. ikaw ang bahala sa kapalaran mo,
at wag kang magpapadikta sa kaaway mo.
Siguraduhin mong ikaw ang may kontrol sa buhay mo."
Di sapat ang isang bangko kay Scott. Gusto niyang magnakaw ng tatlo.
Sabi ko, "Baliw ka, pare."
Kinausap ko si Steve at sinabi ko, "Makinig ka, ayaw niyang papigil.
Sumama ka sa akin sa California."
At pinag-iisipan niya 'yon,
pero ayaw niyang biguin si Scott.
Alam kong kailangan kong gawin 'yong huling pagnanakaw,
dahil may kailangang matapos. May kailangang tapusin.
Noong huli kong nakita si Scott,
nanaginip ako nang masama.
May mga barilan sa panaginip.
Sa Seattle 'yon. Nagtatakbuhan ang mga tao.
Tapos ikinuwento ko sa kanya ang panaginip ko at natulala siya.
Huminga siya nang malalim at sabi niya, "Baka di mo na ako makita.
Baka pumunta ako sa Seychelle Islands."
Sabi ko, "Talaga? Babalik ka, di ba?" Sabi niya, "Baka di mo na ako makita."
Naglakad ako nang gabi at sumigaw sa Diyos na sabihin ang mensahe niya.
Di siya sumagot at ramdam ko 'yong pagtanggi.
Oras 'yon ng sakit at galit at hinanakit.
Saan ako pupunta, puting horseman na may pakpak?
Huling entry na 'to sa matagal na panahon.
Maraming taon kaming naghanda para nakawan 'yong mga bangko.
At dalawang linggo bago ang Thanksgiving,
sabi ni Scott, may maganda at masamang balita.
Ang masamang balita, may Pro-net tags na 'yong pera sa vault.
Di namin matatanggal agad 'yong tags para mag-stick sa original plan.
Kaya di namin itutuloy 'yong maraming bangko.
Ang magandang balita, nanakawan namin ang bangko sa 125th Street.
Sabi ni Mustang,
merong lima hanggang pitong milyong dolyar sa bangko.
Kaya nagbago 'yong plano namin.
Pero dapat masolusyonan namin agad 'yong tracer.
Nagnakaw kami sa isa para lang makita 'yong magiging sistema namin.
Pinagsuot namin ng ski mask si Scott.
Ayaw naming isipin nila na si Hollywood ang nag-aalis ng tracers.
At sabi ko, "Pumasok ka lang. Wag kang mag-aksaya ng oras sa tellers.
Pumunta ka sa vault, kunin mo ang pera, at paglabas mo, may tracers na tayo.
Tapos malalaman natin kung paano 'yon inilagay sa pera."
Nakalagay 'yong tags sa pagitan ng 20 dollar bills
kasi pwede mong mabuklat 'yon, mararamdaman mo 'yong bukol.
Sa maikling oras, may dalawa kaming itinapon sa bintana.
Pagkatapos ng lahat ng 'yon, kumpiyansa kaming magagawa namin 'yon.
Nagising ako noong umaga ng Thanksgiving Eve 1996.
Sabi ng asawa ko bago ako umalis, "Ito na ang araw.
Mahuhuli mo si Hollywood ngayon."
At iniisip ko, "Well, di ako sigurado."
Laging maiksi ang Thanksgiving week
at karamihan ng mga tao, wala sa opisina.
Gumising kami noong Thanksgiving Eve.
Tumingin kami sa bintana. Ang lakas ng ulan.
Kulay-abo at madilim 'yon. Ang ganda no'n. Perpektong araw sa gagawin namin.
Naglinis ako sa loob, inayos ko lahat, ginawang perpekto.
Pumunta kami sa makeup room at naglagay ng prosthetics at wigs,
at di gaanong nag-usap.
Pumasok ako sa studio. Inilabas ni Scott ang case ng gitara.
Inilabas niya ang assault rifle. Inilabas niya ang shotgun.
Naisip namin na pag hinabol kami ng kotse ng pulis,
kukunin namin ang shotty, lalabas at babarilin ang engine,
para patigilin ang kotse.
Naayos na lahat.
Handa na kaming sumakay sa van at pumunta sa Seattle.
Pinagbantay namin si Mustang sa burol. Oras na para gawin 'yon.
Sinanay kami para harapin ang Hollywood Bandit.
Pagpasok niya sa Lake City branch para nakawan kami,
dumaan siya sa wanted poster niya.
Wag mag-panic. Holdup 'to.
Naunang pumasok si Scott, pinuwesto niya lahat,
tapos pumasok si Mark,
at inutusan na ni Scott 'yong mga tao.
Hindi ka matatakot.
Na-practice mo 'yon sa isip mo at nagawa mo. Kaya uulitin mo 'yon.
Pinakakinatatakutan ko 'yon. Di lang si Hollywood, dalawa ang pumasok.
Nagsimula na 'yong problema.
Kaya hinila ko na 'yong bill trap para mag-alarm.
Sino ang vault teller?
Sabi ko, "Ako 'yon."
Bumalik kami pareho,
at mabubuksan 'yong vault sa special duress combination
na nag-a-activate sa isa pang alarm.
Gusto kong dumating doon agad lahat ng law enforcement agency
sa Seattle.
Ghost town 'yong opisina. Walang tao roon. Patay 'yong mga ilaw.
Nando'n ako sa desk ko, may tinatapos na trabaho.
Mino-monitor naming tumunog 'yong radyo ng Seattle police.
At maririnig mo 'yong beep beep.
Nando'n sila sa loob ng dalawa, tatlo, limang minuto.
Wala akong balita kay Mustang. Maayos lahat.
At biglang narinig ko sa radyo.
May dalawang suspek na pumasok sa bangko na nakasombrero.
May mahabang green coats sila, naka-white pancake style makeup.
Narinig kong may tumatawag sa radyo, "Nakita ka na."
Di siya kalmado. Galit siya. Gusto niyang pumasok. Gusto niyang lumabas.
Seryoso siya.
Tara na.
Tinapon ko 'yong Pro-net sa bag.
Dahil tinutukan niya ako ng baril,
iniisip ko, "Babalikan ba niya ako at babarilin?"
Dumaan si Mike at sinabing,
"May ninakawang bangko. Baka si Hollywood 'yon."
Tumakbo kami sa kotse, binuksan ang ilaw,
binuksan ang sirena at pumunta sa Second Avenue.
Umuwi ako bandang alas-singko, akala ko tapos na ang araw.
Pumunta ako sa kusina ko.
Tumunog 'yong pager ko. Tiningnan ko. Si Hollywood 'yon.
Naisip ko, natagalan si Scott sa vault.
Tapos biglang sumulpot siya,
at may malaking duffle bag na kinuha ko agad.
Hawak ko 'yong one million eighty thousand dollars sa duffle bag.
Naririnig na namin 'yong mga sirena.
At doon namin napansin na nasa paligid na 'yong mga pulis.
Sobrang dami.
Sumigaw si Scott, "Steve, baka dapat itigil na natin. Tumigil na tayo."
Sabi ko, "Ano'ng sinasabi mo?
Tara na! Tapusin natin. Alisin natin ang tracers."
Nag-drive ako na parang ninakaw 'yong kotse.
Lagi kaming nakakakuha ng updates sa chief dispatcher.
Dalawang suspek na armado ng handguns,
pero sinusubukan kong tumutok sa tracking devices.
May signals na ba tayo?
Parehong active 'yong Wedgwood at Lake City.
Sinusundan ko ang tracking device.
Tumatama sa iba-ibang parte ng city, iba-ibang antenna, malakas, mahina.
Sinusundan ko 'yong signal.
Sumigaw si Scott, "May isa!" Binigay niya 'yong dalawang 20-dollar bills
na pinagdikit na may Pro-net tag,
at tinapon ko sa bintana at nagpatuloy ako.
Nagsalita sa radyo 'yong officer at sabi niya,
"Nakakakuha na ako ng malakas na signal."
Dumating ako sa scene
at nakita ko sa kalye 'yong itinapon na tracking device.
Sabi ko, "Buwisit."
Pero alam kong may isa pang tracking unit doon.
Naghahanap pa rin sila sa likod at sabi ko, "Biggins, umayos ka.
Ituloy mo 'yan. Wag kang matakot. Tapusin mo 'yan."
Sobrang nakakataranta dahil ang daming pulis sa paligid.
Alam naming hinahabol nila kami.
One million at eighty thousand dollars ang kinuha namin sa bangko
at sobrang hirap hanapin 'yong tracking devices.
Biglang umilaw 'yong display lights ko at "Poof!" Eto na. Showtime.
Sabi ni Scott, "Itabi mo. Magda-drive ako. Mas alam ko kung saan.
Sabi ko, "Alam ko ang pupuntahan. Ituloy mo 'yan."
Ang kulit niya.
Sabi ko, "Okay." Lumingon ako sa likod ng driver's seat.
At tambak 'yong pera.
Tapos wala silang sistema sa ginagawa nila,
kaya sabi ko, "Diyos ko. Naku po."
Mag-drive ka lang! Ano'ng ginagawa mo? Tara!
Ang layo ko pa. Dapat makarating ako. Kaso ko 'yon. Dapat nando'n ako.
Pinapakinggan ko 'yong tunog, tapos...
Sinusundan ko 'yong display
at dinadala ako sa may puting van.
Pinatay ko lahat ng ilaw ko at sinusundan ko lang ang display
sa bandang likuran ng Chevy van.
Nakita kong may moist sa likod na mga bintana.
Nakakakita kami ng mga ilaw sa likurang bintana.
Kakaiba 'yon.
Kaya alam naming hinahalughog nila 'yong pera.
Sabi ko, "Magfe-felony car stop tayo."
Magfe-felony car stop tayo rito. Kailangan ko pa ng units.
Nang tumabi si Scott, nasa maliit na burol kami,
huminto siya para kumaliwa. Pagkaliwa, nakita ko 'yong mga kotse ng pulis.
May tatlong kotse ng pulis sa likod.
Huminto 'yong van sa dulo.
Habang bumababa ako ng kotse at inilalabas ang baril ko at itinututok,
napagtanto kong nakalabas na ng van 'yong suspek.
Laging sinasabi ng pulis na una kaming bumaril. Di totoo 'yon.
Sila 'yong nag-ambush at nagpaputok sa amin.
Nagsasalita na naman si Meyers, halatang nagsisinungaling siya.
Ito ang sasabihin ko.
May nakikita akong dark silhouette
sa pinto ng driver na may rifle.
At nakita kong itinutok sa akin 'yong rifle.
Di ko nakita 'yon.
Harap na bintana lang 'yong nakikita ko.
Kaya wala akong nakitang bumaba sa van.
Kaya kami may baril, di para makipagbarilan sa mga pulis,
kundi para patigilin ang kotse.
Hindi. Nakatutok 'yong rifle sa akin.
Naalala ko noon lahat ng itinuro sa akin.
Bumaba siya para tutukan ako,
at naisip ko, "Lintik."
Sa kung ano'ng rason, di pumuputok ang rifle.
Pagkatapos, "click, click, click." Tatlong click.
Sabi ko, "Diyos ko."
Biglang nagpaputok 'yong mga pulis sa likod ng van.
Tumatama 'yong mga bala ko sa likod na pinto.
Ang naalala ko lang, tinamaan ako ng bala at tumumba.
Biglang tumilapon 'yong kaliwang braso ko sa harap ko.
"Binaril nila 'yong braso ko!"
Sumisigaw ako.
Kaunting usad, tumigil ulit si Scott at kumuha ng shotgun.
Pagdating namin sa pangalawang location, grabe na 'yong putukan.
Habang bumababa ako ng kotse para tutukan ulit 'yong van,
narinig ko 'yong tatlong malalakas na boom.
May mga balang lumilipad sa ulo ko.
Puro nababasag na salamin ang nakikita ko.
Wala akong body armor, at nasa gitna ako ng barilan.
Sinusubukan kong makipag-usap sa opisina ng FBI.
Sabi ko "Nagputukan na."
Umalis ulit 'yong van.
Nakalutang lang sa hangin 'yong kaliwang braso ko.
Binaril si Biggins sa tiyan.
Nagkalat 'yong dugo.
Tapos biglang tumigil 'yong van. Boom.
Habang nakahiga ako sa likod ng van, tumakas si Scott.
Iniisip ko, "Ito 'yong lagi naming sinasabi."
Kanya-kanya na kami rito.
Habang nilalapitan ko 'yong sasakyan,
may nakita akong silhouette na tumatakbo papuntang south sa eskinita.
Gumagalaw 'yong wiper, nakaandar pa rin,
at di nagsasalita si Biggins,
kaya di ko alam kung buhay o patay na siya.
Nawala si Scott at sigaw lang ng mga pulis ang naririnig ko,
"Nawala siya. Tumatakbo siya roon. Barilin n'yo! Patayin siya!"
Pumunta ako sa eskinita at huminto ako.
Naisip ko, "Wag kang pumunta rito. Fatal Funnel 'to."
Naisip ko na tumigil na at bumalik sa van
kung nasaan ang ibang officers na may dalawang suspek.
Nakita ko 'yong puting lalaki na nakaposas.
Sabi ko, "Sino ka? Si Hollywood ka ba?"
Sabi niya, "Hindi. Tumakbo siya sa eskinita."
Sabi ko, "Barilin mo ako, gago ka. Ginawa mo na kanina.
Barilin mo ako. Tapusin mo na."
Sabi niya, "Wag kang mag-alala. Korte na ang bahala sa 'yo."
Noong sinabi niyang barilin ko siya, sabi ko, "Di ka makakatakas dito.
Natalo namin kayo."
Ayokong makulong.
Wala nang importante noon. Tingin ko, tapos na 'yong buhay ko.
Tapos biglang nawala 'yong takot at sakit.
Tumingin ako sa van at nakita ko 'yong mga pera
at lahat ng butas ng bala na ginawa ng mga pulis sa van,
parang laser beam ng liwanag.
Biglang nakarinig ako ng musika.
Noon lang ako nakarinig no'n.
Parang naging magic 'yong mga pera...
"Ano 'yon? Puro papel 'yon. Ano'ng silbi no'n?
Sino'ng gumagawa ng kalokohan
para sa pesteng 'to na walang saysay?"
Ginagamot ng Fire Department si Biggins,
at di siya gumagalaw, para siyang nakahigang patay.
Habang tinitingnan ko siya, sumenyas 'yong bombero...
Nag-thumbs down siya. Naisip ko, "Lintik. May pinatay ako."
Huminga ako nang malalim at sabi ko sa sarili, "Di ko 'to inasahan."
Nakaranas na ako ng barilan, pero di ganito.
Shootout 'to.
Sa labas ng van, nawalan ako ng malay.
Naalala ko si Mike Magan na binubuksan 'yong talukap ko,
tinitingnan kung buhay o patay na ako.
Naalala kong gumaan 'yong loob ko na sa wakas, tapos na 'yon.
Malalagpasan ko na 'yon. Di ko na kailangang mabuhay nang gano'n.
Hinuli ang dalawang lalaking nabaril
at dinala sa ospital.
Nagtatago pa ang isa.
Pinatawag ang mga opisyal, FBI agents, K9 units,
pati SWAT team para hanapin ang pugante.
Kung may isang nakalaya, nakakatakot 'yon.
Baka nasa paligid siya.
Sinundan ko 'yong ambulansiya sa Harborview Hospital.
Babalikan ko ang crime scene. Kakausapin ko si Steve at aalamin
kung sino pa'ng hinahanap namin.
Ito na 'yon. Di ko na 'to palalampasin. Dapat matapos na 'to.
Sa waiting room sa ospital,
tinanong ako ni Shawn Johnson.
Isipin mo 'yong sitwasyon ko roon na binaril.
Nakatakas si Scott. Di ko alam kung patay na siya o buhay pa.
Baka mamatay si Biggins. Naguguluhan ka.
Kaya pinoprotektahan ko ang sarili ko.
Pagkatapos ng dalawang oras, sinabi na ni Steve Meyers
na si Scott Scurlock ang taong hinahanap ko.
Si Scott Scurlock daw si Hollywood.
Seattle Police at Fire 19.
Oo, alam kong naghahanap sila sa lugar namin.
- Oo. - Tapos may kumatok sa pinto namin.
May canoe na may tarp sa ibabaw.
Di ko alam kung dapat i-check 'yon.
Wala akong nakita,
pero tingin ko, magandang taguan 'yong ilalim ng deck ko.
Naririnig ko lagi na nagbabahay-bahay 'yong officers
buong araw at gabi,
naghahanap ng lead. Walang nagpapakita.
Nagtataka lang ako kung bakit maraming pulis at helicopter sa amin...
Okay, wag kang lalabas, ma'am,
at iwasang gamitin ang emergency lines sa mga tawag.
Nang nalaman kong tumakas
si Hollywood, nagalit ako kasi ang daming ginawa para hulihin siya.
Ang lagi kong naiisip, "Peste. Seryoso?"
Nando'n si Hollywood. Paano siya nakatakas?
Sa sumunod na mga oras,
naglalakad ako at kinakabahan nang tumunog 'yong pager ko.
Tingin ko, nagtatago 'yong magnanakaw sa camper ko sa bakuran.
Bakit mo naisip 'yon?
May nakita akong tao at naka-lock 'yon
at dapat walang nando'n.
Sinabi ng dati kong partner,
"Na-corner nila 'yong suspek mo malapit sa shooting scene."
- Alam mo ba kung lalaki o babae? - Hindi, may nakita akong itim na buhok.
- Okay. Gaano na katagal? - Kakapasok ko lang.
Ipinadala 'yong officers sa camper.
Hinahampas nila 'yon, sinusubukang makita ang loob.
Binasag nila ang bintana at nag-pepper spray.
Maya-maya, may nagpaputok.
Nagpaputok din 'yong officers sa camper.
Sinabihan ako na 76 na beses pinaputukan 'yong camper
ng officers na nasa scene.
Magandang gabi. Naantala ang Thanksgiving ng maraming pamilya.
May police standoff
at baka ang holdupper na si Hollywood ang suspek.
Mukhang natapos na ang suwerte
ng isa sa pinakamasuwerte at aktibong hodupper ng bangko
sa bansa.
Pagdating ko roon, sunod-sunod 'yong pagdating ng Seattle police
na may armored vehicle at nagtatayo ng command post.
May helicopters kami. May armored vehicles.
Baka nasa dalawandaang pulis 'yong nandoon noon.
Noon ko lang nakita 'yon.
Thanksgiving Day 'yon.
Nasa pamilya nila 'yong mga tao
at napapanood 'yong nangyayari sa TV.
Di lang mga taga-roon 'yong nando'n. Kung malapit ka roon, lalabas ka.
Nakikiusyoso 'yong mga tao lalo na't malapit sa bahay nila
'yong parang pelikula.
Isang tahimik na lugar sa North Seattle,
tapos may daan-daang pulis, SWAT team.
Nangyayari 'yon sa Thanksgiving na di makakalimutan ng lahat.
Paalis na 'yong mga huling bisita namin
nang tumawag si Tita Helen na taga-Seattle.
At nagwawala siya.
Ang top story...
Ibinalita sa Seattle na may police shootout
kasama ang bandidong si Scott Scurlock,
at may SWAT team sa maliit na trailer
sa bakuran ng isang babae.
Umupo ako
at sabi ko, "Grabe."
Nakakabigla
na malaman na nagnanakaw siya ng mga bangko sa loob ng limang taon.
Di pa rin umuuwi ang mga tao.
Nagambala ang Thanksgiving nila sa pagtugis ng mga pulis
na nangyayari ngayon
mahigit 24 oras na sa lugar na ito.
May standoff ang mga pulis at FBI agents,
nakahanda ang mga baril at negotiators.
May standoff pa rin.
Alam naming nagpaputok na ng baril.
Kinakalampag nila 'yong pinto. Kinakausap nila siya, pero di nila magawa.
Gusto nilang matapos 'yon sa paraang gusto nila at di sila susugal.
Pagkatapos ng dalawang oras na walang sagot, pinasok namin ang camper.
Pumasok kami ng Tactical Team. Nakakita kami ng katawan sa ilalim ng mesa.
May litrato niya ako. Yumuko ako.
Si Scott 'yon.
Sa puntong 'yon, alam kong nakuha na namin siya.
At nagpakamatay siya.
'Yong unang putok na narinig ng mga pulis, pagpapakamatay niya 'yon.
Magandang gabi.
Ang hinihinalang holdupper ng bangko na namatay kahapon sa standoff,
nagpakamatay umano.
Natagpuang patay sa camper kagabi
si Scott Scurlock na tinawag na Hollywood...
Nagising ako kinabukasan sa ospital na bukas ang TV
at ipinapakita kami
at 'yong pangalan ko at si Scott Scurlock mula Olympia, Washington, na namatay.
Nagpakamatay.
Tumingin ako at sabi ko...
"Salamat sa Diyos."
'Yong shootout ang katapusan.
Di lang katapusan ng ginagawa namin, kundi katapusan ng naging buhay ko.
Para kaming dalawang comets na nagsama
at nagsimulang lumipad sa buong universe
at biglang, boom! Sumabog lahat 'yon sa isang segundo.
Wala na.
Parang sinubukan ako ng pangyayaring 'yon.
Iniisip ko ang mga anak ko noong nagbarilan,
at kung tama ba 'yong ginagawa ko
sa trabaho kahit marami pang ibang trabaho
na pwede kong gawin sa FBI.
Di lumilipas ang isang araw na di mo iniisip 'yon.
Ang tanong ko lang sa kanya, "Bakit ka nagpakamatay?"
At iquo-quote ko si Mark Twain,
na di niya hihilinging mamatay ang isang tao,
pero masaya siyang magbasa ng obituaries.
Ang pinagsisisihan ko lang sa imbestigasyon,
di ko nakatabi si Scott
at di ko siya nakausap nang harapan, lalaki sa lalaki.
Kung nasa sasakyan ako noong gabing 'yon, nanghahabol,
gagawin ko ba ang ginawa ni Mike na barilin ang van? Hindi.
May ibang araw pa para hulihin siya. Seryoso, laging may ibang araw.
Ang hirap noon para sa buong pamilya. Parang double whammy 'yon.
"Grabe. Ano'ng ginagawa niya? Napunta siya roon?"
Mahal ng papa ko si Scott at nasaktan siya.
Di lang siya nawala sa amin. Nawala 'yong inakala naming siya.
Nami-miss ko siyang mahalin.
Nami-miss kong mahalin niya.
At talagang minahal niya ako.
Walang duda roon.
At mahal na mahal ko siya. Kahit ano pa siya.
Ang dami niyang sekreto sa buhay niya
na kung lumabas siya sa trailer, itinaas ang kamay niya, at sumuko,
haharapin niya ang mundo niya.
At naniniwala talaga ako na sa huling dekada ng buhay niya,
gumawa siya ng mga desisyon na alam niyang magtatapos.
Nakatanggap ako ng tawag.
"Namatay si Scotty. Namatay siya sa pagnanakaw sa bangko."
Naisip ko agad,
"Sinusubukan niyang pigilan ang pagnanakaw sa bangko. Bayani siya."
Kaya nagtanong ako.
"Paano siya namatay sa pagnanakaw sa bangko?"
At bumalik 'yong sagot na siya ang magnanakaw sa bangko.
Parang sumabog 'yong puso ko at utak ko.
Noong nasa kulungan ako, apat o limang beses akong binisita ni Mustang.
Lagi siyang pumupunta sa anibersaryo, isang araw bago ang Thanksgiving.
Lagi niyang iniisip si Scott.
At nakatanggap ako ng sulat sa kapatid niya na nagpakamatay siya.
Di niya matanggap 'yong katotohanan sa kinasangkutan niya
sa maraming taon kasama si Scott at ako
at biglang namatay si Scott at nakakulong ako ng ilang taon,
tapos malaya lang siya.
Parang di siya malaya sa sarili niya.
Tingin ko, di siya naniwala na malaya siya.
Kasama naming pumupunta ng asawa ko si Steve Meyers sa Shakespeare plays.
Makukulong siya.
Kasama namin si Mark Biggins.
Sensitibo siya. Poet siya, guitar player.
Makukulong siya. Nakakabaliw.
Sabi ng mga tao, "Kilala mo 'yong lalaki sa Treehouse?
Kilala mo si Hollywood?" Sasabihin ko, "Di ko kilala si Hollywood.
Kilala ko si Scott Scurlock."
Napag-usapan namin ni Scott, "Ano'ng gagawin mo pag nahuli tayo?"
At lagi niyang sinasabi,
"Hindi ako makukulong. Pupunta ako sa puting liwanag."
Nabasa ko 'yong statements ng mga biktima
at na-trauma 'yong ilang bank teller at ilang customer sa bangko
sa naranasan nila, at pinagsisisihan ko 'yon.
May T-shirt si Scott na nakalagay "Mabuhay nang Malaya o Mamatay."
Tingin ko, matagal niyang inisip kung paano mabuhay nang malaya.
Pero sa huli, namatay siya at di siya naging malaya.
Pagkamatay niya, nasira ang Treehouse sa loob ng isa't kalahating taon.
Nawasak at bumagsak 'yon.
Isang kaluluwa 'yong Treehouse at si Scott, di mapaghihiwalay.
'Yong kamatayan ni Scott, kamatayan ng Treehouse.
Gano'n ang nangyari.
Paglaya ko sa kulungan, bumalik ako sa Treehouse.
Parang shipwreck 'yon.
Tambak lang 'yon ng kahoy.
At kinuha ko 'yong abo ni Scott at ikinalat ko at nagpaalam ako, sa wakas.
Katatapos ko lang basahin ang buong diary ko at parang nakaraan 'yon.
Pakiramdam ko, ibang tao na ako.
Ang daming nangyari sa akin at imposibleng isulat lahat.
Parang mas malayo ang isip ko kaysa sa katawan ko mula sa lupa.
Excited ako pero natatakot.
Oras na para sa bagong simula.
SA PAGITAN NG 1992 HANGGANG 1996,
NAGNAKAW ANG HOLLYWOOD BANDITS SA 19 NA BANGKO.
MAHIGIT $2.3 MILYON ANG NINAKAW NILA.
1997 SINENTENSIYAHAN SINA STEVE MEYER AT MARK BIGGINS
NG 21 TAON AT TATLONG BUWANG PAGKAKABILANGGO.
WALANG IBANG KASABWAT ANG KINASUHAN.
Nagsalin ng Subtitle: Lea Torre