Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dit is echt. Dit is een overval. Kom uit de hokjes.
Hij was de productiefste bankovervaller in het Pacific Northwest-gebied.
Zijn vermomming verandert. Hij berooft bank na bank, als in een film.
Drie of vier banken na elkaar op één avond.
Bij de FBI geven we bankovervallers graag bijnamen.
Zijn bijnaam? 'Hollywood'.
Dat paste wel...
...vooral toen we hoorden dat Bodhi uit Point Break zijn inspiratie vormde.
Waarom de wet dienen, als je hem kunt bedwingen?
Open jij de kluis of doe ik het?
Hij was al vier jaar succesvol. Daarom kreeg hij de hoogste prioriteit.
Hij was niet dom.
Hollywood was een van de gevaarlijkste boeven in mijn carrière.
Hij was een professional.
Hij wilde Seattle decimeren.
Dat was niet alleen mogelijk, maar winstgevend.
Hij had mettertijd miljoenen verzameld. Hij had hen vernederd.
Toen hij ons filiaal in Lake City binnenliep...
...liep hij langs zijn Gezocht-poster.
Geen paniek. Dit is een overval. Weg bij de toonbank.
Het leek wel een filmscript.
Zware make-up, een pruik... - Zijn partner is een 9-millimeter pistool.
Amerika's productiefste bankrover.
Hij staat één op de Gezocht-lijst van de FBI.
Ze kwamen er niet achter wie hij was en waar hij zou toeslaan.
Was hij een soort geest?
Hoe kon hij zomaar verdwijnen?
HOW TO ROB A BANK
SEATTLE, BEGIN JAREN 90
Hollywood was een uniek geval in Seattle.
We wisten uit bewijs dat hij verstand had van beveiliging.
Hij wist precies hoelang hij had voor hij ergens weg moest.
Hij was een slimme bankrover.
Toen ik supervisor van de taskforce werd, werd hij topprioriteit.
FBI-agent Shawn Johnson had de leiding over de zaak.
Hij was net een encyclopedie over Hollywood.
Geen enkele bankrover heeft zoveel geld weten te stelen. Hij is de top.
Hollywood was professioneel.
Hij kende zijn vak tot in de kneepjes.
Ik denk dat hij ervan genoot.
Het geld was leuk, maar het ging hem toen om de adrenaline, de uitdaging.
Toen ik Mike naar de politie van Seattle stuurde...
...wist ik dat het ging knetteren.
Shawn en ik waren totaal anders. Dag en nacht, water en vuur.
M'n partner vatte het samen als:
'Shawn Johnson was het vuur en Mike Magan de benzine.'
Ik heb ook gehoord, al betwijfel ik dat...
...dat ik de hersens en hij de spieren had. Dat klopt niet...
...maar ik was wel de slimste.
Ellen Glasser was een zeer getalenteerde supervisor...
...die de KISS-methode inzette: 'Keep it Simple, Stupid'.
Als een van de eerste agentes bij de FBI...
...was supervisor worden...
...van dit brute misdaadteam en de taskforce echt geweldig.
Niet alleen had ik een stoere baan, ik was ook gezegd met vier kinderen.
Soms voelde het alsof ik twee verschillende mensen was.
Veelen noemden me 'agent mama'.
In de jaren 90 veranderde Seattle enorm.
Het was een stad met twee bedrijven, Weyerhaeuser en Boeing...
...en toen kwam Microsoft...
...en alle bedrijven rondom Microsoft.
Je kreeg Bezos van Amazon, Starbucks dat uit de kluiten groeide.
Er kwam een stortvloed aan geld Seattle binnen.
Er kwamen zoveel banken bij.
Ik legde niet meteen het verband met het geld van die tech-hausse...
...maar daardoor zaten er zelfs in de supermarkten banken.
Op elke straathoek was er een.
In de staat Washington is het aantal bankovervallen enorm gestegen.
M'n vrouw mocht niet naar de bank. Hij kon wel beroofd worden.
Drie mannen renden de bank binnen met een geweer...
Een man komt de bank binnen met een briefje waarin hij geld eist.
Seattle kende veel bankovervallen. Misschien niet elke avond, maar wel vaak.
Deborah Horne is ter plaatse.
Dat klopt, David. Zojuist...
Het was spannend in Seattle.
De stad begon zich echt te vormen...
...en landelijk bekend te worden.
We hadden Nirvana, dus was er grunge.
Tot op zekere hoogte zag ik grunge als de frustratie van velen...
...over veranderingen in hun gemeenschap.
Het hele grunge-gebeuren was anti-zaken...
...en anti-merken en grote namen en bekendheid...
Het boeide niemand. Niemand wou dat.
Mensen hadden goede redenen om tegen te zijn.
Ze haatten onderdrukking, het kolonialisme...
...de aanvallen op mensenrechten en het milieu.
Banken beroven en ermee wegkomen? Daar is men dol op.
Hij heeft sinds juni 1992 14 banken beroofd.
Slim van hem.
Verdomd slim.
De ultieme middelvinger.
Dat is meneer Hollywood. - Hollywood.
Er was een vent met vermommingen die geweldloos banken beroofde.
Hij schoot niet.
Dat is erg stoer.
Sommigen waren vóór hem en men sprak over Robin Hood...
De mystiek van de bankoverval refereert aan Robin Hood.
Stelen van de rijken en geven aan de armen. Dat is toch nobel?
Hij was een legendarische bankovervaller.
Maar we zaten helemaal mis in ons idee wie Hollywood was.
Hé, gast.
Wauw, een man zonder shirt.
Kom hier.
Kom op, jongens. Kom.
Ben je nog aan het filmen? - We filmen alles.
Hou de camera stil. - Makkelijker gezegd dan gedaan.
We zitten dus diep in het bos.
En er is niet veel licht.
Oké, Tarzan. Wat wil je doen? - Naar boven.
Naar boven?
We betreden Scurlocks domein.
Hoe hoog zitten we?
Tweeëntwintig meter. - Boven wat?
De bosgrond.
Daarbeneden.
Vertel het verhaal. Hoelang heb je erover gedaan?
De bouw duurde twee weken.
Twee weken om dit te bouwen. - Zes verdiepingen.
Achtenvijftig ton hout. Ik heb flink gewerkt, goed ontbeten.
Het kostte me... Geen idee.
Drie, vier maanden? - Drie of vier.
De Boomhut was een geweldige plek.
Je kon er ontsnappen aan de normen van de samenleving.
De eerste dat ik langsging, deed Scott zelf open.
Hij was op zijn gereedschapsriem na naakt.
Dat was nieuw voor me...
...maar ik deed alsof het heel normaal was.
Er stonden meubels, net als in een gewoon huis.
Op de veranda stond hier een toilet en daar een douche.
Het was net een echte badkamer, maar dan helemaal buiten.
Hij was om zeven bomen gebouwd en zat heel goed in elkaar.
Overal cederhout en grote ramen. Het was een extravagante boomhut.
Er was een enorm fornuis.
Dat hebben we de trap op gedragen, 21 meter, naar de begane grond.
M'n broer was goed bevriend met Scott.
Hij wilde me inhuren om zijn huis te bouwen.
Ik zei: 'Waarom niet?'
We hebben bizarre constructies gemaakt.
We hingen met onze enkels aan touwen om dingen vast te spijkeren. En...
Het was allemaal bloedlink, maar dat kon ons niet schelen.
De Boomhut vertegenwoordigde Scotts persoonlijkheid.
Het was er veilig, een toevluchtsoord, een anker.
Hij was er vrij.
Ik zit aan mijn bureau, op 12 meter hoogte.
De veranda strekt zich uit als de tutu van een ballerina.
Hij is breed genoeg om te zonnen...
...een dutje te doen, als je dat durft.
Hoe is het?
Ik zit graag op de rand, starend naar het bos en Mount Rainier.
Praat met ons.
Ik voel een subtiele opwinding.
Ik wil veel bereiken.
Het wordt een lange zoektocht voor ik ben waar God me wil zien.
Mijn geest is als een ongedisciplineerd kind.
Ik moet ernaar grijpen.
Iedereen hield van Scott. Iedereen was dol op de Boomhut.
Ze hoorden bij elkaar.
We ontmoetten elkaar op school en het klikte.
We waren allebei energiek, wild en vrijgevochten.
We hielden van bier.
Mark Biggins. Boeiende vent.
Hij en Scott zaten samen op Evergreen College.
De mensen die naar Evergreen kwamen, waren in zekere zin buitenbeentjes.
Ik ook. We waren best vooruitstrevend.
Niet in de zin van drugs, zuipen en gek doen. Het was heel aards.
Op drums spelen, paddo's nemen en rond het vuur zitten.
Er was ook een hechte gemeenschap.
Het lot bracht ons samen. Scott was wild en vrijgevochten.
Meer nog dan de anderen op Evergeen, die al wild en vrijgevochten waren.
Mark is gewoon een zacht, lief mens, snap je?
Hij speelde gitaar en schreef poëzie.
Maar hij had het heel moeilijk. Hij had het zwaar.
Scotty heeft hem echt geholpen.
Ik belde hem en zei: 'Mijn huwelijk is voorbij.
Wat moet ik doen, waar moet ik heen?'
En hij zei: 'Kom maar. Trek maar bij mij in.'
Mark Biggins was een grote, ruige vent.
Hij rookte Chesterfield-sigaretten, één of twee pakjes per dag.
Hij hees whisky of het niks was.
Dat vormde een band tussen hen. Biggins dronk Scott onder de tafel.
Ik heb jaren in de Boomhut gewoond. Mijn dochter ook.
En volslagen vreemden kwamen aan de deur...
...en zeiden dan:
'We hebben gehoord dat hier een gave Boomhut is.'
Of: 'Mogen we hem zien?' Die stuurden we weg.
Het werd zo erg dat we een hek moesten bouwen.
De Boomhut is niet alleen door Scott gebouwd...
...al wordt dat vaak gezegd...
...maar er werkten tientallen mensen aan.
Mijn broer Scott liet zich niet commanderen. Hij wilde vrij zijn.
Hij was een adrenalinejunkie. Hij hield van gewaagde dingen.
We zitten op 18 meter hoogte, zes verdiepingen.
Dit wordt m'n eerste keer.
Hij gaat 30 meter op z'n kop afleggen.
Ga maar, Rambo. Tarzan.
Hij wilde hoger en verder gaan, meer en meer. Dat had hij nodig.
Als hij loslaat, valt hij.
Achttien meter. - Wat zwaar.
Ja, dit is levensgevaarlijk, maat.
Hij was een avonturier.
Hij hield van opwinding, nieuwe dingen en nieuwe ervaringen...
...maar maakte daarbij cruciale keuzes...
...die hem helaas een uitzichtloos pad op leidden.
M'n studie gaat niet goed.
Ik doe dingen die spiritueel niet goed zijn.
Een stem spreekt luid en duidelijk: 'Vergeet niet waarom je hier bent.'
Ik snap het, maar ik verander niet van koers.
Hij jaagde altijd iets na, iets dat hij zelf verzon.
Toen ik hem ontmoette, wilde hij medicijnen gaan studeren...
...maar dat verdween naar de achtergrond toen hij in het scheikundelab...
...de kans zag om veel geld te verdienen.
EVERGREEN STATE-UNIVERSITEIT
Tot Scott kende ik niemand die crystal meth kon maken.
Hij klom 's nachts door de plafonds naar het laboratorium.
Hij werd betrapt door de docenten en geschorst.
Hij mocht zijn gezicht daar nooit meer laten zien.
Hij was slim genoeg om arts te worden.
Hij was bijna klaar met scheikunde en biologie.
Dat was de propedeuse.
Maar hij wilde niet meer. Het paste niet bij hem, dat wist hij.
En op dat pad is hij gebleven.
Het ging steeds verder en hij werd er goed in.
Zijn product was zo puur.
Als je iets van hem zou proberen, echt, dat was ongelofelijk.
Hij had een reputatie dat hij het beste spul in de omgeving maakte.
Ik heb nooit gehoord dat iemand betere meth maakte.
Scotts gebruik van crystal meth was zeer gematigd en beheerst.
Hij genoot ervan en het zette hem aan tot creativiteit.
Na een tijd kocht hij een stuk land met een schuur erop.
Ik ging de schuur renoveren.
Op de zolder van de schuur hij had z'n laboratorium.
Kapitein Pat was het gezicht, de dealer.
Ze spraken elkaar alleen in het bos, om drugs of geld uit te wisselen.
Als Scott 80 kilo maakte voor kapitein Pat, kreeg hij twee miljoen.
Pat introduceerde Scott in de wereld van de meth.
De kapitein, dat was Pats bijnaam.
Hij bracht het naar Barstow en verkocht aan de Hells Angels.
Scott ging dan terug naar de Boomhut met dozen vol biljetten van 20 dollar.
Scott en ik telden de hele nacht geld.
Maar het werd gevaarlijk. Echt gevaarlijk.
Kapitein Pat werd in zijn slaap vermoord door een dief.
Scott was er kapot van.
Dat doen mensen in die wereld. Daar wilde hij niet bij horen.
En toen stopte hij.
Crystal meth vormde z'n inkomen.
Toen hij stopte, zocht hij een nieuwe manier om geld te verdienen.
Point Break was destijds een van de eerste films over bankovervallen.
De wijzer zegt dat het tijd is.
Scott keek allerlei soorten films om ideeën op te doen.
Hij haatte banken en verzekeringen. Iedereen toen wel, denk ik.
Liggen, klootzak. Je geld is verzekerd, dat is je leven niet waard.
Hij was altijd op zoek naar een manier om het systeem te overwinnen.
Hij is een echte zoeker. - Wat zoekt hij?
De beleving. De ultieme beleving.
Hij hield van Bodhi's individualisme en zijn onbevreesdheid...
...of hij nu banken beroofde of op wilde golven surfte.
Toen hij met de drugshandel stopte...
...besloot hij bankrover te worden.
Heel erg bedankt, dames en heren. Vergeet niet te stemmen.
25 JUNI 1992 SEAFIRST, MADISON PARK
De eerste bank die we beroofden...
...was weinig meer dan een idee, een praatje.
Hoe zouden we het doen? Kun je ermee wegkomen?
Scott zei nog tegen Mark: 'Niets zeggen. Hou ze gewoon kalm.'
'Oké, baas.' Hij noemde hem zo.
Een vriend van me zette ons een blok verderop af.
Ze zou ons weerzien op de afgesproken plek.
HIERHEEN BACK-UP
We wachtten op een klant en zouden in zijn auto vluchten.
Biggins deed z'n Ronald Reagan-masker op.
Rock-'n-roll.
Scott ging als eerste.
Hij zou de overval aankondigen. Ik zou zorgen dat niemand vluchtte.
Ik was zo bang.
Ik dacht: gebeurt dit echt? Niet te geloven dat ik dit doe.
Biggins had een pistool en riep: 'Iedereen liggen.'
Scott draaide zich om en riep: 'Iedereen opstaan.'
Hij wilde niet dat voorbijgangers mensen zagen liggen.
Scott zei dat ze moesten gaan liggen. Iedereen lag al toen ik binnenkwam.
Heb je ooit de macht over het stuur verloren?
Dan gaat alles langzamer.
Dat overkwam mij in de bank. Alles leek vertraagd.
Eindelijk konden we gaan. Scott vroeg: 'Mark, heb je de sleutels?'
Hij gebruikte mijn naam.
Ik bukte me en vroeg: 'Meneer, mag ik uw autosleutels?'
Die arme man was doodsbang.
Het was een gloednieuwe auto en ik kon de motor niet horen.
Toen parkeerde er een andere auto.
Scott zei: 'De auto doet het. Zet hem in z'n achteruit. We gaan.'
We reden door de buitenwijken.
Toen we op de afgesproken plek kwamen, was het busje er niet.
Ze was in paniek naar punt B gegaan, het back-up-punt.
We vluchtten over een golfbaan.
We hoorden politieauto's en sirenes.
Daar was ze, waar we afgesproken hadden.
Het was de ene fout na de andere. Hoe zijn ze niet gepakt? Maar nee.
Toen begon ik na te denken over de mogelijke aanwijzingen.
We reden in Scotts busje. Als iemand het kenteken had gezien...
Het had me niet verbaasd als we gepakt waren.
Ik ging rechtop zitten en zei: 'Dat doe ik nooit meer.'
Scott zei: 'Weet je het zeker? Laten we er nog een doen. Nu.'
Na de overval...
...was Biggins doodsbang. Hij ging naar Montana.
Maar die fouten inspireerden Scott juist.
Hij besefte dat hij de bank zelf wel aankon...
...als iemand de boel buiten regelde.
Dus sprak hij mij aan.
Hij was methodisch, analytisch.
Ik was een improviseur, artistiek.
Ik was beeldhouwer geweest in Europa, Duitsland en Noorwegen.
Ik gaf niets om de banken.'Prima, pak ze.
Grijp elke cent die ze hebben. Mij boeit het niet.'
Maar ik kon het me niet voorstellen. Ik vond het echt krankzinnig.
Maar Scott was overtuigend.
Hij zei: 'Dit is simpel. Echt, het is kinderspel.'
We kunnen miljoenen verdienen.
Maar we zeiden ook altijd: er is geen opleiding tot bankovervaller.
Wat Scott en ik deden...
...is creatiever dan wat ook. Veel creatiever dan de kunstwereld.
De perfecte bank vinden zorgde altijd voor opwinding.
Alsof je een stuk marmer vindt dat perfect is voor een beeld...
...dat ik wil beeldhouwen.
Ik hield me op straat op om te observeren.
Ik schreef op wanneer het geldtransport kwam.
De leveringen waren belangrijk. Dan heeft de bank zijn meeste geld.
In de zomer had ik m'n ramen open en Bach of jazz opstaan.
Ik luisterde op de scanner naar de politie.
En ik hield de wijkagenten in de gaten voor hun rondes. Die schreef ik ook op.
Een aantal van de banken werd consistent gecontroleerd...
...op bepaalde tijdstippen, door de politie.
We leerden ze uit ons hoofd. In vijf minuten na hun vertrek...
...konden we dan toeslaan.
Ik heb maanden rondgereden om te surveilleren.
Je kunt niet zomaar toeslaan met een masker op. Dat is absurd.
Ik maakte protheses, net als ze in Hollywood gebruiken.
We wilden componenten, zoals een neus, een kin, wangen.
Hij droeg petten van de drugsbestrijding. Mensen dachten...
...dat hij waarschijnlijk een agent was en zo bedroog hij de politie.
'Hier ben ik.' Snap je wat ik bedoel? 'Kom maar.'
Ik zag hem vermomd het bos uit komen en ik was echt verbijsterd.
Ik dacht: lieve hemel, wat krijgen we nou?
Dat kon onmogelijk Scott Scurlock zijn.
Ik voel me op een enge, magische manier anders.
Ik verander ineens heel snel.
Ik voel me een ander mens.
14 AUGUSTUS 1992 SEAFIRST, MADISON PARK
Mijn allereerste bankoverval...
...was die bank van zes weken eerder met Mark.
Het belangrijkste bij een overval...
...zijn die eerste 15 seconden als niemand nog iets doorheeft.
Hij leek iemand met een huidaandoening.
Mensen keken hem daarom niet aan.
Kan ik u helpen? - Dit is een overval. Blijf staan.
Hij trok nonchalant zijn wapen.
Niemand zou nee durven zeggen tegen die man.
Jullie twee, geld in de zak. Blijf kalm.
Ik zat daar met de scanner en de radio. Dat was alles.
Er was nooit enig risico voor mij, omdat ik mijn eigen alibi had.
Ik had een reden om daar te zijn. Ik werd niet gepakt...
...tenzij ik hem uit de bank moest redden.
En het mooie ervan...
...was het creëren en ontwikkelen van de overvallen...
...zodat alles perfect en veilig verliep en het beoogde resultaat opleverde.
Het geld.
We zeiden onderweg niets.
Terug in de Boomhut gingen we het geld tellen.
Het was maar 5.000 of 10.000 dollar.
Ik zei: 'Dit is niks. Wie wil er naar de gevangenis voor zulk wisselgeld?'
Begin jaren 90 pakte ik m'n eerste bankrover.
Ik dacht: dit is als vissen met hagel.
Dat is niet opschepperig bedoeld, maar binnen vijf of zes maanden...
...had ik haast 80 zaken afgehandeld. Het was verslavend.
Ik werd vervolgens toegewezen aan de FBI, de afdeling zware misdrijven.
Hollywood viel de eerste paar keer niet op door de lage buit.
Als een verdachte op de balie ronddanst...
...om controle af te dwingen en de Cadillac van een oude man afpakt...
...dan ben je duidelijk een domme sukkel.
Ze vroegen zich vast af: wat doen we verkeerd?
Ik zei: 'Scott, ik doe dit niet voor 10.000, 15.000 of 20.000 dollar.
Dat is stom.
Of we doen dit goed en we gaan voor de kluis...
...of ik stop ermee. Ik doe niet mee aan onzin.'
Hij zei: 'Ik heb niet genoeg informatie.' Daarop huurde hij Mustang in.
Mustang was een bijzondere jonge vrouw. Ik had nog nooit zo'n vrouw ontmoet.
Ze werkte bij Seafirst Bank als baliemedewerker.
Ze bemachtigde de handleidingen en het bankprotocol...
...voor de kassa's, de kluizen, de leveringen van het waardetransport.
'VOLG INSTRUCTIES KALM OP'
Toen Mustang ons van die kennis voorzien had...
...konden we doen wat nodig was.
19 NOVEMBER 1992 SEAFIRST, HAWTHORNE HILLS
We leerden wat we moesten zeggen.
Dit is echt. Dit is een overval.
Als je bepaalde terminologie gebruikt...
...weten de medewerkers dat jij weet hoe het werkt.
Wie kan in de kluis?
Ik.
Scott was een fenomeen.
Hij beheerste de lobby, maar kon ook de kluis open krijgen.
Vlug.
Hij wil dat ze kalm blijven. 'Ga erheen. Open de kluis.
Geen zorgen. Alles komt goed.
Laat me erin en eruit.'
Het was als een duik in een catacombe uit je fantasie.
Nog een tas.
Ga liggen.
Kom op.
Toen we thuiskwamen, parkeerden we achter de studio.
Ik zei: 'En?' Hij zei: 'Man, dat was niet best.
Weer een slechte.' Ik zei: 'Verdomme. Meen je dat?'
Binnen schudde hij die tas leeg. En ik dacht echt: jemig.
Dat was de grootste vangst, de ommezwaai.
Voor ons, maar ook voor de FBI.
Ik begon in 1987 bij de FBI.
Ten tijde van Hollywood...
...was ik de meest ervaren agent in Seattle wat betreft bankovervallen.
Ik probeer me zaken te herinneren waarin iemand deed wat Hollywood deed...
...van kleine berovingen...
...naar gewapende overvallen en kluizen leeghalen.
Ik kan niemand anders bedenken die zo geëscaleerd is.
Het Hollywood-onderzoek leek op een legpuzzel.
Een paar aanwijzingen en dan het grote plaatje maken.
Hollywood genoot ervan, denk ik.
Bij de eerste vier pakte hij al meer dan gemiddeld.
Maar toen ging hij de kluizen in.
Kluisovervallen in je eentje zijn riskant. Je weet niet wat er verder gebeurt.
Je loopt meer risico, de alarmen kunnen afgaan.
Toen ging hij ook verfijnder te werk.
Meer dreiging.
Het was een uitdaging. Hij wilde ons uitdagen.
En het grote plaatje? Dat was: 'wie is Hollywood?'.
Oké, klaar? - Welkom in de Boomhut. Kom binnen.
M'n ouders waren gek van de Boomhut...
...omdat m'n vader van bouwen hield.
Dit wordt de eetkamer. - Ja.
Het was een van de opmerkelijkste gebouwen ooit.
Ze waren onder de indruk van Scotty en wat hij had gedaan.
We hadden een liefdevol gezin.
M'n vader was dominee, een zeer geliefde dominee.
M'n moeder gaf les aan kinderen met leerproblemen.
We waren de kinderen van de predikant. Van jongs af aan wilden we dus bewijzen...
...dat we niet braaf waren.
We waren allebei avontuurlijk. Daarom werden we vrienden.
Hij had nog iets anders, een zekere onbevreesdheid.
Er waren showwoningen in Reston, Virginia.
We wisten hoe we erin moesten komen.
Scotty en ik leerden sloten openbreken, maar niet om iets te stelen.
We leerden sloten openmaken om aan de andere kant te komen.
Toen hij ouder werd, een tiener, trok hij zich steeds verder terug.
We noemden hem de meester van desinformatie...
...want hij loog niet tegen je...
...maar vertelde iets waarvan je wist dat het niet klopte...
...of hield iets achter.
Toen hij gekke dingen ging doen...
...op zijn 15e of 16e, was een van die eerste dingen...
...een auto stelen met een vriend...
...een busje geloof ik, bij een kinderdagverblijf...
...en naar het strand gaan. Ze werden gepakt.
Dat was een doorbraak voor mijn vader. Hij realiseerde zich dat op dat moment...
...dat er iets mis was met Scotty.
Hij ontgroeide het gedrag dat we als kinderen of adolescenten toonden niet.
Hij verfijnde het en ging ermee door.
Met Scott was alles een opstapje.
De Hawthorne Hills Bank opende een nieuwe wereld voor ons.
De kluizen zijn echt een stap.
Op dit punt, als we een voertuig achterlieten voor de politie...
...regelden we een derde...
...iemand die er totaal anders uitzag dan wij...
...twee meter lang of met lang haar of zo.
Die betaalden we 1000 dollar. Die kocht de auto en bezorgde hem.
We ontsmetten de auto met spiritus.
We legden vrouwenharen op de achterbank.
Dat alles om het verwarrender te maken.
Soms waren er meerdere wegen waar de politie vandaan kon komen.
Dan huurden we iemand in als uitkijk.
Ik ben maar tweemaal de uitkijk geweest.
Hij gaf me een radio en zei me waar te parkeren.
Zie je de politie, dan zeg je: 'Mama komt.'
Meer niet. Ik aarzelde niet om Scott te helpen.
Dat deed je gewoon voor je vrienden.
Een van Scotts voornaamste methoden was dezelfde bank beroven.
Niemand gelooft dat je terugkomt...
...en binnen 't een paar dagen weer doet.
TOTAAL: 551.244 DOLLAR
Eerst schudden we de zakken leeg. Dan bekeken we het geld met UV-lampen.
We zochten geld dat gemarkeerd was.
Nieuw geld was het gevaarlijkst vanwege de serienummers...
...dus dat husselden we.
Alle uitrusting ging in militaire bussen...
...die we in de grond stopten.
We namen de kleren mee het bos in, waar we alles verbrandden.
Dan moest ik het geld witwassen.
DE GROOTSTE KLEINE STAD
Scott gokte veel op sport. Daar dacht hij aan voor het witwassen.
Dat was zijn ingenieuze creatie.
Je zet hetzelfde bedrag...
...op beide teams, in twee verschillende casino's...
...en een van de teams zal winnen.
Dus je krijgt al je geld terug...
...buiten wat het huis ontvangt bij het verlies, vijf procent.
We verloren feitelijk niets.
Scott deed veel met z'n geld en hij leefde zoals hij wilde leven.
Reizen, de wereld zien, mensen ontmoeten. Daar hield hij van.
Ik heb me de deugd van alleen reizen gerealiseerd.
M'n beste ervaringen heb ik in m'n eentje beleefd.
Scott was een mysterieus man.
Hij verdween vaak een tijd.
Ik vroeg me af of hij voor de CIA werkte of wiet verhandelde.
Ik heb nooit gevraagd wat hij deed.
Hij was vast aannemer. Geen idee. Hij kon namelijk geweldig bouwen.
Hij was erg geïnteresseerd in het tegengaan van de houtkap.
Hij hoorde bij Earth First en doneerde aan milieuactivisten.
'Waarom verspil je geld aan die hippies, Scott?' vroeg ik.
Scott beschouwde zichzelf als een soort Robin Hood.
Dat bleek uit de manier waarop hij aan zijn geld kwam...
...en hoe hij het uitgaf.
Ik weet zeker dat hij een soort Robin Hood was.
Hij gaf mij geld, maar ook andere mensen en zaken.
Ik zag hem geld weggeven.
Hij hielp mensen.
Als ze iets nodig hadden, gaf hij ze een paar duizend dollar.
Hij deelde zijn geld.
Hij had een rare relatie met geld.
Hij had het niet verdiend, maar gejat. Hij gaf het vrijelijk uit en stal meer.
Hij was geen Robin Hood. Robin Hood was idealistisch.
Hij stal van de rijken en gaf aan de armen en zo.
Zo was Scott niet. Hij hielp mensen die hij kende...
...en als hij ooit iets nodig had, kon hij een beroep op hen doen.
Hoe succesvol hij ook was, op een zeker punt ga je het lot tarten.
En dat loopt niet altijd zoals je wilt.
Eén overval moesten we afbreken omdat een klant hem direct herkende.
Ik hoorde de oproep en moest hem redden.
Je bent gezien. Kom.
Zodra hij bij de volgende in de wagen stapte...
...ontplofte het verfpakket. Hij moest alles weggooien.
We vonden het voertuig een paar straten verderop.
Ik ben even in mijn stationwagen blijven zitten.
Ik nam het in me op.
Ik was nog niet eerder zo dicht bij hem gekomen...
...zittend in die auto, wachtend op de volgende.
We vonden de vorige eigenaars.
Daardoor konden we compositieschetsen maken...
...van mensen die auto's hadden gekocht.
Er kwam een gedragsdeskundige...
...om met iedereen in de zaak te praten. Misschien was hij een agent.
Dat dachten we vanwege zijn vaardigheden bij de overvallen.
Rechercheur Magan had het vermoeden dat Hollywood een politieagent was.
Shawn Johnson geloofde dat Hollywood een politieagent was.
Geloofde ik dat hij een agent was? Nee.
Ik geloofde die theorie niet.
We hebben het overwogen. Dat maakte hem nog gevaarlijker.
We brachten het naar buiten om de zaak op te lossen.
We stapten naar de media. Daar zat een goed doordacht plan achter.
We spraken al over de bankrover Hollywood.
Hij staat bovenaan de Gezocht-lijst van de FBI.
Door zijn vermommingen noemen ze 'm Hollywood.
Hij heeft in vier jaar meer dan tien banken gekraakt.
Het verhaal veranderde drastisch toen de FBI de bijnaam Hollywood verzon.
We wisten dat ze moeite hadden om hem te pakken...
...en het leek een cyclus...
...omdat er elke zes maanden een overval was en dan dacht men aan Hollywood.
De missie van FBI-agent Shawn Johnson was iemand vinden die iets ervan wist.
We beginnen met van huis naar huis gaan, de helft hier, de helft daar.
Je ziet niet vaak een FBI-agent door de buurt lopen...
...op zoek naar informatie over een bankoverval.
Het was bizar om een agent zo open naar buiten te zien treden.
En ze hadden dus duidelijk geen idee.
Misschien wilde ik wel dat hij wist dat ik oplette, snap je?
'Ik ben er ook. Hier, op tv.'
De meeste verdachten volgden de media. Ze vonden het geweldig, denk ik.
De naam Hollywood verscheen in het interview met Shawn Johnson.
Hij zei: 'Iemand weet heus wel wie deze man is. Help ons.'
Zijn bijnaam is Hollywood. - Hollywood.
Hij draagt make-up...
Die naam heeft hem enorm beïnvloed. Die gaf hem echt een boost.
Hij vond het gaaf, zonder dat verder toe te geven...
...maar ik kende hem. Hij was er trots op.
Met al die aandacht zou hij vast weer toeslaan, dachten we.
27 JANUARI 1995 SEAFIRST, MADISON PARK
Elke overval was een kans om iets nieuws te proberen.
We probeerden te bedenken wat de FBI qua vluchtwegen verwachtte.
Dan deden we het juist anders.
Om te vluchten bij die bank kon je over Madison, op de politie af...
...of helemaal om het meer heen rijden.
Ik zei: 'Stap in het busje en blijf hier.
Ik ga naar een restaurant en wacht tot het weer rustig is.
Als de politie weg is, ga ik naar m'n auto.
Ik laat weten wanneer je tevoorschijn mag komen.'
Hij had een busje We bouwden een dubbele vloer erin.
Zelfs zaklampen vonden hem daar niet.
Ik zei nog: 'Dit wordt groots.
Ik had een droom vannacht. We pakken een kwart miljoen...
...en komen veilig weg. Niks aan de hand.'
Ik heb 45 minuten in dat restaurant gezeten.
Er waren vier of vijf politieauto's. Ik zat bij het raam.
Zo kon ik zien wanneer ze weg waren.
Ik kwam op de plaats delict aan en ik dacht:
Is hij een soort geest? Hoe kan hij zomaar verdwijnen?
In het busje kwam hij erachter dat zijn adem condens veroorzaakte.
Als de politie oplette, zouden ze zien dat er iemand was.
Ik ging naar een slijterij vlakbij en toen ik buiten kwam, waren ze weg.
Ik ging naar de auto, pakte mijn radio en zei tegen Scott: 'We gaan, baas.'
OVERVAL 14 BUIT: 252.466 DOLLAR
TOTAAL: 938.077 DOLLAR
Wat een kat-en-muisspel.
De politie en wetshandhavers raakten gefrustreerd.
Ze wisten maar niet wie hij was.
Wat men zich van hem herinnert, zijn zijn bevelen en dreigementen.
De FBI is gefrustreerd dat Hollywood al zo lang met zoveel weet weg te komen.
Ze vrezen dat hij eerdaags gewelddadig wordt.
Wat een draai gaf aan het Hollywood-verhaal...
...is dat, tot we vreselijke verhalen hoorden...
...van het personeel, hij niemand iets had aangedaan.
Soms werd hij wanhopiger.
Hij wilde de kluis in.
Als niemand de kluis in kon, werd hij woest.
Hij zei: 'Het is Kerstmis. Ik wil niet doden' en gebruikte een taser.
Hij gebruikte dus wel wapens.
Ik heb veel mensen zien huilen.
Ze waren heel emotioneel en je moet ze dan eerst...
...geruststellen, dan praten ze over wat er is gebeurd.
Het waren totaal andere overvallen dan ze gewend waren.
We wisten niet wat hij zou gaan doen. Hij was erg dreigend.
Een bankoverval maakt slachtoffers.
De klanten zijn getraumatiseerd, de medewerkers ook.
Als iemand een wapen op je richt en dreigt je te doden...
...dan doet dat iets met je.
Ik ben 14 keer overvallen.
Eén keer door die Hollywood-bankrover.
Hij was heel erg aanwezig.
Hij zei dat we moesten stilstaan en dat deed iedereen.
De meeste overvallers hebben niet zoveel invloed.
Dat blijft je bij.
Je gaat verder met je leven, maar het blijft je bij. Altijd.
Kunnen we niet meer doen om ze tegen te houden?
Er vallen slachtoffers.
Hij had het enorm naar zijn zin, hij genoot van het leven.
Maar de gedachte dat hij ermee weg zou komen...
...was een denkfout.
In de wereld waarin wij leefden...
...was de tol die geëist werd niet te zien. Onmogelijk.
Na zoveel jaren bankovervallen...
...ben je niet meer dezelfde persoon als vroeger.
Scott begon gestrest te raken.
Hij was niet langer die nonchalante, blije vent.
Die man was weg.
De sfeer rond de Boomhut veranderde.
Hij werd gesloten, geïsoleerd en veel minder sociaal.
Scott liet me in het voorhuis wonen om mensen daar weg te houden.
Hij sloot steeds meer van zijn leven af en wilde mensen uit zijn buurt hebben.
Men mocht niet zien wat hij deed.
Als je een bepaald punt voorbij bent en zo gaat leven...
...moet je over alles tegen iedereen liegen.
Iedereen om wie je geeft. Iedereen die je ontmoet.
Ik ga de verkeerde kant op.
Ik begin met dingen en stop voor ik er winst uit haal.
Ik heb veel vrouwen in de steek gelaten.
Wil ik alleen verlangen? Voel ik daarom geen bevrediging?
Ik maakte soms een grapje als ik hem met vrouwen zag.
'Zijn vrouwen smaakmakers? Kom op, zeg.'
Is hij vrijgezel? Heb je vrouwen?
Het werkt niet meer zoals vroeger. Ik voelde me altijd wel vrij en veilig...
...maar nu voel ik me gevangen zitten.
Proost.
Hij stond voor de deur. 'Ik moet met je praten.'
Hij nam plaats tegenover me...
...en barstte in tranen uit. Dikke tranen.
En hij zegt: 'Suze, ik weet niet wat er aan de hand is.
As ik in de spiegel kijk, herken ik mezelf niet meer.
Hoe kan dat?'
Hij zat duidelijk diep in de problemen.
Licht en donker streden in hem om voorrang en hij verloor de strijd.
Hij begon steeds meer te drinken om zijn angsten te bedwingen.
Maar Scott wilde nog één laatste act opvoeren.
Hij wilde op één avond drie of vier banken beroven.
Dat zou 10 tot 15 miljoen opleveren. Klaar, we zouden onze eigen weg gaan.
We hadden er drie op 't oog.
Eerst een kleine bank, snel binnen en buiten.
Het geld boeide niet.
De politie moest daar gewoon heen gelokt worden.
Dan naar een grotere bank. En als zij daar zijn, zijn wij bij drie.
Wat kunnen ze doen?
We wilden Seattle decimeren.
Dat was niet alleen mogelijk, maar winstgevend.
Het onderzoek frustreerde me wel een beetje.
We hadden wat vluchtwagens gevonden. We waren er bijna, maar toch nog niet.
Ik was het wachten zat, het enkel kunnen reageren.
Ik begon de dossiers door te spitten. Ik bekeek zijn modus operandi...
...de tijdstippen, de dagen...
...de locatie van de banken, hoeveel geld hij stal.
Hij had een ego.
Daarom wist ik dat hij terug zou komen.
Ik rekende het na.
Hij moest zo'n 21.000 dollar per maand uitgeven.
Dankzij die berekening markeerde ik drie potentiële data...
...in januari komend jaar.
Hij kwam terug naar bepaalde locaties. Ik markeerde mogelijke doelwitten.
Het was wachten tot hij terugkwam en hopen dat we de goede locatie hadden.
Na de laatste overval stopten we een jaar.
We waren van plan drie banken te doen, maar hadden een derde man nodig...
...vanwege de logistiek van de drie banken.
Na de eerste bankoverval vluchtte ik naar Montana en daar bleef ik.
Maar toen stond Scott voor mijn neus. Hij haalde me over.
Scott ging steeds alleen naar binnen en had moeite met de menigten.
Hij zei: 'Je hoeft alleen in de lobby te staan.
Zorg dat niemand vlucht. Dat is alles.'
Er was een jaar verstreken sinds m'n idee van die drie dagen in januari.
Een lid van de taskforce en ik bewaakten de meest logische doelwitten.
De eerste dag gebeurde er niets.
De tweede dag gebeurde er ook niets.
Op de derde dag zat ik alleen te wachten.
We wilden een testrun doen met Mark voor we die drie zouden doen.
Mijn tweede overval was heel anders dan de eerste.
Meer controle, het ging soepeler. Het was meer werk dan avontuur.
Op basis van de beschrijving wist ik:
dat is Hollywood.
In een bank anderhalve kilometer verderop. Hij was inderdaad terug, op de derde dag.
Ik kwam dichterbij. Ik had het gevoel dat ik hem bijna had.
Geen maanden, geen weken. Ik heb je bijna.
Ik ging naar de bank, die afgezet was.
Ik was als eerste ter plaatse.
Toen zag ik Shawn Johnson. Hoe kon hij zo snel daar zijn?
Ik kwam erachter dat hij en andere FBI-agenten...
...zelf ook nog op zoek waren naar Hollywood.
Hij negeerde de rest van de taskforce.
De andere leden vonden dat ik gestoord bezig was.
'Hij komt niet terug.'
Maar iedereen kreeg er meer energie van om aan de zaak te werken...
...omdat er zo'n tijd tussen zat.
Iedereen in de taskforce dacht dat er iets vreselijks zou gebeuren.
Ik moet Ellen nageven dat ze zag dat de zaak uit de hand begon te lopen.
Er moest een einde aan komen.
Hollywood was voorspelbaar...
...wat betreft de tijd en plaats van zijn overvallen.
We bedachten een plan voor surveillance. Een van onze agenten zou er dus zijn...
...als hij toesloeg.
We hadden de politie van Seattle nodig, hun speciale patrouille.
We hadden helikopters nodig. We trokken meer agenten aan.
Het was een enorme klus om dat alles te organiseren.
We besloten hier samen aan te werken, hoelang het ook nodig was.
Er was net een nieuwe uitvinding, Pro-Net.
Dat waren elektronische zenders, die aan geld vastzaten.
Ze stuurden een signaal door.
Je moest wel apparatuur hebben om de zenders te volgen.
Die moesten we overal installeren.
Ik nam opnieuw alle overvallen tot dusver door...
...om te kijken waar ik moest zijn om die zenders te plaatsen.
We plaatsten bij zoveel mogelijk banken twee zenders.
Het draaide om tijd.
Hoe meer volgapparatuur er in de kluis lag...
...hoe meer tijd ik had om daar te komen.
Als het tussen jou en een of andere vent gaat...
...wiens vrouw je weduwe gaat maken...
...dan ga je eraan, broeder.
Scott en ik hadden Heat gezien. Dat was een knap intense film.
Geen beweging, verdomme.
De bankovervalscènes in die film zijn briljant.
En die schietpartij joeg ons de stuipen op het lijf.
Scott en ik keken elkaar aan, zo van: lieve hemel, stel dat dat gebeurt?
Maar dat was het spel dat we speelden.
Dat was een reële mogelijkheid en die joeg ons echt angst aan.
We voelden ons sterfelijk.
In de tijd dat ik aan deze zaak werkte...
...leek het risico me altijd al groot dat er iemand gewond zou raken.
In mijn werk bij de FBI heb ik meer overvallen meegemaakt.
Er waren collega's van me omgekomen in een schietpartij in Miami in 1986.
In een vuurgevecht van vier minuten...
...kwamen twee agenten van de FBI om en raakten er vijf gewond.
We wisten misschien niet wie Hollywood was...
...maar wel dat als we hem zouden willen arresteren...
...hij zich niet zo gewonnen zou geven.
Te midden van dit alles had ik een keer een heel levendige droom.
Ik kroop uit het water het strand op. Een haai had net m'n benen eraf gebeten.
Ik nam de droom ter harte.
Ik moest hiermee ophouden.
Ik merkte aan Scott dat ook hij een dreiging voelde.
We gingen graag hiken. Hij hield van het Olympics-gebergte.
Daar vonden we altijd rust.
We konden de stad en de chaos vergeten...
...en daar in de natuur onze grenzen verleggen.
Bovenop Mount Washington...
...zei Scott: 'Laat je eigen hand de hand van het lot zijn...
...en laat je vijand nooit je lot bepalen.
Zorg dat jij bepaalt wat je met je leven doet.'
Eén bank was niet genoeg voor Scott. Hij wilde drie banken doen.
Ik zei: 'Je bent gek.'
Ik sprak met Steve en zei: 'Luister, man, hij draait door.
Ik ga naar Californië. Ga met me mee.'
Hij dacht erover na, maar hij wilde Scott niet teleurstellen.
Ik wist dat ik ook die laatste overval moest afmaken.
Er moest iets gebeuren, er moest iets afgerond worden.
De laatste keer dat ik Scott zag, had ik een nachtmerrie gehad.
De droom ging over wapens, een vuurgevecht.
Het was in Seattle. Mensen renden weg.
Ik vertelde het aan Scott en hij trok wit weg.
Hij haalde diep adem en zei: 'Vaarwel.
Ik ga denk ik naar de Seychellen.'
Ik zei: 'Echt? Je komt toch wel terug?' Hij zei: 'Je zult me niet weerzien.'
Ik loop de nacht in en vraag God me zijn boodschap te tonen.
God reageert niet en ik voel me afgewezen.
Ik voel pijn en woede en wrok.
Waar moet ik heen, o grote gevleugelde witte ruiter in mijn hoofd?
Dit is voorlopig mijn laatste notitie.
We hadden ons jaren voorbereid op die banken.
Ongeveer twee weken voor Thanksgiving had Scott goed en slecht nieuws.
Het slechte nieuws was dat ze Pro-Net-zenders hadden.
We konden die in de tijd die we hadden niet slopen.
We konden niet meerdere banken doen.
Het goede nieuws was dat we deze bank op 125th Street gingen doen.
Mustang zei dat er vijf tot zeven miljoen dollar lag.
Ons hele plan was veranderd.
(zender)
Maar we moesten iets met de zenders, en snel ook.
We deden een overval om het te testen.
We vermomden Scott in een skimasker.
Ze mochten niet weten dat hij de zenders zocht.
Ik zei: 'Ga er gewoon voor. Laat de baliemedewerkers.
Ga de kluis in en pak het geld. Dan hebben we die zenders...
...en weten we hoe ze in dat geld zitten.'
Ze zaten in de 20 dollar-biljetten. Je kon het bobbeltje voelen.
Al snel hadden we ze allebei en we gooiden ze naar buiten.
En na dat alles...
...hadden we er vertrouwen in dat het ging lukken.
27 NOVEMBER 1996 THANKSGIVING
Op de ochtend voor Thanksgiving in 1996 werd ik wakker.
M'n vrouw zei die ochtend tegen me: 'Dit is de dag. Vandaag pak je Hollywood.'
Ik dacht: dat weet ik nog zo net niet.
Thanksgiving was altijd een korte week en veel mensen waren niet op kantoor.
Het was de avond voor Thanksgiving. Buiten regende het pijpenstelen.
Het was grijs en donker, super. De perfecte dag voor ons plan.
Ik was aan het schoonmaken, voorbereiden, afronden.
We gingen naar de make-upruimte voor onze protheses en pruiken.
Er werd niet veel gesproken.
Ik liep de studio binnen. Scott had zijn gitaarkoffer.
Hij had zijn wapens eruitgehaald.
Als de politie ons zou dreigen te pakken...
...zouden we de geweren pakken en op de motor schieten.
Dan was de auto uitgeschakeld.
Alles was klaar. We konden zo instappen en naar Seattle rijden.
Mustang stond als uitkijk op de heuvel.
Het was zover.
SEAFIRST BANK FILIAAL LAKE CITY
We waren voorbereid op Hollywood.
Toen hij ons filiaal in Lake City binnenliep...
...liep hij langs zijn poster.
Rustig aan. Dit is een overval.
Scott was de eerste. Hij zette iedereen in beweging.
Toen kwam Mark. Hij stuurde de klanten aan.
Ik was niet eens bang.
Ik had nagedacht, ik had het eerder gedaan. Dus deed ik het.
Zo erg. Niet één Hollywood, maar twee.
Het werd een ramp.
Ik trok aan de afroomkluis, waar een alarm op zat.
Wie kan in de kluis?
Ik zei: 'Dat ben ik.'
We gingen naar achteren.
De kluis kan geopend worden met een speciale combinatie...
...die ook een alarm activeert.
Ik wilde dat elke godvergeten wetshandhaver in Seattle...
...zo snel mogelijk erheen kwam.
Het kantoor was verlaten. Er was niemand. Het licht was uit.
Ik zat aan mijn bureau wat dingen af te ronden.
We luisterden naar de politieradio. Toen ging het alarm.
We hoorden gepiep.
Ze waren twee, drie, vijf minuten binnen.
Ik hoorde niets van Mustang. Prima. Toen hoorde ik het, op de radio.
Twee verdachten met petten betraden de bank.
Lange groene jassen, hun gezicht dik onder de make-up.
Iemand riep via de radio: 'Jullie zijn erbij.'
Hij was gestrest. Hij was boos. Hij wilde erin en eruit.
Hij meende het.
Kom op.
Ik mikte de Pro-Net in de zak. Hij hield een pistool op me gericht.
Ik was bang dat hij me later alsnog zou neerschieten.
Mike kwam naar me toe en zei: 'Een bankoverval. Het lijkt Hollywood.'
We renden naar de auto. Zwaailichten, sirene en weg over Second Avenue.
Ik ging om vijf uur naar huis. De dag zat erop.
Ik liep de keuken in.
Toen ging mijn pieper. Ik keek en het was Hollywood.
Ik vond dat Scott te lang in de kluis bleef.
Toen kwam hij naar buiten gesneld...
...met een grote sporttas, die ik meteen overnam.
Er zat 1.080.000 dollar in die tas. Ik nam hem mee.
We hoorden de sirenes.
Toen merkten we dat overal politie was. Echt overal.
Scott riep: 'Steve, we moeten stoppen. Laten we stoppen.'
Ik zei: 'Waar heb je het over? Kom, aan de slag. Haal die zenders eruit.'
Ik reed zelf als een crimineel.
We kregen constant updates van de meldkamer.
Twee verdachten, gewapend.
Ik concentreerde me op de zenders van de bank.
Zien jullie de zenders?
Wedgwood en Lake City.
Ik volgde de zender.
Hij dook op in verschillende stadsdelen, bij steeds andere zendmasten.
Ik probeerde het te volgen.
'Ik heb er een,' riep Scott.
Hij gaf me twee biljetten van 20 dollar, aan elkaar gelijmd.
Ik gooide ze uit het raam en reed door.
Een agent zei over de radio: 'Ik heb hier een sterk signaal.'
Toen ik er was, zag ik de zender op straat liggen.
Ik zei: 'O, shit.'
Maar er was nog een zender.
Ze waren nog steeds bezig en ik zei: 'Kom op, Biggins.
Doe je best en zorg dat het klaar is. Wees niet bang.'
Door de politieaanwezigheid ontstond er paniek.
We wisten dat ze ons zochten.
We hadden 1.080.000 dollar gestolen...
...en het was zo moeilijk om de zenders te vinden.
Plots lichtte mijn scherm op. Hebbes, daar gaan we.
Scott zei: 'Laat mij rijden, ik weet waar...'
Ik zei: 'Ik ook. Doe wat je moet doen.' Maar hij was koppig.
Ik stemde in en keek achter de bestuurdersstoel.
Daar lag een stapel geld.
Ze waren niet methodisch aan het zoeken en ik dacht: o God, nee.
Geef gas. Wat doe je nou? Schiet op.
Ik was ver weg, maar dit was mijn zaak. Ik moest er zijn.
Ik luisterde naar de toon en volgde het scherm.
Ze leidden me naar een wit busje.
Ik deed mijn koplampen uit en volgde alleen het scherm.
Het leidde naar dat witte Chevrolet-busje.
Ik zag condens op de achterruiten.
We zagen licht door de achterruit. Dat was vreemd.
Ze waren vast het geld aan het doorzoeken.
Ik zei: 'Radio, dit wordt een aanhouding.'
Dit wordt een aanhouding. Ik wil versterking.
Toen Scott stopte, stonden we op een heuvel.
Hij sloeg linksaf.
Maar ik zag meteen de politiewagens. Drie stuks, achter ons.
Het busje kwam tot stilstand tegen de stoeprand.
Ik stapte uit, trok mijn pistool en richtte...
...maar toen zag ik dat de verdachte al uitgestapt was.
Volgens de politie schoten wij eerst, maar nee.
Zij lokten ons in een hinderlaag en schoten.
Als Meyers' mond beweegt, liegt hij. Ik zeg jullie één ding.
Ik zag door het portier heen een silhouet.
Het was donker, maar hij had echt een geweer.
En ik zag het geweer op me gericht worden.
Ik zag het niet. Ik kon alleen door de voorruit iets zien.
Ik heb niemand uit het busje zien stappen.
We wilden geen vuurgevecht met de politie. We wilden de auto's uitschakelen.
Nee, dat geweer was op mij gericht. Mijn training kickte in.
Hij richtte op mij en ik dacht: o, shit.
Maar hij ging vreemd genoeg niet af.
En toen: 'klik, klik, klik.' Drie klikken. Ik dacht: lieve hemel.
Ineens schoot de politie op de achterkant van de bus.
Ik zag dat ik de achterdeuren doorboord had.
Ik werd door een kogel geraakt en tuimelde omver.
Mijn linkerarm vloog ineens voor mijn gezicht langs.
'Ze hebben mijn arm eraf geschoten,' gilde ik.
Iets verder stopte Scott weer. Hij pakte een geweer.
Bij die tweede locatie ontstond wel een vuurgevecht.
Ik stapte uit om opnieuw op het busje te schieten...
...en hoorde drie knallen.
Er vlogen kogels langs m'n hoofd. Ik zag overal brekend glas.
Ik had m'n kogelvrije vest niet bij me en het was een enorme chaos.
Ik wilde het kantoor spreken. Ik belde en zei dat er geschoten werd.
Het busje ging er weer vandoor. - Mijn linkerarm was nutteloos.
Biggins was in zijn buik geschoten. Overal bloed.
En ineens kwam het busje tot stilstand. Boem.
Ik lag daar en Scott ging ervandoor.
Ik dacht nog: hier hadden we het over. We waren op onszelf aangewezen.
Terwijl ik naar het voertuig rende, zag ik een silhouet een steeg in duiken.
De ruitenwissers bewogen, de motor liep.
Biggins zei helemaal niets. Ik wist niet eens of hij nog leefde.
Scott was verdwenen. Ik hoorde de agenten schreeuwen.
'Hij is weg. Daar. Schiet die klootzak neer. Dood hem.'
Ik rende erheen en stopte.
Ik dacht: nee. Dat steegje werd 'de fatale fuik' genoemd.
Ik besefte dat ik terug moest naar het busje...
...waar ze twee verdachten hadden ingerekend.
Ik zag een witte man, geboeid op de grond.
Ik zei: 'Ben jij Hollywood?' Hij zei: 'Hij is die steeg in gevlucht.'
Ik zei: 'Schiet dan, eikel. Nog een keer. Schiet me dood, dan is het voorbij.'
Hij zei: 'Geen zorgen, jij mag eerst voorkomen.'
Hij zei dat ik hem moest doden en ik zei: 'Mooi niet.
We hebben je verslagen.'
Ik wilde niet de cel in.
Niets deed er nog toe. Mijn leven leek voorbij.
De angst en de pijn verdwenen ineens...
...en ik keek in het busje en zag een stapel geld...
...en de kogelgaten van de politie waren als laserstralen.
Ik hoorde ineens prachtige goddelijke muziek.
Dat was geen aardse muziek.
Het geld was net een talisman van...
'Wat? Het is een stapel papier. Wat kan het schelen?'
Wie doet er nou zoiets voor dat spul dat toch geen betekenis heeft?'
De ambulance was met Biggins bezig. Hij lag onbeweeglijk op de grond.
Toen ik naar hem keek, keek de broeder op en deed...
Hij deed een duim omlaag. Ik dacht: ik heb iemand vermoord.
Ik haalde diep adem en dacht: dit had ik ook nooit verwacht.
Ik had één schietpartij meegemaakt, maar die was heel anders.
Dit was een gevecht.
Ik zweefde op het randje van bewusteloosheid.
Mike Magan opende één van m'n oogleden om te zien of ik nog leefde.
Ik weet nog dat ik opgelucht was dat het eindelijk voorbij was.
Ik kon het loslaten. Ik hoefde niet meer zo te leven.
De twee mannen werden in hechtenis genomen...
...en naar het ziekenhuis gebracht. Eén man is gevlucht.
Tientallen agenten, FBI-agenten, K9-eenheden...
...en een SWAT-team zoeken de voortvluchtige.
Dat is eng, als iemand voortvluchtig is.
Hij kan overal zijn.
Ik volgde de ambulance naar het Harborview Hospital.
De plaats delict kwam later wel. Ik wilde Steve spreken. Wie misten we?
Het was voorbij, ik was het zat. Dit moet stoppen.
In de wachtkamer in het ziekenhuis stelde Shawn Johnson me wat vragen.
Ik was neergeschoten en zat in de problemen.
Scott is weg. Ik weet niet of hij nog leeft.
Van Biggins wist ik dat ook niet. Alles was wazig.
Ik probeerde mezelf te beschermen.
Na twee uur vertelde Steve Meyers...
...dat de persoon die ik zocht Scott Scurlock was.
Scott Scurlock was Hollywood.
Meldkamer. - Ze doen een huiszoeking onze buurt.
Ja. - En iemand klopte op onze deur.
Ik zie een kano met een zeil. Moet iemand daar niet in kijken?
Ik heb niemand gezien, maar de veranda is een goede verstopplek.
De politie blijft van deur tot deur gaan, dag en nacht...
...op zoek naar een aanwijzing. Ze vinden niets.
Ik zie overal politie en helikopters.
U moet binnen blijven, mevrouw. En wilt u deze lijn vrijhouden?
Toen Hollywood ontsnapt bleek...
...was ik boos. We hadden zo ons best gedaan om hem te pakken.
Ik dacht alleen: nee, echt?
Hollywood was daar. Hoe was hij ontsnapt?
GEZOCHT: HOLLYWOOD
Een paar uur later was ik nog altijd op pad.
Toen ging mijn pieper.
Ik denk dat die bankrover zich in m'n camper in de achtertuin verbergt.
Waarom denkt u dat?
Ik zag iemand en alles zit op slot, maar er hoort niemand te zijn.
M'n oude partner zei tegen me:
'Ze hebben je verdachte daar vlakbij in het nauw gedreven.'
Is het een man of een vrouw? - Ik zag alleen donker haar.
Hoelang geleden? - Ik kom net binnen. Zojuist.
De politie ging naar de camper.
Ze bonsden op de deur, braken het raam en spoten pepperspray.
Toen hoorden ze één schot.
De agenten schoten terug.
Er werden 76 magazijnen leeggeschoten door de agenten ter plaatse.
Goedenavond. Voor velen is Thanksgiving verstoord.
Er is een gevecht gaande en de verdachte is bankrover Hollywood.
Bankovervaller Hollywood...
...iemand met veel geluk en veel succes, lijkt nu toch pech te hebben.
Toen ik aankwam, arriveerde de politie van Seattle ook.
Gepantserde voertuigen en een commandopost.
Helikopters en gepantserde voertuigen.
Er moeten honderden wetshandhavers zijn geweest.
Ik had nog nooit zoiets gezien.
Het was Thanksgiving.
Iedereen zat thuis bij familie...
...en volgde op tv wat er gebeurde.
De hele buurt was uitgelopen, evenals iedereen in de omgeving.
Iedereen kwam kijken.
Het was net een film en dat vlak bij huis.
Een rustige buurt in Noord-Seattle...
...met honderden agenten en een SWAT-team.
En dat op Thanksgiving. Een Thanksgiving die niemand vergeet.
Onze laatste gasten gingen net weg, toen tante Helen uit Seattle me belde.
Ze was hysterisch.
Groot nieuws.
Het was overal op het nieuws dat er een schietpartij was...
...met de bandiet Scott Scurlock.
Een SWAT-team had zich rond een camper verzameld...
...in iemands achtertuin.
En toen moest ik gaan zitten.
Ik dacht: jemig. Lieve hemel.
Het was zo absurd.
Blijkbaar had hij vijf jaar lang banken beroofd.
Mensen staan op straat...
...hun Thanksgiving verstoord door deze klopjacht...
...die al meer dan 24 uur gaande is.
Het is een impasse voor de politie en FBI. Er zijn wapens en onderhandelaars.
De impasse was nog gaande. We wisten dat er geschoten was.
Er was op de deur geklopt, maar ze kregen geen contact.
Ze wilden dat dit op hun manier eindigde. Ze namen geen risico.
Toen er na twee uur nog geen reactie was, gingen we de camper binnen.
Ik ging met het SWAT-team mee.
Onder de tafel lag een lichaam.
Ik had een foto bij me en keek erop.
Het was Scott.
Ik wist dat het voorbij was. We hadden hem.
Hij bleek zelfmoord te hebben gepleegd. Dat was dat schot dat ze hoorden.
Goedenavond.
De verdachte die gisteren is overleden, heeft ogenschijnlijk zelfmoord gepleegd.
Scott Scurlock, Hollywood genoemd, werd dood aangetroffen...
Ik werd wakker in het ziekenhuis. De tv stond aan.
Overal op het nieuws ging het over ons.
Mijn naam. En toen: Scott Scurlock uit Olympia, Washington, overleden.
Door eigen hand.
Ik keek ernaar en ik dacht:
Goddank. Dat zei ik ook.
Dat gevecht was het einde.
Niet alleen van onze onderneming, maar ook van mijn leven tot dan toe.
We waren net twee kometen...
...die elkaar tegenkwamen en door het universum scheerden...
...en toen, boem, in één seconde werden weggevaagd. Weg.
Ik had het gevoel enorm op de proef te zijn gesteld.
Ik dacht aan m'n kinderen toen er geschoten werd...
...en vroeg me af of ik het juiste deed.
Waarom deed ik dit werk? Er waren meer banen binnen de FBI.
Ik denk er elke dag nog aan.
Ik zou hem alleen nog willen vragen waarom hij zelfmoord pleegde.
Ik citeer Mark Twain...
...die zei dat hij nooit iemand de dood zou toewensen...
...maar soms genoot van een overlijdensbericht.
Waar ik het meest van baal...
...is dat ik Scott nooit gewoon heb kunnen spreken.
Als ik die avond de achtervolging had gedaan...
...had ik dan net als Mike geschoten? Nee. Er komt altijd nog een kans.
Echt, er is altijd nog een dag.
Het was hartverscheurend voor ons.
Het was bijna een dubbele klap. Hij had dat gedaan en was zo geëindigd.
Mijn vader was dol op Scott. Hij was diepbedroefd.
We waren hem niet alleen kwijt, maar ook ons beeld van hem.
Ik mis van hem houden.
Ik mis zijn liefde.
En hij hield echt van me. Daar bestaat geen twijfel over.
En ik hield zielsveel van hem, hoe hij ook was.
Hij had zulke enorme geheimen over het leven dat hij leidde...
...dat als hij met zijn handen in de lucht uit die camper was gestapt...
...hij zoveel onder ogen had moeten zien.
Ik denk dat hij in die laatste tien jaar...
...keuzes heeft gemaakt waarvan hij wist dat ze een doodlopende weg waren.
Ik werd gebeld.
'Scotty is overleden bij een bankoverval.'
Ik dacht meteen: hij wilde de overvallers tegenhouden. Hij was een held.
Dus ik vroeg: 'Hoe is hij gestorven?'
En het antwoord was dat hij de bankrover was.
Mijn brein en hart explodeerden.
Mustang heeft me vier of vijf keer in de gevangenis bezocht.
Ze kwam altijd op het jubileum, de dag voor Thanksgiving.
Dan dacht ze aan Scott.
Ik kreeg later een brief dat ze zelfmoord had gepleegd.
Ze kon gewoon niet verdragen wat ze gedaan had...
...door de jaren heen met Scott en mij.
Nu was hij dood en zat ik jaren in de gevangenis...
...en zij was vrij. Maar haar ziel was niet vrij.
Ze voelde zich niet vrij.
Steve Meyers? Hij ging met ons naar Shakespeare-stukken.
In de cel?
En Mark Biggins.
Een gevoelige man. Een dichter, een gitarist.
Ook de cel in. Ongelofelijk.
Men zei: 'Kende jij die man van de Boomhut?
Kende je Hollywood?' Dan zeg ik: 'Ik kende Hollywood niet...
...maar Scott Scurlock.'
Scott en ik hebben het vaak gehad over wat te doen als we gepakt werden.
En hij zei altijd:
'Ik ga niet naar de gevangenis. Ik ga naar het witte licht.'
Ik heb de verklaringen gelezen...
...en sommige medewerkers en klanten van de banken waren echt getraumatiseerd...
...door de hele ervaring en dat spijt me oprecht.
Scott had een T-shirt: 'Wees vrij of sterf'.
Hij heeft heel lang geprobeerd om vrij te zijn.
Maar uiteindelijk stierf hij en was hij niet vrij.
Na zijn dood...
...stierf ook de Boomhut binnen een jaar of wat. Hij stortte in.
De Boomhut en Scott deelden een ziel. Ze waren onafscheidelijk.
Scotts dood was zijn dood.
Het moest zo zijn.
Na mijn vrijlating ging ik terug naar de Boomhut.
Hij was een wrak.
Niets meer dan een stapel hout.
Ik heb wat van Scotts as verstrooid en eindelijk afscheid kunnen nemen.
Ik heb net mijn hele dagboek gelezen en het lijkt verleden tijd.
Ik voel me een heel ander mens.
Er is zoveel gebeurd dat ik niet eens kan opschrijven.
Mijn geest lijkt verder weg dan de grond ver onder me.
Ik ben opgewonden, maar ook bang.
Het is een nieuw begin.
TUSSEN 1992 EN 1996
BEROOFDEN DE HOLLYWOOD-BANDIETEN 19 BANKEN.
ZE STALEN MEER DAN 2,3 MILJOEN DOLLAR.
IN 1997 ZIJN STEVE MEYER EN MARK BIGGINS
VEROORDEELD TOT 21 JAAR EN DRIE MAANDEN CELSTRAF.
ER WERDEN GEEN ANDERE MEDEPLICHTIGEN AANGEKLAAGD.
Ondertiteld door: Merel Munne