Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Skupujemy materace
Stelaże, lodówki
Kuchenki, pralki, mikrofalówki
Skupujemy...
ABSOLWENTKA PRAWA
- Halo? - Jak idzie?
Prawie skończyłam.
Dozorca nie będzie zeznawał.
- Słucham? - Dozorca odmówił zeznań.
Przysięgli to łykną?
To mój problem, sam się tym zajmę.
Przekonamy ich, że to samobójstwo.
- Samobójstwo. - Dokładnie.
W porządku.
- Liczę na panią. - Jasne.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Skurwiel zabił żonę, a my mówimy, że to samobójstwo.
SPRAWA: GABRIEL MENDOZA
Rutynowa sprawa?
ZARZUTY
Panie przewodniczący,
Wysoki Sądzie,
szanowni pełnomocnicy rodziny zmarłej
i przedstawiciele strony powodowej,
zacni członkowie ławy przysięgłych i tak dalej.
Zgadzam się z oskarżycielami.
To sprawa jakich wiele.
Sprawy dotycząca przemocy.
Dziękuję.
O czym dziś mówimy?
Mówimy o parze
O parze, jaką stanowili Mój klient i jego żona
Którą podobno zamordował
W górę i w dół
O czym dziś mówimy?
O przemocy
O przemocy, miłości, śmierci
O kraju, który cierpi
O czym dziś mówimy?
Mówimy o parze
O parze, jaką stanowili Mój klient i jego żona
Nie zdołał zapobiec jej samobójstwu
Powodziło im się, zazdroszczono im A przy tym byli szczodrzy
W całym Meksyku kto by ich nie kochał?
To nie jakaś bajka
To historia miłości
Wracajmy do faktów
O czym dziś mówimy?
O sprawiedliwości na sprzedaż?
Przekupne wyroki w brukowcach
Trupy bez głów po prawej Słodkie cizie po lewej
Plotki mnożą się na ulicach
Dolać kawy?
Poproszę.
Wstańcie i otwórzcie drzwi
Do sądu własnego sumienia
Dajcie odpowiedź na pytanie!
Czy pozwolicie, by mój klient Pan Gabriel Mendoza
Miał prawo kochać swoją żonę?
Wysoki Sądzie
Wnoszę o triumf miłości
Niewinności
Pokonanie wiary złej
Skoro mówimy o przemocy
Pomówmy także o współczuciu
Pomówmy też o naszych zmarłych Pomówmy też o naszych cieniach
Powitajmy ten nasz świat
Skoro mówimy o przemocy
Otwórzmy nasze serca
Kochajmy kobiety, mężczyznom wybaczmy
Pogódźmy się z udręką
Udręka
Człowiek o wielkim sercu
padł ofiarą mediów, które uparcie go szkalowały.
Słucham?
Spóźni się pani.
Racja, szlag!
Gabriel Mendoza nie zabił swojej żony.
Sama odebrała sobie życie.
To nagonka mediów, które uparcie go szkalowały.
Mój klient i jego żona byli wiecznie pod lupą.
Wydaje nam się, że mamy prawo go obwiniać
i potępiać jego czyny.
Pragnę dziś... Moment...
Dureń nic nie pamięta.
„Pragnę odwołać się do państwa sumienia”.
Pragnę odwołać się do państwa sumienia.
Sądzicie, że mój klient, Gabriel Mendoza...
Wygląda jak typowy kryminalista.
...wobec kobiety? Wobec kogokolwiek?
„Odparłem nie jeden,
lecz wszystkie stawiane mu zarzuty.
Żądam uwolnienia mojego klienta”...
...pana Gabriela Mendozy.
Dziękuję.
Sranie w banię!
Mój klient i ja nigdy nie wątpiliśmy w system wymiaru sprawiedliwości.
Halo, mama?
Tak, wygraliśmy. Wygraliśmy!
Jasne, cieszę się. Choć chce mi się rzygać.
Mówię, że... Nieważne.
W niedzielę?
Mam mnóstwo roboty.
Zadzwonię później, mamo.
Życz mi powodzenia.
Przepraszam.
- Masz może tampon? - Tak.
- Tracę głowę. - Nie ma sprawy. Trzymaj.
- Dzięki. - Nie ma za co.
To naprawdę wyjątkowa sprawa.
Kurwa.
Mamo, mogę oddzwonić później?
Pani Rita Mora Castro?
Tak? O co chodzi?
Czemu chowa się pani w łazience?
To pani należą się pochwały, pani mecenas.
Kto mówi?
Chce się pani wzbogacić?
Mam dla pani propozycję.
Koło kiosku za dziesięć minut.
Przepraszam, ale kto...
Halo?
W sumie...
Jak długo jeszcze Głowę spuszczać mam?
Jak długo jeszcze Mam całować ich po butach?
Jak długo jeszcze Swój talent trwonić mam?
Jak długo jeszcze Tyrać mam na darmo?
Co możesz zyskać?
Co mogę zyskać?
Co masz do stracenia?
Co mam do stracenia?
Ja i te moje studia
Ekstra, ekstra, ekstra... ważne
Ja i ta moja dziadowska pensja
Ekstra, ekstra, ekstra... mała
Ja i to moje skamieniałe serce
Ekstra, ekstra, ekstra... twarde
Ja i mój wielgaśny tyłek
Ekstra, ekstra, ekstra, ekstra
Jak długo jeszcze?
Co możemy zyskać?
Jak długo jeszcze?
Co mamy do stracenia?
Tak zwane „przyjaciółki” wciąż pytają mnie
„Kiedy ślub? Kiedy dzieci?”
Nie mam czasu robić dzieci
A żmije w pracy pytają mnie
„Kiedy założysz własną kancelarię?”
Kto wie?
Może jak nie będę czarna
Czemu do mnie zadzwonił? Czemu do mnie?
Czemu koło kiosku mam stać?
Czemu do mnie zadzwonił? Czemu do mnie?
Czemu koło kiosku mam stać?
Nie mam nic do stracenia
Nie masz nic do stracenia
Tak wiele mogę zyskać
Tak wiele możesz zyskać
ZABITY
OFIARA MORDERSTWA OSIEM RAN POSTRZAŁOWYCH!
MASKARA NA ŚRODKU ULICY
Proszę pani?
Tak? Kurwa mać!
- Wszyscy do wozu! - Jedziemy!
Jest tu ktoś?
Boi się pani?
A powinnam?
Nie.
Wie pani, kim jestem?
Nie.
Manitas Del Monte. Miło mi.
Cholera.
Zna pani moją sytuację, mecenas Mora Castro?
Sytuację?
Pański biznes prosperuje.
Pana kartel zlikwidował Alianzę del Norte,
rywala na rynku narkotyków syntetycznych.
Dobrał pan sobie nowych sojuszników politycznych,
a ostatnie wybory
pokazały, że trafnie.
Bingo!
W czym mogę pomóc, panie Del Monte?
Udzielając odpowiedzi, zakładam
Że przyjęła pani tajną misję
Gdy powiem, o co chodzi Nie będzie już odwrotu
Słuchając, wyraża pani zgodę
Dodam też
Że gdy przyjmie pani Moją propozycję
Pokaźna suma pieniędzy
Trafi do Szwajcarii Na Kajmany i nie tylko
Na konta, o których tylko my Będziemy wiedzieć
Numery, kody Konta i miliony
Tylko pani
I ja
Co mi grozi?
Bogactwo.
WYCIĄG Z KONTA
W porządku.
Czyli?
Co mam zrobić?
Chcę być kobietą.
Nie rozumiem.
Czego?
Czy...
kobietą w sensie fizycznym?
- Tak. - Chce pan...
zmienić życie czy płeć?
Co za różnica?
Cóż...
Studiowałam prawo, nie chirurgię.
Dlatego panią wynająłem.
Znajdzie mi pani chirurga.
Panie Del Monte, to może zająć... lata.
Nie da się tego załatwić od ręki.
Terapia zaczęła się dwa lata temu.
Nie ma już odwrotu, moja droga.
Ani dla pani, ani dla mnie.
Potrzebuję bezpiecznego miejsca, żeby się „zresetować”.
Daleko stąd, nie tutaj, nie w Stanach.
Gdzie nikt mnie nie znajdzie.
Chcę kogoś, kto umie zatrzeć ślady.
ZABIEG UZGODNIENIA PŁCI
Kompetentnego, bez skazy.
Pani poprzedniczka zmarnowała mój czas.
Mecenas Mora Castro, dysponuje pani moimi środkami.
Jak pani widzi, są nieograniczone.
Meksyk – Bangkok, potem Bangkok – Mumbaj, Mumbaj – Rio.
Najpierw Meksyk – Haneda, 4-godzinne międzylądowanie i Haneda – Bangkok.
- Ile w sumie? - Dwadzieścia sześć godzin.
Odpada. Muszę być na rozprawie w czwartek.
Nie zdąży pani.
Proszę znaleźć coś innego.
Czyli co? Rakietę?
Inną klasę.
Biznesową? Jest dużo droższa.
- A wyższą? - Od czego?
Od biznesowej.
Chwila, naprawdę mam sprawdzić pierwszą klasę?
Tak.
To przekroczy uzgodnioną cenę.
- Jak pani zapłaci? - Kartą.
Jaką kartą?
Rita?
Klient jest u szefa. Czekają na ciebie.
Panie i panowie, mówi kapitan.
Przewidywany czas lądowania...
Witam, miło mi
Pragnę informacji Na temat korekty płci
Jasne, jasne, jasne
Z mężczyzny w kobietę Czy z kobiety w mężczyznę?
Z mężczyzny w kobietę
Zamiast penisa pochwę
Chodzi o panią?
O mnie? Nie
A co konkretnie Wiedzieć pani chce?
Pytań jest cała góra
Co to za procedura? Techniki i ryzyko?
Ile operacji? Jak długo potrwa to?
- Mammoplastyka? - Tak
- Waginoplastyka? - Tak
- Rynoplastyka? - Tak
- Laryngoplastyka? - Tak
- Mammoplastyka? - Tak
- Waginoplastyka? - Tak
- Rynoplastyka? - Tak
- Laryngoplastyka? - Tak
Chondrolaryngoplastyka?
Co to takiego?
Redukcja Jabłka Adama!
Tak! Tak! Tak! Tak!
- Waginoplastyka? - Tak
I penoplastyka
Tak
Laryngoplastyka
Tak
I mammoplastyka
Z mężczyzny w kobietę Z kobiety w mężczyznę
Same pośladki. Ile by to kosztowało?
Dla pani? Cztery i pół tysiąca dolarów.
Waginoplastyka również dla panów
Waginoplastyka To im szczęście da
Waginoplastyka również dla pań
- Waginoplastyka - Z mężczyzny w kobietę
Waginoplastyka
Słuchaj, szmato.
Gdzie się pani podziewa, pani Castro?
Płacę pani za rozbijanie się pierwszą klasą?
Szybciej, do cholery. Kończy mi się czas.
TEL AWIW
Pani klient nie ma nazwiska?
Na razie woli pozostać anonimowy.
Meksykanin, jak pani?
Tak. Ma górę pieniędzy.
Rozumiem. No i?
- Rozpoczął terapię hormonalną? - Tak.
- Kiedy? - Dwa lata temu.
Skutki uboczne? Somatyczne, psychiatryczne?
Nie.
Proszę pani Ja tylko leczę ciało
Skórę, kości
Lecz duszy nie uleczę
Jeśli on jest nim, to i ona będzie nim
Jeśli on jest nią, to ona będzie nią
Jeśli on jest wilkiem, to ona też
Jeśli to wilk, pani będzie owcą
Proszę pani Zostałem lekarzem w wieku 24 lat
Walczę i naprawiam Lecz wojny nie powstrzymam
Moje drzwi to nie Boże wrota
Proszę pani
Niech pani klient tajemniczy
Na operację tę nie liczy
Nowa tożsamość mu wystarczy
Doktorze, na pewno wiedzy panu nie brak
Doktorze, ja jednak inne zdanie mam
Słucham
Zmieniając ciało, zmieniasz społeczeństwo
Zmieniając społeczeństwo, zmieniasz duszę
A przez to zmieniasz społeczeństwo
I w końcu zmieniasz całą resztę
Doktorze
Mój tajemniczy klient ważny powód ma
Gdyby pan widział to, co ja
To zgodziłby się pan
Doktorze
Nie wie pan Co to znaczy damą być
Gdy na krawędzi przyszło panu żyć
Więc lepiej tańcz lub giń
Panie i panowie
I wszyscy pozostali
I ci, których nijak jeszcze nie nazwali
Nigdy was nie zawiodę!
- Doktorze - Proszę pani
- Zostałam prawniczką w wieku 24 lat - Zostałem lekarzem w wieku 24 lat
Nie powiem, czemu robię to
- Nigdy nie przyznam się - Moje drzwi to nie Boże wrota
- Doktorze - Proszę pani
Nie przyszłam tu, by tracić pana czas
- Zmiana płci to nie alibi - Zamiast operacji
- Niech się pan namyśli - Niech on się rozmyśli
- Niech się pan namyśli - Niech się rozmyśli
Namyśli się pan.
Namyśli.
Mogę się z nim spotkać?
To zależy.
- Od czego? - Od pana.
Jeśli się pan nie zgodzi, to nie ma po co z nim rozmawiać.
Rozmowa oznacza zgodę.
Poprosi ich pani, żeby ściszyli ten cholerny łomot?
- Kiepski pomysł. - Co?
- Nie sądzę, że to dobry pomysł. - No dobrze.
Manitas Del Monte, doktor Wasserman.
Dobry wieczór, doktorze. Jak minęła podróż?
Poza gównianą muzyką doskonale.
Jest pan głodny? Chce pan odpocząć?
Nie trzeba, możemy zaczynać.
Zawsze było nas dwoje.
Moje prawdziwe ja i bestia, która chodzi za mną jak cień.
Wie pan, jak to jest wychować się w chlewie?
Aby ukryć prawdziwą naturę
i podtrzymać szacunek dla Manitasa,
Manitas musi być większym draniem
niż pozostali skurwiele w tym samym chlewie.
To nie do zniesienia.
Planowałem się zabić,
ale jak tu odejść, gdy nigdy nie żyło się naprawdę?
Pomóż mi, doktorze.
To moja jedyna nadzieja, by żyć własnym życiem.
Życiem, jakiego natura mi nie dała.
Co tu robisz?
A ty?
Ja? Jestem jego żoną. Jessi Del Monte.
Rita Mora Castro, prawniczka. Pracuję z twoim mężem.
Domyśliłam się. Co konkretnie robisz?
Wiele rzeczy.
- Opuszczamy kraj? - Słucham?
Wracamy do Stanów?
Przykro mi, nic mi o tym nie wiadomo.
Kim jest facet, z którym przyjechałaś?
Poznałyście się?
Tak. Pytałam Ritę o tego faceta.
Interesy, skarbie.
Gdzie są dzieci?
Tańczą.
Przyłączmy się.
Idziesz z nami?
Dziękuję, zostanę tutaj.
Miło cię poznać!
Zadam panu pytanie.
Chciał pan tego już od dzieciństwa?
Tak, przez całe życie.
Od kiedy zacząłem myśleć,
tego właśnie pragnąłem.
Ale...
w świecie, z którego pochodzę, to bardzo trudne.
Bardzo.
Wiele będę musiał porzucić.
Ale nie mam wyboru.
Notes.
Do widzenia, Rita.
Do widzenia.
Manitas wspomniał im o muzyce.
- Czy to konieczne? - Tak.
Paszporty z nowymi nazwiskami.
Muszą wykuć je na pamięć.
To konta bankowe.
Przelewy zostały zlecone i zabezpieczone według pańskich poleceń.
Będą bogaci.
Zamieszkają w Lozannie. Jezioro, przestrzeń, spokój.
Jak to w Szwajcarii.
Polecę z nimi, pomogę im się zadomowić.
Na początku pewnie nie będzie im łatwo,
ale w końcu o panu zapomną.
Zapomną o panu.
Nie brak mi nieba
Nie brak mi morza
Nie brak mi głosu
Ale brak mi śpiewu
Nie brak mi pieniędzy
Nie brak mi zabijania
Nie brak mi podniecenia
Ale brak mi pożądania
Chcę mieć inną twarz
Chcę mieć inną skórę
Chcę, by dno mojej duszy
Pachniało jak mód
Nie pragnę pożądać
Ani by ktoś mnie pożądał
Niech to, co było, przestanie być
Pragnę tylko
Być nią
SZWAJCARIA
Witamy panią.
Dobry wieczór.
Witamy panią.
To nie nasz dom! Chcę do domu!
Czemu mi to zrobił? Co ja mu zrobiłam?
Nic. To dla twojego dobra, Jessi.
Jeśli wrócisz, wrogowie męża będą prześladować ciebie i dzieci.
Chroni cię, rozumiesz?
Proszę. Nie chcę tego. To nie moje miejsce.
Nie możemy pojechać do mojej siostry w Stanach?
Proszę...
- Jak długo to potrwa? - Nie wiem.
Kilka miesięcy?
Może dłużej.
Już po wszystkim. Są w nowym miejscu.
Nie było łatwo, ale są bezpieczni.
Zatrzyj wszelkie ślady.
Jesteś bogata.
Korzystaj.
Wykonałaś misję.
Dobrze.
Żegnaj, Rita.
Zidentyfikowano szczątki znalezione w Veracruz.
Należą do Manitasa Del Monte.
Szef mafii narkotykowej jednak nie uciekł za granicę,
lecz wpadł w ręce swoich wrogów.
Emilia...
Pérez.
Pani Emilia Pérez.
Emilia Pérez.
Pani Emilia Pérez.
Miło mi.
Emilia Pérez.
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
LONDYN
- Rita. - Tak?
Jak stoimy z Maxwellem?
Podpisze w poniedziałek.
- Jest chimeryczny, ale daj mu czas. - Co to znaczy?
Dziś mówi tak, jutro nie. Do poniedziałku pewnie się zgodzi.
- Znam kogoś takiego. - W punkt.
Jesteś Angielką?
Ja? Nie.
Nie jestem. A co?
Masz w sobie coś... szczególnego.
- Jesteś ładna. Wybacz. - Jestem z Meksyku.
- Naprawdę? - Tak.
Ja też.
Poważnie?
Z której części?
Monterrey.
- Zamienimy się? Będzie łatwiej. - Tak.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
- Niełatwo dziś o dżentelmena. - To prawda.
Jestem z Veracruz.
Urodziłam się w Dominikanie, ale do szkoły chodziłam w Meksyku.
Świetnie!
Miło pogadać po hiszpańsku.
- Tęsknisz za Meksykiem? - Ja?
Prawdę mówiąc, nie.
Może czasem. Ale zawsze chciałam gdzieś wyjechać.
A ty?
Dawno już wyjechałam.
Nawet straciłam już akcent.
Ja go słyszę.
- Z kim tu jesteś? - Z Simonem.
Dogląda moich interesów w Europie.
Simon?
Ciekawe, Simon i ja...
To ty?
Bingo.
Cholera.
Co tu robisz?
Mam interes w Londynie.
Nie pierdol.
Kazałaś mnie śledzić?
Nie, spokojnie.
Nie rozpoznaję twojego głosu.
Tylko głosu?
Nie mów, że jesteś tu przypadkiem
Że jesteś tylko przejazdem
Nie mów, że jesteś tu przypadkiem
Powiedz, że chcesz wymazać przeszłość
Pozbyć się ostatniego świadka, mnie!
Przypadkiem
Nie mów, że jesteś tu przypadkiem
Powiedz, że jesteś tu, by mnie zabić
Pozamiatać, by nikt się nie dowiedział
Kim byłaś i o tym, co ja wiem
Nie mów, że jesteś tu przypadkiem
Przypadkiem
Nie, Rita, nie jestem tu przypadkiem
Nie jestem tu jako przyjaciółka
By znów ci podziękować
Czy obsypać cię kwiatami
Nie, Rita, nie jestem tu przypadkiem
Nie jestem tu, by spojrzeć ci w oczy
I zgotować szok stulecia
„To ona, to nie ona, tak, to ona!”
Nie przyszłam tu patrzeć w lustro
To po co?
Czy mówić ci, jak żyję
Co tu robisz?
Że zmieniłam ciało Że przeszłam piekło!
Ale było warto
Bo jestem szczęśliwa, jestem sobą
Nie, Rita, nie po to się zjawiłam
Nie, Rita, nie jestem tu przypadkiem
Chcesz, to uciekaj, nie zatrzymam cię
Ale kiedyś może zrozumiesz
Jak to jest zmienić swoje życie I zostawić wszystko za sobą
- Chcę cię o coś poprosić - Chcesz mnie o coś poprosić przypadkiem?
Sprowadź moje dzieci z powrotem do Meksyku.
Nie mogę bez nich żyć.
Błagam cię.
Gdzie będziemy mieszkać?
U niej.
Ma willę w Las Lomas.
Znasz tę Emilię Pérez?
Manitas wspomniał o dalekiej kuzynce,
której mogłabyś zaufać, gdyby coś się stało.
Wiedziała, gdzie mnie znaleźć.
Gdy przyszła pora, przysłała mnie po ciebie.
Nic o tym nie wiedziałam.
Nikt... Nikt nie mógł o tym wiedzieć.
MEKSYK
Pani Emilio, już tu są!
Moje dzieci!
Moja rodzina. Jessi.
Idą tu. Szybciej!
Pomóżcie im, szybko!
Witajcie.
Witajcie w nowym domu.
Chodźcie.
My się jeszcze nie znamy, Jessi?
Nie sądzę.
Byłaś żoną Manitasa.
Opuścił nas. Niech spoczywa w pokoju.
Od teraz będziemy siostrami.
To twój dom. Witaj.
Dziękuję pani.
Mów mi Emilia. Proszę.
Chłopcy! Pokazać wam wasze pokoje?
Chcecie?
Ostrożnie, nie ma poręczy.
Rita, zostaniesz u nas?
Nie, mam pokój w Four Seasons.
To moja, dziękuję.
Muszę wracać do Londynu.
Zaczekaj.
Co o niej sądzisz?
Kompletnie zagubiona.
Znasz ją lepiej niż ja.
Kiedyś ją znałam. Teraz już nie wiem.
Nie przejmuj się innymi.
Masz rację.
To cud, że cię nie rozpoznała.
Pilnuj się przy dzieciach.
Czemu?
Nie całuj ich bez przerwy.
Jesteś ich ciocią, nie matką.
Jeszcze coś?
Nie, dziękuję.
Nie smakuje wam?
Nie odzywacie się?
Musimy iść do szkoły?
Tak.
Dzieci chodzą do szkoły, a rodzice do pracy.
Mama nie pracuje.
- To prawda. - Nie chcę chodzić tu do szkoły.
Ja też nie.
A co chcecie robić?
Możemy zostać z mamą?
Chcę iść na narty, jak w Szwajcarii.
- Co? - Jeździć na nartach po śniegu.
Ja też.
Dzień dobry.
Śniadanie.
Nie!
Kurwa.
Witaj w twoim ukochanym kraju Skarbie
W luksusowym więzieniu, kuzynko
Gdzie wszystko jest drogie
Jak miło cię poznać Wielkie dzięki, rodzinko
Witaj
Bądź uprzejma Przywitaj się, skarbie
Z wielką szefową, ciocią Emilią
I z nową strażą, kuzynko
W pozłacanej klatce
Witaj! W baśniowej pułapce, kuzynko
W wymarzonym życiu, ślicznotko
Spójrz, co się suszy na sznurku
Wyprane pieniądze, kochana
Spójrz na te złote kajdanki
Wisiorki z kłódkami, kuzynko
Tak dobrze ci będzie tu
Głupia!
Że nigdy stąd nie uciekniesz
Witaj
Byłam posłuszna mężowi w Szwajcarii
Opiekowałam się dziećmi
Dość!
Oczy wypłakiwałam
Głupia
Dbałam o wszystko
Witaj
Do usług
Wal się!
Nie zadzieraj ze mną
Kuzynko
Przeskoczę przez mur, najdroższa
Zaspokoję pragnienie
Witaj
Uwielbiana
Podjarana
Podziwiana
Podkręcona
Wysławiana
Megalubiana
Witaj
Nie jestem pewna, czy to numer Gustavo Bruna.
Tu Jessi.
Jeśli to twój numer, Gustavo,
to chcę ci powiedzieć, że ta prawniczka, Rita Mora,
powiedziała, że mogę tu wrócić.
Że nikt mnie nie zastrzeli, jak wysiądę z samolotu.
No i...
Przejdę do rzeczy.
Gustavo, to dla ciebie tu wróciłam.
Na myśl o tobie nadal boli mnie cipka.
A jeśli ci zapłacę?
Za co?
Żebyś tu została.
Daj wreszcie spokój.
Co miałabym tu robić?
Nic szczególnego, luz.
Miła propozycja. Ale nie. Dzięki.
Co cię trzyma w Londynie? Masz kogoś.
Praca mnie tam trzyma.
Proponuję, byś została i nic nie robiła, a ty chcesz wracać?
- Chcesz mieć dzieci? - Tak.
Chcę. Tylko potrzebuję ojca.
Kupimy ci jakiegoś.
Powiedz, kogo chcesz, a ja ci go kupię.
- Tego? - Podoba ci się?
ZAGINIONY: OCTAVIO VARGAS
Octavio. Mój najstarszy syn. Miał 23 lata.
Zaginął 18 listopada 2013 r. w Michoacán.
Studiował.
Przepadł podczas wycieczki na południe.
Chciał być nauczycielem.
Przykro mi.
Edgar.
Myślisz czasem o tym, co robił Manitas?
- Ta cała makabra? - Cicho, nie tutaj.
Nie wiem, kim jest Manitas.
Tak, myślę o tym.
Wielu rzeczy żałuję.
Oczywiście.
Ciocia Emi?
Czemu nie śpisz?
Nie mogę zasnąć.
Obudzisz brata.
Zamknij oczy.
Co robisz?
Pachniesz jak tata.
Lubię to.
- Tęsknisz za nim? - Tak.
Tata, tata...
Pachniesz jak mój tata
Pachniesz jak góry
Jak skóra i kawa
Pachniesz jak jedzenie Pikantne, pikantne!
Pachniesz jak cukier
Pieczona jagnięcina
Jak silnik samochodu
Pachniesz też jak Coca-Cola Light
Z cytryną, lodem i potem
Pachniesz jak mój tata
Wolisz, żebym nosiła perfumy?
Ciociu, lubię twój zapach, ale nie lubię twoich perfum.
Pachniał jak żwir Rozgrzany od słońca
Pachniał jak mięta Mezcal i guacamole
Pachniał jak psy Które woził autem
Pachniał jak cygara
Gdy mocno nas uściskał Ostatni raz
WIĘZIENIE CENTRALNE
Rozpoznajesz go?
Ni chuj.
Nie znam tej twarzy.
Może to było wtedy, jak odbiliśmy zakładników Rekinom.
Zrobiła się jatka.
Musieliśmy się ich pozbyć.
Gdzie?
W starej rafinerii San Cristóbal.
Kiedy ucałowała mi dłoń, poczułam jej łzy
i wreszcie poczułam, że się lubię.
Ilu ludzi przepadło w tym kraju?
Dziesiątki tysięcy.
To okropne.
Nie możemy być bezczynne.
Musimy im pomóc.
Jak?
Znam byłych płatnych zabójców, którzy chcą czynić dobro.
Emilio. Nie powinnaś się zbytnio narażać.
- Poślę ciebie. - Mnie?
Jesteś prawniczką.
Zdołasz ich przekonać.
Pogrzebaliśmy szczątki w całej Sinaloi.
Spaliliśmy je.
Część zabrali do Tierra Caliente, w pobliżu Guerrero.
Część do Veracruz.
Część do San Martín.
Niektórych poćwiartowaliśmy.
Pogrzebaliście ich?
Rozczłonkowaliśmy ich i porzuciliśmy na drodze.
Kiedy to było?
Dwa lata temu.
Byli sami?
Nie, z gangiem.
- Ile osób? - Cztery.
- Rodzina? - Tak.
Matka, dwóch braci i chyba ich znajomy.
Złapaliśmy starego i wsadziliśmy do vana.
Potem go zabiliśmy.
Spaliliśmy ciała.
Zatarliśmy ślady.
Spaliliśmy ciała.
Wrzuciliśmy je do rzeki.
Jeździliśmy po całym kraju, żeby zniszczyć dowody.
Dzień dobry.
Pani Pérez, skąd nazwa „La Lucecita”?
Odzwierciedla nasz cel.
Promyk nadziei dla tych, którzy ją stracili.
Skąd weźmiecie dofinansowanie?
Z własnych środków, ale chętnie przyjmiemy darowizny.
Dziękuję.
Wszelkie informacje będą dostępne w statucie stowarzyszenia.
Dziękuję. Przepraszam.
Nasza fundacja działa zgodnie z prawem.
Nie zastępujemy służb publicznych.
Współpracujemy z nimi, niosąc pomoc potrzebującym.
Naszym głównym celem jest pomagać rodzinom w odnalezieniu bliskich.
Bez wytykania palcem.
Bez osądów.
Nowe życie, nowe horyzonty:
La Lucecita.
Bym mogła wiedzieć Gdzie, kiedy i jak to się stało
By ci, których kochał Wiedzieli, jak zmarł
By przyjaciele mogli opłakiwać go
Bym wiedział, gdzie źli ludzie ukryli ją
Bym mogła wyryć daty na grobie
Jestem tu
Bym mogła opisać kolor jego twarzy
Jestem tu
Bym mógł spojrzeć w lustro
Bym mógł wychować dzieci Za czyste pieniądze
Bym mógł mieć życie przed i życie po
Bym do jednego dodał dwa i wyszło trzy
Bym mógł oczyścić skórę z tatuaży
Jestem tu
Bym swoje błędy wreszcie mógł naprawić
Jestem tu
By ci, co zaginęli, mogli się odnaleźć
By matka i dziecko znowu byli razem
By spojrzeć temu koszmarowi Prosto w twarz`
By odnaleźć siłę i nadzieję Na duszy dnie
Byśmy przestali być obiektem drwin
Byśmy powstali i zmierzyli się ze złem
Byśmy wykrzyczeć mogli prawdę Z naszych serc
Byśmy mogli chodzić Z podniesionym czołem
Byśmy mogli jeść, żyć i oddychać
Jesteśmy tu
Byśmy przebaczyć mogli I by przebaczono nam
Jesteśmy tu
Dobry wieczór, piękna.
- Dobrze się bawiłaś? - Tak.
- Chcesz? - Nie.
- Whisky? - Pewnie.
Mogę o coś zapytać?
Jak ci się układało z mężem?
Nie wiem.
Jak to nie wiesz?
Kochałaś go?
Szalałam na jego punkcie.
A on cię kochał?
Nie wiem.
Gdy urodziły się dzieci...
Coś się zmieniło.
U ciebie czy u niego?
U niego.
Było ci źle?
Byłam samotna.
A co by było, gdyby nie umarł?
Nie wiem.
Postąpiłby jak inni.
Znalazłby sobie młodszą. Zrobiłby jej dzieci
i posłał mnie do diabła.
A może ja znalazłabym kogoś innego.
Zdradzałaś go?
Z kim?
Czemu pytasz?
Tak sobie. Z ciekawości.
Długo to trwało?
Czemu?
To było zbyt intensywne.
Nie mogłam o niczym myśleć.
Nigdy czegoś takiego nie doświadczyłam.
Co się stało?
Nic. Zakończyłam to.
Nie chciałam go więcej widzieć.
Nie chciałaś z nim uciec?
Znałaś choć trochę swojego kuzyna?
Wszędzie by nas znalazł.
Poćwiartowałby nas i rzucił psom na pożarcie.
Idę spać. Dobranoc.
Dobranoc.
Tu Kanał 3, jest z nami pani Pérez.
Wygląda na to, że to ofiary Los Globales,
jednego z największych karteli w Meksyku.
Jak by to pani skomentowała?
Chcę podkreślić, że zaginęło prawie 100 000 osób.
To ofiary przemocy związanej z handlem narkotykami.
Po odkryciu tego masowego grobu
Wydział Bezpieczeństwa Publicznego
nie wszczął dochodzenia.
Nawet nie przysłali tu ekipy.
Chcę coś dodać na ten temat.
Musiałyśmy przesłać materiały dowodowe do innych miast,
bo tutejsza policja nie ma wystarczająco środków,
by przeprowadzić niezbędne śledztwo.
GALA DOBROCZYNNA DLA RODZIN ZAGINIONYCH
Czego dziś pani oczekuje?
Empatii i wsparcia.
- Pieniędzy? - Kasy, tak.
Wsparcia finansowego. Dziękuję.
Uzupełniłaś listę gości. Co to za jedni?
Baronowie narkotykowi, skorumpowani oficjele, oszuści. To źle?
Jeśli wpływają do nas brudne pieniądze, to źle.
Nie kumpluję się z brytyjskimi royalsami, więc zaprosiłam takie szychy, jakie znam.
- Jak wyglądam? - Bosko.
- A teraz powitajmy... - A ja?
...Emilię Pérez!
Wredna suka.
Rita!
- Berlinger, twój były szef. Pamiętasz? - Tak.
Zadzwoń.
Cudownie was tu dziś widzieć.
Jestem naprawdę dumna i zadowolona.
Szanowni ministrowie, senatorzy
i reprezentanci Izby Handlowej,
sekretarzu spraw wewnętrznych i ministrze kultury.
Dawniej chemik Dziś minister Bóg wie czego
Pozbył się wspólnika I jego rodziny też
A co z ciałami?
Kwas!
Oto sędzia Santos
Troszczy się tylko o dzieci
Ludzie z karteli je porywają Z ich wiosek wykradają
A Santos ich ułaskawia
Dowodów brak
Gadają, nic, tylko gadają
Ale teraz przyjdzie im zapłacić
Macie przywileje
Wszyscy was znają
Nikt nie zna mnie
Lub ledwo co
Jestem Emilia Pérez
Meksykanka
Zwykła kobieta!
Oto pan minister Publicznej edukacji
Spec od fasadowych spółek
Kontrakty istnieją Ale szkoły nie
Powiedz nam, proszę
Skąd wziąłeś Odrzutowiec, basen i hotel?
Oto pan gubernator
Kto go wybrał? Kartel?
Kupili głosy mieszkańców wsi
Płać kartelowi
I tak już siedzą Na cholernym tronie
Gadają, nic, tylko gadają
Ale teraz przyjdzie im zapłacić
Dzięki Bogu,
jest u mego boku niezwykła kobieta, Rita Mora Castro!
To uosobienie inteligencji!
Uosobienie inteligencji!
To bardzo trudne!
Oto kaleka Lecz nie od urodzenia
Gdy znowu spóźnisz się z zapłatą Wylądujesz w wózku na kółkach
Albo jak on, bez ręki
Skorumpowani muszą płacić na czas
Oto nasz drogi Gabriel Mendoza I jego nowa żona
Taka młoda
Taka blondynka
Blondynka!
Gadają, nic, tylko gadają
Ale teraz przyjdzie im zapłacić
Utrata bliskich to tragedia
Utrata ich szczątków to wyrok dożywocia!
Wyrok dożywocia!
Trzęsienie ziemi!
Na zdrowie!
Proszę.
Pani Epifanía Flores.
Wpuść ją, dzięki.
- Proszę. - Dziękuję.
Zapraszam, proszę usiąść.
Czym mogę służyć?
Znalazła pani mojego męża.
Gdzie jest?
W kostnicy.
W kostnicy?
Co tam robi?
Nie żyje.
To na pewno on?
Tak. Na 99,9%. Bardzo mi przykro.
Przepraszam.
Bardzo mi przykro.
Przepraszam.
Proszę wybaczyć, jeśli byłam zbyt obcesowa.
Myślałam, że będzie tutaj.
Okropnie się bałam.
Miałam pięć lat spokoju.
Gdy dostałam pani list...
Bił mnie, okradał, gwałcił.
Gdyby nie był martwy, to bym...
To bym...
Przyniosłam nawet nóż.
Nikt już pani nie skrzywdzi.
Już po wszystkim.
Podać coś? Wody?
Już dobrze?
Tak.
Do widzenia, pani Flores.
Dziękuję bardzo.
Pani Flores!
Co mamy zrobić z ciałem?
Wyrzućcie je.
Tak po prostu?
Naprawdę przyniosłaś nóż?
Spotkamy się jeszcze?
Po co?
Tak sobie.
Jasne.
Do widzenia.
- Znalazłaś wszystko? - Tak.
Już wychodzisz?
Wracam, zanim dzieci się obudzą.
Dzieci?
Masz dzieci?
Tak.
Nie. Bez różnicy.
Bez różnicy?
Ich ojciec nie żyje. Jestem ich ciocią.
Zobaczymy się znowu?
A chcesz?
Tak. A ty?
Kochaj mnie, chroń mnie
W połowie on, w połowie ona
W połowie tata, w połowie ciocia
W połowie bogaty, w połowie biedna
W połowie baron, w połowie królowa
W połowie tu, w połowie tam
W połowie martwy, w połowie żywa
W połowie wewnątrz, w połowie poza
Wszystko, nic
Kim jestem? Nie mam pojęcia
Jestem tym, co czuję
I po raz pierwszy
Czuję to uczucie
Życie bez miłości Było jak spadek w przepaść
Co za radość
Kochać się, kochając
Emilia
Epifanía
W połowie ja, w połowie ona
W połowie razem, w połowie sama
W połowie na dole, w połowie na górze
Na początku i u kresu
Kim jestem? Nie wiem
Dopiero się urodziłam
Poczęta z jej pragnienia
Wyszłam z jej brzucha
Życie bez pożądania Było jak droga pod górę
Teraz moje pragnienie
Prowadzi mnie ku rzece
Jestem zakochana
Zakochana
Gdzie się tego nauczyłaś?
Czego?
Odmieniasz ludziom życie.
Nie tylko tym. Mnie. Wszystkim.
Całe życie studiowałam i co z tego mam?
Bogaci się bogacą, a zwyrodnialcy wyrodnieją.
Coś cię gryzie?
Mam 40 lat.
Moje życie miłosne to pustynia, a zawodowe – rynsztok.
- Cóż mogę poradzić? - Nic.
Nic.
Wszystko to zawdzięczamy tobie. To twoja profesja.
Powinnaś być z siebie dumna.
Mylę się?
Dzięki.
Gościu ma się za Bóg wie co.
Wszystko kręci się wokół niego. Mógłby się czasem zamknąć.
- Becks... Rebecca Blank. - Tak.
Nieźle go zagięła.
„Jack, jeśli przyjdziesz na mój ślub,
to pozwól mnie, pannie młodej, być gwiazdą wieczoru.
Weź zimny prysznic”...
Chcę kochać siebie samą
Kochać się ponad wszystko
Nie, „życie”.
Kochać, co czuję
Chcę kochać siebie samą
Kochać się ponad wszystko
Taką, jaką jestem
Chcę kochać tę małą dziewczynkę
Jaką nie mogłam być
Chcę kochać tę starszą panią
Jaką kiedyś może zostanę
Chcę się kochać każdego dnia
W każdej godzinie, w każdej sekundzie
Jestem sobą i tyle
W końcu jestem kobietą
Chcę kochać siebie samą
Tak jak pragnę być kochana
Amen
Chcę kochać siebie samą
Kochać swoje życie
Kochać to, jaka jestem
Jeśli runę w przepaść To moja przepaść
Jeśli złamie mnie ból To mój ból
Jeśli będę w siódmym niebie To moje niebo
Jeśli na złą drogę zboczę
Co z tego? To moja droga
Stój prosto.
Masz 25 sekund.
Ale pachniecie!
- Odbiorę ich. - Pa, ciociu.
Opiekuj się nimi, Edgar.
Hej, Jessi.
- Przestraszyłaś mnie. - Wybacz.
Rób, co chcesz, tylko...
- Wiem, chłopcy. - Właśnie.
Bądź ostrożna. Są jeszcze mali.
Przecież mówię, wiem.
Dzięki.
Mam ci coś do powiedzenia.
Tak? Mów.
Wychodzę za mąż!
Za mąż? Za kogo?
Gustavo.
Nadal się spotykacie?
Nie wydaje ci się, że to zbyt szybko?
Pięć lat na to czekałam.
Skoro jesteś szczęśliwa, to ja też.
Gdzie zamieszkacie?
Mamy na oku willę w Polanco.
- A dzieci? - O co pytasz?
Zostaną tutaj.
Nie. Czemu? Zamieszkają z nami.
A jest tam jakiś ogródek?
Tak, wszystko, co trzeba.
Są tam dobre szkoły?
Jeszcze nie sprawdziliśmy.
Mówisz...
że dzieci zamieszkają z wami,
czyli z tobą i twoim alfonsem?
Słucham?
Mówisz, że dzieci zamieszkają z wami,
czyli z tobą i twoim jebanym alfonsem?
- Alfonsem? - Tak!
Jak śmiesz, stara, pieprzona lesbo?
Chcesz porozmawiać o twojej dziwce?
Możesz wyruchać własną matkę z tym jebanym alfonsem,
ale moje dzieci zostają tutaj!
To moje dzieci.
Twoje dzieci?
Odjebało ci?
To moje dzieci! Moje!
Masz tu 100 000 dolarów. Wynoś się z miasta.
Jak cię tu zobaczę, rzucę cię psom na pożarcie.
Jasne, skurwielu?
O której wyjechali?
Nie wiem. Wszyscy jeszcze spali.
Nie zostawili listu?
Nic nie znalazłam.
Jessi, to ja, Emilia.
Nie wiem, czemu to zrobiłaś.
Oddzwoń, proszę.
Odeszła z dziećmi
Zabrała moich synów i ich rzeczy Do Polanco zapewne
Ze swoim alfonsem
Nie wolno jej
Wiem, jest ich matką
A ja to kto? Nie pozwolę jej
Opanuj się
Spokojnie
Opanuj się
Uspokój się, opanuj się
Nie mam nawet na jedzenie!
Jestem bez grosza! Odcięła mnie!
Zablokowała moje karty!
Wszystkie konta!
Chciała odebrać mi dzieci A teraz pieniądze?
Uspokój się
Chce ukraść mi dzieci!
- Jak mogłam poślubić tę dziwkę? - Wszystkich pozabijam!
- Wszystkich! - Tę niewdzięcznicę?
Mogłaś się zastanowić Jak ci się wydaje?
Myślisz, że możesz manipulować ludźmi?
Tak było w innym życiu Teraz jest inaczej
Jak mogłam żyć z tą wiedźmą?
Jak mogłam zaufać tej suce?
Nie wiem, czemu to zrobiła Pogadam z nią
Zostaw to mnie, załatwię to
To forsa Manitasa, mojego męża!
Zostawił mi ją w spadku!
- To moja forsa! - Nie ma prawa
Jak mogłaś, kurwa?
Nie mogłaś mi powiedzieć?
- Czemu ma dostęp do moich kont? - Opanuj się, spokojnie
Zrobił to Manitas, twój mąż
- Skąd wiesz? - Chciał cię chronić
Chcę moje dzieci
Jeśli chcesz odzyskać dzieci Musisz ugasić ten pożar
- Chcę moje dzieci - Gdzie moja forsa?
Musisz ugasić ten pożar
- Chcę moje dzieci - Pierdol się!
Dobrej nocy.
Zgaście światła, zanim wyjdziecie.
Do jutra!
Biuro jest czynne między 9 a 17. Już zamykamy.
- Była pani umówiona? - Tak.
- Mogę jakoś pomóc? - Nie, przyszłam do pani Pérez.
Epifanía?
A ty Rita?
- W końcu. - Co?
Spotkałyśmy się. Najwyższa pora.
Chodźmy. Wezmę klucze.
- Dobranoc. - Dobranoc.
To ja. Usiądź.
- Powiedzieć, że tu jesteś? - Tak.
Epifanía tu jest. Czekamy na ciebie.
Oddzwoń szybko.
Często o tobie mówi.
Naprawdę?
Co takiego?
Od kiedy cię poznała,
jest jak 15-latka.
Wylewna.
Promienna.
Często mówi o tobie.
Naprawdę?
Co mówi?
Że traktuje cię jak siostrę.
Że odmieniłaś jej życie.
W jakim sensie?
Kiedy? Co ci powiedziała?
Opowiedziała mi o swojej rodzinie
i że uwielbia swoich bratanków.
Że to miejsce zawdzięcza tobie.
I że przy tobie stała się mądrzejsza i bardziej szczodra.
Powiedziałam coś złego?
Nie, wcale nie. Wybacz.
Emilia jak zwykle przesadza. Wzruszyłam się.
Jesteśmy jej jedynymi przyjaciółkami.
Też mi fanklub!
Tak?
Tak, to ja.
Co?
Gdzie? Tutaj?
Chwileczkę.
Znaleźliśmy samochód pani Pérez.
Jej kierowca nie żyje. Pani Pérez została porwana.
Przykro mi.
DZIĘKUJEMY ZA ZAKUPY
Biała koszula i czarna spódnica...
Pani Mora Castro?
Przepraszam.
Emilia!
Nie. To nie ona.
Paczka doszła?
Tak.
Umiesz liczyć na palcach?
Trzydzieści milionów.
Tak jest.
Chcę ją usłyszeć.
Rita.
Tak, Emilio.
- Rób, co każą, dobrze? - Oczywiście.
Nie jestem tu przypadkowo.
Czas zleciał...
Zleciał tak szybko.
Bingo.
To mój tekst, ty małpo.
Już, już...
Ponchis. Przyjedź do La Lucecita.
Weź ze sobą dziewięciu kolesi.
Cholera.
Kurwa mać!
Rita, jedź dalej prosto.
My odbijamy.
Następny zakręt w lewo.
José, w lewo.
Zgaś światła.
Co ze mną zrobicie?
Odzyskamy pieniądze, które mi ukradłaś.
A potem?
Nic nam po tobie.
Zabijecie mnie?
To ona.
Zgaś światła.
Zgaś światła!
Zgaś te jebane światła!
Wstawaj i podejdź tu.
Lewa ręka.
Nie! Chcę zobaczyć Emilię.
Chcę zobaczyć Emilię!
Pieprzona wiedźma.
Pokaż mi lewą rękę, kurwa!
Mówiłam ci.
Nie dostaniesz kasy, jeśli nie wyjdę stąd z Emilią.
Słyszysz?
Wyprowadź ją!
Dobra. Obie wyjdziecie ze mną. Osłaniaj nas.
- Tak jest. - Skarbie, idź po nią.
Chodź.
Stój!
Słyszałeś?
Żadnej kasy, póki jej nie zobaczę!
Wyprowadź ją!
Kurwa! Nie przyszła sama!
Emilia!
Poznałyśmy się, jak miałaś 17 lat
Spotykałam się z twoją siostrą Julianne
Co ty wygadujesz?
Gdy byłam z Julianne Patrzyłam tylko na ciebie
Aż któregoś dnia w Azucenie
Pocałowałam cię I poszłyśmy na górę po więcej
Pocałowałaś mnie?
Poszłyśmy na górę po więcej
Kto ci o tym opowiedział?
W dniu ślubu Dałam ci dwa łańcuszki
Powiedziałaś...
Milcz.
Powiedziałaś, że jeden zgubiłaś
Ale wiem, że dałaś go Julianne Bo chciałaś, żeby ci przebaczyła
W dniu ślubu Wstydziłaś się swojej rodziny
Nie chciałaś ich widzieć
Więc posadziłaś ich Na samym końcu kościoła
Kim jesteś?
Emilia
Manitas
Mój Boże, cośmy narobili?
Jessico
Przebacz mi
Zamknij się, zdziro, albo od razu cię zastrzelę!
Jessica.
Wsiadaj!
- Co my robimy? - Wsiadaj!
Wsiadaj, kurwa!
Jebani skurwiele!
Stój!
- Co? - Stój!
Co z tobą?
Zatrzymaj się!
Odwal się, stuknięta suko!
Pojebało cię!
Co z tobą, wariatko?
Jest w bagażniku.
Manitas.
Jest w bagażniku.
Mój mąż!
- Co? - W bagażniku!
Zatrzymaj się!
Ostrożnie.
Ostrożnie z tym pistoletem.
- Uważaj. - Zatrzymaj się!
Co ty wyprawiasz, Jessi?
Proszę!
Spokojnie. Zatrzymam się.
Wyluzuj. Spokojnie.
Pani Rito, już tu są.
Wasza mama miała wypadek. Już nie wróci.
Teraz ja się wami zaopiekuję.
Dedykuję ten wiersz
Ukochanej, tak mocno kochanej
Przez ulotną chwilę
Kobiecie moich nocy
Tej, która wychodziła o świcie
I nic o sobie nie mówiła
Tej, która piła z moich źródeł
Której sekretów mi brak
Niczym odległa gwiazda
Tej, która dała mi swobodę
Jak powietrze
Jak jej zapach
Tej, która znienacka
Z otwartymi ramionami
Stanęła na mojej drodze
Tej, która zdziałała cuda
I ołów zmieniła w złoto
Zaczarowała cały świat
Tej, która z nami uniosła
Na rzecz potępionych
Sztandar prawdy
Tej, która z żarem w oczach
Z wdziękiem niepowtarzalnym
Radość nam przynosiła
Tej, która już nie wróci
Która sekret swój zachowała
Kwiaty te przynoszę
PAMIĘCI HENGAMEH PANAHI
Napisy: Ewa Nowicka