Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
อะไรคือความเป็นจริง อะไรคือนิยาย
เราต้องคิดดูให้ดี ผมคิดว่าชีวิตกำลังหลอกเราทุกคนเล่น
ความเป็นจริงอาจเป็นคำโกหก ที่ใครสักคนกุขึ้นมาก็ได้ ไม่คิดงั้นเหรอ
หรือบางทีเราทุกคน อาจมีชีวิตอยู่ในความฝันของใครสักคนก็ได้
(เถ้าถ่าน)
เยี่ยม
ขอบคุณทุกคนที่มาวันนี้นะครับ
พวกคุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่ประเภทชอบกล่าวสุนทรพจน์
เมื่อ 40 ปีก่อน ตอนที่พ่อผมก่อตั้งสำนักพิมพ์อูร์คาน
ตอนนั้นมีพวกพ้องมากมาย มีนักเขียนที่เชื่อมือได้อยู่ข้างเรา
แล้วก็มีผู้อ่านหลายพันคน เรื่องแรกที่เราตีพิมพ์คือ ทะเลแห่งชีวิต
ตั้งแต่นั้นมาความทรงจำและไอเดียมากมาย ก็เพิ่มพูนขึ้น ใช่ไหมครับ
ครับ
แต่ตอนนี้คนไม่อ่านหนังสือกันแล้ว
และบนเส้นทางการผจญภัยนี้ คนที่อยู่กับผมมาเกินครึ่งทางคือภรรยาที่รัก
เธอยังเป็นคนแรกที่อ่านหนังสือที่ส่งมา
และผมเชื่อสัญชาตญาณของเธอเสมอ
วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สิบของเรา
เกิกเช ดีจริงๆ ที่มีคุณ ที่มีเรา
ผมขอจบสุนทรพจน์น่าเบื่อไว้แค่นี้แล้วกัน ดีใจที่พวกคุณมา แด่พวกพ้อง
แด่พวกพ้อง
ผมไม่ใช่คนเดียวที่คิดแบบนั้นนะ คนอื่นๆ ก็…
ขอบอกในฐานะเพื่อนนะ เลิกเอาชีวิตตัวเองมาเขียนได้แล้ว
ลองอย่างอื่นดูบ้าง
อ้าว เกิกเช นี่
รู้ไหมว่าสามีคุณไม่ชอบเรื่องที่ผมเขียนแล้ว
เขาคิดว่าผมน่าจะลองเขียนแนวอื่น ก็ได้ ถ้าแบบนี้ล่ะ
ผมเห็นในข่าวเมื่อวันก่อน
ช่างตัดเสื้อคนนึงในมัลเทเพ อิสตันบูล
เชื่อว่าแอนนา คาเรนินามีตัวตนจริงๆ
ไม่ใช่แค่เชื่อนะ เขาทิ้งครอบครัวไปรัสเซียเลย
- อะไรนะ - ถ้านี่เป็นซีรีส์หรือหนัง…
- เราคงไม่เชื่อ - เขาเชื่อ
เข้าบ้าน
หยิบของมา
เร็วสิ เข้าไป
ฆ่าพวกนั้นเลย
แตะตรงนั้นเลย
(เถ้าถ่าน)
"เถ้าไม่มีวันไหม้ไฟ
มันคือเศษที่หลงเหลือจากความรักที่ลุกโชน"
"ถ้าได้พบกับใครสักคนจากนอกโลกนี้ คุณจะรู้ได้ยังไง"
"ถ้าคนที่ไม่ได้อยู่ในโลกใบนั้นคือตัวคุณเองล่ะ"
"ถ้าคุณกำลังหลับ…"
ข้างในใจใครก็ตามที่ได้ยินคำพูดฉัน ชะตาของคนคนนั้นจะเปลี่ยนไป
ฉันจะเริ่มต้นโดยการบอกลาตัวฉัน
อรุณสวัสดิ์ เจย์ลัน
- เราไม่ได้สั่งสีชมพูนะ - ใช่ค่ะ
- เราสั่งสีน้ำเงิน - ใช่
ผู้คนที่ฉันรู้จัก และผู้คนที่เดินผ่านฉันไป
ต่างก็อยู่ในความทรงจำของฉัน
ฉันจำใบหน้าของพวกเขาได้
- สวัสดีค่ะ - เชิญค่ะ คุณเกิกเช
ขอบคุณค่ะ แม่คะ
- เกิกเช - ค่ะ
ฉันจะทิ้งพวกเขาไว้ข้างหลัง และจะเขียนหนังสือเพื่อชีวิตใหม่
จะได้มีคนรับรู้ชีวิตที่ฉันเคยใช้มา
ใครก็ตามที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้จะรู้ว่า คนเพียงคนเดียว
ทำให้เกิดเรื่องบังเอิญทุกอย่าง
(เถ้าถ่าน)
คนคนนั้นที่ฉันไม่กล้าเอ่ยชื่อเต็มๆ เขาคือ "ม."
ราวกับว่าถนนทุกสายในย่านบาลัท นำทางไปหาเขา
ความกร้าวอันน่าสะพรึงของม. ความเงียบอันล้ำลึกของเขา ล่อใจให้ฉันเข้าหา
รอยสักวงจักรแห่งชีวิตที่แขนขวา
เงาของนกที่ทอดบนต้นคอ
ที่นี่คือที่ที่ทุกอย่างเริ่มขึ้น
ร้านขนมปังเล็กๆ ในบาลัท
ด้วยความลับของม. ร้านขนมปังแห่งนี้จะเปลี่ยนเป็นความทรงจำ
ที่ลากเราทั้งคู่ไปสู่ความสับสน
(มูชฟิคา เบเกอรี่)
สิ่งที่ทำให้ที่นี่กลายเป็นปาฏิหาริย์ คือเถ้าถ่านที่คลุ้งอยู่โดยรอบ
และมีเพียงฉันที่มองเห็นมัน
ราวกับว่ามีนิมิตนำทางฉัน
พาให้ฉันไปยังมูชฟิกา เบเกอรี่ทุกครั้งไป
(มูชฟิกา เบเกอรี่)
- ไงลาเล อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์จ้ะเพื่อน
- เป็นไงบ้าง - สบายดี โทรมาเช้าจัง
ฉันมีข้อเสนอให้เธอ
ที่นี่แหละ ประตูอยู่ไหนนะ อ้อ นี่ไง มาสิ
(มูชฟิกา เบเกอรี่)
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับ
ขอบคุณค่ะ
อย่ายืนอยู่เลย เชิญนั่งก่อน
เกิกเช ฉันไม่รู้เลยว่าเธอมาเจอที่นี่ได้ยังไง
ในหนังสือเล่มนึงที่ส่งมา มีพูดถึงร้านขนมปังเจ้านี้น่ะสิ
อะไรนะ
ตัวเอกซื้อขนมปังซีมิทจากที่นี่
- คนที่ชื่อ "ม." - ม. เหรอ
ม. มันบอกไว้อย่างนั้น
ไม่เปิดเผยชื่อเต็ม เอาเถอะ เขาเป็นคนแปลกๆ
เหมือนมาจากนอกโลก
ที่แขนกับที่คอมีรอยสักพร้อมความหมายลึกล้ำ
เขาเปลี่ยนชีวิตของผู้คน ที่ได้บังเอิญผ่านเข้าไปในชีวิตเขา
- เกิกเช เป็นอะไรรึเปล่า - เปล่า ฉันสบายดี
ที่เธออ่านนั่นมันนิยายนะ เรื่องแต่ง
- เรื่องแต่ง เธอรู้ตัวดีใช่ไหม - แต่ร้านขนมปังมีจริงๆ นะ
- ผู้ชายคนนั้นก็อาจมีจริงก็ได้ จะเป็นไรไป - เชื่อเขาเลย
ไม่ไหว ดื่มไม่ลง ไปกันเถอะเพื่อน
ไปกันเถอะน่า
ไปกินกาแฟร้านดีๆ กันเถอะ
เธอไปเถอะ ฉันจะเดินเล่น
ก็ได้ ตามใจ
ม. เก็บเรื่องราวในอดีตทั้งหมดไว้ที่ร้านช่างไม้
นิมิตพาฉันเดินไปตามหนทาง นำฉันไปหาร้านที่ว่านี้
ที่หลบภัยของเขา
ตอนที่ฉันนึกว่าหลงทางเสียแล้ว เถ้าถ่านก็พาฉันไปหยุดอยู่ที่ประตูเขา
ฉันรู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่น มีแต่ต้องตามม. ไป เหมือนที่เถ้าถ่านติดตามเขา
ได้ ผมจะส่งอีเมลให้
โอเค จะส่งให้เดี๋ยวนี้เลย
- สวัสดีค่ะ คุณเกิกเช - สวัสดีค่ะ
คุณเคนันโทรคุยเรื่องสำคัญอยู่ค่ะ
- รอตรงนี้ได้นะคะ - ค่ะ
- ดื่มอะไรไหมคะ - มีแล้วค่ะ ขอบคุณ
ใช่ ถูกต้อง
โอเค งั้นผมจะรอฟังข่าว
ได้ โชคดีนะ
- ไงคะ - ไง
- ทำไมมาเวลานี้ล่ะเกิกเช มีเรื่องอะไรเหรอ - แค่อยากดื่มกาแฟด้วยน่ะค่ะ
- ใครดูห้องเสื้อให้ล่ะ - เจย์ลันค่ะ ไม่ค่อยมีคนอยู่แล้ว
ก็เป็นความคิดที่ดีนะ
แต่วันนี้ผมงานยุ่ง…
ลืมส่งอีเมลไปฉบับนึง
- ให้ฉันกลับไหม - ไม่เป็นไร
แค่ต้องส่งอะไรไปอีกรอบน่ะ
อูร์ เออร์ทูนมาถึงแล้วค่ะ
- ห้องนี้หรือห้องประชุมดี - ห้องประชุม เดี๋ยวไป
ได้ค่ะ
เอ่อ โอเค
- เจอกันที่บ้านนะ - โชคดีค่ะ
ขอบคุณ
หอคอยเป็นของเราแค่สองคน หลบซ่อนอยู่ในความลับ
เป็นสถานที่ซึ่งอยู่ท่ามกลางทวยเทพ
ในแต่ละครั้ง เราจะใช้เส้นทางใหม่ ในอุโมงค์อันมืดมิด
เพื่อไปสู่ประตูที่ปลายอุโมงค์ ที่เปิดออกสู่ท้องฟ้ากว้าง
เมื่อเปิดประตูบานนั้น เราได้ทิ้งชีวิตอันน่าเบื่อไว้เบื้องหลัง
ก้าวเข้าไปสู่อีกจักรวาลหนึ่ง
"เมื่อผ่านประตูบานนั้นไป ฉันไม่นึกถึงอดีตเลย ฉันลบชีวิตทั้งหมดทิ้งไป"
"เขาคือผู้นำทาง พาฉันขึ้นไปบนฟ้า"
สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับ
ขอบคุณค่ะ มีคนบอกฉันว่าที่นี่มีหอคอย คุณพอจะรู้จักไหม
หอคอยเหรอ ผมไม่รู้จักหอคอยที่ไหนเลย
ค่ะ ฉันจะถามคนอื่นดู
- ขอสันติจงมีแด่คุณ - ขอบคุณค่ะ เช่นกัน
- ขอซีมิทสามชิ้นได้ไหมน้า - ฮัลโหล
- ซีมิทสามชิ้น - ใช่
ค่ะ ฉันกำลังจะโทรหาพอดี
ค่ะ
ค่ะ มีบางชิ้นหายไป
ไม่ค่ะ ไม่ใช่แค่…
ไม่ใช่แค่เรื่องสี แต่เรื่องขนาดด้วย รวมแล้วมันไม่ได้
ค่ะ เอากล่องมาเลย มีเท่าไหร่ก็ได้ค่ะ
ใช้สัปดาห์นี้ค่ะ ต้องวางสายก่อนนะคะ ได้ค่ะ ไว้คุยกันใหม่
มาหาใครครับ
เป็นช่างไม้เหรอคะ
ครับ มีอะไรให้ผมช่วย
เอ่อ… ฉันอยากสั่งทำกระจกเงาค่ะ เอาไปไว้ที่ห้องเสื้อที่ฉันเป็นเจ้าของ
- ที่ไหนครับ - นีชานทาชิ
นีชานทาชิ มีขนาดมาไหมครับ อยากได้แบบไหน
ไม่มีขนาดค่ะ เอาเป็นกระจกเงากรอบไม้
- เราไม่ว่างเลยครับ ไว้ผมหาเวลาให้ - อยากได้แบบเรียบๆ ค่ะ
- ด่วนรึเปล่า - เปล่า
งั้นก็ดีครับ
- ขอโทษที คุณชื่ออะไรคะ - อาลี
- ฉันจะเลือกขนาดแล้วกลับมาใหม่ - เมื่อไหร่ก็ได้เลย
เมทิน อาลี ซอยคาน
พัสดุครับ
เลขประจำตัวกับลายเซ็นครับ
นี่ครับ
- ลืมอะไรรึเปล่าครับ - ลืมขอเบอร์คุณไว้
เมทิน อาลีใช่ไหม
ใครๆ ก็เรียกผมว่าอาลี มีไม่กี่คนที่รู้จักชื่อเมทิน
ฉันชื่อเกิกเช ยินดีที่ได้รู้จัก
เอาไว้จะโทรบอกเรื่องขนาดนะ
วางกระจกตรงนี้ดีไหม เจย์ลัน
ฉันว่าไม่จำเป็นนะ แต่ก็…
เอาสายวัดมาที
ลองวัดความสูงกัน
ไหนดูซิ ลงไปจนสุดเลย
สวัสดีค่ะ คุณเมทิน ค่ะ นี่เกิกเช ฉันโทรมาเรื่องขนาด
ขนาด 80 x 150 ค่ะ เป็นแนวตั้ง แบบพลิกได้
ค่ะ ไว้เจอกัน
บาย
ความรักกับสงครามนั้นเหมือนกัน
ทั้งสองสิ่งนั้นเปรียบดั่งการเข้าฟัดกันของหมาป่า
ขณะที่ชายหญิงกลิ้งเกลือกอยู่ใต้ขนของกัน
ต่างฝ่ายก็ฝังกรงเล็บเข้าไปในหัวใจกัน
ดิบเถื่อน อุจาด และโสมม
ถ้าม. ไม่ได้คิดว่าฉันเป็นของจริง ฉันก็คงไม่มีวันค้นพบพลังที่อยู่ในตัว
เกิกเช
เดี๋ยว
ขณะที่จมดิ่งลงไป ก็มีความจริงเป็นทางตัน
หัวใจดวงหนึ่งจะรักคนสองคนพร้อมกันได้ไหม
ฉันแหลกเหลว เมื่อได้รู้ว่าม. แต่งงานแล้ว
ไม่เหลือชิ้นดี
ใจสลาย อยากทอดตัวนอนในอ้อมกอดของมรณา
ปัญหาเดียวคือ ใครจะทำให้
นี่ค่ะ เรามีแบบที่เรียบๆ กว่าด้วย
- ใช่ - เป็นเดรสสั้น
- คุณใส่สีนี้ขึ้นแน่ - สวยมาก
- แล้วเราก็มีแบบนี้ด้วย - ค่ะ สวยดี
ยินดีต้อนรับค่ะ
ผมจะไปเอาของมา
ตัวนี้ก็สวย
แล้วตัวนี้ล่ะ สวยเหมือนกัน
สวยมากเลย
ดีจัง
เจย์ลัน มาช่วยที
เอาไว้ข้างผนังตรงนั้นค่ะ
เดี๋ยวต้องเอาพวกนี้ออก แต่…
หวังว่าฉันวัดขนาดไปถูก
หวังเหมือนกัน
ฉันยึดติดกับม. มาก
ที่ทำได้ก็มีแค่ ลืมไปซะว่าเขาแต่งงานแล้ว
เสร็จแล้วครับ ชอบไหม
ก็ชอบนะคะ แต่…
ไม่ชอบเหรอ
มันขวางทางน่ะค่ะ แขวนไว้บนผนังดีไหม
กระจกบานนี้มีขาตั้งติดมาด้วย วัสดุที่ใช้ก็เป็นไม้ น้ำหนักมากทีเดียว
ผนังรับไม่ไหวหรอก จะลองดูก็ได้ แต่…
ฉันว่ามันจะสวยกว่าน่ะ คิดว่าไง เจย์ลัน
- เอาตามที่คุณเกิกเชชอบค่ะ - อยู่บนผนังจะสวยกว่านะ ว่าไหม
- ผมจะเอาขาตั้งออก ต้องใช้เวลาหน่อย - ได้ค่ะ
สูงขึ้นอีกนิด
ไม่ใช่ สูงไป อีกนิด…
ให้อยู่ตรงกลาง ลงมาอีก เยอะไปค่ะ
ไปทางซ้ายหน่อย
- เป็นอะไรไหม - ไม่เป็นไร
เละเทะไปหมดเลย
- บาดมือเหรอ - เล็กน้อยน่ะ
ไปซื้อเปอร์ออกไซด์กับผ้าก๊อซที่ร้านขายยามาที
- ไม่ต้องหรอก แค่รอยข่วน ผมชินแล้ว - นั่งก่อนสิ นี่ค่ะ
- จริงๆ นะ - ค่ะ นั่งเถอะ
- นี่… - กดไว้น่าจะดีนะ
ตรงนี้ใช่ไหม
ระหว่างรอเจย์ลัน เอาเป็น…
ไม่คิดว่ากระจกจะหลุดจากกรอบ
คิดแค่ว่าผนังจะรับน้ำหนักไม่ไหว
- แต่กระจกหลุดซะงั้น - เพราะฉัน…
กรอบมันไม่แน่น ขอโทษที่สร้างความวุ่นวายนะ
ขอล่ะ ฉันฝืนมันเอง เป็นเพราะฉัน ฉันฝืนมันมากเกินไป
- กรอบ… หืม - คุณ… หืม
กรอบน่ะ ผมจะยึดใหม่ให้มันแน่น
เฮ้อ ลงแรงไปตั้งเยอะ ห้องเสื้อก็เละเทะ
ขอล่ะค่ะ ไม่เป็นไรเลย อย่าคิดมาก เรื่องแค่นี้เอง
คุณทำแหวนหล่นรึเปล่า
ตรงนั้นน่ะ
ยังไงนะ
ไม่เห็นแหวนที่นิ้ว
เพราะผมยังโสดล่ะมั้ง
โสดเหรอ
ใช่ ผมยังโสด
ไม่เคยแต่งงานเหรอ
เพื่อนสาว จำที่เคนันพูดกับเราเมื่อวันก่อนได้ไหม
ว่าพวกเธอจะไม่ตีพิมพ์ หนังสือเล่มใหม่ของทาเนอร์ ฉันว่า…
หัวเราะทำไม
โทษที นึกอะไรขึ้นมาได้น่ะ
อะไร
จำเรื่องหนังสือที่ฉันเล่าให้ฟังได้ไหม
ช่างไม้คนนั้นแหละ
ยังไง
เขามาที่ห้องเสื้อ
เขาหาเจอได้ยังไง
ฉันหาเขาเจอ
เธอไล่ตามหาผู้ชายที่ไม่รู้จักเหรอ
เหมือนรู้จักนะ
เพราะหนังสือเล่มนั้นแหละ
ฉันได้รู้ว่าไม่ใช่บันไดทุกตัวในหอคอย จะพาไปสู่ท้องฟ้าได้
ปรากฏว่าหอคอยชอบเย้าหยอก กับคนที่ไม่มีสิ่งนำทาง
คอยชักนำให้ไปผิดทาง ท่ามกลางความมืดมิด
ฉันทำรอยไว้บนผนัง ทุกมุมที่ฉันเดินผ่าน ให้ตัวเองรู้ทาง
ข้อพิสูจน์เดียวถึงสิ่งที่เรามีกับม. ถูกสลักลงไปบนผนังของหอคอยนี้
แม่ไม่ได้ไปรับผมที่ประตู
แม่รออยู่ ระฆังดังก่อนเวลาเหรอ
เปล่า
ขึ้นรถสิ
ทำอะไรน่ะ
ลูก นี่ทำอะไรน่ะ
ทำอะไรของลูกเนี่ย
นี่แอบค้นกระเป๋าแม่เหรอ หา
ไม่มีสมุดเล่มอื่นให้วาดรูปแล้วเหรอ เอเก้ ทำไม
ผมก็เล่นของผม
เกิกเช
เขาแค่เล่นสนุก
เอาหนังสือที่ส่งมาให้เราไปเล่นเนี่ยนะ
ยังไงก็เป็นแค่ฉบับร่าง ใช่เรื่องใหญ่เหรอ
ฉันยังอ่านไม่จบ
แม่ขอโทษ
แต่อย่าทำแบบนั้นอีกนะ โอเคไหม
ผมจะทำ
ไฟที่ม. ติดไว้ ส่องสว่างไปทั้งเมือง
ที่นี่ไม่มีกฎ
สงสัยจังว่ามีใครเห็นเถ้าลอยอยู่รอบตัวเรา เวลาที่เราอยู่ด้วยกันไหมนะ
อิลยาส ไปตามลาทิฟมา
- สวัสดีค่ะ - สวัสดี ยินดีต้อนรับ
ฉันมาถามเรื่องกระจกน่ะ
ยังสั่งตัดไม่ได้เลย แต่ผมคิดไว้ในหัวอยู่นะ ผมจะไปสั่งตัดแล้วเอาไปส่ง
ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา
มือเป็นยังไงบ้าง
ชาได้แล้ว…
ไปคุยกันข้างนอกดีไหม
ได้ค่ะ
ฝนเริ่มตกแล้ว
ที่นี่ก็แบบนี้แหละ เอาแน่เอานอนไม่ได้ อีกเดี๋ยวก็หยุด
ครับ
ไม่ครับ ผมทำงานของผมไปแล้ว
เราส่งให้ในสภาพเรียบร้อย คุณไปคุยกับบริษัทขนส่งดีกว่านะ
เราไม่เกี่ยวด้วย
ผมเข้าใจว่าประตูมันเสียหาย…
มีร้านเคิฟเทอร่อยๆ อยู่ถัดไปนี่ เป็นเคิฟเทเผ็ดแบบแอลเบเนีย
- ไปกินเคิฟเทที่นั่นกันไหม - ไปสิ
เก็บเงินครับ
- อร่อย - พวกเขาทำเคิฟเทอร่อย
คุณโตที่นี่เหรอ
เกิดและโตที่บาลัท
รอบๆ ร้านช่างไม้คือโลกทั้งใบของผม
- บาลัทบาซาร์ - ฉันเคยไป
- ร้านขนมปัง - ไปมาแล้ว
สักครู่นะครับ
แต่ไม่เคยมาที่นี่เลย
ก็ได้มาแล้ว
ผมไม่ค่อยได้ไปจากที่นี่หรอก
ที่จริง… ช่างเถอะ
ขอขนมปังหน่อยครับ
ช่างอะไร
บอกมาเถอะ
ผมไม่ได้ออกจากที่นี่สักทีหรอก คือว่า…
ไม่ได้ออกจากที่นี่มานานเกินไปด้วยซ้ำ มีครั้งที่ไปห้องเสื้อคุณ แค่นั้น
ชอบข้างนอกย่านนี้ไหมล่ะ
ไม่รู้สิ
ไปดูหอคอยกัน
หอคอยอะไร
ฉันได้ยินมาว่ามีหอคอยอยู่ มองเห็นวิวเมือง
ไม่ค่อยมีคนรู้จัก
แล้วผมจะไปรู้จักได้ยังไง
ไม่รู้สิ คิดว่าคุณอาจรู้จัก
มีคนบอกคุณงั้นเหรอ ลักษณะเป็นยังไง ไปทางไหน อยู่ที่ไหน
- มีคนอื่นรู้จักไหม - ไม่รู้สิ ก็น่าจะมีนะ
(เคนัน)
คนพวกนี้ไม่ปล่อยให้ฉันว่างเลย
ฉันไปดีกว่า
กินไม่หมดเลย
ยังไงก็ขอบใจนะ
ดีใจที่มือคุณไม่เป็นไร
ไว้เจอกัน
- ฮัลโหล - เกิกเช อยู่ที่ไหน
- กำลังไปแล้ว - ช่วยกลับมาบ้านทันทีเลย
- มีเรื่องอะไรเหรอ - พวกเราจะรอ
นั่นมันแค่เกม ไม่ใช่ของจริง
เข้าห้องไปเดี๋ยวนี้เลย
- งั้นขอเกมบอยหน่อยสิฮะ - งดเกมบอย เข้าห้องไป
ลูกรัก
- เกิดอะไรขึ้น - วันนี้เอเก้ทะเลาะกับเพื่อนที่โรงเรียน
ไม่ใช่แค่ทะเลาะธรรมดานะ
เขากัดหูเด็กคนนั้น
เด็กคนนั้นต้องเย็บ แม่เขาไปที่โรงเรียน
เธอร้องเรียนพฤติกรรมเอเก้
ครูใหญ่โกรธมาก มีเรื่องร้องเรียนอื่นด้วย
พวกเขาติดต่อคุณไม่ได้ เลยโทรหาผม ผมต้องทิ้งงานแล้วรีบไปที่นั่น
เอเก้เป็นไงบ้าง
ผมได้รู้จากที่โรงเรียนว่านี่ไม่ใช่หนแรก
พวกเขาคิดว่า เอเก้มีปัญหากับการระงับความโกรธ
ผมไม่รู้ต้องทำไง ลาเลมาช่วย ขอบคุณเธอมาก
- คุณไปอยู่ไหนมา - เด็กอีกคนเป็นไงบ้าง มีอะไรที่เราทำได้บ้าง
ไม่มี เราคุยกับทางบ้านเขาแล้ว
เราทำไปหมดแล้ว ทุกอย่างที่ต้องทำ
ไม่ต้องกังวลหรอก คุณไม่อยู่ที่ห้องเสื้อ
คุณไปไหนมา เกิกเช
- จัดการธุระน่ะค่ะ - ทำไมถึงไม่รับสาย
ฉันไม่ได้ยิน
จะไม่ได้ยินไม่ได้ คุณต้องได้ยินสิ
คุณต้องได้ยิน
- ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรมานะ - จ้ะ
เคนัน ฉันปวดท้อง
นี่อาจช่วยได้นะ
เคนัน ขอล่ะ
ไงที่รัก วันนี้เลิกงานที่ห้องเสื้อ เร็วหน่อยได้รึเปล่า
โอเค ผมอาจตรงไปที่ร้านอาหารเลย อาจไปรับคุณไม่ได้นะ
โอเค ไว้เจอกันคืนนี้ อย่าไปสายนะ
บาย
- เราจะติดที่หน้าต่างบานอื่นด้วยไหม - ขอทำบานนี้ให้เสร็จก่อนนะ
ออกมาสวยดีใช่ไหมล่ะ
ใช่ ตอนแรกฉันไม่แน่ใจเรื่องสี
แต่โดยรวมแล้วดูดีเลยค่ะ
หน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังน่ะ ถ้าติดบานนั้นด้วยจะดีไหม
ดีสิ
- ฉันเอาหนังสือเล่มนี้ไปไว้ข้างหลังดีไหม - เอามาให้ฉัน
ฉันอ่านผ่านๆ น่าสนใจดีนะ
หมายความว่าไง เธออ่านเหรอ
เปล่า ไม่ได้อ่านค่ะ แค่เปิดดูคร่าวๆ
เธอค้นดูข้าวของฉันทำไม
ฉันสงสัยน่ะ แต่เชื่อเถอะ ฉันไม่ได้อ่าน
- อ่านไปเยอะแค่ไหน - แค่ดูช่วงต้นเรื่องไป
- ขอให้งานราบรื่นนะครับ - ขอบคุณค่ะ
- ผมเอากระจกมาส่ง - ฉันจะไปทำหน้าต่างข้างหลังต่อนะ
อยากเห็นหอคอยไหม
อยาก
มีเงื่อนไขหนึ่งข้อ
- รู้จักเธอไหม - ไม่
จ้องเราเขม็งเลย
หัวใจฉันเริ่มเต้นรัวขึ้นเรื่อยๆ ในแต่ละก้าว
ฉันหยุดอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้าย สติกำลังจะหลุดลอย
ประตูสู่โลกใบใหม่อยู่ตรงหน้าฉันแล้ว
มือฉันหดเล็กอยู่ในมือเขา มันละลาย
สิ่งที่อยู่อีกด้านของประตูบานนั้น อาจจะยิ่งดีกว่าสิ่งที่อยู่ด้านนี้ก็ได้
ตอนนี้ฉันพร้อมแล้ว
ฉันเคยเดินผ่านแถวนี้ ฉันรู้จักที่นี่
- คุณรู้จักที่ที่ไม่เคยไปมาก่อนได้ยังไง - ความคิดฉันเคยล่องลอยอยู่แถวนี้
คุณมากับใคร
- ไม่มี - ไม่มีคนอื่นรู้จักที่นี่ นอกจากผม
- ใครเป็นคนวาดรูปที่ข้างล่างนั่น - คุณล่ะมั้ง
อีกที
บนนี้สูงดีนะ
- คุณไปรู้จักที่นี่มาจากไหน - รู้เองน่ะ
ต้องเคยได้ยินมาจากไหนสักที่สิ
นั่นคือเงื่อนไขนะ เราสัญญากันแล้ว เราจะเล่าให้กันฟัง
ได้ยินคนคุยกันที่ร้านขนมปังน่ะ
ร้านขนมปัง
รู้ๆ กันอยู่ว่านั่นไม่ใช่เรื่องจริง
ฉันบอกไปคุณก็คงไม่เชื่อ
เชื่ออะไร
ฉันเคยเห็นที่นี่
เหมือนได้เห็นผ่านจิตใจของคนอีกคน
เหมือนความฝัน
ฝันเหรอ เหมือนพรหมลิขิตน่ะเหรอ
คงใช่มั้ง
ต้องเคยเห็นเท่านั้นเหรอถึงจะรู้จัก
พระอาทิตย์จะตกแล้ว
ปล่อยให้มันตกไป
ผมรอเวลานี้แหละ
จะไปไหน
- ซีซันนี้คุณตีพิมพ์ไปกี่เล่มแล้ว - ครึ่งนึงของปีก่อนล่ะมั้ง
จริงเหรอ ซีซันนี้เราเองก็ไม่ได้ตีพิมพ์เยอะ
ตลาดสิ่งพิมพ์ดิจิตอลกำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ เพราะงั้นแหละ
- คุณเคนัน ดีใจที่ได้เจอค่ะ สบายดีไหม - ดีใจเช่นกัน ขอบคุณครับ
- ตามสบายค่ะ - ขอบคุณ
ขอบคุณค่ะ
พอประชุมเสร็จผมก็มาเลย
เราน่าจะโทรหาคุณเจมาลนะ
ใช่ เดี๋ยวผมโทรเลย
มากันทุกคนแล้วสินะ
ผมจะบอกความลับกับคุณ
พร้อมไหม
(แกรนด์โฮเทลอิสตันบูล)
(1962 - ภัตตาคาร)
ผมเป็นคนให้แสงสว่างกับเมืองนี้
จะทำอะไรน่ะ
น่าจะดีกับช่วงยุ่งๆ แบบนี้นะ
ภรรยาคุณกำลังมาใช่ไหม
ใช่ น่าจะเจอรถติด ขอตัวนะครับ
สบายดีไหม งานเป็นไงบ้าง
- ก็สนุกดีนะ - ลูกเป็นไงบ้าง
คุณเปิดไฟที่นี่ทุกคืนเหรอ
ไม่ทุกคืนหรอก
ฉันอยากเปลี่ยนทุกอย่างตอนนี้เลย
ตัวฉัน ชีวิตฉัน
โลกทั้งใบ
เป็นคุณจะไม่อยากเปลี่ยนเหรอ
ผมอาจเคยอยากเปลี่ยนนะ
อาจเคยอยากเปลี่ยน
คุณไปไหนมา
ฉันอยู่นี่แล้วไง
คุณไปไหนอยู่ที่ไหนมา เกิกเช
ก็อยู่ที่นี่
ผมจะไม่ลืมสิ่งที่คุณทำคืนนี้
ฉันเองก็จะไม่ลืม
คุณเยาะเย้ยผม ตั้งสติหน่อย
- เปล่า ฉันไม่ได้เยาะเย้ยคุณ - คุณรู้เรื่องมื้อค่ำวันนี้ แต่คุณไม่ไป
คุณไม่พกมือถือ รู้ไหมว่าทำให้ผมขายหน้าแค่ไหน
คุณไม่ได้ขายหน้าหรอก เคนัน
- ก็แค่ไม่มีเงาตามตัวไปด้วย แค่นั้น - อะไรนะ
เอะอะอะไรกัน ผมนอนไม่หลับเลย
เปล่าจ้ะลูก ไม่มีอะไร
เกิกเช นี่มันเรื่องอะไร
แม่มาแล้ว
ฉันว่าสีส้มนะ น่าจะขับผิวคุณ
ฉันเอาสีฟ้าแล้วกัน
- ได้เลยค่ะ - ฉันจะไปดูทางนั้นด้วย
สวัสดีค่ะ คุณเคนัน
- ไง เจย์ลัน เกิกเชไม่อยู่เหรอ - ไม่ค่ะ ออกไปก่อนแล้ว
- ให้ช่วยอะไรไหมคะ - แค่แวะมาน่ะ
ตกแต่งใหม่เหรอ
ค่ะ คุณเกิกเชอยากเปลี่ยนบรรยากาศหน่อย
เราสั่งกระจกมาด้วย แต่ยังไม่ได้แขวน ช่างไม้อยู่ตั้งบาลัทแน่ะ
บาลัท ทำไมล่ะ
คงได้ไอเดียมาจากหนังสือที่อ่านมั้งคะ
เล่มไหน
รู้สึกจะชื่อ "เถ้าถ่าน" ค่ะ
อ๋อ โชคดีนะ
- เกิกเชจะกลับเข้ามากี่โมงเหรอ - น่าจะออกไปเลยนะคะ
โอเค ขอให้งานราบรื่นนะ
- ทำไมถึงมาเดินแถวนี้กับผู้หญิงคนนั้น - กล้าดียังไงมาซักผม
เธอรู้ไหมว่าคุณแต่งงานแล้ว
- ระหว่างเรามันไร้สาระ เราแต่งกันเหรอ - ใช่ ในเอกสาร
ถ้าไม่ระวังให้ดีจนกว่าเราจะหย่า ฉันรู้นะว่าจะ…
ไสหัวออกไปที่นี่ซะ ออกไป
คนเราทุกคนต้องรับผลกรรมที่ก่อ
อย่าลืมจุดอ่อนตัวเอง แล้วก็อย่าล้ำเส้น
เมื่อกี้อะไรน่ะ
- เมื่อกี้ไหน - เมื่อกี้มีเรื่องอะไร
เปล่านี่ ไม่สำคัญหรอก
ไหนคุณบอกว่ายังไม่แต่งงาน
นี่ซักผมเหรอ เรื่องอะไร
คนที่แต่งงานแล้วมันคุณไม่ใช่เหรอ
- ฉันต้องการคำอธิบาย - เรื่องอะไร
- คุณโกหกมาตลอด - โกหกอะไร คุณพูดอะไรของคุณ
- คุณบอกว่าไม่รู้จักเธอ - ใคร
เธอเดินผ่านเรา ฉันถามคุณว่าเธอเป็นใคร คุณบอกว่าไม่รู้
คุณน่ะสิที่โกหก แล้วก็แต่งงานแล้ว
คุณรู้จักหอคอยได้ยังไง บอกมา ผมไม่รู้จักคุณ คุณเป็นใคร
คุณเป็นใคร หา
- บอกฉันมา - คุณสิบอก คุณเป็นใคร ผมอยาก…
คุณเป็นใคร หา
- คุณเป็นใคร - เดี๋ยวก็…
- คุณเป็นใคร - คุณ…
- เฮ้ - คุณเป็นใคร หา เป็นใคร
พ่อสั่งให้ผมแต่งงานกับบุชรา
ธุรกิจกำลังล้ม พ่อเองก็ป่วย
พวกเขาทำธุรกิจค้าขายกัน เราก็เลยติดร่างแห
ผมไม่เคยนอนกับบุชรา เธอรู้ว่าผมไม่ได้รักเธอ
หลังพ่อตาย ผมขอหย่า เธอปฏิเสธ ย้ายออก แล้วหายนะก็บังเกิด
วันหนึ่ง พี่ชายเธอโผล่มา เขาแทบเอาตัวไม่รอด
ตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่ยุ่งกับพวกเขาอีก
- คุณยังไม่กินเหรอ - ผมไม่หิว
ผมขอเรื่องเถ้าถ่านได้ไหม อ่านจบรึยัง
ยังไม่จบ
อย่างคุณไม่น่าใช้เวลานานขนาดนี้นะ
ผมต้องติดต่อคนอื่นกลับเรื่องนี้ ยิ่งเอามาให้เร็วก็ยิ่งดีนะ
มื้อสุดท้ายที่เราสามคนพร้อมหน้า รสชาติมันเหมือนการทรยศ
ม. กับร. ในที่สุดฉันก็ทำให้พวกเธอ ต้องมาเผชิญหน้ากัน
ความตายอันขมขื่นเข้าครอบงำร่างฉัน บนโต๊ะที่เราจัดเตรียมด้วยกัน
แล้วม. ก็ฆ่าฉัน
ครั้งนี้เขารักษาชีวิตฉันไว้ไม่ได้
สิ่งที่หลงเหลือจากความรัก มีเพียงเถ้าถ่านแค่หยิบมือ
"เข้าครอบงำร่างฉัน บนโต๊ะที่เราจัดเตรียมด้วยกัน
แล้วม. ก็ฆ่าฉัน ครั้งนี้เขารักษาชีวิตฉันไว้ไม่ได้"
เขาฆ่าเธอ
ที่ผ่านมาทุกอย่างเป็นเรื่องจริง
เช่นอะไร
ทุกอย่างเลย หอคอย ร้านขนมปัง บาลัท
ม. เมทิน ที่เขาแต่งงานแล้ว ทุกอย่าง ทุกเรื่อง
โอเค แต่นี่มันหนังสือนะ เรื่องแต่ง
คือว่า เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาใช่ไหม
ผู้คนกับสถานที่อาจจะบังเอิญก็ได้
ฉันกล้าบอกเลย มันเกิดกับฉัน มันคือเรื่องจริง ทุกเรื่องเลย
มันเกิดขึ้นกับฉันทั้งหมด
ใช่ แต่ถ้าทุกอย่างในนี้เป็นเรื่องจริง และเขาตายไปแล้ว
แล้วเขาเขียนหนังสือเล่มนี้ได้ยังไง
เธอไม่ฟังฉันด้วยซ้ำ
เธอนัวเนียกับผู้ชายกลางย่านนีชานทาชิ
ในรถโกโรโกโส
ตาฉันไม่ฝาดแน่
ลูกยังไม่แต่งงานกับนายหนังสือคนนั้นอีกเหรอ
ที่บอกว่าไม่อยากแต่งหมายความว่าไง
แต่งงานเถอะ ลงหลักปักฐาน
เชื่อคำแนะนำแม่นะ
เชื่อแม่ ชีวิตลูกจะมีความสุขมาก
ฉันอ่านจบแล้ว ไม่คุ้มที่จะตีพิมพ์หรอก
คุณไม่ชอบเหรอ
บรรยายอารมณ์เกินจริงไป
ตอนจบก็น่าเบื่อ
ไอเดียดีนะ แต่การนำเสนอแย่
ถ้าคุณรู้ว่านักเขียนเป็นใคร ฉันอยากคุยกับเขาหน่อย
ผมจะลองถามดู
ในทางกลับกัน เพียงความเศร้า…
กับหัวใจที่แหลกสลาย…
เข้าครอบงำร่างฉันบนโต๊ะที่เราจัดเตรียมด้วยกัน
(เถ้าถ่าน)
(ม. - เจอกันไม่ได้สามวันนะ ยุ่งมาก แล้วจะโทรหา)
หาตัวผู้แต่งไม่เจอค่ะ
- ได้ยังไง ใครส่งมา - ไม่รู้ค่ะ
- กำลังค้นดูอยู่ เราเองก็งงเหมือนกัน - ต้องมีใครสักคนส่งมาแน่นอน
- ไม่ใช่ว่าหล่นมาจากฟ้าสักหน่อย - อาจจะมากับเล่มอื่นก็ได้
ทุกเล่มมีเลขลงทะเบียน มีข้อมูลติดต่อ
แต่เรื่องเถ้าถ่านไม่มีเลย
- บริษัทขนส่งเป็นคนเอามา - อืม
งั้นลองดูข้อมูลบริษัทขนส่งทุกเจ้าเลย
- แบบนั้นน่าจะตามรอยได้ - ค่ะ เดี๋ยวจัดการให้
เมทินล่ะ
- เมทินล่ะ - ใครนะ
- อาลี - อาจารย์ผมไปตลาดนัดวันพุธน่ะ
- ให้บอกทางไหม - ไม่ต้อง
ของเก่า
ปิเดร้อน
ปิเด
ช่วยบอกพวกเขาได้ไหมว่าตอนนี้ผมไม่ได้…
ครับ คุณนาย
- ขอพริกครับน้า - ได้เลย
เอ้านี่
ไปกันไหม เกิกเช
มีอะไรอยากพูดก็พูดมาเถอะ
- เกิกเช - คนพวกนั้นเป็นใคร
ไม่ใช่ใครหรอก
คุณปิดบังอะไรฉันอยู่
ปิดบังเหรอ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณเลย ไม่ต้องห่วง นี่เรื่องงาน
- มีผู้หญิงกี่คน - อะไรนะ คุณเป็นอะไรของคุณ
ฟังนะ ฉันต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวคุณ โอเคไหม
สำหรับฉัน นี่ไม่ใช่รักเล่นๆ
- ฉันเริ่มติดคุณแล้ว - อย่า อย่ามายึดติดกับผม
อย่าเลย
อย่าผลักไสฉัน
คุณกำลังผลักไสฉัน
ฉันกำลัง… ฉันกำลังหลงทาง
ผมไม่ได้ผลักไสใคร ไม่ได้วิ่งหนี ไม่ได้ปิดบัง
นี่…
ผมไม่ใช่คนที่จะนำทางให้ใครได้หรอกนะ
เกิกเช อะไรเนี่ย
ใจเย็น
เกิกเช ทำอะไรของคุณน่ะ
เฮ้ เกิกเช ให้ตายสิ
เป็นอะไรของคุณ
ทุกครั้งที่หลับตาลง…
ฉันจะอยู่ที่หอคอยนั้น
เหมือนว่ามันคือหน้าผา
ฉันอยากกรีดร้อง
ฉันไม่มีเสียง
ฉันไม่รู้ชื่อตัวเองด้วยซ้ำ
ฉันไม่รู้ชื่อฉัน
ความเป็นจริงของสิ่งที่ฉันเจอมา…
มันเลือนราง
มันผสมปนเปกัน
เกิกเช ทำอะไรน่ะ
กดไว้
เราเจอที่อยู่ที่ส่งหนังสือมาแล้ว
มันส่งมาเมื่อหนึ่งปีก่อน บริษัทขนส่งที่ไม่รู้จักเป็นคนนำส่ง
- เรย์ฮาน อัคคายาคือชื่อผู้อาศัยที่นั่น - ส่งที่อยู่มาให้ทีนะ
ได้ค่ะ
คะ
สวัสดีครับ คุณเรย์ฮานใช่ไหม
ผมเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์อูร์คาน เคนัน อูร์คาน
ขอโทษที่มาโดยไม่บอกก่อน แต่ว่า…
ผมอยากคุยกับคุณ เรื่องหนังสือที่คุณส่งไปให้เรา
โทษที หนังสืออะไรคะ
- เถ้าถ่าน - ฉันไม่รู้หนังสือเล่มไหนเลย
- คุณคงเข้าใจผิดแล้ว - หนังสือเล่มนี้ส่งมาจากที่อยู่นี้
ประมาณหนึ่งปีก่อน
คุณอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ
ใช่
แล้วปีก่อนอยู่คนเดียวรึเปล่า
เปล่า คือว่า ตอนนั้นมีพี่สาวอยู่ด้วย แต่…
ผมขอคุยกับพี่สาวคุณได้ไหม
ไม่ได้หรอก เพราะเราเสียเธอไปแล้ว
เสียใจด้วยครับ ผมผิดเองที่ถามขึ้นมา
- เธอชื่ออะไรครับ - ดุยกู อัคคายา คุณมาผิดที่แล้วล่ะ
ผมรู้ว่าพี่สาวคุณตายยังไง
- เป็นไปได้ว่าเธอเขียนหนังสือเล่มนี้ - ฉันว่าไม่ใช่นะ
นี่เป็นเรื่องราวความรัก ระหว่างช่างไม้ชื่อม. กับผู้หญิงคนหนึ่ง
และช่วงท้ายเรื่อง เธออ้างว่าช่างไม้คนนั้นจะฆ่าเธอ
ถ้าคุณติดใจเรื่องการตายของเธอ สิ่งนี้อาจนำไปใช้แจ้งเหตุอาชญากรรมได้
ฉันไม่ติดใจอะไร ตอนนั้นฉันบอกตำรวจไปหมดแล้ว
- อิลยาส เข้าไปในร้าน - ผมเอาที่เหลือมาได้นะ
เข้าไปเถอะ
- เธอมาที่นี่ทำไม - ใจเย็นก่อนสิ
ให้เย็นยังไง กล้าดียังไงถึงมาที่นี่
ฉันเองก็ไม่อยากมาเจอนายเหมือนกัน เดี๋ยว มีผู้ชายคนนึงมา
- ใคร - ไม่รู้สิ ดุยกู…
อย่าพูดชื่อเขาหรือพูดให้ฉันนึกถึงเขา ฉันอยากลืม
- เขาเขียนเรื่องนาย บาลัท ความรักของนาย - เธอจะทำให้ฉันเป็นบ้า
- เขาเขียนเรื่องการตายของตัวเอง - พูดไร้สาระอะไร
- ไม่ต้องมารื้อฟื้นอดีต - เขาเขียนว่าเขาจะตาย ไม่รู้เขียนอะไรอีก
อย่ามาที่นี่อีกนะ
ไม่งั้นเรื่องนี้จบไม่สวยแน่
ทำไมมองแบบนั้นล่ะ
เจอตัวผู้แต่งแล้วนะ
เป็นผู้หญิง
เธอชื่อดุยกู อัคคายา
น่าเศร้าอยู่เหมือนกัน
ปรากฏว่าเธอตายไปแล้ว
ไม่ก็มีคนทำให้ตาย
แปลกดีนะ
เธอเขียนเรื่องการตายของตัวเอง
แทบจะคาดการณ์ไว้เลย
คนที่สำนักพิมพ์เจอเบอร์น้องของเธอ
เอเก้
ดุยกู
เธอตายยังไง
ถูกรัดคอเหรอ หรือถูกยิง ตายยังไง
ผมไม่รู้
หวังว่าเธอไม่ได้ทรมานมากนะ
คุณลองถามดูเองสิ นี่ที่อยู่น้องสาวเธอ
- ขอโทษนะคะ คุณอยู่ที่นี่เหรอ - ใช่ค่ะ
ฉันมาหาห้องเบอร์สิบ กดออดแล้ว แต่ไม่มีคนตอบ
หมายถึงเรย์ฮานสินะ ได้ข่าวว่าย้ายออกไปแล้ว เก็บข้าวของรีบร้อนออกไป
- รู้ไหมว่าเธอย้ายไปไหน - ไม่รู้เลย
เธอมีพี่สาวใช่ไหม
ใช่ ดุยกู เราเสียเธอไปเมื่อปีก่อน
ได้ข่าวมาเหมือนกัน รู้ไหมว่าเธอตายยังไง
บ้างก็ว่าฆ่าตัวตาย
บ้างก็อ้างว่า วันนั้นมีชายคนนึงเข้าไปในบ้าน แค่นี้แหละ
- สวัสดี - สวัสดีครับ
- มีอะไรให้ช่วยครับ - ผมอยากได้ช่างไม้เก่งๆ
- ได้ยินเรื่องคุณมา - อยากได้อะไรครับ
- อยากได้ชั้นหนังสือ - ได้เลย เดี๋ยวผมมา
ไม่มีปัญหาครับ เอาแบบไหน คิดไว้ว่ายังไงบ้าง
ไม่ใหญ่เกินไป ชั้นหนังสือแบบโมเดิร์น สีไม้ดิบ
โอเค เขียนขนาดไว้เลยครับ
เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหา แค่ขอด่วน
ได้สัปดาห์หน้า
- นั่นช้าเกินไป - มันต้องใช้เวลา ไม่ใช่เรื่องเงินหรอก
แต่ผมใช้วัสดุที่มีอยู่แล้วทำให้ได้นะ
แบบนั้นก็ได้
- โอเค มีอะไรอีกไหม - ผมจะเขียนที่อยู่ให้
ตามฉันทำไม
รู้จักดุยกู อัคคายาไหม
- เมทินอาจก่ออาชญากรรมก็ได้ - ก่อไปแล้วน่ะสิ
อาชญากรรมร้ายแรง โดยการคบกับคุณ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกด้วย
ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ที่เบื้องบน
คุณเองก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
- ฉันไม่สนหรอกว่าคุณคิดยังไง - งั้นเหรอ
สักวันทุกคนจะต้องรับกรรมในสิ่งที่ถูกบันทึกไว้
อัลเลาะฮ์นั้นยิ่งใหญ่
นี่คือคำเตือนแรกและคำเตือนสุดท้ายจากฉัน
ถ้าคุณเป็นคนฉลาด ก็อยู่ให้ห่างจากย่านนี้ไว้
ไม่ต้องก็ได้
พูดอะไรน่ะ เราปล่อยให้คุณหิวกลับไปไม่ได้
เคยมาแถวนี้ไหม
ไม่เลย นี่ครั้งแรก
ครั้งแรกงั้นเหรอ
ใช่
คุณแต่งงานรึเปล่า
ไม่ได้แต่ง
เคยแต่งมาก่อนไหม
เคย
- ไปไม่รอดเหรอ - ก็นะ เป็นอดีตไปแล้วล่ะ
ผมปล่อยวางไปแล้ว ช่างมันเถอะ
ยินดีต้อนรับที่รัก มาสิ มื้อค่ำพร้อมแล้ว เรามีแขกด้วยนะ
คุณคิดว่าไง
คุณสั่งทำกระจกให้ห้องเสื้อ ผมก็เลยเจอช่างคนนี้ นี่ภรรยาผม เกิกเช
เขาทำงานออกมาดีใช่ไหมล่ะ
เนื้อสุกแล้ว
พวกคุณไปนั่งก่อนเลย เดี๋ยวผมมา เขาจะกินข้าวกับเราน่ะ
เสร็จงานแล้ว ผมจะเก็บของแล้วไปเลย
ไม่เอาน่า ไม่ได้ ผมบอกแล้วไง ว่าเราจะไม่ให้คุณหิวกลับไป
เกิกเช
นายช่าง
วางไว้นี่แล้วกัน
ไม่จำเป็นเลย ขอบคุณ
คุณอ่านหนังสือไหม
ไม่มีเวลาอ่านหรอก
หนังสือคืองานเรา เกิกเชเป็นคนอ่านซะส่วนใหญ่
ใช่ไหม เกิกเช
คนเราควรอ่านหนังสือ
แม้แต่หนังสือที่เขียนเมื่อหลายร้อยปีก่อน ก็ยังจับใจผู้คนได้
ลองคิดดูนะ สมัยก่อนน่ะ
เขาไม่อนุญาตให้ผู้หญิงอ่านนิยายรัก
ทำไมล่ะ
จะได้ไม่เคลิบเคลิ้มตามไง
อย่างเรื่องดอนกิโฆเต้
สมัยนั้นผู้คนพากันลงถนน คิดว่าตัวเองเป็นนักรบ
เดี๋ยวก็เย็นหรอก
คุณเคยได้ยินคำว่าฟิกโตฟิเลียไหม
ทาเนอร์เคยเล่าให้เราฟัง จำได้ไหม
- เป็นอาการป่วยที่น่าสนใจนะ - เอเก้ล่ะคะ
อยู่ในห้องจ้ะ ผมเอาข้าวไปให้แล้ว ไม่ต้องห่วง
ฟิกโตฟิเลีย
ภาวะตกหลุมรักกับตัวละครในนิยาย
องค์การอนามัยโลกไม่ถือว่าเป็นโรค
แต่สำหรับผม นี่คือความผิดปกติร้ายแรงทีเดียว
ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำ
- ราตรีสวัสดิ์ - เกิกเชค้นพบนักเขียนคนใหม่ด้วย
ดุยกู อัคคายา
รู้จักเธอได้ยังไง รู้จักดุยกูได้ยังไง
ดุยกูเป็นคนเขียนหนังสือเล่มนี้
เธอพูดถึงคุณในหนังสือเล่มนี้ด้วยนะ
- พูดเรื่องบ้าอะไร - มันก็แค่หนังสือ
แค่หนังสืองั้นเหรอ
เล่ามา
เกิกเชอาจอยากเล่ารึเปล่า
โอเค งั้นผมเล่าเอง
ตัวละครหลักในหนังสือเล่มนี้คือม.
ดุยกู ผู้แต่งหนังสือเล่มนี้ ตกหลุมรักกับม.
เธอตามจีบเขา แม้จะรู้ว่าตัวเองจะตาย
ต่อไปเป็นส่วนที่เชื่อมโยงกับคุณนะ นายช่าง
นายม. เป็นช่างไม้อยู่ที่บาลัท
เขาแต่งงานแล้ว
เขาได้พบดุยกู
เขาทำให้เธอตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น
แล้วเขาก็นอนกับน้องสาวเธอ
นี่มันเรื่องของใครกันล่ะ
เรื่องของคุณไง นายช่าง ม. ในหนังสือเล่มนั้นคือคุณไม่ใช่เหรอ
เดี๋ยวนะ คุณมีปัญหาอะไร
- มีปัญหาอะไรวะ - นี่เป็นตอนที่ผมชอบที่สุด
"คนเดียวที่ฉันเปิดเผยความลับให้รู้ ม.
น้องสาวร่วมสายโลหิตของฉัน ร.
คำโกหกของพวกเขา รวมกันแล้วเท่ากับการทรยศ…"
เรื่องพรรค์นั้นมันไม่มี
คุณหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งการหักหลัง ไว้ในตัวพี่น้องที่รักใคร่กัน
โชคชะตาพลิกจากหน้าเป็นหลังมือ คุณชอบนี่นา
ทั้งผมและเรย์ฮานไม่ได้ทรยศดุยกู ดุยกูเขาติดผม แค่นั้นเลย
ก็ได้ นี่ก็คำโกหกงั้นเหรอ เอามาให้ผม เกิกเช
ขอล่ะ
อ้อ นี่ไง
"มื้อสุดท้ายที่เราสามคนพร้อมหน้า รสชาติมันเหมือนการทรยศ"
"ม. กับร. ในที่สุดฉันก็ทำให้พวกเธอ ต้องมาเผชิญหน้ากัน"
เธอทำแบบนั้นทำไม เพราะคุณสองคนหลับนอนกันเหรอ
- ระวังปากหน่อย เดี๋ยวเลือดกลบปากหรอก - ผมไม่ได้พูดเองนะ หนังสือมันเขียนไว้
แกรู้อะไรบ้างนอกจากหนังสือ
รู้จักชีวิตในโลกภายนอกไหม เกิกเช เล่าให้เขาฟังสิ
รู้อะไรไหม เกิกเชเขาไม่รู้หรอก ว่าเรื่องไหนจริง เรื่องไหนหลอก
เพราะเกิกเชเจอนายด้วยหนังสือเล่มนี้
เธออ่านหนังสือเล่มนี้ และอยากใช้ชีวิตตามเรื่องราวที่เขียนไว้
จริงเหรอ คุณเจอผมแบบนั้นจริงเหรอ
จริงทั้งหมด
จริงเหรอ ให้ตายสิวะ เห็นพวกเราเป็นแค่เกมเหรอ หา
คุณฆ่าเธอเหรอ
อะไรนะ
เราจะเปลี่ยนเรื่องราวเดี๋ยวนี้เลย
อดีตระหว่างนายกับดุยกูเอย นายกับเรย์ฮานเอย
สิ่งที่เกิกเชไล่ตามเอย
ร่องรอยของเกิกเชเอย เราจะทำลายมันทิ้งให้หมด
มีสิ่งหนึ่งที่เราเปลี่ยนไม่ได้
ความจริงว่านายฆ่าดุยกู
รู้ไหมว่าเธอพยายามฆ่าตัวตายไปกี่ครั้ง
เธอกินยากี่ขนาน
ถ้าไม่กินยาแล้วเธอเป็นยังไง
- แกรู้บ้างรึเปล่า แกรู้อะไรบ้าง - ปล่อย
เธอพยายามฆ่าตัวตายไปกี่ครั้ง
- ปล่อย - แกไม่รู้จักดุยกู
แกไม่รู้เรื่องห่าอะไรเกี่ยวกับดุยกูเลย
แกไม่รู้จักดุยกู
เกิกเช เรียกตำรวจ
อะไรคือความเป็นจริง อะไรคือนิยาย
เราต้องคิดดูให้ดี ผมคิดว่าชีวิตกำลังหลอกเราทุกคนเล่น
ความเป็นจริงอาจเป็นคำโกหก ที่ใครสักคนกุขึ้นมาก็ได้ ไม่คิดงั้นเหรอ
หรือบางทีเราทุกคน อาจมีชีวิตอยู่ในความฝันของใครสักคนก็ได้
ครับ เชิญ
ตัวเอกของคุณฆ่าตัวตาย โดยการกระโดดให้รถไฟทับ
คุณตั้งใจจะรวมตัวละครของเรื่องอื่น เข้ากับของคุณเหรอคะ
ครับ ผมตั้งใจให้มันคล้ายกัน
ผมคิดไม่ออกว่าจะมีตอนจบไหนตราตรึงยิ่งกว่า การจบชีวิตตนแบบแอนนา คาเรนินา
และแน่นอน การจบแบบนี้คือการคารวะ ปรมาจารย์ตอลสตอยผู้ยิ่งใหญ่
เชิญครับ
หนังสือเล่มนี้ไม่เหมือนเล่มก่อนๆ ของคุณ มีกระบวนการคิดยังไงบ้างครับ
คุณอ้างอิงข้อมูลจากแหล่งไหน
ผมได้มารู้ตัวว่า ผมเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเองมากเกินไป
วันหนึ่ง ผมบอกตัวเองว่า
"ทาเนอร์ ขอล่ะ ครั้งนี้ลองทำอะไรที่แตกต่างดู
แล้วหยุดเขียนเรื่องชีวิตตัวเองได้แล้ว"
ลองนึกภาพการแทรกซึมเข้าไปในหัวคนอื่น
และมองชีวิตผ่านดวงตาของคนคนนั้น
"เถ้าถ่าน" จึงถือกำเนิดขึ้นมา
ขอบคุณครับ ขอบคุณทุกคนที่มา
คำบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส