Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Co jest rzeczywistością, a co fikcją?
Trzeba się nad tym zastanowić. Życie zwodzi nas wszystkich.
Rzeczywistość może być wymyślonym kłamstwem, czyż nie?
Kto wie, może wszyscy żyjemy w cudzym śnie.
POPIÓŁ
Tak!
Dziękuję, że przyszliście.
Wiecie, że nie przepadam za przemawianiem.
Czterdzieści lat temu, gdy tata założył Wydawnictwo Urkan,
mieliśmy u boku wielu przyjaciół, zaufanych pisarzy.
I tysiące czytelników. Naszą pierwszą książką było Morze życia.
Od tamtej pory zgromadziliśmy tyle wspomnień i pomysłów.
Tak.
Ale nikt już nie czyta książek.
W najważniejszych chwilach towarzyszyła mi ukochana żona.
Wciąż jako pierwsza czyta nadesłane książki,
zawsze ufam jej intuicji.
Obchodzimy dziś dziesiątą rocznicę ślubu.
Cieszę się, że cię mam, Gökçe.
Kończę nudną przemowę. Dzięki za przyjście.
- Za przyjaciół! - Za przyjaciół!
Mówię to jako przyjaciel. Przestań pisać o swoim życiu, spróbuj czegoś innego.
Słyszałaś, Gökçe?
Twojemu mężowi nie podoba się już to, co piszę.
Mam spróbować czegoś innego.
Co powiesz na to?
Ostatnio czytałem, że pewien krawiec z Maltepe w Stambule wierzy,
że Anna Karenina naprawdę istnieje.
Nie tylko w to wierzy, ale opuszcza rodzinę i jedzie do Rosji.
- Co? - Gdyby to był serial czy film…
- Nie uwierzylibyśmy. - On uwierzył!
Wejdź do domu.
Zabierz coś.
No właź.
Zabij ich.
POPIÓŁ
„Popiół nigdy nie spłonie.
Jest pozostałością po żarliwej miłości”.
„Jak rozpoznać, że spotkało się kogoś nie z tego świata?”
„A jeśli to ty nie należysz do tego świata?”
„Co, jeśli śpisz…”
Los osoby, w której głowie rozbrzmią moje słowa, zostanie zapisany na nowo.
Zacznę od pożegnania ze sobą.
Dzień dobry, Ceylan.
Nie zamawiałyśmy różowej.
- Miała być niebieska. - Tak.
Wciąż mam w pamięci ludzi, których znałam,
i tych, którzy mnie mijali.
Pamiętam te wszystkie twarze.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mamo?
- Gökçe? - Tak.
Zostawiam ich za sobą i piszę, by zacząć nowe życie.
By ktoś był świadkiem moich przeżyć.
Każdy, kto trafi na tę książkę,
dowie się, że za każdym zbiegiem okoliczności stoi jedna osoba.
Osoba, której imienia nie śmiem wypowiedzieć, „M”.
Jakby wszystkie uliczki w Balat prowadziły do niego.
Przyciągała mnie przerażająca agresja M, jego tajemnicze milczenie.
Na prawej ręce miał tatuaż z kręgiem życia.
Na szyi cień ptaka.
Tam wszystko się zaczęło.
W małej cukierni w Balat.
Tajemniczość M i cukiernia miały stać się wspomnieniem,
które pociągnęło nas w nieznane.
CUKIERNIA MÜŞFİKA
To unoszący się wokół popiół czyni to miejsce cudem.
I tylko ja widzę ten popiół.
Jakby znaki za każdym razem prowadziły mnie do cukierni Müşfika.
CUKIERNIA MÜŞFİKA
- Cześć, Lale. - Dzień dobry, skarbie.
- Co słychać? - Świetnie. Co tak wcześnie?
Mam dla ciebie propozycję.
To tutaj. Gdzie są drzwi? Tu, chodźmy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, proszę.
Dziękuję.
Zapraszam do stolika.
Nie wiem, jak trafiłaś na to miejsce.
W jednej z nadesłanych książek pojawiła się ta cukiernia.
Jak to?
Główny bohater codziennie kupuje tu bajgle.
- Jakiś facet zwany „M”. - M?
Tak jest napisane.
Nie zdradzono jego imienia. To dziwny człowiek.
Nie z tego świata.
Ma tatuaże z głębokim przesłaniem na szyi i ręce.
Zmienia życie tych, których napotka na swojej drodze.
- Wszystko z tobą dobrze? - Tak. Wszystko gra.
Czytasz powieść. To fikcja.
- Fikcja. Zdajesz sobie sprawę? - Cukiernia jest prawdziwa.
- Może ten człowiek też. W czym problem? - Nie wierzę.
Nie wypiję tego. Chodź.
Chodźmy stąd.
Wypijmy kawę w porządnym miejscu.
Idź. Ja się poszwendam.
Dobrze. Jak chcesz.
M skrywał swoją przeszłość w stolarni.
Znaki poprowadziły mnie tam, do jego sanktuarium.
Gdy myślałam, że się zgubiłam, popiół zaprowadził mnie do jego drzwi.
Zrozumiałam, że muszę podążać za M niczym popiół.
Dobrze. Wyślę ci maila.
Zrobię to od razu.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pan Kenan ma ważną rozmowę. Zaczeka pani?
Jasne.
- Coś do picia? - Już mam, dziękuję.
Zgadza się.
Będę czekać na odpowiedź.
Dobrze. Miłego dnia.
- Cześć. - Cześć.
- O tej porze? Coś się stało? - Pomyślałam, że napijemy się kawy.
- Kto pilnuje butiku? - Ceylan. I tak nic się nie dzieje.
Miałaś dobry pomysł,
ale mam dziś dużo na głowie.
Zapomniałem wysłać maila.
- Mam iść? - Nie musisz.
Muszę coś jeszcze raz wysłać.
Örtün przyszedł.
- Tutaj czy sala konferencyjna? - Sala. Już idę.
W porządku.
Dobrze.
Do zobaczenia.
- Powodzenia. - Dzięki.
Ta owiana tajemnicami wieża była boskim miejscem
należącym tylko do nas dwojga.
Za każdym razem w ciemnym korytarzu obieraliśmy inną drogę,
by dotrzeć do drzwi otwierających się na niebo.
Przekraczając je, porzucaliśmy nudne życie i wkraczaliśmy do innego świata.
„Gdy przez nie przechodziłam, zostawiałam przeszłość za sobą”.
„Był przewodnikiem zabierającym mnie do nieba”.
Dzień dobry. Witam.
Dzień dobry. Podobno jest tu wieża. Zna ją pan?
Wieża? Nie słyszałem o żadnej wieży.
Zapytam kogoś innego.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Poproszę trzy bajgle. - Halo?
- Trzy bajgle. - Tak.
Tak. Właśnie miałam do pana dzwonić.
Tak jest.
Brakuje paru rzeczy.
Nie, nie tylko…
Nie chodzi tylko o kolory, ale i rozmiary.
Proszę przynieść wszystkie pudła, jakie pan ma.
Potrzebuję ich w tym tygodniu. Muszę kończyć, zadzwonię później.
Szuka pani kogoś?
Jest pan stolarzem?
Tak. Czym mogę służyć?
Chciałam zamówić lustro do mojego butiku.
- Gdzie? - W Nişantaşı.
Nişantaşı.
Ma pani wymiary? Jak ma wyglądać?
Nie mam wymiarów. Ma mieć drewnianą ramę.
- Jesteśmy zajęci. Może kiedyś. - Chodzi o coś prostego.
- Śpieszy się pani? - Nie.
W porządku.
- Przepraszam, jak ma pan na imię? - Ali.
- Ustalę wymiary i wrócę. - Jak pani chce.
Metin Ali Soykan?
Przesyłka do pana.
Numer dowodu i podpis.
Proszę.
- Zapomniała pani czegoś? - Pańskiego numeru.
Metin Ali, tak?
Mówią mi Ali, nikt nie wie o Metinie.
Jestem Gökçe. Miło pana poznać.
Zadzwonię z wymiarami.
Będzie pasować tu lustro?
Chyba go nie potrzebujemy…
Przynieś miarkę.
Zmierzmy wysokość.
Sprawdźmy. Do samej ziemi.
Dzień dobry. Tu Gökçe. Dzwonię w sprawie wymiarów.
Wyszło 80 x 150. Ma stać pionowo na nóżkach.
Dobrze. Do zobaczenia.
Do widzenia.
Miłość i wojna są takie same.
Przypominają walkę wilków.
Mężczyzna i kobieta prężą się pod sobą,
zatapiając pazury w sercu drugiej osoby.
To walka dzika, wstrętna i paskudna.
Gdyby M nie pokazał mi prawdy, nie odkryłabym w sobie tej siły.
Gökçe?
Zaczekaj.
Docierająca do nas prawda staje się ślepym zaułkiem.
Czy serce może kochać dwoje ludzi naraz?
Gdy dowiedziałam się, że M jest żonaty, byłam zdruzgotana.
Zupełnie zdruzgotana.
Załamana chciałam rzucić się w objęcia śmierci.
Tylko kto miałby to zrobić?
Mamy też prostszy model.
- Tak. - Też krótka.
- Pasuje pani ten kolor. - Ładna.
- Mam też taką. - Podoba mi się.
Dzień dobry.
Pójdę po rzeczy.
Ta też jest ładna.
A ta? Też mi się podoba.
Bardzo ładna.
Piękna.
Ceylan, możesz pomóc?
Będzie pod tamtą ścianą.
Musimy przenieść te rzeczy…
Obym dobrze wymierzyła.
Oby.
Tak się przywiązałam do M,
że pozostało mi tylko zapomnieć, że ma żonę.
Gotowe. Podoba się pani?
Chyba tak, ale…
Nie podoba się pani?
Trochę zawadza. Może lepiej powiesić je na ścianie.
Miało stać. Ma drewnianą ramę, więc jest ciężkie.
Ściana nie wytrzyma. Możemy spróbować…
Lepiej by wyglądało. Jak myślisz, Ceylan?
- Jak pani woli. - Lepiej będzie na ścianie, prawda?
- Zdemontuję podpórkę. To potrwa. - Jasne.
Trochę wyżej.
Nie, za wysoko. Trochę…
Na środek. Niżej. Za nisko.
Trochę w lewo.
- Nic się panu nie stało? - Nie.
Narobiłem bałaganu.
- Pana ręka? - To nic.
Idź po wodę utlenioną i gazę do apteki.
- Nie trzeba. To skaleczenie, przywykłem. - Proszę usiąść.
- Naprawdę. - Proszę siadać.
- To… - Może lepiej uciskać.
Tutaj, prawda?
Dopóki nie wróci…
Nie sądziłem, że lustro wypadnie z ramy.
Myślałem, że ściana go nie utrzyma.
- Ale wypadło. - To moja…
Była luźna. Przepraszam za bałagan.
To moja wina. Za bardzo naciskałam.
- Rama… - Pana…
Rama. Dokręcę ją jeszcze raz.
Tyle pracy na marne. I taki bałagan.
Nic się nie stało. Proszę się nie przejmować. To nic.
Nie zgubił pan obrączki?
Gdzieś tam?
Jak to?
Nie ma pan jej.
Może nie jestem żonaty?
Nie?
Nie.
Nigdy pan nie był?
Pamiętasz, co powiedział Kenan?
Że nie wydacie nowej książki Tanera? Uważam…
Czemu się śmiejesz?
Przepraszam. Coś mi się przypomniało.
Co takiego?
Pamiętasz książkę, o której ci mówiłam?
Chodzi o stolarza.
Tak?
Przyszedł do butiku.
A jak go znalazł?
Ja znalazłam jego.
Uganiasz się za kimś, kogo nie znasz?
Czuję, że go znam.
Z powodu książki.
Nie wszystkie schody w wieży prowadziły do nieba.
Okazało się, że wieża lubi igrać z osobami bez przewodnika,
zwodząc ich w ciemnościach.
Aby odnaleźć drogę, zostawiałam ślad na każdej mijanej ścianie, na każdym rogu.
Jedyny dowód na to, co łączyło mnie z M, jest wyryty na ścianach wieży.
Nie odebrałaś mnie spod drzwi.
Czekałam. Dzwonek był wcześniej?
Nie.
Wsiadaj.
Co robisz?
Synu!
Co ty robisz?
Co ty wyrabiasz?
Grzebałeś w mojej torebce?
Nie miałeś gdzie bazgrać, Ege?
Czemu to zrobiłeś?
Bawię się.
Gökçe?
Tylko się bawi.
Książką, którą dostaliśmy!
To tylko maszynopis.
O co ta afera?
Jeszcze jej nie skończyłam.
Przepraszam.
Ale nie rób tego więcej, dobrze?
Nie.
Światła, które włączał M, rozświetlały całe miasto.
Nie obowiązywały tu żadne zasady.
Ciekawe, czy ktoś dostrzega popiół wokół nas, gdy jesteśmy razem.
İlyas, idź po Latifa.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przyszłam zapytać o lustro.
Jeszcze go nie przyciąłem. Podrzucę je, gdy będzie gotowe.
Jasne. Nie ma problemu.
Jak dłoń?
Herbata gotowa…
Może porozmawiamy na zewnątrz?
Oczywiście.
Zaczęło padać.
Tak tu właśnie jest. Nieprzewidywalnie. Zaraz przestanie.
Tak?
Nie. Wykonałem swoje zadanie.
Dostarczyliśmy je w całości. Proszę rozmawiać z firmą kurierską.
To nie nasza wina.
Rozumiem, że są uszkodzone…
Znam miejsce z pikantnymi koftami.
- Zjemy coś? - Dobrze.
- Smaczne. - Robią dobre kofty.
- Wychowywałeś się tu? - Urodziłem się i wychowałem w Balat.
Okolice stolarni to cały mój świat.
- I bazar Balat. - Byłam tam.
- Cukiernia. - Trochę zwiedziłam.
Nie byłam wcześniej w tych okolicach.
Teraz jesteś.
Rzadko opuszczam to miejsce.
Właściwie… Nieważne.
Poprosimy chleb.
Co nieważne?
Mów.
Rzadko się stąd ruszam…
To znaczy…
Dawno nigdzie nie byłem. Ostatnio pojechałem do twojego sklepu.
I jak jest na zewnątrz?
Sam nie wiem.
Zobaczmy wieżę.
Jaką wieżę?
Słyszałam, że jest tu wieża z widokiem na miasto,
o której niewiele osób wie.
Czemu miałbym być jedną z nich?
Myślałam, że może ją znasz.
Ktoś ci o niej powiedział? Jak wygląda? Jak tam trafić?
Ktoś jeszcze o niej wie?
Powinien.
Ani chwili spokoju.
Muszę iść.
Nie dokończyłam.
Dziękuję.
Cieszę się, że ręka się goi.
Do zobaczenia.
- Halo? - Gökçe, gdzie jesteś?
- Już jadę. - Wracaj jak najszybciej.
- Coś się stało? - Czekamy na ciebie.
To tylko gra, nie rzeczywistość.
Idź do pokoju.
- Oddaj mi Game Boya. - Nic z tego. Idź do siebie.
Skarbie?
- Co się stało? - Ege wdał się dziś w bójkę.
To nie byle jaka bójka.
Ugryzł dzieciaka w ucho.
Ma szwy. Jego matka przyszła do szkoły.
Poskarżyła się na Ege.
Dyrektor się wściekł. Wcześniej były już inne skargi.
Nie mogli się do ciebie dodzwonić. Musiałem wszystko rzucić i jechać.
Co z Ege?
W szkole dowiedziałem się, że to nie był pierwszy raz.
Mówią, że Ege nie radzi sobie ze złością.
Nie wiedziałem, co robić. Lale mi pomogła.
- Gdzie byłaś? - Co z drugim chłopcem? Możemy coś zrobić?
Nie. Rozmawialiśmy z rodziną…
Zrobiliśmy wszystko, co trzeba. Nie martw się.
Nie było cię w butiku. Gdzie byłaś?
- Załatwiałam parę spraw. - Czemu nie odbierasz?
Nie słyszałam.
Nie możesz „nie słyszeć”.
Masz słyszeć!
- W razie czego dzwoń. - Dobrze.
Brzuch mnie boli.
To może pomóc.
Kenan, proszę!
Cześć, kochanie. Skończysz dziś wcześniej w butiku?
Pojadę prosto na kolację. Mogę nie dać rady cię odebrać.
Do zobaczenia wieczorem. Nie spóźnij się, proszę.
Pa.
- Okleimy też inne okna? - Daj mi dokończyć to.
Nieźle wyszło, co?
Tak. Na początku byłam sceptyczna co do kolorów,
ale całość wygląda dobrze.
Może obkleimy też to wielkie okno z tyłu?
Jasne.
- Położyć tę książkę na zapleczu? - Daj mi ją.
Przejrzałam ją, wygląda ciekawie.
Jak to? Czytałaś ją?
Nie czytałam jej. Tylko przekartkowałam.
Czemu przeglądasz moje rzeczy?
Byłam ciekawa. Ale naprawdę jej nie czytałam.
Ile przeczytałaś?
Przejrzałam początek.
Dzień dobry.
Przywiozłem lustro.
Zajmę się oknami z tyłu.
Chcesz zobaczyć wieżę?
Tak.
Pod jednym warunkiem.
- Znasz ją? - Nie.
Gapiła się na nas.
Z każdym krokiem serce biło mi coraz szybciej.
Zatrzymałam się na ostatnim stopniu. Niemal straciłam odwagę.
Miałam przed sobą drzwi do nowego świata.
Moja dłoń topniała w jego dłoni.
To, co czekało za drzwiami, musiało być jeszcze lepsze.
Jestem gotowa.
Byłam tu już kiedyś. Znam to miejsce.
- Podobno nigdy nie byłaś w okolicy. - Moje myśli błądziły tu już kiedyś.
Z kim?
- Z nikim. - Nikt poza mną nie wie o tym miejscu.
- Czyje to rysunki na dole? - Może twoje.
Jeszcze raz!
Wysoko tu.
Skąd znasz to miejsce?
Po prostu znam.
Gdzieś musiałaś o nim usłyszeć.
To był mój warunek. Obiecaliśmy, że sobie powiemy.
Rozmawiali o nim w cukierni.
W cukierni.
Oboje wiemy, że to nieprawda.
Nie uwierzyłbyś.
W co?
Widziałam to miejsce.
Jakbym była w cudzym umyśle.
Jak we śnie.
Masz na myśli przeznaczenie?
Może.
Czy musimy zobaczyć miejsce, żeby je znać?
Słońce zachodzi.
Niech zachodzi.
Najwyższa pora.
Dokąd idziesz?
- Ile wydaliście książek w tym roku? - O połowę mniej niż w zeszłym.
My też niewiele wydaliśmy.
To dlatego, że rynek publikacji cyfrowych stale się rozwija.
- Dobry wieczór. Jak się pan ma? - Dobrze, dziękuję.
- Miłego wieczoru. - Dziękujemy.
Przyszedłem tu ze spotkania.
Zdradzę ci pewien sekret.
Gotowa?
GRAND HOTEL STAMBUŁ
To ja rozświetlam miasto.
Co ty wyprawiasz?
Damy radę w pracowite dni.
Pana żona przyjdzie?
Pewnie utknęła w korku. Przepraszam.
To ty włączasz je co noc?
Nie co noc.
Chciałabym wszystko pozmieniać.
Siebie, moje życie.
Cały świat.
A ty byś nie chciał?
Może chciałem.
Może i tak.
Gdzie byłaś?
Jestem tutaj.
Gdzie byłaś, Gökçe?
Tutaj.
Nie zapomnę ci tego.
Ja też nie.
Drwisz ze mnie. Weź się w garść.
Wcale nie drwię.
Nie przyszłaś na kolację. Nie wzięłaś telefonu.
Wiesz, jak mnie dziś ośmieszyłaś?
Nikt cię nie ośmieszył.
- Nie miałeś ze sobą swojego cienia. - Co?
Co to za hałasy? Nie mogę przez nie spać.
To nic takiego, synku.
Gökçe, co się dzieje?
Już idę, skarbie.
Pomarańczowa bardzo pani pasuje.
Wezmę niebieską.
- Oczywiście. - Obejrzę tamte.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. Nie ma Gökçe? - Wyszła wcześniej.
- Mogę w czymś pomóc? - Tak tylko wpadłem.
To nowe?
Tak. Pani Gökçe chciała coś zmienić.
Czekamy na zawieszenie lustra. Stolarz jest z Balat.
Czemu akurat stamtąd?
To chyba wpływ książki, którą czytała.
Której książki?
Tytuł brzmiał chyba Popiół.
Jasne. Miłego dnia.
- O której wróci Gökçe? - Dziś już jej nie będzie.
W porządku. Miłego dnia.
- Co robisz z tą kobietą? - Jakim prawem mnie wypytujesz?
Wie, że jesteś żonaty?
- Nic nas nie łączy. Jesteśmy małżeństwem? - Na papierze.
Jeśli nie będziesz uważał do czasu rozwodu, wiem…
Wynoś się stąd! Wynocha!
Każdy płaci za swoje grzechy.
Uważaj na swoje słabości i nie posuwaj się za daleko.
Co to było?
Co takiego?
Co się przed chwilą stało?
Nic. Nieważne.
Mówiłeś, że nie jesteś żonaty.
To przesłuchanie? W jakiej sprawie?
Czy to nie ty jesteś mężatką?
- Masz mi to wyjaśnić. - Co wyjaśnić?
- Kłamiesz! - O czym? O co ci chodzi?
- Mówiłeś, że jej nie znasz. - Kogo?
Minęła nas. Spytałam, kim jest, a ty twierdziłeś, że nie wiesz!
To ty kłamałaś, ty masz męża!
Skąd wiesz o wieży? Mów!
Nie znam cię. Kim jesteś?
Kim ty jesteś?
- A ty? - Kim jesteś? Chcę…
Kim ty jesteś?
Kim jesteś?
Ojciec kazał mi poślubić Büşrę.
Interes podupadał, a on był chory.
Robił z nimi interesy i wciągnęli nas w to.
Nigdy nie spałem z Büşrą.
Wiedziała, że jej nie kocham.
Po śmierci ojca chciałem rozwodu. Odmówiła i się wyniosła. Rozpętała piekło.
Pewnego dnia przyszedł do mnie jej brat.
Ledwo uszedł z życiem.
Nie mam z nimi już nic wspólnego.
Nie zjadłeś.
Nie jestem głodny.
Dasz mi Popiół? Skończyłaś?
Jeszcze nie.
Od kiedy potrzebujesz tyle czasu?
Muszę dać odpowiedź. Im szybciej mi ją dasz, tym lepiej.
Ostatni posiłek naszej trójki pozostawił smak zdrady.
M i R,
w końcu zmusiłam was do konfrontacji.
Gorzki smak śmierci
owładnął moje ciało przy stole, który razem nakryliśmy.
M mnie zabił.
Tym razem nie mógł mnie ocalić.
Z miłości pozostała tylko garść popiołu.
„…owładnął moje ciało przy stole, który razem nakryliśmy.
M mnie zabił. Tym razem nie mógł mnie ocalić”.
Zabił ją.
Wszystko okazało się prawdą.
Co na przykład?
Wszystko. Wieża, cukiernia, Balat.
M – Metin, to, że jest żonaty, wszystko.
Jasne, ale to książka. Fikcja.
Wszystko jest zmyślone.
Ludzie i miejsca mogą być przypadkowi.
Mówię ci, przeżyłam to. To była prawda. Wszystko czułam.
Wszystko to przeżyłam.
Ale jeśli wszystko jest prawdą, a ona nie żyje,
to jak napisała książkę?
Nie słuchasz mnie.
W samym środku Nişantaşı obściskiwałaś się z facetem
w śmiesznym samochodzie.
Wiem, co widziałam.
Jeszcze nie wyszłaś za tego wydawcę?
Jak to nie chcesz wychodzić za mąż?
Weź ślub, ustatkuj się.
Posłuchaj mojej rady.
Zaufaj mi, będziesz wiodła szczęśliwe życie.
Skończyłam. Nie warto jej publikować.
Nie podobała ci się?
Emocje są przesadzone.
A zakończenie jest nudne.
Pomysł jest dobry, ale wykonanie słabe.
Jeśli znasz autora,
chciałabym z nim porozmawiać.
Zapytam.
…w zamian tylko smutek…
Ze złamanym sercem…
…owładnął moje ciało przy stole, który razem nakryliśmy.
BĘDĘ ZAJĘTY PRZEZ TRZY DNI. ZADZWONIĘ.
Nie znaleźliśmy autora.
- Jak to? Kto ją przysłał? - Nie wiem.
- Sprawdzamy to. Też jesteśmy zaskoczeni. - Ktoś musiał ją wysłać.
- Nie spadła z nieba. - Pewnie przyszła z resztą.
Wszystkie są zarejestrowane. Z danymi kontaktowymi.
Ale nie mamy nic o Popiele.
Dostarczył ją kurier?
Sprawdźcie wszystkie firmy kurierskie.
- Tak ją namierzymy. - Zajmiemy się tym.
Gdzie Metin?
- Gdzie jest Metin? - Kto?
- Ali. - Poszedł na targ.
- Pokazać drogę? - Nie trzeba.
Złom!
Gorące pide!
Powiedz, że już nie…
Słucham?
- Papryki. - Mam.
Proszę.
Idziemy?
Mów, co masz do powiedzenia.
- Gökçe. - Co to za ludzie?
Nikt taki.
Co przede mną ukrywasz?
To nie ma z tobą nic wspólnego. Bez obaw. To praca.
Ile masz kobiet?
Co? Co się z tobą dzieje?
Muszę wszystkiego się o tobie dowiedzieć, dobrze?
To dla mnie coś więcej niż romans.
- Przywiązuję się do ciebie. - Nie rób tego.
Ani się waż.
Nie odtrącaj mnie.
Odtrącasz mnie.
Gubię swoją drogę.
Nikogo nie odtrącam, ani nie uciekam i się nie chowam.
Posłuchaj…
Nie mam prawa nikomu wskazywać drogi.
Co się dzieje?
Uspokój się.
Co ty robisz?
Gökçe, na litość boską.
Co się z tobą dzieje?
Gdy zamykam oczy…
jestem na wieży.
Jest jak urwisko.
Chcę krzyczeć.
Nie mam głosu.
Nie znam twojego imienia.
Ani swojego.
Zastanawiam się, czy to, co przeżywam…
jest prawdą.
Wszystko mi się miesza.
Co ty robisz?
Uciskaj.
Znaleźliśmy adres nadawcy książki.
Wysłano ją rok temu. Dostarczył ją nieznany kurier.
- Reyhan Akkaya mieszka pod tym adresem. - Wyślij mi go.
Oczywiście.
Tak?
Dzień dobry. Pani Reyhan?
Jestem Kenan Urkan, właściciel Wydawnictwa Urkan.
Przepraszam, że przychodzę bez zapowiedzi,
ale chcę porozmawiać o książce, którą pani wysłała.
Jakiej książce?
- O Popiele. - Nic nie wiem o żadnej książce.
- To jakaś pomyłka. - Książkę wysłano z tego adresu.
Jakiś rok temu.
Mieszka pani sama?
Tak.
Rok temu też mieszkała pani sama?
Nie. Mieszkała ze mną starsza siostra…
Czy mogę z nią porozmawiać?
Nie może pan, bo nie żyje.
Moje kondolencje. Musiałem się pomylić.
- Jak się nazywała? - Duygu Akkaya. Źle pan trafił.
Wiem, jak zginęła pani siostra.
- To ona może być autorką książki. - Nie sądzę.
To romans stolarza o imieniu M z kobietą,
która na końcu książki twierdzi, że ten ją zabije.
Jeśli jej śmierć budzi pani wątpliwości, można zgłosić przestępstwo.
Niczego nie budzi. Powiedziałam policji, co wiedziałam.
- İlyas, idź do środka. - Przyniosę resztę.
Idź do środka.
- Po co tu przyszłaś? - Uspokój się.
Jak śmiesz tu przychodzić?
Też nie mam ochoty cię oglądać. Odwiedził mnie facet.
- Kto? - Nie wiem. Duygu…
Nie wspominaj jej imienia. Próbuję zapomnieć.
- Opisała ciebie, Balat, waszą miłość. - Chcesz mnie wkurzyć?
- Opisała własną śmierć. - Co to za bzdury?
- Nie grzeb w przeszłości. - Kto wie, co jeszcze napisała.
Nie przychodź tu więcej.
Albo zrobi się nieprzyjemnie.
Czemu tak patrzysz?
Znalazłem autora.
Kobietę.
Nazywa się Duygu Akkaya.
To smutna historia.
Zmarła.
Albo ktoś przyczynił się do jej śmierci.
Dziwne, co?
Opisała własną śmierć.
Jakby ją przewidziała.
W wydawnictwie znaleźli numer do jej siostry.
Ege?
Duygu.
Jak umarła?
Została uduszona? Zastrzelono ją? Jak?
Nie wiem.
Mam nadzieję, że nie cierpiała.
Sama możesz zapytać. Oto adres jej siostry.
- Przepraszam. Mieszka tu pani? - Tak.
Dzwoniłam pod numer 10, ale bezskutecznie.
Chodzi o Reyhan. Podobno się wyprowadziła. Spakowała się i wyjechała.
- Wie pani dokąd? - Nie.
Miała siostrę?
Tak, Duygu. Odeszła w zeszłym roku.
Słyszałam. Wie pani, jak zmarła?
Niektórzy mówili o samobójstwie.
Inni twierdzili, że tego dnia do jej domu ktoś się włamał.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
W czym mogę pomóc?
Szukam stolarza. Słyszałem o panu.
Czego potrzeba?
- Regału. - Jasne. Zaraz wracam.
Nie ma problemu. Jak ma wyglądać?
Nie za duży. Nowoczesny regał w kolorze surowego drewna.
Jasne. Proszę zapisać wymiary.
Cena nie gra roli.
Ale potrzebuję go pilnie.
Będzie gotowy za tydzień.
- To za późno. - To kwestia czasu, nie pieniędzy.
Ale mogę zrobić coś z materiałów, które mam.
W porządku.
Świetnie. Coś jeszcze?
Zapiszę adres.
Czemu mnie śledzisz?
Znasz Duygu Akkayę?
- Metin mógł popełnić zbrodnię. - Tak, popełnił.
Spotykając się z tobą. To nie pierwszy raz.
Wszystko zostaje nam zapisane.
Jesteś teraz współwinna.
- Nie obchodzi mnie, co myślisz. - Czyżby?
Kiedyś każdy zmierzy się z przeznaczeniem.
Bóg jest wielki.
To pierwsze i ostatnie ostrzeżenie.
Jeśli jesteś mądra, będziesz trzymać się stąd z dala.
Nie trzeba było.
Nonsens. Nie możemy puścić cię głodnego.
Byłeś kiedyś w okolicy?
Jestem pierwszy raz.
Pierwszy raz?
Tak.
Jesteś żonaty?
Nie.
A byłeś kiedyś?
Owszem.
Nie wyszło?
Cóż…
To już przeszłość. Było minęło. Nieważne.
Cześć, skarbie. Kolacja gotowa.
I mamy gościa.
Jak ci się podoba?
Zamówiłaś lustro do butiku. Tak go znalazłem.
Moja żona, Gökçe.
Wykonał kawał dobrej roboty, co?
Mięso gotowe.
Siadajcie, już idę. Zje z nami.
Skończyłem. Spakuję rzeczy i będę się zbierać.
Nie ma mowy. Mówiłem, że nie wyjdziesz głodny.
Gökçe?
Proszę.
Zostawię to tutaj.
Nie trzeba było.
Dziękuję.
Czytasz książki?
Nie mam czasu.
To nasza praca.
Gökçe czyta więcej.
Prawda, Gökçe?
Trzeba czytać.
Nawet książka napisana wieki temu
może mieć wpływ na ludzi dzisiaj.
Pomyśl o tym. W dawnych czasach
dziewczętom zakazywano czytać romansów.
Czemu?
Żeby nie dały się ponieść emocjom.
Jak z Don Kichotem.
Ludzie wychodzili na ulice przekonani, że są rycerzami.
Kolacja stygnie.
Słyszałeś o fiktofilii?
Taner nam o tym mówił, pamiętasz?
- To ciekawa choroba. - Gdzie jest Ege?
W swoim pokoju. Zaniosłem mu jedzenie, nie martw się.
Fiktofilia.
Zakochanie w fikcyjnej postaci.
Według Światowej Organizacji Zdrowia to nie choroba,
ale moim zdaniem
to poważne zaburzenie.
Dziękuję za kolację.
- Dobranoc. - Gökçe odkryła nową autorkę.
Duygu Akkayę.
Skąd o niej wiesz? Skąd znasz Duygu?
Duygu jest autorką tej książki.
Pisze w niej też o tobie.
- O czym ty mówisz? - To tylko książka.
Co ty nie powiesz?
Czyżby?
Kontynuuj.
Może Gökçe zechce kontynuować.
Dobrze, ja to zrobię.
Głównym bohaterem tej książki jest M.
Duygu, autorka książki,
zakochuje się w nim.
I ugania się za nim,
choć wie, że umrze.
Oto część, która dotyczy ciebie.
M jest stolarzem w Balat.
A do tego ma żonę.
Poznaje Duygu.
Rozkochuje ją w sobie do szaleństwa.
Potem śpi z jej siostrą.
Czyja to historia?
Twoja.
Nie ty jesteś M z książki?
Chwila. O co ci chodzi?
- Co z tobą? - To jeden z moich ulubionych fragmentów.
„Jedyna osoba, której powierzyłam mój sekret, M.
I część mnie, moja krew, R.
Suma ich kłamstw składa się na zdradę…”
Nieprawda!
Zasiałeś ziarno zdrady między kochającymi się siostrami.
Idealny zwrot akcji, co? Podoba ci się.
Ani ja, ani Reyhan nie zdradziliśmy Duygu.
Duygu miała obsesję na moim punkcie.
To też kłamstwo? Daj mi to, Gökçe.
Proszę.
Jest.
„Ostatni posiłek naszej trójki pozostawił smak zdrady.
M i R, w końcu zmusiłam was do konfrontacji”.
Czemu to zrobiła? Bo spaliście ze sobą za jej plecami?
- Uważaj, co mówisz, bo cię załatwię! - Nic nie mówię, tak jest napisane.
Znasz coś poza książkami?
Wiesz coś o prawdziwym życiu? Opowiedz mu.
Wiesz co? Gökçe nie odróżnia prawdy od kłamstwa.
Bo znalazła cię dzięki tej książce.
Przeczytała ją i chciała przeżyć to, co jest w niej opisane.
Naprawdę tak mnie znalazłaś?
To była prawda.
Co, kurwa, było prawdą? To dla ciebie tylko zabawa?
Zabiłeś ją?
Co?
Teraz zmienimy tę opowieść.
Twoją historię z Duygu, z Reyhan,
wszystko, za czym goniła Gökçe,
i zniszczymy wszelkie ślady Gökçe.
Jednego nie możemy zmienić.
Faktu, że zabiłeś Duygu.
Wiesz, ile razy próbowała popełnić samobójstwo?
Ile leków zażywała?
Co się działo, gdy ich nie brała?
- Masz pojęcie? Co ty wiesz? - Puszczaj!
Wiesz, Ile razy próbowała się zabić?
- Puszczaj! - Nie znasz Duygu!
Nie znasz jej, do cholery!
Nie znasz Duygu!
Gökçe, wezwij policję!
Co jest rzeczywistością, a co fikcją?
Trzeba się nad tym zastanowić. Życie zwodzi nas wszystkich.
Rzeczywistość może być wymyślonym kłamstwem, czyż nie?
Kto wie, może wszyscy żyjemy w cudzym śnie.
Tak. Proszę.
Bohaterka popełnia samobójstwo, rzucając się pod pociąg.
Chciał pan nawiązać do innej postaci literackiej?
Tak. Podobieństwo było celowe.
Nie ma bardziej wstrząsającego finału
niż odebranie sobie życia niczym Anna Karenina.
To zakończenie to mój hołd dla wielkiego mistrza Tołstoja.
Słucham pana.
Ta książka różni się od poprzednich. Czym się pan inspirował?
Z jakich źródeł pan czerpał?
Zrozumiałem, że za dużo piszę o sobie.
Powiedziałem sobie:
„Taner, pora spróbować czegoś innego
i przestać pisać o swoim życiu”.
Wyobraźcie sobie, że przenikacie do cudzego umysłu.
Widzicie życie oczami tej osoby.
Tak narodził się Popiół.
Dziękuję za przybycie.
Napisy: Agnieszka Komorowska