Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ikal!
OSTATNI WAGON
Jeśli chcesz być jednym z nas, musisz przejść próbę.
Czemu się zatrzymałeś? Boisz się czy co?
Nie boję się.
Ale czy to dobry pomysł?
Chyba go widzę.
Idź.
Babcia powiedziała mi kiedyś, że dusze zmarłych
tu się błąkają.
Nie wierz babci.
Boisz się zmarłych?
Bardziej boję się żywych.
Słyszeliście?
Co?
- Ten hałas. - Nie, to brzuch Tuerta.
Nie chcę, by ścigał mnie zmarły.
Nikt nie będzie nas ścigał. Nawet nie wiemy, czy umarł.
Słyszeliście?
No, dźgnij go!
Daj mu spokój, Chico!
Nie żyje.
Hej!
Nic ci nie zrobię.
Był twoim panem?
Zaprzyjaźnimy się?
Przysięgam pani, że nie żyje.
Ale nie ciągnij mnie, bo upadnę.
A jeśli zjadł tego nowego?
Kto niby zjadł kogo?
Potwór.
Uspokójcie się.
Oddychajcie.
Powiedzcie mi, co znaleźliście.
Trupa czy potwora?
Znaleźliśmy trupa,
ale kiedy szliśmy, pojawił się potwór.
Gdzie jest ten nowy? Kto to jest?
To on, pani profesor. Tam jest!
Przerżył!
Mówi się: „przeżył”, Tuerto.
Czyli to ten nowy dzieciak.
Dziękuję, Robertito.
Do widzenia pani.
Dobra, dzieciaki.
Oficer twierdzi, że to był bezdomny.
Sprawdzą, kim był,
a potem zawiadomią rodzinę.
- Jak się nazywa ten nowy? - Ikal Machuca.
Miło cię poznać.
Przyjechałeś z robotnikami?
Tak.
- Kiedy pójdziesz do szkoły? - Nie wiem. Jest szkoła?
Oczywiście.
W tym mieście wszystkie dzieci muszą chodzić do szkoły.
Chcesz papierosa?
Witaj, Bety.
Dobry wieczór.
Dobry wieczór pani.
Dobry wieczór państwu.
- Tato. - Ikal.
Gdzie byłeś, synu? Co?
To pani Georgina.
Dobry wieczór panu.
Georgina, nauczycielka.
Przysięgam, tato.
Przyszedł i mnie adoptował.
Jasne.
Synu, ty i twoje wymysły.
Sama kazałaś mi szukać przyjaciół.
Tak, ale nie kazałam ci szukać zmarłego.
Ikal, w której jesteś klasie?
Nie wiem.
Jak to nie wie?
Dużo podróżujemy.
Tam, gdzie się udajemy, nie ma żadnych szkół.
Przyślijcie go do mnie. Sprawdzę, co umie.
Czytasz?
Znam kilka liter, umiem rysować.
Ile lat ma to dziecko?
W tym wieku musi zdobyć pewne umiejętności.
Jutro wyślę go do szkoły.
Nie chcę iść do szkoły.
Zrobisz to, co każą nauczycielka i twoja mama.
- A jeśli każą mi zrobić coś złego? - Boże.
Nie zaczynaj. I pożegnaj się z tym psem.
To dla pani.
- Wygląda pysznie. Dziękuję. - Smacznego.
Wszystko w porządku?
Przez ostatnie kilka dni była trochę chora, ale…
już jest lepiej.
Nic mi nie jest.
Ikal i mój mąż o mnie dbają.
- Quetzal też o ciebie zadba. - Synu.
Lekarz mówił, że nie możemy mieć zwierząt w domu.
Obiecuję, że kiedyś będziemy mieli psa.
Ale dlaczego nie mogę być jak inne dzieci?
Przemieszczamy się od miasta do miasta, jak koniki polne.
A jak już znalazłem przyjaciela, nie wolno mi go zatrzymać.
- To niesprawiedliwe. - Życie takie jest.
Skoro tak, to czemu nie pozwolicie mi mieć psa?
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale jeśli pozwolicie Ikalowi zatrzymać psa,
będzie mógł spać w szkole.
Jedzeniem zajmę się ja.
Pod warunkiem, że to dziecko nauczy się czytać.
- Dziękuję pani. - Spójrzcie na ten uśmiech.
Inni tak się nie cieszą, że nauczą się czytać.
- Bo będę miał psa. - Jeszcze nie, chłopcze.
Zaczekaj na decyzję rodziców.
Proszę.
No dobrze.
Możesz zatrzymać psa.
Ale tylko jeśli zjesz swoje tamale, zanim wystygną.
Quetzal!
Chodź.
No chodź.
- Cześć. - Cześć.
- Zatrzymałeś go?
Tak, jest mój.
Ale nauczycielka pozwoli mu tu spać.
Dzień dobry.
Dzień dobry, dzieci.
- Która to moja klasa? - To cała szkoła, głuptasie. Chodź.
Witaj, Ikal.
Dziękuję.
Zostań tu.
Na północy jest Rio Grande.
Zobaczmy.
Kto mi coś powie o tej rzece?
Ja.
Dobrze. Słucham, Diano.
Kto przepłynie tę rzekę, będzie miał mokre plecy.
Tak.
Diana ma rację.
Maluchy siedzą z przodu.
Piolín, Dianita „Dynamita” i Carola.
Dam ci radę. Nie zadzieraj z nimi. Są okropni.
I jeszcze Juani.
To młodszy brat Tuerta.
A moja grupa?
Trafisz do Łysoli.
Są tam Chesco, Tuerto, Uriel,
Olivią i Lupe.
- Czemu są łysolami? - Bo mają wszy.
A z tyłu Brud…
„Brud”?
Valerio, podejdź do tablicy
i powiedz, która rzeka w naszym kraju jest najważniejsza.
- Idź. - Dobrze.
Do jakiej cudownej rzeki
odleciały twoje myśli, Ikal?
Jeśli chcesz się uczyć,
musisz się koncentrować na lekcjach.
Zobaczmy.
Możesz to przeczytać?
Czytaj.
Eee…
Dobrze.
Przyjdź do mnie po lekcji, jasne?
Jasne?
- Odpowiadaj, gdy ktoś zadaje pytanie. - Tak jest.
- Zagramy? - Tak.
PROSZĘ WYRZUCAĆ ŚMIECI DO KOSZA
- Cześć. - Cześć.
- Chcesz? - Tak, dzięki.
- Proszę. - W której jesteście grupie?
My? Jesteśmy Brudni i Biedni.
Znowu zaczynasz? To nieprawda.
Będziemy brudni i biedni jak nasi rodzice i nasi dziadkowie.
Czemu tak mówisz?
Może myślisz inaczej, ale twoja rodzina ma ziemię.
Moja nic nie ma.
Pracują za tyle, ile im da cholerny szef.
A ja będę maszynistą
w Union Pacific.
Objadę cały świat pociągiem.
A ja będę pracować u nas na ranczu.
A ja przepłynę Rio Grande i zostanę milionerem w USA.
Co będziesz robić?
Nie wiem.
Ledwo mówisz po hiszpańsku.
Nie da się tak po prostu nauczyć angielskiego.
Umiem mówić po angielsku.
Głupku.
A ty kim będziesz, gdy dorośniesz?
Będziesz pracował na kolei?
Nie wiem.
Nie wiem nawet, co zrobię za chwilę.
A ja wiem.
Pójdziesz do profesor Georginy.
…dwa, trzy.
Musimy dojść do dwóch tysięcy i nadrobić stracony czas.
Zbliża się deszcz i będzie ciężko.
- Bez wymówek. Do roboty. - Moje drewno jest cięższe.
Tego nie słyszałem.
Lubicie gadać. Do roboty.
Ale to najlepszy szef.
Palisz?
Nie.
Dym sam wylatuje z moich ust.
Jesteś nowy, więc coś ci wyjaśnię.
Jak należysz do mojego gangu, rób, co ci każę. Jasne?
Jestem szefem.
Ja nie mam szefa.
Masz. Zobaczysz, ty robaku.
Nie. To ty zobaczysz.
Quetzal!
Chodź.
- Jak dzisiaj było? - Dobrze.
Tak? Jesteś zadowolony?
Tak.
Kim był ten chłopak?
Chodzi z tobą do szkoły?
- Należy do Brudnych i Biednych. - Co?
- Do Starszaków. - Aha.
Uważaj na niego.
Dlaczego?
Nie wiem.
Matczyne przeczucie.
Chodź.
Kto to?
To ja.
Nowy uczeń.
Ikal.
Aha.
No dobrze.
Czekałam na ciebie 20 minut temu.
Przepraszam.
Mówiłam, że jeśli chcesz się uczyć,
musisz być zdyscyplinowany.
Zrób coś dla mnie.
Przynieś mi tamtą niebieską książkę.
Tak, pani profesor.
Czy to pani mąż?
Nie twoja sprawa, chłopcze.
Rób, co kazałam.
Usiądź.
No dobrze.
Zobaczmy.
Proszę.
Przeczytaj to.
„To…”
„To jest…”
„To…”
- Jaka to litera? - Która?
Ta.
- B. - Tak, to B.
B…
„Bu…”
„Buzia…”
Przepraszam.
Za co przepraszasz?
Że nie umiem czytać.
To musisz się uczyć,
a nie przepraszać.
Chcę cię tu widzieć we wtorki i czwartki po południu.
A po co mi nauka czytania?
Żeby wiedzieć różne rzeczy.
Żeby się rozerwać.
I używać głowy, którą dał ci Bóg.
Czytanie jest nudne.
A skąd wiesz?
Nie będę cię błagać.
Słuchaj.
Nie chcesz się uczyć? Nie marnujmy czasu.
- Mogę iść? - Tak, proszę.
Posłuchaj.
Coś ci dam.
KALIMÁN
Kalimán!
Pożyczę ci go pod jednym warunkiem:
że będziesz go tu czytać trzy razy w tygodniu.
Zgadzasz się?
- Tak. - Dobrze.
- Dziękuję pani. - Proszę.
Chodź, Quetzal.
Co za dzieciak.
Martita!
Dzień dobry, inspektorze.
- Co tam dobrego, Mirna? - Och.
Wyglądasz jak kogut przed bójką. Radosny dzień?
Tak. Kukuryku!
O Boże.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, Valenzuela.
Jak nam idzie, Valenzuela?
- Dobrze. - Musi się pan postarać.
Wkrótce wybory. Zróbmy dobre wrażenie.
- Tak, wiem. - To do roboty.
Proszę nie tracić czasu.
Na dziś.
- Co? Tylko tyle? - Tak.
Wspaniale. Dziękuję.
WYDZIAŁ EDUKACJI INSPEKCJA SZKOŁY W REJONIE 07B
Już?
Jak było?
Daj mi to.
Chcesz kawy?
Tak, jestem wykończony.
Ikal!
Cześć, tato.
Co to jest?
Co robisz?
Uczę się czytać.
Ale jestem głupi.
Nie.
Nie mów tak, synu.
A jak ci idzie u nauczycielki?
Wiem, że ciężko się uczyć,
gdy ciągle się przemieszczasz.
Może na to nie wygląda,
ale robimy to wszystko dla ciebie.
Wiesz to, prawda?
Tak.
Teraz praca domowa.
Nie!
Wstaliście dzisiaj lewą nogą.
Chcę, żeby w przyszłym tygodniu
Maluchy przyniosły mi roślinę albo kwiatek.
Mogę przynieść, co chcę?
Tak, co chcesz. Bardzo dobrze.
I chcę, żeby Łysole przyniosły mi robaka.
Fuj.
Dlaczego „fuj”?
Ale chcę, żeby robal był żywy.
- OK? - Proszę pani?
- Tak? - A my co mamy przynieść?
Krowę? Bo nie mamy nawet kur w domu.
Chcę, żeby Starszaki
przyniosły owoc lub warzywo.
- Czy rozumiecie, co zadałam? - Tak, pani profesor!
Nie chcę wymówek.
Nie…
- Panie Machuca. - Tak, mamo?
Powiesz mi, jaka jest praca domowa?
Powiesz mi to?
Proszę uważać na lekcjach!
Dowiedz się, co zadałam.
I nie waż się zapomnieć.
Co, moje wężyki?
Wyjmijcie zeszyty. Będzie matematyka.
Nie!
Boże, te dzieciaki.
- Do widzenia! - Do widzenia.
- Quetzal. - Do widzenia.
Do jutra.
- Pa, stary. - Siad.
Siad.
Quetzal, siad.
Przysięgam, że mnie słucha. Siad, Quetzal.
Tak, posłuszny pies.
Nauczycielem to na pewno nie będziesz.
A ty nie trafisz do USA. Nie umiesz pływać.
Umiem.
Co innego nie tonąć,
a co innego przepłynąć rzekę.
Ja bym przepłynął.
- W końcu jesteś robakiem… - Pływam lepiej niż ty.
Założymy się?
Przegrany bierze całą ekipę na lody.
Dla mnie czekoladowe.
Wygra ten, kto pierwszy dotrze na drugi brzeg.
Wygra dolary.
Jesteście gotowi płynąć do USA?
Na pewno chcesz to zrobić?
Po drugiej stronie musicie mówić po angielsku.
Jestem gotów.
Ja też.
Trzy, dwa, jeden, start!
- Płyńcie! - Dalej!
Płyńcie!
Dalej, płyńcie!
Do przodu!
Zaraz was zastrzelą!
Dacie radę!
Jesteś oszustem!
Wygrałem!
- Wygrałem! - Tak!
Witamy w Ameryce!
Mówiłem, że wygram.
Wymyślcie coś trudniejszego.
To była łatwizna.
Oszukiwał. Ciągnął mnie za stopę.
Nie marudź. Robaku, naucz się przegrywać.
Jestem mistrzem.
Wyjdź z wody.
Oszukiwał.
Zapłać swoją część zakładu.
Nie płacę oszustom.
Przestańcie się kłócić.
Jesteście w krainie możliwości.
To tylko przypomnienie, kto jest przywódcą gangu.
Idę stąd.
Quetzal!
Przeklęty psie, zapłacisz za to.
Ikal Machuca!
Co się stało?
Byliśmy w rzece
i nagle…
Gdzie twoje ubranie?
Spokojnie, mamo.
Nic mi się nie stało.
Ikal!
Proszę.
- Dziękuję. - Proszę.
Widzimy się jutro w szkole. Do widzenia pani.
Masz szlaban.
„O…”
„Ostro…”
- „Ostronie”. - A co to niby znaczy?
- Nie wiem. - To spróbuj jeszcze raz.
Zdrajca.
Masz na mnie nawet nie szczekać.
Co się stało?
Zdradził mnie.
Przecież to tylko pies. Nie rozpraszaj się. Czytaj.
Nie zgrywaj ofiary.
Kazałam ci się skupić.
Czytaj dalej.
Quetzal.
„O… Ostro… Ostrożnie, Kalimánie”.
Właśnie.
Tak jest napisane.
Inspektorze.
- Profesorze. - Miło pana poznać.
Zapraszam.
Dlatego mówiono,
że są dziećmi Słońca.
Przepraszam panią.
Dzień dobry.
Dzień dobry, inspektorze.
Dzieci.
„Dzień dobry”.
Dzień dobry.
- Xalapa, Veracruz. - Xalapa, Veracruz.
- Villahermosa, Tabasco. - Villahermosa, Tabasco.
Mérida…
Mérida, Jukatan.
- La Paz, Kalifornia Dolna. - La Paz, Kalifornia Dolna.
Hugo.
Zaczekajcie.
Optymalizując zasoby, dotrzemy do większej liczby dzieci w Meksyku.
Wie pan, ilu ludzi zależy od tej małej szkoły?
W ten sposób zamierzamy ulepszyć
obecny system edukacji.
Zmodernizować go.
Nie mogę tego zaakceptować.
Niech dyrektor generalny przyjedzie, zobaczy te dzieci
i zrozumie, że trzeba zakładać szkoły, a nie zamykać tę.
O co chodzi?
Zawiadomienie o zamknięciu szkoły.
To niemożliwe. Jak…
Co ja powiem rodzicom?
Dla większego dobra…
Dla większego dobra, akurat!
Sam pan w to nie wierzy!
- Nie musi pan… - Skończył pan? Proszę wyjść.
Proszę mi wierzyć…
- Proszę. - Nie lubię przekazywać złych wieści.
Co będzie z dziećmi?
Przygotuj je na to.
Kiedy przestałeś wierzyć w dzieci?
Kiedy przestałeś wierzyć w nauczanie?
Ikal.
Obudź się, synu. Już jest bardzo późno.
Chodź.
Dalej, wstawaj.
Umyj twarz. Woda jest gotowa.
Patrz.
Twoje ubrania też są gotowe.
Nie zmoknij, Ikal.
Nie chcę, żebyś zachorował.
Ktoś na ciebie czeka na zewnątrz.
- Bądź grzeczny i przyłóż się. - Dobrze.
Quetzal!
Chodź.
Teraz mogę ci ufać.
„W ten sposób…
Kalimán
przygotował się na nas…
następną przygodę”.
„Koniec”.
Daj rękę.
Gratulacje, młody człowieku.
Właśnie przeczytałeś swoją pierwszą książkę.
Bardzo dobrze.
Lubi pani czytać?
Uwielbiam.
Ale…
nadejdzie dzień, już wkrótce,
kiedy nie będę w stanie nic odczytać.
Mam kataraktę.
Dużo wody w oczach?
Nie.
Nie taką kataraktę.
Nie.
To choroba.
I szybko postępuje.
Jest coraz gorzej.
Cóż.
Nadejdzie dzień, w którym nie będę mogła czytać,
a innego dnia niczego już nie zobaczę.
Przeczytam pani wszystkie książki o Kalimánie.
Obiecuję.
Dziękuję, Ikal.
Myślałeś kiedyś, kim chciałbyś być, gdy dorośniesz?
Nie.
Z twoją wyobraźnią mógłbyś robić wiele rzeczy.
Ale łatwo się rozpraszam.
Wszyscy jesteśmy różni.
Mój syn był taki jak ty.
Musisz być tylko bardziej zdyscyplinowany.
Ma pani syna?
Zmarł.
On i mój mąż zginęli w wypadku samochodowym.
To było wiele lat temu.
Tęskni pani za nimi?
Każdego dnia.
Chodźmy.
Ćwiczmy dalej.
Do zobaczenia w czwartek.
- Dziękuję pani. - Proszę.
Pani profesor…
Tak?
Wiem, kim chcę być, gdy dorosnę.
Kim?
Nauczycielem.
Quetzal.
Słuchajcie! Słuchajcie wszyscy!
Nie możecie przegapić pokazu
wspaniałego Pałacu Cudów.
Nigdy nie widzieliście czegoś takiego.
Przyjdźcie do Pałacu.
Stańcie się częścią cudów.
Nie stój tak, spodoba ci się.
Chodźcie wszyscy.
Chodźcie. Pałac otworzył swe podwoje…
O Boże!
Widzieliście to? Musimy iść.
Zawsze chciałam zobaczyć, jak magik wyciąga królika z kapelusza.
To tylko sztuczki.
Ale magiczne sztuczki.
- Ale to sztuczki. - Ale magiczne.
Musimy iść.
Jasne. Za co kupimy bilety?
- Zapraszam cię. - Za co?
Cyrk jest dla debili.
Prawda?
Skąd mam wiedzieć? Nigdy nie byłam.
Wiecie, co jest lepsze niż cyrk?
Koło wodne. Chodźmy.
- Chodźmy. - A to co?
Czemu Valeria nie chciała iść?
Nie przejmuj się nią. Nie umie się bawić.
Burczy ci w brzuchu?
Co jadłeś? Masz mysz w brzuchu?
Cicho, głupku.
Słyszeliście?
To numer 24. Nie. To Pullman numer 49-64.
Takie przejeżdżają tylko w środy.
Dokąd jadą?
Do Laredo.
- O której przyjeżdżają? - O 22.25.
Skąd tyle wiesz?
Tata dał mi plan podróży. Czasem sobie go czytam.
Widzicie to tam daleko?
Co?
Nawet nie wiecie.
Chodźcie.
Chodź, Quetzal.
Nie usiedzi, całkiem jak ja.
Jesteśmy podobni.
Dobra, chodź.
Skacz.
Dzięki.
Chodź.
- Zostań na warcie. - Chodźcie tu.
Co to jest?
Ziemia szefa mojego ojca.
- To wszystko? - Nawet więcej. Nie widać końca.
Ma studnię, konie, robotników.
Sukinsyn ma wszystko.
Cholera.
Jest bardzo duży.
Wygląda jak pałac.
Co ty gadasz? W Meksyku ich nie ma.
A ratusz?
To nie jest prawdziwy pałac.
Co?
Jedliście już?
- Tak. - Nie.
Wejdźmy do środka.
Rany.
O rety.
Pychota.
Wino.
Pomóż mi z tym. Zobaczę, co jest w spiżarni.
Ktoś włamał się do domu!
Lorenzo!
Juan, ktoś włamał się do domu!
To oni! Juan!
- Chodu! - Biegli tam.
Uciekli tędy. Tam!
- Uciekli tam. - Kto to był?
Jakieś cholerne dzieciaki.
Nie strzelaj.
To teren prywatny.
To dzieci, Lorenzo.
Nie, Juan, to złodzieje.
Uciekajmy!
Podobno nie byłeś głodny, Tuerto.
To przez strach.
Chcecie coś zobaczyć?
Są ze srebra.
- Ukradłeś je? - To szef kradnie.
Jeśli je sprzedamy, zarobimy na bilety do cyrku.
To cyrk nie jest dla debili?
Chcesz?
Dawaj.
Chcesz?
Nie.
Pójdę już.
Chodźmy, Tuerto.
Zaczekaj na mnie.
I dobrze. Więcej dla mnie.
Już, załatwione.
Jak poszło?
A jak myślisz? Było niesamowicie. Cudownie.
- Do zobaczenia. - Do jutra.
A ja myślę, że to, co robisz, wymaga odwagi.
- Co? Zamykanie szkół? - Nie.
Stawianie temu czoła w imię wydziału.
Chciałbym, żeby na tym czole
było mniej zmarszczek.
- Pa. Do jutra. - Do zobaczenia jutro.
Dyrektor jest z ciebie zadowolony.
- Wyszedł już? - Chwilę temu.
- Umówił się na lunch. - Znowu?
Jedzenie to jego praca.
To ciągłe śniadania, obiady, kolacje.
Wiesz, jak wygląda polityka.
A jak mowa o polityce,
jadłeś już kolację?
- Chcesz wyjść coś zjeść? - Zapraszasz mnie?
Nie, chodźmy razem, ale ty płacisz.
Chodź.
Nie, mam już plany.
Z kim?
Żartuję.
Dobrze. Zobaczymy się jutro.
Brzmi nieźle.
- Odpocznij. Dobrej nocy. - Nawzajem.
- Podać coś jeszcze? - Rachunek.
Chodź na śniadanie, synu.
Już czeka. Wystygnie ci.
Odrobiłeś pracę domową?
Praca domowa!
Co? Niczego nie znalazłeś?
- Ikal. - Muszę iść.
Hej, chłopcze!
- Chodź, Quetzal. - Uważaj.
Tak.
Spokojnie.
To moja praca domowa.
Wynocha!
Spóźniłeś się. Co tam masz?
Nic. To niespodzianka.
Powiedz, co to jest.
Gdzie jest Chico?
Nie przyjdzie.
Jest chory?
Coś w tym stylu.
Dzień dobry! Siadajcie, dzieci.
Dzieci, zaczynamy zajęcia.
No dobrze.
Dzień dobry, dzieci.
Dzień dobry, pani profesor.
- Macie pracę domową? - Tak.
Bardzo dobrze.
Uczniowie, którzy przynieśli żyjątka,
odniosą je do ich środowiska.
Bo co zawsze musimy szanować?
- Przyrodę! - Przyrodę!
Bardzo dobrze.
Zacznijmy od pana, panie Rodríguez. Chodź tu.
- Pokażesz, co znalazłeś? - Tylko ostrożnie, bo może uciec.
Zobaczmy. Chodźcie tu.
Bardzo dobrze. Chodź tu.
Bardzo dobrze.
Zobaczmy.
- Zobaczmy. - Jaki ładny.
Piękny. To motyl.
Właśnie.
To motyl monarcha. Bardzo dobrze.
Pomówmy o motylach monarchach.
Wiecie, że te motyle
lecą z Kanady aż do Meksyku?
Nie!
To jeden z najbardziej fascynujących owadów.
Przypomina mi trochę ciebie.
Widzę, jak chodzisz z miejsca na miejsce.
Z północy na południe,
pracując przy budowie kolei.
Co o tym sądzisz?
- Dziękuję. - Bardzo dobrze.
Dobrze, dalej.
Teraz Ikal.
Czemu siedzisz tak cicho?
Co tam masz?
- Nic. - Jak to?
Chodź do mnie. Chodź.
Młody człowieku.
Zobaczmy. Daj mi to.
Fuj!
Wyszło z toalety w jego domu.
- Sam wyszedłeś z toalety, Chesco. - Cicho!
Cisza!
Nie śmiejcie się.
Co tu widzisz, Ikal?
- Okropnego robala. - Ja nie widzę robala.
Widzę wspaniały żywy organizm.
To salamandra.
Spójrzcie z bliska. Właśnie.
To jeden z najbardziej fascynujących żywych organizmów.
To salamandra. Piękna, prawda?
To niezwykły żywy organizm.
- Niezwykły? - Tak, niezwykły.
Wiecie, że salamandry
potrafią się przystosować do prawie każdych warunków?
Zawsze o tym pamiętaj.
Dopóki żyjesz,
możesz zostać, kim tylko zechcesz.
I możesz mieszkać, gdzie chcesz.
Żyjesz,
więc mądrze wybieraj, jak żyć.
Ostrożnie wybieraj, czego chcesz.
Żebyś był szczęśliwy.
Wiecie, jak jeszcze nazywają się te zwierzęta?
Nie!
Trytony.
Wiesz, co to jest tryton?
Dowiedz się.
Dziękuję.
Świetna robota.
Świetna!
Dziękuję pani.
Dobrze.
Kto następny? Dianito, chodź tu.
Pokaż, co masz. Co to?
Jaki jest plan?
Przebierasz się za klauna? Bo jesteś w tym świetny.
„Pokażę ci sztuczkę, Valerio”.
Tak, przebiorę się za klauna, a ty za osła.
Dzień dobry!
Przyszliście pewnie po bilety.
Tak.
Chodźcie.
Proszę pani,
czy magik wyciągnie królika z kapelusza?
Nie rozmawiasz z panią.
Rozmawiasz z czarodziejką!
Czarodziejką?
I to nie byle jaką. To Czarodziejka Etérea.
Stworzyła to widowisko, z którym objechała cały świat.
Hiszpanię,
Francję, Japonię,
Chiny…
A ty to kto?
To Diamantina,
moja prawa ręka.
Lewa też.
Na całym świecie słynie ze swej urody.
- E tam. - Tak.
Jak mówiła pani w tylu językach?
To uniwersalny język magii i fantazji.
On chce wiedzieć, czy wyczarujecie królika.
- Zaprosi dziewczynę, co mu się podoba. - Cicho!
Przyprowadź swoją przyszłą dziewczynę.
Nigdy nie zapomni tego widowiska.
Nigdy.
Kupujecie bilety czy nie?
Tylko jeśli pojawi się królik.
To wystarczająca odpowiedź?
Ile kosztują bilety?
Dwa pięćdziesiąt.
Moment.
Chodź tu.
Voilà.
Łap.
Co to jest?
Kupon: dwa w cenie jednego.
Dziękuję.
Proszę.
- Pa. - Pa.
- Dziękuję! Żegnam. - Pa.
Pa, Czarodziejko.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Dwieście czterdzieści…
Ikal.
Idź do łóżka, synu.
- Tak. - Umyłeś zęby?
Tak, mamo.
Zgaś światło.
Idź spać.
Odkąd wróciłeś, nie powiedziałeś ani słowa.
Co się dzieje?
Wszystko w porządku?
W pracy krążą plotki.
Nikt nie wie, jak długo będzie praca.
Ten fragment już prawie gotowy.
Czy związkowcy coś powiedzieli?
Podobno rząd szuka sposobów na cięcie kosztów.
Tomás.
Wiesz, że ja też mogę pracować.
Nie wiem, jak to zrobimy, ale zostań w domu, aż wyzdrowiejesz.
Nic mi nie będzie.
Poradzimy sobie.
Poza tym czuję,
że to miejsce mi pomaga.
Ikalowi też tu chyba dobrze.
Pomogę ci z naczyniami.
- Gotów. - Podnieś je.
Ale grzeje.
Oj tak.
Chcecie odpocząć? To do domu. Skończmy ten fragment.
Zróbmy przerwę, szefie. Słońce mocno dziś grzeje.
Tomás Machuca i jego pomysły.
No dobrze.
Ta ekipa ma przerwę.
Odrobicie to, gdy będzie chłodniej.
Dziękuję, szefie.
Dzięki, szefie.
Panie Domínguez…
zrobi pan coś dla mnie?
Tak.
Co tu jest napisane?
„Dla taty
od jego syna, Ikala”.
Pałac Cudów
otwiera swoje podwoje dla dzieci i dorosłych.
Nie możecie przegapić
tego ekscytującego widowiska.
Pałac Cudów otwiera swoje podwoje. Przyjdźcie do nas!
Do widzenia!
Koniec przerwy, dzieciaki!
Chodźcie!
Po co wam cyrk, skoro jeden już macie tutaj?
Ta.
To przez cyrk jesteś taki poważny?
Nie przejmuj się.
Trudno byłoby zdobyć tyle pieniędzy.
Cóż.
Chodzi o to…
że chciałem
pokazać ci magię.
Ja ci pokażę sztuczkę.
Daj mi Kalimána.
A teraz uważaj, bo sprawię, że zniknie.
Zamknij oczy.
Zamknij je.
Hej!
Jak smakują chmury?
Jak cukier?
Dobra. Teraz ty.
Ja już wybrałem. Możesz wybrać, co chcesz.
Wata cukrowa.
To się nie liczy. Ja to wybrałem.
Wybierz coś innego.
Pewnego dnia ta gra dla dzieci też ci się znudzi.
Znudzi ci się siedzieć tu
i myśleć, jak wyglądają lub smakują chmury.
Valerio,
zabawa z tobą nigdy nie będzie dla mnie nudna.
Lubię się z tobą bawić.
Wynocha!
Wyłaźcie!
Uciekajcie!
Wynocha! Dalej!
Dalej!
Nauczycielka dała nam dużo pracy domowej.
Bardzo dużo!
Lubię historię.
- Na co on patrzy? - Na co szczekasz, Quetzal?
Cześć, koledzy.
- Co ci się stało w twarz? - Upadłem.
Na czyją pięść?
Niczyją.
Czemu nie byłeś w szkole?
Coś ci dam, Valerio.
Zaczekaj.
Nauczycielka pytała o ciebie.
Pokażecie mi potem swoje notatki.
Proszę bardzo.
To bilet do Pałacu Cudów.
Dziękuję.
Mam jeszcze jeden drobiazg.
To dla Tuerta.
- Rety, dla mnie? - Jasne.
Podobno cyrk jest dla debili.
Dla ciebie też coś mam, robaku.
Dziękuję.
Podoba mi się. Piękne.
PAŁAC CUDÓW
Cześć!
Proszę bardzo.
Proszę.
- Masz. - Dzięki.
Skąd masz tyle pieniędzy?
Zarobiłem.
- Gdzie? - Na ziemi szefa.
- Brawo! - Brawo!
- Koleżanko! - Panie i panowie, dziewczęta i chłopcy!
Witamy w Pałacu Cudów,
gdzie spełniają się marzenia.
Brawo!
W tę piękną noc chcę was zaprosić
na spacer wśród gwiazd.
Oto Roldán,
akrobata!
- Brawa dla niego! - Brawo!
Brawo!
Czemu się nie śmiejesz?
Klauny mnie nie śmieszą.
- Tylko co? - Tylko mnie smucą.
A teraz Diamantina
wykona jedną z najbardziej przerażających sztuczek
wśród spektakli świata.
Prosimy o ciszę,
żeby mogła się skupić.
Co ci jest?
Nie mogę na to patrzeć.
Zasłoń oczy. Powiemy ci, jak się skończy.
A teraz jedna z najbardziej tajemniczych iluzjonistek
w Meksyku i Ameryce Łacińskiej.
Podróżowała po całym świecie.
Pochodząca z mistycznego miasta Aztlán,
oto Czarodziejka Etérea!
Co ona zrobi?
Przetną ją na pół.
Jej nogi będą tam, gdzie powinny być ręce.
Napraw ją z powrotem, Etéreo.
To magia.
Nie chciałbym być przecięty, nawet w magiczny sposób.
A teraz
moja ulubiona chwila.
Diamantino…
Patrz, kapelusz!
Jeśli wyjdzie królik, chyba umrę.
Etéreo, królik.
Co to jest?
Królik!
- Nie! - Do widzenia!
Chcemy królika!
Co my tu mamy?
- Brawo! - Brawo!
Dziękuję!
Witamy w Pałacu Cudów.
Siostra mi nie uwierzy, gdy jej to opowiem.
Następnym razem ją zaprosimy.
Skąd wziąłeś bilety, Chico?
Nie twoja sprawa.
Skąd je masz?
Nie interesuj się.
Co ukradłeś?
Czego chcesz, dupku?
Przeproś.
- Przeproś! - Nie!
Przeprosisz.
- Zmuś mnie! - Głupi karzeł!
To on!
Chodź tu, blondyneczku! Chodź tu, dupku!
Co teraz zrobimy?
- Powiedzmy pani Georginie. - Nie, chodźmy do domu.
Nie zostawiajmy go samego.
Nie, chodźmy po pomoc.
Za nim!
Stój, dupku! Uspokój się!
Stój!
Zostań tam, dupku!
- Czego chcecie? - Nie ruszaj się! Chodźmy.
- Idź. - Dupek.
Nie podoba mi się ten chłopak.
Jest sam. Nie ma nikogo.
Ma zły wpływ.
Może narazić Ikala.
Musi sam zdecydować, co jest dla niego najlepsze.
- Łącznie z kolegami. - Nie.
Porozmawiaj z nim, Tomásie.
Mnie nie słucha.
Nie przejmuj się.
Nic mu nie jest.
Kto robi takie rzeczy?
Wszyscy możemy mu pomóc się poprawić.
- Proszę, panowie. - Ikal.
Ten chłopak nie ma wielu możliwości.
Proszę to rozważyć.
- Chcę posłuchać. - To sprawy dorosłych.
Mówią o moim koledze.
Czego pani od nas oczekuje?
- Proszę iść z nami do szefa. - Do szefa?
Tak.
Czemu musiał podpaść temu człowiekowi?
Przez głód.
Co mu powiemy?
Poprosimy go, by go wypuścił. Powiemy, że za niego ręczymy.
Czemu taki pan miałby słuchać niedouczonych robotników?
Podobno ubija tu ważne interesy, proszę pani.
Dlatego naprawiamy tory.
Nie chcemy mieć kłopotów.
To mógłby być syn któregoś z panów.
KALIMÁN
Pani profesor,
proszę nam wybaczyć.
Proszę zrozumieć.
Naprawdę chcielibyśmy pomóc.
Ale nie możemy.
Dobrej nocy.
- Dobranoc. - Dobrej nocy.
Proszę.
Chico!
Co tu robisz? Idź, zanim cię zobaczą.
Jesteś cały?
Tak.
Myślę, że mnie wypuszczą.
Wszyscy się o ciebie martwią.
Naprawdę?
Tak. Pytali o ciebie.
Ten durny szef myśli, że mnie nastraszy,
ale tak się nie stanie.
- Mam coś dla ciebie. - Co?
- Pilnik do przecięcia krat? - Prezent dla przywódcy gangu.
Tamale i Kalimán.
Mniam.
Cholerny robak.
Cisza.
Pójdę już.
Ikal…
Dzięki za twoją przyjaźń.
Uważaj na siebie.
Tomás,
nasz syn się obudził.
Dzień dobry.
Dziękuję.
Dzień dobry, tato.
Chodź. Siadaj. Chcę z tobą porozmawiać.
Zaniosłem mu tylko prezent.
O czym mówisz?
- Usiądź. - O niczym.
Synu,
wiem, że ciężko jest
ciągle przeprowadzać się w nowe miejsce.
Znowu się przeprowadzamy?
Czekaj. Niech ojciec dokończy.
Poprosiłem związek, żeby przydzielili mnie na stałe.
Odmówili.
Podjęliśmy z mamą bardzo ważną decyzję.
Nie będzie łatwo,
ale wierzymy, że tak będzie najlepiej.
Przenosimy się.
Nie cieszysz się?
Nie chcę się przeprowadzać do miasta, wolę zostać.
Kto powiedział, że jedziemy do miasta?
Twój tata rzuci pracę, synu.
Poszukamy domu w tym mieście,
a ty skończysz szkołę.
Naprawdę?
Tak. Zadowolony?
Tak.
Co?
Dziękuję!
Jesteś już bardzo silny, synu.
Słyszałeś, Quetzal?
Nie wyjedziemy. Zostajemy!
Powiedzmy wszystkim!
Zostajemy!
Chodź!
Hej!
Zostajemy!
Hej!
Nie wyjedziemy!
Zostajemy tu!
Etéreo!
- Wiesz co? - Co?
Zostajemy tu!
Koniec mieszkania w wagonie.
- Brzmi świetnie. - Tak.
- Do zobaczenia za rok. - Oczywiście, że tak.
Jeśli zdołamy stąd wyjechać. Spójrz.
Tak.
Valerio!
Tam jest.
- Ikal! - Valerio!
Zostajemy tu!
Dlaczego?
Mój tata odejdzie z pracy.
- Opowiem ci później. - Tak, pa!
- Powiem wszystkim. - Tak.
- Quetzal, chodź! - Pa.
Ikal.
Chico.
Uciekłeś?
Nie.
Wypuścili mnie.
Moja rodzina tu zostanie, Chico.
Naprawdę?
Tak.
Coś ci jest?
Gdy się ruszam, boli mnie nawet tyłek.
Poproś Tuerta o masaż.
Nie rozśmieszaj mnie, idioto.
Kto cię pobił?
Ludzie szefa.
Ja chcę odejść, a ty zostać.
Niebo dla jednych jest piekłem dla drugich.
No cóż.
Chodźmy. Już późno.
Idź.
Ja zostanę tutaj.
Nie wrócę do domu taty.
To co zrobisz?
Możesz zostać w szkole z Quetzalem.
Pani Georgina ucieszy się na twój widok.
- Na pewno? - Tak.
Muszę już iść.
Mama mnie zbije, robi się późno.
Zawsze Tuerto może ci wymasować tyłek.
Idę.
Quetzal!
Ikal…
Fajnie, że zostajesz.
Hugo.
Dzień dobry.
Cześć. Zastanawiałam się, co to za hałas.
- Wcześnie przyszedłeś. - Chyba tak.
Coś nowego na dziś?
Nie, pracujemy nad nowym planem rozwoju.
Jedyne, co się u mnie rozwija, to nocne koszmary.
Dzień dobry.
WYDZIAŁ EDUKACJI PUBLICZNEJ
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Mirno, ktoś jest u szefa? - Nie, ale jest zajęty.
- Wejdę tam. - Nie, zaczekaj!
Upomni mnie.
O co chodzi? Czemu nie pukasz?
- Przepraszam. - Dzięki, Mirno.
Przepraszam.
Szefie…
Przykro mi, ale nie zrobię tego.
Valenzuela, wiem, że to trudne zadanie, ale to dla większego dobra.
Nie. Proszę spojrzeć.
Robimy wszystko,
by zapewnić im lepszą przyszłość.
O to chodzi. Dla tych dzieci przyszłość jest odległa.
Mają tylko teraźniejszość.
- Wrócę po południu. - Tak jest.
Valenzuela, nie rozumiesz znaczenia reformy federalnej.
To kosztuje. Ale to poświęcenie dla wszystkich.
Dla ciebie, dla mnie, dla uczniów.
To proszę wysłać innych.
Nie ma nikogo innego. To twoja praca.
Tato!
Synku!
Dziękuję bardzo, tato.
Bardzo cię kocham.
Ja też bardzo cię kocham, synu!
Będę dobrym uczniem.
Będziesz ze mnie dumny.
Już jestem z ciebie dumny, synu.
Zaśpiewajmy.
Sprzedaję fasolę!
Jesteś w Apizaco
Wiem, że wielu z was chce opuścić to miasto.
Niektórzy
już prosili o przeniesienie.
Ale najpierw musimy dokończyć ten etap.
Szefie, to niebezpieczne.
Właśnie.
Skończymy w tym miesiącu, co by się nie działo.
Będą się tu działy wielkie rzeczy.
I nie zaczną się, póki to nie będzie gotowe.
Jak komuś się to nie podoba,
wie, gdzie jest wyjście.
Ty.
Tomás Machuca,
zawsze prosisz o przerwy,
więc daj przykład.
Dalej!
Do roboty.
Chodźcie.
Wszyscy do roboty!
Nie jesteście z cukru, chłopy.
Dalej!
„Każdy…”
Dajcie mi chwilę, dzieci.
Proszę pani?
Może ja przeczytam?
Tak, proszę.
Dziękuję.
Skupcie się na tym, co czytają koledzy.
„Każdy…
tkwi sam
w sercu planety”.
„Jak promień słońca…
kiedy…”
Jacyś ludzie idą do szkoły, pani profesor.
Idą tu.
Dobrze. Skup się.
„Ledwo ot… otwarta
była nieza…”
- Pani profesor, można panią prosić? - Oczywiście.
Myślałeś, że nie zauważę?
- Czego? - Że pomagasz nauczycielce.
Ikal.
Chodź ze mną, proszę.
Chodź, synu. Muszę cię zabrać do mamy.
Ikal!
Synu.
Tato!
Chodź, synu. Pomóż mi z tym, proszę.
Spodoba ci się u kuzynów.
Nawet ich nie pamiętam.
Wiem.
Ale na pewno będzie ci tam miło.
Czemu nie możemy tu zostać?
Bo wszyscy wyjeżdżamy, Ikal.
Poradzimy sobie.
Poradzimy sobie, synu.
Już dobrze.
Możesz płakać.
Płacz, jeśli chcesz płakać.
Płacz, ile potrzebujesz, synu.
Nie możemy zabrać ze sobą Quetzala?
Nie.
Nie zostawię go samego. Obiecałem.
Ale Quetzal będzie z nauczycielką.
Nie będzie sam.
Twoi koledzy też się nim zajmą.
Gdy się zadomowimy,
będziesz mógł ich odwiedzić.
Nie chcę tu wracać.
Chodźmy!
Wyjeżdżamy za dwie godziny.
Dalej! W górę!
Za dwie godziny!
Będę się modlić do Maryi, by czuwała nad tobą i twoim synem, Lucero.
Dziękuję, Toña.
Sprawdzę, czy mój mąż wszystko spakował.
Dobrze.
Antonia, dziękuję ci za wszystko.
- Ikal! - Bardzo proszę.
- Do zobaczenia. - Ikal!
- Pa, Ikal! - Ikal!
Do widzenia.
Ikal!
Pani Georgina ma dla ciebie niespodziankę. Chodź.
Nie mogę. Zaraz jedziemy.
- No chodź. - Tak, chodźmy.
Idź się pożegnać.
Mamy jeszcze trochę czasu.
Daj mi to.
- Wkrótce wrócę. - Dobrze.
- Chodź. - Chodźmy.
Szybciej, bo będę pierwszy!
Pani profesor! Przyprowadziliśmy go!
- Jest tu. - Przyprowadziliśmy Ikala.
Chodź tu, Ikal.
Zrobimy zdjęcie klasowe wcześniej,
żebyś mógł na nim być. Chodź.
Dzieciaki, Ikal tu jest.
- Cześć, Ikal! - Ustawcie się, tak jak ćwiczyliśmy.
I jak tam niespodzianka?
To wisienka na torcie.
Chico, przyszedłeś!
Myślałeś, że przegapię zdjęcie?
Quetzal!
Dobrze.
Już, panie Alejandro.
Jesteśmy gotowi.
Raz, dwa…
Ser!
Wejdź.
Poradzisz sobie w mieście. Zobaczysz.
Co to za mina? Co się stało?
Zapomniałeś?
Mówiłam ci.
Jesteś trytonem.
Jaszczurką?
Nie.
Kimś, kto potrafi się dostosować
i przetrwać wszędzie.
Wiesz, kim jeszcze jest tryton?
Dla Greków
był bogiem mórz.
Nigdy nie lekceważ siebie, Ikal.
Obiecujesz?
No dobrze.
Będziecie tęsknić?
Wiesz co?
Gdy straciłam syna…
otworzyła mi się tu wielka dziura.
A ty mi go bardzo przypominasz.
Jesteś genialnym młodzieńcem.
Nie zapominaj o tym.
Dam ci coś, skoro już umiesz czytać.
Juliusz Verne.
Moja ulubiona.
No dobrze…
Twoja mama pewnie na ciebie czeka. Leć.
Pani profesor…
dziękuję.
Gotowy?
Chodźmy.
Jesteś głodny?
Nie.
- Jak będziesz, daj mi znać. - Tak, mamo.
Meksykańskie Koleje Państwowe
ogłaszają odjazd pociągu
do Tepetitli, Apizaco,
Tlahuapanu,
Texcoco
i miasta Meksyk jako stacji docelowej.
Stacja Buenavista.
Ikal!
Tutaj.
Ikal!
Valeria!
Żegnaj, Valeria.
Żegnaj!
- Do widzenia! - Do widzenia!
Żegnaj, Ikal!
Żegnaj, Tuerto!
Żegnaj, Ikal!
Żegnaj, Chico!
Ikal!
Quetzal…
Żegnaj, Ikal.
MALINALLI TEPENEPATL SZKOŁA PUBLICZNA
- Co porabia Ikal? - Na pewno przyjechał.
Myślisz, że nas pamięta?
Jasne. Zawsze będziemy przyjaciółmi.
Dla mnie zawsze będzie robakiem.
- Pakal. - Pakal.
Chodź tu.
- Pakal. - Pakal.
Cześć, piękny.
Pakal?
Dzień dobry.
Jak mogę pomóc?
Dzień dobry.
Hugo…
Hugo Valenzuela.
Inspektor.
Przykro mi, że tak to tutaj wygląda.
Od śmierci dyrektorki w szkole się pogorszyło.
Jak widać, szkole brakuje wielu środków.
- Dawno temu? - Co?
Dyrektorka zmarła.
W styczniu minie siedem lat.
Proszę spojrzeć…
Zamknie pan szkołę.
Proszę mi wybaczyć. To część…
planu rozwoju.
Skąd pan to ma?
Było w aktach.
Ty cholerny robaku!
Przepraszam.
Wybacz.
Studiowałam inżynierię rolnictwa.
Ale wróciłam i postanowiłam zająć się szkołą.
Co się stało z Quetzalem?
Zdechł ze starości.
A piesek, którego widziałeś w szkole,
nazywa się Pakal.
To jego wnuk.
Czemu zmieniłeś nazwisko?
Po śmierci mojego taty,
gdy przybyliśmy do miasta…
chciałem zniknąć.
Udało ci się.
Moje drugie imię to Hugo,
a panieńskie nazwisko mamy to Valenzuela.
Po to mamy po dwa imiona i dwa nazwiska.
Nigdy nie wiadomo.
A gdzie Tuerto?
A jak myślisz?
Prowadzi pociągi?
A…
powiesz coś na temat Chica?
Co mam ci powiedzieć?
Pisano o nim w gazecie.
Mówili, że to była bójka złodziei,
ale każdy wie, kto go zabił.
Co teraz zrobisz?
Czy w szkole są wakaty?
Zamkną ją.
Nie wiem kto. Bo nie ja.
Zwolnią cię.
Proszę bardzo.
Nie po to studiowałem pedagogikę.
Robiłem to, żeby uczyć.
Jest tu coś dla ciebie.
Nie patrz tak na mnie, Ikal.
Chodź tu.
To dla ciebie.
Otwórz.
Przeczytaj, co tam jest napisane.
I nie mów, że zapomniałeś.
„Dla trytona,
Ikala Machuki”.
KALIMÁN
Dziękuję.
Pepe, o czym mówiliśmy? Proszę iść z tej strony.
Mogę panu pokazać moje zadanie?
Pokażesz mi je po przerwie. Tak?
Tak, profesorze.
- Uwaga. - Tak.
Napisy: Joanna Rychlik