Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Que fas ti por aquí?
Nada, estaba a cambiarme. Marcho para á casa.
Vas á casa? Pero se non nin as tres.
- Non tiñas que estar bailando agora? - Síntome un pouco mal.
Pois eu véxote caralluda.
Saín da casa só para verte bailar,
para verte abaixarte como fas ti así.
En serio, Mono, lisco de aquí.
Mañá bailo para ti, vale? Prométocho.
- Prometíchesmo. - Prometido.
Que levas aí?
Eh?
Que?
Na bolsa, que levas?
A miña roupa. Por que?
A túa roupa?
Non te cambiaches,
vas igual ca antes.
Como para non fixarme.
Veña, dálle.
Veña, dálle, ábrea.
Ábrea.
Veña.
Filla de puta!
Cago na cona!
Filla de puta!
Puta!
Vamos.
O teléfono ó que chama está...
É ela.
Alba, non empeces.
Está anoxada.
Pola túa culpa, porque dis que non existe.
Prepara as túas cousas, marchamos.
Pero onde imos?
Non sei, pero marchamos xa.
- Está ocupado. - Merda!
Olivia?
Pero que fas aquí? Sabes a hora que é?
- Marchades? - Marchamos.
Pero mañá é a festa.
- Que festa? - O seu aniversario.
- Marchades? - Cariño, síntoo, non imos poder ir.
Non vindes?
Non, Olivia. E vai para á casa, que túa tía vaise preocupar.
Lucía?
Quen é?
Que fas aquí?
Non.
Lucía.
Como foi?
Eu que sei, Salinas.
Debía ter as chaves e sabía onde...
Como que podía telas? É unha puta bailarina.
Pois tíñaa. Vina coa bolsa, sospeitei,
entón pareina e despois...
Despois rebéntate a hostias unha tipa que mide canto.
Canto mide? Canto mide, Moro, hostia?
Eu non teño a culpa. Téñena estes, que a deixaron saír.
Sábeo Arruza?
Aínda non.
Se a cachamos antes, non ten por que sabelo.
Pero que parvo es, Moro.
Vaino saber, claro que o vai saber.
Pincheille a perna e vai coa cara rebentada.
A lonxe non puido ir, deixeina fina. Tíñala que ver.
O problema é destes. Ven unha tipa coa cara chea de sangue
cunha puñalada na coxa e déixana saír coma se nada.
- Cala. - E a culpa é de Moro. Tócate o carallo.
Temos a localización.
Cona!
- Quen che fixo isto, Lucía? - Metinme nunha lea.
Unha lea dis?
Aguanta.
Forte.
Respira, que xa está.
Xa está.
Saca a man.
Tesme que deixar quedar.
Non.
- Por favor. - Nin de broma.
Aquí non podes quedar. Cúroche isto e marchas.
Mamá...
Alba, vai ó teu cuarto. E déitate.
- Xa non marchamos? - Non.
Non o sei.
Rocío,
non podo marchar.
Aquí detrás non hai nada.
Que filla de puta.
Faime caso. Co sangue que perdeu, a lonxe non foi.
Moro, non me toques o carallo.
Pero que carallo...
Que cona é isto, Lucía?
Non é o teu puto problema.
Non, non é o meu puto problema! Efectivamente!
Dáme igual o que fagas coa túa vida.
Non podes aparecer con esa merda aquí e pór en perigo a miña filla.
Síntoo!
Séntelo?
Unha merda!
Agora mesmo colles a farmacia ambulante que levas e liscas.
- Se marcho, vanme cachar. - Non é problema meu, Lucía.
Deixaches de selo hai xa moitos anos.
- Vanme matar! - Que me dá igual!
Grazas.
Como nos atopaches?
Mamá deume o enderezo.
Mamá?
Desde cando falabas ti con mamá?
Fun ao hospital,
para despedirme.
Para despedirte?
Fodícheslle a vida e no último momento tes os collóns de aparecer
para ver se o amañas, non?
Que filla de puta.
Perdooume.
Perdooute?
Claro. E sabes por que, Lucía?
Porque, aínda que pareza mentira, mamá nunca deixou de quererte. Nunca.
É o que ten ser nai.
Que mágoa.
Onde iades en plena noite?
Que pasa?
Que ti non es a única que ten problemas,
iso pasa.
Mira, xa sei que todo isto é unha merda,
pero xa está feito.
E son moitos cartos.
Pero que me dis, Lucía?
É unha oportunidade, cona.
- E estou cun tipo nisto, vale? - Un tipo? Caralludo!
- Vaime axudar, sabe como vendelo. - Es imbécil ou que?
Escoita! Co que saquemos, podiamos comprar a casa da avoa na aldea.
E imos para alí as tres.
Seguro que é mellor ca esta merda.
Iso si.
Pois imos facelo, cona. Pensa na nena.
Nin sequera a coñeces.
Ola.
Fíxenche café.
Tomas café?
Vale, grazas.
Es a miña tía?
Si, son a túa tía.
Eu chámome Alba.
Alba...
E ti Lucía, non?
- Mamá aínda dorme? - Non, non está.
Como que non está?
Creo que marchou de noite, non está a súa maleta.
Que pasa?
Rocío!
- Rocío! - Xa cho dixen.
Vale, e non sabes onde puido marchar?
Non sei. Non lle gusta esta casa, dálle medo.
Tedes teléfono?
Só o móbil de mamá, pero seguro que o levou.
E non tendes veciños con teléfono?
Case non hai veciños.
Que miras?
Aumenta a confusión dos expertos,
que seguen sen explicar como un corpo celeste destas dimensións
puido aparecer de golpe sen detectarse antes.
Este misterioso obxecto foi visto por primeira vez hai dous días
por diversos observatorios astrofísicos.
- Bo día. - Aínda que o seu tamaño é inferior
...ao do resto de planetas, estaría moi lonxe...
Vaia cagada, Salinas. Tremenda cagada.
Está todo controlado
Fixemos correr a voz e a xente ten medo.
Ti coñeces os chineses, non?
Os de Usera.
Son os meus socios.
Facemos negocios xuntos e respéctanme.
E sabes por que? Porque cando precisan que lles chegue un paquete,
chégalles sempre puntual, sen problemas.
Están contentos.
E agora que?
Desde que Amparo deixou a churrería, non están tan bos.
Xubilouse.
Si, creo que si. Estaba maior xa.
Pois búscala e dislle que volva á churrería
a facerme churros, que lle pago.
A rapaza aínda non lle colleu o truco.
Como se chama?
Amparo, como a nai, creo que se chama.
A puta, cona. A puta.
Lucía. Chámase Lucía.
Lucía,
"a que trae a luz do día".
Coñécela?
De vista, falei con ela un par de veces. Está na tarima.
É chistoso. Pago a unha morea de subnormais
para que o teñan todo controlado...
e vén unha bailarina e pono todo co de arriba para abaixo.
Non estaba nese momento, contáronmo despois.
Pois eu creo
que a nosa Lucía non o deu feito soa.
Alguén lle daría o papexo, digo eu.
Eu... Xa me encargo.
- Asegúrolle que a vou atopar. - Xa.
Xúrollo.
Pero isto é un asunto maior, para iso está aquí Calvo.
Ti búscame a Amparo e dislle que me faga os meus churros.
Cres que poderás?
Vale, pasa.
- Bo día. - Ola. Ten un teléfono?
Preciso facer unha chamada.
- Que sexa rápido. - Grazas.
Ola, son Rocío. Agora non podo...
Veña.
Veña, rapaces, imos por elas.
De momento, nada. Ninguén a viu.
Ou iso din.
Pois era verdade.
É que son demasiados bloques. Vainos levar tempo isto, eh?
Sangue.
Que dis ti?
Da moza.
Algo seu, íntimo.
Unha bragas ou algo diso.
Consíguemo.
Miña nai querida, anda revolta a feira, meu.
Non comes?
Quen eran eses mozos?
Ninguén.
Foron eles os que te mancaron?
Que?
Onte, cando viñeches, tiñas sangue.
Foron eles? Por iso lles tes medo?
Si.
Pois telos que denunciar á policía, iso é o que hai que facer.
Claro. Pero, de momento, é mellor que quedemos aquí.
Vale.
Que fas?
Mamá quere que o butano estea pechado se non cociñamos,
por seguridade.
Claro. É que non cociño moito. Nótase, non?
Mamá di que es bailarina.
Si, algo así.
Pois podíasme ensinar.
Que?
A bailar.
Claro, ensínoche.
Pero ben, ou sexa, profesional.
Encántame.
Alba, onte cando cheguei, por que marchabades?
Xa cho dixen, a mamá dálle medo esta casa.
Pero, por que?
Pola muller de arriba.
Do piso de arriba?
Mamá di que non vive ninguén,
pero sei que lle ten medo e por iso marchou.
E déixate a ti aquí.
Iso non é moi normal.
Por que? Estás ti. Es a miña tía, non?
E quen é esa muller de arriba?
A criada.
A criada?
A súa señora non está, por iso manda ela agora.
Pero di que virá pronto.
Vaia,
e por que mamá lle ten medo á criada?
Porque dá medo. Se a vises, a ti tamén cho daría.
A ti parece que non che dá moito medo.
É que... somos amigas.
Ás veces tráeme regalos,
do espazo.
Queres velos?
Son regalos algo raros para unha nena, non?
Por que? Di que son ofrendas. A min gústanme.
Son bágoas de nenos.
Son dentes.
Alba, dime a verdade.
De onde sacaches todo isto?
Xa cho dixen, son regalos que me trae ela.
Tráechos... aquí?
Tráemos polos soños.
Faime soñar cousas feas e daquela pode entrar aquí.
Di que os soños son portas.
Que cona fas aquí?
Preciso falar con Lucía.
E a min que me dis?
Vivides xuntas, non? Ó mellor sabes onde está.
- Nin puta idea, non durmiu na casa. - Xa, iso xa o sei.
Chamoute ou algo? Sabes algo? O que sexa?
- Xa cho dixen, non chamou. - Escoita.
Lucía meteuse nunha lea tremenda
e eu só quero...
só quero axudar.
Mira, meu, non quero enredos, vale?
Non queres enredos? Pois estamos metidos nun de moito carallo.
Así que, se queres axudala, dime onde está.
Non sei nada, xúrocho.
Ensínasme agora... a bailar?
Despois, vale?
Que miras?
Es ti?
E mamá.
E a avoa.
Parecedes contentas.
Sempre estabades contentas.
Xa non?
Cando es grande é máis difícil.
Mamá nunca me conta cousas de ti.
Porque non fun moi boa irmá.
Pois a min parécesme boa.
- Será mamá? - Shhh...
Imos á festa!
- É a veciña, non vai marchar. - Festa!
Festa!
Ti quen es?
É miña tía. É bailarina.
En serio?
Ah, pois tamén pode vir.
É o seu aniversario. No quinto.
- Mellor non, Alba. - Non.
Non "venedes"?
Teñen teléfono.
- Festa! - Ola, meu amor.
- Ola! - Pero espera! Espera!
Ola. Son Lucía, a tía de Alba.
Pasa, pasa.
Grazas.
E Rocío? Non vai vir?
Tivo que saír, estou coidando eu da cativa.
Que ben.
- Torta! - Marga, ela é Lucía, a tía de Alba.
Ola.
Benvida.
- Ui, ha de ser a Rosita. - Ben!
- Tan puntual coma sempre. - Espera, espera.
Como se nota o sangue,
es igual ca a cativa e ca a nai.
Igual de guapas as tres.
Grazas.
Mi má! Se xa estades todas.
Vaia boureo tedes aquí montado.
- Ola, son Lucía. - Ola.
Que guapa, por Deus.
E que pel.
Eu é que me fixo moito nesas cousas.
E no pelo.
Toleo co pelo.
Aquí está a nosa estrela! Catorce aniños!
Toma, regalo!
- Ábreo. - Que vai ser?
- Veña, miña nena. - Veña, ábreo.
- Que será? Que será? - Un regalo?
- "Pepis"! - Ben!
- Que cousa tan bonita. - Para que montedes un salón de beleza.
Clientas non vos van faltar, garántocho.
- Veña, veña, un pouco de música. - A bailar!
Eses corpos!
Esta casa é así. Que lle imos facer.
Pois si que bailas ben ti.
Anda, bebe comigo, non me fagas o desprezo.
... e sempre perdoa. Esa nena, si, non...
Non!
Esa non son eu!
Veña, todas!
Aquí non somos moitos, xa te darías de conta.
E cando te descoidas, xa temos a troula montada.
A festa!
Alba di que non hai case veciños.
A ver, isto non é o Palace.
Todos acaban marchando de aquí.
...coa verdade, co amor...
dos demais.
E vive alguén arriba, no ático?
Leva baleiro... case trinta anos.
Totalmente trancado.
Mellor.
Mellor... Mellor por que?
Que che dá medo, criatura?
Que?
Nótaseche na mirada. Iso non se pode agachar.
É que estou algo preocupada por miña irmá.
Non sei nada dela dese onte.
Túa irmá é moi filla de súa nai.
Xa volverá.
Pero deixou a nena aquí sen dicir nada.
- Chamáchela? - Non,
esquecín o móbil.
Quería pedirvos se a podía chamar desde aquí, se non che importa.
Claro, claro que si. Como me vai importar.
Eu non son esa que ti imaxinas,
unha señorita...
Son Rocío. Agora non podo facer contigo.
Cona!
- Si? - Son eu.
Onde estás?
Cagueina. Pilloume o Moro e non sabía que facer.
Xa o sei, tranquila. Só dime onde estás.
- Dixeches que ía ser fácil. - Escóitame, Lucía.
Atoparon o teu coche, puxeron a Calvo a buscarte.
Que?
Non me fodas, Víctor. Non me fodas.
Lucía, escoita. Estamos xuntos nesta merda, vale?
Así que tes que confiar en min.
Meu amor, só dime onde estás e encárgome. Por favor.
Por favor, confía en min.
Vale.
Estou con Venus.
Ve... Ve... Venus. Que Venus? Que Venus?
Lucía, non te oio. Córtase...
Córtaseche a voz, Lucía. Onde carallo estás?
Que?
Lucía, que...?
Cago... na... puta!
O teléfono ó que chama non existe.
Cago en Dios!
O señorito.
Tía Galga.
Chámase Lucía.
Guapa.
Que queres?
O de sempre.
- Atopala. - A ver que me traes.
Mellor non pregunto.
Aí.
Seguro.
É o mesmo sangue.
A moza está aí.
Pero non se chama Lucía.
Chámase Rocío.
Que dis?
É o que vexo.
Ten coidado, señorito.
Xa me aburro.
Antes levabámonos mal, agora cáeme moi ben.
Mamá di que están algo tolas.
Un pouco, si.
Falaches con ela?
Non, non contestou.
É moi tarde. Veña, á cama.
Lucía,
cando volva, vas marchar?
Non sei, supoño.
Pero tesme que ensinar a bailar, prometíchesmo.
Mañá, agora a durmir.
Aí estás.
Lucía.
Vai á cama.
Dóeme.
Que levas aí?
Nada.
- Que fixeches, Alba? - Déixame.
Trae.
Cona!
Aguanta, aguanta.
Apértate forte, non o soltes.
Vas levarme ó médico?
Non.
Non mires.
Por que fixeches isto, Alba?
Díxomo ela. Teño que facer o que me di.
Acabouse!
Lucía.
Vós sodes as súas amigas.
Bailades xuntas. Ou o que fagades.
Non a coñecemos moito, vai sempre ó seu aire.
Si, iso xa o vimos.
Temos toda a zona vixiada,
acabará por saír coma as ratas.
E que pasa se non sae?
Que lles dicimos ós chineses?
Vaslles falar ti? En chinés?
Eu non veño moito por aquí,
non é o meu ambiente.
Se estou aquí, é porque temos un problema moi gordo.
Supoño que o imaxinades.
E estáseme acabando a paciencia.
Así que se tedes algo que dicir...
ou algo que vos contase...
ou que oísedes,
eu escóitovos con toda a miña atención.
Pois se non queredes falar...
Daquela...
a bailar.
Porque bailar... si que sabedes, non?
Teño toda a noite.
Téñoa.
Aquí, edificio Venus.
- Estás seguro? - Case.
Pero seguro que aquí as vedettes nos botan unha man.
Xa llo dixen, non sabemos nada.
Rocío.
- Igual vos soa de algo. - De que carallo falas?
Veña! Quen é Rocío?
- Creo que é súa irmá. - Ben!
Que fas aquí?
Onde carallo estabas?
Díxenche unha noite e que despois marchabas.
Estás tola?
Alba non pode quedar soa, non podes marchar así.
Alba é mala, por iso marchei.
Méteche cousas na cabeza:
esa criada, os seus regalos...
Quere tolearte.
Lucía?
Non a escoites.
Aínda estás a tempo, fai coma min.
Marcha de aquí.
Que dis?
É unha nena, é a túa filla.
Xa non.
Alba, métete no teu cuarto!
Alba!
- Esta non é a túa casa! - Non, non!
- Esta é a casa de nosa nai! - Non!
Ola.
Tróuxoche regalos.
A criada.
Quen?
Para ti.
Quen é?
Non sei, dimo ti.
Se é unha broma, non me fai graza.
Non é unha broma, foi ela.
Deixáchela pasar.
Debiches ter un soño... feo, non?
Non te movas de aquí.
Queda vendo a tele, vale?
- Aquí está a tarántula... - E ti?
Agora veño.
Xa é só cuestión de minutos que se produza este eclipse inesperado.
- Se non o queren perder... - Eclipse.
...non esquezan que para observar o fenómeno
é preciso usar lentes apropiadas que protexan da radiación solar.
Outro factor que desconcerta a comunidade científica...
Vaia tugurio, meu. Nin caixas de correo hai.
Que son dez pisos.
Como non vaiamos chamando porta por porta...
Demasiada lea.
Pois xa me dirás que facemos.
A comunidade científica segue sen poder explicar...
Se non saio en media hora, chamas a Arruza. El saberá que facer.
- Non me fodas, quedo eu aquí? - Si.
Ei, espera, espera, cona. Se está arriba, déixasma,
que ben o merezo.
Os expertos insisten en que...
- Bo día. Axúdoa? - Imbécil.
...usar para protección, deben ser homologadas...
Bo día. Mira, que parece que a empresa deste señor
falou con propietario para comprar o edificio.
Somos unha compañía de investimentos,
pero antes temos que poñernos de acordo cos inquilinos.
Por suposto.
Pase, pase.
Imos poder asistir a un dos fenómenos máis insólitos
e inesperados que recorden...
Ui.
Grazas.
Se cadra, se os coñecen, poden... axudarme.
É que... non constan os pisos.
Claro, aquí coñecémolos todos.
Pois non sabe o que me facilita as cousas.
Teño...
María Rosa Luna, que pon que é vostede.
Eh... Margarita Soliño?
- A miña irmá. - Ah, perfecto.
- Eh... Ramón Cantero? - Ui, eses marcharon o ano pasado.
Estaba moi enfermo o coitado.
Marcharon a Motril, vese que o aire alí é mellor.
Claro, é que non debe estar actualizado.
E... E... E... Hmm...
Rocío Selvas?
- Si, si. - Si, si.
- Que é o piso...? - O noveno. Pero xusto marchou onte.
E non saben onde?
Igual súa irmá, que chegou hai dous días.
Quedou coa nena. Igual ela sábeo.
Claro. E dinme que é o noveno...
Ui, míraa.
Non. Non, non, non se erga.
Alba.
Rocío...
- Rocío! - Alba.
Shh... Non fales, non fales.
Non pares, non pares.
Quen che fixo isto?
Elas.
- Quen? - As señoras de embaixo.
Mataron a todas as nenas.
Queren a Alba.
Queren... a Alba.
Lévaa, por favor.
Non, aguanta comigo.
Aguanta comigo, voute sacar de aquí.
Non, non, non. Non marches, queda.
Queda comigo, vale? Queda comigo.
Non, non podo!
Non podo!
Perdóame.
- Alba... - Perdóame por todo! Síntoo!
- Alba... - Síntoo. Non!
Non!
E... E di vostede que...
que falou cos propietarios.
Si, está todo resolto.
Eh... Dinme que Rocío Selvas é o noveno... que máis?
Que raro,
porque a propietaria son eu e...
non recordo falar con vostedes.
Será a idade?
Señoras, imos facer isto fácil.
É fácil. A que veu vostede?
Noveno... que máis?
Noveno... D.
...parece estar desafiando as limitacións do coñecemento
como valor de elongación.
Isto vai provocar este eclipse planetario inminente...
Un corpo celeste no noso sistema solar
segue sendo un misterio...
Vai haber un eclipse, estano dicindo.
Marchamos.
Pero a onde?
Puido aparecer da nada e sen previo aviso.
Dada a súa anormal traxectoria orbital...
Que pasa?
Sabes se hai outra saída do edificio?
Non.
Merda!
Quere xogar Alba?
- Non, non quere. Veña, volve á casa. - Non?
Faremos un salón de beleza.
- Olivia, non é bo momento agora. - Non quere xogar?
- Non, non quere! - Pero, por que non?
- Merda... - Eu quero xogar!
Ábreme a porta!
Que pasa?
Métete no teu cuarto e non saias de aí.
Non sei, leva case unha hora e vinte, non me colle o teléfono.
Que filla de puta. Sabíao.
A rapaza non está soa.
Enganáronnos, non? É iso?
Iso parece, pero ímolo solucionar.
Déixemo a min, patrón.
Déixemo, que entro aí e cago en Deus e na Virxe puta.
Xúroche que esta vez non vai escapar.
Ti non te movas de aí. Que non saia ninguén.
Imos facer as cousas ben, como hai que facelas.
Vale.
Tan pronto a vin, souben que ía traer problemas.
Non sei en que se meteu esa moza, pero está claro que nada bo.
- Cre que sospeita algo? - Está asustada, coma súa irmá.
Pero non vai marchar, polo seu ben.
Aquí estás.
O mensaxeiro está listo.
Déixao ir,
que esparexa a boa nova.
Ti quen es?
Ola, guapa. Vives aquí?
Si.
Estou buscando unha amiga que veu aquí hai uns días.
Chámase Lucía. Coñécela?
Son eu.
Xa.
Refírome a outra... Lucía. Se cadra víchela.
Outra?
Si, unha moza loura moi guapa.
Coñécela?
Métete debaixo da cama, non fagas ruído ningún
e, pase o que pase, non saias.
É ela.
Agora cresme?
O planeta está a punto.
Os cónsules xa chegaron,
non hai volta atrás.
Traiamos a nena.
Merda!
- Víctor! - Ven aquí.
- Hai que saír de aquí. - Non, espera. Onde está a bolsa?
Esquécete da bolsa! Están aquí, Víctor!
Atopáronme.
Moro está abaixo e moitos máis, non podemos quedar aquí!
- Vamos! - Non.
Que?
Que fas?
Iso cambia as cousas, non?
Quen cona es?
Marchamos, por favor.
Hai algo aí.
- Onde está a bolsa? - Que?
- Que onde... está a bolsa? - Víctor, que fas?
Onde está?
No armario.
- No armario... - En que armario?
Aí, no baño.
Moi ben. Moi ben.
Agora vouche dicir O que imos facer.
Voulles dicir que... te busquei pola miña conta...
e que teño a bolsa.
E vóullela dar, vale?
Pero entendes que non podo deixar que lles digas nada, non?
Non.
Non, xúrocho.
Meu amor, non é por ti,
é por eles.
Sacaríancho, teñen a Calvo.
Eu non podo permitilo.
Dime que o entendes.
Víctor...
- Déixaa! - Víctor, por favor.
Que a deixes!
Non.
- Dime que o entendes. - Víctor, non o fagas.
Víctor.
Déixaa.
- Que putada. - Déixaa!
Lucía.
Patrón.
É aquí? Vaia sitio de merda é este, non?
Estes están algo nerviosos, teñen gana de festa.
- Pois imos darlla, non? - Home.
Non sei quen carallo está dentro, pero vano pagar.
Sobre todo a rapaza. Quero verlle a cariña.
Non se preocupe, que eu tráiolla, xúrollo.
Pero tráema viva,
que eu tamén teño gana de festa.
Eu tráiolla, non se preocupe. Imos para alá.
Escóitame, corre.
Sal correndo á rúa, vale?
Para a alguén que vexas por alí
e dille que me ten que axudar, vale? Que chame á policía.
Non, tesme que ensinar a bailar.
Prometíchesmo.
Parece que xa coñeces a súa criada.
Agora só falta ela,
a súa señora, señora desta casa,
a nai da dor,
a nai de todo o triste.
Nós invocámola.
Démoslle o sangue.
Pobres nenas, verdade?
Non pasa nada, cariño. Ven comigo.
- Non, non, non. - Lucía!
Non, por favor.
Alba.
Por favor...
Lamaasthu...
estivo aquí desde aquela.
Todos estes anos.
Alimentándose desta casa,
da súa dor,
de cada berro,
de cada bágoa.
Medrando,
esperando un corpo para encarnarse.
E por fin chegou o día,
o día da coroación.
Deixa que marche.
Non, non, non, non o entendes.
Ela foi a elixida.
Será unha raíña marabillosa.
Tes que desculparme polo de túa irmá,
foi un pequeno... imprevisto.
Queríaa levar.
E iso non podiamos permitilo.
Non, non chores, acabouse.
Acabouse.
O teu papel remata aquí.
Xa está.
Fixéchelo moi ben.
Si en el firmamento
poder yo tuviera,
esta noche negra,
lo mismo que un pozo,
con un cuchillito
de luna lunera
cortaría los hierros
de tu calabozo.
Si yo fuera reina
de la luz del día,
del viento y del mar,
cordeles de esclava
yo me ceñiría
por tu libertad.
Ay, pena, penita,
pena, pena,
pena de mi corazón
que me corre por las venas,
pena,
con la fuerza de un ciclón.
Es lo mismo que un nublado
de tiniebla y pedernal.
Es un potro desbocado
que no sabe adónde va.
Es un desierto de arena,
pena,
es mi gloria en un penal.
Ay, pena. Ay, pena.
Ay, pena, penita...
...pena.
Tesme que ensinar a bailar, prometíchesmo.
Imos bailar.
Que carallo é isto?
A que cona cheira, meu?
Cona!
Que pasa?
É Lamaasthu,
está abríndose camiño.
Xa está aquí.
Miña nai, Lucía, a que armaches.
Pero se só tiñas que bailar.
Estou bailando.
Así me gusta.
Non tes que bailar? Veña, báilame.
Do Moro non se ri nin Cristo!
Veña, levanta agora. Veña, érguete. Vamos, vamos.
Se non me bailas ti, báiloche eu. Mira.
Que non pare a festa, non?
Non vai parar.
Nunca.
Está aquí!
Eras ti.
Sempre fuches ti.
Tiña que telo visto.
Ti quen es?
Lucía,
a que trae a luz do día.
Perdóote.