Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hım... Evet... Şu an yazı yazdığım kulübedeyiz. Otuz yıldır bu kulübedeyim.
Başlamadan önce ihtiyacım olacak her şeyin yanımda olduğundan emin olurum. Ee, tabii
ki sigara. Biraz kahve ve çikolata.
Ayrıca başlamadan önce hep kurşun kalemimi açarım. Altı kurşun kalemim var, sonra da
yazı tahtamı temizlerim. Silgi tozuna bakın. Evet. Sonra da başlarız.
Tabii... genellikle birkaç düzeltme gerekir.
Evet. O buraya, bu buraya. Tamam.
Şeker Henry kırk bir yaşında, bekâr ve zengindi. Zengindi çünkü vefat etmiş
zengin bir babası vardı., bekardı çünkü parasını bir kadınla paylaşmayacak kadar
bencildi. Bir metre seksen sekiz santim boyundaydı ve sandığı kadar yakışıklı
değildi. Giysilerine aşırı özen gösterirdi. Takım elbiseleri için pahalı
bir terziye, gömlekleri için gömlekçiye ve ayakkabıları için bir çizmeciye giderdi.
Berberi saçlarını on günde bir keserdi ve aynı zamanda manikür de yaptırırdı. Ona
bir kır eviyle aynı paraya mal olan bir Ferrari kullanırdı.
Bütün arkadaşları zengindi ve hayatında tek bir gün çalışmamıştı. Şeker Henry gibi
adamlar dünyanın dört bir yanında yosun gibi sürüklenirken bulunabilir. Tam olarak
kötü insanlar değillerdir ama iyi insanlar da sayılmazlar. Dekorasyonun bir
parçasıdırlar. Hım. Henry'nin türünden bütün zengin insanların ortak bir özelliği
vardır; Daha zengin olmak için müthiş bir arzu. On milyon asla yeterli değildir.
Yirmi milyon da öyle. Doyumsuzca daha fazla para arzulamaktan ve bir sabah
uyandıklarında bankada hiçbir şey bulamama korkusundan muzdariptirler. Bu
insanlar servetlerini arttırmak için çeşitli yöntemler kullanır. Kimi hisse
senedi alıp iniş çıkışlarını izler. Kimi toprak, sanat eseri ya da pırlanta alır.
Kimi rulet, yirmi bir, at yarışı oynar. Kimiyse her şeyde bahis oynar. Şeker Henry
onlardan biriydi ve bu arada hile yapmaktan kaçınmazdı.
Yazın bir hafta sonu Henry arabasıyla Sir William W'yla kalmak için Londra'dan
taşraya gitti. Ev muhteşemdi. Çevresi de öyle. Fakat Henry o Cumartesi günü eve
ulaştığında şakır şakır yağmur yağıyordu. Ev sahibi ve misafirleri akşam
üstünü oyunlar oynayarak geçirirken Henry hüzünlü biçimde pencerelere vuran
- damlaları izliyordu. -Çekeyim. Buyur.
Henry misafir odasından giriş salonuna yöneldi. Evin içinde amaçsızca
geziniyordu. Sonra gezintisi kütüphanede sonlandı.
Sir William'ın babası bir kitap koleksiyoncusuydu. Bu devasa odanın dört
duvarı yerden tavana kadar deri ciltli antika kitaplarla kaplıydı. Şeker
Henry'nin ilgisini çekmedi. O polisiye ve korku romanları okurdu. Buradakilerden
değil. Ayrılmak üzereydi ki gözüne oldukça farklı bir şey takıldı ve onu
durdurdu. Öyle inceydi ki yanındaki kitaplardan birazcık dışarı çıkmamış olsa
onu fark etmezdi. Onu raftan aldı. Aslında çocukların okulda kullandığı
karton kapaklı defter gibi bir şeydi. Kapağı lacivertti, üstünde bir şey
yazmıyordu. İlk sayfada, siyah mürekkeple muntazam bir el yazısıyla şu yazılmıştı;
"Tuhaf. Acayip. Nedir bu?" Bir sandalyeye oturdu ve en baştan okumaya
başladı. Henry'nin küçük mavi defterden okudukları şöyleydi;
Adım Z.Z. Chatterjee. Calcutta'da Yılan Yastığı Hastanesinde baş cerrahım. İki
Aralık bin dokuz yüz otuz beş sabahı doktorların dinlenme odasında çay
içiyordum. Yanımda üç doktor daha vardı. Doktor Marshall, Miltra ve Macfarlane.
Kapı çaldı. "Girin" dedim.
Affedersiniz. Bir ricada bulunabilir miyim?
"Burası özel bir oda" dedim.
Evet, biliyorum, böyle çat kapı geldiğim için özür dilerim, fakat size göstermek
istediğim çok ilginç bir şey var.
Dördümüz de rahatsız olmuştuk ve hiçbir şey söylemedik.
Beyler, ben gözlerini kullanmadan görebilen bir adamım.
Altmış yaşlarında, beyaz bıyıklı ve kulaklarının içi siyah renkli kıllarla
kaplı kısa bir adamdı.
Kafamı elli tane bandajla istediğiniz gibi sarabilirsiniz ama yine de size bir kitap
okurum.
Gayet ciddi gibiydi. Fazlasıyla merakımı uyandırmıştı. "Girin lütfen."
"Pekâlâ. Doktor Marshall kaç parmağını kaldırıyor?"
Yedi.
"Bir daha" dedim.
- Dokuz. -"Bir daha" dedim.
Üç.
-"Bir daha" dedim. - Yine üç.
"Bir daha."
Parmak yok.
Hım. Hilesi nedir?
Hile yok. Bu yıllarca çalışarak elde ettiğim gerçek bir yetenek.
Ne tür bir çalışma?
Kusura bakmayın ama orası bana özel.
Nasıl yardımcı olabiliriz?
Bir gezici tiyatroda çalışıyorum. Calcutta'ya bugün geldik. Bu akşam "Royal
Palace Hall"da açılış performansımızı sergileyeceğiz. Adım programda "Imdad
Khan, Gözlerini Kullanmadan Gören Adam" olarak geçiyor. Kumpanyamız ne zaman yeni
bir şehre gelse doğruca hastaneye gidip doktorlardan gözlerimi en profesyonel
biçimde sarmalarını isterim. Bu işin doktorlar tarafından yapılması önemli,
aksi takdirde insanlar hile yaptığımı düşünür. Sonra sokağa çıkıp tehlikeli bir
şey yapıyorum.
Diğer üç doktora baktım. Doktor Miltra ve Doktor Macfarlane hastalarına dönmek
zorundaydı. "Gidin." Ama Doktor Marshall dedi ki;
Neden olmasın? Ama işi düzgün yapalım ve kesinlikle hiçbir şey göremediğinden emin
- olalım. -Çok naziksiniz.
Lütfen ne isterseniz yapın.
Onu sarmadan önce Doktor Marshall'a diyorum; "Göz çukurlarını yumuşak ama katı
bir şeyle dolduralım."
Hamur?
"Mükemmel. Ben onu ameliyathaneye götürüp göz kapaklarını sabitlerken sen hastane
fırınına git." Imdad Khan'ı uzun koridordan ameliyathaneye indirdim.
"Lütfen şöyle uzanın" dedim. Dolaptan küçük bir Kolodyum şişesi aldım. "Bununla
göz kapaklarınızı yapıştıracağım."
Sonra nasıl çıkaracağım?
Kirpik diplerinize dikkatlice azıcık alkol dokundurursanız onu çözecektir.
Kurumasını beklerken göz kapaklarınızı kapalı tutun. İki dakika geçti.
"Gözlerinizi açmaya çalışın" dedim ama açamadı. Doktor Marshall'ın hamurundan bir
parça alıp Imdad Khan'ın gözlerinin üstüne yapıştırdım. Tüm göz çukurunu
doldurdum ve hamurun biraz da dışarıya taşmasını sağladım. Aynısını diğer gözüne
de yaptım. Sonra kenarlarını iyice bastırdım. "Rahatsız ediyor mu?" diye ona
- sordum. - Hiç değil. Sağ olun.
"Sargıyı siz sarın" dedim Doktor Marshall'a. "Parmaklarım yapış yapış
oldu."
Memnuniyetle. Şunları buraya... koyalım.
Doktor Marshall, Imdad Khan'ın hamur dolu gözlerinin üstüne kalın bir pamuk koydu.
Yerine yapıştı.
Doğrulun lütfen.
Doktor Marshall adamın kafasına sekiz santimlik bir rulo sargı bezi sardı.
Lütfen nefes almam için burnumu açıkta bırakın.
Elbette. Kusura bakmayın, dar kısmı birazcık sıkacak.
Bu nasıl?
"Mükemmel" dedim. Adam zor bir beyin operasyonu geçirmiş gibi görünüyordu.
Rahat mısınız?
Çok rahatım. Böyle titiz bir iş yaptığınız için sizi tebrik etmeliyim.
Imdad Khan yataktan kalktı ve doğruca kapıya yürüdü.
"İnanmıyorum! Gördün mü? Doğruca kapı topuzuna uzandı." Doktor Marshall
sırıtmayı kesti. Imdad Khan koridorda epey normal ve hızlı bir şekilde
yürüyordu. Doktor Marshall'la arkasından takip ediyorduk, bu adamın o devasa beyaz
bandajlı kafasıyla rahatlıkla yürüyüşünü izlemek tüyler ürperticiydi. "Gördü!" Diye
bağırdım. "Arabayı gördü, bu kesinlikle inanılmaz." Doktor Marshall cevap vermedi.
Şaşkınlıktan yüzü kaskatı kesilmişti.
Imdad Khan merdivene geldi ve sorunsuz indi. Trabzana elini bile koymadı. Birkaç
kişi yukarı çıkıyordu, tepkileri ortada.
Merdivenlerin sonunda dönüp kapıdan sokağa çıktı. Doktor Marshall'la takibe
devam ettik.
Aşağıdaki avluda bekleyen yalınayak yüz çocuk bağırarak beyaz kafalı ziyaretçimize
akın etti. İki elini havaya kaldırarak selam verdi. Doğruca bir bisiklete yürüdü,
bindi ve avluda bir sekiz çizdi. Yalınayak çocuklar tezahüratlarla ve gülerek peşine
düştü. Hızla karmaşa içindeki trafiğe çıktı ve etrafında korna çalıp vızır vızır
her yöne giden araçların olduğu yoğun caddeye daldı. Müthiş sürüyordu. Bir
dakika kadar izledik. Köşeyi dönüp gözden kayboldu. Doktor Marshall "Buna
inanamıyorum" dedi.
Buna inanamıyorum.
"Ben de öyle" dedim. "Galiba bir mucizeye şahit olduk."
Günün geri kalanında hastanede hastalarla meşguldüm. Akşam saat altıda
üstümü değiştirmek için evime döndüm. Uzun soğuk bir duş aldım. Belimdeki
havluyla verandaya oturup sodalı bir viski içtim. Saat yediye on kala Royal
Palace Hall'a ulaştım. Gösteri iki saat sürdü. Şaşırtıcı biçimde eğlendim.
Jonglör, yılan oynatıcısı, ateş yutucu, kılıcı boğazından midesine kadar sokan
kılıç yutucusu. Son olarak da, bir trampet temposuyla dostumuz Imdad Khan
gösterisini yapmak için çıktı. Birkaç seyirci kumaş ve eşarpla gözlerini
bağlamaları için sahneye geldi, ardından bir çocuğun dört bir yanına bıçaklar attı
ve çocuğun kafasına konan konserveyi altıpatlarla vurdu. Sonra, nihayet...
...Çoktan bandajlanmış kafasına metal bir fıçı kondu. Çocuk, Imdad Khan'ın bir eline
iğne, diğer eline iplik verdi. Önüne devasa bir büyüteç konuldu ve tek bir
yanlış hareket yapmadan ipliği hünerle iğneden geçirdi.
Bravo!
Şaşkına dönmüştüm.
Kuliste Imdad Khan'ı bir taburede sessizce oturmuş sahne makyajını
temizlerken buldum.
Merak ediyorsunuz doktor. Yanılıyor muyum?
"Hem de çok" dedim. Bir kez daha kulağının dışından fışkıran yoğun siyah
kıllardan çok etkilenmiştim. Başka hiç kimsede buna benzer bir şey görmemiştim.
"Bir teklifim var. Mesleğim yazarlık değil. Gözlerinizi kullanmadan görebilme
becerisini nasıl geliştirdiğinizi anlatırsanız olabildiğince doğru biçimde
yazıya dökerim, ardından British Medical Journal'da ya da belki ünlü bir dergide
yayımlanmasını sağlamaya çalışırım, bu daha çok tanınmanıza yarar mı?
Çok yararı olur.
"Harika." Hasta geçmişlerini kaydetmek için kullandığım özel bir stenom var.
Imdad Khan'ın bana o akşam söylediği her şeyi kelimesi kelimesine not aldım. Şimdi
aynını size aktarıyorum.
O AKŞAM IMDAD KHAN'IN BANA SÖYLEDİĞİ HER ŞEY
MOTAMOT
Bin sekiz yüz yetmiş üçte Kashmir eyaletinde doğdum. Babam ulusal
demiryollarında kondüktördü. Bir gün, okulumuza bir hokkabaz gelip bize gösteri
yaptı. Büyülenmiştim. İki hafta sonra bütün birikimimi alıp bir gezici tiyatro
kumpanyasına katılmak için evden kaçtım, bu bin sekiz yüz seksen altıdaydı, on üç
yaşındaydım. Üç yıl boyunca bu kumpanyayla Punjab'ın her yerine gittim.
Sonunda kumpanyanın yıldızı olmuştum. Sürekli, ee, para biriktiriyordum ve
nihayet üç bin rupinin biraz üstünde biriktirmiştim. O aralar, havaya yükselme
gücüne erişmiş büyük ve ünlü bir yoginin hikayesini duymuştum. Söylentiye göre dua
ettiğinde bütün bedeni yerden havalanıp kırk beş santimetre yükseliyormuş. Çok
müthiş bir etki bırakıyormuş.
Bıyık mı?
Ah!
Tiyatro kumpanyasından ayrılıp, söylentiye göre o yoginin yaşadığı Ganj
nehri kıyısındaki küçük bir şehre gittim. Bir gün, bir yolcunun sık bir ormanda tek
başına yaşayan bir keşişten bahsettiğini duydum. Bu benim için yeterliydi ve bir at
arabası kiralamak için hemen fırladım. Sürücüyle pazarlık ederken bir adam gelip
aynı yöne gittiğini söyledi ve arabayı ve ücretini bölüşmeyi önerdi. Vay canına, ne
müthiş bir şans. Yoldaşımla konuşurken yoginin müridi olduğunu ve o an ustasını
ziyarete gittiğini öğrendim. Pat diye söyledim: "Aradığım adam o! Onunla
tanışabilir miyim?" Yoldaşım bana uzun uzun baktı.
"Bu imkânsız" dedi. O andan itibaren sorularıma cevap vermeyi reddetti. Yine de
küçük bir şeyi öğrenmeyi başardım. Büyük Yoginin meditasyonuna günün hangi saatinde
başladığını. Yoldaşım arabaya durmasını işaret etti, indi ve gitti. Yola devam
ediyormuş gibi yaptım ama köşeyi dönünce aşağı atlayıp gizlice geri döndüm. Adam
çoktan ormanda kaybolmuştu. Çalılıklarda bir hışırtı duydum. "Bu o değilse, bir
kaplandır, saldırıya uğramak, paramparça edilmek ve kanlı küçük lokmalar halinde
yenmek üzereyim" diye düşündüm. Ama adamdı.
Adamın yürüdüğü yolda en ufak bir iz bile yoktu. Uzun bambular ve her türden yoğun
bitki örtüsü içinde kendine yol açıyordu. Onu çok sessizce ve en az yüz metre mesafe
bırakarak takip ettim. Onu gözden kaybedince, ki çoğu zaman kaybediyordum,
ayak seslerini takip edebiliyordum. Bu lideri takip et oyunu yarım saat kadar
sürdü. Sonra birden önümdeki adamı duymaz oldum. Durup dinledim.
Bir anda yoğun çalıların arasından küçük bir açıklık ve iki küçük kulübe gördüm.
Yüreğim hopladı. Yakındaki kulübenin kenarında yanında bir seccade olan küçük
bir su çukuru, üstündeyse güzel, kalın ve yaprak dolu dallarıyla büyük bir baobap
ağacı vardı. Aşırı öğlen sıcağı boyunca bekledim. Nemli öğleden sonra sıcağında da
bekledim, ardından saat beşe gelirken sessizce ağacıma tırmanıp yaprakların
arasına gizlendim.
Sonunda Büyük Yogi kulübesinden çıktı ve seccadeye bağdaş kurup oturdu. Yaptığı her
hareket yavaş ve sakindi. Avuçları aşağı bakacak şekilde ellerini dizlerine koyup
burnundan derin bir nefes aldı. Daha şimdiden bir tür aydınlık saçtığını
görebiliyordum. On dört dakika boyunca hiç kıpırdamadan bu pozisyonda kaldı.
Sonra da onu izlerken tam olarak bedeninin yerden yavaşça yükseldiğini
gördüm.
Otuz santim. Kırk. Kırk beş. Elli. Seccadeden altmış santim yukarıdaydı.
Ağacın tepesinde kendi kendime, "İşte gözünün önünde bir adam havada oturuyor"
dedim. Saatime göre bedeni kırk altı dakika havada asılı kaldı. Ardından
poposunu tekrar seccadeye koyana kadar yavaşça yere indi. Ağaçtan indim ve
doğruca ona koştum. Büyük Yogi bir leğende elini, ayağını yıkıyordu. Bana hızla "Ne
zamandır buradasın?" Diye sordu. Birden bir tuğla alıp bana öyle güçlü attı ki sağ
bacağıma, dizimin altına çarpar çarpmaz tuğla ikiye ayrıldı. Yara izi hala
duruyor, göstereyim.
Bu aslında işime yaradı. Büyük Yogi öfkeye kapılıp tuğla atmamalıydı. Yaşlı
adam utanmıştı, pişmandı ve büyük hüsrana uğramıştı. Bana yaptığı açıklamada, beni
bir müridi olarak alamayacağını fakat saldırmasını telafi etmek için bana bir
takım gayri resmi eğitimler verebileceğini söyledi, ki zaten saldırıyı hak etmiştim.
Bunlar bin sekiz yüz doksandaydı. Yaklaşık on yedi yaşındaydım.
Peki yoginin verdiği eğitim neydi? İşte geliyor.
Zihin dağınık bir şeydir. Kendini aynı anda binlerce şeyle oyalar. Çevrende
gördüğün şeylerle, duyduğun ve kokusunu aldığın, düşündüğün şeylerle, düşünmemeye
çalıştığın şeylerle. İstediğin zaman bir nesneyi gözünde canlandırmak için zihnini
odaklamayı öğrenmelisin, tek bir nesneyi, başka hiçbir şeyi değil. Buna çok
çalışırsan, bilinçli zihnini seçtiğin herhangi bir nesneye tahminen üç buçuk
dakika odaklayabilirsin. Bu yaklaşık yirmi yıl ve her gün devamlı bir çaba
gerektirir.
"Yirmi yıl!" Diye haykırdım.
Yirmi yıl. Daha uzun da sürebilir. Genelde yirmi yıl sürer, tabii bu arada
başarabilirsen.
"O zaman yaşlanmış olacağım."
Süre değişkendir. Kiminde on, kiminde otuz yıl sürer. Çok nadir durumlarda özel biri
gelip bu gücü sadece bir-iki yılda geliştirebiliyor. Ama bu milyarda bir. Sen
değilsin.
"Gerçekten o kadar zor mu? Zihnini odaklayıp küçük bir şeyi...
Neredeyse imkânsız. Dene de gör. Gözlerini kapat ve bir şey düşün. Sadece
bir nesne düşün. Gözünde canlandır, önünde gör. Birkaç saniyede zihnin
gezinmeye başlayacak. Diğer düşünceler sızacak. Bu çok zor bir şey. Böyle buyurdu
büyük, bilge, yaşlı yogi.
Böylece çalışmalarım başladı. Her akşam oturdum, gözlerimi kapayıp dünyada en çok
sevdiğim kişiyi, on yaşında bir kan hastalığından ölen abimi gözümde
canlandırdım. Yüzünü hayal etmeye odaklandım ama zihnim anında dağılmaya
başladı. Çalışmayı bıraktım, birkaç dakika dinlendim, sonra tekrar denedim. Beş yıl
her gün çalıştıktan sonra bir buçuk dakika sadece abimin yüzüne odaklanabiliyordum.
İlerleme kaydediyordum.
O sırada, hokkabazlık gösterileri yaparak iyi para kazanmaya başlamıştım. El
çabukluğum doğuştan çok iyiydi ama çalışmalarıma hep devam ettim. Nerede
olursam olayım her akşam sessiz bir yere oturup abimin yüzüne odaklanıyordum. Bazen
bir mum yakıp aleve bakarak başlardım. Mum alevinin bildiğiniz gibi üç ayrı kısmı
vardır. En üstte sarı, ortada lila ve içindeki siyah kısım. Mumu yüzümden kırk
santim uzağa ve gözlerimle aynı hizaya yerleştirdim ki göz kaslarım aşağı ya da
yukarı bakmak için en ufak bir ayarlama yapmasın. Çevremdeki her şey yok olana
kadar merkezdeki siyah kısma baktım. Sonra gözlerimi kapayıp abimin yüzüne
odaklanmaya başladım.
Bin dokuz yüz yedide, otuz dört yaşındayken zihnim farklı şeylere dalıp
gitmeden üç dakika odaklanabiliyordum. Yine o sıralar bir yeteneğimin daha
farkına varmaya başladım. Tuhaf bir hissiyattı. Gözlerimi kapadığımda ve bir
şeye derinlemesine baktığımda, baktığım nesnenin ana hatlarını görebiliyordum.
Yaşlı Yoginin söylediği bir şey aklıma geldi: "Belli kutsal kişilerin gözlerini
kullanmadan görecek kadar odaklanabildiği biliniyor" demişti.
Her akşam mum aleviyle yaptığım çalışmamı tamamladıktan sonra bir fincan kahve içip
gözlerimi bağladım ve sandalyeme oturup gözlerimi kullanmadan görmeye çalıştım.
Bir deste iskambil kağıdıyla başladım. Arkalarını inceleyerek ne olduklarını
tahmin ettim ve anında yüzde altmışlık bir başarı yakaladım. Sonra kara ve deniz
haritaları satın alıp odamın her yanına astım. Onlara gözlerim bağlı bakıp küçük
yer adlarını ve nehirleri okumak için saatlerimi harcadım. Sonraki sekiz sene bu
tür çalışmalara devam ettim. Bin dokuz yüz on beşte gözüm bağlı halde bir kitabı
baştan sona okuyabiliyordum. Başarmıştım! Nihayet bu güce sahiptim. Tabii bildiğiniz
gibi bütün hokkabazlık gösterim buna dönüştü. Seyirciler çok sevdi ama kimse
gerçek olduğuna inanmadı, hala inanmıyor. Hatta gözlerimi en ustaca bağlayan sizin
gibi doktorlar bile birinin gözlerini kullanmadan görebileceğine inanmayı
reddediyor. Bir görüntüyü beyne göndermenin başka yolları olduğunu
unutuyorlar.
Imdad Khan sessizliğe büründü. Yorulmuştu. "Başka hangi yollar?" Diye
sordum.
Açıkçası bilmiyorum.
Görme işi vücudun bir başka parçasıyla yapılıyor.
Hangi parçası?
O gece yatmadım. Bu adam dünyadaki bilim insanlarına havada takla attırabilirdi. O
yaşayan en değerli insandı. Bir görüntünün gözler kullanılmadan beyne
biyolojik, kimyasal ve sihirli biçimde nasıl gönderildiğini bulmak zorundaydım.
Körler tekrar görebilir, sağırlar tekrar duyabilir, başka neler olur? "Bu inanılmaz
adam göz ardı edilmemeli" dedim. Imdad Khan'ın o akşam anlattığı her şeyi büyük
bir özenle yazmaya başladım. Durmadan beş saat boyunca yazdım.
Sabah sekizde hastaneye gitme vakti geldiğinde en önemli kısmını bitirdim, az
önce okuduğunuz sayfaları. Doktor Marshall'la dinlenme odasındaki çay
molasına kadar görüşmedik. On dakikalık süreçte ona elimden geleni anlattım. "Bu
akşam yine tiyatroya gidiyorum" dedim. "Onu şimdi kaybedemeyiz."
- Seninle geleceğim. - O akşam yediye çeyrek kala Royal
Palace Hall'a gittik. Arabayı park ettim ve birlikte tiyatroya yürüdük. "Bir
tuhaflık var" dedim. Salon önünde kalabalık yoktu ve kapılar kapalıydı.
Postere göre gösteri oradaydı ama sonra birini üstüne siyah
boyayla bir şey yazarken gördüm.
"Bu akşamki gösteri iptal."
Kapalı kapılarda duran yaşlı bekçiye sordum: "Ne oldu?"
"Biri ölmüş."
"Kim?" Tabii bunu zaten biliyordum.
"Gözlerini Kullanmadan Gören Adam."
"Nasıl?" Diye sordum.
"Uyumuş ve uyanmamış. Olur böyle şeyler."
Yavaşça arabaya döndük.
Yoğun bir üzüntü ve öfke hissettim. Bu değerli adamı gözümün önünden
ayırmamalıydım. Yatağımı verip özenle bakmalıydım. O mucize yaratan biriydi.
Sıradan insanlara göre gizemli ve kudretli güçlerle iletişim kurabiliyordu.
Ama şimdi öldü. Doktor Marshall "Buraya kadarmış" dedi.
Buraya kadarmış.
"Evet" dedim. "Buraya kadarmış."
İşte Imdad Khan'la olan iki buluşmamda yaşanan her şeyin gerçek ve tam kaydı bu.
"Vay, vay, vay. İşte bu gerçekten çok ilginç. Bu olağanüstü bir bilgi. Hayatımı
değiştirebilir."
Henry'nin bahsettiği bu bilgi Imdad Khan'ın kendini oyun kartlarının ne
olduğunu arkalarından anlayacak şekilde eğitmesiydi. Ve bahsettiğim gibi, hileci
bir kumarbaz olduğu için Henry hemen şunu fark etti, bir servet kazanabilirdi.
Aşağıdaki servis odasına inip bir mum, bir şamdan ve bir cetvel istedi. Onları yatak
odasına götürdü, kapıyı kilitledi, perdeleri çekti ve ışıkları kapattı. Mumu
tuvalet masasına koyup bir sandalye çekti. Gözlerinin fitille aynı hizada
olduğunu fark edince memnun oldu. Cetveli kullanarak yüzünü kitapta
bahsedildiği gibi mumdan kırk santim uzakta konumlandırdı. Imdad Khan en
sevdiği kişiyi gözünde canlandırmıştı ve onun için bu vefat etmiş abisiydi.
Henry'nin abisi yoktu. Kendi yüzünü gözünde canlandırmaya karar verdi.
Henry mumun ortasındaki minik siyah bölgeye bakarken sıra dışı bir şey oldu,
zihni tamamen boşaldı, beyni durdu ve aniden o yanan hiçliğin küçük siyah
alanının içinde bütün bedeni sıcacık ve güvenli biçimde sarmalanmış gibi hissetti.
Tabii bu sadece on beş saniye sürdü ama o andan itibaren nerede ya da ne yapıyor
olursa olsun günde beş kez mumla çalışmayı ihmal etmedi. Hayatında ilk kez
kendini hevesle bir şeye kaptırmıştı ve gösterdiği ilerleme de kayda değerdi. Altı
ay sonra aklına dışarıdan hiçbir düşünce girmeden, en az üç dakika sadece kendi
yüzünün görüntüsüne konsantre olabiliyordu.
"O benim" diye düşündü. "Yoga güçlerini müthiş bir hızda edinme yeteneğine sahip
milyarda bir görülen kişiyim." İlk yılın sonunda beş buçuk dakikayı aştı. Vakti
gelmişti.
Henry'nin Londra'daki dairesinin salonu. Gece yarısı. Henry heyecandan titriyor
çünkü ilk kez bir deste kartı önüne ters koyuyor ve üsttekine konsantre oluyor.
Başta gördüğü tek şey arkalarındaki ince kırmızı çizgilerden oluşan tasarım.
Dünyadaki en yaygın iskambil kağıdı tasarımı. Şimdi konsantrasyonunu
şekillerden kartın diğer tarafına yönlendiriyor. Ve bütün gücüyle kartın
görünmeyen alt tarafına odaklanıyor. Otuz saniye geçiyor. Bir dakika. İki dakika. Üç
dakika. Henry kılını kıpırdatmıyor. Artık çok gelişmiş konsantrasyonu
kusursuz. Kartın arkasını gözünde canlandırıyor. Zihnine başka bir
düşüncenin girmesine izin yok. Dördüncü dakikada bir şeyler olmaya
başlıyor. Yavaşça, sihirle ama belirgin biçimde siyah bir karaltı maçaya, eğri bir
çizgi beşe dönüşüyor. Maça beşlisi. Parmakları titreyerek kartı kaldırıp
çeviriyor. "Başardım!" Diyor. Henry saplantılı oluyor. Yiyecek-içecek almak
Bütün gün ve sıklıkla gece geç saatlere kadar yanında kronometreyle
kartlara kapanarak süresini saniye saniye azaltıyor. Bir ay içinde bir buçuk
dakikaya indiriyor. Altı ayda yirmi saniyeye. Yedi ay sonra da on saniyeye.
Hedefi beş saniye. Eğer kartın arkasını beş saniye içinde göremezse kumarhanelerde
işe yaramayacağının farkında. Fakat hedefine yaklaştıkça ulaşması giderek
zorlaşıyor. On saniyeden dokuza inmesi dört hafta, sekize inmesi beş hafta daha
sürüyor. Bu aşamada artık çok çalışmayı dert etmiyor, aralıksız on iki saat
sorunsuz çalışabiliyor. Sonunda amacına ulaşacağından kesinlikle emin. Son iki
saniye en zoru, on bir ay sürüyor. Ama bir Cumartesi akşam üstü...
"Beş saniye." Henry her kart için zaman tutarak desteyi bitiriyor. "Beş saniye.
Beş saniye. Beş saniye." Bu ana ulaşması ne kadar zaman aldı? Aralıksız bir çabayla
üç yıl, üç ay.
Londra'da yüzün üstünde resmi kumarhane vardı. Henry en az on tanesinin üyesiydi.
Lords House favorisiydi. "Georgian" tarzı bir malikânedeydi ve ülkenin en iyisiydi.
İyi akşamlar Bay Şeker.
Dedi resepsiyonda duran ve işi yüzleri unutmamak olan adam. Henry harikulade,
geniş merdivenlerden çıkıp vezneye girdi. On bin pauntluk bir çek yazdı.
Tombul kadınlar rulet masasını besili tavuklar gibi sarmıştı. Kızarmış suratlı
adamlar ağızlarındaki puroyla ve hırsla parlayan gözlerle fişlerini sayıyordu.
Tuhaftı. Henry hayatında ilk kez bir oda dolusu aşırı zengin insana tiksinerek
baktı. Henry yirmi bir masalarından krupiyenin solunun boş olduğu birini
aradı. Krupiye, Henry'nin fişini alıp masadaki bölmeye bıraktı. Genç... duran,
kara gözlü, soluk tenli bir adamdı. Hiç gülümsemiyor, sadece gerektiğinde
konuşuyordu. Elleri çok küçüktü ve parmakları hesap makinesi gibiydi. Yirmi
beş pauntluk fiş öbeğini alıp masaya üst üste yerleştirdi. Saymasına gerek yoktu, o
hızlı parmaklar yanılmıyordu. Fişleri Henry'ye uzattı. Henry fişleri önüne
dizerken kart kutusundaki karta göz attı. Beş saniyede onlu olduğunu gördü.
Fişlerinden sekizini serdi. İki yüz Paunt. Lords Haus'daki yirmi birde izin verilen
en yüksek bahis. Onlu ona gelmişti. İkinci kartı dokuzluydu. Toplam on dokuz.
On dokuzda kart almazsınız ve krupiyenin yirmi ya da yirmi bir
yapmamasını umarsınız. Krupiye sıra tekrar Henry'ye geldiğinde...
- On dokuz. - ...dedi ve sonrakine geçti. "Durun"
dedi Henry. Krupiye durup Henry'ye döndü. Kaşlarını kaldırdı ve ona o
sert, kara gözlerle baktı.
- On dokuzda kart mı istiyorsunuz? - ...diye sordu. Tabii kutuda on dokuzu
bozmayacak sadece iki kart vardı, as ve ikili. Yalnızca bir aptal on dokuzda
kart çekerdi, hemde masada iki yüz paunt varken. Sıradaki kartın arkası açıkça
görülüyordu, krupiye ona dokunmamıştı. "Evet" dedi Henry. "Bir kart daha."
Krupiye omuz silkip verdi. Sinek ikili Henry'nin önüne, onlu ve
dokuzlunun yanına düştü.
- Yirmi bir. - ...dedi krupiye. Kara gözleri tekrar
Henry'nin yüzüne döndü ve öyle kaldı, sessizce, dikkatle, şaşkınca. Henry
dengesini bozmuştu. Belki de on dokuzda kart isteyeni ilk kez görüyordu. Bu adam
on dokuzun üstüne soğukkanlılıkla kart istemiş ve kazanmıştı. Henry krupiyenin
bakışını görüp hemen aptalca bir hata yaptığını anlamıştı. Dikkat çekmişti.
"İzninizle." Bunu bir daha yapmamalıydı. Çok dikkatli olmalı ve hatta arada bir
kaybetmeliydi. Oyun devam etti. Henry'nin avantajı muazzamdı. Kazancını mantıklı
miktarda tutmakta güçlük çekiyordu, bir saat içinde otuz bin paunt kazandı.
Orada durdu. Bu kolaylıkla bir milyon olabilirdi. "Teşekkür ederim." Henry
artık dünyadaki herkesten daha hızlı para kazanabilecek bir durumdaydı.
İlginç.
Bu gerçek bir hikâye yerine uydurma bir hikâye olsaydı şu aşamada bir tür
şaşırtıcı ve heyecanlı bir son uydurmak gerekebilirdi. Dramatik ve sıra dışı bir
son. Örneğin, Henry evine dönüp parasını saymaya başlayabilir ve bu sırada birden
bir rahatsızlık hissedebilirdi. Göğsünde bir ağrı vardır. Hemen yatmaya karar
verir. Giysilerini çıkarır. Pijamalarını giymek için çıplak halde dolaba yürür,
duvardaki boy aynasının yanından geçer. Durur. Alışkanlıktan ötürü otomatik olarak
konsantre olur. Bir anda derisinin altını görür. Röntgen gibi, hatta daha iyi, her
şeyi görür. Arterleri, damarları, kanın pompalanmasını. Karaciğeri, böbrekleri,
bağırsakları. Kalbinin attığını görür. Göğsündeki acının geldiği yere bakar ve
sağ tarafta kalbe giden büyük damarın içinde küçük, kara bir kitle görür. Bir
kan pıhtısı. Başta pıhtı sabit gibidir. Sonra hareket eder. Az hareket eder. Bir
milimetre kadar. Damardaki kan pıhtının arkasından gelip onu iter ve pıhtı yine
hareket eder, bir santim kadar ilerler. Henry dehşetle izler. Yerinden oynayıp
damar içinde ilerleyen büyük bir pıhtının en sonunda kalbe ulaşacağının farkındadır.
Ölmek üzeredir. Bu bir kurgu için kötü bir son olabilirdi ama bu hikaye kurgu değil,
gerçekti. Doğru olmayan tek şey Henry'nin ismi, Şeker Henry değildi. İsmi
saklı kalmalıydı, hala da öyle kalmalı. Onun haricinde bu gerçek bir hikaye ve
gerçek bir hikaye olduğundan gerçek bir sonu olmalı. Aslında olanlar şöyle; Hey--
Henry bir saat yürüdü. Akşam hava serin ve güzeldi. Şehir hâlâ uyanıktı. Ceketinin
iç cebindeki kalın para destesini hissedebiliyordu. Ona hafifçe vurdu. Bir
saat için büyük para. Ancak kafası karışıktı. Bu muazzam başarı için neden bu
kadar az coşku hissettiğini anlayamıyordu. Benzer bir şey üç yıl önce, yoga işlerine
başlamadan başına gelmiş olsa yerinde duramazdı, kutlamak için en yakındaki gece
kulübüne koşardı. Ama Henry coşkulu hissetmiyordu.
Üzgün hissediyordu. Her bahiste kazanacağından çok emindi. Ne heyecan, ne
belirsizlik ne de tehlike vardı. Tabii ki bundan böyle dünyayı dolaşıp milyonlar
yapabileceğini biliyordu ama eğlenceli olacak mıydı? Bir şey daha, şu da mümkün
değil miydi? Yoga güçlerini edinmek için geçirdiği süreç hayata bakışını tamamen
değiştirmiş olabilir miydi acaba? Mümkündü. Ertesi sabah Henry geç uyandı,
yataktan çıktı, tuvalet masasında duran devasa desteyi gördü... ve... onu istemedi.
Hey!
Günaydın bayım. Bu size! Bir hediye.
Bana... Ne dedin?
Al onu cebine koy!
Tamam.
Nedir o?
- Para. - Sizin olsun!
Hey!
Gelin.
Hey. Para yağıyor. Nasıl yani? Yukarıdaki adam atıyor. Deli midir nedir? Ne yapıyor
bu? Havaya attı! Geliyor, yakala! Aman tanrım! Doldur cebini! Vs.
Kapı zili çaldı.
"Ne yaptığınızı sanıyorsunuz?"
Günaydın. Kalabalık için özür dilerim, biraz para dağıtıyordum.
"İsyan çıkartıyorsunuz!"
Sadece biraz para dağıtıyorum. Kusura bakmayın. Bir daha yapmayacağım. Eminim
birazdan dağılırlar.
Polis elini belinden indirip elli pauntluk banknot gösterdi.
Aha! Siz de yakalamışsınız.
-"Bu bir delil. Bu para nereden geldi?" - Yirmi birden kazandım. Çok
şanslı bir akşam geçirdim.
Henry kulübün ismini verdi ve polis küçük bir deftere yazdı.
Kontrol edin, doğru olduğunu söylerler.
Polis not defterini indirdi. "Umurumda değil."
- Değil mi? -"Hem de hiç. Aslında hikayenize inansam
da yine de bu yaptığınız hiçbir şekilde bir mazeret olarak görülemez."
Ben yasadışı bir şey yapmadım, değil mi?
"Yasadışı mı? Aptalsınız! Böyle muazzam miktarda para kazanacak kadar şanslıysanız
ve onu dağıtmak istiyorsanız pencereden dışarı savurmazsınız. Faydalı olacak bir
yere verirsiniz. Örneğin bir hastaneye ya da yetimhaneye. Ülkenin dört bir yanında
Noel'de çocuklara hediye alacak parayı zar zor bulan hastaneler ve yetimhaneler var.
Ama sizin gibi dara düşmenin ne olduğunu hiç bilmeyen şımarık aptalın teki çıkar ve
bütün o paraları sokağa saçar!"
Dedikten sonra polis merdivenlerden inip ön kapıyı çarptı. Henry kıpırdamadı.
Polisin sözleri ve onları büyük bir öfkeyle söyleyişi onu derinden
etkilemişti. Utanmıştı. Bu berbat bir duyguydu.
Sonra birdenbire Henry vücudunda güçlü bir elektriğin tatlı bir ürperti verdiğini
hissetti ve o anda aklına her şeyi değiştirecek olan muhteşem bir fikir
geldi. Henry hızla volta atıp bu harika fikri mümkün kılacak noktaları düşünmeye
koyuldu. "Bir. Şu andan itibaren hayatım boyunca her gün çok büyük miktarda para
kazanacağım. İki. Aynı kumarhaneye altı ayda bir defadan fazla gitmemeliyim. Üç.
Bir oturuşta asla aşırı para kazanmamalıyım, gecede elli bin paunt,
sınırım bu. Dört. Yılın üç yüz altmış beş günü her gece elli bin paunt kazansam on
sekiz nokta yirmi beş milyon paunt eder. Beş. Sürekli hareket edeceğim, bir şehirde
iki-üç geceden fazla kalmayacağım. Londra, Monte Karlo, Cannes, Biarritz, Deauville,
Las Vegas, Mexico City, Buenos Aires, Nassau. Altı. Kazandığım paraları alıp
dünyanın her yerinde hastane ve yetimhaneler kuracağım. Katılıyorum. Bir
hayal olarak bu klişe ve duygusal geliyor ama aslında bunu yürütebileceğimi
düşünüyorum ve bana hiç klişe gelmiyor. Bana kalırsa bu harikulade olur. Yedi.
Bana bir ortak lazım. Masa başında oturan ve parayı alıp ihtiyacı olanlara
gönderecek biri. Kesinlikle gözümün hiçbir zaman arkada kalmayacağı biri. John
Winston Henry'nin muhasebecisiydi, babasının da. John Winston'ın babasıysa
Henry'nin büyükbabasının da muhasebecisiydi.
En zengin kişi olabilirsin.
En zengin kişi olmak istemiyorum.
İngiltere'de çalışamam. Vergi memuru hepsini alır. İsviçre'ye taşınmam
gerekecek ama hemen değil. Ben senin gibi sorumluluğu olmayan bir bekâr
değilim. Karım ve çocuklarımla konuşmalıyım. Şirket ortaklarıma haber
vermeliyim. Evimi satmalıyım, İsviçre'de bir ev bulmalıyım. Çocukları
okuldan almalıyım, böyle şeyler zaman alır.
Bir yıl sonra, Henry Lozan'daki John Winston'a yüz yirmi milyon paunttan fazla
para gönderdi.
Para haftanın beş günü Winston Şeker Limitet adlı İsviçreli bir şirkete teslim
edildi. Paranın nereden geldiğini, ona ne olacağını John Winston ve Henry dışında
kimse bilmiyordu. Pazartesi transferi hep en yüklüsüydü zira bankaların kapalı
olduğu Cuma, Cumartesi ve Pazar, Henry'nin kazançlarını içeriyordu.
Şaşırtıcı bir hızda ve bazen kimliğini haftada birkaç kez değiştirerek hareket
etti. John Winston'ın Henry'nin yeri hakkında edindiği tek ipucu parayı
gönderdiği banka adresiydi. Her şey harikuladeydi.
Henry geçen yıl, altmış üç yaşında akciğer embolisinden öldü. Ölümün gelişini
gerçekten görmüştü ama çok huzurluydu. Tam yirmi yılı aşkındır planını uyguluyordu.
Altı yüz kırk dört milyon paunt yapmıştı. Dünyanın dört yanında, iyi kurulmuş, iyi
işletilen, Lozan'daki John Winston ve çalışanları tarafından yönetilip finanse
edilen yirmi bir çocuk hastanesi ve yetimhanesi bırakmıştı. İşi tamamlanmıştı.
Tüm bunları nereden mi biliyorum? Güzel soru. Anlatayım. Henry öldükten kısa süre
sonra John Winston beni İsviçre'den aradı. Kendini Winston Şeker Limitet adlı
şirketin başındaki kişi olarak tanıttı, buluşmak ve kurumun kısa bir tarihçesini
yazmam için Lozan'a gelip gelemeyeceğimi sordu. Beni nasıl seçti
bilmiyorum. Muhtemelen bir yazar listesi vardı ve oradan seçmişti. Yüklü bir ödeme
yapacağını söyleyip şunu ekledi, "Yakın zamanda olağanüstü biri öldü. Adı Şeker
Henry'ydi. Bence insanlar dünya için yaptıklarını öğrenmeli." Bilmediğimden,
hikayenin kaleme almaya değecek kadar ilginç olup olmadığını sordum. Bu John
Winston'ı çok rahatsız etti. Hatta belki ağırına gitti. Telefonda beş dakika bana
Şeker Henry'nin gizli uğraşını anlattı. Artık sır değildi. Henry ölmüştü ve bir
daha başka bir kumarhaneye giremeyecekti. "Geliyorum" dedim. Lozan'da artık yetmiş
yaşın üstünde olan John Winston'la ve Henry'yle dünyayı dolaşıp kimliğini
gizlemek için ona muhteşem kimlikler yaratan ünlü makyaj sanatçısı Max
Engelman'le buluştum. İkisi de Henry'nin ölümüyle sarsılmıştı. Hatta Max,
John Winston'dan daha fazla.
Onu severdim. Çok büyük bir adamdı.
John Winston bana bin dokuz yüz otuz beşte, Calcutta'da, Z.Z. Chatterjee'nin
yazdığı lacivert defterin aslını gönderdi. Daha sonra onu harfiyen kopyaladım. "Son
bir soru" dedim. "Ona Şeker Henry deyip duruyorsunuz ama asıl isminin bu
olmadığını söylüyorsunuz. Hikayeyi yazarken gerçekte kim olduğunu söylememi
istemiyor musunuz?"
Hayır.
...Dedi John Winston.
Max'le ona kimliğini ifşa etmeyeceğimize söz verdik. Gerçi muhtemelen er ya da geç
sızacaktır. Sonuçta o çok tanınmış bir İngiliz ailedendi ama bulmaya
çalışmazsanız memnun olurum. Lütfen ona sadece "Bay Şeker Henry" deyin.
Ve ben de öyle yaptım.
Roald Dahl, Şeker Henry'nin İnanılmaz Öyküsü'nü
Great Missenden, Buckinghamshire'daki Gipsy House'un yazı kulübesinde
1976 Yılının Şubat ve Aralık ayları arasında yazmıştır.