Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tak.
Znajdujemy się w chatce, w której piszę.
Siedzę w niej od 30 lat.
ZDUMIEWAJĄCA HISTORIA HENRY'EGO SUGARA
Zanim zaczniemy,
muszę się upewnić, że mam wszystko, czego będę potrzebował.
Oczywiście papierosy, trochę kawy, czekoladki.
Zawsze muszę też mieć naostrzony ołówek.
Mam ich sześć. Należy też wyczyścić tablicę
z resztek gumki.
Gotowe.
I mogę zaczynać.
Zazwyczaj muszę nanieść kilka poprawek.
Henry Sugar był 41-letnim, nieżonatym i bogatym mężczyzną.
Bogactwo odziedziczył po zmarłym ojcu.
Nie miał żony, bo nie chciał dzielić się z nią pieniędzmi.
Liczył 188 cm wzrostu
i miał się za przystojniejszego, niż był w istocie.
Przywiązywał wielką wagę do garderoby.
U drogiego krawca zamawiał garnitury i koszule,
a buty u drogiego szewca.
Fryzjer przycinał mu włosy co dziesięć dni,
w tym samym czasie robiono mu też manicure.
Jeździł ferrari,
za które zapłacił tyle, co za wiejski domek.
Miał bogatych przyjaciół i nie przepracował w życiu jednego dnia.
Takich ludzi znajdziemy na całym świecie, dryfujących jak wodorosty.
Nie są szczególnie źli, lecz nie są też dobrzy.
Są jedynie częścią dekoracji.
Bogacze pokroju Henry'ego
mają jedną wspólną cechę: bardzo chcą być jeszcze bogatsi.
Dziesięć milionów to wciąż mało. Podobnie 20.
Cierpią na chroniczną chęć posiadania pieniędzy,
przerażeni, że pewnego dnia zbudzą się, a konto będzie puste.
Stosują różnorakie metody mnożenia swych fortun.
Kupują akcje i patrzą, jak zmieniają wartość.
Kupują ziemię, obrazy, brylanty. Grają w karty, obstawiają wyścigi.
Potrafią obstawiać wszystko.
Właśnie taki był Henry Sugar, uciekał się również do oszustwa.
W letni weekend
pojechał z Londynu na wieś odwiedzić sir Williama W.
Posiadłość i ziemia były wspaniałe.
Kiedy jednak dotarł w tę sobotę, padał rzęsisty deszcz.
Gospodarz i goście relaksowali się, grając w gry,
a Henry wpatrywał się ponuro w rozbijające się o szybę krople.
Henry przeszedł z salonu do holu.
Wałęsał się po domu bez celu. W końcu trafił do biblioteki.
Ojciec Williama kolekcjonował książki. Wszystkie ściany pokoju
wyłożone były po sufit oprawionymi w skórę książkami.
Henry nie był ciekaw.
Czytał tylko powieści detektywistyczne, a takich tu nie było.
Już miał wyjść,
kiedy jego wzrok przykuło coś nietypowego.
Cienka książka, którą zauważył
tylko dlatego, że jej grzbiet wystawał.
Wyciągnął ją z półki.
Okazało się,
że to tylko szkolny, dziecięcy zeszyt.
Okładka była ciemnoniebieska, niepodpisana.
Na pierwszej stronie czarnym atramentem ręcznie napisano:
O IMDADZIE KHANIE
CZŁOWIEKU, KTÓRY WIDZI BEZ UŻYCIA OCZU
Dziwne. Co to jest?
Usiadł w fotelu i zaczął lekturę.
Oto co Henry przeczytał w owym cienkim, niebieskim zeszycie.
Nazywam się Z.Z. Chatterjee. Jestem chirurgiem w szpitalu w Kalkucie.
Rankiem 2 grudnia 1935 roku
piłem w pokoju socjalnym herbatę.
Było ze mną trzech doktorów: Marshall, Mitra i Macfarlane.
Rozległo się pukanie.
„Proszę”, rzekłem.
Przepraszam, czy mógłbym prosić o przysługę?
„Tutaj nie wolno”, odparłem.
Wiem, przepraszam za najście,
ale chciałbym pokazać panom coś wielce interesującego.
Byliśmy zirytowani. Milczeliśmy.
Potrafię widzieć bez użycia oczu.
Niski, lat około 60,
białe wąsy, czarne włosy porastały mu uszy.
Można mi zawiązać oczy 50 bandażami,
a ja wciąż będę mógł czytać.
Brzmiał bardzo poważnie. Wzbudziło to moją ciekawość.
Proszę wejść.
Ile palców trzyma dr Marshall?
- Siedem. - Jeszcze raz.
- Dziewięć. - Jeszcze raz.
- Trzy. - Jeszcze.
- Znowu trzy. - Jeszcze.
Żadnych.
To sztuczka?
Nie. Nauczyłem się tego przez lata ćwiczeń.
Jakich?
Proszę wybaczyć, to prywatna sprawa.
Po co pan przyszedł?
Pracuję w objazdowym teatrze. Dziś przyjechaliśmy.
Wieczorem mamy występ w Royal Palace Hall.
Figuruję w programie jako człowiek, który widzi bez użycia oczu.
Kiedy przyjeżdżamy do miasta, idę do największego szpitala
i proszę lekarzy, by dokładnie zabandażowali mi oczy.
Koniecznie muszą to zrobić lekarze,
bo publiczność uzna, że oszukuję.
Następnie idę na ulicę i robię coś niebezpiecznego.
Spojrzałem po kolegach.
Mitra i Macfarlane musieli wracać do pacjentów. Idźcie.
- Ale dr Marshall rzekł... - Zrobimy to porządnie.
Upewnijmy się, że nic nie widzi.
Dziękuję. Mają panowie wolną rękę.
„Zanim zaczniemy”, odparłem,
„zasłońmy oczy czymś plastycznym”.
- Ciastem? - Proszę iść do piekarni.
Ja zakleję mu powieki.
Zaprowadziłem Imdada do sali operacyjnej.
Proszę się położyć.
Wziąłem z szafki butelkę kolodium.
Zakleję tym panu powieki.
Jak to później usunę?
Niewielka ilość alkoholu łatwo to rozpuści.
Proszę trzymać zamknięte, niech zastygnie.
Dwie minuty.
„Proszę otworzyć”, rzekłem. Nie mógł.
Na oczach Imdada położyłem plastry ciasta od doktora Marshalla.
Wypełniłem oczodół,
ciasto zachodziło na skórę dookoła.
To samo z drugim okiem.
Docisnąłem krawędzie.
Wszystko w porządku?
Tak. Dziękuję.
„Zabandażuj”, rzekłem do Marshalla.
Palce mi się kleją.
Z przyjemnością. Najpierw to...
Dr Marshall położył jeszcze na oczach Imdada dwa waciki.
Przykleiły się.
Proszę usiąść.
Dr Marshall obwiązał całą głowę grubym bandażem.
Proszę nie zasłaniać nosa, muszę oddychać.
Oczywiście.
Pan wybaczy, może być trochę ciasno.
I jak?
Doskonale.
Wyglądał jak po poważnej operacji mózgu.
Jak się pan czuje?
Bardzo dobrze.
Dziękuję panom, że się tak postarali.
Imdad Khan wstał i poszedł prosto do wyjścia.
Wielkie nieba! Widziałeś? Od razu sięgnął po klamkę!
Dr Marshall spoważniał.
Imdad szedł przez korytarz dziarskim krokiem.
Szliśmy tuż za nim. Dziwnie było patrzeć,
jak tak obandażowany człowiek beztrosko sobie idzie.
„Widział!”, zawołałem.
„Zauważył ten wózek. To niewiarygodne!”
Marshall nie odpowiedział.
Jego twarz wyrażała szok i niedowierzanie.
Imdad zszedł bez problemu po schodach.
Nawet nie dotknął poręczy.
Akurat wchodziły pielęgniarki. Widzicie ich reakcję.
Na dole skręcił i wyszedł na ulicę.
A ja z dr. Marshallem za nim.
Na dole setka bosych dzieci rzuciła się w stronę naszego białogłowego gościa.
Powitał je, unosząc ręce w górę.
Podszedł do roweru, wsiadł i zrobił na nim pętlę.
Bose dzieci, wiwatując, popędziły za nim.
Pognał prosto na zatłoczoną ulicę,
a trąbiące samochody mijały go z każdej strony.
Jechał po mistrzowsku.
Obserwowaliśmy go przez chwilę,
a potem skręcił i zniknął.
- „Nie wierzę”, rzekł Marshall. - Nie wierzę.
„Ja również”, odparłem.
Chyba byliśmy świadkami cudu.
Resztę dnia zajmowałem się pacjentami.
Wieczorem wróciłem do domu.
Wziąłem zimny prysznic.
Siedziałem na werandzie w samym ręczniku, popijając whisky.
Dziesięć minut przed 19, zajechałem do teatru.
Pokaz trwał dwie godziny.
Podobało mi się. Żongler, zaklinacz węży, plucie ogniem,
połykacz mieczy, który wepchnął rapier do żołądka.
Na koniec przy dźwięku fanfar
pojawił się nasz przyjaciel Imdad Khan.
Ktoś z publiczności zawiązał mu oczy,
a on rzucał nożami obok chłopca
i zestrzelił puszkę z jego głowy.
Następnie na jego zabandażowaną głowę nałożono metalową beczkę.
Chłopiec wręczył Imdadowi igłę i nitkę.
Ustawiono wielkie szkło powiększające.
Bez większego problemu
Imdad przewlókł nitkę przez igielne ucho.
Oniemiałem.
Poszedłem za kulisy, Imdad siedział na stołku
i zdejmował makijaż.
Jest pan ciekaw, prawda?
„Bardzo”, odparłem.
Znowu w oczy rzuciły mi się gęste włosy porastające mu uszy.
Nigdy takich nie widziałem.
Mam propozycję. Żaden ze mnie pisarz,
ale jeśli powie pan, jak posiadł moc
widzenia bez użycia oczu, wiernie to opiszę.
Będę zabiegał o publikację w British Medical Journal
lub słynnej gazecie.
Przydałaby się panu sława?
- Nawet bardzo. - Świetnie.
Potrafię dobrze spisywać medyczne historie.
Zapisałem wszystko, co powiedział Imdad, słowo w słowo.
Przedstawiam wam jego opowieść.
WSZYSTKO, CO WTEDY POWIEDZIAŁ MI IMDAD KHAN
(SŁOWO W SŁOWO)
Urodziłem się w Kaszmirze w 1873 roku.
Mój ojciec był konduktorem w państwowych kolejach.
Pewnego razu w szkole dał pokaz magik.
Byłem zachwycony.
Niedługo później wziąłem oszczędności
i dołączyłem do teatru objazdowego.
Było to w 1886 roku. Miałem 13 lat.
Przez trzy lata
podróżowałem z trupą po całym Pendżabie.
Stałem się jej najbardziej znanym członkiem.
Cały czas odkładałem pieniądze.
W końcu uzbierałem nieco ponad trzy tysiące rupii.
Usłyszałem o sławnym joginie,
który posiadł rzadki dar lewitacji.
Ponoć kiedy się modlił,
jego ciało unosiło się na wysokość 18 cali.
To musiało wyglądać efektownie.
Wąsy?
Odszedłem z teatru
i pojechałem do małego miasteczka nad brzegiem Gangesu,
gdzie ów jogin podobno mieszkał.
Jeden z podróżnych mówił o pustelniku,
którego spotkał żyjącego samotnie niedaleko w gęstej dżungli.
To mi wystarczyło.
Pognałem wynająć powóz.
Gdy negocjowałem cenę,
jakiś mężczyzna oznajmił, że jedzie w tę stronę
i że moglibyśmy podzielić się kosztami.
Cóż za szczęśliwy traf!
Powiedział mi też,
że jest uczniem tego wielkiego jogina
i że właśnie jedzie odwiedzić swego mistrza.
Wykrzyknąłem:
„Szukam tego człowieka! Czy mogę go poznać?”.
Mój towarzysz patrzył na mnie długo.
„To niemożliwe”, odparł.
Od tej chwili przestał odpowiadać na moje pytania.
Zdołałem jednak dowiedzieć się jeszcze,
o jakiej porze dnia wielki jogin medytuje.
Mój towarzysz kazał woźnicy się zatrzymać, zsiadł i odszedł.
Udałem, że jadę dalej, ale za zakrętem
zeskoczyłem i zakradłem się ścieżką.
Mężczyzna zdążył już zniknąć w dżungli.
Usłyszałem szelest.
„Jeśli to nie on, to pewnie tygrys,
który zaraz na mnie wyskoczy
i rozszarpie mnie na kawałeczki”.
To był on.
Ścieżka, którą szedł, była całkowicie niewidoczna.
Przeciskał się przez wysokie bambusy
i różne gęste zarośla.
Szedłem za nim bardzo cicho, w odległości co najmniej 100 jardów.
Kiedy gubiłem go z oczu, co zdarzało się często,
udawało mi się go odnaleźć po odgłosach.
Nasza zabawa w kotka i myszkę trwała pół godziny.
Nagle odgłosy ucichły. Zatrzymałem się i nasłuchiwałem.
Wtem, przez gęstwinę,
dostrzegłem polanę i dwie małe chatki.
Serce mi zabiło.
Przy bliższej z chatek była studnia,
a obok niej mata do modlitwy.
Nad wszystkim rozpościerały się piękne, pokryte liśćmi gałęzie baobabu.
Czekałem przez skwar południa.
Przez wielki wilgotny gorąc popołudnia też.
Gdy wybiła 17,
wspiąłem się po cichu na drzewo i ukryłem w listowiu.
W końcu jogin wyszedł z chatki
i usiadł po turecku na macie.
Jego ruchy były powolne i łagodne.
Złożył dłonie na kolanach
i wziął głęboki oddech przez nos.
Zobaczyłem, że zaczyna spowijać go światło.
Tkwił tak w bezruchu przez 14 minut.
I wtedy to zobaczyłem, jestem o tym przekonany,
jego ciało zaczęło się unosić.
Dwanaście cali. Piętnaście. Osiemnaście. Dwadzieścia.
Już dwie stopy nad matą.
Siedziałem na drzewie, myśląc:
„Widzisz człowieka siedzącego w powietrzu”.
Według mojego zegarka unosił się tak przez 46 minut.
Wtedy zaczął się powoli opuszczać,
aż jego pośladki dotknęły maty.
Zszedłem z drzewa i pobiegłem do jogina.
Obmywał właśnie dłonie i stopy.
„Długo tu jesteś?”, zapytał ostro.
Wziął cegłę i rzucił nią we mnie tak mocno,
że uderzając mnie w nogę, pękła na dwoje.
Do dziś mam bliznę. Mogę pokazać.
Poszczęściło mi się.
Jogini nie wpadają w gniew i nie ciskają cegłami.
Starcowi było bardzo wstyd, poczuł się sobą głęboko zawiedziony.
Wyjaśnił, że nie może przyjąć mnie na ucznia,
ale jest gotów udzielić mi pewnych instrukcji,
żeby zadośćuczynić swój atak.
Atak, na który całkowicie zasłużyłem.
Było to w 1890 roku.
Miałem prawie 17 lat.
A jakie to były instrukcje?
Oto one.
Umysł jest rozproszony.
Przetwarza tysiące różnych rzeczy na raz.
To, co cię otacza, co słyszysz, co czujesz.
O czym myślisz i o czym próbujesz nie myśleć.
Musisz umieć skoncentrować się
tylko na jednej rzeczy, jednej jedynej i na niczym innym.
Ciężką pracą nauczysz się koncentrować umysł
na wybranej rzeczy
przez około trzy i pół minuty.
Będzie to wymagało codziennych ćwiczeń przez 20 lat.
„Dwadzieścia!”, zawołałem.
Dwadzieścia. Może więcej.
Zazwyczaj tyle to zajmuje, o ile zdołasz.
Będę wtedy starcem!
Różnie bywa. Czasem dziesięć, czasem trzydzieści.
W bardzo rzadkich przypadkach trafia się ktoś,
kto opanowuje tę moc w rok lub dwa.
Jeden na miliard. To nie ty.
Aż tak trudno jest się skoncentrować...
To prawie niemożliwe. Sam spróbuj. Zamknij oczy i pomyśl o czymś.
O jednej rzeczy. Zwizualizuj ją. Wyobraź przed sobą.
Po kilku sekundach do umysłu
zaczną się wkradać inne myśli. To bardzo trudne.
Tako rzecze wielki i mądry jogin.
Rozpocząłem ćwiczenia.
Co wieczór siadałem,
zamykałem oczy i wyobrażałem sobie najukochańszą osobę,
czyli mojego starszego brata, który zmarł w wieku lat 10.
Koncentrowałem się na jego twarzy, a jak tylko umysł zaczął błądzić,
przerywałem, odpoczywałem kilka minut
i zaczynałem znowu.
Po pięciu latach ćwiczeń
potrafiłem skoncentrować się na twarzy brata
przez półtorej minuty.
Czyniłem postępy.
W międzyczasie
dorobiłem się niezłej fortuny, dając magiczne pokazy.
Mam bardzo zwinne palce.
Ale kontynuowałem ćwiczenia umysłu.
Co wieczór, gdziekolwiek byłem, znajdowałem sobie ciche miejsce,
w którym mógłbym koncentrować się na bracie.
Czasem zapalałem świeczkę i wpatrywałem się w płomyk.
Jak wiadomo, taki płomyk składa się z trzech części:
żółtej góry, fiołkoworóżowego dołu
i czarnego środka.
Umieszczałem świeczkę 16 cali od twarzy,
na poziomie oczu,
żebym nie musiał nimi ruszać
w górę lub w dół.
Patrzyłem na czarny środek, aż wszystko dookoła znikało.
Wtedy zamykałem oczy
i koncentrowałem się na twarzy brata.
W 1907, kiedy miałem 34 lata, koncentrowałem się już przez trzy minuty,
a mój umysł przestał się rozpraszać.
Wtedy też zauważyłem u siebie pewną umiejętność,
na początku tylko przeczucie,
że kiedy zamknę oczy, intensywnie na coś patrząc,
tak z całej siły,
widzę w umyśle zarys tego przedmiotu.
Przypomniały mi się słowa jogina:
„Pewni święci ludzie potrafią tak bardzo się skoncentrować,
że mogą widzieć bez użycia oczu”.
Każdej nocy po ćwiczeniach ze świeczką
wypijałem filiżankę kawy, zawiązywałem oczy
i starałem się widzieć bez ich używania.
Zacząłem od talii kart.
Patrzyłem na rewers i zgadywałem.
Już od początku 60% poprawnie.
Później kupiłem różnego rodzaju mapy
i rozwiesiłem je w pokoju.
Patrzyłem na nie przez wiele godzin i z opaską czytałem nazwy miast i rzek.
Robiłem tak co wieczór przez osiem lat.
W 1915 potrafiłem z zawiązanymi oczami
przeczytać już całą książkę.
Udało się!
W końcu się nauczyłem.
Oczywiście zrobiłem z tej mocy magiczny pokaz.
Spodobał się, ale wszyscy myślą, że to sztuczka.
Nawet lekarze jak pan, którzy sami mnie bandażowali,
nie wierzyli, że potrafię widzieć bez użycia oczu.
Zapomnieli, że obrazy można wysłać do mózgu inaczej.
Imdad Khan zamilkł.
Był zmęczony.
„Inaczej?”, zapytałem.
Prawdę mówiąc, nie wiem.
Patrzeniem zajmuje się inna część ciała.
Która?
Tej nocy nie spałem.
Naukowcy skakaliby przez tego człowieka z radości.
Jest bezcenny.
Musiałem wiedzieć, jak to działa. Biologia, chemia, magia?
Jak bez użycia oczu wysłać do mózgu obraz?
Niewidomi zaczęliby widzieć. Głusi słyszeć.
„Nie mogę tego tak zostawić”, pomyślałem.
Dokładnie spisałem wszystko, co powiedział mi Imdad Khan.
Pisałem pięć godzin bez przerwy.
Rankiem następnego dnia skończyłem część najważniejszą:
tę, którą przeczytaliście.
Dr. Marshalla spotkałem na przerwie na herbatę.
Opowiedziałem mu, ile się dało.
Wracam dziś na pokaz. Musimy to zbadać.
Idę z panem.
Wyjechaliśmy do Royal Palace Hall o 18.45.
Zaparkowałem i poszliśmy do teatru.
„Coś jest nie tak”, rzekłem.
Pusto, drzwi zamknięte.
Reklamujący występ plakat wisiał, ale napisano na nim...
„Występ odwołany”.
Zapytałem odźwiernego: „Co się stało?”.
Ktoś umarł.
„Kto?”
Znałem odpowiedź.
Człowiek, który widzi bez oczu.
„Jak to się stało?”
Zasnął i już się nie obudził.
Czasem tak bywa.
Wróciliśmy powoli do auta.
Przepełniał mnie smutek i gniew.
Powinienem był przy nim być.
Oddać mu łóżko, opiekować się.
Imdad Khan był cudotwórcą.
Potrafił łączyć się z tajemniczą mocą, niedostępną dla zwykłych ludzi.
A teraz nie żył.
„To koniec”, rzekł Marshall.
To koniec.
„Tak”, odparłem.
„To koniec”.
To dokładna relacja moich dwóch spotkań z Imdadem Khanem.
Proszę, proszę.
To niesłychanie interesujące.
Wspaniałe informacje.
Mogą odmienić mi życie.
Henry miał na myśli to,
że Imdad Khan potrafił odczytywać wartość odwróconych kart,
a że był nieuczciwym hazardzistą,
od razu zrozumiał, że może zbić fortunę.
Pobiegł na dół do lokaja
i poprosił o świeczkę, świecznik i linijkę.
Zabrał wszystko do pokoju,
zasłonił okna i zgasił światła.
Postawił świeczkę na stoliku. Wziął krzesło.
Z zadowoleniem zauważył, że oczy ma na wysokości knota.
Za pomocą linijki odmierzył 16 cali od świeczki do twarzy,
jak mówił zeszyt.
Imdad Khan wyobrażał sobie twarz ukochanej osoby,
w tym przypadku swego zmarłego brata.
Henry brata nie miał.
Postanowił, że będzie wyobrażał sobie swoją twarz.
Kiedy Henry wpatrywał się w czarny środek płomyka,
stało się coś nadzwyczajnego.
Myśli przestały płynąć, mózg przestał pracować,
poczuł, jak całe jego ciało mięciutko i wygodnie
usadawia się w środku tej płonącej czarnej nicości.
Trwało to zaledwie 15 sekund.
Postanowił, że bez względu na miejsce
będzie ćwiczył ze świeczką pięć razy dziennie.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Po raz pierwszy robił coś z entuzjazmem.
Czynił znaczące postępy.
Po sześciu miesiącach
potrafił już całkowicie skoncentrować się na swojej twarzy
przez trzy minuty.
„To ja”, pomyślał.
„Ja jestem tym jednym na miliard,
potrafię szybko opanować tę sztukę!”
Pod koniec pierwszego roku osiągał już pięć i pół minuty.
Nadszedł czas.
16 WRZEŚNIA 1959
Salon w mieszkaniu Henry'ego. Północ.
Drżąc z podniecenia,
postawił przed sobą talię kart
i skoncentrował się na górnej.
Na początku widział tylko czerwone wzorki na rewersie,
typowe dla wielu kart do gry.
Zaczął myśleć o drugiej stronie karty.
Z całej siły skoncentrował się na jej niewidocznym spodzie.
Minęło 30 sekund. Minuta, dwie, trzy.
Ani drgnął.
Osiągnął całkowite skupienie.
Wyobrażał sobie tylko kartę.
Żadna inna myśl nie miała wstępu.
W końcu coś zaczęło się dziać.
Powoli, jak za sprawą magii,
czarna plamka zamieniła się w pik, zawijasek w piątkę.
Piątka pik.
Drżącymi palcami podniósł kartę i ją odwrócił.
„Dokonałem tego”, rzekł.
Odbiło mu.
Z domu wychodzi tylko po jedzenie i picie.
Całe dnie, a czasem noce,
siedzi nad kartami z zegarkiem w ręku
i skraca czas, sekunda po sekundzie.
Po miesiącu – półtorej minuty. Po sześciu – 20 sekund.
Po kolejnych siedmiu – dziesięć.
Jego cel to pięć.
Wie, że to minimum, żeby powiodło mu się w kasynie.
Im bliżej celu, tym trudniej było go osiągnąć.
Cztery tygodnie – dziewięć sekund.
Pięć tygodni – osiem.
Mordęga mu nie wadziła.
Bez problemu ćwiczył 12 godzin z rzędu.
Wiedział, że osiągnie cel.
Ostatnie dwie sekundy zajęły mu 11 miesięcy.
Aż w pewne sobotnie popołudnie...
Pięć sekund. Henry przegląda i odmierza wszystkie karty.
Pięć sekund.
Ile mu to łącznie zajęło?
Trzy lata i trzy miesiące nieprzerwanych ćwiczeń.
W Londynie było ponad sto kasyn.
Bywał w co najmniej dziesięciu. Lord's House było jego ulubionym.
Najlepsze w okolicy, w pięknej georgiańskiej posiadłości.
Witam, panie Sugar.
...powiedział mężczyzna, który musi pamiętać twarze.
Henry wszedł po pięknych schodach do kasjera.
Wypisał czek na 10 tys. funtów.
Kobiety kłębiły się przy ruletce jak tłuste kury przy zasobniku ziarna.
Czerwoni na twarzy mężczyźni liczyli swe żetony,
w oczach błysk chciwości.
Dziwne. Po raz pierwszy Henry
spojrzał z niesmakiem na tych wstrętnych bogaczy.
Odszukał wolne miejsce na lewo od krupiera
przy stole do blackjacka.
Krupier zamontował plakietkę z nazwiskiem Henry'ego.
W miarę młody człowiek o czarnych oczach i szarej cerze.
Nie uśmiechał się i mało mówił.
Miał smukłe dłonie i matematyczne palce.
Wyjął 25-funtowy rząd żetonów i ułożył je w stosik.
Nie liczył. Te palce nigdy się nie myliły.
Podał żetony Henry'emu.
Ten rozłożył je sobie
i spojrzał na kartę przy krupierze.
W pięć sekund wyczytał, że to dziesiątka. Postawił 200 funtów,
najwyższą dozwoloną stawkę.
Dostał dziesiątkę. Druga była dziewiątka.
Dziewiętnaście.
Tyle wystarcza.
Czeka się i liczy, że krupier nie będzie miał 20 lub 21.
- Krupier powiedział... - Dziewiętnaście.
...i przeszedł dalej. „Chwila”, rzekł Henry.
Krupier odwrócił się.
Spojrzał zaskoczony.
- Dociąga pan do 19? - ...zapytał.
Tylko dwie karty nie zepsują dziewiętnastu: as i dwójka.
I tylko idiota ryzykowałby w ten sposób 200 funtów.
Widać było następną kartę. Krupier jej nie dotykał.
„Tak, poproszę”. Krupier wzruszył ramionami i dociągnął.
Do leżących przed Henrym kart dołączyła dwójka trefl.
- 21. - ...rzekł krupier.
Spojrzał czujnie na Henry'ego,
bez słowa, zdumiony.
Henry wytrącił go z równowagi. Nikt nie dociąga do 19.
A tu typek w całkowitym spokoju
dociąga kartę i wygrywa.
Henry zrozumiał, że popełnił głupi błąd.
Zwrócił na siebie uwagę. „Proszę iść”.
To się nie może powtórzyć.
Musi uważać, a nawet czasem celowo przegrać.
Kontynuował grę.
Miał tak wielką przewagę,
że nie kontrolował liczby wygranych.
W godzinę zdobył 30 tys.
Wtedy przestał.
Mógłby wygrać milion.
Dziękuję.
Henry był już pewny, że może mnożyć pieniądze
najszybciej na świecie.
Interesujące.
Gdyby to była zmyślona historia,
wydarzyłoby się teraz
coś dziwnego lub zaskakującego.
Coś dramatycznego.
Przykładowo Henry mógłby iść do domu liczyć pieniądze.
Wtedy nagle poczułby się źle.
Ból w klatce piersiowej.
Postanawia się położyć. Rozbiera się.
Idzie nago po piżamę i zakłada ją.
Po drodze mija wielkie lustro, zatrzymuje się.
Z przyzwyczajenia zaczyna się koncentrować.
Widzi przez skórę.
Jak rentgen, tylko lepiej.
Widzi arterie, żyły, płynącą krew.
Wątrobę, nerki, wnętrzności. Bijące serce.
Patrzy, gdzie go boli,
i widzi zgrubienie na dużej żyle dochodzące z prawej strony do serca.
Zakrzep. Na początku nieruchomy.
Potem zakrzep się przesuwa. Nie więcej niż milimetr.
Płynąca krew napiera na zakrzep,
a ten znów się przesuwa.
Tym razem o pół cala. Henry patrzy przerażony.
Wie, że przesuwający się żyłą zakrzep w końcu dosięgnie serca.
Umrze.
Niezłe zakończenie, gdyby to była fikcja.
Ale to prawda.
Jedyną nieprawdziwą rzeczą jest nazwisko Henry'ego.
Musi być chronione. Wciąż musi być chronione.
Reszta jest prawdziwa,
dlatego zakończenie również musi być prawdziwe.
Było tak.
Henry poszedł się przejść. Był przyjemny wieczór.
Miasto jeszcze nie spało.
Czuł pod marynarką gruby zwitek pieniędzy.
Poklepał go.
Kupa kasy za godzinę pracy.
Jednak coś nie dawało mu spokoju.
Nie rozumiał, dlaczego tak mało się cieszy.
Gdyby wygrał tyle trzy lata temu, przed jogą,
skakałby teraz z radości
i pędził do klubu balować.
Henry jednak nie czuł radości.
Było mu smutno.
W grze w karty zawsze by wygrywał.
Koniec z dreszczykiem emocji, ryzykiem przegranej.
Mógłby zjeździć świat i zarabiać miliony.
Ale jaka w tym frajda?
Czy można wykluczyć,
że proces zdobywania mocy jogi
całkowicie zmienił jego podejście do życia?
To możliwe.
Następnego ranka Henry wstał,
zobaczył wielki zwitek pieniędzy na stoliku
i nie chciał go.
Dzień dobry. To prezent dla pana!
Co?
Proszę zachować!
Dobra.
A to co?
Pieniądze.
Proszę wziąć!
Zadzwonił dzwonek.
Co pan wyprawia, do licha?
Przepraszam. Rozdawałem pieniądze.
- Powoduje pan zamieszki! - Rozdaję pieniądze.
Już nie będę. Ludzie się rozejdą.
Policjant wyjął 50-funtowy banknot.
- Też pan wziął. - To dowód. Skąd te pieniądze?
Wygrałem w karty. Poszczęściło mi się.
Policjant zapisał nazwę kasyna.
Wszystko potwierdzą.
Opuścił notes. Mam to w nosie.
- Tak? - Głęboko.
Nawet panu wierzę,
ale to nie usprawiedliwia pańskiego zachowania.
Zrobiłem coś nielegalnego?
Nielegalnego?
Jest pan idiotą!
Jeżeli ma pan dość szczęścia, by wygrać furę pieniędzy,
i chce je pan rozdać, nie rzuca pan ich przez okno.
Oddaje je pan na szczytny cel. Na jakiś szpital albo sierociniec.
Takich instytucji jest mrowie,
nie starcza im na gwiazdkowe prezenty dla dzieci.
A tu rozpuszczony idiota,
który nie zaznał trudów życia,
rzuca pieniądze na ulicę!
Policjant zszedł po schodach i trzasnął drzwiami.
Henry zamarł.
Słowa te i furia, z jaką padły,
bardzo go dotknęły.
Było mu wstyd.
To okropne uczucie.
Wtem, znienacka,
Henry poczuł, jakby przez jego ciało przeszedł prąd.
W głowie zaświtała mu myśl, która miała zmienić wszystko.
Chodząc wte i wewte,
zaczął odhaczać punkty, które tę myśl urzeczywistnią.
Jeden. Przez resztę życia
będę codziennie wygrywał wielkie kwoty.
Dwa. Do jednego kasyna nie pójdę częściej jak raz na pół roku.
Trzy. Nie wygram zbyt dużo za jednym razem.
Maksymalnie 50 tysięcy.
Cztery. 50 tysięcy razy 365 dni w roku
daje 18,25 miliona funtów.
Pięć. Podróże.
Maksymalnie trzy noce w jednym mieście.
Londyn, Monte-Carlo, Cannes, Biarritz,
Deauville, Las Vegas, Meksyk, Buenos Aires, Nassau.
Sześć. Za wygrane będę na świecie zakładał szpitale i sierocińce.
Brzmi banalnie i sentymentalnie,
ale gdyby zrobić tak naprawdę,
byłoby to coś niesłychanie cudownego.
Siedem. Potrzebuję wspólnika, który zza biurka zajmie się
dystrybucją pieniędzy.
Kogoś, komu będę mógł całkowicie zaufać.
John Winston był księgowym Henry'ego i jego ojca,
a ojciec Johna był księgowym dziadka Henry'ego.
Mógłby pan być najbogatszy na świecie.
Nie chcę być najbogatszy na świecie.
Nie możemy działać w Anglii. Zjedzą nas podatki.
Przeniosę się do Szwajcarii, ale nie jutro.
W przeciwieństwie do pana mam rodzinę i obowiązki.
Muszę powiedzieć rodzinie, uprzedzić partnerów,
sprzedać dom, kupić nowy w Szwajcarii,
zabrać dzieci ze szkoły. To potrwa.
Rok później Henry wysłał Johnowi Winstonowi do Lozanny
120 milionów funtów.
Pieniądze były wysyłane
do firmy Winston Sugar Spółka z o.o.
Nikt z wyjątkiem Johna i Henry'ego nie wiedział, skąd i na co są.
Najwięcej w poniedziałki,
gdyż zawierały wygrane z piątku i weekendu,
kiedy banki zamykano.
Działał bardzo szybko,
czasem zmieniał tożsamość kilka razy na tydzień.
John poznawał, gdzie Henry akurat jest,
po adresie banku, z którego szedł przelew. Wszystko szło cudownie.
W wieku 63 lat Henry zmarł na zator tętnicy płucnej.
Widział zakrzep, więc się tego spodziewał.
Realizował swój plan przez 20 lat.
Łącznie zarobił 644 miliony funtów.
Pozostawił 21 doskonale prosperujących szpitali i sierocińców,
zarządzanych przez Johna Winstona z Lozanny.
Ukończył swe dzieło.
Skąd o tym wszystkim wiem? Dobre pytanie. Powiem wam.
Wkrótce po śmierci Henry'ego zadzwonił do mnie John Winston.
Przedstawił się
jako prezes firmy Winston Sugar Sp. z o.o.
i poprosił, żebym przyjechał do Lozanny i spisał krótką historię organizacji.
Dlaczego akurat ja? Nie wiem.
Może przygotował listę pisarzy i wybrał losowo.
Obiecał sowite wynagrodzenie, dodając: „Niedawno zmarł niezwykły człowiek.
Nazywał się Henry Sugar.
Ludzie powinni dowiedzieć się, co zrobił dla świata”.
Jak głupiec
zapytałem, czy historia w ogóle warta jest
przelewania na papier.
To bardzo zdenerwowało pana Winstona. Może nawet go obraziłem.
Przez pięć minut
opisał mi sekretne przedsięwzięcie pana Sugara.
Przestało być tajemnicą.
Henry nie żył, nie odwiedzi już żadnego kasyna.
„Przyjadę”, odparłem.
W Lozannie poznałem 70-letniego Johna Winstona,
a także Maxa Engelmana,
pracującego z Henrym słynnego charakteryzatora,
który tworzył dlań jego tożsamości.
Obaj byli zdruzgotani śmiercią Henry'ego. Max nawet bardziej niż John.
Kochałem go. Wspaniały człowiek.
John Winston pokazał mi oryginalny zeszyt,
w którym Z.Z. Chatterjee spisał historię jogina.
Później wszystko przepisałem.
„Jeszcze coś”, rzekłem.
„Nazywa go pan Henry Sugar, ale nie tak nazywał się naprawdę.
Nie chce pan, żeby czytelnicy poznali jego nazwisko?”
- Nie. - ...odparł.
Obiecaliśmy go nie ujawniać.
Chociaż pewnie z czasem wypłynie.
Pochodził ze znanej angielskiej rodziny,
ale proszę samemu tego nie dociekać.
Proszę go nazywać Henry Sugar.
I tak też zrobiłem.
Roald Dahl napisał „Zdumiewającą historię Henry'ego Sugara”
w swojej chatce przy Gipsy House we wsi Great Missenden w Buckinghamshire
między lutym a grudniem 1976 roku.
Napisy: Krzysztof Wollschlaeger