Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ναι.
Να 'μαστε, στην καλύβα όπου γράφω.
Βρίσκομαι εδώ 30 χρόνια τώρα.
Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΕΝΡΙ ΣΟΥΓΚΑΡ
Έχει σημασία, πριν αρχίσω,
να βεβαιώνομαι ότι έχω γύρω μου όλα όσα πρόκειται να χρειαστώ.
Τσιγάρα, ασφαλώς, λίγο καφέ, σοκολάτες.
Και πάντα φροντίζω να έχω ένα καλοξυσμένο μολύβι πριν ξεκινήσω.
Έχω έξι μολύβια. Μετά μ' αρέσει να καθαρίζω τον πίνακά μου.
Δείτε πόσα τρίμματα γόμας.
Εντάξει.
Επιτέλους, μπορώ να αρχίσω.
Συνήθως, απαιτούνται λίγες διορθώσεις.
Ναι.
Είναι...
Ο Χένρι Σούγκαρ ήταν 41 ετών, ανύπαντρος και πλούσιος.
Πλούσιος, επειδή είχε πλούσιο πατέρα, νεκρό πλέον.
Ανύπαντρος, επειδή ήταν πολύ εγωιστής για να μοιραστεί τα λεφτά του.
Είχε ύψος 1,88
και ίσως μεγάλη ιδέα για την ομορφιά του.
Έδινε ιδιαίτερη προσοχή στα ρούχα του.
Πήγαινε σε άλλον ράφτη για κοστούμια,
άλλον για πουκάμισα, και σε υποδηματοποιό για παπούτσια.
Ο κομμωτής τού έπαιρνε τις άκρες κάθε δέκα μέρες
και πάντα έκανε μανικιούρ στην ίδια επίσκεψη.
Οδηγούσε Ferrari,
που του κόστισε όσο ένα εξοχικό.
Είχε μόνο πλούσιους φίλους και δεν είχε δουλέψει ούτε μία μέρα.
Άνθρωποι όπως ο Χένρι Σούγκαρ βολοδέρνουν σαν φύκια σ' όλο τον κόσμο.
Δεν είναι ιδιαίτερα κακοί άνθρωποι, ούτε και καλοί, όμως.
Είναι απλώς μέρος της διακόσμησης.
Όλοι οι πλούσιοι τύπου Χένρι, βέβαια,
έχουν μια κοινή ιδιοτυπία: μια τρομερή ανάγκη να γίνουν πλουσιότεροι.
Δέκα εκατομμύρια δεν είναι ποτέ αρκετά. Ούτε 20.
Πάντα υποφέρουν από ακόρεστη επιθυμία για χρήμα
κι από τον τρόμο να ξυπνήσουν ένα πρωί με άδειο λογαριασμό.
Για να αυξήσουν την περιουσία τους, έχουν διάφορες μεθόδους.
Επενδύουν στις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου.
Σε γη, έργα τέχνης, διαμάντια. Ποντάρουν σε ρουλέτα, χαρτιά, άλογα.
Κάποιοι ποντάρουν σε οτιδήποτε.
Ο Χένρι Σούγκαρ ήταν ένας απ' αυτούς. Και δεν ενεργούσε πάντα έντιμα.
Ένα καλοκαίρι,
ο Χένρι πήρε το αμάξι και πήγε στο εξοχικό του σερ Γουίλιαμ Γ.
Υπέροχο το σπίτι. Όπως και το κτήμα.
Όμως, το Σάββατο που έφτασε ο Χένρι, έβρεχε ήδη δυνατά.
Οικοδεσπότης και καλεσμένοι περνούσαν το απόγευμα παίζοντας,
ενώ ο Χένρι παρατηρούσε σκυθρωπός τις στάλες να σκάνε στα τζάμια.
Περιφέρθηκε έξω από το σαλόνι, στο μπροστινό χολ.
Περιπλανήθηκε άσκοπα στο σπίτι. Τελικά, μπήκε αφηρημένα στη βιβλιοθήκη.
Ο πατέρας του σερ Γουίλιαμ ήταν συλλέκτης.
Οι πελώριοι τοίχοι καλύπτονταν πλήρως από παμπάλαιους δερματόδετους τόμους.
Ο Χένρι αδιαφορούσε.
Διάβαζε μόνο αστυνομικά ή θρίλερ. Καμία σχέση με αυτά εδώ.
Πήγαινε να φύγει,
όταν κάτι ενδιαφέρον τράβηξε και κράτησε το βλέμμα του.
Τόσο λεπτό, που το είδε μόνο επειδή εξείχε από τα βιβλία που το περιέβαλλαν.
Το τράβηξε από το ράφι.
Ήταν απλούστατα
ένα τετράδιο ασκήσεων, σαν αυτά των μαθητών.
Εξώφυλλο σκούρο μπλε, χωρίς γράμματα.
Στην πρώτη σελίδα, με μαύρο μελάνι και καθαρά, ωραία γράμματα, έγραφε:
ΑΝΑΦΟΡΑ - ΙΜΝΤΑΝΤ ΚΑΝ
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΧΩΡΙΣ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑ Ζ. Ζ. ΤΣΑΤΕΡΤΖΙ
Παράξενο. Αλλόκοτο. Τι είναι αυτό;
Βολεύτηκε σε μια πολυθρόνα και ξεκίνησε από την αρχή.
Ακολουθεί αυτό που διάβασε ο Χένρι στο μικρό, μπλε τετράδιο.
Ονομάζομαι Ζ. Ζ. Τσάτερτζι. Αρχιχειρουργός στο Νοσοκομείο Καλκούτας.
Το πρωί της 2ας Δεκεμβρίου 1935,
έπινα τσάι στην αίθουσα των γιατρών.
Μαζί μου ήταν άλλοι τρεις, οι Μάρσαλ, Μίτρα και ΜακΦάρλαν.
Κάποιος χτύπησε την πόρτα.
"Περάστε" είπα.
Με συγχωρείτε. Να σας ζητήσω μια χάρη;
"Είναι ιδιωτικός χώρος" είπα.
Το ξέρω. Συγγνώμη για την ενόχληση,
μα έχω κάτι πολύ ενδιαφέρον να σας δείξω, νομίζω.
Όλοι δυσφορήσαμε και δεν είπαμε τίποτα.
Κύριοι, είμαι κάποιος που βλέπει χωρίς να χρησιμοποιεί τα μάτια του.
Ένας μικροκαμωμένος εξηντάρης,
με άσπρο μουστάκι κι ένα στρώμα μαύρες τρίχες στα αυτιά του.
Ακόμα κι αν μου τυλίξετε το κεφάλι με 50 επιδέσμους,
εγώ πάλι θα μπορώ να σας διαβάσω.
Εννοούσε την κάθε του λέξη. Ένιωσα να κεντρίζει την περιέργειά μου.
Περάστε.
Για να δούμε. Πόσα δάχτυλα δείχνει ο δρ Μάρσαλ;
-Επτά. -"Πάλι" είπα.
-Εννιά. -"Πάλι" είπα.
-Τρία. -Πάλι.
-Ξανά τρία. -Πάλι.
Κανένα.
Τι κόλπο κάνεις;
Κανένα κόλπο. Το κατάφερα έπειτα από χρόνια εξάσκησης.
Τι είδους εξάσκησης;
Με συγχωρείτε, αυτό είναι προσωπικό θέμα.
Τι θέλετε από μας;
Δουλεύω σε περιοδεύοντα θίασο. Φτάσαμε σήμερα.
Απόψε ξεκινάμε παραστάσεις στο Ρόιαλ Πάλας Χολ.
Το πρόγραμμα με αναφέρει ως:
Ιμντάντ Καν, Ο Άνθρωπος Που Βλέπει Χωρίς Μάτια.
Όποτε φτάνουμε σε μια πόλη, πάω στο μεγαλύτερο νοσοκομείο
και ζητώ να μου δέσουν τα μάτια όσο το δυνατόν καλύτερα.
Είναι σημαντικό να γίνει από γιατρούς,
αλλιώς ο κόσμος θα με θεωρεί απατεώνα.
Έπειτα, βγαίνω στον δρόμο και κάνω κάτι επικίνδυνο.
Κοίταξα τους άλλους.
Δρ Μίτρα και δρ ΜακΦάρλαν είχαν ασθενείς.
Πηγαίνετε. Μα ο δρ Μάρσαλ είπε...
Γιατί όχι; Ας γίνει σωστά.
Ας φροντίσουμε να μη βλέπει τίποτα.
Είστε ευγενικός. Κάντε ό,τι κρίνετε.
"Πριν τον περιδέσουμε" είπα,
"γέμισε τις κόγχες με κάτι μαλακό, στερεό".
-Ζυμάρι; -Άψογο. Πήγαινε στον φούρνο.
Εγώ θα του πιάσω τα βλέφαρα.
Οδήγησα τον Ιμντάντ στο χειρουργείο.
"Ξαπλώστε" είπα.
Πήρα ένα μπουκαλάκι κολλόδιο.
Μ' αυτό θα σας σφραγίσω τα βλέφαρα.
Πώς θα το αφαιρέσω;
Θα διαλυθεί με λίγο αλκοόλ κάτω από τις βλεφαρίδες.
Κρατήστε τα μάτια κλειστά μέχρι να σκληρύνει.
Πέρασαν δύο λεπτά.
"Ανοίξτε τα μάτια" είπα. Δεν μπορούσε.
Πήρα ζυμάρι από τον δρα Μάρσαλ και το άπλωσα στο ένα μάτι του Ιμντάντ.
Γέμισα όλη την κόγχη,
ώστε το ζυμάρι να καλύψει και λίγο γύρω δέρμα.
Το ίδιο έκανα στο άλλο μάτι.
Πίεσα δυνατά τις άκρες.
"Σας είναι δυσάρεστο;" ρώτησα.
Καθόλου. Ευχαριστώ.
"Περίδεσέ τον" είπα στον Μάρσαλ. Τα δάχτυλά μου κολλάνε.
Μετά χαράς. Θα βάλουμε αυτά εδώ...
Ο δρ Μάρσαλ πρόσθεσε παχύ χειρουργικό βαμβάκι πάνω από το ζυμάρι.
Κόλλησε καλά.
Ανακαθίστε.
Ο δρ Μάρσαλ τύλιξε πρόσωπο και κεφάλι με επίδεσμο 7,5 εκατοστών.
Αφήστε τη μύτη ελεύθερη για να αναπνέω.
Φυσικά.
Συγγνώμη, θα νιώσετε ένα τσίμπημα στη σφιχτή πλευρά.
Πώς σας φαίνεται;
"Περίφημο" είπα.
Σαν να είχε κάνει μια φρικτή επέμβαση εγκεφάλου.
Πώς νιώθετε;
Πολύ καλά.
Οφείλω να σας επαινέσω για τη διεξοδική δουλειά σας.
Ο Ιμντάντ Καν σηκώθηκε και περπάτησε προς την πόρτα.
Θεέ και Κύριε! Το είδες; Έπιασε κατευθείαν το χερούλι!
Ο Μάρσαλ δεν χαμογελούσε πια.
Ο Ιμντάντ περπατούσε άνετα, σβέλτα στον διάδρομο.
Ήμασταν στα 4-5 μέτρα. Αλλόκοτο να παρακολουθείς κάποιον
με έναν πελώριο επίδεσμο στο κεφάλι να βολτάρει χαλαρά...
"Το είδε!" αναφώνησα.
"Είδε το καρότσι! Είναι απίστευτο!"
Ο δρ Μάρσαλ δεν απάντησε. Έκανε έναν μορφασμό δυσπιστίας και σοκ.
Ο Ιμντάντ κατέβηκε τις σκάλες άνετα.
Δεν έπιανε καν την κουπαστή.
Πολλοί ανέβαιναν πάνω. Έβλεπες πώς αντιδρούσαν.
Μετά τη σκάλα, έστριψε και κατευθύνθηκε προς την έξοδο.
Τον ακολουθούσαμε από κοντά.
Κάτω στην αυλή, 100 ξυπόλητα παιδιά όρμησαν φωνάζοντας
προς τον λευκοκέφαλο επισκέπτη.
Αυτός τα χαιρέτησε υψώνοντας τα χέρια.
Πήγε προς ένα ποδήλατο, ανέβηκε και έκανε ένα οχτάρι.
Τα παιδιά τον κυνηγούσαν γελώντας και ζητωκραυγάζοντας.
Ξεχύθηκε στην κυκλοφορία του πολύβουου δρόμου,
με τις κόρνες των οχημάτων να δίνουν και να παίρνουν.
Οδηγούσε καταπληκτικά.
Για ένα λεπτό, διακρινόταν ακόμα.
Μετά, εξαφανίστηκε σε μια στροφή.
-"Δεν το πιστεύω" είπε ο δρ Μάρσαλ. -Δεν το πιστεύω.
"Ούτε εγώ" είπα.
Γίναμε μάρτυρες ενός θαύματος.
Την υπόλοιπη μέρα, ασχολήθηκα με ασθενείς.
Το απόγευμα, πήγα σπίτι μου να αλλάξω. Έκανα ένα μακρύ, κρύο ντους.
Ήπια ένα ουίσκι με σόδα στη βεράντα, με μόνο μια πετσέτα στη μέση.
Στις επτά παρά δέκα, έφτασα στο Ρόιαλ Πάλας Χολ.
Η παράσταση κράτησε δύο ώρες.
Παραδόξως, την απόλαυσα. Ζογκλέρ, γητευτής φιδιών, πυροφάγος
κι ένας που έσπρωξε ένα μακρύ ξίφος μέχρι το στομάχι.
Τέλος, οι τρομπέτες σάλπισαν
την εμφάνιση του φίλου μας, Ιμντάντ Καν.
Μέλη του κοινού κλήθηκαν να του δέσουν τα μάτια.
Αφού πέταξε μαχαίρια γύρω από ένα αγόρι,
πυροβόλησε το τενεκεδάκι πάνω στο κεφάλι του.
Τέλος, του φόρεσαν ένα μεταλλικό βαρέλι στο ήδη δεμένο κεφάλι του.
Το αγόρι τού έδωσε μια βελόνα στο ένα χέρι και κλωστή στο άλλο.
Μπροστά του έβαλαν έναν μεγάλο μεγεθυντικό φακό.
Χωρίς περιττές κινήσεις,
πέρασε άψογα την κλωστή από την τρύπα της βελόνας.
Έμεινα άναυδος.
Στα παρασκήνια ο Ιμντάντ καθόταν ήρεμος,
ενώ ξεβαφόταν.
Σας τρώει η περιέργεια, γιατρέ.
"Εντελώς" είπα.
Με εντυπωσίασε ξανά η συστάδα από μαύρες τρίχες στα αυτιά του.
Δεν είχα ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο.
Έχω μια πρόταση: Δεν γράφω επαγγελματικά.
Όμως, αν μου πείτε πώς αποκτήσατε τη δύναμη
να βλέπετε χωρίς μάτια, θα το καταγράψω με ευλάβεια.
Θα παλέψω να δημοσιευτεί στη Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση,
ή σε διάσημο περιοδικό.
Θα βοηθούσε; Το να γίνετε πιο γνωστός;
-Θα βοηθούσε πολύ. -Περίφημα.
Έχω μια μέθοδο στενογραφίας για ιατρικά ιστορικά.
Θεωρώ ότι κατέγραψα όλα όσα μου είπε, λέξη προς λέξη.
Σας τα μεταφέρω με απόλυτη ακρίβεια.
ΟΣΑ ΜΟΥ ΕΙΠΕ Ο ΙΜΝΤΑΝΤ ΚΑΝ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ
(ΛΕΞΗ ΠΡΟΣ ΛΕΞΗ)
Γεννήθηκα στο Κασμίρ το 1873.
Ο πατέρας μου ήταν εισπράκτορας στους σιδηροδρόμους.
Μια μέρα, ήρθε στο σχολείο μας ένας ταχυδακτυλουργός.
Μαγεύτηκα.
Λίγο μετά, πήρα τις οικονομίες μου και έφυγα με έναν περιοδεύοντα θίασο.
Αυτό έγινε το 1886. Ήμουν 13 ετών.
Για τρία χρόνια,
γυρνούσα με τον θίασο όλο το Πουντζάμπ.
Στο τέλος, ήμουν το πρώτο όνομα.
Όλον αυτόν τον καιρό, έκανα οικονομίες.
Τελικά, μαζεύτηκαν λίγο πάνω από 3.000 ρουπίες.
Άκουσα να λένε για έναν σπουδαίο, φημισμένο γιόγκι,
με τη σπάνια ικανότητα της αιώρησης.
Όταν προσευχόταν, έλεγαν,
όλο του το σώμα ανυψωνόταν 45 πόντους από το έδαφος.
Στη χειρότερη, ένα τρομερό εφέ.
Μουστάκι;
Άφησα τον θίασο
και πήγα στον μικρό οικισμό στις όχθες του Γάγγη,
όπου κατά τις φήμες ζούσε ο γιόγκι.
Μια μέρα, ένας ταξιδιώτης ανέφερε έναν ερημίτη
που είχε συναντήσει όχι μακριά από κει, ολομόναχο στη ζούγκλα.
Αυτό μου ήταν αρκετό.
Έσπευσα να νοικιάσω άλογο και κάρο.
Ενώ παζάρευα με τον οδηγό,
ήρθε κάποιος που πήγαινε προς την ίδια κατεύθυνση
και πρότεινε να μοιραστούμε το κάρο και τα έξοδα.
Τι αδιανόητα φανταστική τύχη!
Μιλώντας στον συνταξιδιώτη,
έμαθα ότι ήταν μαθητής του ίδιου του μεγάλου γιόγκι,
καθ' οδόν για να επισκεφθεί τον δάσκαλό του.
Δεν άντεξα.
"Αυτόν ψάχνω! Μπορώ να τον συναντήσω;"
Εκείνος μου έριξε ένα μακρύ, αργόσυρτο βλέμμα.
"Αυτό είναι αδύνατον" είπε.
Από εκείνη την ώρα, δεν απαντούσε στις ερωτήσεις μου.
Ωστόσο, κατάφερα να μάθω μια λεπτομέρεια:
την ώρα της μέρας που ο γιόγκι άρχιζε τον διαλογισμό.
Ο συνταξιδιώτης μού έκανε νεύμα να σταματήσω, κατέβηκε κι εξαφανίστηκε.
Προσποιήθηκα ότι συνέχισα. Μόλις έστριψα,
πήδηξα κάτω και χώθηκα στο μονοπάτι.
Ο άντρας είχε ήδη εξαφανιστεί στη ζούγκλα.
Κάτι θρόισε στη χαμηλή βλάστηση.
"Αν δεν είναι αυτός, θα 'ναι τίγρη.
Θα μου χιμήξει, θα με ξεσκίσει
και θα με φάει σε μπουκίτσες αιμάτινης σάρκας".
Ήταν αυτός.
Εκεί που περπατούσε δεν υπήρχε ούτε υποψία μονοπατιού.
Προχωρούσε παραμερίζοντας ψηλά μπαμπού
και κάθε λογής πυκνή βλάστηση.
Γλίστρησα πίσω του αθόρυβα, κρατώντας απόσταση περίπου 100 μέτρων.
Όποτε τον έχανα από τα μάτια μου, δηλαδή συνέχεια,
ακολουθούσα τον ήχο των βημάτων του.
Αυτή η νευρική παρακολούθηση κράτησε για μισή ώρα.
Τότε, ξαφνικά, έπαψα να τον ακούω.
Σταμάτησα και έστησα αυτί.
Μέσα από τους πυκνούς θάμνους,
ξάφνου διέκρινα ένα ξέφωτο και δυο καλύβες.
Η καρδιά μου αναπήδησε.
Δίπλα στην κοντινότερη, ήταν ένας νερόλακκος
με ένα χαλάκι προσευχής δίπλα του.
Από πάνω, ένα μεγάλο μπάομπαμπ με όμορφη, παχιά φυλλωσιά.
Όλη τη λάβρα του μεσημεριού, περίμενα.
Τη βαριά, υγρή ζέστη του απογεύματος, περίμενα.
Καθώς πλησίαζε πέντε,
σκαρφάλωσα αθόρυβα στο δέντρο και κρύφτηκα στις φυλλωσιές.
Ο μεγάλος γιόγκι βγήκε από την καλύβα
και κάθισε οκλαδόν στο χαλάκι.
Κάθε του κίνηση ήταν ήρεμη και απαλή.
Έβαλε τα χέρια στα γόνατά του με τις παλάμες κάτω
και πήρε μακριά εισπνοή από τη μύτη.
Μπορούσα ήδη να διακρίνω κάτι σαν λάμψη να τον περιλούζει.
Για 14 λεπτά, παρέμεινε σε απόλυτη ακινησία.
Μετά, ενώ τον παρακολουθούσα, είδα, κι είμαι βέβαιος γι' αυτό,
το σώμα του να σηκώνεται αργά.
Τριάντα πόντοι από το έδαφος. Σαράντα. Σαράντα πέντε. Πενήντα.
Εξήντα πόντοι από το χαλάκι.
Ψηλά στο δέντρο, αναλογίστηκα
"Εκεί μπροστά σου, ένας άντρας κάθεται στον αέρα".
Σαράντα έξι λεπτά, με το ρολόι, έμεινε το σώμα του να αιωρείται.
Μετά, επέστρεψε αργά στο έδαφος,
ώσπου τα οπίσθιά του ακούμπησαν στο χαλάκι.
Κατέβηκα από το δέντρο κι έτρεξα σ' αυτόν.
Ο μεγάλος γιόγκι έπλενε χέρια και πόδια.
"Πόση ώρα είσαι εδώ;" ρώτησε.
Ξαφνικά, μου πέταξε ένα τούβλο, τόσο δυνατά,
που έσπασε στα δύο όταν με βρήκε στο καλάμι.
Ακόμα έχω το σημάδι. Δείτε το.
Το χτύπημα αποδείχτηκε τυχερό.
Ένας καλός γιόγκι μένει ψύχραιμος. Δεν πετά τούβλα.
Ο γέρος ταπεινώθηκε, μετάνιωσε και απογοητεύτηκε με τον εαυτό του.
Εξήγησε ότι, παρότι δεν μπορούσε να με κάνει μαθητή του,
θα μου έκανε κάποια άτυπη διδασκαλία,
για να επανορθώσει για την επίθεση,
μια επίθεση που μου άξιζε, πάντως.
Αυτό έγινε το 1890.
Ήμουν σχεδόν 17 ετών.
Ποια ήταν, λοιπόν, η διδασκαλία του;
Ιδού.
Το μυαλό είναι διασκορπισμένο.
Ασχολείται ταυτόχρονα με μύρια διαφορετικά θέματα.
Πράγματα που βλέπεις, ακούς, μυρίζεις.
Που σκέφτεσαι ή που παλεύεις να μη σκέφτεσαι.
Πρέπει να μάθεις να συγκεντρώνεσαι
ώστε να βλέπεις ένα αντικείμενο, ένα μόνο, και τίποτε άλλο.
Αν κοπιάσεις, ίσως καταφέρεις να εστιάσεις το μυαλό
σε αυτό που θα επιλέξεις
για περίπου τριάμισι λεπτά.
Αυτό απαιτεί κάπου 20 χρόνια καθημερινής προσπάθειας.
"Είκοσι!" αναφώνησα.
Είκοσι. Μπορεί και παραπάνω.
Αυτός είναι ο συνήθης χρόνος, αν τα καταφέρεις.
Θα έχω γεράσει μέχρι τότε!
Ο χρόνος ποικίλλει. Άλλοι θέλουν 10, άλλοι 30.
Σε σπανιότατες περιπτώσεις, κάποιος ξεχωριστός
μπορεί να αποκτήσει τη δύναμη σε ένα-δύο χρόνια,
αλλά αυτό δεν αφορά εσένα.
Είναι τόσο δύσκολο να συγκεντρωθείς...
Σχεδόν αδύνατον. Δοκίμασε. Κλείσε τα μάτια και σκέψου κάτι.
Σκέψου ένα μόνο αντικείμενο. Φαντάσου το. Δες το.
Σε λίγα δευτερόλεπτα, το μυαλό φεύγει.
Άλλες σκέψεις εισχωρούν. Είναι πολύ δύσκολο πράγμα.
Αυτά είπε ο μεγάλος, σοφός γιόγκι.
Έτσι ξεκίνησε η εξάσκησή μου.
Κάθε βράδυ καθόμουν,
έκλεινα τα μάτια και φανταζόμουν το άτομο που αγαπούσα πιο πολύ.
Τον μεγάλο μου αδερφό, που πέθανε δέκα ετών από ασθένεια.
Συγκεντρωνόμουν στο πρόσωπό του και, μόλις το μυαλό μου έφευγε,
σταματούσα την άσκηση, ξεκουραζόμουν αρκετά λεπτά
και ξαναπροσπαθούσα.
Πέντε χρόνια μετά,
μπορούσα να συγκεντρώνομαι πλήρως στο πρόσωπό του
για ενάμισι λεπτό.
Έκανα πρόοδο.
Στο μεταξύ,
άρχισα να κερδίζω καλά χρήματα ως ταχυδακτυλουργός.
Έχω εκ φύσεως πολύ επιδέξια δάχτυλα.
Πάντα, όμως, συνέχιζα τις ασκήσεις μου.
Κάθε βράδυ, όπου κι αν ήμουν, έβρισκα ένα ήσυχο σημείο
και συγκεντρωνόμουν στο πρόσωπο του αδερφού μου.
Μερικές φορές, άρχιζα κοιτώντας τη φλόγα ενός κεριού.
Η φλόγα ενός κεριού, όπως ξέρετε, έχει τρία διακριτά μέρη:
το κίτρινο ψηλά, το μοβ χαμηλά
και το μαύρο μέσα.
Το τοποθετούσα 40 πόντους από το πρόσωπό μου,
στο ύψος των ματιών μου,
ώστε οι μύες των ματιών να μη χρειάζεται να κάνουν
την παραμικρή κίνηση.
Κοιτούσα το μαύρο τμήμα στο κέντρο, ώσπου όλα γύρω μου εξαφανίζονταν.
Μετά, έκλεινα τα μάτια
και εστίαζα στο πρόσωπο του αδερφού μου.
Το 1907, όταν ήμουν 34 ετών, μπορούσα πια να συγκεντρώνομαι για τρία λεπτά
χωρίς το μυαλό μου να αποσπάται.
Εκείνη την εποχή αντιλήφθηκα και μια ελαφριά ικανότητα,
μια αλλόκοτη, μικρή αίσθηση.
Όταν έκλεινα τα μάτια και κοιτούσα κάτι επίμονα,
με άγρια ένταση,
μπορούσα να δω το περίγραμμά του.
Σκέφτηκα κάτι που είχε πει ο γιόγκι:
"Ορισμένοι άγιοι άνθρωποι αποκτούν τόσο ισχυρή συγκέντρωση,
που μπορούν να δουν χωρίς μάτια".
Κάθε νύχτα, μετά τις ασκήσεις μου με τη φλόγα του κεριού,
έπινα ένα φλιτζάνι καφέ, έδενα τα μάτια μου,
καθόμουν στην καρέκλα και έκανα δοκιμές.
Ξεκίνησα με μια τράπουλα.
Την εξέταζα από πίσω, μάντευα τα φύλλα.
Αμέσως, είχα ποσοστό επιτυχίας 60%.
Αργότερα, αγόρασα διάφορους χάρτες
και τους κρέμασα στο δωμάτιο.
Περνούσα ώρες κοιτώντας τους με δεμένα μάτια, μαντεύοντας τι έγραφαν.
Κάθε βράδυ για τα επόμενα οκτώ χρόνια, συνέχιζα τέτοιες ασκήσεις.
Το 1915, μπορούσα να διαβάζω ολόκληρο βιβλίο,
από την αρχή μέχρι το τέλος.
Τα είχα καταφέρει!
Επιτέλους, είχα αυτήν τη δύναμη.
Όπως ξέρετε, εκεί βασίστηκαν όλες οι παραστάσεις μου.
Το κοινό το λάτρεψε, μα όλοι το θεωρούν κόλπο.
Ακόμα και γιατροί, σαν εσάς, που μου δένουν σφιχτά τα μάτια
δεν πιστεύουν ότι μπορεί κανείς να δει χωρίς μάτια.
Όμως, υπάρχουν άλλοι τρόποι να στείλεις εικόνα στον εγκέφαλο.
Ο Ιμντάντ Καν σιώπησε.
Είχε κουραστεί.
"Ποιοι τρόποι;" ρώτησα.
Ειλικρινά, δεν ξέρω.
Η όραση εκτελείται από άλλο μέρος του σώματος.
Ποιο;
Εκείνη τη νύχτα, δεν ξάπλωσα.
Αυτός ο άντρας θα συνάρπαζε τους επιστήμονες.
Ο πιο πολύτιμος εν ζωή άνθρωπος.
Έπρεπε να μάθω μέσα από ποια ακριβώς βιολογία, χημεία, μαγεία,
έφτανε μια εικόνα στον εγκέφαλο χωρίς μάτια.
Τυφλοί θα έβλεπαν. Κουφοί θα άκουγαν. Και τι άλλο, άραγε;
Αυτός ο απίθανος άνθρωπος άξιζε να προσεχθεί.
Άρχισα να μεταγράφω προσεκτικά όλα όσα μου είχε πει ο Ιμντάντ.
Έγραφα πέντε ώρες χωρίς σταματημό.
Στις οκτώ το άλλο πρωί, τέλειωσα το πιο σημαντικό κομμάτι:
τις σελίδες που διαβάσατε.
Δεν είδα τον δρα Μάρσαλ μέχρι το διάλειμμα για τσάι.
Του είπα ό,τι προλάβαινα να του πω.
"Απόψε ξαναπάω θέατρο", είπα. Δεν τον χάνω.
Θα έρθω μαζί σου.
Στις 6:45, πήγαμε στο Ρόιαλ Πάλας Χολ.
Παρκάραμε και περπατήσαμε προς το θέατρο.
"Κάτι δεν πάει καλά" είπα.
Ήταν κλειστά και δεν υπήρχε κόσμος.
Η αφίσα ήταν στη θέση της, αλλά κάποιος είχε γράψει πάνω της
"Η αποψινή παράσταση ακυρώνεται".
Ρώτησα έναν γέρο φύλακα δίπλα στις κλειδωμένες πόρτες τι συνέβη.
Κάποιος πέθανε.
"Ποιος;"
Φυσικά, γνώριζα ήδη.
Ο άνθρωπος που βλέπει χωρίς μάτια.
"Πώς;" αναφώνησα.
Πήγε για ύπνο και δεν ξύπνησε.
Συμβαίνουν αυτά.
Γυρίσαμε αργά στο αυτοκίνητο.
Ένιωσα να με κατακλύζουν θλίψη και θυμός.
Κακώς τον άφησα απ' τα μάτια μου.
Έπρεπε να τον είχα αναλάβει πλήρως.
Ο Ιμντάντ Καν έκανε θαύματα.
Επικοινωνούσε με μυστηριώδεις δυνάμεις, πολύ πέρα από τον μέσο άνθρωπο.
Και τώρα ήταν νεκρός.
"Τελείωσε" είπε ο δρ Μάρσαλ.
Τελείωσε.
"Ναι" είπα.
"Τελείωσε".
Αυτή είναι η αληθής και ακριβής καταγραφή
των συναντήσεων με τον Ιμντάντ Καν.
Κοίτα να δεις.
Αυτό κι αν είναι φοβερά ενδιαφέρον.
Μια εκπληκτική πληροφορία.
Ίσως μου αλλάξει τη ζωή.
Η πληροφορία όπου αναφερόταν ο Χένρι
ήταν ότι ο Ιμντάντ Καν είχε εξασκηθεί να διαβάζει τραπουλόχαρτα
από την ανάποδη
και καθώς, όπως είπαμε, δεν ενεργούσε πάντα έντιμα,
ο Χένρι αντιλήφθηκε μεμιάς ότι μπορούσε να βγάλει πολλά.
Κατέβηκε στο κελάρι του μπάτλερ
και ζήτησε κερί, κηροπήγιο και χάρακα.
Πήγε στο δωμάτιό του, κλείδωσε,
κι έκλεισε τις κουρτίνες και το φως.
Έβαλε το κερί στην κονσόλα. Έφερε καρέκλα.
Πρόσεξε με χαρά ότι τα μάτια του ήταν στο ύψος του φιτιλιού.
Με τον χάρακα, έβαλε το πρόσωπό του στους 40 πόντους από το κερί,
ακολουθώντας το βιβλίο.
Ο Ιμντάντ φανταζόταν το πρόσωπο του αγαπημένου του ανθρώπου.
Στην προκειμένη, του νεκρού αδερφού του.
Ο Χένρι δεν είχε αδερφό.
Έτσι, αποφάσισε να φαντάζεται το δικό του πρόσωπο.
Ενώ ο Χένρι κοιτούσε το μαύρο στο κέντρο της φλόγας,
συνέβη κάτι αξιοσημείωτο.
Το μυαλό του άδειασε, ο εγκέφαλός του ακινητοποιήθηκε,
και ξαφνικά ένιωσε όλο του το σώμα τυλιγμένο
στη ζεστή θαλπωρή
του μικρού, μαύρου κομματιού φλεγόμενης ανυπαρξίας.
Ομολογουμένως, κράτησε μόνο 15 δεύτερα.
Όπου κι αν ήταν, ό,τι κι αν έκανε,
δεν παρέλειπε να εξασκείται με το κερί πέντε φορές τη μέρα.
Για πρώτη φορά, αφοσιώθηκε σε κάτι με ενθουσιασμό,
και η πρόοδός του ήταν εξαιρετική.
Έξι μήνες μετά,
μπορούσε να συγκεντρώνεται στο πρόσωπό του για τρία λεπτά,
χωρίς να εισχωρεί στο μυαλό του καμία άλλη σκέψη.
"Εγώ είμαι" σκέφτηκε ο Χένρι.
"Είμαι η σπάνια περίπτωση που αποκτά
δυνάμεις γιόγκι με απίστευτη ταχύτητα!"
Στο τέλος του πρώτου χρόνου, περνούσε τα πεντέμισι λεπτά.
Η ώρα είχε έρθει.
16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 1959
Καθιστικό Χένρι, Λονδίνο. Μεσάνυχτα.
Για πρώτη φορά, τρέμοντας από προσμονή,
τοποθετεί μπροστά του μια κλειστή τράπουλα
κι εστιάζει στο πρώτο φύλλο.
Αρχικά, βλέπει μόνο το πίσω μοτίβο από λεπτές κόκκινες γραμμές,
ίσως το πιο κοινό σχέδιο τράπουλας στον κόσμο.
Τώρα, μεταφέρει την προσοχή του στην άλλη πλευρά του φύλλου.
Εστιάζει με μεγάλη ένταση στο αόρατο κάτω μέρος του.
Περνούν 30 δεύτερα. Ένα, δύο, τρία λεπτά. Ο Χένρι μένει τελείως ακίνητος.
Η συγκέντρωσή του είναι απόλυτα δουλεμένη.
Οπτικοποιεί την άλλη όψη του φύλλου.
Το μυαλό του διώχνει κάθε άλλη σκέψη.
Στο τέταρτο λεπτό, κάτι γίνεται.
Αργά, μαγικά αλλά ξεκάθαρα,
η κηλίδα γίνεται μπαστούνι, η ελικοειδής μουτζούρα πεντάρι.
Το πέντε μπαστούνι.
Με τρεμάμενα δάχτυλα, πιάνει το φύλλο και το σηκώνει.
"Τα κατάφερα" λέει.
Του γίνεται εμμονή.
Βγαίνει μόνο για να αγοράσει φαγητό και ποτό.
Όλη μέρα, και συχνά ως αργά τη νύχτα,
σκύβει πάνω από τα χαρτιά με το χρονόμετρο,
μειώνοντας αργά τους χρόνους του.
Σε έναν μήνα, ενάμισι λεπτό. Σε έξι, 20 δεύτερα.
Σε επτά ακόμα, 10 δεύτερα.
Στόχος, τα πέντε.
Αν δεν φτάσει να διαβάζει ένα φύλλο σε πέντε,
θα είναι μάταιο να πάει σε καζίνο.
Όμως, όσο πλησιάζει στον στόχο, τόσο πιο δύσκολος γίνεται.
Τέσσερις βδομάδες για να κατέβει στα εννιά.
Άλλες πέντε για τα οκτώ.
Η δουλειά δεν τον ενοχλεί πια.
Αντέχει 12 ώρες σερί, κανένα πρόβλημα.
Είναι βέβαιος ότι θα φτάσει στον στόχο.
Τα τελευταία δύο δεύτερα παίρνουν 11 μήνες.
Όμως, αργά ένα απόγευμα...
Πέντε δεύτερα. Ο Χένρι χρονομετράει σε κάθε φύλλο.
Πέντε δεύτερα.
Πόσο του πήρε να φτάσει εδώ;
Τρία χρόνια και τρεις μήνες αδιάκοπης προσπάθειας.
Το Λονδίνο είχε πάνω από 100 νόμιμα καζίνο.
Ο Χένρι ήταν μέλος σε δέκα, παρακαλώ. Αγαπημένο του, το Lord's House.
Το ωραιότερο στη χώρα, σε μια υπέροχη γεωργιανή έπαυλη.
Χαίρετε, κε Σούγκαρ.
...είπε ο αρμόδιος να μην ξεχνά ποτέ πρόσωπα.
Ο Χένρι ανέβηκε τις θεσπέσιες σκάλες προς τα ταμεία.
Έδωσε μια επιταγή των 10.000 λιρών.
Τροφαντές γυναίκες περιέβαλαν τη ρουλέτα, σαν κότες την ώρα του ταΐσματος.
Κατακόκκινοι άντρες με πούρα μετρούσαν μάρκες,
λάμποντας από απληστία.
Παράξενο. Για πρώτη φορά, ο Χένρι
κοιτούσε με αποστροφή τους φρικτούς πλούσιους.
Έψαξε άδειο κάθισμα στα δεξιά του κρουπιέρη,
σε κάποιο τραπέζι μπλακτζάκ.
Εκείνος έριξε σε μια σχισμή την πλακέτα του Χένρι.
Ήταν σχετικά νέος, με μαύρα μάτια και γκρίζο δέρμα.
Αγέλαστος, έλεγε μόνο τα απαραίτητα.
Είχε λεπτά χέρια και δάχτυλα-αριθμητήριο.
Πήρε κάμποσες μάρκες των 25 λιρών και τις στοίβαξε.
Δεν τις μέτρησε. Τα δάχτυλά του ήταν αλάθητα.
Τις έσπρωξε στον Χένρι.
Καθώς τις τακτοποιούσε,
ο Χένρι κοίταξε το πρώτο φύλλο.
Είδε ότι ήταν δεκάρι. Πόνταρε οκτώ μάρκες, 200 λίρες,
το ανώτατο επιτρεπόμενο του καζίνο.
Πήρε το δεκάρι. Έπειτα, πήρε εννιάρι.
Σύνολο δεκαεννιά.
Στο 19, σταματάς.
Ελπίζεις ο κρουπιέρης να μη βγάλει 20 ή 21. Πάγια τακτική.
-Ο κρουπιέρης είπε στον Χένρι... -Δεκαεννιά.
...και πέρασε στον επόμενο. "Περιμένετε".
Ο κρουπιέρης γύρισε στον Χένρι.
Ανασήκωσε τα φρύδια και κοίταξε ψυχρά.
-Θα τραβήξετε από το 19; - ...ρώτησε.
Μόνο με δύο φύλλα δεν καίγεσαι από το 19, με άσο και δυάρι.
Μόνο ένας χαζός θα ρίσκαρε από το 19, ιδίως με 200 λίρες ποντάρισμα.
Το επόμενο φύλλο περίμενε τον κρουπιέρη.
"Ναι" είπε ο Χένρι. "Κι άλλο". Ο κρουπιέρης σήκωσε τους ώμους.
Το δύο σπαθί προσγειώθηκε μπροστά στον Χένρι.
- 21. - ...είπε ο κρουπιέρης άχρωμα.
Κοίταξε ξανά το πρόσωπο του Χένρι
και έμεινε εκεί, σιωπηλός, προσεκτικός, απορημένος.
Ο Χένρι διατάραξε μια ισορροπία. Σπάνια είχε δει να τραβάνε από 19.
Αυτός το έκανε με ηρεμία και σιγουριά
που εντυπωσίαζαν, και κέρδισε.
Ο Χένρι έπιασε το βλέμμα του και κατάλαβε τη βλακεία του.
Είχε τραβήξει την προσοχή. "Σας παρακαλώ".
Να μην επαναληφθεί.
Πρέπει να προσέχει, ακόμα και να χάνει επίτηδες.
Συνέχισαν να παίζουν.
Με τόσο πελώριο πλεονέκτημα, δυσκολευόταν να κρατηθεί σε λογικά κέρδη.
Σε μία ώρα, κέρδιζε 30.000.
Εκεί, σταμάτησε.
Θα μπορούσε άνετα να ήταν κι εκατομμύριο.
Ευχαριστώ.
Ο Χένρι ήταν ασφαλώς σε θέση να βγάζει χρήματα
ταχύτερα από οποιονδήποτε στον κόσμο.
Ενδιαφέρον.
Αν αυτή η ιστορία ήταν φανταστική,
θα ήταν αναγκαίο
να επινοήσουμε ένα απρόσμενο, συναρπαστικό τέλος.
Κάτι έντονο και ιδιαίτερο.
Ο Χένρι θα μπορούσε να πάει σπίτι και να μετρά λεφτά.
Θα μπορούσε να νιώσει μια ξαφνική αδιαθεσία.
Έναν πόνο στο στήθος.
Αποφασίζει να πάει για ύπνο. Γδύνεται.
Πάει στην ντουλάπα να βάλει πιτζάμες.
Περνά μπροστά από τον ολόσωμο καθρέφτη. Σταματά.
Αυτομάτως, από συνήθεια, αρχίζει να συγκεντρώνεται.
Ξαφνικά, βλέπει μέσα στο σώμα του.
Καλύτερα από ακτινογραφία. Τα βλέπει όλα.
Αρτηρίες, φλέβες, το αίμα να κυκλοφορεί.
Συκώτι, νεφρά, έντερα. Την καρδιά του να πάλλεται.
Κοιτάζει στο σημείο που πονάει
και βλέπει έναν σκοτεινό όγκο σε μια μεγάλη φλέβα, δεξιά της καρδιάς.
Ένας θρόμβος. Στην αρχή, δείχνει ακίνητος.
Μετά, κινείται. Ανεπαίσθητα. Μόνο ένα χιλιοστό.
Το αίμα τρέχει πίσω του και τον προσπερνά,
κι ο θρόμβος προχωρά ξανά.
Τινάζεται μπροστά έναν πόντο. Ο Χένρι είναι έντρομος.
Ξέρει ότι ένας μεγάλος θρόμβος ταξιδεύει στη φλέβα του.
Θα φτάσει στην καρδιά.
Θα πεθάνει.
Όχι άσχημο τέλος αν ήταν μυθοπλασία.
Μα δεν είναι. Είναι αλήθεια.
Μόνο επινοημένο είναι το όνομα του Χένρι Σούγκαρ.
Το όνομα του πρέπει να προστατευτεί. Ακόμα και τώρα.
Εκτός αυτού, είναι αληθινή ιστορία
και, επομένως, πρέπει να έχει και αληθινό τέλος.
Δείτε τι συνέβη πραγματικά.
Περπάτησε μία ώρα. Μια δροσερή, ευχάριστη βραδιά.
Η πόλη ακόμα εντελώς ξύπνια.
Ένιωθε την παχιά δεσμίδα στην εσωτερική του τσέπη.
Τη χτύπησε ελαφρά.
Πολλά χρήματα για δουλειά μίας ώρας.
Κι όμως, ήταν μπερδεμένος.
Δεν καταλάβαινε γιατί δεν ενθουσιαζόταν με την επιτυχία του.
Τρία χρόνια νωρίτερα, πριν από τη γιόγκα,
θα 'χε ξετρελαθεί από χαρά,
θα έσπευδε σε κλαμπ να το γιορτάσει.
Αλλά ο Χένρι δεν ένιωθε χαρά.
Ένιωθε θλίψη.
Κάθε φορά που πόνταρε, η νίκη ήταν βέβαιη.
Καμία έξαψη, καμία αγωνία, κανένας κίνδυνος.
Μπορούσε να γυρίσει τον κόσμο βγάζοντας εκατομμύρια.
Θα περνούσε, όμως, καλά;
Κάτι ακόμα. Μήπως αυτή η διαδικασία
απόκτησης δυνάμεων γιόγκι
είχε αλλάξει ριζικά και αμετάκλητα όλη την κοσμοθεωρία του;
Ήταν πιθανό.
Το επόμενο πρωί, ο Χένρι σηκώθηκε αργά,
είδε την πελώρια δεσμίδα πάνω στην τουαλέτα,
και δεν την ήθελε.
Καλημέρα σας.
Για σας είναι. Ένα δώρο.
Δώρο;
Ένα τι;
Βάλτε το στην τσέπη!
Εντάξει.
Τι είναι αυτό;
Χρήματα είναι.
Κρατήστε τα!
Έλα...
Κάποιος χτυπάει.
Τι νομίζετε πως κάνετε;
Συγγνώμη για το πλήθος. Μοιράζω χρήματα.
-Προκαλείτε ταραχές! -Χρήματα δίνω, απλώς.
Δεν το ξανακάνω. Θα φύγουν σύντομα.
Ο αστυνομικός έβγαλε από την τσέπη 50 λίρες.
-Πήρατε κι εσείς. -Είναι στοιχείο. Πού τα βρήκατε;
Τα κέρδισα στο μπλακτζάκ. Είχα τρομερή ρέντα.
Ο αστυνομικός σημείωσε το όνομα του καζίνο.
Ρωτήστε, λέω αλήθεια.
Κατέβασε το μπλοκάκι. "Αδιαφορώ".
-Δεν σας νοιάζει; -Καθόλου.
Βασικά, σας πιστεύω.
Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί καθόλου την πράξη σας.
Γιατί, έκανα κάτι παράνομο;
Παράνομο;
Είστε ηλίθιος!
Αν έχετε την τύχη να κερδίσετε ένα τόσο μεγάλο ποσό
και θέλετε να το χαρίσετε, μην το πετάτε από το παράθυρο.
Δώστε το κάπου που θα κάνει καλό. Σε νοσοκομείο, σε ορφανοτροφείο.
Νοσοκομεία και ορφανοτροφεία παντού
δεν έχουν λεφτά ούτε για χριστουγεννιάτικα δώρα.
Κι έρχεσαι εσύ, κακομαθημένε,
που δεν έχεις ιδέα τι σημαίνει στέρηση,
και πετάς λεφτά από το παράθυρο!
Ο αστυνομικός κατέβηκε με θόρυβο τις σκάλες.
Ο Χένρι πάγωσε.
Αυτά τα λόγια, η οργή με την οποία ειπώθηκαν,
χτύπησαν στο ψαχνό.
Ένιωσε ντροπή.
Απαίσιο συναίσθημα.
Τότε, ξαφνικά,
ο Χένρι ένιωσε να τον διαπερνά μια έντονη ανατριχίλα,
και συνέλαβε μια ιδέα που θα άλλαζε τα πάντα.
Βημάτιζε πέρα δώθε,
εξετάζοντας τα στοιχεία που θα την έκαναν εφικτή.
Πρώτον. Θα κερδίζω ένα πολύ μεγάλο ποσό
κάθε μέρα της ζωής μου από εδώ και στο εξής.
Δύο. Ποτέ στο ίδιο καζίνο πάνω από μία φορά το εξάμηνο.
Τρία. Όχι υπερβολικά κέρδη σε μία επίσκεψη.
Όριο οι 50.000 λίρες τη βραδιά.
Τέσσερα. 50.000 λίρες επί 365 βραδιές τον χρόνο.
Μας κάνει 18,25 εκατομμύρια λίρες.
Πέντε. Θα κινούμαι.
Όχι πάνω από τρεις βραδιές σε κάθε πόλη.
Λονδίνο, Μόντε Κάρλο, Κάνες, Μπιαρίτζ,
Ντοβίλ, Λας Βέγκας, Πόλη του Μεξικού, Μπουένος Άιρες, Νασάου.
Έξι. Θα ιδρύσω νοσοκομεία και ορφανοτροφεία σε όλο τον κόσμο.
Ως όνειρο, ίσως ακούγεται γλυκανάλατο,
μα στην πράξη μπορεί να λειτουργήσει.
Εγώ δεν το βρίσκω καθόλου γλυκανάλατο. Θα είναι αδιανόητα υπέροχο.
Επτά. Χρειάζομαι έναν συνεργάτη, να παραλαμβάνει τα χρήματα
και να τα διανέμει σωστά.
Κάποιον που να εμπιστεύομαι βαθιά και κατηγορηματικά.
Ο Τζον Γουίνστον ήταν λογιστής του Χένρι και του πατέρα του,
και ο πατέρας του λογιστής του παππού του Χένρι.
Μπορείς να είσαι ο πλουσιότερος στη Γη.
Δεν θέλω να είμαι ο πλουσιότερος στη Γη.
Δεν θα 'μαι στην Αγγλία. Θα τα παίρνει η Εφορία.
Θα πάω στην Ελβετία. Μα όχι αύριο.
Δεν είμαι εργένης όπως εσύ, χωρίς δεσμεύσεις.
Θα μιλήσω στην οικογένεια και τους συνεργάτες μου.
Θα πουλήσω το σπίτι, θα βρω άλλο στην Ελβετία,
και σχολείο για τα παιδιά. Θέλω χρόνο.
Ένα έτος μετά, ο Χένρι είχε στείλει λίγο πάνω από 120 εκατ.
στον Γουίνστον στη Λωζάνη.
Κάθε εργάσιμη, έφταναν χρήματα στην ελβετική Γουίνστον Σούγκαρ ΕΠΕ.
Μόνο ο Τζον κι ο Χένρι ήξεραν την προέλευση
και τον σκοπό των χρημάτων.
Καλύτερη μέρα ήταν η Δευτέρα.
Τότε έφταναν τα κέρδη της Παρασκευής και Σαββατοκύριακου που δεν είχε τράπεζες.
Κινιόταν με φοβερή ταχύτατα
και άλλαζε ταυτότητα πολλές φορές τη βδομάδα.
Συχνά, το μόνο στοιχείο για τις κινήσεις του Χένρι
ήταν η διεύθυνση της τράπεζας αποστολής.
Ήταν κάτι απίστευτο.
Ο Χένρι πέθανε πέρυσι, στα 63 του, από πνευμονική εμβολή.
Κυριολεκτικά, την είδε να έρχεται, αλλά ήταν ήρεμος.
Εφάρμοζε το σχέδιό του πάνω από 20 χρόνια.
Είχε βγάλει 644 εκατομμύρια λίρες.
Είχε αφήσει 21 εδραιωμένα
και καλά οργανωμένα νοσοκομεία και ορφανοτροφεία,
που διεύθυνε και χρηματοδοτούσε από τη Λωζάνη ο Τζον Γουίνστον.
Το έργο του ολοκληρώθηκε.
Πώς τα ξέρω αυτά, θα μου πείτε. Καλή ερώτηση. Θα σας πω.
Λίγο μετά τον θάνατο του Χένρι, με πήρε από την Ελβετία ο Τζον.
Συστήθηκε απλώς
ως ο επικεφαλής της εταιρείας Γουίνστον Σούγκαρ ΕΠΕ
και με ρώτησε αν θα τον έβρισκα στη Λωζάνη,
για να γράψω μια σύντομη ιστορία της οργάνωσης.
Δεν ξέρω γιατί με διάλεξε.
Ίσως διάλεξε τυχαία από λίστα με συγγραφείς.
Θα πλήρωνε καλά, είπε, και πρόσθεσε
"Έφυγε ένας υπέροχος άνθρωπος.
Λεγόταν Χένρι Σούγκαρ.
Πιστεύω ότι ο κόσμος πρέπει να μάθει για αυτά που πρόσφερε".
Στην άγνοιά μου,
ρώτησα αν η ιστορία ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα,
ώστε να αξίζει να εκδοθεί.
Ο Τζον Γουίνστον θίχτηκε. Προσβλήθηκε, μπορώ να πω.
Μέσα σε πέντε λεπτά,
μου είπε στο τηλέφωνο για τη μυστική καριέρα του Χένρι.
Δεν ήταν πια μυστική.
Ο Χένρι είχε πεθάνει και δεν θα έμπαινε ξανά σε καζίνο.
"Έρχομαι" είπα.
Στη Λωζάνη γνώρισα τον Τζον, πλέον πάνω από 70 ετών,
και τον Μαξ Ένγκελμαν,
γνωστό μακιγιέρ, που ταξίδευε μαζί με τον Χένρι
και αναλάμβανε τις εξαίσιες μεταμφιέσεις του.
Ήταν συντετριμμένοι με τον χαμό του Χένρι. Ο Μαξ πιο πολύ κι απ' τον Τζον.
Τον αγαπούσα. Σπουδαίος άνθρωπος.
Ο Γουίνστον μού έδειξε το αυθεντικό μπλε τετράδιο
που έγραψε ο Τσάτερτζι στην Καλκούτα το 1935.
Αργότερα, το αντέγραψα πιστά.
"Κάτι τελευταίο" είπα.
"Τον λέτε Χένρι Σούγκαρ, ενώ είπατε ότι δεν τον έλεγαν έτσι.
Δεν θέλετε να πω το αληθινό όνομα όταν γράψω την ιστορία;"
-Όχι. - ...είπε ο Τζον.
Έχουμε υποσχεθεί να μην το αποκαλύψουμε.
Υποθέτω ότι αργά ή γρήγορα θα διαρρεύσει.
Καταγόταν από γνωστή αγγλική οικογένεια,
αλλά θα το εκτιμούσα αν δεν το αναζητήσετε.
Πείτε τον απλώς κύριο Χένρι Σούγκαρ.
Κι αυτό ακριβώς έκανα.
Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΕΝΡΙ ΣΟΥΓΚΑΡ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΟΑΛΝΤ ΝΤΑΛ
ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΒΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΤΣΙΓΓΑΝΙΚΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΓΚΡΕΪΤ ΜΙΣΕΝΤΕΝ ΤΟΥ ΜΠΑΚΙΓΧΑΜΣΙΡ,
ΜΕΤΑΞΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1976.
Υποτιτλισμός: Ειρήνη Παπαδάκη