Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Si.
Aquí estamos, na cabana onde escribo.
Levo 30 anos nesta cabana.
É importante, antes de comezar,
asegurarse de que estea todo o que me vai facer falta.
Tabaco, claro.
Café, bombóns.
Sempre teño que ter un lapis afiado antes de comezar.
Teño seis lapis, e logo gústame limpar o caderno.
Miren cantas migas de goma.
Xa está.
E logo empézase.
Normalmente hai que facer algunhas correccións.
Si.
A ver...
Henry Sugar tiña 41 anos, era solteiro e rico.
Era rico porque seu pai, que xa morrera, era rico.
E solteiro porque era moi egoísta para compartir os cartos coa muller.
Medía 1,90 e igual non era tan guapo como a el lle parecía.
Prestáballe moita atención á roupa.
Facía os traxes nunha xastraría cara,
as camisas nunha camisaría e os zapatos nunha zapataría.
O barbeiro recortáballe o pelo cada dez días
e sempre lle facían a manicura ao mesmo tempo.
Tiña un Ferrari,
que lle custara case tanto coma unha casa de campo.
Todos os seus amigos eran ricos e el na vida pegara pau.
Os homes coma Henry Sugar andan á deriva polo mundo coma as algas.
Non son especialmente malos, pero tampouco son bos homes.
Forman parte do decorado.
Todos os ricos coma Henry
teñen unha peculiaridade común: un terrible desexo de seren máis ricos.
Dez millóns nunca chegan a nada, e 20 tampouco.
Teñen un desexo insaciable de máis cartos
e terror a espertar un día e non topar nada no banco.
Usan varios métodos para aumentar a súa fortuna.
Uns mercan accións e miran como soben e baixan.
Outros mercan terra, arte ou diamantes. Ou apostan no casino ou aos cabalos.
E outros apostan ao que sexa.
Henry Sugar era un deles, e non lle torcía o bico a trampear.
Unha fin de semana de verán, Henry foi ver a Sir William W. ao campo.
A casa era espléndida, tamén o xardín.
Pero cando Henry chegou aquel sábado, estaba arroiando.
O anfitrión e os outros convidados pasaron a tarde xogando,
mentres Henry miraba como petaba a choiva na ventá.
Henry saíu do salón e foi cara ao vestíbulo.
Paseou pola casa sen rumbo e finalmente entrou na biblioteca.
O pai de William coleccionaba libros e as paredes da biblioteca
estaban cubertas de libros anticuados e encadernados.
Non lle interesaban.
Só lía novela policial e negra, e alí non había diso.
Xa ía marchar
cando os seus ollos se pousaron en algo diferente.
Era delgadiño, non o vería se non destacase entre os outros libros.
Colleuno do estante.
Era só un libro de exercicios dos que usan os nenos na escola.
A cuberta era azul, sen nada escrito.
A primeira páxina, escrita á man con letra negra e clara, dicía:
INFORME SOBRE IMDAD KHAN O HOME QUE VE SEN OLLOS
Que estraño! Que raro! Que é isto?
Acomodouse nunha poltrona e comezou polo principio.
Isto é o que Henry leu no caderno de exercicios.
Son Z. Z. Chatterjee, xefe de cirurxía do Hospital de Calcuta.
O 2 de decembro de 1935, estaba na sala de descanso tomando un té.
Estaban outros tres doutores: Marshall, Mitra e Macfarlane.
Chamaron á porta.
"Adiante", dixen.
Desculpen, señores. Pódolles pedir un favor?
Este cuarto é privado.
Xa sei. Perdón por entrar así,
pero teño algo interesante para mostrarlles.
Estabamos enfadados e non contestamos.
Señores, eu vexo sen usar os ollos.
Pequeno, uns 60 anos,
bigote branco, saíalle un mato de pelo negro polas orellas.
Aínda que me venden a cabeza con 50 vendas,
podo lerlles un libro igual.
Parecía dicilo en serio. A min picoume a curiosidade.
Pase, por favor.
- Cantos dedos mostra o doutor Marshall? - Sete.
- E agora? - Nove.
- Agora? - Tres.
- Agora? - Tres de novo.
E agora?
Ningún.
Hum. Cal é o truco?
Non ten truco. Aprendín a facelo tras anos de adestramento.
Que adestramento?
Desculpe, pero iso é asunto privado.
Que quería, entón?
Son dun teatro ambulante. Chegamos hoxe a Calcuta.
Á noite estreámonos no Royal Palace Hall.
A min preséntanme como:
Imdad Khan, o home que ve sen ollos.
Cando a compañía chega a unha cidade, vou a un hospital
e pídolles aos médicos que me venden os ollos a conciencia.
É importante que o fagan doutores
para que non se pense que trampeo.
Logo saio á rúa e fago algo perigoso.
Mirei os outros tres.
Mitra e Macfarlane tiñan que atender os pacientes.
- Marshall dixo... - Por que non? Fagámolo ben.
Asegurémonos de que non vexa nada.
Son moi amables. Fagan o que queiran.
Antes de vendalo, cubrímoslle os ollos con algo suave e duro.
- Masa? - Xusto. Vai á panadaría.
Eu voulle selar as pálpebras.
Levei a Imdad polo corredor ao quirófano.
Déitese aí.
Collín un bote de colodión da lacena.
Vou pegar as pálpebras con isto.
E logo como o quito?
Bótelle alcohol debaixo das pestanas para disolvelo.
Peche os ollos mentres se pon duro. Pasaron dous minutos.
"Abra os ollos", dixen. Non daba, claro.
Collín a pasta do doutor Marshall e pegueilla nun ollo a Imdad.
Enchín toda a cunca
ata que a masa se solapou coa pel.
Fixen o mesmo co outro ollo.
Calquei forte nos bordes.
- É moi incómodo? - Non, para nada. Grazas.
"Véndao", díxenlle a Marshall.
Teño os dedos pegañentos.
Claro. Poñémoslle isto aquí...
O Dr. Marshall púxolle algodón sobre a masa dos ollos.
Quedou pegado.
Incorpórese.
O Dr. Marshall púxolle unha venda de 7 cm na cabeza.
Descúbranme o nariz para respirar.
Claro.
Desculpe, vai quedar algo apertada.
Que tal?
Perfecto.
Parece que tivo unha operación cerebral.
Séntalle ben?
Moi ben.
Felicítoos polo seu meticuloso traballo, señores.
Imdad Khan ergueuse e dirixiuse á porta.
Manda truco! Viches iso? Puxo a man xusto no picaporte.
Marshall deixou de rir.
Imdad andaba normal, bastante rápido, polo corredor.
Seguiámolo a uns cinco metros. Arrepiaba ver este home
coa cabeza totalmente vendada andar coma se nada...
"Viuno!", berrei.
Viu ese carro. Isto é incrible!
Marshall non contestou.
Tiña a cara tesa de incredulidade.
Imdad baixou as escaleiras sen problema.
Nin agarrou a varanda.
Subían varias persoas. Vexan a reacción.
No fondo das escaleiras, virou e saíu á rúa.
Marshall e eu seguímolo de preto.
Abaixo, uns 100 nenos descalzos berraban e acenaban
cara ao home da cabeza branca.
Saudounos erguendo as dúas mans.
Colleu unha bicicleta, subiu e fixo un oito no patio.
Os nenos descalzos seguíano, animándoo e rindo.
Saíu e meteuse nunha rúa con moito tráfico,
con coches pitando e indo en todas direccións.
Guiábaa de marabilla.
Vímolo un minuto máis.
Logo virou e perdémolo de vista.
- "Non dou creto", dixo Marshall. - Non dou creto.
"Eu tampouco", dixen.
Acabamos de ver un milagre.
O resto do día atendín pacientes.
Ás seis da tarde, fun cambiarme ao piso.
Ducheime en auga fría.
Tomei un whisky na terraza cunha toalla na cintura.
Ás sete menos dez, cheguei ao Royal Palace Hall.
Durou dúas horas.
Gustoume. O malabarista, o encantador de serpes, o tragalumes,
o tragasabres que meteu un estoque ata o estómago.
Con gran fanfarra de trompetas,
Imdad Khan saíu facer o seu número.
Chamaron espectadores para vendarlle os ollos.
Espetou coitelos arredor dun rapaz
e disparoulle a unha lata na cabeza.
Logo, puxéronlle un barril metálico por riba da cabeza vendada.
O rapaz púxolle unha agulla nunha man e un fío na outra.
Puxéronlle unha lupa xigante diante
e, sen dubidar,
meteu o fío polo ollo da agulla.
Quedei pasmado.
No camerino, topei a Imdad sentado,
quitando a maquillaxe.
Ten curiosidade, doutor, non?
"Moita", dixen.
Chamoume a atención o mato de pelo negro que lle saía das orellas.
Nunca vira nada semellante.
Teño unha proposta. Non son escritor,
pero, se me di como conseguiu o poder de ver sen ollos,
eu anotareino fielmente
e publicareino no British Medical Journal ou noutra revista famosa.
Ser máis coñecido axudaríao?
- Axudaríame moito. - Magnífico.
Uso taquigrafía para escribir historiais médicos.
Anotei todo o que Imdad me dixo, palabra por palabra.
Cóntollelo tal como o contou.
TODO O QUE ME DIXO IMDAD AQUELA TARDE (PALABRA POR PALABRA)
Nacín no estado de Caxemira en 1873.
Meu pai era revisor de tren.
Un día, un mago veu actuar á nosa escola.
Quedei abraiado.
Ás dúas semanas, fuxín cos aforros cunha compañía de teatro ambulante.
Iso foi no 1886, tiña eu 13 anos.
Durante tres anos,
viaxei coa compañía por todo o Punxab.
Ao final, xa era a atracción principal.
Fun aforrando cartos ata xuntar máis de 3000 rupias.
Oín falar daquela dun iogui famoso que adquirira o poder de levitar.
Dicíase que, cando rezaba,
o seu corpo erguíase ata 45 centímetros do chan.
Polo menos, un efecto tremendo.
Bigote?
Deixei a compañía de teatro
e fun a unha vila na ribeira do Ganxes,
onde dicían que vivía o iogui.
Un día, un viaxeiro mencionou un ermitán
que atopara preto de alí, na xungla profunda, só.
Iso chegábame.
Larguei alugar un carro de cabalos.
Cando negociaba co cocheiro,
apareceu un home que ía na mesma dirección
e propuxo irmos xuntos, dividindo o custo.
Vaia sortaza tiven!
Falando co acompañante, souben que era discípulo do grande iogui
e que precisamente ía visitar o seu mestre.
Eu ceibei:
"Ese é o home que eu busco. Podo coñecelo?"
O acompañante miroume con calma.
"Iso é imposible", dixo.
Desde aquela, negouse a contestar as miñas preguntas.
Pero si que souben un pequeno detalle:
a hora do día en que o iogui comezaba a meditación.
O acompañante acenou para deter o carro, baixou e marchou.
Fixen que seguía, pero, tras unha curva,
saltei e volvín polo mesmo camiño.
O home xa desaparecera pola xungla.
Oín renxer algo na maleza.
Pensei: "Se non é el, é un tigre,
que se abalanzará sobre min, esnaquizarame
e comerame, arrancándome a carne a bocados."
Era el.
Non había miga de camiño por onde ía o home.
Abría paso entre bambús altos
e vexetación mesta e variada.
Eu seguíao con sixilo, polo menos uns 100 metros por detrás.
Cando o perdía de vista, que era case sempre,
eu seguía o ruído dos seus pasos.
Media hora durou o tenso xogo de seguir o líder.
Logo, de súpeto, deixei de oílo.
Parei e escoitei.
De súpeto, a través da maleza,
vin un claro e dúas pequenas cabanas. O corazón deume un chimpo.
Había unha almofía ao pé da cabana, e unha alfombra para rezar. Encima,
un gran baobab con preciosas pólas gordas e frondosas.
Aguantei a gran calor do mediodía
e a calor húmida e abafante da tarde, agardando.
Preto das cinco,
subín á árbore e agacheime entre as follas.
Por fin, o iogui saíu da cabana e sentou coas pernas cruzadas na alfombra.
Os seus movementos eran calmos e mainos.
Puxo as mans nos xeonllos
e respirou profundamente polo nariz,
e xa vin que unha especie de resplandor se derretía sobre el.
Durante 14 minutos, permaneceu inmóbil na mesma posición.
Logo, vin, con toda certeza,
o seu corpo erguerse do chan lentamente.
30 cm, 40, 45, 50.
60 cm por riba da alfombra.
Na árbore, dixen para min:
"Aí tes un home sentado no aire."
46 minutos, polo meu reloxo, estivo suspendido o seu corpo.
Logo baixou á terra amodo,
ata pousar as nádegas na alfombra.
Baixei da árbore e corrín cara a el.
O grande iogui lavaba as mans e os pés.
"Canto tempo levas aí?", preguntou.
Colleu un ladrillo e tiroumo con tanta forza
que o partiu en dous contra a miña perna.
Aínda teño a cicatriz. Miren.
Isto foi un golpe de sorte.
O iogui non pode perder o control nin tirar ladrillos.
O vello sentíase humillado, arrepentido e decepcionado consigo mesmo.
Explicou que, aínda que non me collería de discípulo,
ensinaríame algo informalmente
para compensarme polo ataque,
que eu tiña ben merecido.
Isto foi no 1890.
Eu tiña case 17 anos.
Que ensinaba o grande iogui?
Isto.
A mente é dispersa.
Ocúpase de miles de cousas á vez.
Cousas que ves, que oes e que cheiras.
Cousas que pensas e cousas que non queres pensar.
Debes aprender a concentrarte
en visualizar só unha cousa, nada máis.
Esforzándote, podes concentrar a mente
no obxecto que escollas
durante uns tres minutos e medio.
Isto leva uns 20 anos de intensa dedicación diaria.
"Vinte anos!", berrei.
Vinte anos ou máis.
É o que leva normalmente, se é que o dás feito.
Daquela xa serei vello!
Depende. A algúns lévalles dez, a outros 30.
En contadas ocasións, vén algunha persoa
que adquire o poder nun ano ou dous, pero é un entre un millón, non ti.
Tan difícil é concentrar a mente...?
Case imposible. Inténtao, xa verás. Pecha os ollos e pensa en algo.
Pensa só nun obxecto. Visualízao, veo diante de ti.
Nuns segundos, a mente dispérsase.
Coaranse outros pensamentos. É moi difícil.
Así falou o grande sabio iogui.
Entón, comecei os exercicios.
Á noite, sentaba,
pechaba os ollos e visualizaba a persoa que máis quería,
que era meu irmán máis vello, que morreu aos dez anos.
Concentrábame na súa cara, pero, se se me dispersaba a mente,
paraba o exercicio, descansaba uns minutos
e volvíao intentar.
Practicando diariamente cinco anos, dábame concentrado só na cara de meu irmán
durante un minuto e medio.
Ía mellorando.
Mentres tanto,
comecei a gañar cartos facendo prestidixitación.
Dánseme ben os xogos de man,
pero nunca deixei de facer os exercicios.
Á noite, onde estivese, sentaba nun curruncho tranquilo
e concentraba a mente na cara de meu irmán.
Ás veces, acendía unha candea e miraba a chama.
A chama dunha candea, como saben, ten tres partes distintas:
o amarelo na cima, o malva abaixo,
e o negro dentro.
Poñía a candea a 40 cm da cara,
xusto á altura dos ollos,
para non mover nin un músculo do ollo ao erguer ou baixar a vista.
Miraba a parte negra do centro ata desaparecer o que tiña arredor.
Logo, pechaba os ollos e concentrábame na cara de meu irmán.
En 1907, aos 34 anos, podíame concentrar tres minutos
sen dispersárseme a mente en absoluto.
Daquela decateime de que tiña a capacidade,
era só unha rara intuición,
de que, pechando os ollos e mirando con atención algo,
moi intensamente, podía ver o contorno do obxecto que miraba.
Pensei no que me dixera o iogui:
"Hai relixiosos que se concentran tan intensamente
que poden ver sen usar os ollos."
Todas as noites, tras facer os exercicios coa chama da candea,
tomaba un té, vendaba os ollos, sentaba na cadeira e tentaba ver sen os ollos.
Comecei cunha baralla de cartas.
Estudábaas por detrás e adiviñábaas.
Acertaba o 60 % das veces.
Logo, merquei mapas e cartas náuticas
e colgueinas no meu cuarto.
Pasaba horas mirándoas cos ollos vendados, tentando ler a letra pequena.
Todas as noites, durante oito anos, seguín exercitándome nisto.
En 1915, podía ler un libro enteiro,
de cabo a rabo, cos ollos vendados.
Conseguírao!
Por fin, tiña ese poder.
Empecei a facelo nas miñas actuacións.
Á xente gustáballe, pero ninguén cría que fose certo.
Ata os doutores, que me vendaban os ollos a conciencia,
se negan a crer que se poida ver sen ollos.
Esquecen outros xeitos de enviar imaxes ao cerebro.
Imdad Khan calou.
Estaba canso.
"Que xeitos?", preguntei.
A verdade é que non sei.
A visión faina outra parte do corpo.
Que parte?
Aquel día non fun á cama.
Este home obrigaría os científicos a facer piruetas.
Debe ser o home vivo máis valioso.
Tiña que atopar por que medio, biolóxico, químico ou máxico,
podía enviarse a imaxe ao cerebro sen os ollos.
Os cegos poderían ver, os xordos oír. Quen sabe que máis?
"Este home non se pode ignorar", pensei.
Comecei a transcribir todo o que Imdad me dixera aquela noite.
Escribín cinco horas seguidas.
Ás oito da mañá seguinte rematei a parte máis importante:
as páxinas que leron.
Non vin o Dr. Marshall ata a hora do té. Díxenlle o que puiden en dez minutos.
Hoxe ao teatro. Non o podemos perder.
Vou contigo.
Ás 6:45, fomos ao Royal Palace Hall. Aparquei o coche e fomos a pé ao teatro.
"Algo non cadra", dixen.
Non había ninguén fóra, as portas pechadas.
O cartel do show estaba alí, pero alguén escribira por riba:
"Cancélase a actuación de hoxe."
Pregunteille a un porteiro vello: "¿Que pasou?"
- Morreu alguén. - Quen?
Eu xa o sabía.
O home que ve sen os ollos.
"Como?", berrei.
Foi durmir e non espertou máis.
Cousas que pasan.
Volvemos amodo para o coche.
Sentín unha enorme tristura e rabia.
Non debín perdelo de vista, debinlle dar cama e coidados.
Imdad Khan facía milagres.
Comunicábase con forzas misteriosas fóra do alcance da xente normal.
Agora estaba morto.
"Acabouse", dixo Marshall.
Acabouse.
"Si", dixen eu.
Acabouse.
Esta é unha crónica verdadeira e fiel das miñas dúas reunións con Imdad Khan.
Vaia, vaia!
Isto é moi interesante.
Este dato é fantástico.
Poderíame cambiar a vida.
O dato a que se refería Henry
era que Imdad Khan aprendera a identificar as cartas
mirándoas polo dorso.
Sendo, como se dixo, un xogador trampón,
Henry decatouse de que podía gañar unha fortuna.
Baixou ao cuarto do mordomo
e pediu unha candea, un candeeiro e unha regra.
Foi ao seu cuarto, pechou porta e persianas e apagou a luz.
Puxo a candea no toucador e colleu unha cadeira.
Viu que os ollos lle quedaban xusto á altura da mecha.
Coa regra, colocou a cara a 40 cm da candea,
como se indica no libro.
Imdad Khan visualizaba a cara da persoa que máis quería,
que, no seu caso, era o seu finado irmán.
Henry non tiña irmáns.
Entón, decidiu visualizar a súa propia cara.
Cando Henry miraba a zona negra do centro da chama,
pasou algo extraordinario.
A mente quedoulle en branco, o cerebro inmóbil,
e, de súpeto, sentiu que o seu corpo estaba encerrado,
comodamente,
naquela pequena zona negra desa nada ardente.
Certo que só durou 15 segundos.
Logo, estivese onde estivese,
esforzouse por practicar coa candea cinco veces ao día.
Por primeira vez, púxose a facer algo con entusiasmo
e fixo progresos considerables.
Tras seis meses,
concentrábase na imaxe da súa cara durante tres minutos
sen que lle pasase pola cabeza nada máis.
"Son eu", pensaba Henry.
Son un entre un millón coa capacidade de adquirir poderes de ioga moi rápido.
Ao cabo dun ano, pasaba de cinco minutos e medio.
Xa chegara a hora.
Salón de Henry en Londres. Medianoite.
Treme de emoción cando, por primeira vez, coloca a baralla boca abaixo
e concéntrase na primeira carta.
O único que ve é o deseño de liñas finas e vermellas do dorso,
quizais o deseño de cartas máis común do mundo.
Agora concéntrase no outro lado da carta.
Concéntrase intensamente na cara invisible do outro lado da carta.
Pasan trinta segundos. Un minuto, dous, tres.
Non move un músculo.
A súa concentración é absoluta.
Visualiza o reverso da carta.
Ningún outro pensamento lle pode vir á cabeza.
No cuarto minuto, ocorre algo.
De xeito máxico, pero claro,
unha mancha negra vólvese unha pica, un garabato vólvese un cinco.
O cinco de picas.
Cos dedos tremendo, colle a carta e dálle a volta.
"Conseguino", dixo.
Henry obsesiónase. Só sae da casa para mercar comida e bebida.
Pasa o día, e ás veces a noite, enriba das cartas co cronómetro,
reducindo o tempo, segundo a segundo.
Nun mes, minuto e medio. Seis meses, 20 segundos.
Sete meses máis, dez segundos.
O obxectivo é cinco.
Se non dá visto a carta en cinco segundos,
non terá éxito nos casinos.
Canto máis se achega, máis difícil é acadar o obxectivo.
En catro semanas pasa de dez a nove segundos. En cinco de nove a oito.
Non lle importa traballar duro. Fai doce horas seguidas sen problema.
Sabe que ao final o conseguirá.
Os últimos dous segundos lévanlle 11 meses.
Pero un sábado á tarde...
Cinco segundos. Pasa toda a baralla, cronometrando cada carta.
Cinco segundos, cinco segundos, cinco segundos.
Canto tempo lle levou acadalo?
Tres anos e tres meses de esforzo constante.
Había máis de 100 casinos en Londres.
Henry era socio de dez. Lord's House era o favorito.
O mellor do país, nunha gran mansión xeorxiana.
Boas, Sr. Sugar.
...dixo o home cuxo traballo era non esquecer caras.
Subiu pola marabillosa escaleira ata a caixa.
Fixo un cheque de 10 000 libras.
Mulleres gordas rodeaban a ruleta, coma galiñas arredor do comedeiro.
Homes con puro e cara encarnada contaban as fichas,
con ollos brillantes de cobiza.
Raro.
Por primeira vez, Henry mirou con desagrado esa horrible xente rica.
Henry buscou unha cadeira libre nunha mesa de blackjack.
O croupier colleu a placa e meteuna nun burato.
Era noveiro, de ollos negros e pel pálida.
Non sorría e só falaba o necesario.
Tiña mans delgadas e aritmética nos dedos.
Colleu unha manda de fichas de 25 libras e púxoas na mesa.
Non as contou. Eses dedos non se trabucaban.
Púxoas fronte a Henry.
Ao colocar as fichas,
mirou a primeira carta da baralla.
En cinco segundos viu un dez. Puxo oito fichas, 200 libras,
o máximo permitido en Lord's House.
Saíulle o dez. A segunda era un nove.
Dezanove en total.
Con 19, plantas.
Paras e agardas que a banca non teña 20 ou 21. Clarísimo.
- Ao chegar a Henry, o croupier dixo... - 19.
Pasou ao seguinte. "Espere", dixo Henry.
O croupier volveu a Henry.
Ergueu as cellas e mirouno.
- Pide carta con 19? - ...preguntou.
Só había dúas cartas coas que non se pasaría, o as e o dous.
Só un parvo se arriscaría a pedir carta con 19, con 200 libras alí.
Víase o revés da seguinte. O croupier non a tocara.
"Si, outra carta", dixo Henry. O croupier deulla.
O dous de trevos aterrou á beira do dez e o nove.
- 21. - ...dixo o croupier.
Mirou a cara de Henry
e detívose nela, calado, atento, abraiado.
Henry descolocárao. Case ninguén pide carta con 19.
El fíxoo cunha tranquilidade e unha seguridade abraiantes, e gañou.
Mirou o croupier e decatouse de que se trabucara.
Chamara a atención. "Desculpe."
Iso nunca máis.
Ten que ter tino, e mesmo deixarse perder ás veces.
A partida seguiu.
Tiña tanta vantaxe que lle custaba gañar só unha cantidade razoable.
Nunha hora, gañara 30 000 libras. Aí parou.
Podería ben ser un millón.
Grazas.
Henry agora era capaz de facer cartos
máis rápido ca ninguén no mundo enteiro.
Interesante.
Se esta historia fose inventada,
cumpriría inventar un final emocionante e con sorpresa.
Algo dramático e inusual.
Por exemplo, Henry podía ir contar o diñeiro á casa.
Mentres o conta, podía de súpeto sentirse mal.
Dóelle o peito.
Decide ir para a cama e quita a roupa.
Vai espido coller o pixama.
Pasa por diante do espello de corpo enteiro e para.
Polo costume, empeza a concentrarse.
De súpeto, ve a través da súa pel.
Coma os raios X, pero mellor. Ve todo.
Arterias, veas, o sangue.
Fígado, riles, intestinos. Ve bater o corazón.
Mira onde lle doe no peito
e ve un vulto na vea grande que vai ao corazón no lado dereito.
Un coágulo de sangue. Ao primeiro, parece parado.
Logo móvese, pero moi pouco, só un milímetro.
O sangue empuxa por detrás e pasa,
e o coágulo móvese.
Avanza un centímetro. Henry mira, horrorizado.
Sabe que un coágulo grande solto circulando pola vea
chegará ao corazón.
Vai morrer.
Non é mal final de ficción, pero isto non é ficción, é real.
O que non é certo é o nome, non era Henry Sugar.
O seu nome había que protexelo, e aínda hai.
Á parte diso, é un feito real.
Como é real, o final ten que ser certo.
Isto é o que pasou.
Henry paseou unha hora. A noite estaba agradable,
a cidade seguía esperta.
Notaba o feixe de billetes no peto da chaqueta.
Púxolle a man encima.
Moitos cartos por unha hora de traballo. Pero estaba perplexo.
Non entendía por que non estaba máis contento polo éxito.
Se isto pasase hai tres anos, antes do ioga, tolearía de contento.
Iría correndo celebralo a un local nocturno.
Henry non estaba ledo.
Estaba triste.
Sempre que apostaba, estaba seguro de gañar.
Non había emoción, suspense nin perigo.
Sabía que podía viaxar polo mundo facendo millóns.
Pero sería divertido?
Ademais, ¿non era posible que a adquisición dos poderes do ioga
cambiase totalmente a súa actitude ante a vida?
Era posible.
Ao día seguinte, Henry espertou tarde, ergueuse,
viu o enorme feixe de billetes no toucador e...
rexeitouno.
Eh?
Bos días, señor. É para vostede, é un presente.
Pero...
Un que?
Métao no peto.
Vale.
Que é?
- Son cartos. - Cóllanos.
Ei!
Veña...
Soou o timbre.
Que demo fai?
Perdón, estaba repartindo cartos.
Armou un disturbio.
Tirei cartos. Perdón. Non o fago máis. Axiña marcharán.
O policía sacou un billete de 50 libras.
- Ah, colleu un. - É unha proba. De onde vén o diñeiro?
Gañeino no casino. Tiven moitísima sorte.
Henry deu o nome do casino e o policía anotouno.
Compróbeo. É certo.
Non me importa.
- Ai, non? - En absoluto.
De feito, creo o que di,
pero non xustifica o que fixo para nada.
Non fixen nada ilegal, non?
Ilegal?
Vostede é parvo!
Se ten a sorte de gañar tal cantidade de diñeiro
e quere regalalo, non pode guindalo pola ventá.
Mándeo a onde sexa útil. A un hospital ou un orfanato.
Hai hospitais e orfanatos que non teñen para mercar regalos de Nadal.
Vén o babeco este,
que non sabe o que é a necesidade,
e guinda os cartos á rúa.
Baixou as escaleiras con estrondo e marchou.
Henry non se moveu.
As verbas do policía, e o seu enfado,
doéronlle moito.
Estaba avergoñado.
Sentíase fatal.
Logo, de súpeto,
Henry notou unha forte sacudida eléctrica por todo o corpo
e ocorréuselle unha magnífica idea que cambiaría todo.
Comezou a pasear, pensando nas cousas que farían posible a súa idea.
Un. Vou gañar moitos cartos
cada día da miña vida de aquí en diante.
Dous. Só irei ao mesmo casino unha vez cada seis meses.
Tres. Non farei demasiados cartos nun día.
50 000 libras por noite como máximo.
Catro. 50 000 libras por noite, por 365 días ao ano,
son 18,25 millóns de libras.
Cinco. Hai que moverse. Tres noites como moito na mesma cidade.
Londres, Montecarlo, Cannes, Biarritz, Deauville,
As Vegas, Cidade de México, Bos Aires, Nassau.
Seis. Collo os cartos e monto hospitais e orfanatos en todo o mundo.
Como soño, soa demasiado sentimental,
pero na realidade pode funcionar.
Non creo que sexa sentimental. Sería formidable e marabilloso.
Sete. Necesito un socio que recolla o diñeiro
e o mande a onde cumpra.
Alguén en quen eu poida confiar cegamente.
John Winston era o contable de Henry, e de seu pai.
O pai de John fora contable do avó de Henry.
Pode ser o máis rico do mundo.
Non quero ser o máis rico do mundo.
Non podo operar en Inglaterra polo fisco.
Irei para Suíza, pero non mañá.
Non estou solteiro, teño obrigas.
Teño que falar coa familia e informar os socios.
Teño que vender a casa, buscar unha en Suíza e sacar os nenos da escola.
De alí a un ano, Henry mandáralle 120 millóns de libras
a John Winston en Lausanne.
Os cartos enviábanse cinco veces á semana á empresa suíza Winston Sugar.
Só John e Henry sabían de onde viña o diñeiro
e a onde ía.
O envío do luns era o máis grande, ían cartos de venres, sábado e domingo,
cos bancos pechados.
Henry movíase moi rápido e cambiaba a identidade varias veces por semana.
Ás veces John só sabía onde estaba Henry polo enderezo do banco que mandara cartos.
Era tremendo.
Henry morreu o ano pasado aos 63 anos, de embolia pulmonar.
El viuno vir, pero estaba moi tranquilo.
Executara o plan durante máis de 20 anos.
Fixera 644 millóns de libras.
Fundara e puxera en funcionamento 21 hospitais infantís e orfanatos,
dirixidos e financiados por John Winston desde Lausanne.
O traballo estaba feito.
E como sei eu todo isto? Boa pregunta. Cóntollelo.
Ao pouco de morrer Henry, John Winston chamoume desde Suíza.
Presentouse
como director de Winston Sugar S. L. e pediume que fose velo a Lausanne
coa idea de escribir a historia da empresa.
Non sei como me escolleu.
Marcaríame ao chou nunha lista de escritores.
Dixo que me pagaría ben e engadiu:
"Morreu un home extraordinario. Chamábase Henry Sugar.
A xente debía saber o que fixo polo mundo."
Na miña ignorancia,
preguntei se a historia merecía poñerse por escrito.
Isto enfadou moito a John Winston, igual ata se ofendeu.
En cinco minutos, por teléfono, faloume da carreira secreta de Henry Sugar.
Xa non era secreta.
Henry morrera e non volvería pisar un casino.
"Alá vou", dixen.
En Lausanne, coñecín a John Winston, que pasa dos 70, e a Max Engelman,
un famoso maquillador que viaxaba con Henry
para disfrazalo e ocultar a súa identidade.
Os dous quedaron desfeitos pola morte de Henry. Max máis ca John.
Queríalle moito. Era magnífico.
John Winston mostroume o caderno azul orixinal
escrito por Z. Z. Chatterjee en Calcuta en 1935.
E eu copieino palabra por palabra.
"A última pregunta," dixen.
"Vostede chámalle Henry Sugar, pero ese non era o seu nome.
Non quere que diga quen era cando escriba a historia?"
- Non. - ...dixo John.
Nós prometemos non revelar a identidade.
Xa se saberá, antes ou despois.
Era dunha coñecida familia inglesa,
pero prefiro que non tente descubrilo.
Por favor, chámelle só Sr. Henry Sugar.
E iso é o que fixen.
The Wonderful Story of Henry Sugar
foi escrita por Roald Dahl na cabana da súa casa, Gipsy House,
en Great Missenden, no condado de Buckingham,
entre febreiro e decembro de 1976.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa