Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Oo.
Nandito tayo ngayon sa bahay kung saan ako nagsusulat.
Tatlumpung taon na akong nakatira rito.
Bago ako magsimula,
mahalagang malapit sa akin ang mga kakailanganin ko.
Sigarilyo, siyempre, kape, at mga tsokolate.
At dapat laging bagong tasa ang lapis ko bago ako magsimula.
Anim ang lapis ko, at lagi kong nililinis ang writing board.
Kita mo ang mga goma.
'Yan.
At sa wakas, makakapagsimula na.
May ilan lang na kailangang ayusin.
Sige.
Ito'y...
Si Henry Sugar ay 41 taong gulang, walang asawa at mayaman.
Mayaman siya dahil mayaman ang namatay niyang ama.
Wala siyang asawa dahil ayaw niyang may kahati sa pera niya.
May taas siyang 6'2"
at hindi kasingguwapo gaya ng inaakala niya.
Mabusisi siya sa kaniyang isinusuot.
Mamahalin ang mga suit niya,
pati ang mga polo at sapatos niya.
Nagpapagupit siya kada sampung araw,
at kasabay noon ang pagpapalinis niya ng kuko.
Ferrari ang kotse niya
na kapresyo ng isang bahay-bakasyunan.
Mayayaman ang kaibigan niya at hindi siya kailanman nagtrabaho.
Maraming gaya ni Henry Sugar ang nagkalat sa mundo.
Hindi sila masamang tao, pero hindi rin sila mabuti.
Bahagi lang sila ng dekorasyon.
Ang mga mayayamang gaya ni Henry,
may iisang kagustuhan: ang lalo pa silang yumaman.
Hindi sapat ang sampu o 20 milyon.
Laging naghahangad ng mas marami pang kayamanan
at may matinding takot na isang araw, maubusan silang pera.
Marami silang paraan para lalong yumaman.
May bumibili ng stocks at shares.
May bumibili ng lupa, sining, o brilyante. May nagsusugal.
May ilan na nagsusugal sa lahat.
Isa na roon si Henry Sugar, na isa ring mandaraya, siya nga pala.
Isang Sabado,
mula sa London, pumunta si Henry sa bahay ni Sir William W.
Magarbo ang bahay at bakuran.
Pero malakas ang ulan nang dumating si Henry.
Naglilibang sa sugal ang mga bisita at may-ari ng bahay,
samantalang si Henry ay malungkot na nakasilip sa bintana.
Lumibot si Henry sa drawing room hanggang sa front hall.
Naglibot siya sa bahay hanggang sa mapadpad sa aklatan.
Kolektor ng libro ang ama ni Sir William, at ang pader ng silid
ay puro hilera ng mga libro mula sahig hanggang kisame.
Di interesado si Henry.
Detective novels at thrillers ang nais niya, na wala rito.
Aalis na sana siya
nang may mapansing kakaiba ang mata niya.
Sa nipis nito, di na mapapansin
kung di ito nakaangat sa pagitan ng mga libro.
Kinuha niya ito.
Kagaya lang ito
ng maninipis na libro na ginagamit sa paaralan.
Asul ang pabalat, walang nakasulat.
May sulat-kamay sa unang pahina, itim ang tinta, sinasabing:
TALA KAY IMDAD KHAN
NAKAKAKITA KAHIT WALANG MATA NI DR. Z.Z. CHATTERJEE
Grabe. Kakaiba. Ano kaya ito?
Naupo siya at nagsimulang magbasa.
Ang mga susunod ay ang binasa ni Henry sa maliit na asul na libro.
Z.Z. Chatterjee. Head surgeon sa Lords and Ladies Hospital, Calcutta.
Umaga ng ika-2 ng Disyembre, 1935,
nagtsatsaa ako sa kuwarto ng doktor.
Kasama ko rin sina Dr. Marshall, Mitra, at Macfarlane.
May kumatok sa pinto.
"Tuloy," sabi ko.
Paumanhin po sa inyo. Pwede po bang humingi ng pabor?
-"Pribadong kuwarto ito," sabi ko. - Alam ko. Pasensiya na po kayo,
may gusto lang akong ipakita na kakaibang bagay.
Nainis kami at hindi kumikibo.
Mga ginoo, ako po ay nakakakita kahit di gumagamit ng mata.
Maliit siya, nasa 60,
may puti siyang bigote at itim na buhok sa labas ng tainga.
Kahit balutan n'yo po ng 50 benda ang ulo ko,
kaya ko pa ring magbasa ng libro.
Mukhang seryoso siya. Bigla akong naging interesado.
Pumasok ka.
Ilang daliri ang hawak ni Dr. Marshall?
- Pito. -"Isa pa," sabi ko.
- Siyam. -"Isa pa." sabi ko.
- Tatlo. - Isa pa--
- Tatlo ulit. - Isa pa.
Wala.
Paano?
Walang sikreto. Nagawa ko ito dahil sa matagal na pagsasanay.
Ano'ng pagsasanay?
Pasensiya na, hindi ko pwedeng sabihin.
Ano'ng gagawin namin?
Kasali ako sa teatro. Nasa Calcutta kami ngayon.
Unang pagtatanghal namin ngayon sa Royal Palace Hall.
Nasa palabas ako bilang:
Imdad Khan, Nakakakita Kahit Walang Mata.
Pag nasa bagong lugar kami,
pumupunta ako sa ospital
at sasabihin sa mga doktor na bendahan ang mata ko.
Kailangang mga doktor ang gumawa no'n,
dahil iisipin nilang madaya ako.
At lalabas ako para gumawa ng delikadong bagay.
Tumingin ako sa iba.
Aalis na sina Mitra at Macfarlane. Sige na.
- Pero si Dr. Marshall... - Bakit hindi? Gawin natin.
Siguruhing wala siyang makikita.
Ang bait ninyo. Kayo na po ang bahala.
"Bago bendahan," sabi ko,
"tapalan muna ng malambot na bagay."
- Masa? - Oo. Pumunta ka sa panaderya.
Isasara ko ang talukap niya.
Dinala ko si Imdad sa surgery room.
"Mahiga ka," sabi ko.
Kumuha ako ng isang bote ng collodion.
Isasara ko ang talukap mo gamit 'to.
Pa'no ko matatanggal?
Papahiran mo lang ng alcohol sa ilalim ng pilikmata.
Pumikit ka lang habang pinapatigas natin.
Dalawang minuto.
"Dumilat ka," sabi ko. Di niya kaya.
Itinapal ko sa mata ni Imdad ang masa na dala ni Dr. Marshall
Tinakpan ko nang buo
at hinayaan kong lumagpas sa mata ang masa.
Ginawa ko rin sa isang mata.
Diniinan ko ang paligid.
"Masakit ba?" tanong ko.
Hindi po. Salamat.
"Bendahan mo," sabi ko.
Malagkit ang mga daliri ko.
Sige po. Lagyan natin dito...
Tinakpan niya ng makapal na tela ang mga mata ni Imdad.
Hindi gumagalaw.
Tumayo po kayo.
Binalutan ni Dr. Marshall ng benda ang ulo at mukha.
Wag n'yo pong tatakpan ang ilong ko.
Oo naman.
Medyo masakit ito rito sa likod.
Ayos lang ba?
"Magaling," sabi ko. Para siyang inoperahan sa utak.
Kumusta?
Maayos po.
Maayos po ang pagkakalagay ninyo.
Tumayo si Imdad Khan at naglakad papunta sa pinto.
Nakita mo 'yon? Alam niya kung nasaan ang doorknob!
Nawala ang ngiti niya.
Normal ang lakad ni Imdad, na bumilis sa pasilyo.
Sinundan namin siya. Nakakakilabot siyang panoorin
habang may benda sa ulo at maayos na naglalakad.
"Nakita niya" sabi ko. "Nakita niya ang trolley! Imposible!"
Tahimik si Dr. Marshall.
Bakas ang gulat sa buong mukha niya.
Maayos na nakababa ng hagdan si Imdad.
Walang hawak sa rail.
May mga umaakyat at halata mong nagulat din sila.
Sa ibaba ng hagdan, lumiko siya at dumiretso sa pinto palabas.
Sinundan namin siya ni Dr. Marshall.
Isang daang batang nakayapak ang sumisigaw at sinalubong
ang bisitang puti ang ulo.
Kumaway siya sa mga bata.
Sumakay siya sa bisikleta at maayos na nagpedal.
Hinabol siya ng mga batang tumatawa't sumisigaw.
Nagpedal siya papunta sa magulong kalsada
na may bumubusina, humaharurot na kotse sa paligid niya.
Maayos siyang nagmaneho.
Pinagmasdan namin siya.
Lumiko siya at tuluyang nawala.
-"Imposible," sabi ni Dr. Marshall. - Di ako makapaniwala.
"Ako rin," sabi ko.
Ang nakita natin ay isang himala.
Abala ako sa mga pasyente buong araw.
Sa gabi ay nagpalit ako ng damit.
Matagal akong naligo.
Uminom ako ng alak sa veranda habang tuwalya lang ang suot.
Dumating ako sa Royal Palace Hall bago ang 7:00.
Dalawang oras ang palabas.
Natuwa ko. Ang juggler, snake-charmer, kumakain ng apoy,
ang lumunok ng espada mula lalamunan hanggang tiyan.
At panghuli, kasabay ng trumpeta, lumabas si Imdad Khan para magtanghal.
Nagtawag ng manonood para takpan ang mata niya
bago maghagis ng kutsilyo sa bata
at barilin ang lata sa ulo nito.
Sa huli, may nilagay na bakal na timba sa ulo niyang may benda.
Naglagay ng karayom at sinulid sa kamay ni Imdad.
May magnifying glass sa harap niya,
at walang ano-ano,
maayos niyang nailusot ang sinulid sa karayom.
Nabigla ako.
Nakita kong nakaupo sa backstage si Imdad habang nag-aalis ng makeup.
Nagtataka ka siguro, Doc?
"Sobra," sabi ko.
Nagulat ulit ako sa mga buhok sa labas ng tainga niya.
Ngayon lang ako nakakita nito.
May alok ako sa iyo: Hindi ako manunulat.
Pero kung sasabihin mo kung paano ka
nakakakita nang walang mata, isusulat ko ito
at susubukang ilathala sa British Medical Journal
o sa magazine.
Matutulungan ka bang sumikat noon?
- Napakalaking tulong. - Magaling.
Mabilis akong magsulat ng mga medical history.
Naisulat ko lahat ng sinabi ni Imdad, bawat salita.
Eksakto sa mga sinabi niya sa akin.
LAHAT NG SINABI NI IMDAD KHAN NOON
(BAWAT SALITA)
Ipinanganak ako sa Kashmir State noong 1873.
Ticket inspector ang tatay ko sa national railway.
May mahikero na nagpunta sa paaralan para magtanghal.
Manghang-mangha ako.
Mula noon, kinuha ko ang ipon ko
at sumali sa teatrong naglalakbay.
Noong 1886 'yon, 13 taong gulang ako.
Sa tatlong taon,
naglakbay kami ng grupo sa buong Punjab.
Sa bawat pagtatapos, ako ang pinakasikat.
Nag-iipon ako ng pera sa lahat ng oras,
na umabot lang sa 3,000 rupees.
Narinig ko ang tungkol sa isang sikat na yogi
na may kakayahang lumutang.
Kapag nagdasal daw ito,
lumulutang ito hanggang 18 pulgada sa ere.
Talagang nakakamangha.
Bigote?
Umalis ako sa teatro
at pumunta sa maliit na bayan ng Ganges,
kung saan daw nakatira ang yogi.
Isang araw, narinig kong may ermitanyong
nakita sa isang gubat sa hindi kalayuan, nag-iisa.
Sapat na 'yon.
Nagrenta agad ako ng karwahe.
Habang tumatawad sa kutsero, may lalaking papunta sa parehong lugar,
magsabay na raw kami at maghati sa bayad.
Pag sinusuwerte ka nga naman!
Habang kausap siya,
nalaman kong alagad siya ng dakilang yogi,
at bibisitahin niya ang master niya.
Ang sabi ko,
"Siya ang hinahanap ko! Pwede ko siyang makita?"
Tumingin lang sa akin ang kasama ko.
"Imposible 'yan," sabi niya.
Mula noon ay hindi na niya sinagot ang mga tanong ko.
Pero may nalaman akong isang bagay:
ang oras kung kailan ginagawa ng yogi ang meditation.
Pinahinto ng kasama ko ang karwahe, bumaba at umalis na.
Nagpanggap akong tumuloy. Nang makatabi,
tumalon ako at tumingin sa daan.
Naglaho na agad ang lalaki sa gubat.
May narinig akong kaluskos.
"Kung di siya 'yon, tigre 'yon,
at susunggaban ako, sasakmalin ako,
kakainin ako, pira-pirasong duguang karne."
Siya 'yon.
Wala man lang bakas kung saan naglakad ang lalaki.
Dumaan siya sa pagitan ng mga kawayan
at mga matatayog na halaman.
Sinundan ko siya nang tahimik, nasa 100 dipa ang layo ko.
Lagi siyang nawawala sa paningin ko,
pero nasusundan ko ang mga yapak niya.
Kalahating oras ko siyang sinundan.
At biglang hindi ko na narinig ang lalaki.
Huminto ako at nakinig.
Sa likod ng mataas na halaman,
may nakita akong dalawang maliit na kubo.
Natuwa ako.
May daanan ng tubig sa tabi ng kubo
at maliit na banig, at sa itaas,
ay isang malaking puno na hitik sa dahon ang mga sanga.
Naghintay ako sa kainitan ng tanghali.
At kahit sa alinsangan ng hapon, naghintay ako.
Sumapit ang alas singko
at umakyat ako sa puno at nagtago sa mga dahon.
Sa wakas, lumabas ang yogi sa kubo
at naupo sa banig.
Bawat galaw niya ay kalmado at banayad.
Nakalagay ang palad niya sa kaniyang tuhod,
huminga nang malalim mula sa ilong,
at nakita kong nagliwanag ang paligid niya.
Nanatili siya sa ganoong posisyon nang 14 minuto.
Nanood lang ako, at sigurado ako sa nakita ko,
unti-unti siyang umangat.
Labindalawang pulgada, 15, 18, 20.
Dalawang talampakan mula sa banig.
Sabi ko sa sarili,
"Sa harapan mo ay lalaking nakaupo sa hangin."
Nanatili siyang nakalutang nang 46 minuto.
At dahan-dahan, bumaba siya sa lupa,
hanggang sa makaupo ulit siya sa banig.
Bumaba ako sa puno at tumakbo palapit.
Naghuhugas ang yogi ng kamay at paa.
"Kailan ka pa nandito?" tanong niya.
Bigla siyang naghagis ng bato sa akin,
tumama ito sa binti ko at nahati sa dalawa.
Ipapakita ko sa inyo ang peklat.
Ang totoo, swerte 'yon.
Ang isang yogi ay hindi dapat nagagalit at namamato.
Napahiya ang matanda, nagsisisi, at naiinis sa sarili.
Sinabi niya na hindi niya ako pwedeng gawing alagad,
pero tuturuan niya ako ng ilang bagay
bilang paumanhin sa pag-atake niya,
na dapat lang naman talaga sa akin.
Ito ay 1890.
Halos 17 na ako.
Ngayon, ano ang itinuro ng yogi?
Ito na.
Maraming laman ang isip.
Pinoproblema nito ang napakaraming bagay.
Ang mga nakikita mo, naaamoy, naririnig.
Mga bagay na iniisip mo at ayaw mong isipin.
Dapat matutunan mong isentro ang isip
sa puntong isang bagay lang ang makikita mo, walang iba.
Kung sisikapin mo, maaari mong ituon ang isip mo
sa bagay na pipiliin mo
sa tatlo at kalahating minuto.
Kailangan nito ng 20 taon ng araw-araw na pagsasanay.
"Dalawampung taon!"
Matagal ang dalawampung taon.
Ganoon talaga ang itatagal kapag ginawa mo ito.
Matanda na ako noon!
Pero may tumatagal lang ng sampung taon, may 30.
Pero may mga pambihirang taong
kayang gawin iyon nang isa o dalawang taon lang,
Isa sa isang bilyon, hindi ikaw.
Mahirap ba talagang isentro ang isip--
Halos imposible. Subukan mo. Pumikit ka at mag-isip ng isang bagay.
Iyon lang ang isipin mo. Isipin mong nasa harap mo.
Pero maglalakbay agad ang isip mo.
Maiisip mo ang ibang bagay. Napakahirap nito.
Iyan ang sinabi ng dakilang yogi.
At nagsimula ang pagsasanay ko.
Tuwing gabi, uupo ako,
pipikit at iisipin ang pinakamamahal kong tao sa lahat,
iyon ay ang kuya kong namatay dahil sa sakit sa dugo.
Mukha niya lang ang iniisip ko pero naglakbay ang isip ko.
Tinigil ko ito at nagpahinga nang ilang minuto,
sinubukan ko ulit.
Pagkatapos ng limang taon,
naitutuon ko na ang isip ko sa mukha ng kuya ko
sa isa at kalahating minuto.
Umuusad ako.
Kasabay noon,
maganda na ang kita ko sa pagtatanghal.
Natural na magaling ang mahika ko,
pero tinuloy ko pa rin ang pagsasanay ko.
Tuwing gabi, nauupo ako kung nasaan man ako,
at iisipin lang ang mukha ng kuya ko.
Minsan, nagsisindi ako ng kandila at titingin sa apoy.
May tatlong bahagi ang kandila ng apoy:
dilaw sa ibabaw, ang lila sa ibaba,
at itim sa loob.
Nasa 16 na pulgada mula sa mukha ko ang kandila,
katapat ng mga mata ko,
para hindi kailangang gumalaw ng mata ko
sa pababa o pataas.
Tinitigan ko ang itim sa gitna hanggang maglaho ang nasa paligid ko.
Saka ako pumikit
at inisip ang mukha ng kuya ko.
Noong 1907, 34 na taong gulang na ako, nakapagtutuon na ako nang tatlong minuto
nang hindi lumilipad ang isip.
Kasabay noon, naramdaman ko ang isang kakayahan,
isang kakaibang pakiramdam,
kapag pumikit ako at tumingin nang matindi sa bagay,
matinding-matindi,
nakikita ko ang anyo ng bagay na tinitignan ko.
Naisip ko ang sinabi ng yogi:
"May ilang banal na tao na kayang isentro ang isip nila,
at nakakakita sila nang di gamit ang mata."
Tuwing nag-eensayo ako gamit ang kandila sa gabi,
umiinom ako ng kape, pipiringan ko ang mata ko
at susubukang makakita nang walang mata.
Nagsimula ako sa baraha.
Inaral ko ang likod at hinulaan.
Sandali lang ay 60% na ang tama ko.
Sunod ay gumamit ako ng mapa
at idinikit sa kuwarto ko.
Ilang oras akong tumingin dito nang nakapiring, binabasa ang mga nakasulat.
Tuwing gabi sa loob ng walong taon, tinuloy ko ang ganitong gawain.
Sa 1915, nakakabasa na ako ng buong libro,
hanggang dulo, nang nakapiring.
Nagawa ko!
Sa wakas, may kapangyarihan ako.
Ito na ang naging pagtatanghal ko.
Nagustuhan ng mga tao pero hindi naniniwalang totoo.
Kahit ang doktor na gaya mo, na piniringan ako nang sobra,
di naniniwalang may makakakita nang walang mata.
May iba pang paraan para dalhin sa isip ang isang imahe.
Tumahimik si Imdad Khan.
Pagod na siya.
"Ano 'yon?" tanong ko.
Ang totoo, hindi ko alam.
Ibang parte ng katawan ang gamit para makakita.
Anong parte?
Hindi ako nakatulog.
Kayang lituhin ng taong ito ang mga taga-siyensiya.
Siya ang pinakamahalagang tao.
Kailangan kong malaman, sa biology man, kemikal, o mahika,
kung paano makakita nang di gumagamit ng mata.
Kayang makakita ng bulag. Makakarinig ang bingi. Ano pa?
"Di siya pwedeng balewalain," naisip ko.
Isinulat ko ang lahat ng sinabi ni Imdad nang gabing iyon.
Limang oras nang hindi humihinto.
Alas otso ng umaga, natapos ko ang pinakamahalagang bahagi:
ang mga binasa mo.
Nakita ko lang si Dr. Marshall nang magtsaa kami.
Sinabi ko ang lahat sa maikling oras.
"Babalik ako sa teatro," sabi ko.
Sasama ako sa iyo.
Nagpunta kami sa Royal Palace Hall, 6:45.
Ipinarada ko ang kotse at saka pumasok.
"May mali," sabi ko.
Walang tao, at sarado ang mga pinto.
Nandoon pa rin ang mga poster pero may ibang poster sa ibabaw nito.
"Di tuloy ang palabas ngayon."
Tinanong ko ang matandang bantay sa pinto: "Bakit?"
May namatay.
"Sino?"
Siyempre, alam ko na.
Ang nakakakita nang walang mata.
"Paano?" tanong ko.
Natulog, hindi na gumising.
Ganoon talaga.
Bumalik kami sa kotse.
Nakaramdam ako ng lungkot at galit.
Di ko na siya dapat pinakawalan.
Inalagaan ko sana siya.
Naghimala si Imdad Khan.
Nagawa niyang kumonekta sa ibang pwersa na di kaya ng ordinaryong tao.
Ngayon, patay na siya.
"Iyon na," sabi ng doktor.
Iyon na 'yon.
"Oo," sabi ko.
"Iyon na 'yon."
Ito ay totoo at tiyak na tala ng lahat
ng pagkikita namin ni Imdad Khan.
Aba, aba, aba.
Interesante ito.
Nakakamanghang impormasyon.
Magbabago ang buhay ko.
Ang tinutukoy ni Henry na impormasyon
ay ang pagsasanay ni Imdad Khan na alamin ang bilang ng baraha
mula sa likod,
at bilang mandaraya, gaya ng sinabi ko,
naisip ni Henry na yayaman siya rito.
Nanghingi siya sa butler
ng kandila, kandelero, at ruler.
Nagkulong siya sa kuwarto,
sinara ang kurtina at ilaw.
Itinirik ang kandila. Kumuha ng upuan.
Natuwa siya nang napansing pantay sa mata niya ang mitsa.
Gamit ang ruler, inilayo niya ang kandila sa layong 16 pulgada,
gaya ng sinabi sa libro.
Inisip ni Imdad Khan ang mukha ng pinakamamahal niya,
ang namatay niyang kuya.
Walang kapatid si Henry.
Kaya ang inisip na lang niya ay ang mukha niya.
Nang tingnan ni Henry ang itim sa gitna ng apoy,
may kakaibang nangyari.
Nawala ang pagiging balisa ng isip niya. Blangko ito,
naramdaman niyang tila binalot ang buong katawan niya,
guminhawa,
sa loob ng itim na parte sa gitna ng apoy.
Pero 15 segundo lamang ang itinagal.
Mula noon, anuman ang ginagawa niya,
limang beses sa isang araw siyang nag-eensayo.
Unang beses na naging interesado siya sa isang bagay,
at kahanga-hanga ang progreso niya.
Anim na buwan lang, nagagawa na niyang isentro ang isip nang tatlong minuto
nang walang ibang pumapasok sa isip niya.
"Ako 'yon," naisip niya.
"Isa sa isang bilyon na kayang
magkaroon ng kapangyarihan ng yoga!"
Sa dulo ng unang taon, lagpas lima't kalahating minuto na siya.
Ito na 'yon.
Sa sala ni Henry, hatinggabi.
Nasasabik siya dahil ngayon,
may deck ng baraha sa harap niya
nagpokus siya sa nasa taas.
Ang nakikita lang niya ay ang pulang linyang disenyo sa likod,
ang pinakakaraniwang disenyo sa buong mundo.
Nagpokus siya sa kabilang bahagi ng baraha.
Matindi ang pokus niya sa hindi nakikitang bahagi ng baraha.
Tatlumpung segundo. Isa, dalawa, tatlong minuto.
Di gumagalaw si Henry.
Walang duda ang kakayahan niyang magpokus.
Iniisip niya ang likod ng baraha. Walang ibang pumapasok sa isip niya.
Sa ikaapat na minuto, may nangyari. Unti-unti, may mahika, pero malinaw,
ang itim na bilog ay naging spade, ang linya ay naging lima.
Ang five of spades.
Kinuha niya ang baraha at hinarap sa kanya.
"Nagawa ko."
Nalibang si Henry.
Lalabas lang siya kung bibili ng pagkain.
Buong araw at sa gabi,
nakayuko siya sa baraha at orasan,
pinabibilis ang sarili.
Isang buwan, isa't kalahati. Anim na buwan, 20 segundo.
Pitong buwan, 10 segundo. Limang segundo lang dapat.
Kung di niya mababasa sa limang segundo,
hindi siya mananalo sa casino.
Pero habang palapit siya sa gusto niyang oras, mas humihirap.
Apat na linggo sa siyam na segundo.
Lima para maging walo.
Di na niya ramdam ang hirap. Nag-eensayo siya nang diretsong 12 oras.
Alam niyang makakarating din siya doon.
Ang huling dalawa ang malala, 11 buwan.
Pero isang hapon ng Sabado...
Limang segundo. Inoorasan ni Henry ang sarili sa bawat baraha.
Limang segundo.
Gaano katagal bago niya nagawa ito?
Tatlong taon at tatlong buwan na ensayo.
May lagpas 100 na casino sa London.
Myembro si Henry ng sampu. Paborito niya ang Lord's House.
Ito ang pinakamaganda, nasa magandang Georgian mansion.
- Kumusta, Mr. Sugar? - ...sabi ng lalaking kabisado ang mga mukha.
Umakyat siya sa magarbong hagdan papunta sa kahera.
Nagsulat ng tseke para sa £10,000.
Nakapalibot ang mga babae sa roleta, parang mga inahing manok.
Nagbibilang ng chip ang mga lalaking mukhang nalugi
at kita ang kasakiman.
Unang beses sa buhay ni Henry,
umiwas siya sa mga sobrang yamang mga tao.
Naghanap siya ng bakanteng upuan
sa mesa ng blackjack.
Kinuha ng dealer ang plake at inilagay sa slot.
Medyo bata pa, itim ang mata at kulay abo na balat.
Nagsasalita lang siya kapag kailangan.
Maliit ang kamay at nagbibilang ang mga daliri.
Pinagpatong niya ang isang linya ng £25 chip.
Di na binilang. Di nagkakamali ang daliri niya.
Naglagay siya kay Henry.
Habang nag-aayos,
tumingin siya sa baraha
Sa limang segundo, nalaman niyang ten. Walong chip, £200,
pinakamalaking taya sa Lord's House.
Napunta sa kaniya ang ten. Nine ang sunod.
Nineteen lahat.
Stick na sa 19.
Hilingin mo na hindi dapat 20 o 21 ang makuha ng dealer.
- Nang si Henry na, ang sabi niya... - Nineteen.
...lumipat ito sa iba. "Teka," sabi ni Henry.
Bumalik ito kay Henry.
Tumaas ang kilay, seryoso ang mata.
- Draw sa 19? - ...mabilis niyang tanong.
May dalawang rank lang na hindi pwede sa 19, alas at two.
Tanga lang ang itataya ang 19, lalo kung £200 ang nasa mesa.
Kita niya ang sunod na baraha. Di ginalaw ng dealer.
"Isa pa." sabi ni Henry. Kinuha ng dealer ang baraha.
Lumapag ang dalawang club kasama ang ten at nine.
- 21. - ...sabi ng dealer.
Tumingin siya kay Henry,
nakatingin lang, tahimik at nagtataka.
Wala pa itong nakikita na nag-draw sa 19.
Ang taong ito ay kalmado at tiyak
na nakapagtataka, at nanalo siya.
Tiningnan ng dealer si Henry, iniisip niyang may mali.
Lumapit mga ang tao. "Mawalang-galang na."
Hindi na siya uulit.
Kailangan niyang mag-ingat, magpatalo kahit minsan.
Tuloy ang laro.
Malaki ang lamang ni Henry,
hirap siyang di maging kahina-hinala.
Nanalo na siya ng £30,000.
Tumigil na siya.
Muntik na itong maging milyon.
Salamat.
Si Henry na ngayon ang pinakamabilis
magparami ng pera sa buong mundo.
Interesante.
Kung ito ay isang gawa-gawang kuwento,
kailangang may wakas ito
na talagang kapana-panabik.
Madrama at kakaiba.
Halimbawa, uuwi si Henry at bibilangin ang pera.
Habang nagbibilang, sasama ang pakiramdam niya.
May kirot sa dibdib.
Nagpunta siya sa kuwarto. Naghubad.
Nakahubad siyang naglakad.
Nadaanan niya ang salamin at napahinto.
Bilang nakagawian, nag-concentrate siya.
Nakita niya ang loob ng katawan.
Parang X-ray, pero kita niya lahat.
Arteries, mga ugat, dugong dumadaloy.
Atay, bato, bituka. Ang tumitibok niyang puso.
Tumingin siya sa parteng kumirot
may nakita siyang umbok sa loob ng ugat papunta sa puso.
Namuong dugo. Hindi ito gumagalaw noong una.
Pero gumalaw ito. Unti-unti. Halos isang milimetro.
Pumupulandit sa likod ng clot ang dugo,
muli itong gumalaw.
Gumalaw nang kalahating pulgada. Natakot si Henry.
Alam niyang ang namuong dugo na gumagalaw sa mga ugat
ay papalapit sa puso.
Mamamatay na siya.
Magandang wakas para sa piksyon, pero hindi.
Totoo ito.
Pangalan lang ang di totoo, hindi Henry Sugar.
Kailangang protektahan ang pangalan niya hanggang ngayon.
Bukod doon, totoo ang kuwentong ito
at dahil totoo ito, dapat may totoo itong wakas.
Ito ang totoong nangyari.
Isang oras naglakad si Henry. Malamig ang gabi.
Buhay na buhay ang siyudad.
Ramdam niya ang makapal na pera sa bulsa ng jacket niya.
Tinapik niya ito.
Maraming pera para sa isang oras.
Pero naguguluhan pa rin siya.
Hindi niya alam kung bakit hindi siya masaya.
Kung nangyari ito bago ang yoga,
siguradong napakasaya niya,
pupunta pa siya sa club para magsaya.
Pero hindi masaya si Henry.
Malungkot siya.
Tuwing tataya siya, alam niyang mananalo siya.
Walang kaba, walang panganib.
Kaya niyang maglibot sa mundo at kumita ng milyon.
Pero masaya ba 'yon?
Isa pa, posible bang baguhin
ng kapangyarihan ng yoga
ang pananaw niya sa buhay?
Posible.
Tanghali siyang nagising kinabukasan,
nakita niya ang makapal na pera sa lamesa,
ayaw niya nito.
Ano 'to?!
Magandang umaga. Sa 'yo 'yan! Bigay ko.
Ah...
Ano?
Ilagay mo sa bulsa mo!
Sige.
Ano 'to?
Pera 'yan.
Kunin mo!
Hoy!
Ano ba...
May nag-doorbell.
Ano'ng ginagawa mo?
Pasensiya na. Nagbigay lang ako ng pera.
- Nagsimula ka ng riot! - Nagbigay lang ako.
Hindi ko na uulitin. Aalis din sila.
Dinukot ng pulis ang £50 sa bulsa niya.
- Nakakuha ka. - Ebidensiya 'to. Saan galing ang pera?
Nanalo ako sa blackjack. Sinuwerte ako.
Isinulat ng pulis ang club na sinabi ni Henry.
Patutunayan nila.
Wala akong pakialam.
- Wala? - Wala.
Naniniwala ako sa kuwento mo, pero hindi 'yon dahilan para gawin 'yon.
Wala akong ginawang ilegal, di ba?
Ilegal?
Isa kang tanga!
Kapag nanalo ka ng ganoon karaming pera,
at gusto mong ibigay, hindi mo ihahagis sa bintana.
Dalhin mo sa ospital, o bahay-ampunan.
Maraming ospital at ampunang
walang perang pambili ng regalo sa mga bata sa Pasko.
At ito ang isang tanga
na hindi naranasang maubusan ng pera,
at hinagis 'yon sa kalsada.
Bumaba ang pulis at umalis.
Pumirmi si Henry.
Tinamaan siya sa mga salitang narinig niya,
matindi at malalim.
Napahiya siya.
Masamang pakiramdam.
At bigla,
nakaramdam si Henry ng kuryente sa buo niyang katawan,
at naisip niya ang isang bagay na babago sa lahat.
Mabilis siyang naglakad,
nag-isip ng plano para mangyari ang naisip niya.
Una. Mananalo ako ng maraming pera
araw-araw mula sa mga oras na ito.
Pangalawa. Walang parehong casino sa loob ng anim na buwan.
Pangatlo. Sakto lang dapat ang mapanalunan ko.
£50,000 lang sa isang gabi.
Pang-apat. £50,000 sa isang gabi, 365 na araw sa isang taon.
£18.25 milyon 'yon.
Panlima. Tuloy lang.
Dalawa o tatlong gabi kahit saang siyudad.
London, Monte-Carlo, Cannes, Biarritz,
Deauville, Las Vegas, Mexico City, Buenos Aires, Nassau.
Pang-anim. Iipunin ko ang pera at magtatayo ng mga ospital at ampunan.
Mukhang korni at madrama ang pangarap
pero sa realidad, magagawa ko 'to.
Hindi ito korni, isa itong kahanga-hangang bagay.
Pampito. Kailangan ko ng katuwang sa paghawak ng pera,
at ipapadala sa kailangan.
Isang tao na may malasakit at mapagkakatiwalaan ko.
Accountant ni Henry at ng tatay niya si John Winston.
Maging ang tatay ni John sa tatay ng tatay niya.
Magiging pinakamayaman ka sa mundo.
Ayokong maging pinakamayaman.
Di pwede sa England, mauuwi lang sa buwis. Lilipat ako sa Switzerland. Hindi bukas.
Di ako gaya mo na walang responsibilidad.
Magpapaalam ako sa pamilya at mga partner ko.
Ibebenta ang bahay at bibili sa Switzerland,
ililipat ang mga bata ng school.
Isang taon ang lumipas, nagbigay ng £120 milyon si Henry
kay John Winston sa Lausanne.
Limang araw kung magpadala
sa Swiss company na Winston Sugar, LLC.
Sina Henry at John lang ang may alam kung saan
galing o mapupunta ito.
Lunes pinakamalaki ang padala dahil kasama ang Biyernes, Sabado at Linggo,
pag sarado ang banko.
Mabilis siyang kumilos,
nagpapalit ng katauhan linggo-linggo.
Nalalaman lang ni John kung nasaan si Henry
sa address ng banko kung saan ipinadala ang pera. Napakalaki.
Namatay si Henry sa pulmonary embolism sa edad na 63.
Inasahan na niya iyon, at sobrang payapa.
Dalawampung taon niyang ginawa ang plano.
Nasa £644 million ang kinita niya.
May 21 na naipatayong
ospital at ampunan para sa mga bata sa buong mundo,
na pinamamahalaan ni John Winston at mga staff niya sa Lausanne.
Tapos na ang trabaho niya.
Ngayon, paano ko nalaman ang lahat ng ito? Sasabihin ko sa iyo.
Pagkamatay ni Henry, tinawagan ako ni John Winston.
Maayos siyang nagpakilala bilang pangulo ng kompanyang Winston Sugar, LLC,
at kung pwede ba akong pumunta sa Lausanne
para isulat ang kasaysayan ng organisasyon nila.
Di ko alam kung bakit ako.
Siguro ay may listahan siya ng manunulat.
Babayaran daw nila ako, dagdag niya.
"Isang kahanga-hangang lalaki ang namatay."
"Siya ay si Henry Sugar."
"Dapat malaman ng mga tao kung ano ang nagawa niya sa mundo."
Dahil di ko alam,
tinanong ko kung ang kuwento ba ay interesante
para maisulat sa papel.
Nainis si John Winston. Siguro ay nainsulto ko siya.
Sa limang minuto sa telepono,
sinabi niya ang sikretong trabaho ni Henry Sugar.
Na hindi na sikreto.
Patay na si Henry at di na makakapasok ulit sa casino.
"Pupunta ako," sabi ko.
Nakilala ko sa Lausanne si John Winston, higit 70 na,
at si Max Engelman,
kilalang make-up artist na lumibot kasama si Henry
kaya naitago ni Henry ang tunay niyang katauhan.
Pareho silang winasak ng pagkamatay ni Henry.
Mahal ko siya. Mabuti siyang tao.
Pinakita ni John Winston ang kulay asul na librong
isinulat ni Z.Z. Chatterjee sa Calcutta noong 1935.
Kinopya ko ito, bawat salita.
"Huling tanong," sabi ko.
"Henry Sugar ang tawag mo sa kanya, pero sabi mo, di iyon totoo."
"Ayaw mo bang sabihin ang tunay niyang pangalan?"
- Ayoko. - ...sabi niya.
Nangako kaming di ilalabas ang katauhan niya.
Sa tingin ko, lalabas din ito kalaunan.
Mula siya sa kilalang pamilyang Ingles, pero ikagagalak ko kung di mo aalamin.
Tawagin mo na lang siyang Mr. Henry Sugar.
At iyon nga ang ginawa ko.
ANG "THE WONDERFUL STORY OF HENRY SUGAR" AY ISINULAT NI ROALD DAHL
SA KANIYANG BAHAY SA GREAT MISSENDEN, BUCKINGHAMSHIRE
SA PAGITAN NG PEBRERO AT DISYEMBRE NG 1976.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Dawn Rosello