Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
We zijn nu in de hut waar ik schrijf.
Ik werk hier nu al dertig jaar.
Voor ik begin, zorg ik altijd graag dat ik alles heb wat ik nodig heb.
Sigaretten, natuurlijk, wat koffie, chocolaatjes.
Ik slijp altijd m'n potlood voordat ik begin.
Ik heb zes potloden. Dan veeg ik m'n schrijfbord schoon.
Er liggen stukjes gum op.
Zo.
En dan begin ik eindelijk.
Er zijn meestal een paar correcties nodig.
Henry Sugar was 41 jaar, ongetrouwd en rijk.
Hij was rijk, omdat z'n vader rijk was geweest.
Ongetrouwd omdat hij te egoïstisch was om z'n geld te delen.
Hij was 1 meter 88 lang en wellicht niet zo knap als hij dacht.
Hij besteedde veel zorg aan z'n kleding.
Hij liet z'n kostuums, overhemden en schoenen op maat maken.
Hij ging om de tien dagen naar de kapper en nam tegelijk een manicure.
Hij reed in een Ferrari die even duur was als een buitenhuisje.
Z'n vrienden waren rijk en hij had nooit een dag gewerkt.
Mannen als Henry Sugar zwalken doelloos de wereld over.
Ze zijn niet per se slecht, maar ook niet per se goed.
Ze zijn er gewoon.
Alle rijke mensen zoals Henry...
...hebben iets gemeen: de drang om nog rijker te worden.
Tien miljoen is niet genoeg. Twintig ook niet.
Ze verlangen onophoudelijk naar meer geld...
...en zijn doodsbang voor een lege bankrekening.
Ze gebruiken veel methoden om rijker te worden.
Soms kopen ze aandelen, soms land, kunst of diamanten.
Soms wedden ze op roulette of paarden. Soms wedden ze op alles.
Henry Sugar was zo iemand en hij speelde graag vals.
Op een zomerweekend reed Henry naar Sir William W op het platteland.
Het huis en de tuin waren magnifiek, maar het regende pijpenstelen.
De gastheer en gasten speelden die middag spelletjes...
...terwijl Henry mistroostig uit het raam staarde.
Henry liep de salon uit naar de grote hal.
Hij zwierf doelloos door het huis en kwam terecht in de bibliotheek.
Sir Williams vader had boeken verzameld en de hele kamer...
...stond vol met antieke, leergebonden boeken.
Henry las echter alleen detectives en thrillers. Die waren er niet.
Hij wilde vertrekken tot z'n oog op iets bijzonders viel.
Het was hem alleen opgevallen omdat het uit de rij boeken stak.
Hij trok het van de plank.
Het was maar 'n kartonnen werkboek zoals je op school hebt.
De kaft was donkerblauw zonder tekst.
Op de eerste pagina stond handgeschreven in zwarte inkt:
IMDAD KHAN, DE MAN DIE ZIET ZONDER OGEN
Vreemd. Raar.
Wat is dit?
Hij nestelde zich in een stoel en begon te lezen.
Je hoort nu wat Henry in het blauwe boekje gelezen heeft.
Ik ben Z.Z. Chatterjee. Hoofdchirurg in Calcutta.
Op de ochtend van 2 december 1935 dronk ik thee in de artsenkamer.
Dr. Marshall, Mitra en Macfarlane waren erbij. Er werd geklopt.
'Kom binnen', zei ik.
Pardon. Mag ik u om een gunst vragen?
'Dit is een privéruimte', zei ik. - Sorry dat ik zo binnenval...
...maar ik wil u iets interessants laten zien.
We waren geïrriteerd en zeiden niets.
Heren, ik kan zien zonder m'n ogen te gebruiken.
Hij was klein, een jaar of de 60, met een witte snor en zwart oorhaar.
U mag verband om m'n hoofd winden en dan kan ik toch een boek lezen.
Hij leek het te menen. M'n nieuwsgierigheid was gewekt.
Kom binnen.
Goed. Hoeveel vingers houdt dr. Marshall omhoog?
Zeven. - Nog eens.
Negen. - Nog eens.
Drie. - Nog eens...
Weer drie. - Nog eens.
Geen vingers.
Wat is dat voor truc? - Geen truc. Ik heb er jaren op getraind.
Hoe dan wel? - Vergeef me, maar dat is geheim.
Wat wilt u van ons? - Ik werk in een reizend theater.
Vanavond treden we op in de Royal Palace Hall.
Ik sta bekend als Imdad Khan, de man die ziet zonder ogen.
Als we op een nieuwe plek zijn, ga ik naar het ziekenhuis...
...en vraag ik de artsen me in verband te wikkelen.
Dit moet gedaan worden door artsen anders denkt men dat ik valsspeel.
Dan doe ik iets gevaarlijks op straat.
Ik keek de rest aan. Mitra en Macfarlane hadden patiënten.
Dr. Marshall zei: - Doe het goed, zodat hij echt niets ziet.
Wat aardig van u. Doe wat u wilt.
Voor we hem verbinden bedekken we z'n ogen met iets zachts.
Deeg? - Ga dat halen. Ik plak z'n ogen dicht.
Ik nam Imdad mee naar de operatiekamer. Ga liggen.
Ik pakte een fles collodion. Ik lijm uw oogleden hiermee dicht.
Hoe verwijder ik dat? - Dep wat alcohol onder de wimpers.
Hou uw ogen dicht tot het is uitgehard. Na twee minuten:
Hij kreeg z'n ogen niet meer open.
Ik nam wat van het deeg en plakte het op Imdads ogen.
Ik bedekte de oogkas en de omringende huid met deeg.
Ik deed hetzelfde bij het andere oog en duwde het goed aan.
Is dit niet vervelend? - Totaal niet. Dank u.
Verbind jij hem maar. M'n vingers zijn plakkerig.
Goed. We leggen deze hier...
Dr. Marshall plaatste wattenschijven over Imdads ogen. Ze bleven zitten.
Kom rechtop zitten.
Dr. Marshall rolde een verband van 8 cm om z'n hoofd.
Laat m'n neus vrij om te ademen. - Natuurlijk.
Sorry, het zal strak zitten.
Hoe is dat? - 'Geweldig', zei ik.
Alsof hij een hersenoperatie had gehad.
Hoe voelt het? - Heel goed.
M'n complimenten met dit grondige werk.
Imdad Khan stond op en liep recht op de deur af.
Hij legde z'n hand zo op de deurknop. Dr. Marshall grijnsde niet meer.
Imdad liep met stevige pas door de gang. Wij volgden hem.
Het was griezelig om die man met dat verbonden hoofd te zien lopen.
'Hij zag 'm', riep ik. 'Hij zag de trolley. Dit is ongelooflijk.'
Dr. Marshall zei niets. Hij keek geschokt en ongelovig.
Imdad liep zonder problemen de trap af. Zonder leuning zelfs.
Meerdere tegenliggers reageerden geschrokken.
Onderaan de trap draaide hij zich om en liep de deur uit.
Dr. Marshall en ik volgden hem.
Een groep van 100 blootsvoetse kinderen wees gillend naar onze bezoeker.
Hij begroette ze met beide handen.
Hij wandelde naar een fiets en reed erop weg.
De kinderen renden lachend achter hem aan.
Hij fietste zo het drukke verkeer in...
...terwijl toeterende auto's langs hem reden.
Hij fietste perfect.
We zagen hem nog even. Toen fietste hij de hoek om.
'Ik geloof het niet', zei dr. Marshall. - Ik geloof het niet.
'Ik ook niet', zei ik. 'We hebben net een wonder gezien.'
Die dag was ik druk met patiënten. Die avond kleedde ik me thuis om.
Ik nam 'n lange douche en dronk whisky op de veranda in slechts een handdoek.
Om tien voor zeven was ik in de Royal Palace Hall.
De show duurde twee uur.
Ik genoot ervan. De slangenbezweerder, de vuurspuwer...
...de degenslikker die een degen in z'n keel duwde.
Onder trompetgeschal verscheen Imdad Khan om z'n act te doen.
Mensen uit het publiek mochten hem blinddoeken...
...waarna hij messen naar een jongen wierp en een blikje van z'n hoofd schoot.
Toen werd er een metalen vat over z'n hoofd gezet.
De jongen gaf hem een naald en een draad aan.
Van achter een groot vergrootglas wist hij in één beweging...
...de draad door het oog van de naald te steken.
Ik stond versteld.
Achter de schermen zat Imdad z'n make-up te verwijderen.
U bent nieuwsgierig, nietwaar? - 'Zeer', zei ik.
Opnieuw vielen me de zwarte haren op z'n oren op.
Ik had nog nooit zoiets gezien.
Ik ben geen schrijver van beroep...
...maar als u vertelt hoe u deze gave hebt ontwikkeld, zal ik het opschrijven.
Ik laat het publiceren in het British Medical Journal..
Helpt dat u beroemder te worden? - Dat zou zeker helpen.
Ik gebruik steno voor m'n beroep. Ik heb alles woord voor woord genoteerd.
Dit heeft hij exact zo verteld.
ALLES WAT IMDAD KHAN DIE AVOND VERTELDE (WOORD VOOR WOORD)
Ik ben geboren in Kasjmir in 1873.
M'n vader was treinconducteur.
Op een dag kwam er een goochelaar op school optreden. Ik was gefascineerd.
Twee weken later heb ik me aangesloten bij een reizend theater.
Dat was in 1886. Ik was 13 jaar.
Drie jaar lang heb ik met deze groep door Punjab gereisd.
Ik werd de belangrijkste artiest.
Ik heb al die tijd m'n geld gespaard...
...en had iets meer dan 3000 roepies.
Ik had gehoord over een beroemde yogi die de kracht van levitatie bezat.
Tijdens het bidden zou z'n hele lichaam wel 45 cm boven de grond zweven.
Dat was zacht gezegd bijzonder.
Snor?
Ik verliet het theater en ging naar een klein dorp aan de Ganges...
...waar de yogi zou wonen.
Op een dag vertelde een reiziger dat er een kluizenaar in de jungle woonde.
Ik heb meteen een paard-en-wagen gehuurd.
Terwijl ik onderhandelde over de prijs, verscheen er een man...
...die voorstelde de kosten te delen.
Wat een gelukkig toeval.
Ik ontdekte dat hij een leerling was van de yogi...
...en dat hij op weg was naar z'n meester.
Ik flapte uit: 'Die zoek ik. Mag ik hem ontmoeten?'
M'n reisgenoot keek me lang aan.
'Dat is onmogelijk', zei hij.
Daarna weigerde hij m'n vragen te beantwoorden.
Maar toch ontdekte ik iets.
Het tijdstip waarop de yogi mediteerde.
M'n reisgenoot liet de wagen stoppen, stapte uit en was verdwenen.
Ik deed of ik verder reed, maar om de hoek sprong ik eruit om hem te volgen.
Toen was de man al in de jungle verdwenen.
Ik hoorde geritsel. Als dat hem niet was, was het een tijger...
...en dan word ik aangevallen en in stukjes bloederig vlees verslonden.
Hij was het.
Er was in geen velden of wegen een pad te bekennen.
Hij baande zich een weg langs bamboe en andere planten.
Ik sloop achter hem aan en bleef zeker 100 meter achter hem.
Als ik hem uit het oog verloor, volgde ik het geluid van z'n voetstappen.
Dit gespannen spel duurde een half uur tot ik hem plots niet meer hoorde.
Ik stopte om te luisteren.
Achter het struikgewas zag ik een open plek met twee hutjes.
M'n hart ging tekeer. Naast één hut stond 'n waterput...
...met een gebedsmatje onder 'n grote baobab met prachtige dikke, bladerrijke takken.
Ik wachtte in de hitte van het middaguur en de vochtige namiddag.
Vlak voor vijf uur klom ik in de boom en verstopte me tussen de bladeren.
Eindelijk kwam de yogi uit z'n hut en hij ging op de mat zitten.
Hij bewoog rustig en voorzichtig.
Hij legde z'n handen op z'n knieën en haalde diep adem door z'n neus.
Ik zag dat er een soort gloed over hem neerdaalde.
Hij bleef 14 minuten lang doodstil zitten.
En toen, terwijl ik keek, zag ik...
...dat hij loskwam van de grond.
30 centimeter, 35, 45, 50.
Zestig centimeter boven de mat.
Ik zei tegen mezelf: Voor je zit een man in de lucht.
Zesenveertig minuten bleef hij zo hangen.
En toen daalde hij langzaam neer tot z'n billen op de mat rustten.
Ik klom uit de boom en rende erheen. De yogi waste z'n handen en voeten.
'Hoelang zat je daar al?' vroeg hij.
Hij pakte een steen en gooide die zo hard dat hij brak toen hij m'n been raakte.
Ik heb het litteken nog. Kijk.
Dat was eigenlijk een geluk. Een yogi hoort z'n geduld niet te verliezen.
De oude man schaamde zich en was teleurgesteld in zichzelf.
Ik kon geen leerling van hem worden...
...maar hij kon me iets meer vertellen als goedmaker voor de aanval...
...die ik trouwens wel verdiend had.
Dit was in 1890.
Ik was bijna 17 jaar.
Wat vertelde die yogi? Hier komt het.
De geest is verstrooid en is bezig met duizenden dingen tegelijk.
Dingen die je ziet, hoort en ruikt.
Dingen waar je aan denkt of niet aan wil denken.
Je moet leren je te concentreren...
...zodat je één ding kunt visualiseren en niets meer dan dat.
Dan kun je je bewuste geest op elk object concentreren.
Dat hou je dan drieënhalve minuut vol. Je moet hiervoor twintig jaar oefenen.
'Twintig jaar', riep ik.
Of langer. Twintig is gebruikelijk als het überhaupt lukt.
Dan ben ik een oude man.
Het varieert. Soms duurt het 30 jaar.
In zeldzame gevallen lukt het iemand in slechts één of twee jaar.
Dat geldt niet voor jou.
Is het zo moeilijk om de geest...
Het is bijna onmogelijk. Probeer het. Sluit je ogen en denk ergens aan.
Denk aan één voorwerp. Zie het voor je. Je geest dwaalt snel af.
Er sluipen andere gedachten binnen. Het is lastig.
Zo sprak de wijze yogi.
En zo begon m'n training.
Elke avond zag ik degene voor me waar ik het meest van hield.
M'n broer die op z'n tiende stierf aan een bloedziekte.
Ik concentreerde me op z'n gezicht. Zodra m'n geest afdwaalde...
...rustte ik een paar minuten uit en begon ik opnieuw.
Na vijf jaar lang trainen...
...kon ik me anderhalve minuut op m'n broers gezicht concentreren.
Ik boekte vooruitgang.
Ondertussen verdiende ik goed met m'n werk als goochelaar.
Ik was al vingervlug maar bleef ook m'n training vervolgen.
Elke avond, waar ik ook was, ging ik op een rustige plek zitten...
...en concentreerde ik me op m'n broers gezicht.
Soms stak ik een kaars aan en staarde ik in de vlam.
Een kaarsvlam heeft drie verschillende delen.
Het geel bovenin, het mauve wat lager en het zwart binnenin.
Ik plaatste de kaars 40 centimeter van me af...
...ter hoogte van m'n ogen zodat ik m'n oogspieren niet hoefde te bewegen.
Ik staarde naar het zwarte deel tot alles rondom me verdween.
Dan sloot ik m'n ogen en concentreerde me op z'n gezicht.
In 1907, toen ik 34 jaar was, kon ik me drie minuten lang concentreren...
...zonder dat m'n geest afdwaalde.
Eveneens in die tijd werd ik me bewust van een vreemd gevoel.
Als ik met gesloten ogen heel intens naar iets keek...
...kon de omtrek van dat object zien.
Ik dacht aan wat de yogi zei:
'Bepaalde mensen hebben zo'n goede concentratie...
...dat ze zien zonder hun ogen te gebruiken.'
Elke avond nadat ik met de kaarsvlam had geoefend...
...dronk ik koffie, blinddoekte ik mezelf en probeerde ik zonder ogen te zien.
Ik begon met een spel kaarten.
Ik raadde welke het waren en had direct zestig procent succes.
Later kocht ik landkaarten die ik in m'n kamer ophing.
Urenlang probeerde ik geblinddoekt de kleine lettertjes te lezen.
Acht jaar lang oefende ik dit elke avond.
In 1915 kon ik een heel boek lezen terwijl ik geblinddoekt was.
Ik kon het. Eindelijk had ik het onder de knie.
Zoals u weet, werd dit m'n act.
Het was een hit, maar niemand geloofde het.
Zelfs artsen die me blinddoeken weigeren te geloven dat dit mogelijk is.
Er zijn meer manieren om beelden te ontvangen.
Imdad Khan werd stil. Hij was moe.
Ik vroeg hoe dan.
Ik weet het oprecht niet.
Het is een ander lichaamsdeel dat ziet.
Welk deel?
Die avond sliep ik niet.
Wetenschappers zouden dolblij met hem zijn. Hij was zeer waardevol.
Ik moest weten op welke biologische of magische manier...
...een beeld zo het brein kon bereiken.
Blinden zouden weer kunnen zien. Doven weer horen.
Deze geweldige man mag niet genegeerd worden.
Nauwkeurig schreef ik alles op wat Imdad me verteld had.
Ik schreef vijf uur onafgebroken.
De volgende ochtend was het belangrijkste af: Wat u net gelezen heeft.
Ik zag dr. Marshall pas tijdens onze theepauze.
Ik vertelde hem wat ik kon. Ik ga weer naar het theater.
Ik ga met je mee.
Om 18.45 uur reden we naar de Royal Palace Hall. Ik parkeerde de auto.
'Er is iets mis', zei ik.
Er was niemand. De deuren waren dicht. Op de poster van de voorstelling stond nu:
'De voorstelling is afgelast.'
Ik vroeg een bewaker wat er gebeurd was.
Er is iemand overleden. - Wie?
Maar ik wist het al.
De man die zonder ogen ziet.
'Hoe?' riep ik uit.
Hij is in z'n slaap overleden.
Dat kan gebeuren.
We liepen langzaam terug.
Ik werd overmand door verdriet en woede. Ik had bij hem moeten blijven.
Ik had hem moeten verzorgen. Hij verrichtte wonderen.
Hij had met mysterieuze krachten gecommuniceerd.
Nu was hij dood.
'Dat was dat.' zei dr. Marshall.
Dat was dat.
'Ja', zei ik.
'Dat was dat.'
Dit is een waargebeurd verslag van m'n ontmoetingen met Imdad Khan.
Dat is ontzettend interessant.
Wat een geweldige informatie.
Dit kan m'n leven veranderen.
Henry refereerde aan het feit...
...dat Imdad zich had geleerd om speelkaarten van achteren te lezen.
Aangezien hij een valsspeler was...
...besefte Henry direct dat hij een fortuin kon verdienen.
Hij liep naar de butler en vroeg om een kaars, een kandelaar en een liniaal.
Hij ging naar z'n slaapkamer en sloot de gordijnen.
Hij zette de kaars op het dressoir.
De lont stond op ooghoogte, zoals hij wilde.
Met de liniaal zorgde hij dat hij 40 cm van de kaars zat, zoals was beschreven.
Imdad Khan had het gezicht van 'n dierbare gevisualiseerd.
In zijn geval was dat z'n broer.
Henry had geen broer.
Hij besloot aan z'n eigen gezicht te denken.
Toen Henry in het zwart van de vlam staarde, gebeurde er iets bijzonders.
Z'n geest werd leeg. Z'n brein kwam tot rust.
Plots voelde het alsof z'n lichaam knus en warm omhuld werd...
...in dat kleine lege gebied binnen die vlam.
Dit duurde maar vijftien seconden, maar vanaf dat moment...
...oefende hij vijf keer per dag met de kaars.
Voor het eerst was hij ergens echt enthousiast over...
...en z'n vooruitgang was opmerkelijk.
Na zes maanden kon hij zich drie minuten op z'n gezicht concentreren...
...zonder dat z'n geest afdwaalde.
Ik ben het, dacht hij. Ik ben die zeldzame persoon die dit snel kan bereiken.
Aan het einde van het eerste jaar lukte het 5,5 minuut.
Het was zover.
Henry's woonkamer. Middernacht.
Trillend legt hij een kaartspel ondersteboven op tafel...
...en kijkt naar de bovenste kaart.
Eerst ziet hij alleen de rode lijntjes op de achterkant...
...wel het bekendste kaartontwerp ter wereld.
Dan verschuift hij z'n concentratie naar de andere kant.
Hij richt zich op het onzichtbare onder de kaart.
Dertig seconden verstrijken. Dan drie minuten.
Henry geeft geen krimp. Hij concentreert zich volledig.
Hij visualiseert de andere kant en staat geen andere gedachten toe.
Tijdens minuut vier gebeurt er iets. Langzaam, op magische wijze...
...wordt de zwarte klodder een schoppen, de krul een vijf.
Schoppenvijf.
Met trillende vingers draait hij de kaart om.
'Het is me gelukt,' zegt hij.
Hij wordt fanatiek. Hij verlaat z'n woning amper nog.
De hele dag bekijkt hij kaarten met een stopwatch om z'n tijd te verbeteren.
Na een maand lukt het in het 1,5 minuut. Zeven maanden later in tien seconden.
Z'n doel is vijf. Het moet in vijf seconden lukken om casino's te bespelen.
Maar dat doel wordt steeds lastiger te bereiken.
Ne vier weken lukt het in negen seconden. Na nog vijf in acht.
Hij wil nu wel hard werken. Hij houdt het twaalf uur vol.
Hij weet zeker dat het hem lukt.
De laatste 2 seconden kosten 11 maanden. Maar op een zaterdagmiddag...
Vijf seconden. Henry houdt de tijd bij voor elke kaart.
Vijf seconden.
Hoelang heeft dit hem gekost?
Wel drie jaar en drie maanden.
Er waren meer dan 100 casino's in Londen.
Henry was lid van tien ervan. Lord's House was z'n favoriet.
Het bevond zich in een prachtig herenhuis.
Goedeavond, Mr Sugar. - Zei de man die gezichten moest onthouden.
Henry liep naar de kassier. Hij schreef een cheque uit van 10.000 pond.
Goed gevoede vrouwen verzamelden zich om het roulettewiel.
Mannen met rode hoofden en sigaren telden hebzuchtig hun fiches.
Vreemd. Voor het eerst bekeek Henry die rijke mensen vol afkeer.
Hij zocht een lege stoel links van de dealer aan de blackjacktafels.
De dealer nam Henry's inzet.
Hij was vrij jong met donkere ogen en een grijze huid.
Hij lachte nooit en sprak weinig.
Hij had dunne handen en rekenkundige vingers.
Hij pakte 25 pond aan fiches en legde ze neer.
Z'n vingers zaten zonder tellen altijd goed. Hij schoof ze naar Henry.
Henry keek naar de bovenste kaart van de dealer.
Hij zag dat het een tien was en zette 200 pond in, de maximale inzet.
Hij kreeg de tien. Daarna een negen. Samen negentien.
Met 19 pass je. Je hoopt dat de dealer geen 20 of 21 krijgt.
Toen de dealer bij Henry kwam, zei hij: - 19.
Hij ging verder. 'Wacht', zei Henry.
De dealer kwam terug. Hij trok z'n wenkbrauwen op.
Wilt u nog een kaart? - Vroeg hij.
Hij mocht maar twee kaarten krijgen: de aas en de twee.
Het was een idioot risico, vooral met 200 pond op tafel.
De achterkant van de kaart was zichtbaar.
'Ja', zei Henry. 'Nog een kaart.' De dealer gaf hem.
Er landde een schoppentwee naast de tien en negen.
21. - Sprak de dealer.
Z'n blik bleef op Henry rusten, stil, waakzaam en verbaasd.
Henry had hem van z'n stuk gebracht. Dit was zeldzaam.
Deze man had bij 19 rustig nog een kaart gepakt en gewonnen.
Henry besefte direct dat hij een fout had gemaakt. Hij had aandacht getrokken.
Dat mocht hij niet meer doen. Hij moest af en toe verliezen.
Het spel ging verder. Henry had moeite om niet te veel te winnen.
In een uur won hij 30.000 pond. Het had makkelijk een miljoen kunnen zijn.
Bedankt.
Henry kon vrijwel zeker sneller geld verdienen dan wie ook.
Interessant.
Als dit verhaal verzonnen was...
...was het nodig geweest om een verrassend eind te verzinnen.
Dramatisch en ongewoon.
Zo had Henry thuis tijdens het tellen van z'n geld plots onwel kunnen worden.
Hij voelt pijn op de borst.
Hij gaat naar bed. Hij kleedt zich uit en wil z'n pyjama pakken.
Hij loopt langs z'n passpiegel en stopt.
Uit gewoonte begint hij zich te concentreren.
Opeens kijkt hij door z'n huid, als op een röntgenfoto. Hij ziet alles.
Slagaders, aders, z'n stromende bloed Lever, nieren, ingewanden en z'n hart.
Hij kijkt waar de pijn zit...
...en ziet een prop in de grote ader die naar z'n hart loopt.
Een bloedprop. Eerst lijkt hij niet te bewegen.
Maar dan beweegt hij een millimeter.
Het bloed pompt achter de prop langs zodat die beweegt.
Ongeveer 'n centimeter. Henry is doodsbang.
Hij weet dat een prop als deze z'n hart zal bereiken. Hij gaat dood.
Dat zou geen slecht eind zijn in 'n boek, maar dit is echt.
Het enige wat onwaar is, is Henry's naam.
Z'n naam moet beschermd worden. Nog steeds.
Verder is alles waar en een waargebeurd verhaal moet een echt einde hebben.
Zo is het gegaan.
Henry ging wandelen. Het was koel en aangenaam.
De stad was klaarwakker.
Hij voelde de dikke stapel biljetten in z'n jaszak. Hij klopte er zacht op.
Veel geld voor een uurtje werk. Maar er was iets vreemds.
Hij begreep niet waarom hij er niet blij mee was.
Als dit drie jaar geleden was gebeurd was hij dolblij geweest.
Dan was hij het gaan vieren.
Henry was niet blij.
Hij was verdrietig. Hij wist meteen dat hij zou winnen.
Er was geen spanning, geen gevaar.
Hij wist dat hij miljoenen kon verdienen. Maar zou dat leuk zijn?
En was het mogelijk dat bij het verkrijgen van z'n krachten...
...z'n blik op het leven totaal veranderd was?
Dat zou kunnen.
De volgende ochtend stond Henry laat op en zag hij de enorme stapel geld liggen.
Maar hij wilde hem niet.
Goedemorgen, meneer. Dat is voor u. Een cadeau.
Een wat?
Stop maar in uw zak.
Oké.
Wat is het? - Het is geld.
Hou maar.
Kom op...
De deurbel ging.
Waar bent u mee bezig? - Sorry van de menigte. Ik gaf geld weg.
U veroorzaakt een rel. - Ik stop al. Ze gaan zo weer weg.
De agent liet een biljet van 50 pond zien.
U hebt er ook een. - Dit is bewijs. Waar komt 't vandaan?
Gewonnen bij blackjack. Ik had geluk.
Henry vertelde welke club het was.
Ze zullen het beamen.
Hij liet z'n boekje zakken. Dat boeit me niet.
Ik geloof uw verhaal, maar dat praat dit nog niet goed.
Ik heb toch niks illegaals gedaan?
Illegaals?
U bent een idioot.
Als u zo'n groot bedrag wint, gooit u het niet uit het raam.
Doe er iets goeds mee. Geef het aan een ziekenhuis of weeshuis.
De ziekenhuizen en weeshuizen...
...hebben amper geld voor kerstcadeaus voor de kinderen.
En een verwende idioot als u die het nooit moeilijk heeft gehad...
...gooit het gewoon op straat.
De agent stormde de trap af en de deur uit.
Z'n woorden en z'n oprechte razernij hadden Henry diep geraakt.
Hij schaamde zich. Een vreselijk gevoel.
Plotseling voelde Henry een tinteling in z'n hele lijf...
...en een idee overviel hem dat alles zou veranderen.
Hij begon te ijsberen en liep na wat nodig was voor dit idee.
Eén. Ik win vanaf nu dagelijks een enorme som geld.
Twee. Ik mag elk casino één keer in het half jaar bezoeken.
Drie. Ik mag nooit te veel geld winnen. 50.000 pond per avond is de limiet.
Vier. 50.000 pond per avond, 365 dagen lang.
Dat is 18,25 miljoen pond.
Vijf. Ik blijf hooguit drie nachten in elke stad.
Londen, Monte Carlo, Cannes, Biarritz, Las Vegas, Mexico, Buenos Aires, Nassau.
Zes. Met het geld richt ik ziekenhuizen en weeshuizen op.
Dat klinkt afgezaagd en sentimenteel, maar ik kan het waarmaken.
Ik vind het helemaal niet afgezaagd. Het zou geweldig zijn.
Zeven. Ik heb een partner nodig die het geld kan verdelen.
Iemand die ik permanent compleet kan vertrouwen.
John Winston was de accountant van Henry en z'n vader...
...en Johns vader die van z'n vaders vader.
U kunt de rijkste man ooit zijn.
Dat wil ik niet.
In Engeland pakt de belastingdienst alles af. Ik verhuis naar Zwitserland.
Ik ben niet ongebonden zoals jij. Ik moet met m'n gezin en de firma praten.
M'n huis verkopen, een nieuw huis vinden de kinderen van school halen.
Een jaar later had Henry John Winston 120 miljoen pond gestuurd.
Het geld ging naar het Zwitserse bedrijf Winston Sugar, LLC.
Niemand wist verder waar het vandaan kwam of wat ermee gebeurde.
Op maandag kwam het geld van vrijdag, zaterdag en zondag binnen.
Soms veranderde hij meerdere keren per week van identiteit.
John wist vaak alleen waar Henry was...
...door het adres van de bank waar het geld vandaan kwam.
Henry stierf vorig jaar op z'n 63e aan een longembolie.
Hij zag het aankomen, maar had er vrede mee.
Hij had in ruim 20 jaar tijd 644 miljoen pond verdiend.
Hij liet 21 gerenommeerde kinderziekenhuizen en weeshuizen na...
...beheerd en gefinancierd vanuit Lausanne door John Winston.
Z'n werk was voltooid.
Hoe weet ik dit allemaal? Goede vraag. Luister maar.
Vlak na Henry's dood belde John Winston me uit Zwitserland.
Hij stelde zich voor als hoofd van het bedrijf Winston Sugar, LLC...
...en vroeg me naar Lausanne te komen om over de organisatie te schrijven.
Geen idee waarom hij mij koos. Ik was vast willekeurig gekozen.
Hij zou me goed betalen en zei:
'Een opmerkelijk man is overleden. Z'n naam was Henry Sugar.
Ik denk dat mensen moeten weten wat hij gedaan heeft.'
In m'n onwetendheid vroeg ik of het verhaal wel interessant genoeg was.
Dit irriteerde John heel erg. Misschien was hij beledigd.
In vijf minuten vertelde hij me over Henry's geheime carrière.
Henry was dood en zou nooit meer voet zetten in een casino.
'Ik kom eraan', zei ik.
In Lausanne ontmoette ik John Winston en beroemd visagist Max Engelman...
...die met Henry rondreisde en geweldige vermommingen creëerde.
Ze waren kapot van Henry's dood. Vooral Max.
Ik hield van hem. Hij was geweldig.
John Winston liet het blauwe werkboek zien...
...dat Z.Z. Chatterjee in 1935 had geschreven.
Ik heb het overgeschreven.
'Nog één vraag', zei ik.
'U noemt hem Henry Sugar, al was dat niet z'n naam.
Wilt u niet dat ik z'n echte naam noem?'
Nee. We zouden z'n identiteit geheimhouden.
Het zal vast wel uitlekken.
Hij kwam uit een bekende familie, maar zoek het liever niet uit.
Noem hem maar Mr Henry Sugar.
En dat heb ik gedaan.
'THE WONDERFUL STORY OF HENRY SUGAR' IS GESCHREVEN DOOR ROALD DAHL...
...IN Z'N SCHRIJVERSHUT IN GIPSY HOUSE IN GREAT MISSENDEN...
...TUSSEN FEBRUARI EN DECEMBER 1976.
Ondertiteld door: Bianca van der Meulen