Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bai.
Hemen gaude, nire idazteko etxolan.
Etxola honetan 30 urte daramatzat.
Hasi baino lehen, garrantzizkoa da
behar dudan guztia nirekin ote dudan begiratzea.
Zigarroak, nola ez.
Kafetxoa, txokolatinak...
Eta ezer baino lehen, ondo ziurtatu arkatza zorroztuta dagoela.
Sei arkatz dauzkat. Gero, beti idazteko taula garbitzen dut.
Ikusten borragoma apurrak?
Kito.
Eta azkenik, hasi egiten zara.
Normalean zuzenketa batzuk egin behar dira.
Hori da.
Listo.
Henry Sugarrek 41 urte zituen. Mutilzaharra eta aberatsa zen.
Aita aberats eta zendua zelako zen Henry aberatsa.
Dirua emazte batekin partekatzeko baino zuhurrago zelako zen mutilzaharra.
1,87 zentimetro luze zen, eta izatez ez zen berak uste zuen bezain ederra.
Janzkeraz asko arduratzen zen.
Trajeak jostun garesti bati eginarazten zizkion,
alkandorak alkandoragile bati, eta zapatak zapatari bati.
Hamar egunean behin barberuak ilea mozten zion,
eta aldi berean manikura egiten zuen.
Ferrari bat zeukan,
landetxe batek beste diru balio zuena.
Lagunak aberatsak zituen eta ez zuen bere bizian sekula lanik egin.
Henry Sugar bezalako gizonak nonahi daude, jitoan dabiltzan itsas belarrak bezala.
Izatez ez dira gizon txarrak, baina onak ezta ere.
Dekoratuaren parte baino ez dira.
Henry bezalako aberatsek, jakina,
ezaugarri komun bat daukate: aberatsagoak izateko grina handia.
Hamar milioiak ez dira aski. Hogei milioiak ere ez.
Diru gehiago lortzeko gogo aseezina jasaten dute.
Goiz batez esnatu, eta sosik ez dutela ohartzearen izu dira.
Euren fortunak handitzeko hainbat modu dituzte.
Erositako akzioak gora eta behera egiten ikusten dituzte.
Lurrak, artea edo diamanteak erosten dituzte.
Kasino eta zaldietan dirua jokatzen dute.
Batzuek edozertan apustu egiten dute.
Henry Sugar horietako bat zen, eta ez zion muzin egiten amarru egiteari.
Udako egun batez,
Autoa hartu eta landara joan zen sir William W. bisitatzera.
Etxea eta lorategiak bikainak ziren,
baina Henry iritsi zen larunbat hartan euria erruz ari zuen.
Anfitrioiak eta gonbidatuek jolasean igaro zuten arratsaldea.
Henry, hits, leiho-joka ari ziren tantei begira egon zen.
Henryk egongelatik atera eta halla zeharkatu zuen.
Norako jakinik gabe etxetik paseatu, eta azkenean liburutegira sartu zen.
Sir Williamen aita liburu bildumagilea izana zen,
eta gelatzar haren hormak larruzko ale zaharrez gainezka zeuden.
Henry ez zen harritu.
Detektibe eta thriller nobelak baino ez zituen irakurtzen.
Ateratzekotan zen
beste guztiak ez bezalako liburu batek begia jo zionean.
Hain mehea,
non ez baitzuen ikusi ere egingo irtenago egon izan ez balitz.
Apaletik atera zuen.
Umeek eskolan erabiltzen duten koaderno horietako bat baino ez zen.
Azala urdin iluna zuen eta ez zeukan ezer idatzita.
Lehen orrialdean, txukun eta tinta beltzez idatzita zioen:
BEGIRIK GABE IKUSTEN ZUEN GIZONAREN GAINEKO TXOSTENA
Bai bitxia.
Zer da hau?
Besaulki batean eseri eta hasieratik irakurtzen hasi zen.
Hona hemen azal urdineko koaderno txikian Henryk irakurri zuena.
Z. Z. Chatterjee naiz, Kalkutako Lords and Ladies ospitaleko zirujaua.
1935eko abenduaren 2ko goizean
atseden gelan nengoen tea hartzen.
Beste hiru mediku nirekin batera zeuden: Marshall, Mitra, eta Macfarlane doktoreak.
Atea jo zuten.
"Sartu", esan nuen.
Barkaidazue, jaunak, mesede bat eskatu nahi nizueke.
"Hau gela pribatua da", esan nuen.
Badakit. Damu naiz horrela sartzeaz,
baina gauza oso interesgarri bat erakutsi nahi dizuet.
Laurok, gogaiturik, ez genuen ezer esan.
Jaunak, begirik erabili gabe ikusteko gauza den gizona naiz.
60 bat urteko gizon txikia zen,
bibote zuria, eta belarrietan ile beltzak agerian zituen.
Berrogeita hamar bendekin burua estalita ere,
irakurtzeko gai izango naiz.
Benetan ari zela zirudien. Ene jakin-mina pizten sentitu nuen.
Zatoz, mesedez.
Hara. Zenbat hatz jaso ditu Marshall doktoreak?
- Zazpi. - "Berriro", esan nuen.
- Bederatzi. - Berriro.
- Hiru. - Berriro.
- Hiru berriz. - Berriro.
Batere ez.
Zein da trukoa?
Ez dago trukorik. Urteen buruan entseatuz lortu dudan dohaina da.
Entseatu, nola?
Barkatu, baina hori neuri bakarrik dagokit.
Zertara etorri zara?
Antzerki talde batean lan egiten dut eta iritsi berriak gara.
Gaur gauean lehen saioa emango dugu Royal Palace Hallean.
Egitarauan honela aurkezten naute:
"Imdad Khan, begirik gabe ikusten duen gizona".
Hiri berri batera heltzean, ospitale handienera joaten naiz
eta begiak doitasunez estaltzeko eskatzen diet medikuei.
Garrantzitsua da medikuek egitea, bestela amarru bat dela usteko dute.
Gero kalera atera eta gauza arriskutsuren bat egiten dut.
Besteei begiratu nien.
Mitrak eta Macfarlanek beren gaixoengana itzuli behar zuten.
- Marshallek, ordea... - Zergatik ez?
Behar bezala egin dezagun. Tutik ere ikus ez dezan.
Oso atseginak zarete. Egizue nahi duzuen moduan.
"Bendatu aurretik, bete betzuloak gauza bigun, trinko batekin", esan nuen.
- Ogi-orea? - Ederki.
Zoaz ospitaleko okindegira. Nik betazalak zigilatuko dizkiot.
Imdad kontsulta gelara eraman nuen.
"Etzan", esan nuen.
Armairutik kolodioi-flasko bat hartu nuen.
- Honekin itsatsiko dizkizut. - Nola kenduko dut gero?
Alkohol pitin batekin. Horrek urtuko du.
Begiak itxita eduki eta itxaron gogortu arte.
Bi minutu pasa ziren. "Ireki begiak", esan nion. Ezin zuen.
Marshall doktorearen ore apur bat hartu eta Imdaden begi gainean jarri nuen.
Betzulo guztia bete nuen, eta orea inguruko azal gainean zabaldu.
Gauza bera egin nuen bestean.
Ertzak gogor zapaldu nituen.
- "Baduzu minik?", galdetu nuen. - Ez. Milesker.
"Bendatu", esan nion Marshalli.
Nik hatzak likinegi ditut.
Ongi. Ea ba, hau hementxe ipiniko dugu...
Kotoi puska lodi bat Imdaden begien gainean jarri zuen.
Itsatsita geratu zen.
Altxa, mesedez.
Marshallek burua lotu zion zazpi bat zentimetro zabaleko benda batez.
Sudurra libre utzi arnasa hartzeko.
Bai noski.
Barkatu, atximurtxo bat sentituko duzu.
Zer deritzozu?
"Bikain", esan nuen.
Izugarrizko garun operazioa jasan izan zuela zirudien.
Zer moduz?
Ondo baino hobeto.
Zorionak, jaunak, lan bikaina egin duzue.
Imdad Khan ohetik altxa eta aterantz abiatu zen.
Alajaina! Ikusi duzu hori? Zuzenean heldulekua eutsi du.
Marshall serio jarri zen.
Imdad korridoretik zehar arin zihoan.
Lau metro atzerago gindoazen.
Izugarria zen gizon hura paseatzen ikustea burua guztiz estalia zuelarik.
"Ikusi du!", hots egin nuen. "Karrotxoa ikusi du! Sinestezina".
Marshallek ez zidan erantzun. Aurpegia zurrun zeukan harriduraz.
Imdad arazorik gabe eskaileretatik jaitsi zen,
barandari eutsi gabe.
Begira eskaileretan gora zetorren jendearen aurpegiak.
Eskailera barrenean, sarrerara jo eta kalera atera zen.
Marshallek eta biok jarraitu genuen.
Behean, ehun bat ume oinutsak oihuka gure gizon buru-zurirantz hurbildu ziren.
Eskuak altxatuz agurtu zituen.
Bizikleta baten gainean igo eta pedalei eragiten hasi zen.
Haurrak haren atzetik abiatu ziren, saltoka eta algaraka.
Kale zaratatsuaren erdian sartu zen,
autoak ondotik ziztuka eta bozinak joz pasatzen ziren.
Bikain gidatzen zuen.
Minutu batez begi-bistan genuen.
Gero, kantoi baten atzetik desagertu zen.
- "Sinestezina", esan zuen Marshallek. - Sinestezina.
"Bai horixe", esan nuen.
Uste dut mirari bat ikusi dugula.
Gainerako eguna gaixoekin igaro nuen.
Arratsaldean, pisura joan nintzen aldatzera.
Dutxa luze eta hotz baten ondoren, whiski sodadun bat hartu nuen,
gerrian toalla besterik ez.
18:50ean Royal Palace Hallean nengoen.
Ikuskizunak bi ordu iraun zuen.
Uste baino gehiago disfrutatu nuen. Malabarista, suge-hezitzailea, su-jalea.
Ezpata-jaleak estoke bat eztarrian behera sartu zuen.
Azkenean, tronpeta hotsekin batera, Imdad Khan gure laguna atera zen.
Ikusle batzuek begiak estali zizkioten.
Mutiko baten inguruan aiztoak bota eta buruan zuen latari tiro egin zion.
Amaitzeko, bidoi bat jarri zuten Imdaden buru estaliaren gainean.
Esku batean jostorratza eta bestean haria ipini zizkioten.
Lupa bat ezarri zioten aurrean,
eta huts egin gabe,
orratzaren begitik haria abilki sartu zuen.
Aho zabalik nengoen.
Kamerinoan Imdad aurkitu nuen, aulki batean eserita makillajea kentzen.
- Jakin-minez zaude, ezta? - "Jakin-min handiz", esan nuen.
Begia jo zidaten berriz ere belarrietan zituen ile beltzek.
Sekula ez nion inori halakorik ikusi.
Proposamen bat dut zuretzat. Ez naiz idazlea,
baina dohain hori nola lortu duzun kontatzen badidazu, fidelki jasoko dut.
British Medical Journal-en argitaratuko dut,
edo aldizkari famaturen batean.
Lagunduko lizuke ezagunagoa izateak?
- Asko lagunduko lidake. - Ederki.
Badut takigrafia bat kontsultan oharrak hartzeko,
eta Imdadek esandakoa osorik jaso nuela uste dut.
Hona hemen esan zidana, hitzez hitz.
IMDAD KHANEK GAU HARTAN ESAN ZIDAN GUZTIA (HITZEZ HITZ)
Kaxmir Estatuan jaio nintzen 1873an.
Gure aita treneko errebisorea zen.
Egun batez, ilusionista batek eskolan saio bat egin zuen.
Liluratuta utzi ninduen.
Handik bi astera, aurrezkiak hartu
eta ihes egin nuen teatro konpainia batean sartzeko.
Hau 1886an izan zen, eta nik 13 urte nituen.
Hiru urtez
Punjab osoan zehar bidaiatu nuen haiekin.
Azkenean, karteleko lehen lerroa hartu nuen.
Denbora guztian aurrezten aritu nintzen,
eta dagoeneko 3000 errupia bilduak nituen.
Orduan, yogi handi baten berri izan nuen,
lebitatzeko ahalmen arraroa zuena.
Otoitz egitean
bere gorputza lurretik 45 zentimetrotara altxatzen zen.
Besterik ez bazen ere, artifizio ederra.
Bibotea?
Konpainia utzi nuen
eta Gangesen ertzean zegoen herrixka batera joan nintzen,
yogia han bizi zela baitzioten.
Egun batez, bidaiari batek aipatu zuen
oihanaren barrenean, ez oso urrun, ermitau bat aurkitu zuela.
Aski izan zen niretzat.
Zaldi eta gurdi bat alokatzera joan nintzen.
Tratua egiten ari nintzela,
gizon batek bide berdinean gindoazela esan,
eta gastuak partekatzeko proposatu zidan.
Eta a zer zorte handia nirea!
Solasean ari ginela,
gizon hori yogi handiaren dizipulua zela ikasi nuen,
eta bere maisuari bisita bat egitera zihoala.
Berehala esan nion: "Haren bila nabil! Arren, ezagutu dezaket?".
Luze eta astiro begira egon zitzaidan.
"Hori ezinezkoa da", esan zuen.
Handik aurrera, ez zien nire galderei erantzun nahi.
Halere, gauza bat jakitea lortu nuen:
yogiak bere otoitzak eguneko zein ordutan hasten zituen.
Gizonak gurdia gelditzeko eskatu zuen, jaitsi eta desagertu egin zen.
Bideari jarraitzeko itxurak egin nituen, baina berehala,
jaitsi eta etorri bidetik itzuli nintzen. Gizona oihanean desagertu zen dagoeneko.
Sasiartean kraska hots bat entzun nuen. "Hura ez bada", pentsatu nuen,
"orduan tigre bat da, eraso egingo dit,
eta haragi puska odoltsu bihurturik jango nau".
Gizona zen.
Zeharkatzen ari zen lekuan ez zegoen inolako bidezidorrik.
Bere bidea egin behar zuen banbu altu eta landaretza trinkoaren artetik.
Isilka jarraitu nion, bion artean ehun metroko tartea utzirik.
Bistatik galtzen nuenean, maiz gertatzen zena,
haren urratsen hotsak gidatzen ninduen.
Ordu erdi iraun zuen jolas urduri honek.
Eta derrepente, gizonaren urratsen hotsik ez.
Gelditu nintzen, belarriak erne.
Bat-batean, sastraka artean,
soilgune txiki bat eta bi etxola ikusi nituen.
Bihotza saltoka nuen.
Istil bat zegoen etxola hurbilenaren ondoan,
otoitz egiteko estera gertu,
eta adar lodi eta hostotsuzko baobab handi bat goian.
Eguerdi sargori osoa zain igaro nuen.
Zain jarraitu nuen arratsaldeko bero sapa hezean.
Bostak hurbiltzean,
isil-isilik zuhaitzera igo eta hosto artean ezkutatu nintzen.
Yogia bere etxolatik atera, eta hankak gurutzaturik esteran eseri zen.
Haren mugimenduak leunak eta pausatuak ziren.
Eskuak belaunen gainean ezarri, eta sudurretik arnasa sakon hartu zuen.
Dagoeneko halako distira bat zeriola sumatu nuen.
Hamalau minutuz geldi-geldi egon zen postura berean.
Orduan, begira nengoen bitartean, argi eta garbi ikusi nuen
bere gorputza airean gora igotzen.
Hogeita hamar zentimetro. Berrogei. Berrogeita hamar.
Esteratik 60 zentimetrotara zegoen.
Neure buruari esan nion:
"Zure aurrean, airean eserita dagoen gizon bat dago".
Nire erlojuaren arabera, 46 minutu iraun zuen airean.
Gero, mantso-mantso lurreratu zen,
ipurmasailak berriz estera gainean ezarri arte.
Zuhaitzetik jaitsi eta hurbildu nintzen.
Yogia eskuak eta oinak garbitzen ari zen. "Noiztik daramazu hemen?", esan zuen.
Indar handiz adreilu bat jaurti zidan
eta hankan jo ninduen, belaunaren azpian.
Orbaina daukat oraindik. Begira.
Baina zortea lagun nuen.
Yogi bat ezin da bere onetik atera eta adreiluak jaurtitzen hasi.
Umiliatua sentitzen zen, damuturik, eta bere buruarekin dezepzionatuta.
Esan zidan ikasletzat hartu ezin ninduen arren,
lezio informal bat erakutsiko zidala.
Ordaintzat, ni eraso izanagatik.
Eraso guztiz merezia, nolanahi ere.
Hau 1890ean izan zen.
Nik ia 17 urte nituen.
Eta zein izan zen yogi handiaren lezioa?
Entzun dezagun.
Gogoa gauza barreiatua da.
Mila gauza ezberdinetan dihardu aldi berean.
Ikusi, entzun eta usaintzen dituzun gauzak.
Gogoan darabiltzazun gauzak, baita saihestu nahi dituzunak ere.
Arreta landu behar duzu,
nahieran gauza bakarra eta ez beste ezer irudikatu ahal izateko.
Gogor lan egin, eta agian gai izango zara gogo kontzientea edozein objektuan
hiru minutu eta erdiz pausatzeko.
Egunero gogor saiatuz, 20 bat urte joko dizu.
- "Hogei urte!", hots egin nuen. - Bai, agian gehiago.
Ohiko denbora da, gai bazara behintzat.
Ordurako agurea izango naiz!
Norbanakoaren araberakoa da: batzuek hamar, besteek 30.
Oso-oso gutxitan, pertsona berezi bat agertzen da
ahalmen hori bat edo bi urtetan garatzen duena.
Milioi batetik behin. Ez zara zu.
Hain zaila al da gogo kontzientzea...
Ia ezinezkoa. Saiatu eta ikusiko duzu. Itxi begiak eta zerbaitetan pentsatu.
Objektu bakar bat. Irudikatu ezazu zure aurrean.
Laster, zure gogoa barreiatzen hasiko da.
Pentsamendu berriak agertuko dira. Oso zaila da.
Esan zuen yogi zahar jakintsuak.
Eta praktikatzen hasi nintzen.
Gauero eseri, begiak itxi,
eta gehien maite nuen pertsona irudikatzen nuen:
neure anaia, hain zuzen, hamar urterekin hil zena.
Haren aurpegian pausatzen nuen gogoa, eta barreiatzen hastean,
ariketa eten eta atseden hartzen nuen. Gero, berriz saiatzen nintzen.
Bost urtez egunero praktikatu ondoren,
gai nintzen minutu eta erdi anaiaren aurpegian guztiz kontzentratzeko.
Aurreratzen ari nintzen.
Aldi berean,
dirua irabazten hasi nintzen ilusionismo saioak eginez.
Izatez, nire esku-jokoa oso ona da,
baina halere ez nituen ariketak baztertu.
Gauero, nonahi nintzela ere, txoko lasai batean eseri
eta anaiaren aurpegia gogora ekartzen nuen.
Batzuetan kandela bat piztu eta garrari begiratzen nion.
Kandela baten garrak, ondo dakizunez, hiru zati ditu:
horia goian, malba beherago
eta beltza barruan.
Kandela aurpegitik 40 zentimetrora ipintzen nuen,
begien altuerara,
horrela ez bainuen ezer ere mugitu behar gora ala behera begiratzeko.
Gune beltzari tinko begiratu nion inguruan nuen guztia desagertu arte.
Orduan, begiak itxi
eta anaiaren aurpegian kontzentratu nintzen.
1907an, 34 urte nituela, hiru minutuz kontzentratu nintekeen
inolako barreiadurarik gabe.
Une honetan ahalmen txiki bat nabaritzen hasi nintzen,
sentipen bitxi eta ñimiño bat,
begiak itxi eta zerbaiti zorrotz begiratzean,
indar sutsuz,
objektu horren silueta ikusten bainuen.
Yogiak esandako gauza bat gogoratu nuen:
"Bada izaera sakratuko jendea, arreta hainbeste zorroztu duena,
non begirik gabe ikusteko gai baita".
Gauero, kandelaren garrarekin praktikatu ondoren,
kikara bat kafe hartu, begiak estali eta aulkian esertzen nintzen
begirik gabe ikusten saiatzeko.
Kartekin hasi nintzen.
Atzealdea aztertu eta balioak igartzen nituen.
Berehala, % 60 arrakasta izan nuen.
Ondoren, mapak eta nabigazio kartak erosi eta gelan itsatsi nituen.
Orduak igarotzen nituen begiak estalita haiei begira, izenak irakurtzen saiatuz.
Hurrengo zortzi urteetan, gauero praktikatzen aritu nintzen.
1915ean liburu bat irakurtzeko gai nintzen.
Oso-osorik, begiak estalita.
Lortu nuen!
Azkenean, ahalmena lortu nuen.
Dakizunez, ilusionismo saioetan erabiltzen dut.
Publikoak maite du, baina ez du egia denik sinisten.
Zu bezalako medikuek ere, nire begiak ongi lotu arren,
ezin sinistu inork begirik gabe ikus dezakeenik.
Ahazten dute ikusteko beste bide batzuk badirela.
Imdad Khan isildu egin zen.
Nekatuta zegoen.
"Zeintzuk?", galdetu nuen.
Egia esan, ez dakit.
Nire gorputzaren beste zatiren batek ikusten du.
Zein zatik?
Gau hartan ez nintzen oheratu.
Gizon honek zientzialariak airean zilipurdika jarriko zituen.
Bizirik zegoen gizonik baliotsuena zen.
Ikasi behar nuen nola izan zitekeen biologikoki, kimikoki eta magikoki posible
begirik gabe irudi bat garunera bidaltzea.
Beharbada itsuek ikusi eta gorrek entzun egingo lukete.
"Gizon hau ezagutu behar dute", pentsatu nuen.
Poliki, Imdad esandako guztia idazten hasi nintzen.
Bost orduz aritu nintzen etengabe.
Goizeko zortzietan, zati garrantzitsuena bukatua nuen:
irakurri dituzun orriak.
Atsedenaldia arte ez nuen Marshall doktorea ikusi.
Ahalik eta gehien kontatu nion.
"Gaur berriz joango naiz", esan nuen. "Ezin dugu galdu".
Zurekin joango naiz.
18:45ean Royal Palace Hallera abiatu ginen.
Autoa aparkatu eta oinez joan ginen aretora.
"Zerbait gertatu da", esan nuen.
Jendetzarik ez, eta ateak itxita zeuden.
Ikuskizunaren kartela han zegoen, baina gainean zerbait idatzita zuen.
"Gaurko saioa, bertan behera".
Hantxe zebilen atezainari galdetu nion: "Zer gertatu da?".
- Norbait hil da. - Nor?
Banekien erantzuna.
Begirik gabe ikusten zuen gizona.
"Nola?", hots egin nuen.
Lo hartu, eta berriro esnatu ez.
Horrelakoa da bizitza.
Astiro autora itzuli ginen.
Atsekabeak eta haserreak hartu ninduen.
Ez nuen begi-bistatik galdu behar.
Neure ohea utzi eta zaindu behar nuen.
Mirariak egiten zituen.
Jendearen helmenetik kanpo dauden indar misteriotsuekin komunikatu zen.
Orain hilda zegoen.
"Akabo", esan zuen Marshallek.
Akabo.
"Bai", esan nuen.
"Akabo".
Hauxe da Imdad Khanekin izan nituen bi elkarrizketen txosten fidagarria.
Hara, hara, hara.
Hauxe bai interesgarria.
Ikaragarrizko informazioa da.
Nire bizitza osoa alda lezake.
Henryk aipatu zuen informazioa zen
Imdad Khan entrenatu egin zela karten balioa irakurtzeko
atzealdea begiratuz.
Eta Henry, jokalari tranpatia izanik,
berehala konturatu zen
sekulako dirutza irabazi ahal izango zuela.
Etxezainaren txokora jaitsi zen.
Kandela bat, argimutil bat eta erregela bat eskatu zizkion.
Logelara itzuli, atea giltzaz itxi, gortinak zarratu eta argiak itzali zituen.
Kandela komoda gainean utzi eta aulki bat hartu zuen.
Atseginez ohartu zen begiak metxaren parean zituela.
Erregela erabiliz, aurpegia kandelatik 40 zentimetrora ipini zuen,
liburuak zioen bezala.
Imdad Khanek gehien maite zuen pertsonaren aurpegia ikusi zuen.
Bere anaia hilarena, alegia.
Henryk ez zeukan anaiarik.
Bere aurpegia imajinatzea erabaki zuen.
Henryk gune beltzari tinko begiratzen zion bitartean,
gauza izugarri bat gertatu zen.
Gogoa huts-hutsik zuen. Buruaren jirabirak eten ziren.
Bat-batean, gorputza bildurik balu bezala sentitu zuen,
bero eta goxo,
ezerezaren gune beltz erre horren barruan.
Hara, 15 segundo baino ez ziren izan.
Baina ordudanik, edonon eta edozertan egonik ere,
kandelarekin egunero bost aldiz praktikatzen zuen.
Lehen aldia zen zerbaiti gogo biziz ekiten ziola,
eta aurrerapen harrigarriak egin zituen.
Sei hilabete pasa
eta gai zen hiru minutuz bere aurpegian guztiz kontzentratzeko,
pentsamendu bakar bat ere buruan sartzen utzi gabe.
"Neu naiz", pentsatu zuen.
"Ahalmen yogikoak izugarri azkar garatzeko gai den milioietako bat naiz!".
Lehen urtea amaitzean, bost minutu eta erdira iritsia zen.
Unea iritsi zen.
1959KO IRAILAK 16
Gauerdia, Henryren Londreseko pisuko egongela.
Zirraraz dardarka, lehen aldiz kartak bere aurrean ahuspez jartzen ditu
eta goikoan kontzentratzen da.
Kartaren atzealdeko marrazkia soilik ikusten du hasieran,
munduko diseinurik arruntena da.
Gero, gogoa marrazkitik kartaren beste aldera eramaten du.
Kartaren alde ezkutuan biltzen du bere arreta osoa.
Hogeita hamar segundo. Bat, bi, hiru minutu.
Henryk ez du gihar bat ere mugitu. Erabat kontzentratuta dago.
Kartaren alde ezkutua imajinatzen du. Beste gogoetarako tokirik ez.
Laugarren minutuan zerbait hasten da gertatzen.
Astiro, magikoki, baina oso garbi,
orban beltza pika bilakatzen da, eta zirrimarra, bost zenbakia.
Bosteko pika.
Hatzak dardarti, karta hartu eta buelta ematen dio.
"Lortu dut", esaten du.
Henry fanatikoa da orain.
Ez da pisutik ateratzen jana eta edana erosteko ez bada.
Egun osoa, maiz baita gaua ere,
karten aurrean makurturik igarotzen du
segundoz segundo marka murriztuz.
Sei hilabeteren buruan, 20 segundotan egiten du.
Beste zazpi hilabete, 10 segundo.
Helburua? Bost.
Karta bost segundotan irakurri ezean, kasinoetan ez zuen arrakastarik izango.
Helburua gero eta hurbilago, hara iristea zailago.
Lau aste hamarretik bederatzira jaisteko.
Beste bost zortzira iristeko.
Gai da 12 ordu segidan aritzeko. Dagoeneko lan gogorrak ez du kezkatzen.
Ziur daki azkenean lortuko duela.
Azken bi segundoak zailenak dira: 11 hilabete.
Eta larunbat arratsalde batez...
Bost segundo.
Baraja osoa egiten du, denbora kronometratuz.
Bost segundo.
Zenbat denbora behar izan zuen xedea lortzeko?
Hiru urte eta hiru hilabete etengabe praktikatzen.
Ehundik gora kasino zeuden Londresen.
Henry hamar kasinotako bazkide zen. Lord House bere gogokoena zen.
Dotoreena zen, estilo georgiarreko etxe batean kokatua.
Kaixo, Sugar jauna.
Bere lana sekula aurpegi bat ez ahaztea zen.
Henry eskalinata ederrean gora kutxazainaren bulegora igo zen.
Mila librako txeke bat egin zuen.
Emakume ongi elikatuek erruleta inguratzen zuten.
Oilo gizen batzuk artoaren inguruan.
Masail gorriko gizonek, purua ezpainetan, zikoizkeriaz fitxak zenbatzen zituzten.
Bai arraroa.
Lehen aldiz, aberats higuingarri haiek nahigabez begiratu zituen Henryk.
Croupierraren ezkerrean leku libreren bat bilatu zuen
blackjack-eko mahaietan.
Croupierrak Henryren plaka zirrikitu batean utzi zuen.
Begi beltz eta azal grisaxkako gizon nahiko gaztea zen.
Irribarrerik ez eta doi-doi mintzatzen zen.
Esku finak zituen. Aritmetika zeukan hatzetan.
Meta baten gainean 25 librako fitxa pila bat jarri zuen.
Ez zuen kontatu.
Henryri eman zion. Hatz haiek ez zuten hutsik egiten.
Henryk fitxak ordenatu eta lehenbiziko karta begiratu zuen.
Hamar bat zen. Zortzi fitxa jokatu zituen: 200 libra.
Han egin zitekeen apustu altuena.
Hamarra eman zioten. Bigarren karta bederatzi bat zen.
Hemeretzi guztira.
Hemeretzirekin jendeak planto egin ohi du, ea emaleak 20 edo 21 batzen ez duen.
- Henryrengana heldu zen. - Hemeretzi.
Eta hurrengora pasatu zen. "Zaude", esan zuen Henryk.
Croupierrak Henryrengana itzuli, bekainak altxatu eta so egin zion.
- Beste bat hartuko duzu? - Galdetu zion isekaz.
Bi karta bakarrik balio zitzaizkion: batekoa eta bikoa.
Ergela izan behar beste bat hartzeko. Eta mahaian 200 libra izanda!
Hurrengo karta garbi ikusten zen. Croupierrak ez zuen ukitu.
"Bai", esan zuen Henryk. Gizonak beste karta bat atera zuen.
Biko hirusta Henryren aurrean jausi zen.
- 21. - Esan zuen gizonak.
Henryri berriro so egin zion
eta halaxe gelditu zen, isilik, erne, nahasia.
Sekula ez zuen ikusi inor 19 batu eta karta berri bat eskatzen.
Eta tipo horrek lasaitasun askoz ez al zuen egin ba?
Eta irabazi, gainera.
Henry haren begiradaz ohartu zen. Hanka sartu zuen.
Arreta erakarri zuen. "Barkaidazue".
Ezin zuen berriro egin.
Kontu handiz ibili behar zen. Noizbehinka galdu.
Jokoak jarraitu zuen.
Henry abantaila handia zeraman eta kostatu zitzaion zuhur ibiltzea.
Ordubetean 30 000 libra irabazi eta planto egin zuen.
Milioi bat irabaz zezakeen erraz.
Mila esker.
Orain Henry ziur zegoen
munduan ez zegoela berak bezain azkar dirua irabaz zezakeenik.
Bai interesgarria.
Istorio hau asmatua izan balitz,
amaiera harrigarri bat sortu beharko zitzaion.
Dramatikoa eta bitxia.
Esaterako, Henry etxera itzuli eta dirua kontatzen hasten da.
Bat-batean, ondoezik sentitzen da.
Mina du bularrean.
Ohera joatea erabaki eta arropak eransten ditu.
Biluzik, armairura joaten da pijama bila. Ispiluan gelditu egiten da.
Ohituraren poderioz, gogoa biltzen hasten da.
Bat-batean, bere barruak ikusten ditu.
Erradiografia bat bezala, baina hobea. Dena ikusten du.
Arteriak, zainak, odola ponpaka,
gibela, giltzurrunak, hesteak eta bihotza taupaka.
Mina sentitzen duen puntuan
masa ilun bat ikusten du, bihotzera doan zain handi baten barnean.
Odolbildu bat.
Hasieran geldi dagoela dirudi.
Baina mugitzen hasten da. Milimetro pare bat baino ez.
Odola odolbilduan pilatzen da, bultzaka.
Berriro mugitzen da. Zentimetro bat edo.
Henry izuturik dago.
Badaki zain baten barruan aske dabilen odolbildu bat
bihotzera heltzen dela.
Hiltzear dago.
Amaiera fina alegiazko istorio batentzat. Baina hau egiazko istorioa da.
Asmatutako gauza bakarra Henry Sugarren izena da.
Haren benetako izena isilean gorde behar da oraindik ere.
Hori kenduta, egiazko istorioa da.
Eta horrexegatik, egiazko amaiera behar du.
Hona hemen gertatu zena.
Ordubetez paseatzen ibili zen. Gau fresko eta atsegina zen.
Hiria esna zegoen oraindik.
Billete fardel lodia sentitzen zuen poltsikoan.
Emeki ukitu zuen.
Diru asko zen ordubeteko lanarentzat.
Halere, nahasita zegoen.
Zergatik ez zion arrakasta horrek poza handiagoa ematen?
Yogan hasi aurretik, hots, hiru urte lehenago,
pozaren pozez saltoka egongo zen eta gaueko klub batean ospatuko zuen.
Baina Henry ez zegoen kontent.
Goibel zegoen.
Apustu egitean, bazekien irabaziko zuela.
Ez zegoen emoziorik, ez suspenserik, ezta arriskurik ere.
Noski, milioiak irabazten mundua zeharkatu zezakeen.
Baina dibertituko zen?
Eta beste gauza bat: posible ote zen
ahalmen yogikoak lortzeko bideak bere ikusmoldea erabat aldatu izatea?
Baliteke, bai.
Biharamunean berandu esnatu zen.
Ohetik atera eta billete sorta mahai gainean ikusi zuen.
Baina ez zuen nahi.
Joño!
Egun on, jauna. Zeuretzat da! Oparia.
Baina...
Zer da?
Sartu poltsikoan!
Ongi da.
Zer da?
Dirua.
Gorde!
Aizu!
Azkar...
Txirrinak jo zuen.
Jakin al daiteke zertan ari zaren?
Barkatu zalaparta. Dirua oparitzen ari nintzen.
- Errebolta pizten ari zara! - Sentitzen dut.
Ez dut berriro egingo. Laster joango dira.
Poliziak 20 librako billete bat atera zuen.
- Zeuk ere hartu duzu! - Frogak dira. Nondik atera duzu dirua?
Kasinoan irabazi dut. Gau ikaragarri on bat.
Klubaren izena esan eta poliziak idatzi egin zuen.
Berretsiko dute.
Libreta jaitsi zuen.
- Niri bost. - Benetan?
Bost axola zait. Egia esan, sinisten dizut.
Baina horrek ez zaitu batere desenkusatzen.
Ez dut ezer ilegalik egin, ezta?
Ilegala?
Ergel galanta zara!
Halako dirutza irabazteko zortea izan baduzu,
eta oparitu nahi baduzu, ez ezazu leihotik bota.
On egin dezakeen leku bati eman. Ospitale edo umezurtz-etxeren bati.
Pilo bat daude eta askok ez dute dirurik haurren gabonetako opariak erosteko ere.
Eta horra non, lerdo bat agertzen da,
pobrea izatea zer den sekula jakin ez duena,
eta dirua kalera botatzen hasten da!
Poliziak eskaileretatik alde egin zuen suminduta.
Henry ez zen mugitu. Hitz horiek, errabia handiz esanak,
sakon jo zuten.
Lotsatuta zegoen.
Sentsazio oso txarra zen.
Bat-batean,
bultzada elektriko batek kilikatu zuen bere gorputz osoa,
eta dena aldatuko zuen ideia bikain bat bururatu zitzaion.
Atzera-aurrera ibiltzen hasi zen,
bere ideia egia bihurtzeko xehetasunak hausnartzen.
Bat. Hemendik aurrera, egunero dirutza handi bat irabaziko dut.
Bi. Kasino bakoitzera urtean behin baino ezin naiz joan.
Hiru. Ezin dut kolpean diru gehiegi irabazi.
Gau bakoitzean 50 000 librara mugatuko naiz.
Lau. Gauero 50 000 libra irabaziz gero eta urtea 356 egun izanik,
guztira 18 250 000 libra dira.
Bost. Etengabe mugituko naiz. Hiri berberean lau gau gehienez.
Londres, Monte-Carlo, Cannes, Biarritz,
Deauville, Las Vegas, Mexiko Hiria, Buenos Aires, Nassau.
Sei. Diruarekin ospitaleak eta umezurtz-etxeak eraikiko ditut.
Amets gisa kursi eta sentimentala badirudi ere,
burutzeko gai naizela uste dut.
Eta ez litzateke kursia izango, gauza zoragarri eder bat baizik.
Zazpi. Kide bat behar dut,
diru guztia jaso eta behar den lekura bidaliko duena.
Argi eta garbi, erabat eta guztiz fidatzeko modukoa den norbait.
John Winston Henryren kontablea zen, baita bere aitarena ere,
eta Johnen aita Henryren aitonaren kontablea izan zen.
- Munduko aberatsena izan zaitezke. - Ez dut gizonik aberatsena izan nahi.
Ezin naiz Ingalaterran aritu. Ogasunak dena eramango luke.
Suitzara joango naiz. Baina ez bihar.
Ni ez naiz zu bezain askea, ardurak ditut.
Familiarekin hitz egin beharko dut, nire bazkideei abisatu,
etxea saldu, Suitzan berri bat aurkitu,
haurrak eskolatik atera... Gauza hauek denbora behar dute.
Urtebetean, Henryk 120 milioi bat libra bidali zituen Lausanako bulegora.
Dirua astean bost egunetan igortzen zuen Winston Sugar SM enpresa suitzarrera.
Johnek eta Henryk baino ez zekiten dirua nondik zetorren eta zertarako zen.
Astelehenetako igorpena handiena zen, banketxeak asteburuetan itxita baitzeuden.
Henry abiadura harrigarrian mugitzen zen, astean hainbat aldiz itxuraz aldatuz.
Askotan, Johnek dirua igortzen zuen banketxearen helbidea baino ez zekien.
Miresgarria zen.
Henry iaz hil zen, 63 urterekin, biriketako enbolia baten ondorioz.
Aurrez igarri zuen, literalki, baina lasai zegoen.
Hogei urte zeramatzan bere plana jarraitzen.
Guztira 644 milioi libra bildu zituen.
Ongi eratu eta kudeatutako 21 umezurtz-etxe eta ospitale utzi zituen
mundu osoan zehar,
Johnek eta bere laguntzaileek Lausanatik administratzen zituztenak.
Henryren lana burutua zegoen.
Baina, zergatik dakit nik hau guztia? Galdera bikaina, esango dizuet.
Henry hil eta gutxira, John Winstonek Suitzatik deitu zidan.
Winston Sugar SM enpresako zuzendari gisa aurkeztu zuen bere burua,
konpainiaren historia labur bat idazteko Lausanara joango ote nintzen galdetuz.
Ez dakit nola aukeratu ninduen.
Agian orratz bat jaurtiz idazle zerrenda batera.
Ondo ordainduko zidala esan, eta gehitu zuen: "Gizon handi bat hil da.
Henry Sugar deitzen zen,
eta uste dut munduak bere lanaren berri izan behar lukeela".
Nire ezjakintasunean,
historia idatzia izateko bezain interesgarria ote zen galdetu nuen.
Nire galderak gogaitu zuen. Beharbada mindu ere bai.
Bost minututan, Henry Sugarren karrera sekretuaz hitz egin zidan.
Jada ez zen sekretu bat.
Henry hilda zegoen eta ez zuen kasinorik berriro ikusiko.
"Berehala noa", esan nuen.
Lausanan 70 bat urteko John Winston ezagutu nuen.
Baita Max Engelman ere, Henryrekin batera mundua zeharkatzen zuen makilari ospetsua,
haren nortasuna ezkutatzeko mozorro bikainak sortuz.
Henryren heriotzak saminez beterik zituen biak. Max are gehiago.
Maite nuen. Gizon handia zen.
John Winstonek azal urdineko koadernoa erakutsi zidan,
1935ean Z. Z. Chatterjeek Kalkutan idatzi zuena.
Hitzez hitz kopiatu nuen dena.
"Azken galdera bat", esan nuen.
"Henry Sugar deitzen diozue, baina ez da bere benetako izena.
Ez duzue nahi istorioan haren izena idatz dezadan?".
- Ez. - Esan zuen Johnek.
Hitzeman dugu nor zen esango ez genuela.
Ziur aski, goiz edo berandu jakingo da,
familia ingeles ezagun batetik baitzetorren.
Baina estimatuko nizuke arakatzen saiatuko ez bazina.
Deitu iezaiozu Henry Sugar, besterik gabe.
Eta horrelaxe egin dut.
Henry Sugarren istorio miresgarria Roald Dahlek idatzi zuen
Gipsy House-n zuen idazteko etxolan, Buckinghamshire konderrian,
1976ko otsaila eta abendua bitartean.
Azpitituluak: Loinaz C. A.