Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Siostra, mam tego dość. Tu się nie da oddychać.
Co z tobą? Cheryl, uspokój się.
Nie!
Nie, patrzą na ciebie, jakbyś nic nie znaczyła.
Każą ci stać i czekać,
jakbyś była jakimś pariasem.
Gównem na ich bucie.
Kto ci każe czekać? Gadasz od rzeczy.
Znowu masz zjazd?
Urząd mieszkaniowy.
Poszłam tam prosić o pomoc z czynszem.
Przecież masz pracę.
Ty i Michael musicie przestać kupować badziewie na kredyt.
Trzy lata z rzędu wygrywałam tytuł handlowca roku.
Nie powinnam tak skończyć!
Carl, idź do siostry.
Chcę więcej. Nie wolno mi chcieć więcej?
Wszyscy chcemy więcej, Cheryl.
Ale wiesz, jakie jest życie.
Trzeba się cieszyć tym, co mamy.
O której wpadniesz później?
Tak, masz rację.
Cieszyć się tym, co mamy.
Mam kiepski dzień.
Lekki zjazd.
Do zobaczenia o piątej.
Właściciel telefonu nie może teraz odebrać.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Właściciel telefonu nie może teraz odebrać.
POSZŁAM DO FRYZJERA. C.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Cheryl, gdzie jesteś?
Odbierz ten cholerny telefon!
PRZYBŁĘDY
LATA PÓŹNIEJ
Cudowny poranek, prawda?
Cudowny poranek.
Cudowny poranek, prawda?
W rzeczy samej!
Wyglądasz bosko, jak zwykle.
Urocza jesteś.
Przyjdziesz w piątek na moją galę charytatywną?
- Zapraszamy do siebie. - No proszę!
- Dla niepełnosprawnych osób w Gambii. - Cudnie.
Dopisać cię za 500?
- Funtów? - Oczywiście, chyba że...
Skąd, pewnie. Nawet za 550. Chętnie pomogę.
Jak miło.
Nie dodamy więcej? Chcieliśmy mieć pełny dom.
Robię w ubezpieczeniach, nie hotelarstwie.
To ważne, Ian. W sąsiedztwie takie rzeczy się liczą.
Długo nad tym pracowałam.
No dobrze.
Załatwię to.
I nie zapomnij o langustynkach.
LODY BETTY
Witaj, Neve.
- Jak sobie radzi? - To prawdziwy skarb.
Mała pracowita pszczółka.
Prawda? Co zrobiłaś z włosami, skarbie?
- Upięłam. - No tak.
Moda ciągle się zmienia.
Rzeczywiście.
Potrzebujesz czegoś na galę?
Mary mi opowiadała. Chór, który miga?
O tak. Sen Geroncjusza Edgara.
Wędrówka duszy po śmierci.
Brzmi niesamowicie.
Kupię ci potem jakiś drogi szampon i przygotuję kąpiel.
Takie małe spa.
Gdy tu przyjechałaś, nie wiedziałaś, co to święto ulicy.
A teraz urządzasz własną galę.
- Zainspirowałaś mnie. - Miło to słyszeć.
Wszyscy jesteśmy dumni.
Jesteś przykładem hartu ducha.
- Nic dziwnego, że chcesz się odwdzięczyć. - To nie tylko to.
To będzie podsumowanie mojego życia tutaj.
Taki koniec szkoły.
I pochwalisz się nową kuchnią.
To też, rzecz jasna.
Ale nie musisz niczego udowadniać.
- Jesteś praktycznie jedną z nas. - Praktycznie.
Przecież wiesz.
Jesteś też piękna, w ogóle się nie starzejesz.
Przyznam, że to dość wkurzające.
- Ja płacę. - Przepraszam.
Dziękuję bardzo. Pójdę do toalety.
Bez opłaty serwisowej. Dziękuję.
Pomóc ci, skarbie?
Nie trzeba.
Nie uwierzycie, co mi się przydarzyło w samochodzie.
- Widzieliście mój plakat? - Jaki plakat? Ian.
Ten z Lil Waynem na siłce?
- Mama coś opowiada. - Po prostu zniknął?
Byłam na herbacie z Amandą...
- Bez telefonów przy stole. - Przepraszam.
Jadąc tu, zobaczyłam jakiegoś podejrzanego typa
i nie uwierzycie,
ale wjechałam prosto w auto Sonii.
Prawie zerwałam jej zderzak.
- Niech się zgłosi. - Załatwisz to?
- Pewnie. - Dziękuję, kochanie.
- Słodziaki. - Fuj.
- Zatrudniliśmy dziewczynę spoza miasta. - Naprawdę? Kogo?
Uroczą czarną dziewczynę.
Czarną?
- My jesteśmy czarni. - Tak.
Jak ma na imię?
Abigail. Jest naprawdę urocza.
Skrywasz tyle talentów.
Już ci mówiłam.
Dorabiałam sobie, gdy miałam 15 lat.
W Catford?
- W Fulham. - Naprawdę?
Naprawdę.
Sebastianowi nic nie jest?
A co ma być?
Dajemy mu dość przestrzeni, żeby...
- Co? - Mógł wyrażać siebie.
Ma wszystko, czego mu trzeba.
Przy okazji, właśnie zamówiłam mu nowego Xboxa na urodziny.
Stary mu nie wystarczał?
Nie musisz ich zakrywać.
Wiem o tym.
Lubiłem twoją dawną fryzurę.
Dzięki, że mówisz o swoich uczuciach.
Wiesz, o czym mówię.
Muszę o nią dbać.
Chodźmy spać.
Zaraz przyjdę.
Sebas, rysowałeś po lusterkach?
Co? Pewnie, że nie.
SZKOŁA PRYWATNA
Uważaj na siebie!
Dzień dobry, pani Williams.
Szkoła Castle Combe po raz kolejny
wyprzedziła inne szkoły prywatne w kraju.
Oraz, piąty rok z rzędu,
nasza wicedyrektor i kierowniczka kursu teologii,
pani Williams,
pobiła nas wszystkich w najwyższej liczbie piątkowych uczniów.
Chociaż wciąż nie przedłożyła swoich referencji.
Przyjęłabym kolejny medal, ale brakuje mi miejsca na ścianie.
Na lekcje.
Nie włóczyć się po korytarzu.
Już.
Dalej, dziewczęta, to nie sesja. Do klasy, migiem.
Szybko!
Sebas. Sebastian!
- Co? - Co?
- Nie powinieneś być w klasie? - Już idę.
To idź, zamiast rozmawiać z obcymi.
Obcymi?
- Masz przy sobie telefon? - Może.
Nie wyłączaj go, gdybym czegoś potrzebowała.
A teraz z dźwiękiem.
Właśnie tak. Pięknie.
Kto ci to dał?
- Gdzie on jest? - Kto?
Kto? Tak będziesz ze mną pogrywać?
- Sam kupiłem. - Nie rób ze mnie idiotki.
Mogę cię zawiesić, chłopcze. Nie zapomnij.
- Jestem twoją matką i dyrektorką. - Wice.
Do środka, ale już.
Później dokończymy.
- Gdzie twój brat? - Jest wtorek.
- No i? - Ma koszykówkę.
Koszykówkę, oczywiście.
Mamo, uważaj!
- To tutaj. - Co?
Dom Emily.
Wszystko gra?
Tak.
- To narka. - Jessie cię odwiezie?
Tak, mamo. Kocham cię. Pa.
Ja ciebie też. Pa.
Jak się masz?
- Cześć, wybacz spóźnienie. - Nie ma sprawy.
- Barry znów układał włosy. - Zabawne.
Te przyprawy. Takie pyszne.
Nie wiem, jak to robisz.
Barry narzeka na mojego kurczaka.
- Naprawdę? - Musisz mnie nauczyć.
Naucz mnie którejś z tych tajemnych mikstur.
- Umówmy się kiedyś. - Jasne.
Idziemy?
To wolnomyśliciel.
Mówi o rzeczach,
których mainstreamowe media się boją.
Trafia w czuły punkt.
„Biały eksodus”.
Tak to ujął w podkaście.
- Co to znaczy? - Zmieńmy temat.
To ucieczka białych ludzi z miast na przedmieścia.
- Czemu uciekają? - Bo są niewykształceni.
To nie ma związku.
Kto tam jest za oknem?
- Kochanie? - Za oknem.
Nikogo nie widzę.
Ktoś tam jest, nie widzicie?
- O czym mówisz? - Ktoś idzie!
Cześć.
- Cześć. - Cześć!
No proszę, podoba mi się ta fryzura!
Tak bardzo...
Etniczna.
- Barry, serio? - No co?
Pasuje ci.
Prawda, Neve?
Tak.
Kto cię tak uczesał?
Emily.
- Gdzie twój brat? - Na koszu.
Będziemy się zbierać. Było uroczo.
- Nie chcemy się zasiedzieć. - Szykuj się do łóżka.
- Dobranoc, skarbie. - Dobranoc.
Dzięki, że przyszliście.
O której kończy się trening?
Był na treningu, miał spędzić miło dzień.
Inni poszli coś zjeść, żeby uczcić wygraną,
ale Sebastian nie poszedł z nimi.
Kiedy to było?
Trzy godziny temu.
Widzisz?
Ludzie chcą nas skrzywdzić. Uciekną się nawet do przemocy.
Niby kto taki?
Co się z tobą dzisiaj dzieje?
Neve, uspokój się.
Wiesz, jak to jest.
Młody chłopak potajemnie spotyka się z dziewczyną po wygranym meczu.
Co nie? Nie chce, żeby mu ktoś wchodził w paradę.
Pewnie, skoro tak mówisz.
Zrobimy tak, machnę jeszcze jeden obchód po mieście.
- Na pewno się znajdzie. - Dzięki, Ken.
Cieszę się, że ta odrestaurowana farma
dziesięć minut od wioski Santa María de Nieva
wciąż jest dostępna.
Chcieliście, żebym znalazła wolnostojący dom,
wystarczyło tylko iść dziesięć minut
i mamy dom wolnostojący.
Gdzieś ty, do cholery, był?
- Wyszedłem. - Wyszedłeś?
Nawet nie zadzwoniłeś. Nie zostawiłeś wiadomości.
Zamartwialiśmy się!
Ale już wróciłem, więc luz.
Luz?
Mamo, co ty robisz?
Neve!
Marsz na górę!
Kurwa, co jest?
Niech nam żyje...
Ostrzeżenie.
Najlepiej byłoby go wyrzucić.
Tego właśnie chcę.
Widziałaś, jak dał Sebastianowi papierosa?
Tak.
Skąd by go miał?
Mówię tylko,
że trzeba to załatwić odpowiednimi kanałami.
Inaczej to będzie wyglądało na...
Na co? No mówże!
Dyskryminację.
Rozumiem.
Na razie wystarczy oficjalne ostrzeżenie.
Znacie zasady, bez paniki. Mary, idź pierwsza.
No już, szybko.
Szybko, weźcie swoje rzeczy.
Tak jest.
Spokojnie, po kolei. Chodźcie szybko, idziemy.
Gęsiego proszę.
Chłopcy, idźcie prosto na dziedziniec.
Sprawdzę toaletę.
Mary, idź.
Jest tu kto?
Chciałaś, żeby mnie zwolnili.
Nie.
- Nie chcesz mnie tu? - To wszystko nie tak.
Wymazałaś mnie.
Mnie i Dione.
Wymazałaś nas! Myśleliśmy, że nie żyjesz!
To nie ja. Nie jestem nią!
Jak miło was widzieć. Dzięki, że przyszliście.
Sonia, Jessie!
Dziękuję. Naprawdę cieszę się, że przyszłyście.
Oczywiście. Nie ma za co.
- Kochanie. - Gotowa na mowę?
Tak, dwie minuty.
- Wszystko dobrze? - Powodzenia.
- Cześć, pięknie wyglądacie. - Witaj.
- Pięknie to urządziłaś. - Dzięki.
- Ciasto wygląda pysznie. - Dziękuję.
Dziękuję za przyjście.
Próba mikrofonu. Raz, dwa.
Witajcie w naszym domu.
Ogromnie dziękuję wszystkim za hojne darowizny.
Dziś poświęcamy czas ludziom pokrzywdzonym przez los,
którzy dorastali na jałowych terenach,
gdzie zaspokojenie podstawowych potrzeb wymaga ogromnego wysiłku.
Gdzie zwykła infekcja oko lub ucha
może prowadzić do ślepoty i głuchoty.
Gdzie zwykłe podanie antybiotyków
może pozwolić dziecku na oglądanie wschodów słońca
i słuchanie śpiewu ptaków
o poranku.
W hołdzie dla tych poszkodowanych osób
nasz chór wykona Sen Geroncjusza w języku migowym.
Wędrówkę duszy po śmierci.
Zapraszam.
Jezusie, Mario, śmierć już u mych drzwi
I choć wzywacie mnie
Teraz już wiem
Jezusie, Mario, śmierć już u mych drzwi
I choć wzywacie mnie
Teraz już wiem
Lecz wcale nie przez ten mój rwany dech
Ten w sercu chłód
Wilgoć na mojej brwi
Jezu, miej litość!
Kto was tu zapraszał?
Dla was to jakaś chora zabawa?
Zjawiacie się nieproszeni i zatruwacie otoczenie.
- Przestań. - Nie!
Nie będziemy dłużej brać udziału w tej waszej chorej grze!
- Wasze intencje są jasne. - Mamo.
Nie będziemy tolerować...
Mamo!
PIĘĆ DNI WCZEŚNIEJ
CARL I DIONE
- Bezpiecznej podróży. - Dzięki.
Witam.
Dzień dobry. Jak mogę pomóc?
Prosimy pokój.
Wciąż mam swojego pierwszego misia.
Dwa osobne łóżka. Proszę.
Na ile dni?
Tydzień.
Trzeba wyprasować, żeby ładnie wyglądała.
Nie nastawiaj się.
- Co oglądasz? - Nic.
Może trzeba było coś przywieźć.
Przywieźliśmy. Siebie.
Nie mogę się doczekać jutra.
Nie mogę.
O rety, Jasiu, popatrz!
Rety, co to?
Jaka piękna!
Podejdźmy bliżej.
To wygląda na cukierki.
- Chyba spróbuję. - Ja też.
Witajcie, małe dzieciaczki.
Witajcie w moim domu.
To oni?
DZIEŃ GUYA FAWKESA W CASTLE COMBE
To nasza rodzina.
NAJLEPSZA IMPREZA ROKU W WILTSHIRE
To nie tylko to. To będzie podsumowanie mojego życia tutaj.
Taki koniec szkoły.
I pochwalisz się nową kuchnią.
To też, rzecz jasna.
UBEZPIECZENIA
Zobaczmy. Jakie masz doświadczenie?
Dawno nie byłem w Londynie.
Znalazłaś moją rodzinkę.
Rodzinkę? Zabawne.
Przypominasz mi ją, moją żonę.
Ten sam nos.
Szkoła ma wspaniałą historię.
Jej budowę zleciła królowa Wiktoria.
Świetnie. Pracowałem w historycznych budynkach za granicą.
Daleko podróżujesz?
Często się przeprowadzam.
Dania, Bruksela.
Liverpool.
Tak? Kibicujesz im?
Z ich stadionu mam najlepsze wspomnienia.
Krzyk 20 000 ludzi wbijający piłkę do bramki.
Nieźle.
Jedyne barwy, jakie się liczą, to barwy drużyny.
Właśnie.
LODY BETTY
Cześć.
Jesteś córką Iana?
- Tak. Skąd wiesz? - Widziałam twoje zdjęcie.
W biurze. Będę tam pracować, dopóki nie stanę na nogi.
Spoko.
Splendor ubezpieczeń.
- Mój tata tak uważa. - Fajna fryzura.
- Tak? - Tak.
Też czasem tak się czeszę.
Chłopcy za tym szaleją.
Fajnie. Wciąż ją dopracowuję.
- Też masz fajne włosy. - Olej kokosowy.
Powinnyśmy się spotkać.
- Pogadamy o włosach. - Jasne.
Spoko.
Napiszę na fejsie. Masz ksywkę?
Nie do końca, po prostu Mary Williams.
Z hasztagiem na końcu. Więc może.
Mam na imię Abigail.
Ale mów mi Abi.
Do zobaczenia.
Mandat za parkowanie, tak.
Na jaki adres zarejestrowano auto?
Dzieliłem samochód z żoną, rozstaliśmy się.
Dziękuję.
To ten adres.
Porwę mandat. Świetnie.
Mam adres.
- Nie przyjęła zaproszenia. - Cierpliwości.
Bez tego nie zobaczę jej zdjęć!
Przyjęła!
Nie zapominaj, po co przyjechaliśmy. Jasne?
- Wredota. - Co?
Wredota!
Byłam na herbacie z Amandą...
SPOTKAMY SIĘ JUTRO?
Bez telefonów przy stole.
CZARNA PIĘKNOŚĆ
Gdzie jest twoja mama? Śniła mi się.
Odwal się.
Daj znać, jak zmężniejesz, dziwolągu.
- Do klasy, już. - Jebany chów wsobny.
Dużo tych hejterów, nie?
Właśnie. Hejterzy.
Tak to jest, gdy jesteś inny.
Sebas.
Sebastian!
Do dupy mieć matkę wicedyrektorkę.
- Marvin. - Sebastian.
To na razie, Sebas.
Narka.
Nie pozwól się tak traktować.
Tu styknie.
Masz ogień?
- Nie sądziłem... - Żartuję.
Spoko.
Opakowania są teraz jednolite. Bez obrazków.
Jakby to miało nas powstrzymać, co?
W życiu.
Zaciągnij się. O tak.
Teraz ty.
O to chodzi.
Jak prawdziwy facet.
Kto ci to dał?
- Gdzie on jest? - Kto?
Kto? Tak będziesz ze mną pogrywać?
- Sam kupiłem - Nie rób ze mnie idiotki.
Ubezpieczenia, w czym mogę pomóc?
W porządku.
Jasne.
Całkiem odpadło?
- To narka. - Jessie cię odwiezie?
Tak, mamo.
- Kocham cię. Pa. - Pa.
- Cześć. - Co u ciebie?
Dobrze, a u ciebie?
Dobrze. Cieszę się na tę imprezę.
GOSPODARZE - GOŚCIE
Stary, coś zaskoczyło.
Dobrze ci poszło.
Dzięki.
I super zagwizdałeś.
Jarasz zioło?
Zawsze jest ten pierwszy raz. To żaden wstyd.
Znajdźmy miejscówę.
Bez kitu...
Jak z Alicji w krainie czarów.
Co my tu mamy?
Wybieraj, możesz przymierzyć wszystko.
To imprezka!
Obczaj te ciacha. Jesteśmy jak...
damulki na herbatce.
Kręci mi się w głowie.
Żółta kiecka.
Versace.
- Wyglądałabyś w niej zabójczo. - Założę na bal.
Bal? Taki maturalny jak w filmach?
Tak. Byłaś kiedyś na takim?
No...
- My nigdy... - Mama organizuje galę.
Powinnaś przyjść.
Będzie sztywno, ale można się najeść i napić za darmo.
Ale wypas.
Co sądzisz, ziom?
Jesteś tą ulubioną.
Założę się, że zawsze tak było.
- Co nie? - Nie bardzo.
Kładzie cię do łóżka
i śpiewa ci kołysanki, prawda?
Że co? Kto?
I to sprawia, że zapominasz o wszystkich wredotach.
Zamknij się.
Nie mogę się doczekać, aż to wszystko się wyda.
Dobrze się czujesz, Abi?
Tak. Muszę iść do łazienki.
Co cię sprowadza do Combe?
Chciałem tu dodać trochę koloru.
Nie ma tu innych czarnych.
No, ja trochę jestem...
- Tak? - Przez mamę.
Ja nie poznałem rodziców.
Jaka ona jest?
Kto?
Twoja mama.
Myśli, że jest biała. Nigdy nie mówi o przeszłości.
- Pieprzysz. - Wszystko, co czarne, jest zakazane.
W mordę, mocne to zielsko.
Skąd je masz?
Przeżyłbyś, gdybyś stąd spadł?
Przeżyłbyś?
No dalej.
- Co dalej? - Sprawdź.
Wyjrzyj za krawędź i sprawdź.
- Po co? - Chcesz zmężnieć?
Wstawaj.
Spójrz za krawędź. Już.
To rozkaz.
Dobra.
Sprawiłeś się.
Świetnie.
Zdałeś test.
Gotowy na kolejny poziom?
Kto tam jest?
Sebas?
Przestań mi dręczyć kumpla.
Zrób to, Sebas! Teraz!
Na co, kurwa, czekasz? Zrób to!
Co tu się dzieje?
Ona ma wszystko.
Wszystko.
- Kto? - Imprezowałyśmy.
Ja i Mary, ta ulubiona.
Zaprosiłaś ją tu?
Co z tobą?
- Nie taki był plan. - Nic!
Nic mi nie jest! Mam dość udawania.
Powinniśmy wyjechać.
Wstać i wyjść, teraz.
Nie chcą nas tu.
Dostaliśmy zaproszenie na galę.
No i?
No i...
nie miałam balu maturalnego.
Na pewno chcesz to zrobić?
Oczywiście.
Jestem bardzo szczęśliwa.
Chciałam mieć jedną rzecz!
Tylko to!
A ty mi to zabrałaś!
To wszystko twoja wina!
Puszczaj! To twoja wina!
Nie! Dlaczego?
Nie dałaś mi nawet jednego dnia!
Puszczaj!
Jednego dnia!
Nie!
To prawda?
Tak.
To nie tak, jak myślisz.
A jak, Neve? Bo jak dla mnie to pojawiły się tu twoje czarne dzieci!
- Widzicie? - „Widzicie”?
Jakby to była moja wina?
Wyjaśnisz nam...
- Dlaczego nic nie mówiłaś? - Dorastali z ojcem.
Był złym człowiekiem.
Musiałam uciec, więc...
Odeszłaś.
Po prostu ich porzuciłaś.
- Kim ty jesteś? - Ja...
To pojebane. To zajebiście pojebane!
Dajcie jej mówić. Mamo, wyjaśnij nam.
Nie udawaj, że wychowywałbyś
dwoje czarnych dzieci, i to cudzych!
- Nigdy nie pytałaś. - Ty też nie!
Jesteś niesprawiedliwa.
Mógłbym. Może.
Właśnie!
Właśnie, Ian!
Te dwa światy się nie mieszają.
A ja...
zrobiłam, co musiałam.
Ojcowie robią to bez przerwy!
Czego chcą?
Podeszli do tego dość niekonwencjonalnie.
Nie poznałaś ich, co?
Minęło jakieś 16, 17 lat.
O kurwa.
- Kurwa mać! - Przestań.
- Dosyć. - Proszę!
Muszę zrobić jedną rzecz.
Później wszystko wyjaśnię.
Hej. Podać coś?
- Czekamy na kogoś. - Jasne.
Dajcie znać, gdy przyjdzie.
Cześć.
Przepraszam, że...
Zamówiliście coś? Macie na coś ochotę?
Usiądź.
Dzięki.
- Dzięki, że przyszliście... - Dzień dobry.
Na dole są specjały dnia. Podać coś do picia?
Wódkę.
Wód...
- Nie podajemy alkoholu. - Może herbatę.
Napijecie się?
Jak tam chcesz.
Weźmiemy cały dzbanek.
No proszę.
Spójrzcie na siebie. Ledwo was poznałam.
- Gdzie twój akcent? - Nienawidzisz bycia czarną?
Nie.
Brat tak mówi.
Nie, jestem dumną czarną kobietą.
Dumną.
Po pierwsze,
pozwólcie mi przeprosić.
Przepraszam za mój wybuch. Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Żyłam w ogromnym stresie...
Chcesz nas przeprosić?
Tak jest.
Tak jest, Dione.
Po to tu przyszłam.
Nie miałam łatwego życia.
Zdarzały się różne rzeczy, które zmusiły mnie do...
Nigdy się nie odezwałaś.
Miałaś wyjść tylko do fryzjera. To było 18 lat temu.
- Wasz ojciec był niebezpieczny... - Ty też idealna nie byłaś.
Nie pamiętacie, jak to było? Na Coldharbour?
- To podchwytliwe pytanie? - Nie...
Czemu nas ze sobą nie zabrałaś?
Zostawiłam was z ciocią.
Oddała nas. Nie chciała nas.
Ostrożnie. Herbata jest bardzo gorąca. Nie chcę, żeby ktoś się poparzył.
Weź się odpierdol!
Dobrze.
Macie rację.
To nie do przyjęcia.
Powinnam była napisać. Nawiązać z wami kontakt.
Tak wiele powinnam była zrobić. Nie wiem, co sobie o mnie myślicie.
Nie potrafię się z tym pogodzić.
Wprowadzimy się do was?
Do wielkiego domu?
To...
bardzo ważne pytanie.
Zastanawiałam się, jak to naprawić.
I wydaje mi się, że w tej chwili
najważniejsze, żebyście stanęli na nogi.
Chciałabym dać wam więcej.
Może później coś jeszcze znajdę.
To czek na 20 000 funtów.
- Czek? - Tak.
Gdy wrócicie do Londynu,
będziecie mogli zacząć od nowa.
Dopóki...
czegoś razem nie wymyślimy?
Tak.
Właśnie tak, Dione.
Aż wspólnie znajdziemy rozwiązanie.
Spójrzcie na siebie.
Ale wyrośliście.
Wypisałam wam dwa osobne czeki,
żeby uniknąć sporów.
Dziękuję, mamo.
Nic mnie nie usprawiedliwia.
Miałam traumę
po drugim porodzie.
Wcale jej nie chciałam.
Dione.
Zmuszono mnie.
Kto wie, co by było, gdybym została.
Czy byłabym z wami?
Czy wy byście tu byli?
Więc uciekłam.
Ratowałam się.
Nie planowałam tego.
Po prostu skorzystałam z okazji.
To tylko niezaspokojona ciekawość.
Ludzie chcą wiedzieć, kim są.
Skąd pochodzą. Jak w tych programach.
To niczego między nami nie zmienia.
Na razie odeszli.
Wrócili do Londynu.
Tak po prostu?
Postanowili odejść.
- Zobaczymy ich jeszcze? - Ty nie chcesz?
W swoim czasie.
Najpierw musimy dojść do siebie.
Zanim się w to zaangażujemy.
Musimy odbudować nasze relacje
i pamiętać, że się kochamy.
Że to prawdziwe.
Że ja jestem prawdziwa.
Wasza mama ma rację.
Jesteśmy rodziną.
I jej przeszłość tego nie zmieni.
Odbędziemy jeszcze wiele rozmów.
Zaręczam wam.
Ale na razie...
musimy trzymać się razem.
Mary.
Synu?
SPOTKANIE RODZINNE
Wspólnie mogą lepiej bronić swojego terytorium.
To jest po prostu...
Pierścionek jest niesamowity.
Jeden z najładniejszych...
Boże, spójrzcie tylko.
Trzy czwarte karata...
Hejka, Sebas.
Chyba się wykąpię.
Masz czysty ręcznik?
Nie znalazłam.
Bierzesz kąpiel o tej porze?
Są na dole.
Wiesz, gdzie są ręczniki?
Sprawdziłam szafki, ale nie znalazłam czystych.
No dobrze. Nie mówiliście, że nas odwiedzicie.
Dziś urodziny Abigail.
Chcieliśmy je uczcić razem z wami.
Zamówimy chińszczyznę?
Uwielbiam chińszczyznę.
Co ty na to, Sebas? Nie chcieliśmy cię obudzić.
Cześć, M!
Fajna piżama.
Cześć, Ian. Zgadnij co?
Mam urodziny!
- Rozumiem wasze... - Gdzie macie ręczniki?
Dziś dzień prania, mamo?
Ian, dzień prania?
- Wiem, że jesteście źli... - Siora.
Podaj menu.
Tak to zrobimy. Ja stawiam.
Będziemy świętować.
Mamo.
Mamo!
Fajna fryzura. W stylu lat 90.
Uspokój się,
bo zobaczysz, co będzie.
Uspokój się.
Wezmę makaron po singapursku i słodko-kwaśnego kurczaka.
Jak w Pekinie.
Mary, idź po telefon, żebyśmy mogli zamówić.
Co chcesz, solenizantko?
Żeberka.
Nieźle.
Naprawdę nieźle.
- Z czym? - Z chow mein. Kurczakiem chow mein.
Kto notuje? Mary, notujesz?
Czekajcie.
Nic nie wiedziałem o przeszłości Neve...
Mówisz o Cheryl.
Nie wiedziałeś?
To była okropna pomyłka.
Straszne zamieszanie...
Nie potępiamy jej.
Też domagaliśmy się odpowiedzi, jak wy.
Sebas, widziałem cię na boisku. Masz wilczy apetyt.
- Porozmawiajmy... - Sebas!
Co bierzesz, ziom?
Czipsy z krewetek i smażony ryż z jajkiem.
Dobrze. Bardzo dobrze.
Ale będzie uczta. Podoba mi się.
Podnosisz ciężary? Ian.
Obczaiłem twoją siłkę.
Siłka we własnym domu!
Strzelmy sobie rodzinną fotkę.
Najpierw zamówimy, potem zrobimy zdjęcie.
Ale teraz ja będę stała w środku.
To nie podlega dyskusji, Mary.
Mamo, co ty chcesz?
- Poczęstuję się od innych. - Na pewno?
Ja stawiam.
Mary, dzwoń.
Mogę zakręcić wodę?
Niech się leje.
Niech się leje i leje.
Restauracja jest zamknięta.
Działamy codziennie od 12.00 do 23.00. Proszę zadzwonić później.
Spokojnie.
Nie przejmujcie się.
Uber Eats.
Macie Uber Eats w Castle Combe? Ian?
- Tak sądzę. - Dobrze.
Weź mój telefon. Znajdź chińską knajpę.
Ian.
Wiem, że was skrzywdzono...
Przepraszam.
- Co mówiłeś? - Wiem, że was...
Proszę.
Dzięki, Abi.
- Znalazłam coś. - Zuch dziewczyna.
Nie złożycie mi życzeń?
Bez jaj, to jej urodziny.
Nie stójcie tak.
Śpiewać!
Niech nam żyje sto lat
- Niech nam żyje droga Dione - Niech nam żyje droga Abi
- Dione - Niech nam żyje lat sto
- Hip, hip! - Hurra!
Nieźle.
Gracie w planszówki?
Na Boże Narodzenie albo urodziny?
To wasz konik.
Ominęło nas sporo partyjek
na Boże Narodzenie i urodziny.
Ile tych urodzin było? Piętnaście?
- Szesnaście? - Siedemnaście?
Zagrajmy w Scrabble.
Uwielbiam Scrabble.
Masz Scrabble? Ian.
Tak, chyba gdzieś je mamy.
Sebas.
Idź z Abs poszukać gry, a my przygotujemy stół.
Mamo?
Przygotuj ten jebany stół.
Spokojnie.
Ty wypisałeś czek czy ona?
Słucham?
Próbowała nas spławić 20 tysiącami.
Chciałaś im zapłacić?
Mamo, jak mogłaś?
To nie miało...
Mogliśmy dać więcej. Chciałam tylko pomóc.
Neve, czyś ty oszalała?
Zaokrąglijmy to.
20 tysięcy na 20 lat.
I co ja za to kupię?
Tysiąc na każdy rok, tak?
Trzeba to rozplanować.
Zastanówmy się.
Buty na nogi.
Szpital psychiatryczny.
Do niedawna moczyłem łóżko.
Znaleźliśmy!
Zagrajmy!
Co kupisz za swoją działkę, Abs?
Proszę.
Już mówiłam.
Spłacę wredoty.
I wszystko, co zrobiły.
Zrób to, sioro! Właśnie tak!
Ale na razie wykupimy sobie Cheryl.
Nie to ustaliliśmy?
Mamo?
Drużyny.
Zagramy w drużynach?
Zawsze tak robiliśmy.
Idealny sposób, by wprowadzić Carla i Dione do rodziny.
Tak.
Teraz jest tak, jak powinno być.
Cała rodzina razem.
Ian?
Chcę rozwodu.
To koniec.
Tato, przestań. Chociaż spróbujmy.
Drużyny brzmią nieźle.
Ja będę z Dione.
Ja zagram z Carlem.
Zostają mama i tata.
Świetnie. Fantastycznie. Kochanie?
Mamo? Tato? Co macie?
No dobrze. Zobaczmy.
Co my tu mamy? Ian?
Właśnie. Co mamy?
„Rogami”.
- Zabawne. - Prawda, kochanie?
Teraz ja.
Powiedz, kiedy będziesz chciała zrobić zdjęcie.
Jest śliczna, prawda?
„Ryba”.
- Teraz my? - Tak.
No dobra.
Więc...
- Co robisz? - Znudziłem się.
Chcę grać! To moje urodziny, ja wybieram!
Możemy zagrać w coś innego.
Poćwiczymy sobie z Ianem.
Może kalambury?
Tak! Kalambury wymiatają.
Prawda, Ian?
Nie krzywdź go, proszę.
Co?
Czemu miałbym to zrobić?
Jesteśmy rodziną. Prawda, Ian?
- Chodźmy. - Ian!
Nic mi nie będzie. Pogadam z nim.
- Ile kilo teraz wyciskasz? - Kilka.
Kilka?
Chyba więcej niż kilka.
Chodźmy.
Gadać może każdy.
Liczą się czyny.
Prawda, mamo?
Poranne przekąski?
Zabawny jesteś. Coś w ten deseń.
Czy my się znamy?
Możliwe. Nie wiem.
Wcześniej tu nie byłem. Ładny dom.
Sądziliśmy, że tak późno nic nie dowozi.
Jesteś bardzo uczynny, dam ci napiwek.
Wszystko dobrze?
Zaczekaj chwilę.
Pysznie pachnie, prawda?
Sebas.
Widziałeś moją torebkę?
Nie wiem. Na górze?
Tak, zgadza się. Świetnie.
Nie dam rady.
Cienias z ciebie.
Tak łatwo się nie wywiniesz.
Jak pościeliłeś, tak się wyśpisz.
Jesteśmy tacy sami.
Znalazłam.
Była w szafie.
Przepraszam.
Przepraszam za to, co się stało.
Może kiedyś mi wybaczycie.
Dam mu napiwek, a potem zjemy i porozmawiamy.
Wygląda nieźle.
Gdzie mama?
PRZYBŁĘDY
Napisy: Magdalena Adamus